Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Αυτά βλέπει ο κόσμος, Κυριάκο! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Το ερωτηματολόγιο, multiple choice, που έστειλε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα μέλη του, με στόχο να καταλάβει τις πολιτικές επιθυμίες που έχουν οι ψηφοφόροι μέλη της, προκειμένου να έρθει η ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, σίγουρα, δεν περιλαμβάνει ερώτηση για πολυθεσία ορισμένων στελεχών που επιλέγονται παράλληλα με τις πλουσιοπάροχα αμοιβόμενες θέσεις που κατέχουν, από Ελληνικά και Ευρωπαϊκά πρυτανεία να καλύψουν νευραλγικές θέσεις στον κομματικό μηχανισμό! Το αξίωμα τόπο στα νιάτα βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή. Αυτά βλέπει ο κόσμος και αποστρέφεται κάθε είδους σανό! Παραφράζοντας τον Καριωτάκη θα λέγαμε «Μα δεν υπάρχει κανείς ανάμεσα στους αξιωματούχους του κόμματος, να πεθάνει από αηδία;».
 
Κρεσέντο κυβιστήσεων από ένα κόμμα εξουσίας που θέλει να αυτοπροβάλλεται ως υπερασπιστής των μεταρρυθμίσεων, μείωση του κρατισμού και απεγκλωβισμό από τη μέχρι τώρα ομφαλοσκόπηση του πολιτικού συστήματος. Αυτά βλέπει ο κόσμος και του δίνει αναιμικά δημοσκοπικά ποσοστά της τάξεως του πέντε με έξι τοις εκατό, ενώ θα έπρεπε να ξεπερνάει τη διαφορά των δεκαπέντε μονάδων από το κυβερνών κόμμα, με τις φορομπηχτικές πολιτικές που ακολουθεί. Όταν το κόμμα του Αλέξη υιοθετήσει τη στρατηγική u-turn, των παροχών σε συντεχνιακές  ενώσεις και ασθενέστερες οικονομικές τάξεις, με έμπειρους spin doctors γαλουχημένους στην κομματική προπαγάνδα, οι δημοσκοπήσεις θα δείξουν ποσοστά διαφοράς, στατιστικού σφάλματος, μεταξύ των δύο κομμάτων. Ακόμη και το «εκτροχιασμένο» τρένο θα ξαναμπεί στις ράγες.
 
Τα κονταροχτυπήματα και η υφέρπουσα εσωστρέφεια στα τελευταίως εμφανιζόμενα «ταυτοτικά» ζητήματα όπως αλλαγή φύλου, εθνική ταυτότητα και αυτονομία ελληνικών περιοχών ή διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας συρρικνώνουν την εικόνα ισχυρής και σταθερής αυριανής κυβέρνησης με αυτοδυναμία. Πολλά συγχαρητήρια θα πρέπει να δοθούν και στον δημιουργό του παραδείγματος με τον εξωγήινο που συμβούλευσε ένα παιδί να αλλάξει φύλο. Ένα παράδειγμα που χρησιμοποίησε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να υποστηρίξει την άποψη του αλλά που έδωσε την ευκαιρία στον Αλέξη για ένα κρεσέντο προοδευτισμού της Κυβέρνησης. Ένα παράδειγμα που μόνο σε παρέα φίλων λέγεται και όχι στη Βουλή.
 
Η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση, οι θεσμοί αποσαθρώνονται, οι πολίτες συνθλίβονται από φόρους, μειώσεις μισθών και συντάξεων και είναι αρκετά εξοργιστικό να ασχολείται μια Βουλή με θέματα αποπροσανατολισμού και αριστερού, «τακτικισμού» της Κυβέρνησης. Άπαντες οι πολιτικοί μας κατώτεροι των περιστάσεων, ανίκανοι και λίγοι και με μικρές διαφορές από τα UFO, σύμφωνα με τη γνώμη των περισσότερων πολιτών. Απόδειξη τα συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά αποχής από τις εκλογές.  
 
Αυτά βλέπει ο κόσμος και περιμένει τη σωτηρία από τον από μηχανής Θεό. Ψάχνει μαγικές και εναλλακτικές λύσεις που υπάρχουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας του. Ψάχνει νέα πρόσωπα, με ειλικρίνεια στα λεγόμενα, με καθαρότητα θέσεων και με προτεραιότητες εφαρμόσιμες και όχι βαθυστόχαστες αναλύσεις και ερμηνείες. Χόρτασε κάθε σανό – brand.
 
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο δρόμος μέχρι τις εκλογές δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε «αναίμακτος» προσώπων από τα ψηφοδέλτια. Το παλιό πρέπει να δώσει τη θέσει του στο νέο και να αποκλειστούν οι καιροφυλακτούντες σαλτιμπάγκοι άλλων κομμάτων, να πιάσουν στασίδι σε ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. Ήδη έχουν αρχίσει να φαίνονται οι πρώτες «ξεσκονίστρες» προς το πρόσωπο του Αρχηγού.
 
Αυτά βλέπει ο κόσμος και το σάλπισμα της ανανέωσης από το πολλά υποσχόμενο Μητρώο στελεχών, θα σιγήσει πριν την ώρα της κάλπης, αν επαληθευτούν. 

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

«Ξύλινη» γλώσσα. Η «κατάρα» του πολιτικού συστήματος. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Νέηλυς, νεόφερτος, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας, προ αρκετών ετών, είχα την ευκαιρία να προσφέρω εθελοντικά τις υπηρεσίες μου στο τμήμα πολιτικού σχεδιασμού μεγάλου κόμματος που κατείχε παράλληλα και την εξουσία. Σε λίγες μέρες θα είχαμε μια νέα εκλογική αναμέτρηση με αντίπαλο κόμμα που φιλοδοξούσε την «εκθρόνιση» μας. Οι πρώτες εθελοντικές υπηρεσίες που μου είχαν ανατεθεί ήταν οι μεταφορές πολιτικών κειμένων και δελτίων τύπου από τους υπεύθυνους του τμήματος προς τους πολιτικούς προϊστάμενους τους. Παράλληλα, παρακολουθούσα από κοντά εσωτερικές συσκέψεις για να εξοικειωθώ με τα μυστικά του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνίας ενός κόμματος εξουσίας. Παραμονές μιας μεγάλης προεκλογικής συγκέντρωσης όπου θα μιλούσε ο αρχηγός της παράταξης, ήρθε τα χέρια μου, για φωτοτύπηση, η τελική προεκλογικής ομιλία του. Μπήκα στον πειρασμό, πριν την φωτοτυπήσω, να την διαβάσω. Κι έμεινα άλαλος! Αν και είχα πανεπιστημιακή μόρφωση αλλά και άρτι αποφοιτήσας από κολλέγιο επικοινωνίας εξωτερικού, δεν έβγαζα το νόημα σε κάποιες παραγράφους. Ήξεις, αφίξεις. Στην εύλογη απορία μου η απάντηση ήταν ότι ο αρχηγός δεν ήθελε να πάρει ξεκάθαρη θέση σε κάποια θέματα!
 
Με ένα λόγο αποστεωμένο, βαρύγδουπο, αρτηριοσκληρωτικό, λόγω κομματικής ιδεολογίας, ένας απολιθωμένος λόγος που μόνο στα δημόσια έγγραφα μπορούσε κάποιος να διαβάσει, με άγνωστες λέξεις και εκφράσεις ασυνάρτητες μεταξύ τους. Ένας λόγος που δεν έλεγε τίποτα, στο μεγαλύτερο μέρος τους και φυσικά θα άφηνε αδιάφορο το κοινό όταν θα εκφωνείτο. Τελικά ο λόγος πέρασε, ο πολιτικός τον εκφώνησε, αλλά η εξουσία χάθηκε. Και από αυτή την τελική ομιλία, πλην των άλλων αιτιών. Δυστυχώς δεν την κράτησα, ούτε υπάρχει και στο διαδίκτυο.
 
Η γνωστή σε όλους μας «ξύλινη» γλώσσα, προνόμιο των πολιτικών να μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα, δυστυχώς συνεχίζεται και στις μέρες μας. Τυποποιημένες φράσεις, κοινοτυπίες, άκαμπτη και πομπώδης γλώσσα για εντυπωσιασμό και προπαγάνδα.
 
Στην εξέλιξη της ο χαρακτηρισμός «ξύλινη» γλώσσα, χρησιμοποιείται σήμερα πλην των πολιτικών και από κλάδους πολλών τεχνοκρατών.
 
Συνήθως «ξύλινη» ονομάζουμε τη γλώσσα που περιλαμβάνει λέξεις που δεν καταλαβαίνουμε με απώτερο στόχο να μην καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει κάποιος. Αρκετοί πολιτικοί μας, με έντονη την κομματική τους ιδεοληψία, χρησιμοποιούν την αντίστοιχη «κασέτα» λόγου ανάλογα με το μέρος που βρίσκονται. Στα πάνελ των τηλεοράσεων, στα τηλεπαράθυρα, στα ραδιόφωνα μας «φλομώνουν» με δυσνόητα νοήματα, δύσκολες λέξεις, και πολλές φορές με πολιτική δόμηση λόγου επιτηδευμένα δυσνόητη. Οι ανακοινώσεις πολλών πολιτικών κομμάτων βρίθουν από παραδείγματα «ξύλινης» γλώσσας για την επίτευξη προπαγανδιστικών στόχων. Αρκετές ανακοινώσεις ο αναγνώστης ή ο ακροατής τις θεωρεί αποτέλεσμα ψευτοκουλτούρας με μανδύα σοβαροφάνειας και τις απορρίπτει λόγω άγνοιας των λέξεων.
 
Η χρησιμοποίηση της «ξύλινης» γλώσσας από τους πολιτικούς μας είναι ένας ακόμη βασικός λόγος της απαξίωσης του πολιτικού μας συστήματος. Είναι μια γλώσσα που δεν εξελίσσεται όπως και οι πολιτικοί. Η πολυετής χρήση των λέξεων ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός, η εργατική υπεραξία, η δικτατορία του προλεταριάτου, οι νέες μορφές πάλης και άλλες ακόμη παρόμοιες λέξεις δεν συγκινούν κανέναν σημερινό ψηφοφόρο και δεν είναι πεδίο δόξης λαμπρό για έναν πολιτικό.
 
Βέβαια η «ξύλινη» γλώσσα ενός πολιτικού διαφέρει από τη γλώσσα κενού πολιτικού λόγου. Η πρώτη είναι μόνο ακαταλαβίστικη ενώ η δεύτερη συσκοτίζει και με σκοπιμότητα αποκρύπτει το περιεχόμενο.
 
