Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Στρίβειν διά των πρόωρων εκλογών! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Διγλωσσία, ασύστολα ψεύδη, λασπολογία, αποπροσανατολισμοί, αποσιώπηση γεγονότων, μισές απαντήσεις, πανικόβλητες τοποθετήσεις, ασαφείς διευκρινήσεις, εμπαιγμός με διαστάσεις απάτης, είναι τα λιγότερα που μπορεί να χρεώσει κάποιος στους κυβερνητικούς χειρισμούς κατά την αλήστου μνήμης εποχή της υπουργίας του απίθανου Γιάνη, με ένα ν, και όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας με το βιβλίο του που κυκλοφορεί μεσούντος του θέρους. Είναι αισχρά ψέματα, κακοήθειες, αποκυήματα φαντασίας ή αλήθειες; Μόνο η δικαιοσύνη θα μπορούσε να αποφανθεί και ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν πλέον δεν θα έχει καμία δυνατότητα παρέμβασης στη σημερινή ρευστότητα του πολιτικού κλίματος της χώρας. Η αναγωγή του βιβλίου στην κατηγορία αισθηματικό – αστυνομικών μυθιστορημάτων «βίπερ», δεν «αθωώνει» την τέχνη της ψευδολογίας, ένα εργαλείο που «δούλεψε» με επιτυχία η πρώτη φορά αριστερά για να γίνει και δεύτερη φορά αριστερά. 
Η χώρα μας βρίσκεται σε ένα ακόμη κομβικό σημείο με όλα τα μνημονιακά προβλήματα να παραμένουν άλυτα, με νέες αξιολογήσεις να προβάλλονται από τους δανειστές μας και με ένα αδύνατο πολιτικό σύστημα να παράξει νέες ιδέες διεξόδου από την κρίση και το κυριότερο να πείσει τη μεγαλύτερη μερίδα των πολιτών να μην το αμφισβητεί. Η αναγέννηση της χώρας θα καθυστερήσει γιατί πρώτα θα πρέπει να ανακοπεί η πορεία προς την πτώση. Με τα μυαλά του συνόλου των πολιτικών μας, δεν αποκλείεται κι αυτό. 
Είμαστε, με άλλα λόγια, εγκλωβισμένοι, σε μια αυξανόμενη ανισότητα και αδυναμία όλων των κυβερνήσεων να δώσουν στους πολίτες αυτά που θεωρούσαν δεδομένα για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, που τους επέβαλλαν!
Συμπληρώσαμε ήδη δυόμισι χρόνια αυτοσχεδιασμών και ανεδαφικής ρητορικής από τους «επαναστάτες» των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ με σημαία την ασάφεια σε όλες τις εκφάνσεις της διακυβέρνησης, χωρίς μέχρι τώρα να αντιληφθούν τις συνέπειες των επιλογών τους. Σκίσανε τα μνημόνια που αποδείχτηκαν πλαστικοποιημένα όπως οι τράπουλες, διώξανε το ΔΝΤ που παρέμεινε βράχος στο πρόγραμμα, ανέβασαν σόου «ηρωικών διαπραγματεύσεων», μπέρδεψαν το όχι με το ναι στο ιστορικό δημοψήφισμα, καλλιεργώντας ανακλαστικά περί ανάλγητων τοκογλύφων – δανειστών και δημιούργησαν άλλους πολλούς «τσαμπουκάδες» για εγχώρια κατανάλωση των υπηκόων της χώρας. Στόχος πλέον δεν είναι η προσπάθεια «σωτηρίας της πατρίδας» αλλά η προσπάθεια αποφυγής μιας εκλογικής συντριβής μεγάλων διαστάσεων. Βαδίζοντας προς την  ημέρα των εθνικών εκλογών, η αίσθηση δυστυχίας και ανασφάλειας των πολιτών θα επιταχύνει τη φθορά και δυσαρέσκεια της κυβέρνησης. Μοναδική σανίδα σωτηρίας για μια αξιοπρεπή ήττα είναι η γνωστή τακτική «στρίβειν διά των πρόωρων εκλογών». Ήττα ή συντριβή, όπως γαμπρός ή μακαρίτης, για να θυμηθούμε και την αξέχαστη ταινία «ο Ατσίδας» με τον αείμνηστο Ντίνο Ηλιόπουλο. Αλέξη, θα τον μιμηθείς;
*Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Ό,τι δεν ανανεώνεται, πεθαίνει. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Σε κανένα άλλο επίπεδο δεν φαίνεται πιο ξεκάθαρα η απαξίωση που έδειξαν οι πολίτες στους πολιτικούς από αυτόν της εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο μας.
 
Πολιτικοί κατώτεροι των περιστάσεων, μια και η «ψήφος – χαβαλέ», ή «αντισυστημική» ή η «απολιτίκ», φαίνεται ότι έπιασε τόπο βλέποντας το επίπεδο του κοινοβουλευτικού διαλόγου, να βουλιάζει ολοένα και πιο χαμηλά από συνεδρίαση σε συνεδρίαση, είτε στην ολομέλεια, είτε στις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις.
 
Οι βουλευτές μας χαρίζουν τηλεοπτικά σόου με τις ατάκες τους και του χαμηλού επιπέδου διαλόγου τους. Πολλάκις, πεζοδρομιακές εκφράσεις αποκορύφωμα μιας σταθερής εδώ και καιρό διαδικασίας ευτελισμού των θεσμών του κοινοβουλίου, από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, μέσω των εκπροσώπων τους, αλλά και των υπολοίπων βουλευτών.
 
Η αγόρευση από το βήμα της Βουλής έχει γίνει από καιρό επικοινωνιακό παιχνίδι, ακόμη και από τους αρχηγούς των κομμάτων που διαγκωνίζονται για την πιο εντυπωσιακή ατάκα – ευφυολόγημα για να κερδίσουν λίγα λεπτά τηλεοπτικής δημοσιότητας, «έτοιμους» τίτλους για τις εφημερίδες και αρκετά like στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
 
Τους ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια, και πολλά μέλη των κοινοβουλευτικών τους ομάδων, με ελάχιστες εξαιρέσεις που ευτυχώς υπάρχουν, αλλά δυστυχώς αποτελούν μια μικρή μειοψηφία.
 
Υπερκατανάλωση συνθημάτων, ανούσιες ρητορικές κορώνες, με μοναδικό στόχο την ευκαιριακή εντυπωσιοθηρία, χωρίς επιχειρήματα στο λόγο τους και χωρίς καμία πρόθεση να εγκύψουν με στοιχειώδη σοβαρότητα στα προβλήματα της χώρας και στην καθημερινότητα των πολιτών της.
 
Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για το ποιάς ποιότητας κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους θέλουμε. Ήρθε η ώρα να ανοίξει ένας διάλογος στην κοινωνία, γιατί αυτοί που έχουμε σίγουρα δεν μας αξίζουν, στην πλειοψηφία τους. Μήπως ένα στοιχειώδες πτυχίο ευπρέπειας και μόρφωσης θα ήταν απαραίτητο;
 
Μήπως εμείς ως πολίτες «εκτιμήσουμε» την ψήφο μας πέραν μιας ιδιοτελούς σχέσης με τον πολιτικό και πάψουμε να παρακολουθούμε απαθείς αν και συνένοχοι, τον ευτελισμό της βουλής;
 
Μήπως είναι βούτυρο στο ψωμί πολλών πολιτικών που πιστεύουν ότι η λογική της απαξίας της πολιτικής θα μας κατατρέχει μέχρι τις επόμενες εκλογές, για να πετύχουν εύκολα την επανεκλογή τους ή των διαδόχων τους υιοί και κόρες;
 
Μήπως η εμπιστοσύνη που δείχνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στα πρόσωπα των αιρετών της αυτοδιοίκησης, είναι μια απάντηση στην απαξία πολλών πολιτικών προσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής;
 
Μήπως έφτασε η ώρα να γεννηθεί ένα ακομμάτιστο κίνημα από νέα και ικανά στελέχη, δοκιμασμένα σε θέσεις κλειδιά της διοίκησης για να αναβαθμιστεί το επίπεδο της ελληνικής βουλής αντί της ανακύκλωσης των παλιών ή απίθανων κομματικών επιλογών, που μας προσβάλλουν ως πολίτες;
 
Μια βουλή που πολλές φορές εκπροσωπείται από ανθρώπους που δεν θα τους περνάμε – όπως συχνά λέμε- ούτε για θυρωρούς! Η τήρηση κομματικής επετηρίδας βλάπτει σοβαρά τα εκλογικά ποσοστό κάθε κόμματος!
 
Η αξιοκρατία στα μητρώα στελεχών των πολιτικών κομμάτων θα φέρει την πολυπόθητη μεταρρύθμισης τους. Διαφορετικά, ό,τι δεν ανανεώνεται, πεθαίνει!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Πολίτες και πολιτικοί: Ο καθένας στον κόσμο του! Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Τα τελευταία χρόνια, προ μνημονίων, η χώρα ήταν όμηρος ενός ακραίου και κούφιου ευδαιμονισμού. Η ανηθικότητα στις συναλλαγές κράτους και ιδιωτών καθώς και η φορολογική αναιμία εξελίχθηκαν σε τέχνη. Ό,τι  αξιακό υπήρχε, ξεθώριασε. Ο γρήγορος και εύκολος πλουτισμός κρατικών αξιωματούχων ανήχθη σε εξυπνάδα και μαγκιά.
 
Το πάρτι του ευδαιμονισμού ήταν και εκθαμβωτικό και μεθυστικό, μέχρι να εμφανιστεί ο Οδυσσέας, το πρώτο μνημόνιο, και χαλάσει το πάρτι των μνηστήρων της Πηνελόπης. Και άρχισαν τα όργανα της καθίζησης μαζί με τον κατήφορο, τη φτωχοποίηση, τον εξευτελισμό κράτους και πολιτών. Πάνω από οκτώ χρόνια ζούμε μια ανώμαλη προσγείωση της ζωής  μας. Αποσβολωμένοι οι πολίτες βλέπουν να βουλιάζει η ζωή τους και να απουσιάζει η επισήμανση των λαθών που μας έφτασαν μέχρι εδώ από τους υπεύθυνους πολιτικούς μας.
 
Ακούμε για νέους τρόπους καταπολέμησης της ανεργίας, της μείωσης των δυσβάσταχτων φόρων, την επιστροφή σε καλύτερες μέρες.
Ακούμε και διαβάζουμε αερολογίες, γενικότητες, κοινοτυπίες για την αντιμετώπιση της κρίσης.
 
Οι πολιτικοί μας αερολογούν, οι πολίτες αργοπεθαίνουν, όμως οι ψευδαισθήσεις ενός μελλοντικού ευδαιμονισμού συνεχίζονται, χωρίς αιδώ από τους υπεύθυνους της καταστροφής της χώρας. Πόσοι από αυτούς έχουν κατανοήσει πλήρως της σημερινή πραγματικότητα και έχουν αναθεωρήσει τις πεπατημένες στρατηγικές του παρελθόντος, που μας έφεραν στην εξαθλίωση; Πόσοι από αυτούς ετοιμάζονται για «εθελουσία» έξοδο λίγο πριν την αναγκαστική, από την ψήφο των πολιτών;
 
Οι πολίτες κουράστηκαν από το «δαφνοστεφανωμένο» παρελθόν των ηλικιακά ώριμων πολιτικών και αναζητούν νέα «φρέσκα μυαλά» για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την ύφεση ακολουθώντας νέες αποτελεσματικές στρατηγικές διάσωσης. Διαφορετικά, το σπιράλ παρακμής και πτώχευσης της χώρας, θα εκτιναχθεί αυτονόητα και ολέθρια.
 
Η ύπαρξη ενός άλλου δρόμου, έχει πλέον «ξεριζωθεί» από τη συνείδηση των περισσότερων πολιτών, ενώ οι πολιτικοί μας πανηγυρίζουν με δημοσκοπήσεις, με μαχαίρια που βγαίνουν στη Βουλή, με μέτρημα των ενσήμων που έχουν κολλήσει. Κόντρες, κόντρες μέχρι τα άκρα από «χορτάτους» πολιτικούς που δίνουν θέαμα χωρίς άρτο, στον πεινασμένο λαό.
 
Στις μέρες μας, με αέρα στα πανιά, του παχυλού ατομικού τους εισοδήματος, να φυσά ούριος και αυξητικό, οι πολιτικοί μας άλλοτε ανεβάζουν τους τόνους και τις υποσχέσεις και άλλοτε αναζητούν άλλοθι για την κατάντια της χώρας και νέα εθνικά αφηγήματα. Μιλάνε για ανάπτυξη, νέους στόχους, μεγάλα σχέδια και ιδέες, ανταλλάσουν απόψεις σε ημερίδες και συνέδρια και «τσακώνονται» διαδικτυακά, για το κομματικό θεαθήναι. Είναι οι μόνοι που μπορεί να φιλοσοφούν μετ’ ευτελείας, μια και τα μνημόνια και τη σκληρή πραγματικότητα τα γνωρίζουν μόνο από την απαξίωση που έχουν αισθανθεί από τα συνήθη υποζύγια της κρίσης, τους πολίτες. Όσο κι αν κόπηκαν οι παροχές τους, παραμένουν ''όνειρο απατηλό'' για πολλούς από εμάς. Ούτε οι τράπεζες τους κυνηγάνε, ούτε η ανεργία τους φοβίζει και ο χρόνος τους φτάνει και περισσεύει για μεγαλοστομίες και έωλες υποσχέσεις. Αντίθετα, όλοι εμείς οι ατυχείς πολίτες, που βιώνουμε τη σκληρή πραγματικότητα, αναλωνόμαστε στα μικρά και μεγάλα προβλήματα που μας πιέζουν, ζώντας έναν «καθημερινό εμφύλιο» με την ύπαρξη μας και την κοινωνία. Περίσσιος χρόνος για όνειρα, εμπνεύσεις, ελπίδες, οράματα, αλλά και για μαθητικές «αμαρτίες» δεν υπάρχει. Η «Συννεφούλα» κόπηκε!
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Όλοι μαζί μπορούμε και στην πολιτική! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Μετά από ένα μακρύ διάστημα αυτοσχεδιασμών, ανερμάτιστης και ανεδαφικής ρητορικής, για σκληρές διαπραγματεύσεις και φυσικά μετά την άτεγκτη και σκληρή στάση των δανειστών, μπήκαμε στη φάση της θρυλούμενης και πολυαναμενόμενης εξόδου της χώρας στις αγορές. Μπήκαμε στην καρδιά του καλοκαιριού, με πολιτικό και κλιματικό καύσωνα, με εξελίξεις δύσκολα προβλέψιμες και με πολλούς κινδύνους στη δοκιμαζόμενη βαλκανική γειτονιά μας. Εξελίξεις σε όλους τους τομείς, μη γραμμικές. Ο καιρός γαρ εγγύς να τις φανερώσει.
Στην οχτάχρονη μετωπική σύγκρουση με την κρίση, περάσαμε από τους «αγανακτισμένους» στους «παραιτηθείτε», με στόχο την αναβολή του απευκταίου, της συντριβής της χώρας στα βράχια της χρεωκοπίας.
Το GREXIT σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των πολλών έχει αποφευχθεί, αλλά τίποτα δεν εγγυάται τη μη επιστροφή του, χωρίς προειδοποίηση.
Η κρίση επισώρευσε αρκετά δεινά στη χώρα μας και στους πολίτες. Μας έδωσε όμως κι ένα μάθημα, που μέχρι σήμερα δεν το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν. Για να σωθούμε πρέπει να δημιουργήσουμε μια «ασπίδα προστασίας». Μια ομπρέλα επιβίωσης. Ένα κοινό μέτωπο. Ένα προστατευτικό δίχτυ συνεργασίας και συναίνεσης.
Όλοι μαζί  μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Από δενδροφυτεύσεις, συλλογή τροφίμων, φαρμάκων, ειδών ένδυσης, σχολικών ειδών, μέχρι και παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, όπως δωρεάν φροντιστήρια και πολλές άλλες ενέργειες κοινωνικής ευθύνης.
Για να ξεπεράσουμε την κρίση χρειαζόμαστε ανάσες επιβίωσης και ενέσεις αισιοδοξίας. Όλοι μαζί μπορούμε να συμβάλλουμε στη «σωτηρία» της χώρας αλλά και ημών των ιδίων.
Γι αυτό όπου κι αν καθίσεις ακούς τα ίδια πράγματα. Χρεοκοπία, πτώχευση, αδυναμία πληρωμών, φόβος, ανασφάλεια. Δυστυχώς η μιζέρια κολλάει. Ένα κράτος πνέει τα λοίσθια, με πολίτες που παραμιλούν. Σε περίοδο κρίσης η παραδοχή της νέας κατάστασης δεν είναι εύκολη. Θελκτικό είναι μόνο το καταφύγιο στο εγγύτερο παρελθόν. Στη μνήμη μένουν ο εύκολος τρόπος εξεύρεσης χρημάτων, τα αλήστου μνήμης κεκτημένα των εργαζομένων, οι παχυλές συντάξεις και η οριζόντια κρατική επιδοματική πολιτική με ασυδοσία και ανεξέλεγκτα. Και η αδράνεια καλά κρατεί. Μόνο που όταν ένα σώμα μένει αδρανές, βουλιάζει... «Και διάγοντας τα να κλαις»… για να κλείσουμε με την νοσταλγία του χθες! Σήμερα χρειαζόμαστε ενέσεις αισιοδοξίας για να βγούμε από το ψυχολογικό ναδίρ που βρισκόμαστε. Τα προβλήματα του καθενός μας δεν αντιμετωπίζονται με συνεχείς συζητήσεις «μνημόσυνα» σε γραφεία, σαλόνια, σε καφετέριες, εστιατόρια, με συνοδεία αλκοόλ. Τα επιδεινώνουν! Και τις ενέσεις αισιοδοξίας θα τις κάνουμε ο ένας στον άλλον και χωρίς «φακελάκια». Δίνοντας τη θετική σκέψη μας στα προβλήματα του φίλου, του συναδέλφου μας. Μια άλλη γνώμη είναι πάντα περισσότερο αντικειμενική και μας βοηθάει στη ζητούμενη εξωστρέφεια που πρέπει να κυριαρχήσει σε όλους μας. Ας ξαναδούμε το ποτήρι μισογεμάτο, ας ξαναδημιουργήσουμε συνθέτοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος με τις σημερινές μας ανάγκες. Η συνταγή για τις ενέσεις αισιοδοξίας είναι η πιο αναγκαία συνταγή για να μας βγάλει από τις σημερινές οικονομικές μας αγκυλώσεις.
Πρώτιστα όμως θα πρέπει και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να δείξουν πνεύμα συνεργασίας, για να διαλυθούν τα σύννεφα πολιτικής αστάθειας εντός της χώρας και πολιτικής αβεβαιότητας στο εξωτερικό. Ας μη χρησιμοποιούνται τα εβδομαδιαία δημοσκοπικά ευρήματα μακιγιαρισμένα ή μη, ως πρόσχημα εκβιασμού, πρόωρων εκλογών. Άλλωστε οι πολίτες ψηφίζουν στις δημοσκοπικές έρευνες σταθερότητα και εκλογές στην ώρα τους! Μόνο έτσι θα μπούμε στη μεταμνημόνια εποχή, της ηρεμίας, της σταθερότητας και της ανάπτυξης.
Όλοι μαζί μπορούμε να συμβάλλουμε και στην πολιτική!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Τα μπάνια του λαού. Η αναγκαία αξιολόγηση! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Το γεγονός ότι η χώρα τα τελευταία χρόνια, τα λεγόμενα μνημονιακά, μετεωρίζεται στο χείλος της αβύσσου, είναι σε όλους γνωστό. Κεκτημένα ανατράπηκαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν. Το παρόν είναι ζοφερό και το μέλλον άδηλο. Οι πολιτικοί μας ακόμη και με ενάμιση εκατομμύριο άνεργους, με λόγια ασήμαντα,  κοινότυπα και απλές υποσχέσεις, πιστεύουν ότι μπορούν να φαντάζουν μεγαλοπρεπείς στα μάτια των πολιτών. Και φυσικά προτιμούν την υμνολογία των φίλιων μέσων και οπαδών τους, ενώ παράλληλα κατακεραυνώνουν τους πολιτικούς εχθρούς τους, ως υποχείρια των ξένων δυνάμεων!
Κυβερνητικοί ή άλλοι κομματικοί «εξωμότες» δεν φαίνονται στον ορίζοντα, πλην μιας γραβάτας με γεννητικά όργανα, σχεδιασμένη από τον μάστερ της αλαζονείας και κυνισμού.
Βιτριολική προειδοποίηση ή αυτάρεσκη μεγαλομανία. Δυστυχώς, λίπασμα για άγονα μυαλά δεν υπάρχει, και για φαινόμενα διανοητικής αναπηρίας. Γκρίνια στο  καφενείο της βουλής, στρατιωτική πειθαρχία στα έδρανα. Πειθήνια όργανα σε ομοτράπεζη σίτιση, γκουρμέ!
Προς τα Μέσα, ανερμάτιστες θριαμβολογίες προς τα έξω, πολυπρισματικές οι αναγνώσεις των δηλώσεων τους. Κυβερνητική κατατονία. Αδυναμία ενσυναίσθησης, ήτοι αντίληψη της κατάστασης του δοκιμαζόμενου πολίτη και δυνατότητα να καταλάβει το δράμα του. 
Άγραφος νόμος. Οι δάφνες για τους λίγους, τους εκλεκτούς, οι πικροδάφνες για τους πολλούς, το πόπολο που διαμαρτύρεται μέσα από το πληκτρολόγιο του ηλεκτρονικού υπολογιστή, τάμπλετ ή νέας τεχνολογίας κινητό, στο καφενείο του facebook και με ατέρμονες αερολογίες και ηλίθιες αντιπαραθέσεις. 
Μόνιμη επωδός, η ρετσινιά απασχόλησης με την πολιτική και διεφθαρμένοι άπαντες οι ασχολούμενοι με τα κοινά όλων των βαθμίδων. Από Δήμαρχοι και πάνω. 
Αυτή είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή του εκλογικού σώματος, και το μεγαλύτερο ποσοστό  επιβραβεύει τους δημαγωγούς, τους μέτριους και την πανηγυρική ισοπέδωση άξιων και ανάξιων, και των εχόντων διαπρέψει στο κομματικό ακτιβισμό και αφισοκόλληση. Στις δημοσκοπικές έρευνες καταγράφεται η ανάγκη για εθνική και υπεύθυνη συμπεριφορά πολιτικών και πολιτών. 
Να γίνουν όλοι μια γροθιά, να στηριχτούν οι αναγκαίες τολμηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν την εικόνα της χώρας. Θα την εκσυγχρονίσουν. Η Βαβέλ όμως της βουλής και του πολιτικού μας συστήματος, έχει άλλη γνώμη. Συντεχνιακά, ιδεοληπτικά, ατομικιστικά κατάλοιπα, οδηγούν τη χώρα στην εξαθλίωση, στη μιζέρια, στην οπισθοδρόμηση και μακριά από τον δρόμο της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. 
Κατά τα λοιπά και σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές των πρωινάδικων εκπομπών, οι πρόωρες εκλογές αποφεύχθηκαν, ισχύουν τα συμφωνηθέντα πλεονάσματα, θα μας «στραγγίξουν» κι άλλο, το σύνηθες πολιτικό διάγγελμα παραμένει σε πρώτη ζήτηση, οι βουλευτές μας θα κάνουν ολιγοήμερες , αλλά χωρίς το άγχος των εκλογών, διακοπές, το τέλος της ψευδαίσθησης για γύρισμα σελίδας φτάνει, και ότι απέμεινε από τις αυταπάτες θα εξοβελιστεί στο «πυρ το εξώτερον», στις επόμενες εκλογές. 
Προηγούνται τα μπάνια του λαού, σύμφωνα με τη ρήση του αείμνηστου Ανδρέα. 
*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Αλέξη, τα mea culpa που δεν είπες ποτέ! Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Η εικόνα ενός πολιτικού και δη Πρωθυπουργού, δεν φιλοτεχνείται μόνο όταν εκείνος κατέχει τα ηνία της εξουσίας και τον τρόπο του τη διαχειρίζεται, συνδιαμορφώνεται και από την συμπεριφορά που επιδεικνύει προϊόντος του χρόνου στον δημόσιο βίο και λόγο.
 
