Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΤΟΥ FΑCΕΒΟΟΚ.....


Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Στον «μικρόκοσμο» του facebook και των λοιπών διαδικτυακών καναλιών «ζει» η μισή και βάλε Ελλάδα. Όλοι πιστεύουμε ότι με μια ανάρτηση στο facebook ή στο twitter κάνουμε κάτι μοναδικό και σπουδαίο. Άλλοι πουλάμε κάθε είδους πραμάτειες, άλλοι πολιτικολογούμε μετ’ ευτελείας και άλλοι βγάζουμε τα εσώψυχα μας.
Φτιάχνουμε εικονικούς φίλους πιστεύοντας ότι αυτοί μας αγαπάνε, θα συντρέξουν στο πρόβλημα μας ή ακόμη θα μας ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές. Κούνια που μας κούναγε όλους. Μια απλή διακοπή ρεύματος και όλα και όλοι χάθηκαν από προσώπου facebook και των λοιπών διαδικτυακών καναλιών.
Χτίζουμε καθημερινά στην άμμο φτιάχνοντας πολύπλοκα συστήματα επικοινωνίας και ενημερώνοντας τους εικονικούς φίλους μας ακόμη και για τις πιο προσωπικές μετακινήσεις μας.
Ο νέος αυτός «μικρόκοσμος» μας είναι ένα είδος ναρκωτικού, σε συσκευασία σύγχρονης τεχνολογίας επικοινωνίας. Ένα ναρκωτικό που απομονώνει, φακελώνει, αποβλακώνει και δημιουργεί παθολογικές εξαρτήσεις στους «μανιακούς» χρήστες του. Όσο για όλους όσους πιστεύουν ότι ορισμένες επαναστάσεις πέτυχαν λόγω twitter ας ψάξουν καλύτερα τους λόγους επιτυχίας.
Οι ευχές της στήλης για καλές γιορτές έχουν αναρτηθεί στον τοίχο μου στο facebook!


Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

ΕΛΛΗΝΕΣ: ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΛΟΓΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ....


Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Όπως λένε, το μοιραίο ή καλύτερα το τέλος των περισσότερων επιχειρήσεων είναι πλέον ορατό στον καθένα. Όπως λένε, είναι απορίας άξιον, το πώς ακόμη πολλές εταιρίες συνεχίζουν να επιβιώνουν. Η οικονομική κρίση δύσκολα αντιμετωπίζεται, οι συνέπειες της φαίνονται σε ισολογισμούς και μηνιαία ισοζύγια, οι κυβερνήσεις αλλάζουν αλλά δεν αντιδρούν, τίποτα δεν αναθεωρείται, κανένας δεν παρεμβαίνει και όλοι έχουν αποδεχθεί όπως λένε ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον!
Όπως λένε, η χώρα βρίσκεται στην δυσχερή θέση της οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας και οι Ελληνικές επιχειρήσεις στο χείλος του γκρεμού. Φοβισμένοι και ανήμποροι περιμένουμε τον «από μηχανής Θεό», να μας σώσει. Αυτά λένε.
Κι όμως, μεταβολή από την ύφεση στην ανάπτυξη δεν θα έρθει ούτε μετά από λιτανείες, ούτε από τους ανίκανους πολιτικούς, που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα ως ταπεινές χαμηλοβλεπούσες κόρες.
Η λύση είναι εξαιρετικά απλή. Η ανάπτυξη θα έρθει από εμάς ως καταναλωτές και ως επιχειρηματίες.
Ως καταναλωτές θα πρέπει να «προικοδοτήσουμε» με τις αγορές μας κάθε τι που παράγεται στην Ελλάδα. Να γυρίσουμε την πλάτη σε κάθε τι εισαγόμενο όταν υπάρχει αντίστοιχο Ελληνικό προϊόν.
Ως επιχειρηματίες να δείξουμε ότι δεν εγκαταλείπουμε τη μάχη, επενδύοντας σε καινοτόμες δράσεις και ανθρώπινο δυναμικό.
Είναι ζωτικής σημασίας να διατηρήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, μετατρέποντας το σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για να αποσοβηθούν τα επίχειρα της κρίσης.
Νομοτελειακά, τον τελευταίο λόγο θα τον έχουμε εμείς! Θα τον πάρουμε;



Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Εκλογές ΕΒΕΑ ή μήπως Φοιτητικές εκλογές;


Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Ένας κύκλος υποψηφίων συμβούλων, γραμματέων, κολλητών φίλων και παρατρεχάμενοι των υποψηφίων, παρατεταγμένοι ως φρουρά πραιτοριανών στην κεντρική είσοδο του κτιρίου «πασάρουν» στους εισερχόμενους εκλογείς διαφημιστικά φυλλάδια, κάρτες, και επιστολές των υποψηφίων. Όλος ο θίασος επί σκηνής και εισόδου στην παράσταση του έργου «Εκλογές ΕΒΕΑ 2012-2016».
Οι εκπρόσωποι της σύγχρονης οικονομίας κάνουν εκλογές με τις πλέον παραδοσιακές μεθόδους της πολιτικής επικοινωνίας. Στο βωμό της ψηφοθηρίας της τελευταίας στιγμής χρησιμοποιούνται μέθοδοι που προάγουν τον ευτελισμό και την υποτίμηση της αξιοπρέπειας εκλογέων και υποψηφίων.
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, του internet, facebook, twitter και YouTube, όπου οι περισσότερες εκλογές γίνονται μέσω των δυνατοτήτων της σύγχρονης τεχνολογίας, ένας κλάδος που θέλει να λέγεται σύγχρονος, έχοντας στις τάξεις του χιλιάδες μέλη, επιμένει παραδοσιακά, με κάλπες!
Θέλω να πιστεύω ότι αυτό το μικρό σημείωμα μου βρίσκει σύμφωνους πολλούς από τους υποψήφιους συμβούλους και πολλά από τα μέλη. Δεν ξέρω αν στην δύσκολη συγκυρία για τον κλάδο, υπάρχει η πολυτέλεια για τέτοιου είδους αλλαγές ή ακόμη και για σκέψη αλλαγών.
Το σίγουρο είναι ότι οι τέτοιου είδους εκλογές δεν είναι ατραξιόν, ούτε θίασος πλανόδιων αφισορρυπαντών.
Ιδιαίτερα για όσους έχουν βλέψεις για την κεντρική πολιτική σκηνή.


Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

H τοπική κοινωνία θα δώσει λύση απέναντι στην κρίση.


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ
Δημάρχου Πύλου – Νέστορος

Τα φετινά Χριστούγεννα βρίσκουν την ελληνική κοινωνία να δοκιμάζεται σκληρά.
Μισθοί και συντάξεις συμπιέζονται σε επίπεδα Βαλκανίων, ενώ οι τιμές των αγαθών στα ράφια είναι τόσο υψηλές που σπανίως συναντιούνται σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η ανεργία πλησιάζει επισήμως στο 20%, ενώ αν συνεκτιμήσουμε και τη λεγόμενη αδήλωτη, σύντομα ένας στους τρεις συμπατριώτες μας δεν θα ‘χει δουλειά.
Και μαζί με όλα τα προηγούμενα, οι έκτακτοι φόροι αθροίζονται ο ένας πάνω στον άλλον με αποτέλεσμα να δημιουργούν ένα συνολικό βάρος που αποδεικνύεται αβάστακτο για κάθε οικογενειάρχη.
Οι άνθρωποι της Αυτοδιοίκησης, που δεν ζούμε στα γυάλινα υπουργικά κτίρια των Αθηνών, αλλά μέσα στην κοινή για κάθε Έλληνα καθημερινότητα, έχουμε σαφή εικόνα για όλα τα προηγούμενα. Είμαστε οι άμεσοι εκπρόσωποι του πολίτη και χρέος μας είναι να ξέρουμε πως τα βγάζει πέρα κάθε ομάδα, κάθε γειτονιά, κάθε οικογένεια. Εμείς λοιπόν, είμαστε οι πρώτοι που λέμε και επιβεβαιώνουμε ότι η κατάσταση εξελίσσεται σε λίαν δραματική.
Δυστυχώς, πολιτική απόφαση των κυβερνώντων ως προς την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων ήταν όχι η πάταξη του φαινομένου της κρατικής σπατάλης και της φοροδιαφυγής, ούτε η ώριμη επαναδιάταξη στόχων και προτεραιοτήτων στη δημόσια χρηματοδότηση, αλλά μία βιαστική περιστολή των κοινωνικών δομών και των κοινωνικών παροχών του κράτους. Προφανώς η Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να καλύψει σημαντικό μέρος αυτού του τεράστιου ελλείμματος κοινωνικής πολιτικής που δημιουργείται, πλην όμως, η κεντρική διοίκηση φρόντισε να μας αποστερήσει ένα πολύτιμο κομμάτι από τους πόρους που χρειαζόμασταν και που δικαιούμαστε. Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι το πρώτο μεγάλο κούρεμα που έφερε το Μνημόνιο 1, είχε ως έναν από τους αρχικούς στόχους τη χρηματοδότηση των ΟΤΑ.
Αναπόφευκτα, η ευθύνη, όχι απλά της διαβίωσης, αλλά ακόμη και της επιβίωσης μετακυλύεται στον ίδιο τον πολίτη. Και εκεί, πρέπει να φανούμε όλοι ανεξαιρέτως υπεύθυνοι, ενωμένοι και αλληλέγγυοι.
Έστω κι αν το περίσσευμά μας είναι αμελητέο, ας δώσουμε κάτι στο συνάνθρωπό μας μας που δεν έχει φαγητό, ρούχα, ή θέρμανση. Μπορεί αύριο να χρειαστεί να το κάνει εκείνος για εμάς.
Ας συμφωνήσουμε με το γείτονά μας να ανταλλάξουμε υπηρεσίες, σύμφωνα με τις δεξιότητες, ή το επιτήδευμα καθενός. Μπορούμε για παράδειγμα να διαβάζουμε εμείς τα παιδιά του και ‘κείνος να φροντίζει τον κήπο ή το περιβόλι μας.
Ας μην προτιμούμε εισαγώμενα προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας, αλλά να στραφούμε στον ντόπιο παραγωγό ή τεχνίτη, στηρίζοντας την Οικονομία του χωριού, της κωμόπολης, του νομού, της περιφέρειας, της ίδιας της πατρίδας μας.
Ας αποφύγουμε τις Κασσάνδρες που μας τρέπουν στην απομόνωση, στο φόβο και στη φυγή και σας δούμε τι καινοτόμο και ευρηματικό μπορούμε να δημιουργήσουμε, προκόβοντας εμείς οι ίδιοι και τα μέρη μας.