Η «ξύλινη» γλώσσα τραυμάτισε την εικόνα μεγάλου μέρους του πολιτικού συστήματος αλλά δεν την «σκότωσε» ακόμα. Οι πολιτικοί που τη χρησιμοποιούν ανήκουν στο χθες, αγχώνονται με το σήμερα και αρνούνται το αύριο. Η λήθη αναμενόμενη. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Εκλεκτικές συγγένειες! Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Χούλιγκανς της πολιτικής, πολιτικοί γυρολόγοι πιάνουν στασίδι από το πρωί στα λιγοστά ευτυχώς τηλεοπτικά παράθυρα, άλλοι για να αποδομήσουν την κυβερνητική παράταξη και άλλοι για να συνεχίσουν τοαειθαλές μοντέλο παραποίησης της πραγματικότητας. Με πλούσιο το λέγειν και φτωχό το πράττειν, επιδίδονται καθημερινά στο ανεξάντλητο σπορ της πολιτικής απάτης.

Αγνωσία ή πολιτική τοξίνη, τα καθημερινά πολιτικά «αντάρτικα» στα έδρανα της Βουλής και στις ειδήσεις των ΜΜΕ.

Συνεχίζεται η ακραία ρητορική ταξίματος και η μηδενιστική αντιπολιτευτική πρακτική, των περισσότερων κομμάτων, καθόλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Με πρωταγωνιστή τον σημερινό κυβερνητικό σχηματισμό. Η χώρα χρόνια τώρα οδηγείται στα βράχια αλλά η αντιπολίτευση ακολουθεί τη μόνη στρατηγική που ξέρει, την εξόντωση των εχόντων την εξουσία. Για τα ελληνικά πολιτικά κόμματα δεν υπάρχουν αντίπαλοι, μόνο εχθροί. Προδότες, καταστροφείς, δωσίλογοι, γερμανοτσολιάδες, τρομοκράτες και αρκετοί ακόμη επιθετικοί προσδιορισμοί, με στόχο την ολοκλήρωση της απαξίωσης του συνόλου του πολιτικού προσωπικού συλλήβδην. Και δεν σκέφτονται ότι αυτή την απαξίωση τη «λούζονται»!

Οι γνωστοί μας άγνωστοι που είναι εθισμένοι στη βία και στο μπάχαλο, στις οδομαχίες και στα ακραία επεισόδια, πιστεύοντας ότι θα αντιστρέψουν τον ρουν των γεγονότων, δεν διαφέρουν και πολύ από τους πολιτικούς που ξιφουλκούν με το μαχαίρι του Βρούτου στις πλάτες του λαού.

Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν εξισώνουμε όσους καίνε, σπάνε χρόνια τώρα, το κέντρο της Αθήνας, με όσους «πονηρούς» πολιτικούς τάζουν λαγούς με πετραχήλια και στη συνέχεια σφυρίζουν αδιάφορα και με νέα ψέματα προσπαθούν να δικαιολογηθούν.

Στα χρόνια τα λεγόμενα μνημονιακά, άπαντες οι πολιτικοί αποδείχθηκαν απελπιστικά λίγοι και η δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων, μόνο έπειτα από πόλεμο μπορεί να παρομοιαστεί. Τα νηπιακά επιχειρήματα που ανταλλάσσουν ευρισκόμενοι στα έδρανα της Βουλής για την απόρριψη των ευθυνών τους και το «λούσιμο» με προσωπικές ύβρεις και χτυπήματα στο μαλακό υπογάστριο, δεν αφήνουν καμιά ελπίδα για εθνική συνεννόηση την ύστατη αυτή στιγμή.

Η υποτιθέμενη ευρωπαϊκή κουλτούρα των αστικών κομμάτων, σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, δεν κατάφερε να «μπολιαστεί» στο DNA των δικών μας πολιτικών, όπως το «γάντι» των μονομάχων.

Ο ένας το πετάει, ο άλλος το σηκώνει! Άγραφος νόμος αν μπεις στα χωράφια του άλλου. Τα παίρνει στο κρανίο κατά την προσφιλή λαϊκή έκφραση, και σε καλεί σε μονομαχία στα αλώνια της Βουλής και στα παράθυρα των τηλεοράσεων. Βέβαια χωρίς θεατές μια και οι πολίτες, έχουν βαρεθεί να ακούνε και να βλέπουν fake μονομαχίες. Σήμερα, μετά τις Γερμανικές εκλογές, με όλα τα πολιτικά σενάρια εξελισσόμενα, με τη χώρα στη γεωπολιτική μέγγενη εταίρων, δανειστών, με την κοινωνία στα όρια εξαθλίωσης, οι πολιτικοί αρχηγοί οφείλουν να ακολουθήσουν τη στρατηγική της ελάχιστης εθνικής συνεννόησης προετοιμάζοντας πολιτικά στελέχη και ψηφοφόρους τους. Διαφορετικά, πολιτικοί και μπαχαλάκηδες, κατά το «κολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι». Εκλεκτικές συγγένειες!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Μια αριστερά, ο Θεός να την κάνει αριστερά! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Μια αριστερά που καθημερινά καταποντίζεται δημοσκοπικά, ευνουχίζεται ιδεολογικά και κινδυνεύει να ακρωτηριαστεί πολιτικά, όταν γίνουν εκλογές, ζει με την ελπίδα να ξαναθεριέψει το πεινασμένο κτήνος του λαϊκισμού. Μια αριστερά που άλωσε, αλώθηκε και τελικά αλλοιώθηκε από μια δράκα στελεχών «χαλασμένης» γενιάς που πίστευε ότι ήταν «χαρισματική»!

Μια αριστερά στα όρια της πολιτικής φαιδρότητας με λόγο φτηνού πολιτικαντισμού και επιδόσεις ανευθυνότητας περιορίζεται πάντα σε αυτοψία μετά τις καταστροφές, με συνοδεία τηλεοπτικών συνεργειών. Το προλαμβάνειν, αγνοείται όπως και η ανάληψη πολιτικής ευθύνης.

Μια αριστερά αιθεροβάμων, ιδεοληπτική, γραφική ανερμάτιστη, ανεύθυνη, εμμονική, αφοριστική, καιροσκοπική, αμετροεπής, κυνική, οκνηρή, ξεπερασμένη, απομεινάρι μιας άλλης εποχής όπου η πολιτική των στημένων εικόνων έχει τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα και το όραμα που προβάλλει με πάθος έχει «ξεθωριάσει» επικίνδυνα.

Μια αριστερά αναιδής,  υπερφίαλη, μαξιμαλιστική αυτάρεσκα ημιμαθής και με χιλιοφθαρμένα ιδεολογικά ρητορεύματα, κενολογίες εντυπωσιασμού αφελών, βουλιμία για νομή εξουσίας, ολέθρια για το συμφέρον του τόπου.

Μια αριστερά οπαδός του καφενόβιου κουβεντιαστού θριάμβου εικονικών επιτυχιών, εκμαυλισμό συνειδήσεων, και οβιδιακές μεταμορφώσεις εντός ζώνης βολέματος.

Μια αριστερά με λόγο ξύλινο, ιδεοληπτικό, φοβικό, συμβατικό, αραχνιασμένο, προκάτ, με στρεβλώσεις και αγκυλώσεις από τον περασμένο αιώνα να φιλοδοξεί να πείσει νέους ανθρώπους με σκέψη, γνώση και σύγχρονες ανησυχίες των αναγκών της ζωής τους.

Μια αριστερά που πολιτεύεται με διχαστικό τρόπο κριτήρια κομματικής επικράτησης, συσπείρωσης του σκληρού πυρήνα των οπαδών και διεύρυνση της εκλογικής πελατείας με συμπεριφορές και ανακλαστικά της πρώτης δεκαετίας της μεταπολίτευσης.
Το «καινούργιο κοσκινάκι» που διαμορφώθηκε βασιζόμενο σε αντισυστημικά και αντιμνημονιακά συστατικά αμφισβητείται καθημερινά.

Μια αριστερά που ενώ η χώρα μετεωρίζεται στο χείλος της αβύσσου παραμένει θιασώτης στο θέατρο του παραλόγου περιμένοντας την έλευση του από μηχανής Θεού για τη σωτηρία.

Μια αριστερά που διεκδικεί επάξια την πιστοποίηση αμοραλισμού και καιροσκοπισμού.

Μια αριστερά που αντιδρά με τον «πλέον βέλτιστο τρόπο», όταν οι παραλίες του Σαρωνικού γέμισαν με οργή τους κατοίκους και μαζούτ τη θάλασσα, και δεν βρέθηκε ένας αρμόδιος πολιτικός να αναφωνήσει «mea culpa»!

Μια αριστερά που διορίζει, τακτοποιεί χωρίς έλεγχο, σε δημόσιες θέσεις «ημέτερους», σαν να επρόκειτο για την οικογενειακή τους επιχείρηση. Η κουλτούρα των «πελατειακών σχέσεων» μπόλιασε και το DNA της αριστεράς.

Μια αριστερά που προτιμά τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, από τους μη έχοντες καμία σχέση επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα, με το κράτος.

Μια αριστερά ο Θεός να την κάνει αριστερά όπως την καταντήσανε! 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Τολμήστε να πολιτευθείτε! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Ο μέσος πολιτικός είναι για τον μέσο νεοέλληνα πολίτη, απατεώνας, ψεύτης, χαραμοφάης, κουτοπόνηρος, ανεπάγγελτος, ανέντιμος, εγωκεντρικά φιλόδοξος, διεφθαρμένος, κονομημένος, αναξιόπιστος, βολεψάκιας, άβουλος, κομματικό υποχείριο και αρκούντως κομπλεξικός. Πιθανόν από την ανωτέρω ταυτότητα να λείπουν αρκετά ακόμη «κοσμητικά» που εκφράζονται από πολίτες απογοητευμένους και δυσαρεστημένους από το πολιτικό προσωπικό που μας κυβερνά τα τελευταία χρόνια. Μια άποψη που ενισχύεται από τον στερεότυπο πλέον τρόπο αναφοράς των ΜΜΕ στο πρόσωπο του μέσου πολιτικού, και στα κίνητρα που τον ωθούν στην πολιτική.

Όμως ο μέσος πολιτικός «ντιλάρει» ευφυώς στο δρόμο για την εξουσία και παίζει ως καλός ηθοποιός το παιχνίδι του πολίτη που θέλγεται από σωτήρες, εξωπραγματικές υποσχέσεις, εικόνα αντί για αλήθεια, ανεδαφικές προσδοκίες, ευτελισμένες αργυρώνητες αγιογραφίες και ναρκισσιστικές γελοιότητες.
Προωθούν την ιδεολογία τους, βάσει των άγραφων νόμων της προπαγάνδας με παχιά λόγια και ακραίο λόγο, πεζοδρομιακό κατά προτίμηση τις περισσότερες φορές. Άλλωστε αυτά αρέσουν στο target group των προσωπικών ψηφοφόρων τους και ο συνήθης χαρακτηρισμός «καραγκιόζης» συνάδει απόλυτα με την ταυτότητα των ανώριμων και ακαλλιέργητων πολιτών που συνδράμουν στη θεατρική παράσταση της εκλογής τους.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να έχουμε σήμερα από το σύνολο του πολιτικού μας προσωπικού το πενήντα τοις εκατό μόνιμα εκλεγμένους εκπροσώπους στο κοινοβούλιο και άλλο ένα πενήντα τοις εκατό «εναλλασσόμενους» αναλόγως των «ρευμάτων» που πνέουν στα τηλεπαράθυρα, τις πλατείες και τους δρόμους. Όλοι διεκδικούν την εξουσία αποφεύγοντας, κατά κανόνα, τη συνάντηση με την πραγματικότητα, υποσχόμενοι τη γη της επαγγελίας και επιρρίπτοντας άμεσες και έμμεσες ευθύνες για την αποτυχία στη λεγόμενη «Πέμπτη φάλαγγα» ή σε εξωτερικούς εχθρούς. Οι βασικοί κανόνες της προπαγάνδας «πιάνουν» δουλειά και ξελασπώνουν κάθε φέρελπη σωτήρα της κοινωνίας μας.

Ο ακροβάτης για να περπατήσει πάνω στο σκοινί απαιτείται να κοιτάει πάντα μπροστά. Ούτε το χάος κάτω από τα πόδια του, ούτε ψηλά. Το ίδιο και ο σκεπτόμενος ψηφοφόρος. Να βλέπει μπροστά το αύριο το δικό του και των παιδιών του. Να κλείσει τα αφτιά του όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα, στις μεγαλόσχημες υποσχέσεις των πολιτικών που έχουν πιάσει μόνιμο «στασίδι» στα ψηφοδέλτια των πολιτικών κομμάτων και να δώσει την πολυπόθητη ψήφο του σε νέους αλλά ώριμους και καλλιεργημένους πολιτικούς που θα χρησιμοποιήσουν άλλη γλώσσα πλην της ξύλινης και άλλα μέσα, πλην των γνωστών μας πελατειακών σχέσεων, για να πείσουν το λαό και να κερδίσουν ψήφους. Διαφορετικά ο κάθε ψηφοφόρος ήταν, είναι και θα είναι ο ηθικός αυτουργός και συνένοχος της «κατάντιας» του πολιτικού προσωπικού που μας κυβερνά.

Σαν παλιός τεχνικός της επικοινωνίας και με την πολυετή εμπειρία μου στην πολιτική επικοινωνία θα συνιστούσα σε κάθε νέο, φρέσκο πρόσωπο, που θέλει να μπει στην αρένα της πολιτικής, να ξεκινήσει άμεσα. Τώρα. Η σημερινή πολιτική και οικονομική συγκυρία τον ευνοεί, να πάρει το βάπτισμα του πυρός. Γιατί ιδιαίτερα σήμερα; Διότι υπό τις σημερινές συνθήκες μακροχρόνιας οικονομικής ύφεσης – το χάος που λέγαμε- τα περιθώρια λάθους, οι «περίοδοι χάριτος», μειώνονται αισθητά για τους εκλεγμένους τόσο του Εθνικού Κοινοβουλίου όσο και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το λαϊκό αίτημα για ανανέωση σε πρόσωπα εμφανίζεται εντονότατο. Και ευνοεί σαφώς τους νέους και ανεξάρτητους υποψήφιους. Όσοι εκλεγμένοι δεν έχουν να επιδείξουν έργα, δράσεις, πρωτοβουλίες, θα αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα στην επανεκλογή τους. ιδίως αν θα έχουν απέναντι τους νέους, άφθαρτους και ανεξάρτητους υποψήφιους. Νέοι υποψήφιοι πολιτικοί μη διστάζετε. Στις επόμενες εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές δώστε δυναμικά το παρόν σας. Δεν θα διαψευστείτε αν επιλέξετε την τόλμη έναντι της ατολμίας, τη δράση έναντι της αδράνειας. Θα ανταμειφθείτε. Αρκεί να δείξετε αποφασιστικότητα, επιμονή και υπομονή. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

«Έγκλημα» στην Αυτοδιοίκηση. Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Μετά την αναμενόμενη ψήφιση σε λίγο καιρό της απλής αναλογικής, στις επόμενες εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, θα τελεστούν τα «εγκλήματα» της ακυβερνησίας, συναλλαγής, αποδυνάμωσης του θεσμικού ρόλου Περιφερειαρχών, Δημάρχων, πλειονοψηφήσαντος δημοτικού συνδυασμού, μπλοκαρίσματος αποφάσεων και άλλα τραγελαφικά.
 
Ένα «έγκλημα», με θύματα χιλιάδες πολίτες, κυρίως ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων, που θα βλέπουν το θεσμικό όργανο των ΟΤΑ να αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις καθημερινές τους ανάγκες λόγω νέων εκλογικών αγκυλώσεων.
 
Πολύ απλά, η μέχρι τώρα Κυβερνησιμότητα των ΟΤΑ πάει περίπατο! Η αντίληψη της κυβέρνησης ότι με την προώθηση της απλής αναλογικής θα δημιουργηθούν συνθήκες συνεργασίας, κουλτούρα συναινέσεων, δημιουργική αντιπολίτευση και ισότιμες στρατηγικές συμμαχίες, ισοδυναμεί μεν, με τα ταυτοτικά στοιχεία της Αριστεράς, ακολουθώντας τον εκσυγχρονιστικό οίστρο της , αλλά όμως σε λάθος πεδίο εφαρμογής. Η απλή αναλογική θα μετατρέψει έναν ζωντανό και δυνατό τοπικό οργανισμό σε νεκρή φύση, σε κενό αέρος. Η επιδιωκόμενη για την κυβέρνηση συμμετοχική αυτοδιοίκηση θα μετατραπεί αναγκαστικά σε ετεροδιοίκηση για να υλοποιήσει και το πιο απλό έργο σε ένα Δήμο, μια Περιφέρεια. Οι προφανείς λόγοι αύξησης της επιρροής του Κυβερνώντος κόμματος στην Αυτοδιοίκηση και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες θα επισύρουν σεισμικές αλλαγές και στην κυβέρνηση και στην Αυτοδιοίκηση.
 
Οι προτεινόμενες θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες για τη θεραπεία του αδιέξοδου της Κυβερνησιμότητας, όπως «προδιαβουλεύσεις» των τοπικών νομοσχεδίων, άρνηση ψήφου για δημιουργία πλασματικής πλειοψηφίας, δημοσιότητα των συνελεύσεων για πίεση από την κοινή γνώμη ή και τοπικά δημοψηφίσματα, θα περιπλέξουν περισσότερο το σύστημα της Κυβερνησιμότητας των ΟΤΑ.
 
Οι «μικροί παίκτες» των ΟΤΑ θα πετροβολάνε ό,τι κινείται στο όνομα της αντίδρασης τα συμβούλια.
Το μοίρασμα της τράπουλας για τον έλεγχο της αυτοδιοίκησης πρέπει να γίνει αλλιώς, διαφορετικά οι αξιωματούχοι των ΟΤΑ, θα έχουν διακοσμητικό ρόλο στις περιοχές ευθύνης τους.
 
Οι εκλογές των ΟΤΑ το 2019 θα είναι οι πρώτες … κάλπες που θα εγκαινιάσουν το νέο εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής και θα διαπιστώσουμε πόσο θα αλλάξει η λειτουργία του θεσμού αν και σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση «χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει». Μια πραγματική «νάρκη» στα θεμέλια των ΟΤΑ.
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Κάμερα σε μένα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Μια από τις εναλλακτικές μορφές εκπαίδευσης και γνώσης, πλην των θεσμοθετημένων, θεωρείται και η σοβαρή αρθρογραφία, εργαλείο παρέμβασης και ερμηνείας γεγονότων ,από έντυπα μαζικής επικοινωνίας. Δυστυχώς, το κατ’ εξοχήν δυνατό μέσο κάλυψης μεγάλου κοινού, που λέγεται τηλεόραση, προσφέρει μόνο αποβλάκωση! Αποβλάκωση, μέσα από τα τηλεοπτικά υπερθεάματα ελληνικά και ξένα.
 Η τηλεοπτική μας εκπαίδευση θα ξεκινήσει οσονούπω, με πρωινές εκπομπές λόγου όπου η παιδεία των προσκεκλημένων τηλεμαϊντανών, κοκορομάχων, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την τηλεθέαση που προσφέρουν. Όσο πιο χαμηλό επίπεδο συζήτησης προσφέρεται, τόσο πιο υψηλό το ποσοστό της τηλεθέασης. Η τηλεοπτική «εκπαίδευση» θα συνεχιστεί με τις μεσημεριανές εκπομπές, αγλαΐσματα ναρκισσισμού, εγωπάθειας, κυνισμού, ξεκατινιάσματος, θεοποίησης του life style και των τηλε-πωλήσεων. Ακόμη «λεξοπλάστες» φροντίζουν για την ολοκλήρωση της πνευματικής αναπηρίας των τηλεθεατών τους. Και θα ακολουθήσει το απόλυτο σκοτάδι, όπου οι εθνικοί τηλεοπτικοί σταρ αναλαμβάνουν να τα δώσουν όλα, για την πρώτη θέση της τηλεθέασης στην prime time ζώνη με κοινοτυπίες από την πεζή καθημερινότητά μας και "ξεχειλωμένα" ρεπορτάζ, ψυχογραφήματα!
Στη συνέχεια θα μας καθηλώσουν στις τηλεοπτικές οθόνες μας, προγράμματα αφιερωμένα στην επιβίωση διασήμων και άσημων, σε κακοτράχαλα μέρη και με δύσκολες συνθήκες διαμονής. Θα απολαύσουμε τους "επιπέδου" διαλόγους των πρωταγωνιστών και θα γίνει η επιμόρφωση με νέες στρατηγικές χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη και τις μοναδικές ίντριγκες και δολοπλοκίες που οι πρωταγωνιστές σκαρφίζονται για να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους. Δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό, από τα τηλεοπτικά προγράμματα, αν θα υπάρξουν και μαθήματα ξένης γλώσσας, με νέες τούρκικες σειρές! Και μετά έκπληκτοι, ακούμε από τους νέους να λένε ότι ο Καραϊσκάκης ήταν γήπεδο του ’21 και ο Σολωμός ψάρι κατεψυγμένο! Ό,τι σπέρνουμε, θερίζουμε.
Και δεν τελειώσαμε ακόμη "αν τηλεφωνήσετε κατά την διάρκεια της εκπομπής θα πάρετε και τουλάχιστον πέντε ακόμη δώρα"... το σύνηθες μότο σε εκπομπές τηλε-πώλησης σε περιθωριακά κανάλια με προγράμματα τηλε-πωλήσεων, με παρουσιάσεις παντός είδους βιβλίων, κινητών και ακίνητων προϊόντων και υπηρεσιών, παραφαρμακευτικών σκευασμάτων, χρυσών κοσμημάτων σε τιμές κοροϊδίας, αλλά και πολιτικούς μονολόγους από παντογνώστες αστέρες της πολιτικής με έλλειμμα γνώσης και περίσσευμα θάρρους. Η τηλεοπτική διαστροφή σε όλο της το μεγαλείο, διανθιζόμενο από τα τηλεοπτικά σποτάκια γνωστών πολυεθνικών αλλά και ελληνικών επιχειρήσεων που τραβάνε τα μαλλιά τους όταν παρακολουθήσουν το περιβάλλον στο οποίο έχει ενταχθεί η διαφήμισή τους. Φυσικά αν παρακολουθήσει ένας τηλεθεατής, από το πρωί έως αργά το βράδυ τις διαδραστικές τηλεοπτικές εκπομπές με δώρα μετά από κλήρωση ή παιχνίδια γνώσης και με πληρωμή μέσω χρέωσης του τηλεφώνου, θα χρειαστεί καθημερινά περίπου πενήντα με εξήντα ευρώ για να "τζογάρει"!
Κάμερα σε όλους εσάς, που η οικονομική κρίση σας αναγκάζει να περνάτε καθημερινά πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη των τηλεοράσεων και ιδιαίτερα σε όλους εσάς που έχετε τα μηχανάκια μέτρησης της τηλεθέασης στις τηλεοπτικές συσκευές σας. Αντιδράστε, ρίχνοντας μαύρο σε εκπομπές που προσβάλλουν την νοημοσύνη σας. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο οι υπεύθυνοι θα καταλάβουν να διορθωθούν μια και οι διαφημιζόμενοι σε αυτού του είδους τις εκπομπές θα απέχουν. Και χωρίς τους χορηγούς τηλεοπτικό πρόγραμμα δεν υπάρχει.
Θανάσης Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγος

Αν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Τον τίτλο από το περίφημο ποίημα του J.R. Kipling «ΑΝ» του Άγγλου λογοτέχνη και ποιητή διάλεξε η στήλη για να περάσει το δικό της αφήγημα για τα τεκταινόμενα στην πολιτική ζωή του τόπου αλλά και ως ακραία επιβεβαίωση του ξεπεσμού του συνόλου του πολιτικού μας συστήματος.
Τα στόματα άνοιξαν, οι αποκαλύψεις ξεπέρασαν κάθε όριο φαντασίας, οι ευθύνες μετατίθενται από τον Άννα στον Καϊάφα και άπαντες αποστρέφονται τα φώτα της δημοσιότητας. Κάποιοι βρίσκονται σε ομηρεία, άλλοι ανησυχούν για το πολιτικό τους μέλλον και αρκετοί για «δικαστικές διώξεις» με ποινές ανησυχητικές. Και όλο το υγιές πολιτικό προσωπικό και το σύνολο των πολιτών διερωτάται ΑΝ…
ΑΝ μια κυβέρνηση που δεν έχει τον έλεγχο «πεζοδρομίου» τολμούσε να περάσει το ένα δέκατο των φορολογικών μέτρων από το κοινοβούλιο, θα έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης, αυτοβοεί και αμελλητί;
ΑΝ κάποια στελέχη «νεόγεροι» της πολιτικής που επιδιώκουν να ακολουθήσουν προσωπική ατζέντα δείχνοντας ανυπακοή στις επιθυμίες του αρχηγού του κόμματος σφυρίζοντας αδιάφορα, ο αρχηγός δεν θα πρέπει να τους βγάλει «εκτός κόμματος» πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις; Σε γνωστό κεντροδεξιό κόμμα τέτοιου είδους φαινόμενα ανθούσαν, ανθούν και συγχωρούνται. Σε κάποιες περιπτώσεις και επιβραβεύονται σε καλύτερες θέσεις.
ΑΝ μια αντιπολίτευση αλλάζει το αφήγημά της με όρους καθημερινής ή δημοσκοπικής επικαιρότητας από θέμα σε θέμα, θα μπορούσε ποτέ να πείσει για την επόμενη μέρα της δικής της διακυβέρνησης, τους πολίτες;
ΑΝ μια στρατιά Υπουργών και πρωτοκλασάτων στελεχών σε συνεργασία με τον πρόεδρο του κόμματος και πρωθυπουργό επαίρονται ότι δεν είναι κλέφτες αλλά μόνο ψεύτες θα ακούγαμε τις καθημερινές εξαγγελίες τους και στο διηνεκές τις υποσχέσεις τους ή θα τους πετάγαμε έξω, όπως τη μπάλα στην εξέδρα;
ΑΝ οι επιλογές μιας κυβέρνησης καθόριζαν ένα δυσοίωνο μέλλον για τη χώρα χωρίς την έγκριση των πολιτών θα περιμέναμε την εκάστοτε αντιπολίτευση να προτείνει εξεταστικές επιτροπές ή θα παίρναμε την χώρα στα χέρια μας με δημοκρατικές διαδικασίες φυσικά!
ΑΝ οι «ανοησίες» περί παράλληλου νομίσματος, η γραφικότητα ενός τέως υπουργού – εισηγητή της νέας δραχμής, η ελαφρότητα των υπευθύνων περί ηρωικής ρήξης, η ανοχή, το «αλισβερίσι» τα νομικά παραθυράκια είναι μόνο για τους πηγαίους τίτλους των εφημερίδων και των τηλεοπτικών ειδήσεων τότε ως πολίτες είμαστε άξιοι της κατάντιας μας και ως χώρα δεν σωζόμαστε με τίποτα!
ΑΝ είχαμε την τύχη να έχουμε στο κοινοβούλιο πολιτικούς με νοοτροπία «αστού» και όχι με νοοτροπία «χωριάτη» τότε η εικόνα του θα ήταν τότε καλύτερη. Οι «χωριάτες» πολιτικοί τα θέλουν όλα και να τα έχουν καλά με όλους. Και σχέσεις με τις ασθενείς τάξεις των πολιτών και με την πλουτοκρατία. Θεωρούν τη χώρα «τσιφλίκι» τους για να σιτίζονται γενεές δεκατέσσερις. Παντρεύουν, βαφτίζουν και κουμπαριάζουν με δεκάδες οικογένειες, μετρώντας τα κουκιά – ψηφαλάκια  σε κάθε τους ενέργεια. Ύαινες της πολιτικής!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Στρίβειν διά των πρόωρων εκλογών! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Διγλωσσία, ασύστολα ψεύδη, λασπολογία, αποπροσανατολισμοί, αποσιώπηση γεγονότων, μισές απαντήσεις, πανικόβλητες τοποθετήσεις, ασαφείς διευκρινήσεις, εμπαιγμός με διαστάσεις απάτης, είναι τα λιγότερα που μπορεί να χρεώσει κάποιος στους κυβερνητικούς χειρισμούς κατά την αλήστου μνήμης εποχή της υπουργίας του απίθανου Γιάνη, με ένα ν, και όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας με το βιβλίο του που κυκλοφορεί μεσούντος του θέρους. Είναι αισχρά ψέματα, κακοήθειες, αποκυήματα φαντασίας ή αλήθειες; Μόνο η δικαιοσύνη θα μπορούσε να αποφανθεί και ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν πλέον δεν θα έχει καμία δυνατότητα παρέμβασης στη σημερινή ρευστότητα του πολιτικού κλίματος της χώρας. Η αναγωγή του βιβλίου στην κατηγορία αισθηματικό – αστυνομικών μυθιστορημάτων «βίπερ», δεν «αθωώνει» την τέχνη της ψευδολογίας, ένα εργαλείο που «δούλεψε» με επιτυχία η πρώτη φορά αριστερά για να γίνει και δεύτερη φορά αριστερά. 
Η χώρα μας βρίσκεται σε ένα ακόμη κομβικό σημείο με όλα τα μνημονιακά προβλήματα να παραμένουν άλυτα, με νέες αξιολογήσεις να προβάλλονται από τους δανειστές μας και με ένα αδύνατο πολιτικό σύστημα να παράξει νέες ιδέες διεξόδου από την κρίση και το κυριότερο να πείσει τη μεγαλύτερη μερίδα των πολιτών να μην το αμφισβητεί. Η αναγέννηση της χώρας θα καθυστερήσει γιατί πρώτα θα πρέπει να ανακοπεί η πορεία προς την πτώση. Με τα μυαλά του συνόλου των πολιτικών μας, δεν αποκλείεται κι αυτό. 
Είμαστε, με άλλα λόγια, εγκλωβισμένοι, σε μια αυξανόμενη ανισότητα και αδυναμία όλων των κυβερνήσεων να δώσουν στους πολίτες αυτά που θεωρούσαν δεδομένα για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, που τους επέβαλλαν!
Συμπληρώσαμε ήδη δυόμισι χρόνια αυτοσχεδιασμών και ανεδαφικής ρητορικής από τους «επαναστάτες» των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ με σημαία την ασάφεια σε όλες τις εκφάνσεις της διακυβέρνησης, χωρίς μέχρι τώρα να αντιληφθούν τις συνέπειες των επιλογών τους. Σκίσανε τα μνημόνια που αποδείχτηκαν πλαστικοποιημένα όπως οι τράπουλες, διώξανε το ΔΝΤ που παρέμεινε βράχος στο πρόγραμμα, ανέβασαν σόου «ηρωικών διαπραγματεύσεων», μπέρδεψαν το όχι με το ναι στο ιστορικό δημοψήφισμα, καλλιεργώντας ανακλαστικά περί ανάλγητων τοκογλύφων – δανειστών και δημιούργησαν άλλους πολλούς «τσαμπουκάδες» για εγχώρια κατανάλωση των υπηκόων της χώρας. Στόχος πλέον δεν είναι η προσπάθεια «σωτηρίας της πατρίδας» αλλά η προσπάθεια αποφυγής μιας εκλογικής συντριβής μεγάλων διαστάσεων. Βαδίζοντας προς την  ημέρα των εθνικών εκλογών, η αίσθηση δυστυχίας και ανασφάλειας των πολιτών θα επιταχύνει τη φθορά και δυσαρέσκεια της κυβέρνησης. Μοναδική σανίδα σωτηρίας για μια αξιοπρεπή ήττα είναι η γνωστή τακτική «στρίβειν διά των πρόωρων εκλογών». Ήττα ή συντριβή, όπως γαμπρός ή μακαρίτης, για να θυμηθούμε και την αξέχαστη ταινία «ο Ατσίδας» με τον αείμνηστο Ντίνο Ηλιόπουλο. Αλέξη, θα τον μιμηθείς;
*Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Ό,τι δεν ανανεώνεται, πεθαίνει. Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Σε κανένα άλλο επίπεδο δεν φαίνεται πιο ξεκάθαρα η απαξίωση που έδειξαν οι πολίτες στους πολιτικούς από αυτόν της εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο μας.
 
Πολιτικοί κατώτεροι των περιστάσεων, μια και η «ψήφος – χαβαλέ», ή «αντισυστημική» ή η «απολιτίκ», φαίνεται ότι έπιασε τόπο βλέποντας το επίπεδο του κοινοβουλευτικού διαλόγου, να βουλιάζει ολοένα και πιο χαμηλά από συνεδρίαση σε συνεδρίαση, είτε στην ολομέλεια, είτε στις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις.
 
Οι βουλευτές μας χαρίζουν τηλεοπτικά σόου με τις ατάκες τους και του χαμηλού επιπέδου διαλόγου τους. Πολλάκις, πεζοδρομιακές εκφράσεις αποκορύφωμα μιας σταθερής εδώ και καιρό διαδικασίας ευτελισμού των θεσμών του κοινοβουλίου, από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, μέσω των εκπροσώπων τους, αλλά και των υπολοίπων βουλευτών.
 
Η αγόρευση από το βήμα της Βουλής έχει γίνει από καιρό επικοινωνιακό παιχνίδι, ακόμη και από τους αρχηγούς των κομμάτων που διαγκωνίζονται για την πιο εντυπωσιακή ατάκα – ευφυολόγημα για να κερδίσουν λίγα λεπτά τηλεοπτικής δημοσιότητας, «έτοιμους» τίτλους για τις εφημερίδες και αρκετά like στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
 
Τους ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια, και πολλά μέλη των κοινοβουλευτικών τους ομάδων, με ελάχιστες εξαιρέσεις που ευτυχώς υπάρχουν, αλλά δυστυχώς αποτελούν μια μικρή μειοψηφία.
 
Υπερκατανάλωση συνθημάτων, ανούσιες ρητορικές κορώνες, με μοναδικό στόχο την ευκαιριακή εντυπωσιοθηρία, χωρίς επιχειρήματα στο λόγο τους και χωρίς καμία πρόθεση να εγκύψουν με στοιχειώδη σοβαρότητα στα προβλήματα της χώρας και στην καθημερινότητα των πολιτών της.
 
Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για το ποιάς ποιότητας κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους θέλουμε. Ήρθε η ώρα να ανοίξει ένας διάλογος στην κοινωνία, γιατί αυτοί που έχουμε σίγουρα δεν μας αξίζουν, στην πλειοψηφία τους. Μήπως ένα στοιχειώδες πτυχίο ευπρέπειας και μόρφωσης θα ήταν απαραίτητο;
 
Μήπως εμείς ως πολίτες «εκτιμήσουμε» την ψήφο μας πέραν μιας ιδιοτελούς σχέσης με τον πολιτικό και πάψουμε να παρακολουθούμε απαθείς αν και συνένοχοι, τον ευτελισμό της βουλής;
 
Μήπως είναι βούτυρο στο ψωμί πολλών πολιτικών που πιστεύουν ότι η λογική της απαξίας της πολιτικής θα μας κατατρέχει μέχρι τις επόμενες εκλογές, για να πετύχουν εύκολα την επανεκλογή τους ή των διαδόχων τους υιοί και κόρες;
 
Μήπως η εμπιστοσύνη που δείχνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στα πρόσωπα των αιρετών της αυτοδιοίκησης, είναι μια απάντηση στην απαξία πολλών πολιτικών προσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής;
 
Μήπως έφτασε η ώρα να γεννηθεί ένα ακομμάτιστο κίνημα από νέα και ικανά στελέχη, δοκιμασμένα σε θέσεις κλειδιά της διοίκησης για να αναβαθμιστεί το επίπεδο της ελληνικής βουλής αντί της ανακύκλωσης των παλιών ή απίθανων κομματικών επιλογών, που μας προσβάλλουν ως πολίτες;
 
Μια βουλή που πολλές φορές εκπροσωπείται από ανθρώπους που δεν θα τους περνάμε – όπως συχνά λέμε- ούτε για θυρωρούς! Η τήρηση κομματικής επετηρίδας βλάπτει σοβαρά τα εκλογικά ποσοστό κάθε κόμματος!
 
Η αξιοκρατία στα μητρώα στελεχών των πολιτικών κομμάτων θα φέρει την πολυπόθητη μεταρρύθμισης τους. Διαφορετικά, ό,τι δεν ανανεώνεται, πεθαίνει!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Πολίτες και πολιτικοί: Ο καθένας στον κόσμο του! Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Τα τελευταία χρόνια, προ μνημονίων, η χώρα ήταν όμηρος ενός ακραίου και κούφιου ευδαιμονισμού. Η ανηθικότητα στις συναλλαγές κράτους και ιδιωτών καθώς και η φορολογική αναιμία εξελίχθηκαν σε τέχνη. Ό,τι  αξιακό υπήρχε, ξεθώριασε. Ο γρήγορος και εύκολος πλουτισμός κρατικών αξιωματούχων ανήχθη σε εξυπνάδα και μαγκιά.
 
Το πάρτι του ευδαιμονισμού ήταν και εκθαμβωτικό και μεθυστικό, μέχρι να εμφανιστεί ο Οδυσσέας, το πρώτο μνημόνιο, και χαλάσει το πάρτι των μνηστήρων της Πηνελόπης. Και άρχισαν τα όργανα της καθίζησης μαζί με τον κατήφορο, τη φτωχοποίηση, τον εξευτελισμό κράτους και πολιτών. Πάνω από οκτώ χρόνια ζούμε μια ανώμαλη προσγείωση της ζωής  μας. Αποσβολωμένοι οι πολίτες βλέπουν να βουλιάζει η ζωή τους και να απουσιάζει η επισήμανση των λαθών που μας έφτασαν μέχρι εδώ από τους υπεύθυνους πολιτικούς μας.
 
Ακούμε για νέους τρόπους καταπολέμησης της ανεργίας, της μείωσης των δυσβάσταχτων φόρων, την επιστροφή σε καλύτερες μέρες.
Ακούμε και διαβάζουμε αερολογίες, γενικότητες, κοινοτυπίες για την αντιμετώπιση της κρίσης.
 
Οι πολιτικοί μας αερολογούν, οι πολίτες αργοπεθαίνουν, όμως οι ψευδαισθήσεις ενός μελλοντικού ευδαιμονισμού συνεχίζονται, χωρίς αιδώ από τους υπεύθυνους της καταστροφής της χώρας. Πόσοι από αυτούς έχουν κατανοήσει πλήρως της σημερινή πραγματικότητα και έχουν αναθεωρήσει τις πεπατημένες στρατηγικές του παρελθόντος, που μας έφεραν στην εξαθλίωση; Πόσοι από αυτούς ετοιμάζονται για «εθελουσία» έξοδο λίγο πριν την αναγκαστική, από την ψήφο των πολιτών;
 
Οι πολίτες κουράστηκαν από το «δαφνοστεφανωμένο» παρελθόν των ηλικιακά ώριμων πολιτικών και αναζητούν νέα «φρέσκα μυαλά» για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την ύφεση ακολουθώντας νέες αποτελεσματικές στρατηγικές διάσωσης. Διαφορετικά, το σπιράλ παρακμής και πτώχευσης της χώρας, θα εκτιναχθεί αυτονόητα και ολέθρια.
 
Η ύπαρξη ενός άλλου δρόμου, έχει πλέον «ξεριζωθεί» από τη συνείδηση των περισσότερων πολιτών, ενώ οι πολιτικοί μας πανηγυρίζουν με δημοσκοπήσεις, με μαχαίρια που βγαίνουν στη Βουλή, με μέτρημα των ενσήμων που έχουν κολλήσει. Κόντρες, κόντρες μέχρι τα άκρα από «χορτάτους» πολιτικούς που δίνουν θέαμα χωρίς άρτο, στον πεινασμένο λαό.
 
Στις μέρες μας, με αέρα στα πανιά, του παχυλού ατομικού τους εισοδήματος, να φυσά ούριος και αυξητικό, οι πολιτικοί μας άλλοτε ανεβάζουν τους τόνους και τις υποσχέσεις και άλλοτε αναζητούν άλλοθι για την κατάντια της χώρας και νέα εθνικά αφηγήματα. Μιλάνε για ανάπτυξη, νέους στόχους, μεγάλα σχέδια και ιδέες, ανταλλάσουν απόψεις σε ημερίδες και συνέδρια και «τσακώνονται» διαδικτυακά, για το κομματικό θεαθήναι. Είναι οι μόνοι που μπορεί να φιλοσοφούν μετ’ ευτελείας, μια και τα μνημόνια και τη σκληρή πραγματικότητα τα γνωρίζουν μόνο από την απαξίωση που έχουν αισθανθεί από τα συνήθη υποζύγια της κρίσης, τους πολίτες. Όσο κι αν κόπηκαν οι παροχές τους, παραμένουν ''όνειρο απατηλό'' για πολλούς από εμάς. Ούτε οι τράπεζες τους κυνηγάνε, ούτε η ανεργία τους φοβίζει και ο χρόνος τους φτάνει και περισσεύει για μεγαλοστομίες και έωλες υποσχέσεις. Αντίθετα, όλοι εμείς οι ατυχείς πολίτες, που βιώνουμε τη σκληρή πραγματικότητα, αναλωνόμαστε στα μικρά και μεγάλα προβλήματα που μας πιέζουν, ζώντας έναν «καθημερινό εμφύλιο» με την ύπαρξη μας και την κοινωνία. Περίσσιος χρόνος για όνειρα, εμπνεύσεις, ελπίδες, οράματα, αλλά και για μαθητικές «αμαρτίες» δεν υπάρχει. Η «Συννεφούλα» κόπηκε!
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Όλοι μαζί μπορούμε και στην πολιτική! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Μετά από ένα μακρύ διάστημα αυτοσχεδιασμών, ανερμάτιστης και ανεδαφικής ρητορικής, για σκληρές διαπραγματεύσεις και φυσικά μετά την άτεγκτη και σκληρή στάση των δανειστών, μπήκαμε στη φάση της θρυλούμενης και πολυαναμενόμενης εξόδου της χώρας στις αγορές. Μπήκαμε στην καρδιά του καλοκαιριού, με πολιτικό και κλιματικό καύσωνα, με εξελίξεις δύσκολα προβλέψιμες και με πολλούς κινδύνους στη δοκιμαζόμενη βαλκανική γειτονιά μας. Εξελίξεις σε όλους τους τομείς, μη γραμμικές. Ο καιρός γαρ εγγύς να τις φανερώσει.
Στην οχτάχρονη μετωπική σύγκρουση με την κρίση, περάσαμε από τους «αγανακτισμένους» στους «παραιτηθείτε», με στόχο την αναβολή του απευκταίου, της συντριβής της χώρας στα βράχια της χρεωκοπίας.
Το GREXIT σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των πολλών έχει αποφευχθεί, αλλά τίποτα δεν εγγυάται τη μη επιστροφή του, χωρίς προειδοποίηση.
Η κρίση επισώρευσε αρκετά δεινά στη χώρα μας και στους πολίτες. Μας έδωσε όμως κι ένα μάθημα, που μέχρι σήμερα δεν το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν. Για να σωθούμε πρέπει να δημιουργήσουμε μια «ασπίδα προστασίας». Μια ομπρέλα επιβίωσης. Ένα κοινό μέτωπο. Ένα προστατευτικό δίχτυ συνεργασίας και συναίνεσης.
Όλοι μαζί  μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Από δενδροφυτεύσεις, συλλογή τροφίμων, φαρμάκων, ειδών ένδυσης, σχολικών ειδών, μέχρι και παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, όπως δωρεάν φροντιστήρια και πολλές άλλες ενέργειες κοινωνικής ευθύνης.
Για να ξεπεράσουμε την κρίση χρειαζόμαστε ανάσες επιβίωσης και ενέσεις αισιοδοξίας. Όλοι μαζί μπορούμε να συμβάλλουμε στη «σωτηρία» της χώρας αλλά και ημών των ιδίων.
Γι αυτό όπου κι αν καθίσεις ακούς τα ίδια πράγματα. Χρεοκοπία, πτώχευση, αδυναμία πληρωμών, φόβος, ανασφάλεια. Δυστυχώς η μιζέρια κολλάει. Ένα κράτος πνέει τα λοίσθια, με πολίτες που παραμιλούν. Σε περίοδο κρίσης η παραδοχή της νέας κατάστασης δεν είναι εύκολη. Θελκτικό είναι μόνο το καταφύγιο στο εγγύτερο παρελθόν. Στη μνήμη μένουν ο εύκολος τρόπος εξεύρεσης χρημάτων, τα αλήστου μνήμης κεκτημένα των εργαζομένων, οι παχυλές συντάξεις και η οριζόντια κρατική επιδοματική πολιτική με ασυδοσία και ανεξέλεγκτα. Και η αδράνεια καλά κρατεί. Μόνο που όταν ένα σώμα μένει αδρανές, βουλιάζει... «Και διάγοντας τα να κλαις»… για να κλείσουμε με την νοσταλγία του χθες! Σήμερα χρειαζόμαστε ενέσεις αισιοδοξίας για να βγούμε από το ψυχολογικό ναδίρ που βρισκόμαστε. Τα προβλήματα του καθενός μας δεν αντιμετωπίζονται με συνεχείς συζητήσεις «μνημόσυνα» σε γραφεία, σαλόνια, σε καφετέριες, εστιατόρια, με συνοδεία αλκοόλ. Τα επιδεινώνουν! Και τις ενέσεις αισιοδοξίας θα τις κάνουμε ο ένας στον άλλον και χωρίς «φακελάκια». Δίνοντας τη θετική σκέψη μας στα προβλήματα του φίλου, του συναδέλφου μας. Μια άλλη γνώμη είναι πάντα περισσότερο αντικειμενική και μας βοηθάει στη ζητούμενη εξωστρέφεια που πρέπει να κυριαρχήσει σε όλους μας. Ας ξαναδούμε το ποτήρι μισογεμάτο, ας ξαναδημιουργήσουμε συνθέτοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος με τις σημερινές μας ανάγκες. Η συνταγή για τις ενέσεις αισιοδοξίας είναι η πιο αναγκαία συνταγή για να μας βγάλει από τις σημερινές οικονομικές μας αγκυλώσεις.
Πρώτιστα όμως θα πρέπει και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να δείξουν πνεύμα συνεργασίας, για να διαλυθούν τα σύννεφα πολιτικής αστάθειας εντός της χώρας και πολιτικής αβεβαιότητας στο εξωτερικό. Ας μη χρησιμοποιούνται τα εβδομαδιαία δημοσκοπικά ευρήματα μακιγιαρισμένα ή μη, ως πρόσχημα εκβιασμού, πρόωρων εκλογών. Άλλωστε οι πολίτες ψηφίζουν στις δημοσκοπικές έρευνες σταθερότητα και εκλογές στην ώρα τους! Μόνο έτσι θα μπούμε στη μεταμνημόνια εποχή, της ηρεμίας, της σταθερότητας και της ανάπτυξης.
Όλοι μαζί μπορούμε να συμβάλλουμε και στην πολιτική!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Τα μπάνια του λαού. Η αναγκαία αξιολόγηση! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Το γεγονός ότι η χώρα τα τελευταία χρόνια, τα λεγόμενα μνημονιακά, μετεωρίζεται στο χείλος της αβύσσου, είναι σε όλους γνωστό. Κεκτημένα ανατράπηκαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν. Το παρόν είναι ζοφερό και το μέλλον άδηλο. Οι πολιτικοί μας ακόμη και με ενάμιση εκατομμύριο άνεργους, με λόγια ασήμαντα,  κοινότυπα και απλές υποσχέσεις, πιστεύουν ότι μπορούν να φαντάζουν μεγαλοπρεπείς στα μάτια των πολιτών. Και φυσικά προτιμούν την υμνολογία των φίλιων μέσων και οπαδών τους, ενώ παράλληλα κατακεραυνώνουν τους πολιτικούς εχθρούς τους, ως υποχείρια των ξένων δυνάμεων!
Κυβερνητικοί ή άλλοι κομματικοί «εξωμότες» δεν φαίνονται στον ορίζοντα, πλην μιας γραβάτας με γεννητικά όργανα, σχεδιασμένη από τον μάστερ της αλαζονείας και κυνισμού.
Βιτριολική προειδοποίηση ή αυτάρεσκη μεγαλομανία. Δυστυχώς, λίπασμα για άγονα μυαλά δεν υπάρχει, και για φαινόμενα διανοητικής αναπηρίας. Γκρίνια στο  καφενείο της βουλής, στρατιωτική πειθαρχία στα έδρανα. Πειθήνια όργανα σε ομοτράπεζη σίτιση, γκουρμέ!
Προς τα Μέσα, ανερμάτιστες θριαμβολογίες προς τα έξω, πολυπρισματικές οι αναγνώσεις των δηλώσεων τους. Κυβερνητική κατατονία. Αδυναμία ενσυναίσθησης, ήτοι αντίληψη της κατάστασης του δοκιμαζόμενου πολίτη και δυνατότητα να καταλάβει το δράμα του. 
Άγραφος νόμος. Οι δάφνες για τους λίγους, τους εκλεκτούς, οι πικροδάφνες για τους πολλούς, το πόπολο που διαμαρτύρεται μέσα από το πληκτρολόγιο του ηλεκτρονικού υπολογιστή, τάμπλετ ή νέας τεχνολογίας κινητό, στο καφενείο του facebook και με ατέρμονες αερολογίες και ηλίθιες αντιπαραθέσεις. 
Μόνιμη επωδός, η ρετσινιά απασχόλησης με την πολιτική και διεφθαρμένοι άπαντες οι ασχολούμενοι με τα κοινά όλων των βαθμίδων. Από Δήμαρχοι και πάνω. 
Αυτή είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή του εκλογικού σώματος, και το μεγαλύτερο ποσοστό  επιβραβεύει τους δημαγωγούς, τους μέτριους και την πανηγυρική ισοπέδωση άξιων και ανάξιων, και των εχόντων διαπρέψει στο κομματικό ακτιβισμό και αφισοκόλληση. Στις δημοσκοπικές έρευνες καταγράφεται η ανάγκη για εθνική και υπεύθυνη συμπεριφορά πολιτικών και πολιτών. 
Να γίνουν όλοι μια γροθιά, να στηριχτούν οι αναγκαίες τολμηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν την εικόνα της χώρας. Θα την εκσυγχρονίσουν. Η Βαβέλ όμως της βουλής και του πολιτικού μας συστήματος, έχει άλλη γνώμη. Συντεχνιακά, ιδεοληπτικά, ατομικιστικά κατάλοιπα, οδηγούν τη χώρα στην εξαθλίωση, στη μιζέρια, στην οπισθοδρόμηση και μακριά από τον δρόμο της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. 
Κατά τα λοιπά και σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές των πρωινάδικων εκπομπών, οι πρόωρες εκλογές αποφεύχθηκαν, ισχύουν τα συμφωνηθέντα πλεονάσματα, θα μας «στραγγίξουν» κι άλλο, το σύνηθες πολιτικό διάγγελμα παραμένει σε πρώτη ζήτηση, οι βουλευτές μας θα κάνουν ολιγοήμερες , αλλά χωρίς το άγχος των εκλογών, διακοπές, το τέλος της ψευδαίσθησης για γύρισμα σελίδας φτάνει, και ότι απέμεινε από τις αυταπάτες θα εξοβελιστεί στο «πυρ το εξώτερον», στις επόμενες εκλογές. 
Προηγούνται τα μπάνια του λαού, σύμφωνα με τη ρήση του αείμνηστου Ανδρέα. 
*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Αλέξη, τα mea culpa που δεν είπες ποτέ! Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Η εικόνα ενός πολιτικού και δη Πρωθυπουργού, δεν φιλοτεχνείται μόνο όταν εκείνος κατέχει τα ηνία της εξουσίας και τον τρόπο του τη διαχειρίζεται, συνδιαμορφώνεται και από την συμπεριφορά που επιδεικνύει προϊόντος του χρόνου στον δημόσιο βίο και λόγο.
 
Ο Αλέξης είναι ο πρώτος, κατά δήλωση, αριστερός Πρωθυπουργός της Ελλάδας, με στόχο να αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του στην πρώτη του περίοδο με τη «δημιουργική ασάφεια» του αλήστου μνήμης Γιάνη, αλλά και της αναγνώρισης της «αυταπάτης» στη δεύτερη περίοδο της πρωθυπουργίας του και φυσικά αποσιωπώντας προκλητικά σε κάθε ομιλία του, τις δικές του ευθύνες ζητώντας από τους πολιτικούς του αντιπάλους να μιλήσουν «με ειλικρίνεια στον Ελληνικό λαό» δίνοντας κάθε φορά το περί αντιθέτου παράδειγμα.
 
Ειδικά η λέξη αυτοκριτική, δεν είναι από τα δυνατά στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν. Στα πολλαπλά λάθη του ή θα έχει προσβληθεί από αφωνία ή θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από τα ξένα κέντρα. Ούτε λόγος για το λατινικό «mea culpa» ο μόνος που το ψέλλισε ήταν το 1998 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Για να οξύνουμε τη μνήμη του Πρωθυπουργού, θα του θυμίσουμε το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το σκίσιμο του μνημονίου με ένα νόμο, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, και γενικά τα φαραωνικά ερείπια που έχει δημιουργήσει η πολιτική των κυβερνήσεων του, σε νοικοκυραίους πολίτες που βλέπουν το βιός τους να ξεπουλιέται για πληρωμή τοκοχρεολυσίων!
 
Αλέξη, βρίσκεσαι σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι. Με το κόμμα ή με την πραγματικότητα της κοινωνίας. Πρόσεξε, γιατί τα νεκρά κόμματα δεν παράγουν «ζωντανή» πολιτική. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Πρέπει να αποδράσεις από την ασύλληπτη κοινοτυπία του ξύλινου λόγου, του φθηνού λεονταρισμού και τις κρυφές κρίσεις πανικού. Κοινή απαίτηση όλων των πολιτών είναι η ανάληψη ευθύνης και όχι η ψευδοεπαναστατικότητα για τη συγκάλυψη λαθών και παραλείψεων.
 
Η κομματική προπαγάνδα όσο δυνατή και πειστική κι αν φαίνεται, δεν «πιάνει» σε λιμοκτονούντες εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους και εξαθλιωμένους νοικοκυραίους.
 
Καμιάς μορφής πελατειακός κρατισμός δεν διέσωσε ηγεσίες. Είναι αλλεργιογόνο για τη μεγάλη μάζα των πολιτών και δημιουργεί διαλυτικά φαινόμενα με την παύση του.
 
Ρουσφέτια, συντεχνιακά προνόμια, παράλογα επιδόματα από θερμόαιμους, ασυγκράτητους, γραφικούς λαϊκιστές, μια δράκα ολίγων, αυξάνουν την ταχύτητα της ελεύθερης πτώσης της χώρας, στη χρεοκοπία. Κι αυτό είναι δικό σου mea culpa Αλέξη.
 
Γιατί δυστυχώς στην πολιτική, δεν υπάρχει η συλλογική μετάνοια, παρά μόνο η ατομική. Είναι ενός ανδρός Αρχή, όπως και η Πρωθυπουργική μετάνοια. Και είναι προτιμότερο να γίνεται έγκαιρα, πριν μη αναστρέψιμες ιστορικές συνθήκες επιταχύνουν τον ερχομό της. 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Η κληρονομιά Δελαπατρίδη. Του Θανάση Παπαμιχαήλ




Σφίγγουμε τα δόντια και κάνουμε υπομονή στις εξαγγελίες των νέων πρόσθετων μέτρων και δυσβάσταχτων φόρων. Παρακολουθούμε τις ασύλληπτες κοινοτυπίες του ξύλινου λόγου των υπεύθυνων, με τους φθηνούς λεονταρισμούς έναντι των δανειστών και τη τρομακτική τους ανεπάρκεια στην ανάληψη ευθυνών. Υφιστάμεθα τα πιο ισχυρά σοκ, όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια. Βιώνουμε όλη την γκάμα των ψυχολογικών διακυμάνσεων σαν πειραματόζωα σε εργαστήρια.
Δείχνουμε καρτερικότητα σε στρεβλώσεις και αδιέξοδα αλλά και παθητικότητα στην αντιμετώπιση των μαξιμαλιστικών απαιτήσεων που συχνά – πυκνά μας βομβαρδίζουν. Σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον η προβολή στο μέλλον, είναι επισφαλής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κοινωνία, άθυρμα στα χέρια των πολιτικών, ερωτοτροπεί με την αποχή και το άκυρο -λευκό στις επόμενες εκλογές, δίνοντας παράλληλα, προβάδισμα Πρωθυπουργικής καταλληλότητας, στον πιο γνωστό- άγνωστο πολιτικό ΚΑΝΕΝΑ!!!
 
Ιδεοληπτικοί αλλά και φιλόδοξοι, ιδιοτελείς πολιτικοί που ευδοκιμούν στα βαλτώδη νερά της ασάφειας, απάτης και αυταπάτης, ανίδεοι ταξιθέτες να διαχειριστούν τις  δυσκολίες, προτιμούν να εναγκαλίζονται τις ηδονές της εξουσίας ή να απολαμβάνουν με άνεση την ασφάλεια της αντιπολίτευσης μέσα από τα φαφλατάδικα κομματικά σχήματα. Μικρά ανθρωπάκια, σε μεγάλες θέσεις ευθύνης!
 
Χρόνια τώρα συμβιβαζόμαστε στη μετριότητα και ανεπάρκεια του απολιθωμένου πολιτικού προσωπικού, των τηλεπερσόνων, και πολιτικών τεμπέληδων, ανεπάγγελτων, ανίκανων να διαχειριστούν περίπτερο σε συνοικιακή πλατεία. Πουλάνε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», έωλες υποσχέσεις, και το «απραγματοποίητο» όραμα ενός νέου παραδείσου. Ενός παραδείσου της μη ατομικής ευθύνης, της ήσσονος προσπάθειας, του συνεχούς δανεισμού, αλλά και της απόδοσης των ευθυνών σε ξένα σκοτεινά κέντρα που μας επιβουλεύονται και μας ψεκάζουν!
 
Απόλυτη αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, οδηγεί σε πλήρη ανυποληψία της χώρας στο εξωτερικό, και σε επαχθέστερους όρους δανεισμού με μνημόνια και εκταμιεύσεις δόσεων με το σταγονόμετρο.
 
Νέοι, πιθανοί σαλτιμπαγκισμοί θα επιβεβαιώσουν την επιχειρηματολογία των «σκληρών» χωρών της Ευρώπης που εύχονται την αποπομπή μας από το ευρώ.
 
Τώρα είναι η ώρα των πολιτών να αξιολογήσουν με σοβαρότητα τις σημερινές πολιτικές δυνάμεις και να στηρίξουν όσες το αξίζουν και όχι όποιες δίνουν υποσχέσεις. Καιρός να ανοίξει ο δρόμος σε νέες  πολιτικές και σε νέους ανθρώπους. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να έχουμε ανεύθυνους πολιτικούς που θα πειραματίζονται, θα τα κάνουν θάλασσα, ο λαός θα πληρώνει τα λάθη τους και η κοινωνία αντί να θάλλει, θα φυτοζωεί!
 
Διαφορετικά για άλλη μια φορά θα δικαιωθεί ο Αρμάνδο Δελαπατρίδης, ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τους ανισόρροπους πολιτικούς, από όσους απλώς παρουσιάζουν τα πράγματα με ανισόρροπο μορφή. Ανήκεστος βλάβη!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Αλέξης - Κυριάκος στη «σκιά» του ΚΑΝΕΝΑ! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Ο μόνος  πολιτικά ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ σ’ αυτόν τον τόπο είναι ο ΚΑΝΕΝΑΣ των δημοσκοπήσεων. Με κατάλληλο υπόστρωμα, τη μεγάλη απογοήτευση των πολιτών από αποκλίνουσες συμπεριφορές, με ροπή στον παράνομο πλουτισμό αρκετών πολιτικών ταγών μας, «ρίχνει» σε ποσοστά καταλληλότητας όλου στους αρχηγούς των κομμάτων της κεντροδεξιάς αλλά και των της αυτάρεσκης Αριστεράς και των υπολοίπων συναφών κομματικών σχηματισμών.
 
Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, η πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι και το μόνο ενδιαφέρον τους είναι να εκλεγούν για τις δελεαστικές αμοιβές και παροχές, ενώ οι προεκλογικές τους υποσχέσεις μένουν στις καλένδες και οι συνθήκες ζωής των πολιτών συνεχώς επιδεινώνονται. Κι αυτό αντικατοπτρίζεται στις δημοσκοπήσεις δίνοντας την προτίμηση τους στον ΚΑΝΕΝΑ τον οποίο και αναδεικνύουν δημοφιλέστερο πολιτικό.
 
Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ενεφανίσθη στην πολιτική ζωή του τόπου μας τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα και λίγο πριν την οικονομική κρίση που έφερε τα πάνω – κάτω στη χώρα μας καταγράφοντας σαρωτικό το προβάδισμα της πρωθυπουργικής καταλληλότητας του.
 
Ένας «άγνωστος» κερδίζει τους πλέον γνωστούς πολιτικούς. Στη μνημονιακή εποχή, αρχής γενομένης από το 2010 οι πολιτικοί ηγέτες μας αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, επαληθεύοντας τις χειρότερες πολιτικές παραδόσεις, από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Διχόνοια αντί για συνεννόηση, και ενότητα μπροστά στον κίνδυνο.
 
Αντί για συμπόνια, αλληλοκαρφώματα εντός και εκτός συνόρων. Δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα και στο μόνο που συμπλέουν είναι οι μικροσχεδιασμοί για την επίτευξη των εξουσιαστικών επιδιώξεων τους. Όσο συνεχίζουν να «σκοτώνονται» για την καρέκλα της εξουσίας, ο ΚΑΝΕΝΑΣ θα κυριαρχεί. Θα τους κερδίζει σε όλες τις δημοσκοπήσεις .
 
Σήμερα περισσότερο ζαλισμένοι και μπερδεμένοι σε σχέση με τα πρώτα μνημονιακά χρόνια δεν γνωρίζουμε σε τι δρόμους περπατάμε κι αν ο όλεθρος της δαμόκλειας σπάθης μπορεί να αποφευχθεί. Κι αν η λύση του καταλληλότερου ΚΑΝΕΝΑ είναι η ιδανική να «ακούσει» τα προβλήματα της κοινωνίας και να δώσει τις λύσεις. Πολύ φοβάμαι αν ο ΚΑΝΕΝΑΣ έπαιρνε σάρκα και οστά και ονοματεπώνυμο και ζητούσε την ψήφο μας, θα έχανε από τον ΝΕΟ ΚΑΝΕΝΑ! Γιατί ο ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι παρά μόνο η συσσωρευμένη οργή και θυμός μας απέναντι στο πολιτικό σύστημα που διαφεντεύει τη ζωή μας. Και δεν είναι μακριά η στιγμή που ο ΚΑΝΕΝΑΣ θα εκραγεί. Το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να λάβει τα μέτρα του και να μην εκπλαγεί όταν θα συμβεί.
 
Όσο για την κοινωνία, άθυρμα στα χέρια των πολιτικών, ερωτοτροπεί σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση με την αποχή και το άκυρο – λευκό. Οι πόρτες στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν ανοίξει διάπλατα και αναμένουν τον ΚΑΝΕΝΑ. Ο «πνιγμένος» λαός, ακόμη κι από τον φανταστικό ΚΑΝΕΝΑ «πιάνεται» για να γλυτώσει!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Are you talking to me? Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι απάντηση στον κυνισμό των δηλώσεων, όσων έχουν το θράσος να θριαμβολογούν ότι ήρθε η «αόρατη» ανάπτυξη, από όλους τους εξαπατημένους πολίτες αυτής της χώρας.
Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι η απάντηση στον εμπαιγμό, ότι τα νέα δυσβάσταχτα μέτρα ,θα φέρουν αντίμετρα. Ξέρουμε καλά από τις προηγούμενες υποσχέσεις, πόσες τηρήθηκαν!
Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι η απάντηση στα επαναλαμβανόμενα πολιτικά ψέματα, που κινδυνεύουν να πάρουν τη θέση της αλήθειας, στη μετά – αλήθεια εποχή. Η δύναμη της προπαγάνδας αλλάζει λέξεις, έννοιες, νοοτροπίες. Ρίχνει στάχτη στα μάτια των πολιτών και εγκυμονεί «εκτροχιασμό» βασικών συνταγματικών επιταγών.
Are you talking to me? Η αυθόρμητη απάντηση σε όσους πολιτικούς πρωτοκλασσάτους και μη ομφαλοσκοπούν και αναλώνονται σε αμπελοφιλοσοφίες σε ΜΜΕ παραδοσιακά και νέας τεχνολογίας με τη σιγουριά του εγγυημένου μηνιαίου μισθού των 7 χιλιάδων ευρώ αν είναι μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και 17 χιλιάδων αν είναι μέλος του Ευρωπαϊκού.
Are you talking to me? Η μοναδική απάντηση σε όσους επιμένουν να σε κοροϊδεύουν «βαφτίζοντας το κρέας, ψάρι» και ότι με το νέο μνημόνιο δεν θα επιβληθούν ούτε ένα ευρώ πρόσθετα μέτρα, ούτε θα μειωθεί το αφορολόγητο, ούτε, ούτε, ούτε…. Ονοματίζουν ακόμη το σπιράλ της ύφεσης, σε ανάπτυξης. Πανηγυρίζουν για τα θηριώδη πλεονάσματα που υπέγραψαν!
Are you talking to me? Ότι θα έχουμε το τέλος της επιτροπείας, αν ψηφιστούν τα μέτρα των 5 δις ευρώ; Θα βαρεθούμε να ακούμε για τη βιωσιμότητα του χρέους, τις νέες δόσεις αποπληρωμής, αν φυσικά πληρώσουμε τη δόση του Ιουνίου. Η επιτροπεία ήρθε και θα μείνει, όποιο όνομα κι αν της δώσουμε. Τουλάχιστον μέχρι το 2023 και βλέπουμε….
Are you talking to me? Θα πρέπει να είναι η απάντηση όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης, σε όλους, όσοι θα προσπαθήσουν να «υφαρπάξουν» την ψήφο με νέα αφηγήματα, πελατειακές πολιτικές και νέα αντιμνημονιακά happenings.
Are you talking to me? Ένα σύνθημα «μπλόκο» των εξαπατημένων πολιτών απέναντι στα συνειδητά ψεύδη όλων των πολιτικών. Δοκιμάστε το. Τη επόμενη φορά που θα μιλήσετε εκ του σύνεγγυς με έναν πολιτικό ή ακούγοντας τον ραδιοτηλεοπτικά, δώστε την απάντηση, "are you talking to me.." Θα εκπλαγείτε πόσο ευχάριστα θα νοιώσετε! Αν συμφωνείτε με το σύνθημα – μπλόκο, υιοθετείστε το!
Are you talking to me? Η απάντηση – προειδοποίηση σε όσους πιστεύουν ότι μπορούμε να αντέξουμε κι άλλα βάρη. Οι αντοχές τελείωσαν. Ο νοών νοείτω!
 
 Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Το όμορφο σερβίρισμα της σανοτροφής! Του Θανάση Παπαμιχαήλ



Σανό, με γεύση μνημονιακή, Σανό, με γεύση μειωμένης σύνταξης, Σανό, η απόλυτη τροφή από τους αδίστακτους λαϊκιστές στους εξουθενωμένους, παραπλανημένους, φοβισμένους, απελπισμένους, χιλιοπροδομένους ψηφοφόρους μιας γονατισμένης από φόρους κοινωνίας.
 
Σανό, για το σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο και την προθήκη δύο νέων. Σανό, για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τις μειώσεις των συντάξεων, τις ρουσφετολογικές προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ και πολλές ακόμη καταργήσεις των επάρατων κυβερνήσεων προ της κατ’ ευφημισμόν πρώτης φοράς αριστεράς μια και για να γίνει κυβέρνηση χρειάστηκαν τα «τα κουκιά» της λαϊκιστικής δεξιάς των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
 
Θεομπαίχτες, αλλά μάγοι στην επικοινωνία, θύματα οι ίδιοι της δύναμης των Μέσων που έχουν «θεοποιηθεί» στέλνουν τον Αλέξη από Υπουργείο σε Υπουργείο με πρόσχημα την εθνική ανασυγκρότηση της χώρας μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης και απώτερο στόχο την αλλαγή πολιτικής ατζέντας. Ο Πρωθυπουργός παίρνει το θέμα πάνω του, εμπνέει, καθοδηγεί και ελέγχει όλο το πολιτικό «κεφάλαιο» της κυβέρνησης του. Ο νέος «θρίαμβος» της κυβερνητικής πολιτικής στα προβλήματα καθημερινής επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, αναμένεται να κορυφωθεί με δύο – τρία διαγγέλματα, πολλές συνεντεύξεις και μικροαστικά προπαγανδιστικά τεχνάσματα.
 
Από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετά την αποτυχία των στρατηγικών, πρόωρων εκλογών, «fygete» και της στείρας αντιπολίτευσης που ακολουθήθηκε στο κλείσιμο της αξιολόγησης, φαίνεται να έχουν βάλει μυαλό και στρέφονται στη στρατηγική του θετικού πολιτικού λόγου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
 
Όμως, όταν ένας λαός απογοητευμένος, ταπεινωμένος, υποτιμημένος, περιθωριοποιημένος, θέλει να τραβήξει μπροστά, με νέα άφθαρτα, καθαρά πρόσωπα, με τομές που απαιτούν απαλλαγή από το «παλιό», η επικοινωνιακή στρατηγική κάθε κόμματος που «ορέγεται» να κυβερνήσει, θα πρέπει να βγάζει μπροστά τα δυνατά επικοινωνιακά του πρόσωπα και να «κρύβει» και πρωτοκλασσάτα στελέχη αν τα θεωρεί «αδύνατα»! Ακόμη και οι Διάσημοι του τηλεπαιχνιδιού survivor το ξέρουν και κάνανε την ανατροπή στο σκορ «κρύβοντας» τη γνωστή μας Λαουρίτσα από το αγώνισμα, κρίνοντας την «αδύνατη»!
 
Η στρατηγική «πύκνωσης» των δημόσιων εμφανίσεων πολλών στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχουν επιστρατευθεί για τη διαφώτιση της κοινής γνώμης, για τα αποτελέσματα της «σκληρής διαπραγμάτευσης και της αξιολόγησης» δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, γιατί στα πρόσωπα τους οι πολίτες βλέπουν το παλιό, το διεφθαρμένο, το απαξιωμένο πολιτικό σύστημα, υπεύθυνο για τις πληγές των μνημονίων.
 
Ακόμη και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα πρέπει να πάρει αρκετά μαθήματα γλώσσας του σώματος και τρόπου ομιλίας, πριν συνεχίσει να εμφανίζεται σε τηλεοπτικά προγράμματα και προεκλογικές συγκεντρώσεις. Σημασία έχει το τι λες, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς το λες! Και στο δεύτερο υπερτερεί ο Αλέξης. Είναι και «μπαλκονάτος» και «τηλεοπτικός γητευτής» και καλά θα κάνουν όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι να επιλέγουν άλλα γήπεδα αναμέτρησης, αν δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν με αξιώσεις στα προσφιλή επικοινωνιακά «γήπεδα» του!
 
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολίτες, υπάρχει ο κίνδυνος, να παραπλανηθούν και πάλι από τις προεκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις γνωρίζοντας ενδόμυχα ότι μπορεί να μην έχουν κανένα αντίκρισμα αλλά αρέσκονται στο όμορφο σερβίρισμα της σανοτροφής!
 
Άλλωστε τις συνταγές σανού, της κυβερνητικής κουζίνας, τις συνηθίσαμε πλέον!
Θανάσης Παπαμιχάηλ, Επικοινωνιολόγος