Ο Αλέξης είναι ο πρώτος, κατά δήλωση, αριστερός Πρωθυπουργός της Ελλάδας, με στόχο να αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του στην πρώτη του περίοδο με τη «δημιουργική ασάφεια» του αλήστου μνήμης Γιάνη, αλλά και της αναγνώρισης της «αυταπάτης» στη δεύτερη περίοδο της πρωθυπουργίας του και φυσικά αποσιωπώντας προκλητικά σε κάθε ομιλία του, τις δικές του ευθύνες ζητώντας από τους πολιτικούς του αντιπάλους να μιλήσουν «με ειλικρίνεια στον Ελληνικό λαό» δίνοντας κάθε φορά το περί αντιθέτου παράδειγμα.
 
Ειδικά η λέξη αυτοκριτική, δεν είναι από τα δυνατά στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν. Στα πολλαπλά λάθη του ή θα έχει προσβληθεί από αφωνία ή θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από τα ξένα κέντρα. Ούτε λόγος για το λατινικό «mea culpa» ο μόνος που το ψέλλισε ήταν το 1998 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Για να οξύνουμε τη μνήμη του Πρωθυπουργού, θα του θυμίσουμε το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το σκίσιμο του μνημονίου με ένα νόμο, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, και γενικά τα φαραωνικά ερείπια που έχει δημιουργήσει η πολιτική των κυβερνήσεων του, σε νοικοκυραίους πολίτες που βλέπουν το βιός τους να ξεπουλιέται για πληρωμή τοκοχρεολυσίων!
 
Αλέξη, βρίσκεσαι σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι. Με το κόμμα ή με την πραγματικότητα της κοινωνίας. Πρόσεξε, γιατί τα νεκρά κόμματα δεν παράγουν «ζωντανή» πολιτική. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Πρέπει να αποδράσεις από την ασύλληπτη κοινοτυπία του ξύλινου λόγου, του φθηνού λεονταρισμού και τις κρυφές κρίσεις πανικού. Κοινή απαίτηση όλων των πολιτών είναι η ανάληψη ευθύνης και όχι η ψευδοεπαναστατικότητα για τη συγκάλυψη λαθών και παραλείψεων.
 
Η κομματική προπαγάνδα όσο δυνατή και πειστική κι αν φαίνεται, δεν «πιάνει» σε λιμοκτονούντες εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους και εξαθλιωμένους νοικοκυραίους.
 
Καμιάς μορφής πελατειακός κρατισμός δεν διέσωσε ηγεσίες. Είναι αλλεργιογόνο για τη μεγάλη μάζα των πολιτών και δημιουργεί διαλυτικά φαινόμενα με την παύση του.
 
Ρουσφέτια, συντεχνιακά προνόμια, παράλογα επιδόματα από θερμόαιμους, ασυγκράτητους, γραφικούς λαϊκιστές, μια δράκα ολίγων, αυξάνουν την ταχύτητα της ελεύθερης πτώσης της χώρας, στη χρεοκοπία. Κι αυτό είναι δικό σου mea culpa Αλέξη.
 
Γιατί δυστυχώς στην πολιτική, δεν υπάρχει η συλλογική μετάνοια, παρά μόνο η ατομική. Είναι ενός ανδρός Αρχή, όπως και η Πρωθυπουργική μετάνοια. Και είναι προτιμότερο να γίνεται έγκαιρα, πριν μη αναστρέψιμες ιστορικές συνθήκες επιταχύνουν τον ερχομό της. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Η κληρονομιά Δελαπατρίδη. Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Σφίγγουμε τα δόντια και κάνουμε υπομονή στις εξαγγελίες των νέων πρόσθετων μέτρων και δυσβάσταχτων φόρων. Παρακολουθούμε τις ασύλληπτες κοινοτυπίες του ξύλινου λόγου των υπεύθυνων, με τους φθηνούς λεονταρισμούς έναντι των δανειστών και τη τρομακτική τους ανεπάρκεια στην ανάληψη ευθυνών. Υφιστάμεθα τα πιο ισχυρά σοκ, όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια. Βιώνουμε όλη την γκάμα των ψυχολογικών διακυμάνσεων σαν πειραματόζωα σε εργαστήρια.
Δείχνουμε καρτερικότητα σε στρεβλώσεις και αδιέξοδα αλλά και παθητικότητα στην αντιμετώπιση των μαξιμαλιστικών απαιτήσεων που συχνά – πυκνά μας βομβαρδίζουν. Σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον η προβολή στο μέλλον, είναι επισφαλής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κοινωνία, άθυρμα στα χέρια των πολιτικών, ερωτοτροπεί με την αποχή και το άκυρο -λευκό στις επόμενες εκλογές, δίνοντας παράλληλα, προβάδισμα Πρωθυπουργικής καταλληλότητας, στον πιο γνωστό- άγνωστο πολιτικό ΚΑΝΕΝΑ!!!
 
Ιδεοληπτικοί αλλά και φιλόδοξοι, ιδιοτελείς πολιτικοί που ευδοκιμούν στα βαλτώδη νερά της ασάφειας, απάτης και αυταπάτης, ανίδεοι ταξιθέτες να διαχειριστούν τις  δυσκολίες, προτιμούν να εναγκαλίζονται τις ηδονές της εξουσίας ή να απολαμβάνουν με άνεση την ασφάλεια της αντιπολίτευσης μέσα από τα φαφλατάδικα κομματικά σχήματα. Μικρά ανθρωπάκια, σε μεγάλες θέσεις ευθύνης!
 
Χρόνια τώρα συμβιβαζόμαστε στη μετριότητα και ανεπάρκεια του απολιθωμένου πολιτικού προσωπικού, των τηλεπερσόνων, και πολιτικών τεμπέληδων, ανεπάγγελτων, ανίκανων να διαχειριστούν περίπτερο σε συνοικιακή πλατεία. Πουλάνε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», έωλες υποσχέσεις, και το «απραγματοποίητο» όραμα ενός νέου παραδείσου. Ενός παραδείσου της μη ατομικής ευθύνης, της ήσσονος προσπάθειας, του συνεχούς δανεισμού, αλλά και της απόδοσης των ευθυνών σε ξένα σκοτεινά κέντρα που μας επιβουλεύονται και μας ψεκάζουν!
 
Απόλυτη αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, οδηγεί σε πλήρη ανυποληψία της χώρας στο εξωτερικό, και σε επαχθέστερους όρους δανεισμού με μνημόνια και εκταμιεύσεις δόσεων με το σταγονόμετρο.
 
Νέοι, πιθανοί σαλτιμπαγκισμοί θα επιβεβαιώσουν την επιχειρηματολογία των «σκληρών» χωρών της Ευρώπης που εύχονται την αποπομπή μας από το ευρώ.
 
Τώρα είναι η ώρα των πολιτών να αξιολογήσουν με σοβαρότητα τις σημερινές πολιτικές δυνάμεις και να στηρίξουν όσες το αξίζουν και όχι όποιες δίνουν υποσχέσεις. Καιρός να ανοίξει ο δρόμος σε νέες  πολιτικές και σε νέους ανθρώπους. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να έχουμε ανεύθυνους πολιτικούς που θα πειραματίζονται, θα τα κάνουν θάλασσα, ο λαός θα πληρώνει τα λάθη τους και η κοινωνία αντί να θάλλει, θα φυτοζωεί!
 
Διαφορετικά για άλλη μια φορά θα δικαιωθεί ο Αρμάνδο Δελαπατρίδης, ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τους ανισόρροπους πολιτικούς, από όσους απλώς παρουσιάζουν τα πράγματα με ανισόρροπο μορφή. Ανήκεστος βλάβη!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Αλέξης - Κυριάκος στη «σκιά» του ΚΑΝΕΝΑ! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Ο μόνος  πολιτικά ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ σ’ αυτόν τον τόπο είναι ο ΚΑΝΕΝΑΣ των δημοσκοπήσεων. Με κατάλληλο υπόστρωμα, τη μεγάλη απογοήτευση των πολιτών από αποκλίνουσες συμπεριφορές, με ροπή στον παράνομο πλουτισμό αρκετών πολιτικών ταγών μας, «ρίχνει» σε ποσοστά καταλληλότητας όλου στους αρχηγούς των κομμάτων της κεντροδεξιάς αλλά και των της αυτάρεσκης Αριστεράς και των υπολοίπων συναφών κομματικών σχηματισμών.
 
Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, η πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι και το μόνο ενδιαφέρον τους είναι να εκλεγούν για τις δελεαστικές αμοιβές και παροχές, ενώ οι προεκλογικές τους υποσχέσεις μένουν στις καλένδες και οι συνθήκες ζωής των πολιτών συνεχώς επιδεινώνονται. Κι αυτό αντικατοπτρίζεται στις δημοσκοπήσεις δίνοντας την προτίμηση τους στον ΚΑΝΕΝΑ τον οποίο και αναδεικνύουν δημοφιλέστερο πολιτικό.
 
Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ενεφανίσθη στην πολιτική ζωή του τόπου μας τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα και λίγο πριν την οικονομική κρίση που έφερε τα πάνω – κάτω στη χώρα μας καταγράφοντας σαρωτικό το προβάδισμα της πρωθυπουργικής καταλληλότητας του.
 
Ένας «άγνωστος» κερδίζει τους πλέον γνωστούς πολιτικούς. Στη μνημονιακή εποχή, αρχής γενομένης από το 2010 οι πολιτικοί ηγέτες μας αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, επαληθεύοντας τις χειρότερες πολιτικές παραδόσεις, από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Διχόνοια αντί για συνεννόηση, και ενότητα μπροστά στον κίνδυνο.
 
Αντί για συμπόνια, αλληλοκαρφώματα εντός και εκτός συνόρων. Δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα και στο μόνο που συμπλέουν είναι οι μικροσχεδιασμοί για την επίτευξη των εξουσιαστικών επιδιώξεων τους. Όσο συνεχίζουν να «σκοτώνονται» για την καρέκλα της εξουσίας, ο ΚΑΝΕΝΑΣ θα κυριαρχεί. Θα τους κερδίζει σε όλες τις δημοσκοπήσεις .
 
Σήμερα περισσότερο ζαλισμένοι και μπερδεμένοι σε σχέση με τα πρώτα μνημονιακά χρόνια δεν γνωρίζουμε σε τι δρόμους περπατάμε κι αν ο όλεθρος της δαμόκλειας σπάθης μπορεί να αποφευχθεί. Κι αν η λύση του καταλληλότερου ΚΑΝΕΝΑ είναι η ιδανική να «ακούσει» τα προβλήματα της κοινωνίας και να δώσει τις λύσεις. Πολύ φοβάμαι αν ο ΚΑΝΕΝΑΣ έπαιρνε σάρκα και οστά και ονοματεπώνυμο και ζητούσε την ψήφο μας, θα έχανε από τον ΝΕΟ ΚΑΝΕΝΑ! Γιατί ο ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι παρά μόνο η συσσωρευμένη οργή και θυμός μας απέναντι στο πολιτικό σύστημα που διαφεντεύει τη ζωή μας. Και δεν είναι μακριά η στιγμή που ο ΚΑΝΕΝΑΣ θα εκραγεί. Το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να λάβει τα μέτρα του και να μην εκπλαγεί όταν θα συμβεί.
 
Όσο για την κοινωνία, άθυρμα στα χέρια των πολιτικών, ερωτοτροπεί σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση με την αποχή και το άκυρο – λευκό. Οι πόρτες στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν ανοίξει διάπλατα και αναμένουν τον ΚΑΝΕΝΑ. Ο «πνιγμένος» λαός, ακόμη κι από τον φανταστικό ΚΑΝΕΝΑ «πιάνεται» για να γλυτώσει!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Are you talking to me? Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι απάντηση στον κυνισμό των δηλώσεων, όσων έχουν το θράσος να θριαμβολογούν ότι ήρθε η «αόρατη» ανάπτυξη, από όλους τους εξαπατημένους πολίτες αυτής της χώρας.
Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι η απάντηση στον εμπαιγμό, ότι τα νέα δυσβάσταχτα μέτρα ,θα φέρουν αντίμετρα. Ξέρουμε καλά από τις προηγούμενες υποσχέσεις, πόσες τηρήθηκαν!
Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι η απάντηση στα επαναλαμβανόμενα πολιτικά ψέματα, που κινδυνεύουν να πάρουν τη θέση της αλήθειας, στη μετά – αλήθεια εποχή. Η δύναμη της προπαγάνδας αλλάζει λέξεις, έννοιες, νοοτροπίες. Ρίχνει στάχτη στα μάτια των πολιτών και εγκυμονεί «εκτροχιασμό» βασικών συνταγματικών επιταγών.
Are you talking to me? Η αυθόρμητη απάντηση σε όσους πολιτικούς πρωτοκλασσάτους και μη ομφαλοσκοπούν και αναλώνονται σε αμπελοφιλοσοφίες σε ΜΜΕ παραδοσιακά και νέας τεχνολογίας με τη σιγουριά του εγγυημένου μηνιαίου μισθού των 7 χιλιάδων ευρώ αν είναι μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και 17 χιλιάδων αν είναι μέλος του Ευρωπαϊκού.
Are you talking to me? Η μοναδική απάντηση σε όσους επιμένουν να σε κοροϊδεύουν «βαφτίζοντας το κρέας, ψάρι» και ότι με το νέο μνημόνιο δεν θα επιβληθούν ούτε ένα ευρώ πρόσθετα μέτρα, ούτε θα μειωθεί το αφορολόγητο, ούτε, ούτε, ούτε…. Ονοματίζουν ακόμη το σπιράλ της ύφεσης, σε ανάπτυξης. Πανηγυρίζουν για τα θηριώδη πλεονάσματα που υπέγραψαν!
Are you talking to me? Ότι θα έχουμε το τέλος της επιτροπείας, αν ψηφιστούν τα μέτρα των 5 δις ευρώ; Θα βαρεθούμε να ακούμε για τη βιωσιμότητα του χρέους, τις νέες δόσεις αποπληρωμής, αν φυσικά πληρώσουμε τη δόση του Ιουνίου. Η επιτροπεία ήρθε και θα μείνει, όποιο όνομα κι αν της δώσουμε. Τουλάχιστον μέχρι το 2023 και βλέπουμε….
Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι η απάντηση όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης, σε όλους, όσοι θα προσπαθήσουν να «υφαρπάξουν» την ψήφο με νέα αφηγήματα, πελατειακές πολιτικές και νέα αντιμνημονιακά happenings.
Are you talking to me? Ένα σύνθημα «μπλόκο» των εξαπατημένων πολιτών απέναντι στα συνειδητά ψεύδη όλων των πολιτικών. Δοκιμάστε το. Τη επόμενη φορά που θα μιλήσετε εκ του σύνεγγυς με έναν πολιτικό ή ακούγοντας τον ραδιοτηλεοπτικά, δώστε την απάντηση, "are you talking to me.." Θα εκπλαγείτε πόσο ευχάριστα θα νοιώσετε! Αν συμφωνείτε με το σύνθημα – μπλόκο, υιοθετείστε το!
Are you talking to me? Η απάντηση – προειδοποίηση σε όσους πιστεύουν ότι μπορούμε να αντέξουμε κι άλλα βάρη. Οι αντοχές τελείωσαν. Ο νοών νοείτω!
 
 Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Το όμορφο σερβίρισμα της σανοτροφής! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Σανό, με γεύση μνημονιακή, Σανό, με γεύση μειωμένης σύνταξης, Σανό, η απόλυτη τροφή από τους αδίστακτους λαϊκιστές στους εξουθενωμένους, παραπλανημένους, φοβισμένους, απελπισμένους, χιλιοπροδομένους ψηφοφόρους μιας γονατισμένης από φόρους κοινωνίας.
 
Σανό, για το σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο και την προθήκη δύο νέων. Σανό, για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τις μειώσεις των συντάξεων, τις ρουσφετολογικές προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ και πολλές ακόμη καταργήσεις των επάρατων κυβερνήσεων προ της κατ’ ευφημισμόν πρώτης φοράς αριστεράς μια και για να γίνει κυβέρνηση χρειάστηκαν τα «τα κουκιά» της λαϊκιστικής δεξιάς των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
 
Θεομπαίχτες, αλλά μάγοι στην επικοινωνία, θύματα οι ίδιοι της δύναμης των Μέσων που έχουν «θεοποιηθεί» στέλνουν τον Αλέξη από Υπουργείο σε Υπουργείο με πρόσχημα την εθνική ανασυγκρότηση της χώρας μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης και απώτερο στόχο την αλλαγή πολιτικής ατζέντας. Ο Πρωθυπουργός παίρνει το θέμα πάνω του, εμπνέει, καθοδηγεί και ελέγχει όλο το πολιτικό «κεφάλαιο» της κυβέρνησης του. Ο νέος «θρίαμβος» της κυβερνητικής πολιτικής στα προβλήματα καθημερινής επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, αναμένεται να κορυφωθεί με δύο – τρία διαγγέλματα, πολλές συνεντεύξεις και μικροαστικά προπαγανδιστικά τεχνάσματα.
 
Από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετά την αποτυχία των στρατηγικών, πρόωρων εκλογών, «fygete» και της στείρας αντιπολίτευσης που ακολουθήθηκε στο κλείσιμο της αξιολόγησης, φαίνεται να έχουν βάλει μυαλό και στρέφονται στη στρατηγική του θετικού πολιτικού λόγου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
 
Όμως, όταν ένας λαός απογοητευμένος, ταπεινωμένος, υποτιμημένος, περιθωριοποιημένος, θέλει να τραβήξει μπροστά, με νέα άφθαρτα, καθαρά πρόσωπα, με τομές που απαιτούν απαλλαγή από το «παλιό», η επικοινωνιακή στρατηγική κάθε κόμματος που «ορέγεται» να κυβερνήσει, θα πρέπει να βγάζει μπροστά τα δυνατά επικοινωνιακά του πρόσωπα και να «κρύβει» και πρωτοκλασσάτα στελέχη αν τα θεωρεί «αδύνατα»! Ακόμη και οι Διάσημοι του τηλεπαιχνιδιού survivor το ξέρουν και κάνανε την ανατροπή στο σκορ «κρύβοντας» τη γνωστή μας Λαουρίτσα από το αγώνισμα, κρίνοντας την «αδύνατη»!
 
Η στρατηγική «πύκνωσης» των δημόσιων εμφανίσεων πολλών στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχουν επιστρατευθεί για τη διαφώτιση της κοινής γνώμης, για τα αποτελέσματα της «σκληρής διαπραγμάτευσης και της αξιολόγησης» δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, γιατί στα πρόσωπα τους οι πολίτες βλέπουν το παλιό, το διεφθαρμένο, το απαξιωμένο πολιτικό σύστημα, υπεύθυνο για τις πληγές των μνημονίων.
 
Ακόμη και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα πρέπει να πάρει αρκετά μαθήματα γλώσσας του σώματος και τρόπου ομιλίας, πριν συνεχίσει να εμφανίζεται σε τηλεοπτικά προγράμματα και προεκλογικές συγκεντρώσεις. Σημασία έχει το τι λες, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς το λες! Και στο δεύτερο υπερτερεί ο Αλέξης. Είναι και «μπαλκονάτος» και «τηλεοπτικός γητευτής» και καλά θα κάνουν όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι να επιλέγουν άλλα γήπεδα αναμέτρησης, αν δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν με αξιώσεις στα προσφιλή επικοινωνιακά «γήπεδα» του!
 
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολίτες, υπάρχει ο κίνδυνος, να παραπλανηθούν και πάλι από τις προεκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις γνωρίζοντας ενδόμυχα ότι μπορεί να μην έχουν κανένα αντίκρισμα αλλά αρέσκονται στο όμορφο σερβίρισμα της σανοτροφής!
 
Άλλωστε τις συνταγές σανού, της κυβερνητικής κουζίνας, τις συνηθίσαμε πλέον!
Θανάσης Παπαμιχάηλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Κραυγή απόγνωσης και προειδοποίησης! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Η εικόνα παραμένει η ίδια απελπιστική επτά χρόνια των Μνημονίων με ελάχιστα πράγματα να προχωράνε κι αυτά σε ρυθμό «αραμπά». Η ύφεση μεγαλώνει, η ανεργία καλπάζει ανεξέλεγκτη, οι ανέστιοι πολλαπλασιάζονται, οι νέοι επιστήμονες ξενιτεύονται, οι πολίτες αγκομαχούν στην ανηφόρα της καθημερινότητας, οι συνταξιούχοι παραλύουν στο άκουσμα των νέων μέτρων και οι επενδυτές που θα μας σώσουν έχουν χάσει όλες τις πτήσεις για τον προορισμό Ελλάδα!
 
Οι απαιτήσεις των δανειστών για μέτρα λιτότητας καταβαράθρωσαν την στηριγμένη σε «ψεύτικα» πόδια Ελληνική οικονομία. Και οι Έλληνες πληρώνουμε το σκληρό τίμημα της έλλειψης ανάπτυξης. Οι παλαιές όμορφες ημέρες, αναπροσαρμογής μισθών και συντάξεων προς τα πάνω έμειναν στις αναμνήσεις των παλαιότερων εργαζομένων. Οι νεώτεροι εργαζόμενοι μετά βίας να βρουν αξιοπρεπή δουλειά. Στις ουρές των γραφείων ευρέσεως εργασίας για ντελίβερι ή για βοηθούς αποθηκάριου, περιμένουν αρχιτέκτονες και δικηγόροι. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη έχει μεταλλαχθεί σε αυτοάνοσο νόσημα. Της φτώχειας!
 
Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο ιδιωτικός τομέας βαδίζει οσονούπω στο να κατεβάσει ρολά μια και είναι ο κυριότερα πληττόμενος χώρος, στο «μπρα ντε φερ» μεταξύ δανειστών και κυβέρνησης. Προφανώς προέχει η σωτηρία της χώρας και η παραμονή στην Ε.Ε. των χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων με ή χωρίς αντικείμενο εργασίας. Εκτός κι αν η πρωτοδεύτερη φορά αριστερά μας εκπλήξει και πάλι μειώνοντας τον αριθμό των «εκλεκτών παιδιών» του Δημοσίου. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Αρκεί να το ζητήσουν οι Τροϊκανοί, δηλαδή οι θεσμοί, όπως ζήτησαν και το αφορολόγητο.
 
Αν δεν υπάρξει σαφής στρατηγική πολιτική με το λιγότερο δεκαετή ορίζοντα, το πλοίο που λέγεται Ελλάδα θα βυθιστεί και αντί για σωσίβια ελάφρυνσης του χρέους θα μας φορτώσουν με το σύνολο των χρεών μας και με πρόσθετο τόκο για τα χαμένα χρόνια. Όσο για τους πολιτικούς μας, για λίγο λοξοδρομούν στην ειλικρίνεια και μετά επιστρέφουν στην ίδια γλώσσα, στο ίδιο απύθμενο θράσος και στα ίδια ψέματα. Οι πολίτες αργά αλλά σταθερά αποδεικνύουν ότι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα και στρέφονται σε ακραίες επιλογές, αδιαφορώντας αν τις πληρώσουν ακριβά αργότερα.
 
Στη Ζιμπάμπουε το κατά κεφαλήν εισόδημα ανέρχεται σε 350 ευρώ το χρόνο! Είναι γνωστό ότι στην οικονομία η κατανάλωση είναι συνάρτηση με την παραγωγή. Γι αυτό και πρέπει να μας απασχολεί πως θα αυξήσουμε την παραγωγή και όχι να κλαίμε πάνω στο «χυμένο γάλα» δηλαδή στη χαμένη κατανάλωση. Αν δεν γίνουμε παραγωγικοί και δεν προχωρήσουν οι διορθωτικές μεταρρυθμίσεις, τότε θα θεωρούνται πλέον του δέοντος ελκυστικοί, οι μισθοί και οι συντάξεις Βουλγαρίας, δηλαδή στο επίπεδο των 150 ευρώ το μήνα.
 
Ο χρόνος πιέζει. Οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν άμεσα. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να σταματήσουν να σκιαμαχούν. Τα λυκόπουλα και οι γερόλυκοι της πολιτικής να «συναντηθούν», να συμμαχήσουν, να τουιτάρουν λιγότερο και να δουλεύουν περισσότερο και να μας βγάλουν από το «αυτοκτονικό» μονοπάτι που μας έχουν ρίξει. Από κοινού και ομοθυμαδόν! Διαφορετικά όσο κι αν βαφτίζουν τα νέα επαχθή βάρη ως το τέλος της μνημονιακής εποχής, να ξέρουν ότι δεν είμαστε πλέον «αμνοί». Ξυπνήσαμε!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ποιοι θα γιορτάσουν την Εργατική Πρωτομαγιά; Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Για άλλη μια φορά θα βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές. Σε ένα χιλιοπαιγμένο έργο, αυτό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Σε μια χώρα με δύο εκατομμύρια ανέργους, εξαθλιωμένους από τις μειώσεις συνταξιούχους, φτωχομεσαία αγροτιά, αγανακτισμένους αυτοαπασχολούμενους, νέοι και νέες με το ένα πόδι στο εξωτερικό και χιλιάδες ανέστιους πολίτες χωρίς καμία βοήθεια πλην των συσσιτίων των Δήμων, της Εκκλησίας, και των φιλανθρωπικών σωματίων.
 
Πιστεύετε όλοι εσείς οι διοργανωτές της ετήσιας φιέστας ότι θα είναι μαζί σας για να γιορτάσει την Εργατική Πρωτομαγιά η άνεργη Ζωή, η σε τετράωρη απασχόληση Μυρτώ, ο πενηντάρης άνεργος πατέρας δύο παιδιών Κώστας, ο υπερχρεωμένος νοικοκύρης Νικηφόρος, το ζεύγος των συνταξιούχων που τους έχουν μειώσει δώδεκα φορές τη σύνταξη τους στα μνημονιακά χρόνια, η Στέλλα και ο Νίκος με «βαριά» μεταπτυχιακά που απασχολούνται ως σερβιτόροι και ντελίβερι ή οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αγανακτισμένοι και γονατισμένοι από τα δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη για να πιαστούν τα πλεονάσματα και να τελειώσει η αξιολόγηση; Για όλους αυτούς αλλά και για άλλες κατηγορίες εξαθλιωμένων πολιτών, το μαχαίρι έχει φτάσει μέχρι το κόκαλο. Στο δικό τους κόκαλο και όχι στο κόκαλο όλων όσων θα το δηλώσουν στη γιορτή στο λόγο τους. γιατί για όλα φταίνε οι άλλοι, ποτέ οι ίδιοι!
 
Urbi et Orbi, στην πόλη και στην Οικουμένη, η Εργατική Πρωτομαγιά θα γιορταστεί με συγκεντρώσεις, συναυλίες, διαδηλώσεις, και με μελίρρυτες δηλώσεις για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και άγριο «μάτωμα» της εργατικής τάξης για το κέρδος των ολίγων!
 
Η κορύφωση του εορτασμού θα γίνει σε ανοιχτούς χώρους σε όλες τις μεγάλες πόλεις, και από τα μεγάφωνα των εργατικών κέντρων θα ακούγονται εργατικά τραγούδια στη διαπασών. Και μετά, την επόμενη μέρα σιωπή! Ο καθένας στο καβούκι του σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση. Η διατήρηση της εξουσίας σε όλη την οικουμένη, είναι αυτοσκοπός και η ανακολουθία όσων υποσχέσεων έδωσαν χθες με όσα θα κάνουν σήμερα είναι η αγαπημένη τακτική ακόμη και των μεγαλύτερων πολιτικών στον κόσμο, κάνοντας τους Έλληνες πολιτικούς να φαίνονται «μειράκια» μπροστά τους. Τελευταίο παράδειγμα η αιφνιδιαστική απόφαση της «σιδηράς κυρίας» της Βρετανίας να προκηρύξει εκλογές αναιρώντας πρόσφατες δηλώσεις της.
 
Στη χώρα μας, η Πρωτομαγιά κινδυνεύει να χαρακτηριστεί από τους περισσότερους σαν μέρα αργίας και όχι απεργίας. Είναι μια μέρα του χρόνου αφιερωμένη στους αγώνες των εργαζομένων για καλύτερες εργασιακές συνθήκες.
 
Αλλά για να γιορτάζεται δυναμικά η Πρωτομαγιά και για να βρει ανταπόκριση το διαχρονικό μήνυμα της θα πρέπει οι πολιτικοί ταγοί να μεριμνήσουν πρώτιστα για τα δύο εκατομμύρια των ανέργων του ιδιωτικού τομέα και μετά  για τους συμβασιούχους του Δημοσίου, έστω κι αν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Έξω από τα Δόντια… Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Βιώνουμε ήδη μια σοβιετοποιημένη οικονομία και οδεύουμε στην πλήρη κολεκτιβοποίηση της όχι διά της βίας, αλλά δια της πλήρους φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των πολιτών, κύρια του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή πέραν του μισού πληθυσμού της Ελλάδας. Κλείσανε τις τράπεζες, επιβάλλανε κεφαλαιουχικούς ελέγχους, υπερφορολογούνε και αναγκάζουν για υποθήκευση όλα τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών, απαξιώνουν δημοκρατικούς θεσμούς με απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση προσφιλών στόχων, όπως η παραμονή τους στην εξουσία και η πλήρης εξάρτηση των πολιτών από τα ψίχουλα που θα μοιράζει η νέα άρχουσα τάξη.
 
Δουλεύουν με σχέδιο όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν έχουν γνώσεις οικονομίας, δυτικής διπλωματίας και τη στοιχειώδη προνοητικότητα για το που οδηγείται το σκάφος της οικονομίας. Ούτε θα πρέπει να τρώμε το κουτόχορτο και το παραμύθι περί εθνικών συναινέσεων και Οικονομικής κυβέρνησης ως σανίδα σωτηρίας από την οικονομική κρίση. Η πρωτοδεύτερη φορά αριστερά τα έχει απαρνηθεί επανειλημμένα στο παρελθόν. Αν τα ζητήσουν, κάποιο λάκκο θα έχει η φάβα. Ψάξτε το!
 
Το άλλοτε ηθικό πλεονέκτημα της πρώτης φοράς αριστεράς, απέχει παρασάγγας σήμερα από το να είναι δημοφιλές και αρεστό στους πολίτες και στη νέα πολιτική πραγματικότητα. Πάλιωσε κι αυτό μαζί με τις διαψεύσεις των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά.
 
Αυτάρεσκα και ομφαλοσκοπικά οδηγούν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να έχει «συνέταιρο» το κράτος ή για να ακριβολογούμε «μεγάλο συνέταιρο» λόγω της αυταρχικής υπερφορολόγησης.
 
Έχουν την πλήρη εικόνα για την πορεία της οικονομίας, καθυστερούν το κλείσιμο της αξιολόγησης για λόγους ιδεοληπτικούς, αδιαφορούν για το πρόσθετο κόστος, αναβάλλουν συστηματικά τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, εφευρίσκουν «αόρατους» εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, συνεχίζουν να καλύπτουν τα λάθη τους χαρακτηρίζοντας τα αυταπάτες, εξακολουθούν να φοράνε την λεοντή του ασυμβίβαστου επαναστάτη, ψεύδονται ασυστόλως χωρίς αιδώ, περιμένοντας το γύρισμα της νέας σελίδας για τη χώρα στον «άλλο κόσμο» που υποσχέθηκαν προεκλογικά.
 
Το είπαν τότε και το εννοούν και σήμερα., μετά από δύο χρόνια. Όμως ο νέος τους κόσμος από εφικτός γίνεται φρικτός για όσους αναγκάζονται να τον ακολουθήσουν.
 
Οι παληκαρισμοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης εξαντλούνται σε ρητορείες για τη μη καταλληλότητα των κυβερνώντων και τις ραθυμίες στον οικονομικό τομέα χωρίς να ψάχνουν για τις κρυμμένες μεταβλητές των πράξεων των κυβερνώντων. Επαναπαυόμενοι σε ευμετάβλητες δημοσκοπικές τάσεις δεν έχουν το θάρρος να συγκρουστούν «μετωπικά» όχι μόνο για τον τερματισμό της λιτότητας αλλά και για τις πολιτικές στοχεύσεις της πρώτης φοράς αριστεράς. Αν πιστεύουν ότι θα πέσει σαν ώριμο φρούτο, θα περιμένουν πολύ ακόμη!
 
Στους ελιγμούς, στις μεθοδεύσεις και στη προπαγάνδα υστερείτε κύριοι της αντιπολίτευσης. Έχετε πολλά επικοινωνιακά μυαλά, αλλά τα περισσότερα είναι άγονα! (thanasis.papamichail@yahoo.gr)
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Οι πρόσκοποι, οι άσωτοι και τα κόκκινα αυγά! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Στην πολύ αγαπημένη για τους περισσότερους τηλεθεατές ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο υπουργός Μαυρογιαλούρος μεγαλόφωνα μονολογεί «εδώ υπάρχει κάτι σάπιο και όπου υπάρχει σαπίλα υπάρχουν και σκουλήκια». Ένα φραστικό μαστίγωμα στις εκάστοτε πολιτικές μαφίες που διαφεντεύουν τις τύχες των πολιτών. Το βαθύ κράτος πολιτικών, συνδικαλιστών και κομματαρχών αεναώς κινούν τα νήματα τις διαφθοράς, ερεθίζουν τις συμπεριφορές των πολιτών και κάνουν τη λαϊκή οργή να ξεχειλίζει. Αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι πολίτες να επιλέγουν το δρόμο της αποχής από τις εκλογές και δυναμικές μειοψηφίες να αναλαμβάνουν τα ηνία της εξουσίας επαναλαμβάνοντας το ίδιο έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων.   Κυριολεκτικά στη σφαίρα της απάθειας, εκτός από τα συμβαίνοντα στο survivor, κινείται η πλειονότητα του πληθυσμού της χώρας. Συντάξεις κόβονται, όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση ανεβαίνουν, η πλειοδοσία των κυβερνώντων σε "φρούδες" ελπίδες αυξάνεται, οι αυταπάτες πολλαπλασιάζονται, συμφέροντα αντιμάχονται, αλλά μύτη δεν ανοίγει και φυσικά ούτε λόγος για πρόωρες εκλογές. Οι Έλληνες πάθαμε μιθριδατισμό. Παίρνουμε όπως ο βασιλιάς του Πόντου, μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου βαθμιαία αυξανόμενες, αρχής γενομένης από το πρώτο Μνημόνιο! Πλήρης ανοσία ,σε κοινωνικούς και οικονομικούς κραδασμούς. Τελικά, το πιο δυνατό όπλο και από τα όπλα τελευταίας τεχνολογίας, είναι η απάθεια των πολιτών. Σήμερα πιότερο ενδιαφέρει τους περισσότερους, ποιος θα φύγει την άλλη εβδομάδα από την ομάδα των μαχητών του survivor, από το αν θα κλείσει η αξιολόγηση! Κι αυτό το ξέρουν οι κυβερνώντες και μας περιποιούνται καθημερινά αναλόγως! Όλοι μας έχουμε απαυδήσει!   Όσο λοιπόν τα «φωτεινά» μυαλά που μας κυβερνούν θεωρούν ως  ιστορική αναγκαιότητα, παλλαϊκό αίτημα την κατάργηση από τους ελέγχους των μαθητών τη σημείωση «διαγωγή κοσμία» και όχι την κατά συρροή εξαπάτηση των πολιτών, η αποχή θα μεγαλώνει και οι προπηλακισμοί των πολιτικών θα είναι καθημερινό φαινόμενο. Όπως οι μούντζες και τα αβγά των «αγανακτισμένων» πριν λίγα χρόνια!   Βέβαια, οι «Πρόσκοποι» στην πολιτική είναι σήμερα εξ ορισμού μειοψηφία, δεδομένου ότι η ισοπέδωση των αξιών είναι η αυθεντικότερη στρατηγική του λαϊκισμού, που παρεισφρέει στο πολιτικό στερέωμα τα τελευταία χρόνια. Το εκλογικό σώμα, όσο ψηφίζει ακόμα, σε αρκετά μεγάλο ποσοστό επιβραβεύει, ανάξιους, δημαγωγούς, γραφικούς, απατεώνες ακόμη και ηλίθιους! Ίσως εκεί να οφείλεται και το γεγονός του μεγάλου ποσοστού της αποχής από τις κάλπες. Στις δημοσκοπήσεις «ακούμε» για τον "Κανένα" και τα ποσοστά «Δεν ξέρω- Δεν απαντώ». Και μέχρι εκεί... Δεν θα ήταν όμως εξίσου ενδιαφέρον να βλέπαμε σε μια δημοσκοπική έρευνα, τι ακριβώς θέλουν οι «χαμένοι» ψηφοφόροι από εκλογές σε εκλογές, σε «τι πολιτικό πιστεύουν» για να επιστρέψουν στις κάλπες; Αν το ζητούμενο τους είναι να αυξηθούν οι «πρόσκοποι» στην πολιτική, θα αργήσουμε πολύ να δούμε την επιστροφή των "ασώτων"! Δεν μπορεί να ευδοκιμήσει το είδος, λόγω βλαβερών παρασίτων.   Στο καθημερινό θέατρο του παραλόγου που διαδραματίζεται και με την επερχόμενη λαίλαπα των νέων μέτρων, θα πρέπει το σύνολο του πολιτικού κόσμου να μη θεωρεί δεδομένη μόνο την παραίτηση των πολιτών από την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και τα εν χορώ συνθήματα στις πλατείες αλλά ότι ελλοχεύει ο κίνδυνο από την εξαγριωμένη μίζα για τσουγκρίσματα με κόκκινα αυγά! Και ο νοών νοείτω!. (thanasis.papamichail@yahoo.gr)   Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Μονάδες και Νομάδες στην πολιτική. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Είναι θεμιτό να επιδιώκεται η αναστύλωση παλαιών «ένδοξων» πολιτικών προσώπων αληθινών ή πλαστικών δημιουργημάτων των ΜΜΕ. Στην εποχή της ακραίας επιβεβαίωσης του ξεπεσμού του πολιτικού συστήματος, οι πολιτικοί γυρολόγοι ως περιπλανώμενες μονάδες ή νομάδες, σε μια μεγαλειώδη έξαρση της εικόνας τους επιδιώκουν την πολιτική επιβίωση, με πλασάρισμα στο νέο πολιτικό σύστημα που φαίνεται να διαμορφώνεται ως η λύση στην κρίση!
 
Σώγαμπροι, μουσαφίρηδες, επισκέπτες σε γνωστούς πολιτικούς σχηματισμούς ή δημιουργοί μονοπρόσωπων πολιτικών κομμάτων που ευελπιστούν να κάνουν πάταγο με το τεράστιο «εγώ» τους και με μοναδικούς οπαδούς, την οικογένεια και ολίγους φίλους τους. Μονάδες και Νομάδες στην πολιτική.
 
Όμως, φλύκταινες βγάζει και ο πιο ενεργός πολίτης όταν βλέπει να προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης πολιτικά πρόσωπα που ευθύνονται για την πολυετή του «κάθειρξη» στην ανέχεια και εξαθλίωση. Η αναβάθμιση του επιπέδου του πολιτικού δυναμικού θα προέλθει μόνο από την είσοδο στον πολιτικό στίβο νέων και αξιόλογων στελεχών, δοκιμασμένων είτε σε θέσεις ευθύνης, είτε στον ιδιωτικό τομέα, αντί της ανακύκλωσης των παλαιών πολιτικών, των απίθανων κομματικών επιλογών, των «γραφικών» προσωπικοτήτων της τηλεόρασης, ή ακόμη και από τον συρφετό των ανεπάγγελτων πολιτικάντηδων και πάσης φύσεως πολιτικών απατεώνων, που αποβλέπουν σε δημόσια σίτιση και εύκολο πλουτισμό. Διαφορετικά στις επόμενες εθνικές εκλογές το ποσοστό της αποχής θα ξεπεράσει το προηγούμενο του Σεπτεμβρίου του 2015 που ήταν 42,5%.... Το rethink politics προϋποθέτει αυστηρή αξιολόγηση όσων περνάνε στην πολιτική κονίστρα ανεξαρτήτως βαθμίδας. Οι πολίτες διψούν για αληθινούς πολιτικούς που θα παλέψουν για το αύριο της κοινωνίας και όχι των ίδιων.
 
Ιδιαίτερα προσεκτικά θα πρέπει να είναι τα «μπετοναρισμένα» κόμματα στις μεταγραφές πολιτικών «προσωρινής» απασχόλησης όσο υπάρχουν, λεία και λάφυρα κρατισμού. Και κόμματα «μπετόν αρμέ» θεωρούνται, ανεξάρτητα από τα εκλογικά ποσοστά τους, εκείνα τα κόμματα που έχουν ιδεολογικά δικούς τους, πιστούς ψηφοφόρους και όχι κόμματα – κουρελού, με ψηφοφόρους ευκαιριακούς!
 
Ένα πιθανό άνοιγμα τους χωρίς όρια στην προσέλκυση και υποδοχή πολιτικών στελεχών από άλλους κομματικούς χώρους μπορεί να θεωρηθεί είτε ανάρμοστη σχέση, είτε πρόπλασμα νέου πολιτικού σχηματισμού που δεν θα αρέσει στα υπάρχοντα μέλη. Δίνοντας στέγη σε πολιτικά «αστέγους» έστω και «διάσημους», και με αναμενόμενα τα φαινόμενα ξε-σπιτώματος των οικείων έστω και «άσημων» μαχητών, εγκυμονούνται κίνδυνοι να κερδίζονται μονάδες και να χάνονται ομάδες, από κομματική ανυπακοή. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος εξόδου , πολλών πιστών στελεχών. προερχόμενα ιδιαίτερα από τα «πέτρινα» χρόνια του κόμματος, παρακολουθώντας την αθρόα εισροή "ενοίκων", και μη αποδεχόμενοι την υιοθέτηση και αποδοχή της ιδεολογικής στροφής αλλά τους εξόφθαλμους λόγους της πολιτικής επιβίωσης των "ξένων"!
Κυριολεκτικά, τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και σίγουρα δεν αναφωνούν το γνωστό «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» και πόσο μάλλον, έτοιμοι να βγάλουν και ομαδική σέλφι! Οι μεταγραφές πολιτικών αντιπάλων στα κόμματα είναι ελεύθερες και αναγκαίες αλλά μετά από συναίνεση των θεσμοθετημένων οργάνων και των προέδρων. Ιδιαίτερα όταν είναι κόμματα εξουσίας και όχι ουραγοί!. Η συμπόρευση με πρόσωπα, με βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν στα μάτια των πολιτών μπορεί να αποβεί ολέθρια και καταστροφική στρατηγική επιλογή. Και θα φανεί του λόγου το αληθές στην κάλπη και στα αναιμικά ποσοστά που θα ακολουθήσουν! (thanasis.papamichail@yahoo.gr)
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος 

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Προς «Βλαχοδήμαρχους» και «Πασάδες στα Γιάννενα» επιστολή. Του Θανάση Παπαμιχαήλ


Ο κύκλος των σκληρών χαρακτηρισμών, της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας, των κινδύνων ακυβερνησίας και της ταφόπλακας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση άνοιξε και ακούει στο όνομα νέα μεταρρύθμιση Καλλικράτη. Ήδη, τα πρώτα δείγματα έχουν σταλεί με τις εκατέρωθεν αντεγκλήσεις μεταξύ των θεσμοθετημένων οργάνων της Αυτοδιοίκησης και των κυβερνητικών παραγόντων. Με πρόφαση την καλύτερη λειτουργία των Δήμων, η Κεντρική εξουσία θέλει να πάρει τη «ρεβάνς», στη μάχη της απλής αναλογικής, που έχασε στη βουλή για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Στην Αυτοδιοίκηση μπορεί να την επιβάλλει. Έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι, μόνο που κινδυνεύει να «κοπεί» ανεπανόρθωτα, αν δεν προσέξει!
 
Το σύστημα της ανάδειξης των τοπικών αρχόντων έχει αναδειχθεί από την κυβέρνηση σε κυρίαρχο ζήτημα. Ιδεοληψία, μικροπολιτικές σκοπιμότητες ή αποπροσανατολισμός από τα πραγματικά προβλήματα, που ταλανίζουν την αυτοδιοίκηση, όπως οικονομική αυτοτέλεια, φορολογική αποκέντρωση, έλλειψη χρημάτων, επικάλυψη αρμοδιοτήτων και άλλων μεγάλων προβλημάτων.
 
Από την άλλη πλευρά η εμπιστοσύνη που δείχνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στα πρόσωπα των αιρετών της αυτοδιοίκησης, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την απαξία πολλών προσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δίνοντας την αίσθηση ότι κάποιοι φοβούνται τον δυναμικό ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην κοινωνία, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον επιδαψιλεύουν. Στην ψυχολογία ο ακριβής όρος είναι «ψυχαναγκαστική τυραννία» όταν χρησιμοποιείται η δύναμη του ανώτερου μη εποικοδομητικά.
 
Η κρίση στη χώρα μας φαίνεται ότι δοκιμάζει όλους τους πυλώνες του πολιτικού συστήματος και φυσικά και το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι γνωστό ότι οι Δήμοι μάχονται για να λάβουν αυτά που τους αναλογούν και οι περισσότεροι Δήμαρχοι γίνονται «διαδρομιστές» σε κάθε προθάλαμο υπουργικών γραφείων ακόμη και για ένα μικρό κονδύλι χρηματοδότησης.
 
Οι σχέσεις των υψηλόβαθμων και μη, παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την εκτελεστική εξουσία γίνονται όλο και πιο δύσκολες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υποβόσκει κι ένας «προσωπικός» ανταγωνισμός που συνήθως, αν όχι πάντα, την πληρώνουν οι δημότες.
 
Η φτώχια φέρνει γκρίνια, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, και αφενός η παράταση της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης του τόπου θα λειτουργεί καταλυτικά εις βάρος των Δήμων και Περιφερειών, και αφετέρου οι προωθούμενες αλλαγές στο πρόγραμμα Καλλικράτη θα πρέπει να «αφυπνίσουν» το σύνολο της Αυτοδιοίκησης, ακόμη και τους αρεστούς του κομματικού μηχανισμού. Είναι επιβεβλημένη η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη «άθροιση» των αυτοδιοικητικών δυνάμεων, πριν μπει η «ταφόπλακα»!
 
Ωστόσο τα κάστρα πέφτουν εκ των έσω και είναι διάχυτος η άποψη πολλών αυτοδιοικητικών παραγόντων ότι έφτασε η στιγμή η Τοπική Αυτοδιοίκηση να αρθρώσει τον  πολιτικό λόγο και να αναλάβει τον κοινωνικό ρόλο που της αναλογεί διεκδικώντας όσα δικαιωματικά της ανήκουν, κάνοντας τα γνωστά και στον ελληνικό λαό μέσα από το βήμα του ελληνικού κοινοβουλίου. Να γεννηθεί δηλαδή ένα ακομμάτιστο κίνημα από νέα και ικανά στελέχη που να εκπροσωπούν το χώρο της αυτοδιοίκησης στην πηγή των αποφάσεων, στην ελληνική Βουλή, προκειμένου να αποτελέσουν τη γέφυρα μεταξύ της κεντρικής διοίκησης και της περιφερειακής εξουσίας.
 
Άλλωστε, ποιος γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματα του τόπου του από κάποιον που ήδη ασχολείται με τα κοινά, που έχει ήδη ασκήσει μια μορφής διοίκηση και μπορεί αυτό να το διαθέσει ως προίκα στη βουλή. Αυτή η νέα προσπάθεια θα μπορούσε να αποτελέσει πεδίο δόξης λαμπρό να στρατευθούν άνθρωποι που έχουν δοκιμαστεί σε αρμοδιότητες στελεχών δήμων ή και περιφερειών, οι οποίοι θα εκλεγούν στη Βουλή με σκοπό να εκπροσωπήσουν όσο πιο αποτελεσματικά τους δήμους και τις περιφέρειες τους με πολλούς τρόπους. Ο κυριότερος, η συμμετοχή στη σύναψη νομοθετημάτων που θα βοηθήσουν την αυτοδιοίκηση να ενδυναμωθεί και να σταθεί στα πόδια της, χωρίς οι τοπικοί άρχοντες να πρέπει να πέφτουν κάθε φορά στην ανάγκη του εκλεγμένου βουλευτή της περιφέρειας τους για να «περάσει» στου βουλή συνήθως το αυτονόητο.
 
Εξάλλου, η εμπειρία πολλών στελεχών που έχουν δοκιμαστεί σε θέσεις κλειδιά δήμων ή περιφερειών θα αναβαθμίσει και το επίπεδο της ελληνικής βουλής, και θα μειώσει το ποσοστό της αποχής των πολιτών, με την είσοδο νέων δοκιμασμένων μελών αντί της ανακύκλωσης των παλαιών ή των απίθανων  κομματικών επιλογών, ή γραφικές προσωπικότητες της τηλεόρασης. Μια βουλή που πολλές φορές εκπροσωπείται από ανθρώπους που δεν έχουν διοικήσει – όπως συχνά λέμε- ούτε περίπτερο. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Ομόσταβλοι! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Ομόσταβλοι με τους παίκτες του  tv survivor είμαστε διάσημοι και άσημοι πολίτες μαχητές! Γιατί το real survivor είναι εδώ! Ζει και προβάλλεται καθημερινά. Σκηνές του βλέπουμε στο δρόμο αλλά και στις οθόνες των τηλεοράσεων μας, κάθε βράδυ στις ειδήσεις λίγο πριν το άλλο το εικονικό survivor, με τον τίτλο «φτώχια, πείνα και εξαθλίωση»! Πρωταγωνιστές και μαχητές είναι ανήλικοι μαθητές και ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας μας που φυτοζωούν και λιποθυμούν από ασιτία,. Το real survivor δεν έχει χορηγούς επάθλων φαγητού και διαφημιστικά σποτάκια. Και ούτε θα πάρει ποτέ πρόσκληση για ομοτράπεζη σίτιση, από όσοι καλοτρώγουν στα πρυτανεία της εξουσίας, για να έχουν πλούσιο λέγειν και ανύπαρκτο πράττειν. Στη δίνη των «θα» και "πλεονασμάτων", θα ψέλνονται νεκρώσιμες ακολουθίες. Και στις επόμενες εκλογές, θα ζητηθεί ο καθαγιασμός, χωρίς την απαίτηση πρόσθετης εγκεφαλικής λειτουργίας της μνήμης, από τον κυρίαρχο, αλλά μόνο προεκλογικά... Λαό! Θα πανηγυρίζουν και πάλι τα αρνιά για το Πάσχα ή θα μεταλλαχθούν σε λέοντες;
 
Στην άβυσσο της εξωτικής ξενιτιάς στον Άγιο Δομίνικο , οι παίκτες διάσημοι και μαχητές, μάχονται «Υπέρ γιαουρτιών και πατατών» ενώ απ’ «άκροu εις άκρον» της πραγματικής κοινωνίας της χώρας, εμείς οι υπόλοιποι άσημοι πολίτες, «Υπέρ μισθών και συντάξεων». Κάποιοι μετράνε απλά αποχωρήσεις, κάποιοι άλλοι πλήθος ανοιχτών πληγών. Ένας αρρωστημένος τρόπος διαβίωσης με δυνατότητα για κάποιους να ξεφύγουν με μια «παραίτηση», από το πεπρωμένο της ταλαιπωρίας ενώ για κάποιους άλλους το ποτήρι της ανέχειας και εξαθλίωσης θα το πίνουν καθημερινά μονορούφι, θέλουν δεν θέλουν!
 
Με άγριους καβγάδες στο tv survivor η τηλεθέαση παίρνει δυναμικά τα πάνω της. Με διαμαρτυρίες, πορείες, καταλήψεις δρόμων και κυβερνητικών κτιρίων, δεν κουνιέται φύλλο, ούτε «ιδρώνει» το αφτί των υπευθύνων, στο real survivor.
 
Η μόνη ομοιότητα που φαίνεται στον ορίζοντα να υπάρχει είναι ότι θα κρατήσουν και τα δύο survivor αρκετά σε χρόνο. Μπεν χουρ παραγωγές με άγνωστα αποτελέσματα ως προς τους νικητές. Το μόνο γνωστό είναι ότι θα κάνουμε Ανάσταση παρακολουθώντας αγώνες επιβίωσης σε μια εξωτική αρένα χωρίς σούβλες και οβελίες.
 
Η εβδομάδα των Παθών θα αργήσει να περάσει για όλους τους ομόσταβλους. Η Ανάσταση θα καθυστερήσει και το μαρτύριο της αναγκαστικής νηστείας θα κρατήσει περισσότερου από τη Σαρακοστή, μέχρι να πέσουμε όλοι κάτω σαν τα κοτόπουλα, όπως είπε και μια πεινασμένη παίκτρια.
 
Ζητείστε να μάθετε τα «μυστικά» για αποτελεσματικό πολιτικό μάρκετινγκ από τους ειδικούς της πολιτικής επικοινωνίας. (thanasis.papamichail@yahoo.gr)
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Μελετώντας και αναλύοντας τους ψηφοφόρους της νέας γενιάς. Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Η νέα γενιά. Η γενιά του νέου αιώνα μας, η γενιά των social media. Το πιο δυναμικό κομμάτι που οδηγεί τις νέες εξελίξεις και δημιουργεί νέα δεδομένα. Ηλικίες 18-35. Πώς σκέφτονται, πώς αποφασίζουν, πώς ψηφίζουν.
 
Μια γενιά μόνιμα «συνδεδεμένη» on line και πολύ ενεργή στο περιβάλλον του διαδικτύου. Με τα «έξυπνα» τηλέφωνα, τους σταθερούς και φορητούς υπολογιστές τους. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μελετήσουν τα «θέλω» και τα πρέπει των νέων ψηφοφόρων και να ανακαλύψουν νέους τρόπους επικοινωνίας μαζί τους.
 
Διαφορετικά θα πρέπει να μιλήσουν στους «πρωτάρηδες» ψηφοφόρους, δηλαδή στις ηλικίες 18-24 που αναζητούν την ταυτότητα και τον δρόμο που θα ακολουθήσουν, και διαφορετικά στις ηλικίες της γενιάς των «brain drain» των απογοητευμένων από προοπτικές εξέλιξης στην κοινωνία.
 
Το φάντασμα της ανεργίας τους απασχολεί όπως και τις μεγαλύτερες ηλικίες ιδιαίτερα άνω των 55 ετών και λίγο πριν τη σύνταξη. Οι πολιτικοί έχουν μάθει να προσεγγίζουν τους ψηφοφόρους περισσότερο με τα παραδοσιακά μέσα και σε πολύ μικρό ποσοστό, κάνοντας χρήση των social media, με συνηθισμένη τακτική προσέγγισης μια σελίδα στο facebook και λογαριασμό στο twitter. Πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι τα like ισοδυναμούν με ψήφους.
 
Όμως οι νέοι ψηφοφόροι διαμορφώνουν ιδέες και απόψεις για τους πολιτικούς με διαδικασίες fast track μέσω των νέων τεχνολογιών. Με ένα αρνητικό ή θετικό σχόλιο παρασύρουν γνωστούς και άγνωστους, φίλους και οικογένεια σε επιλογές απόρριψης ή επιλογής της υποψηφιότητας κάθε πολιτικού.
 
Η τεχνολογία ορίζει την καθημερινότητα τους και αν θέλετε να παραμείνετε «πολιτικά ζωντανοί» τότε θα πρέπει να τους κερδίσετε στο γήπεδο τους.
 
Μια πρώτη συμβουλή προς τους πολιτικούς που βασίζονται στην ψήφο των νέων είναι να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ταμπέλες και στερεότυπα του παρελθόντος, την ξύλινη γλώσσα και τα κομματικά κλισέ, απορυθμίζοντας το κλασσικό πρωτόκολλο της πολιτικής επικοινωνίας που χρησιμοποιούσαν τα τελευταία δέκα χρόνια.
 
Ένας πολιτικός με ιστορία ακόμη και πάνω από τριάντα χρόνια ακολουθώντας τις νέες τεχνικές επικοινωνίας, μπορεί να προσεγγίσει με επιτυχία τους νέους και να κερδίσει τους ψήφους τους «μιλώντας» στην ίδια γλώσσα χωρίς να γίνεται βαρετός. Αρκεί να έχει να πει πολλά πράγματα για τις ανάγκες τους και με μεθόδους  επικοινωνίας που αρέσουν σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και δύσκολο κοινό.
 
Το πιο δύσκολο για έναν πολιτικό που θα αποφασίσει να είναι επίκαιρος και να ακολουθεί τις τάσεις της νέας γενιάς είναι να διατηρεί μαζί της ένα αμφίδρομο, ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας. Να ανταποκρίνεται με αμεσότητα, ταχύτητα, και ποιότητα στα νέα δεδομένα των ψηφοφόρων της νέας γενιάς.
Μια βασική προτεραιότητα για μια ουσιαστική σχέση, ισχυρή και με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, μεταξύ πολιτικού και ψηφοφόρου της νέας γενιάς. Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή τεχνολογικής επανάστασης και οι  νέες γενιές από το ’90 και μετά έχουν προσαρμοστεί πιο εύκολα από τις πρωθύστερες. Οι νέες γενιές δεν εμπιστεύονται τους παραδοσιακούς τρόπους προσέγγισης και επικοινωνίας των πολιτικών. Η έμμεση προσέγγιση μέσω των μέσων της νέας τεχνολογίας δίνουν τη δυνατότητα για καλύτερα αποτελέσματα προτίμησης των υποψήφιων πολιτικών.
 
Ζητείστε να μάθετε τα «μυστικά» για αποτελεσματικό πολιτικό μάρκετινγκ σε αυτή τη δύσκολη ομάδα των ψηφοφόρων από τους ειδικούς της πολιτικής επικοινωνίας. (thanasis.papamichail@yahoo.gr)
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Οι πολιτικοί «Λαγοί» εν δράσει… Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Ούτε λευκή πετσέτα θα πετάξουν, ούτε αυτοκτονικές τάσεις θα τους κυριαρχήσουν, αν και βιώνουν μια άνευ προηγουμένου πολιτική βύθιση στην κοινωνία, την οποία και βλέπουν ιδίοις όμμασι, πέραν των δημοσκοπικών ευρημάτων. Με τραγελαφικά αφηγήματα, πολωτικά λογύδρια, διχαστικά συνθήματα και μπόλικη δόση επικοινωνιακού τσαρλατανισμού έχουν «βιδωθεί» στην καρέκλα της εξουσίας, πανηγυρίζοντας παράλληλα κάθε "έντιμο συμβιβασμό!". Κοντόθωρη επιλογή τους, να κερδίσουν πολιτικό χρόνο μέχρι το καλοκαίρι και μετά βλέπουμε!!! 
 
Ειρήσθω εν παρόδω οι «λαγοί» της κεντροδεξιάς είναι μαζί τους και οι πράξεις τους ευνοούν την παραμονή τους στην εξουσία.
 
Όπως όλοι γνωρίζουμε λαγοί υπάρχουν παντού. Σε αγώνες δρόμου μεγάλων αποστάσεων, σε πλειστηριασμούς ακινήτων, σε δημοπρασίες τηλεοπτικών αδειών ως υπερθεματιστές, για αποπροσανατολισμό και αποστολή μηνυμάτων από πολιτικούς σχηματισμούς και φυσικά σε όλα τα καπέλα των αρχηγών των  κομμάτων εξουσίας, προεκλογικά, στολισμένοι μάλιστα με ψεύτικα πετραχήλια τις περισσότερες φορές.
 
Επίσης «λαγοί» της πολιτικής θεωρούνται και αρκετοί νέοι αυτόνομοι πολιτικοί φορείς από πρωτοβουλίες επωνύμων πολιτικών που με ανυπομονησία αποβλέπουν στην επαναφορά τους στην εξουσία, με ένα δυναμικό comeback.
 
Τέτοιου είδους νέοι πολιτικοί φορείς θα συστήνονται συνεχώς, μέχρι τις εθνικές εκλογές για λόγους απαξίωσης του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού από τους πολίτες και την εντεινόμενη αστάθεια στη διακυβέρνηση της χώρας.
 
Φανεροί στόχοι η υπέρβαση της κρίσης και των μνημονίων, κρυφοί  η διάσταση και κατάτμηση της δύναμης των δυνάμεων της κεντροαριστεράς για ιδιοτελείς σκοπούς όπως το «παζάρεμα» της συμμετοχής τους σε υποθετική πανστρατειά «ντιλάροντας» υστερόβουλα ο καθένας για λογαριασμό του με βάση την ποσόστωση που θα έχει συμφωνηθεί. Από την αρχή γνωρίζουν ότι το ποσοστό της προοπτικής αυτόνομης κοινοβουλευτικής τους παρουσίας είναι μηδενικό!
 
Ίσως το πιο αηδιαστικό φαινόμενο της πολιτικής ζωής του τόπου, αν δεν υπήρχε αυτό της προσχώρησης βουλευτών από κόμμα σε κόμμα κατά τη διάρκεια του κοινοβουλευτικού τους βίου.
 
Ο «λαγός» στην πολιτική πολλές φορές εκτελεί τα συμφωνηθέντα με τον εντολέα τους και στη συνέχεια το βάζει στα πόδια με διάφορα προσχήματα. Είναι  μέρος του επικοινωνιακού συστήματος προώθησης συγκεκριμένης στόχευσης. Αμοιβή τους  μια θέση εξουσίας ή σε εκλόγιμη θέση σε ψηφοδέλτιο επικρατείας.
 
Και για να είμαστε και πιο αντικειμενικοί, η τακτική των «πολιτικών λαγών» είναι μια μεθοδολογία αντίστοιχη στων γνωστών μας «non papers» και των επίσης γνωστών «κύκλων» κοντά στην εκάστοτε εξουσία. Αρκεί ο «Λαγός» να κρύβεται το λαγούμι του και να μη «σείει τη φτέρην» γιατί τότε κακό του κεφαλιού του. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος