Ποιοι θα γιορτάσουν την Εργατική Πρωτομαγιά; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Για άλλη μια φορά θα βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές. Σε ένα χιλιοπαιγμένο έργο, αυτό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Σε μια χώρα με δύο εκατομμύρια ανέργους, εξαθλιωμένους από τις μειώσεις συνταξιούχους, φτωχομεσαία αγροτιά, αγανακτισμένους αυτοαπασχολούμενους, νέοι και νέες με το ένα πόδι στο εξωτερικό και χιλιάδες ανέστιους πολίτες χωρίς καμία βοήθεια πλην των συσσιτίων των Δήμων, της Εκκλησίας, και των φιλανθρωπικών σωματίων.
 
Πιστεύετε όλοι εσείς οι διοργανωτές της ετήσιας φιέστας ότι θα είναι μαζί σας για να γιορτάσει την Εργατική Πρωτομαγιά η άνεργη Ζωή, η σε τετράωρη απασχόληση Μυρτώ, ο πενηντάρης άνεργος πατέρας δύο παιδιών Κώστας, ο υπερχρεωμένος νοικοκύρης Νικηφόρος, το ζεύγος των συνταξιούχων που τους έχουν μειώσει δώδεκα φορές τη σύνταξη τους στα μνημονιακά χρόνια, η Στέλλα και ο Νίκος με «βαριά» μεταπτυχιακά που απασχολούνται ως σερβιτόροι και ντελίβερι ή οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αγανακτισμένοι και γονατισμένοι από τα δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη για να πιαστούν τα πλεονάσματα και να τελειώσει η αξιολόγηση; Για όλους αυτούς αλλά και για άλλες κατηγορίες εξαθλιωμένων πολιτών, το μαχαίρι έχει φτάσει μέχρι το κόκαλο. Στο δικό τους κόκαλο και όχι στο κόκαλο όλων όσων θα το δηλώσουν στη γιορτή στο λόγο τους. γιατί για όλα φταίνε οι άλλοι, ποτέ οι ίδιοι!
 
Urbi et Orbi, στην πόλη και στην Οικουμένη, η Εργατική Πρωτομαγιά θα γιορταστεί με συγκεντρώσεις, συναυλίες, διαδηλώσεις, και με μελίρρυτες δηλώσεις για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και άγριο «μάτωμα» της εργατικής τάξης για το κέρδος των ολίγων!
 
Η κορύφωση του εορτασμού θα γίνει σε ανοιχτούς χώρους σε όλες τις μεγάλες πόλεις, και από τα μεγάφωνα των εργατικών κέντρων θα ακούγονται εργατικά τραγούδια στη διαπασών. Και μετά, την επόμενη μέρα σιωπή! Ο καθένας στο καβούκι του σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση. Η διατήρηση της εξουσίας σε όλη την οικουμένη, είναι αυτοσκοπός και η ανακολουθία όσων υποσχέσεων έδωσαν χθες με όσα θα κάνουν σήμερα είναι η αγαπημένη τακτική ακόμη και των μεγαλύτερων πολιτικών στον κόσμο, κάνοντας τους Έλληνες πολιτικούς να φαίνονται «μειράκια» μπροστά τους. Τελευταίο παράδειγμα η αιφνιδιαστική απόφαση της «σιδηράς κυρίας» της Βρετανίας να προκηρύξει εκλογές αναιρώντας πρόσφατες δηλώσεις της.
 
Στη χώρα μας, η Πρωτομαγιά κινδυνεύει να χαρακτηριστεί από τους περισσότερους σαν μέρα αργίας και όχι απεργίας. Είναι μια μέρα του χρόνου αφιερωμένη στους αγώνες των εργαζομένων για καλύτερες εργασιακές συνθήκες.
 
Αλλά για να γιορτάζεται δυναμικά η Πρωτομαγιά και για να βρει ανταπόκριση το διαχρονικό μήνυμα της θα πρέπει οι πολιτικοί ταγοί να μεριμνήσουν πρώτιστα για τα δύο εκατομμύρια των ανέργων του ιδιωτικού τομέα και μετά  για τους συμβασιούχους του Δημοσίου, έστω κι αν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Έξω από τα Δόντια… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Βιώνουμε ήδη μια σοβιετοποιημένη οικονομία και οδεύουμε στην πλήρη κολεκτιβοποίηση της όχι διά της βίας, αλλά δια της πλήρους φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των πολιτών, κύρια του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή πέραν του μισού πληθυσμού της Ελλάδας. Κλείσανε τις τράπεζες, επιβάλλανε κεφαλαιουχικούς ελέγχους, υπερφορολογούνε και αναγκάζουν για υποθήκευση όλα τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών, απαξιώνουν δημοκρατικούς θεσμούς με απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση προσφιλών στόχων, όπως η παραμονή τους στην εξουσία και η πλήρης εξάρτηση των πολιτών από τα ψίχουλα που θα μοιράζει η νέα άρχουσα τάξη.
 
Δουλεύουν με σχέδιο όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν έχουν γνώσεις οικονομίας, δυτικής διπλωματίας και τη στοιχειώδη προνοητικότητα για το που οδηγείται το σκάφος της οικονομίας. Ούτε θα πρέπει να τρώμε το κουτόχορτο και το παραμύθι περί εθνικών συναινέσεων και Οικονομικής κυβέρνησης ως σανίδα σωτηρίας από την οικονομική κρίση. Η πρωτοδεύτερη φορά αριστερά τα έχει απαρνηθεί επανειλημμένα στο παρελθόν. Αν τα ζητήσουν, κάποιο λάκκο θα έχει η φάβα. Ψάξτε το!
 
Το άλλοτε ηθικό πλεονέκτημα της πρώτης φοράς αριστεράς, απέχει παρασάγγας σήμερα από το να είναι δημοφιλές και αρεστό στους πολίτες και στη νέα πολιτική πραγματικότητα. Πάλιωσε κι αυτό μαζί με τις διαψεύσεις των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά.
 
Αυτάρεσκα και ομφαλοσκοπικά οδηγούν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να έχει «συνέταιρο» το κράτος ή για να ακριβολογούμε «μεγάλο συνέταιρο» λόγω της αυταρχικής υπερφορολόγησης.
 
Έχουν την πλήρη εικόνα για την πορεία της οικονομίας, καθυστερούν το κλείσιμο της αξιολόγησης για λόγους ιδεοληπτικούς, αδιαφορούν για το πρόσθετο κόστος, αναβάλλουν συστηματικά τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, εφευρίσκουν «αόρατους» εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, συνεχίζουν να καλύπτουν τα λάθη τους χαρακτηρίζοντας τα αυταπάτες, εξακολουθούν να φοράνε την λεοντή του ασυμβίβαστου επαναστάτη, ψεύδονται ασυστόλως χωρίς αιδώ, περιμένοντας το γύρισμα της νέας σελίδας για τη χώρα στον «άλλο κόσμο» που υποσχέθηκαν προεκλογικά.
 
Το είπαν τότε και το εννοούν και σήμερα., μετά από δύο χρόνια. Όμως ο νέος τους κόσμος από εφικτός γίνεται φρικτός για όσους αναγκάζονται να τον ακολουθήσουν.
 
Οι παληκαρισμοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης εξαντλούνται σε ρητορείες για τη μη καταλληλότητα των κυβερνώντων και τις ραθυμίες στον οικονομικό τομέα χωρίς να ψάχνουν για τις κρυμμένες μεταβλητές των πράξεων των κυβερνώντων. Επαναπαυόμενοι σε ευμετάβλητες δημοσκοπικές τάσεις δεν έχουν το θάρρος να συγκρουστούν «μετωπικά» όχι μόνο για τον τερματισμό της λιτότητας αλλά και για τις πολιτικές στοχεύσεις της πρώτης φοράς αριστεράς. Αν πιστεύουν ότι θα πέσει σαν ώριμο φρούτο, θα περιμένουν πολύ ακόμη!
 
Στους ελιγμούς, στις μεθοδεύσεις και στη προπαγάνδα υστερείτε κύριοι της αντιπολίτευσης. Έχετε πολλά επικοινωνιακά μυαλά, αλλά τα περισσότερα είναι άγονα! (thanasis.papamichail@yahoo.gr)

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Οι πρόσκοποι, οι άσωτοι και τα κόκκινα αυγά! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στην πολύ αγαπημένη για τους περισσότερους τηλεθεατές ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο υπουργός Μαυρογιαλούρος μεγαλόφωνα μονολογεί «εδώ υπάρχει κάτι σάπιο και όπου υπάρχει σαπίλα υπάρχουν και σκουλήκια». Ένα φραστικό μαστίγωμα στις εκάστοτε πολιτικές μαφίες που διαφεντεύουν τις τύχες των πολιτών. Το βαθύ κράτος πολιτικών, συνδικαλιστών και κομματαρχών αεναώς κινούν τα νήματα τις διαφθοράς, ερεθίζουν τις συμπεριφορές των πολιτών και κάνουν τη λαϊκή οργή να ξεχειλίζει. Αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι πολίτες να επιλέγουν το δρόμο της αποχής από τις εκλογές και δυναμικές μειοψηφίες να αναλαμβάνουν τα ηνία της εξουσίας επαναλαμβάνοντας το ίδιο έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων.   Κυριολεκτικά στη σφαίρα της απάθειας, εκτός από τα συμβαίνοντα στο survivor, κινείται η πλειονότητα του πληθυσμού της χώρας. Συντάξεις κόβονται, όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση ανεβαίνουν, η πλειοδοσία των κυβερνώντων σε "φρούδες" ελπίδες αυξάνεται, οι αυταπάτες πολλαπλασιάζονται, συμφέροντα αντιμάχονται, αλλά μύτη δεν ανοίγει και φυσικά ούτε λόγος για πρόωρες εκλογές. Οι Έλληνες πάθαμε μιθριδατισμό. Παίρνουμε όπως ο βασιλιάς του Πόντου, μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου βαθμιαία αυξανόμενες, αρχής γενομένης από το πρώτο Μνημόνιο! Πλήρης ανοσία ,σε κοινωνικούς και οικονομικούς κραδασμούς. Τελικά, το πιο δυνατό όπλο και από τα όπλα τελευταίας τεχνολογίας, είναι η απάθεια των πολιτών. Σήμερα πιότερο ενδιαφέρει τους περισσότερους, ποιος θα φύγει την άλλη εβδομάδα από την ομάδα των μαχητών του survivor, από το αν θα κλείσει η αξιολόγηση! Κι αυτό το ξέρουν οι κυβερνώντες και μας περιποιούνται καθημερινά αναλόγως! Όλοι μας έχουμε απαυδήσει!   Όσο λοιπόν τα «φωτεινά» μυαλά που μας κυβερνούν θεωρούν ως  ιστορική αναγκαιότητα, παλλαϊκό αίτημα την κατάργηση από τους ελέγχους των μαθητών τη σημείωση «διαγωγή κοσμία» και όχι την κατά συρροή εξαπάτηση των πολιτών, η αποχή θα μεγαλώνει και οι προπηλακισμοί των πολιτικών θα είναι καθημερινό φαινόμενο. Όπως οι μούντζες και τα αβγά των «αγανακτισμένων» πριν λίγα χρόνια!   Βέβαια, οι «Πρόσκοποι» στην πολιτική είναι σήμερα εξ ορισμού μειοψηφία, δεδομένου ότι η ισοπέδωση των αξιών είναι η αυθεντικότερη στρατηγική του λαϊκισμού, που παρεισφρέει στο πολιτικό στερέωμα τα τελευταία χρόνια. Το εκλογικό σώμα, όσο ψηφίζει ακόμα, σε αρκετά μεγάλο ποσοστό επιβραβεύει, ανάξιους, δημαγωγούς, γραφικούς, απατεώνες ακόμη και ηλίθιους! Ίσως εκεί να οφείλεται και το γεγονός του μεγάλου ποσοστού της αποχής από τις κάλπες. Στις δημοσκοπήσεις «ακούμε» για τον "Κανένα" και τα ποσοστά «Δεν ξέρω- Δεν απαντώ». Και μέχρι εκεί... Δεν θα ήταν όμως εξίσου ενδιαφέρον να βλέπαμε σε μια δημοσκοπική έρευνα, τι ακριβώς θέλουν οι «χαμένοι» ψηφοφόροι από εκλογές σε εκλογές, σε «τι πολιτικό πιστεύουν» για να επιστρέψουν στις κάλπες; Αν το ζητούμενο τους είναι να αυξηθούν οι «πρόσκοποι» στην πολιτική, θα αργήσουμε πολύ να δούμε την επιστροφή των "ασώτων"! Δεν μπορεί να ευδοκιμήσει το είδος, λόγω βλαβερών παρασίτων.   Στο καθημερινό θέατρο του παραλόγου που διαδραματίζεται και με την επερχόμενη λαίλαπα των νέων μέτρων, θα πρέπει το σύνολο του πολιτικού κόσμου να μη θεωρεί δεδομένη μόνο την παραίτηση των πολιτών από την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και τα εν χορώ συνθήματα στις πλατείες αλλά ότι ελλοχεύει ο κίνδυνο από την εξαγριωμένη μίζα για τσουγκρίσματα με κόκκινα αυγά! Και ο νοών νοείτω!. (thanasis.papamichail@yahoo.gr)   Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Μονάδες και Νομάδες στην πολιτική. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Είναι θεμιτό να επιδιώκεται η αναστύλωση παλαιών «ένδοξων» πολιτικών προσώπων αληθινών ή πλαστικών δημιουργημάτων των ΜΜΕ. Στην εποχή της ακραίας επιβεβαίωσης του ξεπεσμού του πολιτικού συστήματος, οι πολιτικοί γυρολόγοι ως περιπλανώμενες μονάδες ή νομάδες, σε μια μεγαλειώδη έξαρση της εικόνας τους επιδιώκουν την πολιτική επιβίωση, με πλασάρισμα στο νέο πολιτικό σύστημα που φαίνεται να διαμορφώνεται ως η λύση στην κρίση!
 
Σώγαμπροι, μουσαφίρηδες, επισκέπτες σε γνωστούς πολιτικούς σχηματισμούς ή δημιουργοί μονοπρόσωπων πολιτικών κομμάτων που ευελπιστούν να κάνουν πάταγο με το τεράστιο «εγώ» τους και με μοναδικούς οπαδούς, την οικογένεια και ολίγους φίλους τους. Μονάδες και Νομάδες στην πολιτική.
 
Όμως, φλύκταινες βγάζει και ο πιο ενεργός πολίτης όταν βλέπει να προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης πολιτικά πρόσωπα που ευθύνονται για την πολυετή του «κάθειρξη» στην ανέχεια και εξαθλίωση. Η αναβάθμιση του επιπέδου του πολιτικού δυναμικού θα προέλθει μόνο από την είσοδο στον πολιτικό στίβο νέων και αξιόλογων στελεχών, δοκιμασμένων είτε σε θέσεις ευθύνης, είτε στον ιδιωτικό τομέα, αντί της ανακύκλωσης των παλαιών πολιτικών, των απίθανων κομματικών επιλογών, των «γραφικών» προσωπικοτήτων της τηλεόρασης, ή ακόμη και από τον συρφετό των ανεπάγγελτων πολιτικάντηδων και πάσης φύσεως πολιτικών απατεώνων, που αποβλέπουν σε δημόσια σίτιση και εύκολο πλουτισμό. Διαφορετικά στις επόμενες εθνικές εκλογές το ποσοστό της αποχής θα ξεπεράσει το προηγούμενο του Σεπτεμβρίου του 2015 που ήταν 42,5%.... Το rethink politics προϋποθέτει αυστηρή αξιολόγηση όσων περνάνε στην πολιτική κονίστρα ανεξαρτήτως βαθμίδας. Οι πολίτες διψούν για αληθινούς πολιτικούς που θα παλέψουν για το αύριο της κοινωνίας και όχι των ίδιων.
 
Ιδιαίτερα προσεκτικά θα πρέπει να είναι τα «μπετοναρισμένα» κόμματα στις μεταγραφές πολιτικών «προσωρινής» απασχόλησης όσο υπάρχουν, λεία και λάφυρα κρατισμού. Και κόμματα «μπετόν αρμέ» θεωρούνται, ανεξάρτητα από τα εκλογικά ποσοστά τους, εκείνα τα κόμματα που έχουν ιδεολογικά δικούς τους, πιστούς ψηφοφόρους και όχι κόμματα – κουρελού, με ψηφοφόρους ευκαιριακούς!
 
Ένα πιθανό άνοιγμα τους χωρίς όρια στην προσέλκυση και υποδοχή πολιτικών στελεχών από άλλους κομματικούς χώρους μπορεί να θεωρηθεί είτε ανάρμοστη σχέση, είτε πρόπλασμα νέου πολιτικού σχηματισμού που δεν θα αρέσει στα υπάρχοντα μέλη. Δίνοντας στέγη σε πολιτικά «αστέγους» έστω και «διάσημους», και με αναμενόμενα τα φαινόμενα ξε-σπιτώματος των οικείων έστω και «άσημων» μαχητών, εγκυμονούνται κίνδυνοι να κερδίζονται μονάδες και να χάνονται ομάδες, από κομματική ανυπακοή. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος εξόδου , πολλών πιστών στελεχών. προερχόμενα ιδιαίτερα από τα «πέτρινα» χρόνια του κόμματος, παρακολουθώντας την αθρόα εισροή "ενοίκων", και μη αποδεχόμενοι την υιοθέτηση και αποδοχή της ιδεολογικής στροφής αλλά τους εξόφθαλμους λόγους της πολιτικής επιβίωσης των "ξένων"!
Κυριολεκτικά, τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και σίγουρα δεν αναφωνούν το γνωστό «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» και πόσο μάλλον, έτοιμοι να βγάλουν και ομαδική σέλφι! Οι μεταγραφές πολιτικών αντιπάλων στα κόμματα είναι ελεύθερες και αναγκαίες αλλά μετά από συναίνεση των θεσμοθετημένων οργάνων και των προέδρων. Ιδιαίτερα όταν είναι κόμματα εξουσίας και όχι ουραγοί!. Η συμπόρευση με πρόσωπα, με βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν στα μάτια των πολιτών μπορεί να αποβεί ολέθρια και καταστροφική στρατηγική επιλογή. Και θα φανεί του λόγου το αληθές στην κάλπη και στα αναιμικά ποσοστά που θα ακολουθήσουν! (thanasis.papamichail@yahoo.gr)
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος 

Προς «Βλαχοδήμαρχους» και «Πασάδες στα Γιάννενα» επιστολή. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο κύκλος των σκληρών χαρακτηρισμών, της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας, των κινδύνων ακυβερνησίας και της ταφόπλακας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση άνοιξε και ακούει στο όνομα νέα μεταρρύθμιση Καλλικράτη. Ήδη, τα πρώτα δείγματα έχουν σταλεί με τις εκατέρωθεν αντεγκλήσεις μεταξύ των θεσμοθετημένων οργάνων της Αυτοδιοίκησης και των κυβερνητικών παραγόντων. Με πρόφαση την καλύτερη λειτουργία των Δήμων, η Κεντρική εξουσία θέλει να πάρει τη «ρεβάνς», στη μάχη της απλής αναλογικής, που έχασε στη βουλή για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Στην Αυτοδιοίκηση μπορεί να την επιβάλλει. Έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι, μόνο που κινδυνεύει να «κοπεί» ανεπανόρθωτα, αν δεν προσέξει!
 
Το σύστημα της ανάδειξης των τοπικών αρχόντων έχει αναδειχθεί από την κυβέρνηση σε κυρίαρχο ζήτημα. Ιδεοληψία, μικροπολιτικές σκοπιμότητες ή αποπροσανατολισμός από τα πραγματικά προβλήματα, που ταλανίζουν την αυτοδιοίκηση, όπως οικονομική αυτοτέλεια, φορολογική αποκέντρωση, έλλειψη χρημάτων, επικάλυψη αρμοδιοτήτων και άλλων μεγάλων προβλημάτων.
 
Από την άλλη πλευρά η εμπιστοσύνη που δείχνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στα πρόσωπα των αιρετών της αυτοδιοίκησης, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την απαξία πολλών προσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δίνοντας την αίσθηση ότι κάποιοι φοβούνται τον δυναμικό ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην κοινωνία, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον επιδαψιλεύουν. Στην ψυχολογία ο ακριβής όρος είναι «ψυχαναγκαστική τυραννία» όταν χρησιμοποιείται η δύναμη του ανώτερου μη εποικοδομητικά.
 
Η κρίση στη χώρα μας φαίνεται ότι δοκιμάζει όλους τους πυλώνες του πολιτικού συστήματος και φυσικά και το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι γνωστό ότι οι Δήμοι μάχονται για να λάβουν αυτά που τους αναλογούν και οι περισσότεροι Δήμαρχοι γίνονται «διαδρομιστές» σε κάθε προθάλαμο υπουργικών γραφείων ακόμη και για ένα μικρό κονδύλι χρηματοδότησης.
 
Οι σχέσεις των υψηλόβαθμων και μη, παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την εκτελεστική εξουσία γίνονται όλο και πιο δύσκολες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υποβόσκει κι ένας «προσωπικός» ανταγωνισμός που συνήθως, αν όχι πάντα, την πληρώνουν οι δημότες.
 
Η φτώχια φέρνει γκρίνια, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, και αφενός η παράταση της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης του τόπου θα λειτουργεί καταλυτικά εις βάρος των Δήμων και Περιφερειών, και αφετέρου οι προωθούμενες αλλαγές στο πρόγραμμα Καλλικράτη θα πρέπει να «αφυπνίσουν» το σύνολο της Αυτοδιοίκησης, ακόμη και τους αρεστούς του κομματικού μηχανισμού. Είναι επιβεβλημένη η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη «άθροιση» των αυτοδιοικητικών δυνάμεων, πριν μπει η «ταφόπλακα»!
 
Ωστόσο τα κάστρα πέφτουν εκ των έσω και είναι διάχυτος η άποψη πολλών αυτοδιοικητικών παραγόντων ότι έφτασε η στιγμή η Τοπική Αυτοδιοίκηση να αρθρώσει τον  πολιτικό λόγο και να αναλάβει τον κοινωνικό ρόλο που της αναλογεί διεκδικώντας όσα δικαιωματικά της ανήκουν, κάνοντας τα γνωστά και στον ελληνικό λαό μέσα από το βήμα του ελληνικού κοινοβουλίου. Να γεννηθεί δηλαδή ένα ακομμάτιστο κίνημα από νέα και ικανά στελέχη που να εκπροσωπούν το χώρο της αυτοδιοίκησης στην πηγή των αποφάσεων, στην ελληνική Βουλή, προκειμένου να αποτελέσουν τη γέφυρα μεταξύ της κεντρικής διοίκησης και της περιφερειακής εξουσίας.
 
Άλλωστε, ποιος γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματα του τόπου του από κάποιον που ήδη ασχολείται με τα κοινά, που έχει ήδη ασκήσει μια μορφής διοίκηση και μπορεί αυτό να το διαθέσει ως προίκα στη βουλή. Αυτή η νέα προσπάθεια θα μπορούσε να αποτελέσει πεδίο δόξης λαμπρό να στρατευθούν άνθρωποι που έχουν δοκιμαστεί σε αρμοδιότητες στελεχών δήμων ή και περιφερειών, οι οποίοι θα εκλεγούν στη Βουλή με σκοπό να εκπροσωπήσουν όσο πιο αποτελεσματικά τους δήμους και τις περιφέρειες τους με πολλούς τρόπους. Ο κυριότερος, η συμμετοχή στη σύναψη νομοθετημάτων που θα βοηθήσουν την αυτοδιοίκηση να ενδυναμωθεί και να σταθεί στα πόδια της, χωρίς οι τοπικοί άρχοντες να πρέπει να πέφτουν κάθε φορά στην ανάγκη του εκλεγμένου βουλευτή της περιφέρειας τους για να «περάσει» στου βουλή συνήθως το αυτονόητο.
 
Εξάλλου, η εμπειρία πολλών στελεχών που έχουν δοκιμαστεί σε θέσεις κλειδιά δήμων ή περιφερειών θα αναβαθμίσει και το επίπεδο της ελληνικής βουλής, και θα μειώσει το ποσοστό της αποχής των πολιτών, με την είσοδο νέων δοκιμασμένων μελών αντί της ανακύκλωσης των παλαιών ή των απίθανων  κομματικών επιλογών, ή γραφικές προσωπικότητες της τηλεόρασης. Μια βουλή που πολλές φορές εκπροσωπείται από ανθρώπους που δεν έχουν διοικήσει – όπως συχνά λέμε- ούτε περίπτερο. 

Θανάσης Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος

Ομόσταβλοι! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ομόσταβλοι με τους παίκτες του  tv survivor είμαστε διάσημοι και άσημοι πολίτες μαχητές! Γιατί το real survivor είναι εδώ! Ζει και προβάλλεται καθημερινά. Σκηνές του βλέπουμε στο δρόμο αλλά και στις οθόνες των τηλεοράσεων μας, κάθε βράδυ στις ειδήσεις λίγο πριν το άλλο το εικονικό survivor, με τον τίτλο «φτώχια, πείνα και εξαθλίωση»! Πρωταγωνιστές και μαχητές είναι ανήλικοι μαθητές και ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας μας που φυτοζωούν και λιποθυμούν από ασιτία,. Το real survivor δεν έχει χορηγούς επάθλων φαγητού και διαφημιστικά σποτάκια. Και ούτε θα πάρει ποτέ πρόσκληση για ομοτράπεζη σίτιση, από όσοι καλοτρώγουν στα πρυτανεία της εξουσίας, για να έχουν πλούσιο λέγειν και ανύπαρκτο πράττειν. Στη δίνη των «θα» και "πλεονασμάτων", θα ψέλνονται νεκρώσιμες ακολουθίες. Και στις επόμενες εκλογές, θα ζητηθεί ο καθαγιασμός, χωρίς την απαίτηση πρόσθετης εγκεφαλικής λειτουργίας της μνήμης, από τον κυρίαρχο, αλλά μόνο προεκλογικά... Λαό! Θα πανηγυρίζουν και πάλι τα αρνιά για το Πάσχα ή θα μεταλλαχθούν σε λέοντες;
 
Στην άβυσσο της εξωτικής ξενιτιάς στον Άγιο Δομίνικο , οι παίκτες διάσημοι και μαχητές, μάχονται «Υπέρ γιαουρτιών και πατατών» ενώ απ’ «άκροu εις άκρον» της πραγματικής κοινωνίας της χώρας, εμείς οι υπόλοιποι άσημοι πολίτες, «Υπέρ μισθών και συντάξεων». Κάποιοι μετράνε απλά αποχωρήσεις, κάποιοι άλλοι πλήθος ανοιχτών πληγών. Ένας αρρωστημένος τρόπος διαβίωσης με δυνατότητα για κάποιους να ξεφύγουν με μια «παραίτηση», από το πεπρωμένο της ταλαιπωρίας ενώ για κάποιους άλλους το ποτήρι της ανέχειας και εξαθλίωσης θα το πίνουν καθημερινά μονορούφι, θέλουν δεν θέλουν!
 
Με άγριους καβγάδες στο tv survivor η τηλεθέαση παίρνει δυναμικά τα πάνω της. Με διαμαρτυρίες, πορείες, καταλήψεις δρόμων και κυβερνητικών κτιρίων, δεν κουνιέται φύλλο, ούτε «ιδρώνει» το αφτί των υπευθύνων, στο real survivor.
 
Η μόνη ομοιότητα που φαίνεται στον ορίζοντα να υπάρχει είναι ότι θα κρατήσουν και τα δύο survivor αρκετά σε χρόνο. Μπεν χουρ παραγωγές με άγνωστα αποτελέσματα ως προς τους νικητές. Το μόνο γνωστό είναι ότι θα κάνουμε Ανάσταση παρακολουθώντας αγώνες επιβίωσης σε μια εξωτική αρένα χωρίς σούβλες και οβελίες.
 
Η εβδομάδα των Παθών θα αργήσει να περάσει για όλους τους ομόσταβλους. Η Ανάσταση θα καθυστερήσει και το μαρτύριο της αναγκαστικής νηστείας θα κρατήσει περισσότερου από τη Σαρακοστή, μέχρι να πέσουμε όλοι κάτω σαν τα κοτόπουλα, όπως είπε και μια πεινασμένη παίκτρια.
 
Ζητείστε να μάθετε τα «μυστικά» για αποτελεσματικό πολιτικό μάρκετινγκ από τους ειδικούς της πολιτικής επικοινωνίας. (thanasis.papamichail@yahoo.gr)

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Μελετώντας και αναλύοντας τους ψηφοφόρους της νέας γενιάς. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η νέα γενιά. Η γενιά του νέου αιώνα μας, η γενιά των social media. Το πιο δυναμικό κομμάτι που οδηγεί τις νέες εξελίξεις και δημιουργεί νέα δεδομένα. Ηλικίες 18-35. Πώς σκέφτονται, πώς αποφασίζουν, πώς ψηφίζουν.
 
Μια γενιά μόνιμα «συνδεδεμένη» on line και πολύ ενεργή στο περιβάλλον του διαδικτύου. Με τα «έξυπνα» τηλέφωνα, τους σταθερούς και φορητούς υπολογιστές τους. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μελετήσουν τα «θέλω» και τα πρέπει των νέων ψηφοφόρων και να ανακαλύψουν νέους τρόπους επικοινωνίας μαζί τους.
 
Διαφορετικά θα πρέπει να μιλήσουν στους «πρωτάρηδες» ψηφοφόρους, δηλαδή στις ηλικίες 18-24 που αναζητούν την ταυτότητα και τον δρόμο που θα ακολουθήσουν, και διαφορετικά στις ηλικίες της γενιάς των «brain drain» των απογοητευμένων από προοπτικές εξέλιξης στην κοινωνία.
 
Το φάντασμα της ανεργίας τους απασχολεί όπως και τις μεγαλύτερες ηλικίες ιδιαίτερα άνω των 55 ετών και λίγο πριν τη σύνταξη. Οι πολιτικοί έχουν μάθει να προσεγγίζουν τους ψηφοφόρους περισσότερο με τα παραδοσιακά μέσα και σε πολύ μικρό ποσοστό, κάνοντας χρήση των social media, με συνηθισμένη τακτική προσέγγισης μια σελίδα στο facebook και λογαριασμό στο twitter. Πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι τα like ισοδυναμούν με ψήφους.
 
Όμως οι νέοι ψηφοφόροι διαμορφώνουν ιδέες και απόψεις για τους πολιτικούς με διαδικασίες fast track μέσω των νέων τεχνολογιών. Με ένα αρνητικό ή θετικό σχόλιο παρασύρουν γνωστούς και άγνωστους, φίλους και οικογένεια σε επιλογές απόρριψης ή επιλογής της υποψηφιότητας κάθε πολιτικού.
 
Η τεχνολογία ορίζει την καθημερινότητα τους και αν θέλετε να παραμείνετε «πολιτικά ζωντανοί» τότε θα πρέπει να τους κερδίσετε στο γήπεδο τους.
 
Μια πρώτη συμβουλή προς τους πολιτικούς που βασίζονται στην ψήφο των νέων είναι να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ταμπέλες και στερεότυπα του παρελθόντος, την ξύλινη γλώσσα και τα κομματικά κλισέ, απορυθμίζοντας το κλασσικό πρωτόκολλο της πολιτικής επικοινωνίας που χρησιμοποιούσαν τα τελευταία δέκα χρόνια.
 
Ένας πολιτικός με ιστορία ακόμη και πάνω από τριάντα χρόνια ακολουθώντας τις νέες τεχνικές επικοινωνίας, μπορεί να προσεγγίσει με επιτυχία τους νέους και να κερδίσει τους ψήφους τους «μιλώντας» στην ίδια γλώσσα χωρίς να γίνεται βαρετός. Αρκεί να έχει να πει πολλά πράγματα για τις ανάγκες τους και με μεθόδους  επικοινωνίας που αρέσουν σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και δύσκολο κοινό.
 
Το πιο δύσκολο για έναν πολιτικό που θα αποφασίσει να είναι επίκαιρος και να ακολουθεί τις τάσεις της νέας γενιάς είναι να διατηρεί μαζί της ένα αμφίδρομο, ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας. Να ανταποκρίνεται με αμεσότητα, ταχύτητα, και ποιότητα στα νέα δεδομένα των ψηφοφόρων της νέας γενιάς.
Μια βασική προτεραιότητα για μια ουσιαστική σχέση, ισχυρή και με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, μεταξύ πολιτικού και ψηφοφόρου της νέας γενιάς. Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή τεχνολογικής επανάστασης και οι  νέες γενιές από το ’90 και μετά έχουν προσαρμοστεί πιο εύκολα από τις πρωθύστερες. Οι νέες γενιές δεν εμπιστεύονται τους παραδοσιακούς τρόπους προσέγγισης και επικοινωνίας των πολιτικών. Η έμμεση προσέγγιση μέσω των μέσων της νέας τεχνολογίας δίνουν τη δυνατότητα για καλύτερα αποτελέσματα προτίμησης των υποψήφιων πολιτικών.
 
Ζητείστε να μάθετε τα «μυστικά» για αποτελεσματικό πολιτικό μάρκετινγκ σε αυτή τη δύσκολη ομάδα των ψηφοφόρων από τους ειδικούς της πολιτικής επικοινωνίας. (thanasis.papamichail@yahoo.gr)

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Οι πολιτικοί «Λαγοί» εν δράσει… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ούτε λευκή πετσέτα θα πετάξουν, ούτε αυτοκτονικές τάσεις θα τους κυριαρχήσουν, αν και βιώνουν μια άνευ προηγουμένου πολιτική βύθιση στην κοινωνία, την οποία και βλέπουν ιδίοις όμμασι, πέραν των δημοσκοπικών ευρημάτων. Με τραγελαφικά αφηγήματα, πολωτικά λογύδρια, διχαστικά συνθήματα και μπόλικη δόση επικοινωνιακού τσαρλατανισμού έχουν «βιδωθεί» στην καρέκλα της εξουσίας, πανηγυρίζοντας παράλληλα κάθε "έντιμο συμβιβασμό!". Κοντόθωρη επιλογή τους, να κερδίσουν πολιτικό χρόνο μέχρι το καλοκαίρι και μετά βλέπουμε!!! 
 
Ειρήσθω εν παρόδω οι «λαγοί» της κεντροδεξιάς είναι μαζί τους και οι πράξεις τους ευνοούν την παραμονή τους στην εξουσία.
 
Όπως όλοι γνωρίζουμε λαγοί υπάρχουν παντού. Σε αγώνες δρόμου μεγάλων αποστάσεων, σε πλειστηριασμούς ακινήτων, σε δημοπρασίες τηλεοπτικών αδειών ως υπερθεματιστές, για αποπροσανατολισμό και αποστολή μηνυμάτων από πολιτικούς σχηματισμούς και φυσικά σε όλα τα καπέλα των αρχηγών των  κομμάτων εξουσίας, προεκλογικά, στολισμένοι μάλιστα με ψεύτικα πετραχήλια τις περισσότερες φορές.
 
Επίσης «λαγοί» της πολιτικής θεωρούνται και αρκετοί νέοι αυτόνομοι πολιτικοί φορείς από πρωτοβουλίες επωνύμων πολιτικών που με ανυπομονησία αποβλέπουν στην επαναφορά τους στην εξουσία, με ένα δυναμικό comeback.
 
Τέτοιου είδους νέοι πολιτικοί φορείς θα συστήνονται συνεχώς, μέχρι τις εθνικές εκλογές για λόγους απαξίωσης του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού από τους πολίτες και την εντεινόμενη αστάθεια στη διακυβέρνηση της χώρας.
 
Φανεροί στόχοι η υπέρβαση της κρίσης και των μνημονίων, κρυφοί  η διάσταση και κατάτμηση της δύναμης των δυνάμεων της κεντροαριστεράς για ιδιοτελείς σκοπούς όπως το «παζάρεμα» της συμμετοχής τους σε υποθετική πανστρατειά «ντιλάροντας» υστερόβουλα ο καθένας για λογαριασμό του με βάση την ποσόστωση που θα έχει συμφωνηθεί. Από την αρχή γνωρίζουν ότι το ποσοστό της προοπτικής αυτόνομης κοινοβουλευτικής τους παρουσίας είναι μηδενικό!
 
Ίσως το πιο αηδιαστικό φαινόμενο της πολιτικής ζωής του τόπου, αν δεν υπήρχε αυτό της προσχώρησης βουλευτών από κόμμα σε κόμμα κατά τη διάρκεια του κοινοβουλευτικού τους βίου.
 
Ο «λαγός» στην πολιτική πολλές φορές εκτελεί τα συμφωνηθέντα με τον εντολέα τους και στη συνέχεια το βάζει στα πόδια με διάφορα προσχήματα. Είναι  μέρος του επικοινωνιακού συστήματος προώθησης συγκεκριμένης στόχευσης. Αμοιβή τους  μια θέση εξουσίας ή σε εκλόγιμη θέση σε ψηφοδέλτιο επικρατείας.
 
Και για να είμαστε και πιο αντικειμενικοί, η τακτική των «πολιτικών λαγών» είναι μια μεθοδολογία αντίστοιχη στων γνωστών μας «non papers» και των επίσης γνωστών «κύκλων» κοντά στην εκάστοτε εξουσία. Αρκεί ο «Λαγός» να κρύβεται το λαγούμι του και να μη «σείει τη φτέρην» γιατί τότε κακό του κεφαλιού του. 

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Άλαλοι, στο ίδιο έργο θεατές! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σωρεία διαστρεβλώσεων και τερατολογιών ακούγονται για το «δημοσιονομικό ουδέτερο» της νέας συμφωνίας από το σύνολο του πολιτικού δυναμικού της χώρας, στα ενημερωτικά πρωινάδικα και δελτία ειδήσεων των καναλιών.
 
Πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες, για το «προσύμφωνο» αντιμέτρων που θα ψηφίσουν, για κοροϊδία και περισσότερη φτωχοποίηση μιλάει το σύνολο της αντιπολίτευσης. Αγεφύρωτο χάσμα.Μοναδική μας ελπίδα για να καταλάβουμε τι ακριβώς μας περιμένει, αν φυσικά ζούμε το 2019, θα είναι ένα Νέο Διάγγελμα του αρχηγού της κυβέρνησης, εμπλουτισμένο φυσικά, με νότες αισιοδοξίας, ελπίδας και θετικής σκέψης. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα πάρουμε και όλες τις απαντήσεις και ερμηνείες στους γρίφους, «ισορροπημένη εξισορρόπηση» και «καθρέφτης για κάθε μέτρο που θα αντανακλά ένα αντίμετρο». Να τις μεταφράσει σωστά, για να μην τις παραφράζει η αντιπολίτευση, μέχρι το 2019, κατά το δοκουν!
 
Στο μεταξύ, έχει ξεχαστεί κάθε σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης» για τη δημιουργία πλούτου, θέσεων εργασίας και προοπτικές ευημερίας με δίκαιη ανάπτυξη. Για άλλη μια φορά θα πάρουμε «θεραπεία» χειρότερη από τη νόσο των μνημονίων. Τρόϊκα ή Θεσμοί έρχονται να ανοίξουν με τις απαιτήσεις τους περισσότερες «μαύρες τρύπες» μετά από  μια πολυετή μέγγενη που έχουν επιβάλλει στην κοινωνία.
 
Άλλη μια «τρύπα» στο νερό, θα έχουν και πάλι ως κατάληξη, οι συζητήσεις της Τρόϊκας ή των Θεσμών, όπως κι αν προτιμάτε την ονομασία. Θα έχουμε ατέρμονες συζητήσεις, πήγαινε – έλα για μια εβδομάδα, με προτάσεις χωρίς, <<μεταρρυθμιστικές>> προθέσεις, με ανέξοδα ηρωικές κορώνες λαϊκισμού και η αυλαία θα κλείσει με επικοινωνιακό σόου θριάμβου από τη μια πλευρά, με το έργο να συνεχίζεται σε δεύτερη πράξη από την άλλη. Η παράσταση της αξιολόγησης θα παιχτεί εκ νέου σε νέο οικονομικό- πολιτικό τεραίν. Και θα κλείσει, όταν κλείσει. με πρώτα τα γνωστά μέτρα όπως μείωση αφορολόγητου, συντάξεων, επιβολή νέων φόρων και μετά τα άγνωστα αντίμετρα. Το «φίλτρο της αναξιοπιστίας» κατατρέχει την κυβέρνηση, με τις χρονοβόρες καθυστερήσεις και παλινωδίες στα συμφωνηθέντα, με αποτέλεσμα η πορεία της χώρας προς την άβυσσο να τρέχει με ταχύτητα πόρσε, μαζί με την πλήρη φτωχοποίηση των πολιτών. «Γιούργια» η στρατηγική όλων των πολιτικών μας για να βγούμε από την κρίση. Στην τύχη όπως και στα λαχεία, επαφίεται κάθε προσπάθεια εξόδου από τα αδιέξοδα. Μοναδική τους δεξιότητα, οι τακτικισμοί για παραμονή στα έδρανα της Βουλής.
 
Για άλλη μια φορά θα παιχτεί το έργο της αξιολόγησης των πεπραγμένων. Για άλλη μια φορά θα ακούσουμε το γνωστό «είμαστε σε καλό δρόμο» μόνο που ο δρόμος θα είναι μακρύς, πιθανόν μέχρι τον Μάιο και το κόστος δυσβάσταχτο.
 
Να περνάει ο καιρός, να στραγγίξει η αγορά από χρήμα, να συνεχιστούν τα capital controls και να ακούμε τηλεοπτικά, ότι οσονούπω βγαίνουμε στις αγορές. Κακόγουστο, κρύο χιούμορ από φωτογενείς μετρ πολιτικούς παραπλάνησης και ψευδολογίας!
 
Όμως στο απίστευτο νέο παιχνίδι πινγκ – πονγκ με τα μέτρα – αντίμετρα το μπαλάκι είμαστε εμείς οι πολίτες και το παιχνίδι δεν είναι διασκεδαστικό!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Θανάσης Παπαμιχαήλ

επικοινωνιολόγος

«Κερδάμε» χρόνο Σύντροφοι! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στα χαρακώματα θα βρεθούν για άλλη μια φορά Κυβέρνηση και το σύνολο της Αντιπολίτευσης. Η πρώτη να πανηγυρίζει μεγαλοφώνως ότι «κατατρόπωσε» τις απαιτήσεις των δανειστών και δεν θα πάρει «ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα», η δε Αντιπολίτευση να μιλά για «πανωλεθρία» και κίνδυνο για νέο σκληρότερο μνημόνιο. Φυσικά ο λαός θα πληρώσει το τίμημα, το μάρμαρο της νέας συμφωνίας. Όποια κι αν αποδειχτεί στο τέλος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το GREXIT πήρε για άλλη μια φορά «παράταση»!
 
Μετά τη διαφαινόμενη επώδυνη συμφωνία της Κυβέρνησης με τους δανειστές, και τους πανηγυρισμούς της για το ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα, η ψήφιση όλων των νόμων και τροπολογιών που θα έρθουν στο Κοινοβούλιο είναι μια τυπική διαδικασία για τους βουλευτές της συγκυβέρνησης. Ψηφίζουμε και «κερδάμε» χρόνο παραμονής στην εξουσία, σύντροφοι! Φυσικά δεν θα θεωρηθεί παράξενο αν η Κυβερνητική πλειοψηφία βγει και ενισχυμένη! Και ο νοών νοείτω.
 
Για πρώτη φορά στην εποχή των μνημονίων χαρακτηρίζονται ως μεταρρυθμίσεις η μείωση των συντάξεων, η μείωση του αφορολόγητου και η έγκριση για ομαδικές απολύσεις. Όσο για τις φοροαπαλλαγές «ζωή να ΄χουμε να τις δούμε» μετά από δύο χρόνια. Πρακτικά δώσαμε πολλά, θεωρητικά πήραμε υποσχέσεις. Θα ψηφίσουν σήμερα τα μέτρα τα οποία αύριο θα καταγγείλουν αν γίνουν αντιπολίτευση.
 
Η Κυβέρνηση θα πρέπει να σταματήσει πλέον να ενδίδει στα καθημερινά αριστερά ορμέμφυτα της, με τις γνωστές σκόπιμες καθυστερήσεις των πραγματικών μεταρρυθμίσεων, τις αψυχολόγητες παλινωδίες και υποσχέσεις που αθετεί συστηματικά.
 
Στην επικοινωνιακή διαχείριση της νέας συμφωνίας έχει αποδειχτεί ότι θα δοθεί και πάλι το βάρος από τα κόμματα εξουσίας. Είναι το νέο μετερίζι πολιτικής αναμέτρησης. Στρατηγικά θα κερδίσει το πολιτικό αφήγημα που θα «χτιστεί» ανθρωποκεντρικά. Στις απαιτητικές εποχές που θα έρθουν είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο. Τα περισσότερα κόμματα σκέφτονται επικοινωνιακά με όρους δικής τους ωφέλειας. Από «μέσα προς τα έξω» ενώ οι πιο πετυχημένες πολιτικές επικοινωνίας είναι όσες σκέφτονται αντίθετα. «Από έξω προς τα μέσα». Δηλαδή, εστιάζεται και κατανοείται πρώτα ο πολίτης και οι ανάγκες του και μετά διαμορφώνεται ο τρόπος προσέγγισης του, η πολιτική επικοινωνία.
 
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση, είχε επενδύσει επικοινωνιακά στη στρατηγική των πρόωρων εκλογών «από  μέσα προς τα έξω» που φαίνεται ότι αυτό – ακυρώνεται από τα νέα δεδομένα. Περιμένουμε να δούμε το νέο πολιτικό αφήγημα, το γνωστό από την οικονομία Plan B. Αντίθετα, το κυβερνών στρατόπεδο προσεγγίζει επικοινωνιακά πιο αποτελεσματικά το δικό της κοινό. Πάντα «από έξω προς τα μέσα». Είναι ο δρόμος που ακολουθεί πάντα η επικοινωνία της αριστεράς.
 
Η αρθρογραφία μου, όπως θα έχετε αντιληφθεί όσοι με διαβάζετε, είναι πρόδηλα φιλική στην Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, θεωρώντας την μονόδρομο και στόχο εθνικής επιβίωσης. Είναι κάθετα αντίθετη στους θιασώτες της καφενειακής πολιτικής, στον υπέρμετρο δανεισμό για μη παραγωγικές επενδύσεις, πελατειακές σχέσεις για ψηφοθηρία και συνεχή καθυστέρηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων.
 
Με το άναμμα του «πράσινου», σε ένα δύσκολα συμβιβαστικό πλαίσιο της συμφωνίας και της στοιχειώδους συνεννόησης για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης και τον τερματισμό του ψυχοδράματος του εκτροχιασμού της οικονομίας με την αναζωπύρωση της πιθανότητας GREXIT, οι χειμαζόμενοι πολίτες θέλουν να πιστεύουν ότι στο τέλος της ημέρας θα βρεθεί μια λύση για την απαλλαγή από τα μνημόνια μετά από τόσα χρόνια.
 
Για άλλη μια φορά ευχόμαστε το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος, να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, να συμφωνήσει σε ένα κοινό πλαίσιο σωτηρίας της χώρας και στη συνέχεια να δώσει τη μάχη της κάλπης, με τα κοινόχρηστα κλισέ- αφηγήματά τους περί σκληρής διαπραγμάτευσης και διαφορετικού μίγματος πολιτικής. 

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τι μας ξημερώνει, ξέρουμε; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Κοκορομαχίες άνευ αντικειμένου, λαϊκισμός και ξύλινος λόγος, κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή του τόπου μας όσο πλησιάζουμε σε πιθανές πρόωρες εκλογές. Η μεγάλη κρίση δεν έχει διδάξει και πολλά, με αποτέλεσμα να οδηγούνται όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι στο στρατόπεδο της «διαμαρτυρίας» που εκδηλώνεται κυρίως με την αποχή από την κάλπη.
 
Καθημερινά τα πολιτικά - κομματικά συστήματα των δύο μεγάλων κομμάτων «πυροβολούν» οτιδήποτε θα μπορούσε να σταματήσει τις φιλοδοξίες τους για παραμονή στην εξουσία ή για την ανάληψη της. Τάσεις αυτοκτονίας, σε μια χώρα που βρίσκεται στη φάση παρατεταμένης παρακμής και μέσα σε ασύλληπτα αντίξοες κοινωνικές συνθήκες.
 
Δείγμα της αφόρητης ελαφρότητας στην αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων είναι και η υιοθέτηση μιας τάσης μόδας, όπως η πολιτική των δηλώσεων μέσω των «τουίτ». Η λογική των εύκολων λύσεων, η πολιτική ανευθυνότητας και πολιτικού τυχοδιωκτισμού, βρίσκουν ευήκοα ώτα και μέσω των social media, αν και μας οδηγούν στον γκρεμό.
 
Η πολυεπίπεδη κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας, φαίνεται να μην προβληματίζει σοβαρά την κυβέρνηση που ψάχνει «αντίδωρα», ως πολεμικά εφόδια όπως το χριστουγεννιάτικο 300άρι, για να εξοπλίσει όσους θα ψηφίσουν τα νέα δυσβάσταχτα μέτρα, απέναντι στους ψηφοφόρους που τους περιμένουν σε γιορτές, πανηγύρια, κηδείες, καφενεία για να τους τα ψάλλουν!. Την απομυθοποίηση του συνθήματος «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και τη μερική κατάρρευση του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς έχουν αρχίσει να την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι πολίτες, μετά από τα δύο χρόνια ολέθριας διακυβέρνησης του τόπου. Μετά από δυο χρόνια,
η πρώτη φορά αριστερά δείχνει «τραυματισμένη», από τις αυταπάτες και τα ψέματα που μοίρασε, τον άκρατο λαϊκισμό ως βασικό εργαλείο για την κατάκτηση της εξουσίας που χρησιμοποίησε και την εδραίωση ενός καθεστωτικού κομματικού κράτους που επεδίωξε. Και τώρα, ένας ακόμη συμβιβασμός, μια ακόμη μεγαλειώδη κωλοτούμπα, μεταξύ λόγων και έργων, θα αναγκάσει για άλλη μια φορά, στην αλλαγή του ρητορικού αφηγήματος, της σκληρής διαπραγμάτευσης. Κάτι θα βρεθεί ,για να ανατροφοδοτήσει το καύσιμο της παραμονής στην εξουσία!
 
Όμως τα αποθέματα σανού εξαντλήθηκαν, το αντιμνημονιακό αφήγημα ξεφούσκωσε, το έργο της περήφανης και ηρωικής διαπραγμάτευσης, ξεπέρασε σε επανάληψη όλες τις παλιές ελληνικές ταινίες, ο δρόμος του ανέξοδου λαϊκισμού έχει φτάσει στο τέλος του, η χώρα παραμένει χωρίς όραμα, χωρίς σχέδιο για την επόμενη μέρα και οι δυνάμεις της οπισθοδρόμησης εμποδίζουν την ομαλή ευρωπαϊκής της πορείας και διχάζουν τους πολίτες με το νόμισμα.
Η ακολουθούμενη παρελκυστική στρατηγική του «δίπορτου», μέσα και έξω της χώρας, με την αθέτηση συμφωνιών και υποσχέσεων για μεταρρυθμίσεις καθώς και ο κυβερνητικός βερμπαλισμός από «φωτεινά» μυαλά, επιβεβαιώνουν τον ξεπεσμό του πολιτικού συστήματος.
Για άλλη μια φορά, οι μέρες είναι κρίσιμες και επικίνδυνες για νέες αντιμνημονιακές αυταπάτες. Χρειάζεται να κρατηθεί γερά το τιμόνι της διακυβέρνησης, έστω και στο παρά πέντε,  με ορθολογική συνθηκολόγηση και όχι ασχεδίαστη ρήξη. Διαφορετικά, Βατερλό!
 
Πραγματικά δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, με το πολιτικό προσωπικό που επιλέξαμε να μας εκπροσωπήσει στη Βουλή. 

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, η αξιολόγηση θα κλείσει… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, όσο κι αν εξαντλήθηκαν οι αντοχές και η ανοχή των πολιτών. Άλλωστε η πρώτη φορά είναι η δύσκολη. Μετά το συνηθίζεις!

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, από όλους εκείνους που έκτισαν καριέρα πολεμώντας τον ΕΝΦΙΑ, την αύξηση των φόρων, την εκτόξευση του χρέους, τη φτωχοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτών που τους ψήφισαν προσδοκώντας να έρθει η ελπίδα της ανάπτυξης

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, από όσοι, δύο χρόνια τώρα, βαφτίζουν το «μαύρο» άσπρο, δημιουργούν παράλληλα «γεγονότα» για να αποπροσανατολίσουν, να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από το νέο δυσβάσταχτο κοινωνικό κόστος των μέτρων.

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, από όσοι, δεν θέλουν να στερηθούν τα ανέλπιστα προνόμια, ανέσεις και μισθούς απέκτησαν με την εκλογή τους και να επιστρέψουν σε μια μίζερη πραγματικότητα όπως ζουν εκατομμύρια πολίτες λόγω της φτωχοποίησης.

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, γιατί οι κυβερνώντες έχουν «τσαγανό» στον κεντρικό πυρήνα τους και στελέχη με κομματικό πατριωτισμό. Δεν έχουν βαρωνίες, φέουδα και συστηματικά διαφωνούντες με τις κυβερνητικές επιλογές, για λόγους προσωπικής προβολής.

Τα μέτρα θα ψηφιστούν, ανεξάρτητα το πόσο βαρύ είναι το τίμημα της αυταπάτης και εξαπάτησης. Δεν είναι η ώρα για ηρωισμούς τύπου GREXIT και πρόωρων εκλογών. Άλλωστε δεν έχει ανοίξει μύτη και μετά το 2019 που θα εφαρμοστούν "ποιος ζει ποιος πεθαίνει" σύμφωνα με δήλωση κυβερνητικού αξιωματούχου!

Τα μέτρα θα ψηφιστούν. Να το πάρουμε απόφαση. Και να το πάρει απόφαση και ο αστικός πολιτικός κόσμος, δεξιός και κεντρώος της χώρας ότι έχει να μάθει πολλά ακόμη από την "πρώτη φορά αριστερά", αν θέλει κάποτε να κυβερνήσει! 
 
Τα μέτρα θα ψηφιστούν γιατί ένα μεγάλο μέρος των πολιτών έχει «ζομπι-ματοποιηθεί» από την απογοήτευση που βιώνει καθημερινά και αδιαφορεί πλέον στις αυξήσεις κάθε είδους λογαριασμών και μειώσεις μισθών.

Τα μέτρα θα ψηφιστούν  γιατί δεν φαίνεται ούτε στον ορίζοντα ο εικονικός αρχηγός των δημοσκοπικών ευρημάτων «ΚΑΝΕΝΑΣ» να διεκδικήσει την εξουσία. Με τα ανεμικά ποσοστά των δημοσκοπήσεων δεν φαίνεται να αλλάζει το σκηνικό, λόγω μέτρων.

Τα μέτρα θα ψηφιστούν γιατί το ακαταμάχητο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, που ευαγγελίζονται οι κυβερνώντες, δεν έχει ακόμη απαξιωθεί στο σύνολο του.

Τα μέτρα θα ψηφιστούν γιατί, όπως τονίστηκε και σε προηγούμενο άρθρο μου, η «ιδρυματοποίηση» του λαού είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αποχαυνωμένος, φοβισμένος, απελπισμένος, παρακολουθεί άλαλος τα δρώμενα. Μοναδικός στόχος του η επιβίωση. Πραγματικό ψυχόδραμα.

Τα νέα μέτρα θα ψηφιστούν γιατί θα τα ψηφίσουν όσοι δίνουν τη μάχη για τη διατήρηση της εξουσίας και όχι για τις ιδέες που μας πούλαγαν προεκλογικά. Αυτές «σκούριασαν» και δεν τις παίρνει ούτε ο παλιατζής.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Κι εμείς μαδάμε τη μαργαρίτα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Δούλεμα με ψιλό γαζί, στην μετά – αλήθεια εποχή, από κυβερνητικό «μέντορα», για την ανάπτυξη που θα έρθει εντός των προσεχών μηνών και θα τρίβουμε τα μάτια μας! Όπου μετά – αλήθεια εποχή, εννοείται μια ρητορική που αγνοεί την πραγματικότητα και εκφράζει προσωπικές απόψεις, εκτός τόπου και χρόνου, τις περισσότερες φορές. Ενώ προχωράει ο «μαθητής» του έκων – άκων στη συμφωνία για νέα μέτρα που θα μας «γονατίσουν», αυτός ευαγγελίζεται ανάπτυξη. Φυσικά, για κάποιους άλλους η ανάπτυξη είναι εδώ και δεν την βλέπουμε. Είναι ο λόγος για να τρίψουμε τα μάτια μας! Φαρσοκωμωδία, στάχτη στα μάτια για κέρδος χρόνου, παρωχημένο πολιτικό κλισέ, σταγόνα αισιοδοξίας με γαρνιτούρα ψευδαίσθησης, καφενειακή αμπελοφιλοσοφία, ή αποπροσανατολισμός για να περνάει η ώρα των τηλεοπτικών ειδήσεων, κυβερνητικά αναίμακτα και γιατί όχι και μια νέα ποικιλία "σανό-τροφής" απαραίτητο συμπλήρωμα, πολλών χιουμοριστικών τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών εκπομπών και αναρτήσεων στα social media. Να δούμε τι άλλο θα ακούσουμε!
 
Η «ιδρυματοποίηση» του λαού μας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ένας λαός αποχαυνωμένος, απελπισμένος, φοβισμένος, παρακολουθεί καθηλωμένος τα εσωτερικά και παγκόσμια δρώμενα, άλαλος! Με δομικά υλικά, το φόβο και τον τρόμο για το «αύριο», κινδυνεύει να νοσήσει ψυχικά στο σύνολο του. Και το πραγματικό ψυχόδραμα που ζει, θα πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις αν μέσα στον επόμενο μήνα δεν προχωρήσει η αξιολόγηση. Το φάντασμα του GREXIT επανέρχεται στο προσκήνιο και αυτή τη φορά θα είναι πολύ δύσκολο να ξορκιστεί.
 
Αποφασισμένοι και αναποφάσιστοι ψηφοφόροι βρίσκονται στα όρια εθνικής κατάθλιψης. Το ένα τρίτο των ψηφοφόρων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και δεν είναι διατεθειμένο να ακούσει τις υποσχέσεις κανενός κόμματος. Έχει «ζόμπι-ματοποιηθεί» η συμπεριφορά του από την απογοήτευση που έχει βιώσει τα τελευταία μνημονιακά χρόνια από όλα τα πολιτικά κόμματα. Αδιαφορεί και για τη διατήρηση της χώρας στο ευρώ, ή σε πιθανή επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Το κεφάλαιο της αξιοπιστίας όλων των πολιτικών αρχηγών στην κλίμακα μέτρησης είναι το χειρότερο των τελευταίων ετών.
 
Ο Kανένας κερδίζει κατά κράτος τους πάντες και θα προκαλούσε ενθουσιασμό ανάλογο με αυτόν που είχε προκαλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015. Αλλά υπάρχει έλλειμμα νέου δυναμικού, πρωτοεμφανιζόμενου φορέα, με νέο άφθαρτο αρχηγό.
 
Αδιέξοδα παντού, στο σωτήριο νέο έτος, όπου θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα, την οποία χρόνια προσπαθούμε να ξεπεράσουμε. Να ξορκίσουμε.
 
Η χώρα μας από γη της Επαγγελίας την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα αντιμετωπίζεται από ξένους επενδυτές, δημοσιογράφους διεθνών μέσων και οίκους αξιολόγησης, ως χώρα «πτωχευμένη» περιγράφοντας με μελανά σημεία την καθημερινότητα των νεόπτωχων πλέον Ελλήνων, της άλλοτε κραταιάς μεσαίας τάξης.
 
Παράλληλα, η αναμενόμενη κορύφωση της προσφυγικής κρίσης, με την επέλαση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, αν ισχύσουν οι εξ ανατολής απειλές, καθώς και η αστάθεια πολλών Ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων και η άνοδος των ευρωσκεπτικιστών, συνθέτουν μια θολή και αδιευκρίνιστη εικόνα της δικής μας «ύπαρξης» στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
 
Όσον αφορά για τα δημοσκοπικά ευρήματα, καλά θα κάνουμε να κρατάμε όλοι ένα μικρό καλάθι. Τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα της κάλπης δεν είναι μια γραμμική εξέλιξη των δημοσκοπήσεων. Αδιέξοδα παντού!

Κι εμείς μαδάμε τη μαργαρίτα!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

GR: Quo vadis;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Ήμαρτον, έσφαλα, συγνώμη, θα ήταν μια από τις αυτονόητες λέξεις που θα θέλαμε να ακούσουμε από τους περισσότερους πολιτικούς μας, για τα δεινά που μας βρήκαν, επτά χρόνια τώρα. Ανθυπολεπτομέρεια θα μου πείτε. Ενώ τα θαλάσσωσαν, έχουν την αναίδεια, κωμική έως εξοργιστική, να θέλουν να δικαιωθούν, ξανασώζοντας μας! Αντί να ζητήσουν, γονυπετώς, συγνώμη και ενώ η κλεψύδρα των πρόωρων εκλογών μετρά αντίστροφα, συνεχίζουν ανερυθρίαστα να επιρρίπτουν τις ευθύνες ακόμη και στους πολίτες και να αραδιάζουν ανενδοίαστα ψέματα, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, για να πάρουν το συγχωροχάρτι της επανεκλογής. Η πολιτική αβελτηρία οδηγεί αρκετούς να προσφέρονται και ως ανθεκτικά υλικά από κατεδάφιση των παραπαιόντων πολιτικών κομμάτων με τα οποία εκλέχθηκαν. Ο σώζων εαυτό, σωθήτω. Διαφορετικά μοναδικός Όρος επιβίωσης φράση... "ήμαρτον να λες, ψήφο αν θες!".

Κατά τα ειωθότα, το υψηλότατο ποσοστό της αδιευκρίνιστης ψήφου, πάει σε μεγαλύτερο ποσοστό στη κάλπη, στο κόμμα που βγαίνει πρώτο στην πρόθεση ψήφου. Είπαμε, κατά τα ειωθότα. Γιατί αυτή τη φορά, τα ορφανά και ευκολοθήρευτα ποσοστά των αναποφάσιστων ψηφοφόρων. φαίνεται ότι δεν θα ακολουθήσουν την ανωτέρω οδό. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος δεν έχει, πλέον, σχέση τόσο με τις ιδεολογίες αλλά με τη μαζική απογοήτευση που προκάλεσαν οι επιλογές των πολιτικών. Ο τρόπος του πολιτεύεσθαι, τα απαξιωμένα στελέχη, οι κυβιστήσεις, τα εκάστοτε τεχνητά δίπολα, οι διευρύνσεις κομμάτων με αποκόμματα, άνοιξαν βαθιές πληγές στο εκλογικό σώμα, που δεν πιστεύει πλέον στην ύπαρξη εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης του τόπου, για να υπερβεί την κρίση. Οι πολίτες βαρέθηκαν να ακούνε τους "χορτάτους" να μιλάνε για συνέδρια ανανέωσης, ανασυγκρότησης και σύνθεσης, για αυτοπροτεινόμενους λαϊκούς σωτήρες, για επιστροφές «ασώτων», μεγαλοστομίες, πομπώδεις υποσχέσεις, παρασκηνιακές ζυμώσεις, λόγια χωρίς αντίκρισμα, για ομίλους προβληματισμού, πολιτικά κινήματα, νέα πολιτικά αφηγήματα, για το μέλλον της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς και τα προνόμια των τριακοσίων όπου το ατομικό εγώ τους, δεν συναντιέται με το συλλογικό εμείς, των πολιτών. Κατά τα ειωθότα οι πολίτες θέλουν να ακούσουν για το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Κατά τα ειωθότα ή μη, το μαύρο θα πάει σύννεφο στις επόμενες εκλογές. Το μοναδικό κόμμα που αυξάνει τα ποσοστά του, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι το κόμμα των πολιτικά "αστέγων"!

Και ειρήσθω εν παρόδω, τα αδιέξοδα και η οικονομική ασφυξία συνεχίζουν να προκαλούν την έντονη αντίδραση των πολιτών, σπρώχνοντας παράλληλα την πολιτική σταθερότητα της χώρας σε αχαρτογράφητα νερά.

Όσον αφορά για τη νέα διανομή ψυχοτρόπων ουσιών για την αντιμετώπιση της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής των πολιτών από τις ατελέσφορες στρατηγικές των κυβερνώντων, θα ξεκινήσει οσονούπω με νέους αεροψεκασμούς. Μια υποθετική απάντηση στην ερώτηση του τίτλου θα μπορεί να είναι «πάω στο άγνωστο, χωρίς βάρκα και ελπίδα»!

Δύο χρόνια αυταπάτες, φούμαρα και ψευδαισθήσεις. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μετά βαΐων και κλάδων πριν από δύο χρόνια οι πολίτες ζητωκραύγαζαν τη νίκη της πρώτης φοράς αριστεράς. Δύο χρόνια μετά, ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων είναι στα πρόθυρα της σταύρωσης, μια και η αναμενόμενη ελπίδα αποδείχθηκε φρούδα!
Άτολμοι, φοβικοί, ανέτοιμοι, ανέμπνευστοι νεοσσοί στην πολιτική οι περισσότεροι, παρέμειναν δύο χρόνια τώρα, άκριτα δογματιστές παρά πραγματιστές.
 
Δύο χρόνια πορεύονται την οδό του λαϊκισμού, της καπηλείας και της δημαγωγίας αδιαφορώντας για τις συνέπειες των αδύνατων κοινωνικών τάξεων, των χαμηλοσυνταξιούχων και πολλών ταλαιπωρημένων και παραπλανημένων ψηφοφόρων.
 
Δύο χρόνια τώρα «μαγειρεύουν» επιστροφές ολοκληρωτικών συστημάτων, και καταστροφές των υγιών δυνάμεων της αγοράς, ενώ «σπρώχνουν» τον λαό στα συσσίτια σωτηρίας, ολοκληρώνοντας το τελικό σχέδιο της φτωχοποίησης και διάλυσης και του τελευταίου υγιούς κυττάρου της ελληνικής οικονομίας.
 
Δύο χρόνια τώρα με μαξιμαλιστικές και μη εφικτές υποσχέσεις προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα ευφορίας, μόνο που κανένας πλέον δεν τους πιστεύει, θύματα και οι ίδιοι των ψευδαισθήσεων που καλλιέργησαν. Η ρητορική της εξουσίας, τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, τα θεσμικά ατοπήματα έχουν τα όρια τους.
 
Δύο χρόνια τώρα ζούμε το νέο μαρτύριο του Σίσυφου που ακούει στο όνομα GREXIT ή NO GREXIT. Πραγματικό ψυχόδραμα, στο οποίο έχουμε καταδικαστεί από τον εσμό των νεόκοπων πολιτικών που επιλέξαμε να μας κυβερνούν.
 
Δύο χρόνια τώρα με ψευδεπίγραφες στροφές στον ρεαλισμό, για κέρδος χρόνου, με νέας κοπής επικοινωνιακά παραφερνάλια και λάσπης στον ανεμιστήρα για τη διατήρηση της «καρέκλας» και αναγωγή της εξουσίας σε αυτοσκοπό. Η πορεία της παρακμής συνεχίζεται και ο άνεμος της χρεοκοπίας βρίσκεται εντός της χώρας με ορατές τις καταστροφικές συνέπειες του.
 
Δύο χρόνια τώρα ζούμε με αυταπάτες, φούμαρα και ψευδαισθήσεις.  Ανήμερα, οι πολιτικοί μας αρχηγοί θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους και το πολιτικό θερμόμετρο θα «χτυπήσει» κόκκινο. Κάτι σαν ντέρμπι ποδοσφαιρικών ομάδων. Εμείς, οι πολίτες θα γιορτάσουμε την ημέρα «εν χορώ και οργάνοις» εθνικολαϊκού ρεπερτορίου  ή θα παραστούμε σε επιμνημόσυνη δέηση σιγοψιθυρίζοντας, Ελέησον ημάς!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

- See more at: http://www.ekriti.gr/apopseis/dyo-hronia-aytapates-foymara-kai-pseydaisthiseis-toy-thanasi-papamihail#sthash.yPFvMSoo.dpuf

Κυριάκο πάρε γόμα και σβήσε! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ανθολόγιο υποκρισίας, από αρκετούς «άσωτους» και πολιτικά ξεχασμένους αστέρες, που ζητούν άφεση αμαρτιών σαν βρεγμένες γάτες και μια δεύτερη ευκαιρία ατομικής πολιτικής διάσωσης, από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βλέποντας τη δημοσκοπική του άνοδο. Εκλιπαρούν τη συγχώρεση και τη μεγαθυμία των ιθυνόντων και αναζητούν τον μόσχο τον σιτευτό ήτοι την ψήφο των ψηφοφόρων του κόμματος.
Το τραγικό είναι ότι οι περισσότεροι «άσωτοι» δεν βρίσκονται εκτός αλλά εντός του κόμματος! Όσο για τους μετανοήσαντες ασώτους, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το μοναστήρι να είναι καλά και από καλογέρους άλλο τίποτα!
 
Είναι προφανές και ηλίου φαεινότερον ότι σήμερα που οι πολίτες όλων των κοινωνικών τάξεων στενάζουν κάτω από το βάρος των φορολογικών μέτρων και οι τελευταίες σταγόνες λίπους και ρευστότητας έχουν εξαντληθεί, η «καρέκλα» και το κάθε είδους πολιτικό στασίδι εξουσίας είναι το ζητούμενο με κάθε κόστος κυβίστησης.
 
Απευθύνονται ανερυθρίαστα ως αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας προσπαθώντας να πείσουν αφελείς και αδαείς ψηφοφόρους ότι αυτοί βρίσκονται εκτός του κάδρου της ευθύνης της χρεοκοπίας της χώρας.
 
Πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και φιλοδοξούν να «μπουκάρουν» όπως παλιά στις τηλεοπτικές οθόνες μας ως πλασιέ ποσοστών τηλεθέασης των πολιτικών εκπομπών. Η αίσθηση του γελοίου σε όλο το μεγαλείο.
 
Όμως, φρέσκο γλυκό με «κλούβια» αυγά δεν γίνεται όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός.
 
Η σύγκρουση της ηγεσίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το παλιό κομματικό κατεστημένο είναι επιβεβλημένη από την κοινωνία που εξέλεξε  την ηγεσία λόγω ανανέωσης και αποστροφής προς τον λαϊκισμό, πριν ένα χρόνο ακριβώς!
 
Ανίκανοι πολιτικάντιδες, νεόκοποι υπερασπιστές της παράταξης που είδαν το φως το αληθινό της εξουσίας, και με ψοφοδεή παρακάλια προσπαθούν να μπουν στο κάδρο των στελεχών που θα χρησιμοποιηθούν την επόμενη μέρα της εξουσίας. Για πολλούς η θέση τους θα ήταν στο περιθώριο της πολιτικής και όχι στα ψηφοδέλτια ενός κόμματος που στοχεύει στην αυτοδυναμία.
 
Μοναδική περίπτωση καθυστέρησης της «εκ βάθρων» περιβόητης ανανέωσης των ψηφοδελτίων του κόμματος, είναι η προσφυγή στις κάλπες εντός δεκαοκταμήνου ήτοι μέχρι τον Μάρτιο ενεστώτος έτους όπου στις λίστες θα φιγουράρουν και πάλι πολλά από τα στελέχη «παλιάς κοπής».
 
Στην περίπτωση αυτή, την ευθύνη της ανανέωσης του πολιτικού δυναμικού που θα εκπροσωπήσει το κόμμα στο Κοινοβούλιο θα την έχουν αποκλειστικά οι ψηφοφόροι του κόμματος. 

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ούτε στρατός από «Χουντίνι» δεν μας σώζει… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μας ψεκάζουν σίγουρα!. Αλλιώς δεν εξηγείται η αθωότητα των παιδικών μας χρόνων να συνεχίζεται "δια βίου" και να κινδυνεύουμε όλοι μας να φορέσουμε τον ζουρλομανδύα! Με άλλα λόγια, πόσο ηλίθιους μας θεωρούν και μας αντιμετωπίζουν ως Νεάντερταλ! Σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα το ένα τοις εκατό του πληθυσμού είναι έξυπνο, και το ενενήντα εννέα είναι στην κλίματα από μέτριο έως ηλίθιο. Στη χώρα μας επιβεβαιώνεται περίτρανα. Γιατί, πόσο ηλίθιους θα πρέπει να μας θεωρούν όταν δηλώνουν στους δανειστές το τρακοσάρι ευρώ ως έκτακτο επίδομα και στους ιθαγενείς ως 13η σύνταξη .που θα επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, και κάποιοι το πιστεύουν! 'Η γιατί, πόσο ηλίθιους θα πρέπει να μας θεωρούν όταν διαφημίζουν προϊόντα με υποθετική αξία άνω των τριακοσίων ευρώ και μας τα προσφέρουν στην μοναδική τιμή των δεκαπέντε ευρώ, και αρκετοί τα αγοράζουν!
Ή ακόμη όταν ακούμε δηλώσεις εξόφθαλμης βλακείας από θεσμικούς παράγοντες και δεν ξεσηκωνόμαστε από τον καναπέ – νιρβάνα! Αμφισβητείται η κοινή λογική, διαπραγματεύεται το αυτονόητο, θεωρείται το παράλογο, νορμάλ, και όλοι μας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τι μας περιμένει στη στροφή του χρόνου. Με ξύλινες, κλισέ ευχές δεν βάφουμε αβγά, ούτε αλλάζουμε ρότα! Ζούμε αυτό που μας αξίζει και ούτε στρατός από "Χουντινι", δεν μας σώζει .
Είναι γνωστό ότι οι βιωματικές εμπειρίες έχουν μεγαλύτερη δύναμη, από την προπαγάνδα, τα «ψεύτικα» λόγια τα μεγάλα και τις κούφιες υποσχέσεις των χαρισματικών πολιτικών και επιτήδειων. Αυτό βέβαια ισχύει μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μια και τα γεγονότα έχουν δύο χρόνους.
Τον πραγματικό και αυτόν που χρειάζονται για να καταλάβουν αρκετοί συμπολίτες μας. Μια πραγματικότητα που συνηθίζουν να την κλωθογυρίζουν αμήχανα μέχρι να βρεθούν σε αδιέξοδο. Γοητεύονται από «κραυγαλέα» ανόητες υποσχέσεις, από εφήμερες φαντασιώσεις και από επίπλαστες εγγυήσεις, που επιβεβαιώνουν ότι το έξυπνο πουλί. από τη μύτη πιάνεται! Τα παραδείγματα αρκετά. Από το νερό του Καματερού, την Αγία του Αιγάλεω, το λεφτά υπάρχουν, το σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο μέρα μεσημέρι και την εξόφληση χρέους του κράτους και προσωπικών χρεών μας από τα ομόλογα μιας ανύπαρκτης τράπεζας. Και καλά, οι πολιτικοί μας που μοίρασαν απλόχερα έωλες υποσχέσεις, προστατεύονται στον πολιτικό βιότοπο που έχουν φροντίσει με το νόμο περί "μη ευθύνης των Υπουργών" να καλυφτούν, οι υπόλοιποι πως θα γλυτώσουν από την αφιονισμένη μάζα πολιτών που, όταν τους καταλάβουν, θα τους πάρουν φαλάγγι; Ας μη αναρωτιούνται λοιπόν, για την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, την αρνητική εικόνα λειτουργίας των κρατικών θεσμών, την αύξηση των "πολιτικά άστεγων" με το υψηλό δημοσκοπικό ποσοστό, της "αστάθμητης" ψήφου αλλά και την προτίμηση των πολιτών στον «Κανένα» στις δημοσκοπήσεις και με την αποχή στις εκλογές. Δεν ξέρω αν μας ψεκάζουν. Είμαι σίγουρος ομως ότι δεν μας εμπνέουν πλέον και γι αυτό είμαστε εύκολα θύματα στον καθένα επιτηδειο με η χωρίς ονοματεπώνυμο! Ευτυχείτε που θα έλεγε και ο αείμνηστος Άλκης Στέας!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

… και ο Γκόρτσος στην ανεργία; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η ανακυττάρωση του πολιτικού δυναμικού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεκίνησε με παρέλαση νέων πολιτικών στελεχών που αναμένεται να στελεχώσουν μέρος των ψηφοδελτίων του κόμματος αλλά και θέσεις ευθύνης, σε περίπτωση ανάληψης της εξουσίας
Ένα είδος πολιτικού «κάστινγκ» στα πρότυπα των γνωστών μουσικών «κάστινγκ», που έχουν κατακλύσει τις τηλεοπτικές οθόνες μας. Βαρύγδουπα βιογραφικά, πολύωρες συνεντεύξεις με πρωτοκλασσάτα πολιτικά στελέχη, ακόμη και έλεγχος ποινικού μητρώου.
Τέρμα πια, σε επιλογές από τον κομματικό σωλήνα, από αφισοκολλητές, από οικογενειοκρατία και από άλλους παράγοντες τύπου Γκόρτσου. Αξιοκρατία. Πετυχημένοι σαραντάρηδες-πενηντάρηδες στην κοινωνία. Και επαγγελματικά και κοινωνικά.
Όμως, ένα κόμμα για να κερδίσει τις εκλογές και για να στρατολογήσει νέους ψηφοφόρους, κάποιοι θα πρέπει να τρέχουν από καφενείο σε καφενείο, να κολλάνε αφίσες για τις προεκλογικές εκδηλώσεις να οργανώνουν συγκεντρώσεις, να «εκτεθούν» στα έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα υποστηρίζοντας τις θέσεις του κόμματος, να «ματώσουν» για το όνομα! Χρειάζεται να έχουν και την πολιτική στο DNA τους εκτός από μεταπτυχιακές περγαμηνές και πτυχία..
Να πιστεύουν σ’ αυτό που καλούνται να υπηρετήσουν. Να έχουν «ζυμωθεί» με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Και τότε πρόσθετα προσόντα να είναι τα πτυχία, η ηλικία, και τα Μητρώα!
Διαφορετικά εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος να μακροημερεύσουν και πάλι όσοι μοιράζουν «μούφα» συντάξεις, υπόσχονται αβέρτα – κουβέρτα όσα θέλουν να ακούσουν ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι θα μας σώσει η τράπεζα της Ανατολής. Ένα μέρος των ψηφοφόρων ασπάζεται ακόμη την ευτελή μικροκομματικού επιπέδου επικοινωνιακή λογική, της όποιας πολιτικής απάτης σκαρφίζονται, οι ιδεολόγοι του κόμματος.
 
Είναι γεγονός ότι η ανανέωση του πολιτικού δυναμικού προχωρά με γοργούς ρυθμούς σε όλες τις χώρες. Νέοι πολιτικοί σχηματισμοί εμφανίζονται στο πολιτικό προσκήνιο προβάλλοντας το «Νέο» και το «Διαφορετικό» προσπαθώντας να κερδίσουν ψηφοφόρους με νέα πρόσωπα και  νέες λύσεις. Τα παραδείγματα πολλά. Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία, Ποτάμι στην Ελλάδα, το κόμμα του Απλού Ανθρώπου στην Ινδία. Τόπο στα νιάτα, στροφή στο άφθαρτο κομμάτι της κοινωνίας και στη νεολαία είναι ο μονόδρομος των περισσότερων πολιτικών σχηματισμών. Ανανέωση με όρους αξιοκρατίας και άνοιγμα στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία για την επίτευξη των προεκλογικών εξαγγελιών.
 
Τα κόμματα έχουν ανάγκη από τη φρεσκάδα και την ορμή που θα δώσουν τα νέα πρόσωπα. Οι πολίτες έχουν απογοητευθεί από τα επαναλαμβανόμενα λάθη των πολιτικών και έχουν απαξιώσει την πολιτική εκφράζοντας την περιφρόνηση τους με αποχή από τις εκλογές ή με την επιλογή της «εκδικητικής» ψήφου.
 
Όμως τολμηρό το εγχείρημα να βαδίζεις με νέα πρόσωπα στο δύσκολο πεδίο μιας εκλογικής μάχης. Εκλογές ίσον πόλεμος, η γνωστή ρήση των περισσότερων γκουρού της πολιτικής επικοινωνίας.
 
Στα ερωτήματα της «αποστράτευσης» των παλιών και του ποσοστού της αναλογίας των νέων στα ψηφοδέλτια καλούνται να απαντήσουν οι εκάστοτε αρχηγοί των κομματικών σχηματισμών.
 
Ο Κινέζος στρατηγός Σουν Τζου στην τέχνη του πολέμου σημείωνε ότι «οι στρατηγοί που δεν συμβουλεύονται τοπικούς αρχηγούς, είναι ανίκανοι να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα που τους προσφέρονται». Το μίγμα, δομημένης στρατηγικής ανθρώπινου δυναμικού νέων και παλιών στελεχών, είναι το κομβικό σημείο που εγγυάται την εκλογική νίκη. 
Ο Γκόρτσος είναι και θα είναι πάντα αναγκαίος!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Καλοί Σαμαρίτες και Αι Βασίληδες!

Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι "καλοί Σαμαρίτες" ευδοκιμούν πάντα με την έλευση της φτώχειας. Και η προβολή του έργου τους έχει σαν στόχο το θεάρεστο έργο της φιλανθρωπίας να υπακούει στις αρχές της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Πλημμυρίσαμε από καλούς Σαμαρίτες που προσφέρουν από καθημερινά γεύματα, τρόφιμα, παιχνίδια ακόμη και πετρέλαιο θέρμανσης! Καλοδεχούμενα θα πείτε όταν το επίσημο κράτος ενδιαφέρεται μόνο για την αναδιανομή της φτώχειας και τον αφανισμό της μεσαίας τάξης. Όμως οι καλοί Σαμαρίτες ξοδεύουν και αρκετά για την προβολή του φιλανθρωπικού τους έργου, με στόχους καθαρά εμπορικούς. Να προτιμηθούν από τους λίγους εναπομείναντες καταναλωτές έναντι των ανταγωνιστών τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα χωρίς "φτιασιδώματα" επικοινωνιακά. 
Προσωπικά, θα ήθελα μια κοινωνία χωρίς καλούς Σαμαρίτες να φέρνουν τα χριστουγεννιάτικα «καλούδια» τους γιατί δεν θα τα έχει ανάγκη η κοινωνία. Και το νέο επικοινωνιακό «φρούτο» της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης καλό θα είναι να απέχει της έντονης μαζικής προβολής! 
«Ου γνωστό η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου» λέει η Εκκλησία. «Κάνε το καλό και ρίχτο στο γυαλό» λέει ο θυμόσοφος λαός. Δεν λέει ρίχτο στην TV!
 
Αλλά για κάθε πάσχοντα συνάνθρωπο μας η ακένωτος πηγή ανιδιοτελούς προσφοράς δεν σταματάει στους ανωτέρω καλούς Σαμαρίτες δημιουργήματα της ενσκήψασας ως λαίλαπα Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης στο χώρο της επικοινωνίας.
 
Έχουμε και τους Αι – Βασίληδες που έχουν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια στα κάθε είδους τηλεοπτικά προγράμματα των τηλεοπτικών σταθμών. Από το πρωί ίσαμε το βράδυ μοιράζονται καθημερινά χιλιάδες ευρώ με τελάληδες τους παρουσιαστές των εκπομπών. Μόνο με ένα τηλεφώνημα ή με την αγορά προϊόντων κερδίζετε μετρητά, ζεστά και λαϊκά όπως εύστοχα μας ενημερώνει γνωστή τηλεπερσόνα.
 
Τώρα, ποιοι τα κερδίζουν δεν το γνωρίζουμε επακριβώς δεδομένου ότι μια άλλη τηλεπαρουσιάστρια Αι – Βασίλης προβάλλει την κλήρωση των μετρητών «ζωντανά» σε real time!!! Και όλα αυτά για πωλήσεις κάποιων προϊόντων, για εισπράξεις μέσω των τηλεφωνημάτων και σίγουρα για αύξηση της τηλεθέασης.
 
Ενόψει των πιο γιορτινών ημερών του χρόνου, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους αναγνώστες μας τα φετινά Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά του 2017 να σηματοδοτήσουν το ξεκίνημα μιας αισιόδοξης και δημιουργικής εποχής, χωρίς την ανάγκη της κοινωνίας μας από καλούς Σαμαρίτες και να δώσει περισσότερη «φώτιση» σε πολλούς συμπολίτες μας για να καταλάβουν επιτέλους ότι Αι – Βασίληδες σταματάνε να υπάρχουν μετά από κάποια ηλικία. 

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

ΨΩΜΟΤΥΡΙ ΤΑ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Για επικοινωνιακούς λόγους, η κυβέρνηση δρα μέσω πρωθυπουργικών διαγγελμάτων, την πιο προσφιλή μέθοδο δικαιολόγησης των κυβιστήσεων της. Η αρχή έγινε από τα πολλαπλά διαγγέλματα του δημοψηφίσματος και των εκλογών του Σεπτεμβρίου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Χθες είχαμε το διάγγελμα της παροχής της «13ης σύνταξης», σε χαμηλοσυνταξιούχους, σήμερα έχουμε το διάγγελμα της «νησιωτικής πολιτικής» και αύριο τη νέα σειρά πρωτοβουλιών με επίκεντρο τους νέους λεονταρισμούς απέναντι στο κουαρτέτο των δανειστών.

Το αναμενόμενο διάγγελμα της ρήξης και της προσφυγής σε πρόωρες εκλογές σχεδιάζεται οσονούπω, αν δεν πετύχει ο «έντιμος συμβιβασμός» που ήδη μας έχει προαναγγελθεί από πρωτοκλασσάτο υπουργό που αποφάσισε να βάλει «νερό στο κρασί» του.

Ψωμοτύρι πλέον τα πρωθυπουργικά διαγγέλματα ενώ η μεσαία τάξη έχει καταρρεύσει κάτω από το βάρος των φόρων και της συρρίκνωσης του αποταμιευτικού «λίπους» της.

Παρά τις κυβερνητικές διαψεύσεις, τα σενάρια των πρόωρων εκλογών δίνουν και παίρνουν. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα παρατεταμένης αναμονής και αγωνίας για το επόμενο διάγγελμα, είναι πολύ δύσκολο για τους σημερινούς αντιπροσώπους μας στο κοινοβούλιο να προβλέψουν τη χρονική τους παραμονή στα έδρανα.

Όλες οι αμαρτίες του κόσμου και όλα τα «βάσανα» τα προερχόμενα από τα μνημόνια τα έχουν χρεωθεί. Από κόσκινο θα τους περάσουν οι πολίτες στις επόμενες εκλογές. Δεν είναι μονάχα τα κόμματα εξουσίας εκείνα που πρόκειται να απορροφήσουν εκλογικά τους κραδασμούς της κρίσης, αλλά και νυν βουλευτές ασχέτως αν έχουν μετάσχει ενεργά στη διακυβέρνηση.

Πάντως οι έχοντες σχέση με τη διακυβέρνηση βουλευτές που θεωρούνται μέρος των προβλημάτων που βιώνουν οι πολίτες καλά θα κάνουν να εύχονται να μην ακούσουν σύντομα το διάγγελμα των πρόωρων εκλογών. Για την πλειονότητα, θα ισχύσει η γνωστή παραδοχή «εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής»! Ευτυχώς που σε νέο διάγγελμα πληροφορηθήκαμε ότι αυξήθηκε το επίδομα ανεργίας.

Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην πολιτική επικοινωνία. Όταν «δουλέψει» ένα επικοινωνιακό τρικ, του αλλάζουμε τα φώτα στην επανάληψη. Με το παραμικρό, πολιτικό διάγγελμα με βαρύγδουπες ανακοινώσεις, νέες σκηνοθετικές αρχιτεκτονικές τύπου πλανητάρχη!

Τα συνεχή πολιτικά διαγγέλματα, δίκην πολιτικών πυροτεχνημάτων βλάπτουν σοβαρά την εικόνα του μοναδικού πρωταγωνιστή μετατρέποντας τον από σωτήρα σε αποσυναγωγό.

Το πιο αστείο είναι όταν τηλεοπτικά κανάλια διαφημίζουν με τρέϊλερ το νέο πολιτικό διάγγελμα όπως τα καθημερινά τηλεοπτικά προγράμματα τους.

Μπορείτε να φανταστείτε το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τον Ελληνικό λαό να είχε προαναγγελθεί από την τότε Ελληνική ραδιοφωνία!

Τα πολιτικά διαγγέλματα είτε με άρωμα μείωσης φόρων, είτε με μποναμάδες για ευπαθείς ομάδες, θα πρέπει να ονοματίζονται διαφορετικά. Αλλιώς θα χάσουν τη σοβαρότητα τους. Δεν μπορεί κάθε άγγελμα που ηχεί ευχάριστα σε μια μερίδα πολιτών να ονοματίζεται ως ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ!

* Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή