Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Η Μεγάλη του Γκαίμπελς Σχολή. Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο σκοτεινός μετρ της προπαγάνδας, ναζιστής, δημαγωγός, συνεργάτης του Χίτλερ, εμπνευστής και ενορχηστρωτής διαβολικών προπαγανδιστικών ενεργειών, δημιούργησε τη σχολή Γκαίμπελς. Μια σχολή που πολλοί προσπάθησαν και προσπαθούν να μιμηθούν. Κάποιοι με επιτυχία και άλλοι με «χονδροκομμένες» αποτυχημένες προσπάθειες, άλλοτε με οχετούς ψηφιακής ψευδολογίας, και άλλοτε με κυβερνητικούς βερμπαλισμούς. Ο λαϊκισμός, οι ψεύτικες υποσχέσεις και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα αποτελούν κύρια μαθήματα κατεύθυνσης της σχολής Γκαίμπελς. Και καλοί οι κυβερνητικοί μαθητές παρά το γεγονός ότι φόρτωσαν στις πλάτες των πολιτών νέους δυσβάσταχτους φόρους, επέβαλλαν τα capital controls, στέρησαν την οικονομία από κάθε επενδυτική ρευστότητα, θριαμβολογούν για την λεκτική αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας σύμφωνα με τις αξιολογήσεις των οίκων αξιολόγησης του εξωτερικού, που σχεδόν πάντα πέφτουν έξω τις αξιολογήσεις τους! Τα δύο εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας, οι διορθωτικές αλλαγές που λιμνάζουν και η απούσα εμπιστοσύνη των ξένων επενδυτών είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες της επιτυχίας και της υπευθυνότητας των κυβερνώντων!
Η μεγάλη επιτυχία των συλλαλητηρίων έδωσε στην κυβερνώσα παράταξη τη δυνατότητα να αναδείξει ένα ακόμη ταλέντο στις «Γκαιμπελικές» μεθόδους. Με έναν ακόμη άσο στο μανίκι, που λέγεται NOVARTIS, κατάφερε να αποπροσανατολίσει την κοινωνία από το μεγάλο εθνικό θέμα, το Σκοπιανό, αλλά και μία πραγματική ευκαιρία, για παρθενορραφή στο διάτρητο ηθικό πλεονέκτημα τους. Η σπουδή της αποκάλυψης του σκανδάλου, απέδειξε πόσο φοβήθηκε τις πλατείες, όπου άλλοτε κυριαρχούσε καθοδηγώντας αγανακτισμένα πλήθη και υποκινώντας πράξεις βίας στο όνομα της οργής των αδικημένων πολιτών.
Με οδηγό τον πανικό από τον όγκο των συλλαλητηρίων και την συνεχιζόμενη δημοσκοπική κατάρρευση δεν δίστασαν για να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα, να πετάξουν τη λεγόμενη «λάσπη» σκανδαλολογίας στον καθρέφτη, αδιαφορώντας για τη δολοφονία χαρακτήρων και υποβάθμιση της εικόνας της χώρας μας στο εξωτερικό.
Στη δίνη του πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, της δημοσκοπικής ανάτασης και της επιδιωκόμενης διάλυσης της αντιπολίτευσης, το πολιτικό μας σύστημα, στο σύνολο του, βγαίνει τρομερά λαβωμένο, αν και οι ιθύνοντες διαλαλούν ότι έχουν «λευκό ποινικό και  πολιτικό μητρώο». Το ποινικό που προσθέτουν, είναι ατυχές. Αν είχαν ποινικό μητρώο «λερωμένο», δεν θα ήταν στη Βουλή.
Η χώρα μας, μετά από μια μνημονιακή οκταετία, βρίσκεται σε εξαιρετικά αδύναμη θέση και στην κόψη του ξυραφιού. Χρειάζεται από τους έχοντες την ευθύνη της διακυβέρνησης, ψυχραιμία, συνέπεια, συνεργασία, υπευθυνότητα, ρεαλισμό στην εκτίμηση, γέφυρες πολιτικής σταθερότητας και εθνικά περιθώρια συνεννόησης και όχι κομματικά.
Όσο για τις λεγόμενες «Γκαιμπελικές» μεθόδους, καλό είναι να τις αποφεύγει η κάθε κυβέρνηση. Υποθάλπουν  τη συζήτηση και τον διάλογο, οδηγούν στη λάσπη και σε κλοτσοπατινάδες. Στο «δόξα πατρί» της κρίσης, η φοίτηση στη μεγάλη σχολή Γκαίμπελς φιντανακίων και αλεπούδων της πολιτικής, βλάπτει σοβαρά τη Δημοκρατία. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Αλί και τρισαλί. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Αλί σ’ αυτούς που θα υπογράψουν για τη Μακεδονία, θα συζητήσουν για τους Τσάμηδες, θα φοβηθούν να πατήσουν το πόδι τους στα Ίμια, θα συμφωνούν σε αλλαγή συνόρων μόνο και μόνο για να κρατήσουν την εξουσία.
Αλί σε φανερούς και αφανείς συνεταίρους – συγκάτοικους στην εξουσία που ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία για ενενήντα εννέα χρόνια, λες και ήταν η περιουσία του πατέρα τους.
Αλί σε όσους αντί να λένε «όχι» απαντάνε με «ναι» σε όλα τα μαγειρέματα που οι ξένοι «φίλοι» τους ετοιμάζουν. Το θράσεμα λόγων τους δεν έχει όρια. Διαφωνούν με ότι δεν τους συμφέρει, λοιδορούν και απαξιώνουν ότι μπαίνει φραγμός στα τυχοδιωκτικά πολιτικά τους σχέδια και οράματα. Ακόμη και δημοψηφίσματα!
Αλί σε όσους πιστεύουν ότι όσοι δεν παρευρέθηκαν στα συλλαλητήρια, το έκαναν γιατί επικροτούν την πολιτική τους. Πόσο βαθιά νυχτωμένοι μπορεί να είναι ή για πόσο ανόητοι πιστεύουν ότι είμαστε; Ούτε νήπια δεν ξεγελιόνται με τέτοια επιχειρήματα.
Αλί σε όσους θεωρούν ασήμαντο τον μικρό αριθμό των 140.000 χιλιάδων διαδηλωτών και δεν φέρνουν στη μνήμη τους τα «δικά» τους συλλαλητήρια των 10.000 αγανακτισμένων που έριξαν την κυβέρνηση και τους έφεραν στην εξουσία. Τόσο αμνήμονες γίνανε πλέον ή από τις πολλές «σβούρες» χάσανε τα λογικά τους;
Αλί σε όσους από τον καναπέ του σπιτιού τους, αναρτούν στα social media, φιλολογικές κορώνες περί διχασμού των πολιτών, επικράτηση πατριωτικού συμφέροντος, σύνεση, ψυχραιμία, συνεννόηση και διπλωματική συνεργασία για την επίλυση των εθνικών θεμάτων. Δεν γνωρίζουν ότι ιστορικά οι στρατηγικές της απάθειας, οδηγούν σε εθνικές ήττες και καταστροφές.
Αλί στους υπηρεσιακούς διορισμένους γραφειοκράτες που διαστρεβλώνουν με χαλκευμένα στοιχεία την πραγματικότητα, χάριν της προφύλαξης της εικόνας των χορηγών τους, ακόμη κι όταν οι σπόνσορες των θέσεων τους πνέουν τα λοίσθια!
Αλί σε πολιτικούς ταγούς που κομπορρημονούν και διεκδικώντας το αλάθητο διατυμπανίζουν ότι η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με συλλαλητήρια αλλά με εθνικά υπεύθυνες θέσεις και εθνική συνεννόηση. Βλέπουν σήμερα ότι υπάρχει εθνική συνεννόηση, εθνική στρατηγική και κυβερνητική εθνική ευαισθησία; Ενός ανδρός αρχή, είναι οι κυβερνητικές αποφάσεις. Ο λαός μόνο να στηρίζει με αίμα και θυσίες. Και η αντιπολίτευση στην απέξω!
Αλί σε όσους πιστεύουν ότι το μέτωπο λογικής και συναίνεσης όλων των προοδευτικών κομμάτων θα γίνεται a la cart. Μόνο στα θέματα που βολεύουν την κυβέρνηση και ιδιαίτερα στο Μακεδονικό. Στην παιδεία, στην υγεία, στην οικονομία να αλωνίζει μόνη της χωρίς να δίνει λογαριασμό. Κι αυτό λέγεται μέτωπο λογικής ή παραλόγου;
Αλί και τρισαλί σε όσους δεν πήραν το βαθύτερο μήνυμα των δύο συλλαλητηρίων και ελαφρά τη καρδία το αποκωδικοποίησαν. Θα πρέπει να τους προβληματίσει.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Το «πέρασμα» από τον Ρουβίκωνα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Στη Ρωμαϊκή εποχή απαγορευόταν για τους Ρωμαίους στρατηγούς να διαβούν τον ποταμό Ρουβίκωνα με τις λεγεώνες τους, για λόγους αποτροπής ενδεχόμενου πραξικοπήματος ή εμφυλίου πολέμου. Στις μέρες μας η υπέρβαση του Ρουβίκωνα είναι πολλές φορές αναγκαία.
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που στοχεύει στην αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές η διεύρυνση, το «πέρασμα» από τον Ρουβίκωνα είναι επιβεβλημένη. Δεν φτάνει η συνεχιζόμενη σκληρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, ούτε η ανευθυνότητα και ο τυχοδιωκτισμός που καταλογίζεται στον οικοδεσπότη του Μεγάρου Μαξίμου, ούτε πολύ περισσότερο η αφωνία και απουσία ήχου από τις τηλεοπτικές κάμερες κατά την συνάντηση. Οι εκλογές κερδίζονται από στελέχη που τρέχουν από καφενείο, σε καφενείο, από συγκέντρωση σε συγκέντρωση, από ΜΜΕ σε ΜΜΕ. Αν υπολογιστεί ότι ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων αποφασίζει πάνω στην κάλπη, τότε οι κομματικές προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν παίζουν και σπουδαίο ρόλο.
Κομματική διεύρυνση και άνοιγμα εισόδου στελεχών από όμορους κομματικούς χώρους.
Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να πάρει χαρακτηριστικά κυβερνησιμότητας θα πρέπει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την ταυτότητα του ως πολυσυλλεκτικό, με ανοιχτό προφίλ, με διαχωριστικές κομματικές γραμμές που τέμνονται.
Θα πρέπει οι αρχές και ιδέες του κόμματος να συνάδουν με αυτές της κοινωνίας για να ενδυναμώνουν το ηγετικό προφίλ του αρχηγού της παράταξης. Με διείσδυση στις τοπικές κοινωνίες, με μηχανισμούς προσέλκυσης στελεχών από συγγενείς ιδεολογικά χώρους, με διάλογο χωρίς «όρους» και προϋποθέσεις. Οι «δικές» μας αρχές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και ευήκοα ώτα, καταφέροντας σημαντικό πλήγμα ακόμη και διάλυση του αντιπάλου. Η επιρροή στον κομματικό μηχανισμό αντίπαλων κομμάτων σημαίνει βαθύτερη διείσδυση στον κοινωνικό ιστό, μεγιστοποίηση επικοινωνιακών ωφελημάτων, αποτελεσματικότερη απόδοση των πολιτικών μηνυμάτων και καλύτερη στοχοποίηση. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, η φτωχοποίηση μεγάλου ποσοστού των Ελλήνων πολιτών, η ανακολουθία της οικονομικής ανάπτυξης με τις άδειες τσέπες, αποτελούν τα καλύτερα επιχειρήματα για την διείσδυση στις τοπικές κοινωνίες μέσω της αυτοδιοίκησης και των συνδικαλιστικών ενώσεων με παράλληλη επισήμανση των κοινών στόχων για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και έξοδο από την οικονομική και πολιτιστική κρίση.
Στο θέμα των Σκοπίων ο Πρωθυπουργός επιδιώκει την μέγιστη δυνατή συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με στόχο την επίλυση ενός χρόνιου ακανθώδους προβλήματος, αλλά και τη διεύρυνση της αποδοχής του κόμματος του σε όμορους χώρους, ευελπιστώντας την συγκατοίκηση σε επόμενες εκλογές. Η εκ βαθέων εξομολόγηση – δήλωση του Προέδρου της βουλής «περί οριζόντιας διαφοροποίησης του κοινοβουλευτικού σώματος» δεν αφήνει περιθώρια άλλης ερμηνείας.
Ο σχεδιασμός είναι προφανής. Διχάζουμε τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στη συνέχεια προσεταιριζόμαστε στελέχη και ομάδες τους, μια και η κινητικότητα στελεχών από τα κόμματα είναι καθημερινά και πιο εύκολη.
Και από συμπαγή κόμματα γίνονται αποκόμματα! Και από εν δυνάμει Πρωθυπουργοί γίνονται αποσυνάγωγοι!
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήρθε η ώρα για μια ριψοκίνδυνη απόφαση διεύρυνσης, με γνώμονα την αυτοδυναμία. Διαφορετικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβιώσει στην κυβέρνηση με έτερο κόμμα  της κεντροαριστεράς.  
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Η αποστοίχιση των πολιτών από τους πολιτικούς. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Σκιαμαχίες όλων των πολιτικών κομμάτων για τους πραγματικούς λόγους φτωχοποίησης της κοινωνίας. Λίγο ή πολύ αδικαιολόγητα, πολλαπλασίασαν τα προβλήματα της ζώσας πραγματικότητας που βιώνουμε. Οι στρατηγικές, οι τακτικισμοί και οι αρχιτεκτονικές εκλογικές τους μεθοδεύσεις δεν κατάφεραν να επιλύσουν τα καυτά προβλήματα που ζει κάθε οικογένεια, κάθε επιχείρηση, τριετής και πάνω άνεργοι,  εργαζόμενοι σε μορφή ευέλικτης εργασίας που δεν καλύπτει τα βασικά της επιβίωσης.
Όλοι φοβούνται το αύριο, μην ξέροντας τι τους ξημερώνει. Διαφωνίες, ανικανότητες, εγωισμοί, προσωπικές φιλοδοξίες ταλανίζουν το πολιτικό σύστημα, που ζει τον δικό του πολιτικό μύθο. Η απεικονιζόμενη στα πρόσωπα των πολιτών εθνική θλίψη και ολική κατάθλιψη είναι στους πολιτικούς ορατές σαν πίνακες ζωγραφικής, εποχής μνημονίων!
Σήμερα, αυτό που μονοπωλεί το ενδιαφέρον των κυβερνητικών είναι το «λίφτινγκ» των προσώπων τους, ενόψει του αναμενόμενου ανασχηματισμού, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η κατάρτιση των εθνικών ψηφοδελτίων της κεντροαριστεράς, το Ιδρυτικό Συνέδριο και των υπολοίπων κοινοβουλευτικών κομμάτων, οι τρόποι παραμονής τους στη Βουλή!
Με απλά λόγια, όλοι για την «καρέκλα» της εξουσίας ή ακόμη και του απλού βολέματος στη θέση του ενός από τους τριακόσιους. Αυτά είναι τα προαπαιτούμενα της εκπλήρωσης κάθε προσωπικής φιλοδοξίας και όχι οι καρποί γνήσιου πατριωτισμού και προσφοράς, για μεγάλη μερίδα των πολιτικών μας.
Το κενό μεταξύ της προσφοράς από τους πολιτικούς και ζήτησης από τους πολίτες λειτουργεί ως ασανσέρ. Μειώνεται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με υπέρμετρες προσφορές πολιτικών και εξωπραγματικές απαιτήσεις πολιτών και διευρύνεται σε μεγάλο βαθμό αμέσως μετά τις εκλογές.
Στα μνημονιακά χρόνια η οικονομική κρίση έχει διαφοροποιήσει ριζικά τα αιτήματα των πολιτών. Από τη μια η αναζήτηση εργασίας, η χρηματική κάλυψη των βασικών αναγκών από τους πολίτες και η εγγενής αδυναμία εξυπηρέτησης από τους πολιτικούς, έχουν διαρρήξει τις σχέσεις των άλλοτε συναλλασσομένων.
Από την άλλη, η ανάγκη κάθαρσης διαφάνειας και λογοδοσίας του πολιτικού συστήματος, ανέδειξαν τις παθογένειες του και τις ευθύνες του απέναντι στην φτωχοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτών. Οι πολίτες τους απαξίωσαν απέχοντας από κάθε εκλογική διαδικασία και καθυβρίζοντας τους καθημερινά μέσα από τα όπλα των social media. Η αποστοίχηση των πολιτών από τους πολιτικούς μετά τα κρεσέντα των κυβιστήσεων.
Στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν το λιγότερο κακό, συμβιβάζονται με τον υποψήφιο που θα κάνει τη μικρότερη ζημιά και τα τελευταία χρόνια ψηφίζουν, καταψηφίζοντας.
Η δεκαετία της οικονομικής κρίσης έφερε δραματικές αλλαγές στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Κάτι που σε άλλες χώρες χρειάστηκαν αρκετά περισσότερα χρόνια.
Η επανένταξη των απεχόντων από τις εκλογικές διαδικασίες είναι αρκετά δύσκολη και μόνο νέοι πολιτικοί με όραμα και έμπνευση, μπορεί να τους ξαναφέρουν στην κάλπη. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, δύσκολα να την ανοίξει σε πολιτικό στις μέρες μας.
Το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να αντλήσει χρήσιμα διδάγματα από τις αλόγιστες πολιτικές που έφεραν τα μνημόνια. Με πρώτο δίδαγμα την ποιότητα του πολιτικού λόγου, με μαξιμαλιστικές υποσχέσεις επαναστατικούς θούριους και απειλές για λιντσαρίσματα και κρεμάλες εγχώριων και ξένων πολιτικών.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Καληνύχτα κύριε Λένιν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Δεν ξέρουμε αν κάποιος έκανε «βουντού» αλλά η κλεψύδρα της παραμονής της κυβέρνησης αδειάζει και άπαντες θα οδηγηθούν επιτέλους στην πόρτα της εξόδου. 
Διαπρύσιοι κήρυκες ενός ανύπαρκτου ηθικού πλεονεκτήματος, και εκμεταλλευόμενοι την οργή και απόγνωση των πολιτών από τα μνημόνια, κατάφεραν με ύβρεις και ψεύδη να ανέλθουν στην εξουσία. Πανηγυρίζουν που δεν έσκισαν τα μνημόνια, θριαμβολογούν που κόβουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και να υπόσχονται μια καθαρή έξοδο από τη λιτότητα των μνημονίων, προκαλώντας την κοινή λογική. Τα έδωσαν όλα στους δανειστές, αλλά επαίρονται για τη σθεναρή στάση τους. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες στρατηγικές ψεύδους, θράσους και οργανωμένης εξαπάτησης. Στα δύσκολα επιρρίπτουν την ευθύνη στους προηγούμενους, σε συνομωσίες, σε εγχώριες και ξένες δυνάμεις αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης. Συνειδητά αποπλανούν με μικροεπιδόματα μεγάλες κοινωνικές ομάδες που στενάζουν βυθισμένες στο βούρκο των χρεών και της φτωχοποίησης, και που με την ανεύθυνη πολιτική τους οι κυβερνώντες δημιούργησαν. Ανίκανοι πολιτικοί, γραφικές προσωπικότητες, με χυδαίες εκφράσεις κατά προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και μεγάλων κοινωνικών ομάδων, έμπειροι προπαγανδιστές, αριστερής ιδεοληψίας, διώκτες της ιδιωτικής οικονομίας, οπαδοί του κρατισμού, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού. 
Οι συνθήκες διαβίωσης των πολιτών επιδεινώνονται δραματικά μέρα με τη μέρα, με διαφθορά στο Δημόσιο, γραφειοκρατία, εκτόξευση χρεών, κράτος – μπαταξής, απώλεια πίστης των συναλλασσομένων στην αγορά. 
Η οπισθοδρόμηση είναι ο μόνος δρόμος που η χώρα γνωρίζει τα τελευταία χρόνια. Όμως οι αντοχές των πολιτών ξεπέρασαν κάθε όριο. Η κλεψύδρα αδειάζει και ο χρόνος παραμονής της ανεκδιήγητης πρώτης φοράς αριστεράς, φτάνει στο τέλος της. Με πρόωρες εκλογές ή στην εξάντληση της θητείας των «καλοβολεμένων», που έχουν «κολλήσει» στις καρέκλες της εξουσίας. 
Μια ομάδα από φιντανάκια και αλεπούδες της πολιτικής απολαμβάνουν, σύμφωνα πάντα με της κοσμοθεωρία της Αριστεράς, την τρυφηλότητα της ζωής, εκμεταλλευόμενοι, χωρίς αιδώ, τους προπαγανδιστικούς ακροβατισμούς, πασπαλισμένους με τη χρυσόσκονη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Διορίζουν σε καίριες θέσεις του Δημοσίου, εκατοντάδες κομματικούς φίλους με μοναδικό προσόν, την πλήρη υπακοή και υποταγή στις αποφάσεις των κυβερνώντων. 
Ντύνουν τις αδυναμίες τους, με αυταπάτες, ψεύδη, παραποιήσεις, με στόχο την όσο πιο δυνατή μακρύτερη παραμονή στις καρέκλες εξουσίας. Βαφτίζουν την οπισθοδρόμηση, ανάπτυξη, την ανέχεια των πολιτών άνοδο βιοτικού επιπέδου, την  υποτέλεια σε εθνικά θέματα, περήφανη εξωτερική πολιτική. Ακόμη και τους πλειστηριασμούς οι αθεόφοβοι τους θεωρούν μοχλούς ανάπτυξης.
Θέλουν να πιστεύουν ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να βιώνουν μια ιδιότυπη φάση ύπνωσης, να είναι σε «κώμα», για να δημιουργήσουν ένα άλλο πολιτικό περιβάλλον της αρεσκείας τους. Όπως στην ταινία «Καληνύχτα κύριε Λένιν». Δεν θα «προκάνουν»! Στις κάλπες οι πολίτες θα τους στείλουν αδιάβαστους στη λήθη της πολιτικής ιστορίας της χώρας.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Αμερικανιές! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Το φαινόμενο της αυτοπυρπόλησης,αποτέλεσε στην εποχή μας την έσχατη μορφή προσωπικής διαμαρτυρίας απελπισμένων ατόμων, από πιθανές αδικίες των δυνατών της εξουσίας. Τέτοια φαινόμενα δεν πρόκειται να δούμε από τους κυβερνώντες αν απoτύχουν, στο μεγαλεπήβολο σχέδιο και αφήγημα του νεόυ έτους για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια.
 
Χρειάζονται «κότσια» για τέτοιους ηρωισμούς. Οι κυβιστήσεις είναι προσφιλές τους άθλημα. Ακόμη κι αν οι πολίτες είναι μέσα στη φωτιά, αυτοί θα χειροκροτάνε υπερηφανευόμενοι ότι τους εκπαίδευσαν να είναι «αναστενάρηδες»! Όλα είναι πιθανά, όταν δια στόματος Πρωθυπουργού ακούμε ότι το κοινωνικό μέρισμα οφείλεται σε «πλεόνασμα» και όχι σε υπερφορολόγηση της κοινωνίας, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει.
 
Η μη απόδοση των συντάξεων, το άγριο ψαλίδι στις επενδύσεις, η υπερφορολόγηση κινητών και ακινήτων, έφεραν ένα μικρό πλεόνασμα που δόθηκε σαν χριστουγεννιάτικος μπουναμάς ή αντίδωρο, ή ελεημοσύνη. Πείτε το όπως θέλετε. Δυστυχώς η ίδια πολιτική φαίνειται ότι θα ακουλουθήσει η κυβέρνηση και το νέο χρονο, συνεπής στην κοσμοθεωρία της Αριστεράς. Η επιβίωση των πολιτών να γίνεται με επιδοματική πολιτική και όχι με αναπτυξιακούς τρόπους. Ντύνουν τις αδυναμίες τους με αυταπάπες, ψευδαισθήσεις, παραποιήσεις, παραμορφώσεις, με στόχο το κέρδος χρόνου και παραμονής στην εξουσία. Ακόμη και τους πλειστηριασμούς θεωρούν, οι αθεόφοβοι, μοχλούς ανάπτυξης! Και όλα αυτά γιατί δεν θέλουν να μειώσουν τις δαπάνες του Δημόσιου τομέα. Διορίζουν με διάφορους τρόπους, παρά τις απαγορεύσεις των νόμων, και διογκώνουν τις μη παραγωγικές δαπάνες.
 
Ακόμη και στην επιστράτευση της συντρόφου του, με μια πολυσέλιδη συνέντευξη, κατέφυγε για να επαναλάβει τους προπαγανδιστικούς ακροβατισμούς, της πρώτης φοράς Αριστεράς. Όταν δεν μπορείς να πείσεις με επιχειρήματα τον κόσμο, επιλέγεις να τον «γλυκάνεις» με συναισθήματα. Αμερικανιές!
 
Ξεπερασμένες πολιτικές στρατηγικές άλλων εποχών και άλλων χωρών.Τα πολιτικά μηνύματα που προσπάθησε να περάσει στον «βρόντο», όταν την ίδια στιγμή ανακοινώνονται αυξήσεις των ειδών πρώτης ανάγκης και μειώσεις αφορολόγητου. Μια συνέντευξη που θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα από τους απλούς πολίτες, γιατί δεν πρόσφερε κάτι στο φιλόπτωχο ταμείο! Φυσικά δεν συμμερίζονται οι περισσότεροι τα επικριτικά σχόλια των τέως συντρόφων τους. Τι ήθελαν να μην παινέψει το σπίτι της; Πολύ φοβάμαι όμως ότι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και θα δούμε κι άλλες συντρόφους πρωτοκλασσάτων της Κυβέρνησης να δίνουν συνεντεύξεις για το πόσο στεναχωρημένοι ήταν τα έτερα τους ήμισυ όταν υπέγραφαν τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Αμερικανιές! Τέτοιος λαός που είμαστε, τέτοιο δούλεμα θέλουμε. Μεταμέλεια και αυτοκριτική δεν περιμένουμε από τους Κυβερνώντες.
Περιμένουμε μόνο να μας μοιράσουν και πάλι «κόλλυβα» αλλά αυτή τη φορά από τις «δικές» μας κηδείες!
Αμερικανιές, από την πρώτη φορά Αριστερά!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

«Αλήθειες» εναντίον πραγματικότητας. Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Το έργο της κατασκευής μιας άλλης εκδοχής των γεγονότων, το έχουμε ζήσει αρκετές φορές, όσες τουλάχιστον πανηγυρικά μας το σερβίριζε, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς. 
Η αρχή έγινε από το αξέχαστο δημοψήφισμα που το ΟΧΙ μετατράπηκε σε ΝΑΙ, όταν μετονομάστηκε η Τρόικα σε «Θεσμούς», και όταν το σύνθημα από τους αγανακτισμένους του Συντάγματος «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» μεταφράζεται από τους κυβερνόντες ως «κανένα σπίτι λαϊκής οικογένειας σε πλειστηριασμό». Το μόνο οχυρό της Δεξιάς, «ποδαρικό με το δεξί» που ανθίσταται στις πιέσεις της Αριστεράς να μετονομαστεί σε «ποδαρικό με το αριστερό» για να φέρνει γούρι με τα επιδόματα που μέσα στο νέο έτος θα μας κατακλύσουν λόγω της φοροεπιδρομής που ετοιμάζουν. 
Είναι απίστευτη η ικανότητα της κυβέρνησης να ακολουθεί πιστά τα διδάγματα της οργουελικής στρατηγικής «Μην αφήνετε την πραγματικότητα να σας καταστρέφει μια ωραία ιστορία». Επιμείνετε στο «παραμύθι». 
Μόνο που η πραγματικότητα είναι πέραν του δέοντος σκληρή. Οι πολίτες δεν επηρεάζονται πλέον από διαγγέλματα, πληρωμένα media, δηλώσεις κομματικών εγκάθετων αλλά κρίνουν με βάση τα πραγματικά γεγονότα. Την τσέπη τους, τα σκληρά μέτρα, τους βάρβαρους κόφτες, τα εξωπραγματικά πλεονάσματα. Μπορούν να κρίνουν αν αντί για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, θα έχουμε «καθαρή είσοδο» σε νέο τούνελ δοκιμασιών. 
Η Ελλάδα είναι ένα καζάνι που βράζει, εδώ και οκτώ χρόνια, και καμιά ξεδιάντροπή εξαγορά ψήφων, μέσω μερισμάτων, επιδομάτων και με ψίχουλα ελεημοσύνης δεν μπορούν να σβήσουν τη φωτιά μιας πιθανής κοινωνικής έκρηξης, με άγνωστα αποτελέσματα. 
Η νεότερη πολιτική ιστορία απέδειξε ότι κανένας πολιτικός δεν κέρδισε εκλογές δίνοντας μικρά ή μεγάλα αντίδωρα, όπως τα καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. 
Αυτό που περιμένει σήμερα ο πολίτης, είναι ο πολιτικός να αναλαμβάνει τις ευθύνες για τις πράξεις ή τις παραλείψεις του. Να λέει την πραγματική αλήθεια και όχι την κατασκευασμένη διγλωσσία, τις βαρύγδουπες εκφράσεις, τον κυνισμό που ενοχλεί. Οι πολίτες, πάντα θαύμαζαν τους πολιτικούς που πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα, δεν επιδίωκαν την μονιμότητα, και υπερασπίζονταν το δημόσιο συμφέρον των πολλών, δίνοντας παραδείγματα πολιτικής ευπρέπειας και ηθικής. 
Οι πολίτες θέλουν φρέσκο πολιτικό λόγο, καινοτόμες ιδέες, σύγχρονες ιδεολογίες, αντί για πολυκαιρισμένες τροφές ληγμένων ιδεολογιών. 
Τα κοινωνικά μερίσματα φτάνουν να καθαρίσουν τα πλημμυρισμένα διαμερίσματα της Μάνδρας, με όσο ιδεολογικό πρόσημο κι αν τυλιχτούν; Γέμισε λάσπη ο τόπος, φυσική και από χείμαρρους ψευδολογίας. Κρυμμένοι πολιτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι πίσω από γραφειοκρατία, μετατόπιση ευθυνών, διαγραφές ποινών, σφυρίζοντας αδιάφορα και περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Η πολιτική επιβίωση είναι το πρώτο αυτονόητο. Αλλά γι αυτήν θα «δουλέψουν» ακόμη, κόμματα και όργανα, μονταζιέρες, διαστρέβλωση λέξεων, αργυρώνητα Μέσα και τα γνωστά μας πλέον trolls του διαδικτύου.
Όμως το ψέμα έχει πάντα κοντά ποδάρια και δεν μπορεί να τρέξει μακριά. Η πραγματικότητα κερδίζει στον μεταξύ τους αγώνα. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Έξω από τα δόντια! Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Αναβιώνει το προπατορικό αμάρτημα, του διχασμού της ελληνικής κοινωνίας. Από τα πράσινα και μπλε καφενεία, τους δεξιούς  και αριστερούς, τους συντηρητικούς και προοδευτικούς, τους μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, που γίνανε μνημονιακοί, αλλά δεν το αποδέχονται , τους «εχθρούς» της λιτότητας που έγιναν «φίλοι», αλλά κι αυτοί δεν το αποδέχονται.
 
Από την πολλή ανάλυση και κατηγοριοποίηση φρονημάτων, φτάσαμε στην παράλυση. Ο πήχης της πολιτικής ευπρέπειας έχει χαμηλώσει αισθητά. Νέο φλάμπουρο η «καθαρή έξοδος» από τα «βρώμικα» μνημόνια, ανεξάρτητα από τις παράπλευρες απώλειες των μόνιμων υποζυγίων, από τις αναμενόμενες περικοπές μισθών, συντάξεων και υπέρ φορολόγησης. Όσοι ζήσουν θα απολαύσουν την «καθαρή έξοδο» προς δόξα και τιμή της επιχείρησης «αναστύλωση» της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις και στις επόμενες εκλογές. Άπαντες οι πολιτικοί μας, λίγοι, άχρωμοι και άοσμοι. Η κάθαρση των περισσότερων θα γίνει με την παρέμβαση του πανδαμάτορος χρόνου. Σε αυτόν πλέον ομνύουμε για την απαλλαγή, γιατί αν περιμένουμε από τον περιούσιο Έλληνα ψηφοφόρο, θα περιμένουμε πολλές ζωές.
 
Ακόμη και στις δημοσκοπικές έρευνες δεν υπάρχει προσωπική ανάληψη ευθύνης, μερίδας πολιτών για την ψήφο τους. Άπαντες καλύπτονται από τους λεγόμενους απογοητευμένους ψηφοφόρους  που δηλώνουν αηδία για την πολιτική και απαξία για τους πολιτικούς που οι ίδιοι τους έφεραν στην εξουσία. Δηλώνουν προδομένοι και σε αντίποινα, δηλώνουν ότι θα απέχουν από τις επόμενες εκλογές ή να υπολογίζονται στο ποσοστό της αδιευκρίνιστης ψήφου.
 
Δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι ο «μουτζούρης» της επόμενης χρονιά θα μείνει και πάλι στα χέρια τους από το τελευταίο λάθος της επιλογής τους στην κάλπη. Είναι εξάλλου γνωστό ότι μετά από την απομάκρυνση από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Αυτό για τους πολίτες, γιατί για τους πολιτικούς αναγνωρίζονται ψέματα, αυταπάτες, κωλοτούμπες, ανεπάρκειες, σολοικισμοί κάθε είδους, χείμαρροι λάσπης, ιδιοτέλεια και πολιτική του ελάχιστου, σύμφωνα με τον πολιτικό αναλυτή Λευτέρη Κουσούλη.
 
Με παχυλούς μισθούς και αρκετά προνόμια καλούνται να περάσουν το κατώφλι της νέας χρονιάς, με αισιοδοξία και θετική σκέψη, σε αντίθεση με τους πολίτες που βλέπουν δυσοίωνες τις προϋποθέσεις επιβίωσης για το νέο χρόνο.
 
Δύο κόσμοι, διαφορετικά οικονομικά πλασμένοι. Και έγινε πράξη, ενώ δεν είναι δίκαιο, όταν ο κοινός παρονομαστής του μνημονιακού οδικού χάρτη είναι, ίδιες θυσίες για όλους! Και η ελεημοσύνη των τελευταίων ημερών με τα επιδόματα -  αντίδωρα και λοταρίες είναι προπαγανδιστικά δρώμενα φεουδαρχικών κυβερνήσεων. Με την έλευση του νέου χρόνου ελπίζουμε να υπάρξει από την κυβέρνηση, πλην του καθιερωμένου τηλεοπτικού μηνύματος του Πρωθυπουργού για «καθαρή έξοδο», και κανένα πρόσθετο αντίδωρο για τους υπόλοιπους αναξιοπαθούντες πολίτες. Ένας ακόμη Άγιος Βασίλης από τους πολλούς που θα υπάρξουν τη νέα χρονιά, χρονιά πρόωρων εκλογών κατά εκτίμηση της αντιπολίτευσης. Άλλωστε, με αυτό το όνειρο κοιμάται και με αυτό ξυπνάει, εδώ και πολύ καιρό. Με υποσχέσεις, βαρύγδουπες εξαγγελίες και αμφισβητήσεις, φιλοδοξεί να πάρει σειρά στην εξουσία. Και όλα αυτά στην πλάτη ενός λαού, όπου η μεγαλύτερη μερίδα πολιτών βρίσκεται σε ιδιότυπη φάση ύπνωσης και συνεχούς ποσταρίσματος στα social media, του νέου παλμογράφου των τάσεων της κοινωνίας.
 
Αρχέγονος κανόνας. Ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Και σειρά για «θερισμό» έχουν πολλοί από τους μόνιμους «καρεκλάτους» του Κοινοβουλίου και της Αυτοδιοίκησης. Η ευχή για τη νέα χρονιά «Ανατροπή κάθε διεφθαρμένης Αρχής με χρήμα και εξουσία»!
Θανάσης Παπαμιχαήλ

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Άνοιγμα στην κοινωνία και άλλες ιστορίες για αγρίους! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Άνοιγμα στην κοινωνία από όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου, τώρα που μπήκαμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Προσοχή όμως να μην «ξεχειλώσουν» από το πολύ άνοιγμα! Παχιά και μεγάλα λόγια από πιστούς θιασώτες μιας «χαλασμένης» πολιτικής. Το τελευταίο σαββατοκύριακο είχαμε δύο «ανοίγματα στην κοινωνία», ένα από την αξιωματική αντιπολίτευση στο ετήσιο συνέδριο της και από στόματος Αρχηγού, και ένα από το κυβερνών κόμμα στο Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο παραγωγικής ανασυγκρότησης Δυτικής Αττικής, από τον Υπουργό Επικρατείας.
 
Απευθυνόμενοι στους μόνιμους κωπηλάτες στις κομματικές γαλέρες και σε όλα τα μέλη των πληρωμάτων, τους παρότρυναν να βγουν στην κοινωνία και ακολουθώντας τη στρατηγική «στόμα με στόμα» να πουλήσουν την πολιτική τους πραμάτεια! Ουαί κι αλλοίμονο.
 
Η κοινωνία περιμένει στη γωνία. Με απαξία, ωχαδερφισμό, αδιαφορία και απάθεια. Πολλάκις με ύβρεις και προπηλακισμούς. Και αυτό, τα εκάστοτε ηχεία της πολιτικής το ξέρουν. Άλλωστε, δεν είναι όλα τα «μαντρόσκυλα» ανθεκτικά στη φόλα!
 
Άνοιγμα στην κοινωνία, είτε διά ζώσης, είτε μέσω των νέων τεχνολογιών και ερωτηματολογίων, η βασική προτεραιότητα κάθε πολιτικού κόμματος που σέβεται τον ψηφοφόρο του. Μαζί αποφασίζουμε, όπως μαζί τα φάγαμε!
 
Η συνέχεια γνωστή. Τα περισσότερα αιτήματα των πολιτών δεν συνάδουν με τις πολιτικές αρχές του κόμματος και άρα μη αποδεκτά. Στον κάλαθο!
 
Το άνοιγμα στην κοινωνία πραγματοποιείται και με περιοδείες και επισκέψεις σε διάφορες περιοχές και οργανωμένους συλλόγους, όπου συγκεντρώνονται μια «τυφλή» κομματική πελατεία και μεγάλος αριθμός από αγκιστρωμένα ψάρια που δεν χρειάζονται δόλωμα.
 
Εκεί σηκώνεται για περιορισμένο χρόνο η σημαία της νίκης του κόμματος και γίνονται αποδεκτά τα πεπραγμένα της πολιτικής ως Ευαγγέλια, από πολιτικούς αργόσχολους, κηφήνες! Στόχος το «Υπάρχω» του πολιτικού σχηματισμού και «όσο με στηρίζεις θα υπάρχω», παραφράζοντας το λαϊκό άσμα. Κάθε άνοιγμα της κοινωνίας για να είναι επιτυχημένο, θα πρέπει να ακολουθείται κι από ορυμαγδό υποσχέσεων γενικών και ειδικών στην κοινωνική ομάδα που απευθύνεται. Το κρεσέντο των κυβιστήσεων θα ακολουθήσει. Είναι σε όλους γνωστό και αποδεκτό.
 
Άνοιγμα στην κοινωνία για προέλκυση και νέων υποψήφιων που θα κοσμήσουν τα ψηφοδέλτια σε Εθνικές Εκλογές και Αυτοδιοικητικές. Νέα εκλογή οργάνων με ευρύτερη νομιμοποίηση από τη βάση, με ελεύθερη συμμετοχή. Αυτό στη θεωρία, γιατί στην πράξη οι πολίτες ενώ αποστρέφονται πολλά από τα γνωστά πολιτικά ονόματα τους ψηφίζουν ανελλιπώς κάθε φορά. Ανάγκη ψυχιατρικής εξέτασης. Φαυλικές, κυκλικές και γνώριμες ψηφοδοσίες με κύριο γνώρισμα το «όλοι το ίδιο είναι». Η στοχοπροσήλωση των κομμάτων σε ανοίγματα στην κοινωνία, πολλές φορές συγχέεται με το άνοιγμα στον κομματικό μηχανισμό τους, για τη στελέχωση των οργάνων του κόμματος. Γαρνιτούρα είναι τις περισσότερες φορές τα νέα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια. Ο κομματικός μηχανισμός στηρίζει πάντα έναν «δικό» του παλαιό κατά προτίμηση.
 
Για τα κυβερνώντα κόμματα το άνοιγμα στις κοινωνίες συνοδεύεται σχεδόν πάντα με άγρια γιούχα και ακατονόμαστες ύβρεις. Πολιτική αυτοχειρία τις περισσότερες φορές αντί δίαυλος αμφίδρομης επικοινωνίας. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος