Ο «Εμποράκος» των ψεύτικων ελπίδων και το «Ποτάμι» που πίσω μας γυρνά.

Της Μαμώλη Κατερίνας,
Ψυχολόγου- Πολιτικού Επιστήμονα

Στα πλαίσια του πρώτου καθαρά μιντιακού πολιτικού μορφώματος για τα ελληνικά δεδομένα, ονόματι "Ποτάμι", η ηγετική του ομάδα αρχίζει να κάνει τις πρώτες εμφανίσεις της και τα στελέχη του μηχανισμού του να παίρνουν τη "θέση μάχης" που αναλογεί στον καθένα, ενόψει Ευρωεκλογών. Αρχικά, ο Σταύρος Θεοδωράκης και η βολεμένη ομάδα των κονδυλοφόρων του που υποστήριξαν με «δημοσιογραφικό πάθος» από το site protagon.gr, επί τέσσερα χρόνια την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα μνημόνια -που συγκροτούν τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής- και πλέον συναποτελούν το «Ποτάμι», προωθήθηκαν σε επικοινωνιακό επίπεδο, από όλα τα συστημικά ΜΜΕ που στηρίζουν το «μνημονιακό μπλοκ» των πολιτικών δυνάμεων. Το αρνητικό όμως, κλίμα που εισέπραξαν από τον προοδευτικό κόσμο, ως προϊόν του συστήματος, τους οδήγησε σε αναπροσαρμογή της επικοινωνιακής στρατηγικής τους. Πλέον, ως βασικό επικοινωνιακό όχημα δεν θα χρησιμοποιήσει το πλήρως απαξιωμένο στην ελληνική κοινωνία και με ασήμαντη πλέον πολιτική επιρροή στους προοδευτικούς πολίτες, συγκρότημα ΔΟΛ - αν και αποτελεί κατεξοχήν πολιτικό προϊόν για την εξυπηρέτηση των πολιτικό-οικονομικών επιδιώξεων που το αντίστοιχο σύμπλεγμα διαπλοκής προωθεί - και τα παραδοσιακά του επικοινωνιακά εργαλεία, MEGA, ΒΗΜΑ, ΤΑ ΝΕΑ κλπ. Αλλά αντιθέτως, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα free press έντυπα με επικοινωνιακή «ναυαρχίδα» την Athens Voice, που προωθούν την ίδια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική ατζέντα αλλά με σαφώς καλύτερο επικοινωνιακό περιτύλιγμα και με μεγάλη διείσδυση στην ελληνική νεολαία, ευρύτερα τμήματα της οποίας είναι πολιτικά απαίδευτα, στα πλαίσια του ρεύματος αποπολιτικοποίησης, ατομικισμού και μη ενασχόλησης με τα κοινά που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες. Η δουλειά των εν λόγω εντύπων είναι ομολογουμένως, τόσο σε επίπεδο ιδεολογικό-πολιτικής κατ’ ουσία, ζύμωσης αλλά με την ταμπέλα του «απολιτικού», της δήθεν «κοινής λογικής» και του «αυτονοήτου», που υπερβαίνει τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και το πολιτικό λόγο που αρθρώνουν, όσο και σε επίπεδο προώθησης «προτύπων ζωής», με βασικό στόχο την επικράτηση στο ηγεμονικό πεδίο -με γκραμσιανούς όρους - εξαιρετικά προσεκτική, σοβαρή και συνεπής στο χρόνο, εδώ και μια δεκαετία. Ενδεικτικό είναι ότι η πρώτη «χαλαρή» συνέντευξη-παρουσίαση του υπευθύνου της πολιτικής καμπάνιας του «Ποταμιού», κύριου Γιατρωμανωλάκη, υπότροφου του ιδρύματος Σωκράτη Κόκκαλη, γίνεται στην Lifo στη στήλη «Η φωνή του Λαού» (!). Αντίστοιχα οργανωμένη ιδεολογικό-πολιτική δουλειά την τελευταία δεκαετία σε καθαρά κομματικό επίπεδο, μόνο η Χρυσή Αυγή διαθέτει που υπήρξε «πρωτοπόρος» και στη χρήση του διαδικτύου, ως εργαλείου προπαγάνδας και διάχυσης του πολιτικού της μηνύματος στους νέους και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους, που ως κοινωνικό-πολιτικό φαινόμενο, διατηρεί τη δυναμική του και ο σκληρός πυρήνας της εξακολουθεί να τη στηρίζει, παρά τα όσα έχουν πλέον αποδεδειγμένα αποκαλυφθεί στην ελληνική κοινωνία την τελευταία περίοδο για τη δράση των στελεχών της. Καθόλου τυχαία λοιπόν, αλλά με σαφή πολιτική και επικοινωνιακή στόχευση, επιλέχθηκε η πολιτική ονομασία «Ποτάμι», αλλά και το αρχικό πολιτικό τους σλόγκαν «Πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν» που έδωσε πλέον τη θέση του, αν και χρησιμοποιείται από στελέχη του, στο πιο εύστοχο επικοινωνιακά, «Πολιτική για όλους». Το «Ποτάμι» πολιτικά δεν εκφράζει τίποτε αλλά σε συμβολικό επίπεδο λειτουργεί ως έννοια που υποδηλώνει μια επιθετική δυναμική, με θετικό όμως πρόσημο. Το «Ποτάμι» εκφράζει συμβολικά τη «μούντζα» των αγανακτισμένων της ακροδεξιάς, αντιπολιτικής και εντέλει αντιδημοκρατικής «πάνω πλατείας» στη Βουλή, αντεστραμμένη. Συγκεκριμένα έχει μία μόνο ποιοτική διαφορά, καθοριστικής όμως, σημασίας: Η «μούντζα» είναι συμβολικά το ίδιο δυνατή και το ίδιο επιθετική, έχει όμως αρνητικό πρόσημο και υποδηλώνει ετεροπροσδιορισμό, καθώς αυτός που μουντζώνει τη Βουλή και τους εκπροσώπους της, ετεροπροσδιορίζεται. Δεν υποδηλώνει θέση αλλά αντίθεση, ως προς αυτόν που απευθύνεται η «μούντζα». Ο ετεροπροσδιορισμός, ως προς κάποιον «άλλο» και ο αρνητικός λόγος ποτέ δεν κατορθώνει στην πολιτική να δημιουργήσει δυναμική στην κοινωνία με διάρκεια. Αντιθέτως, το «Ποτάμι» συμβολικά έρχεται να εκφράσει και να προκαλέσει τα ίδια συναισθήματα και συνειρμούς αλλά με θετικό πρόσημο και με αυτοπροσδιορισμό. Υποσυνείδητα, το μήνυμα έγκειται στο ότι έρχεται να συμπαρασύρει πολιτικά μέσα από μια τυφλή γενίκευση, αυτό - δηλαδή το παρόν πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του χωρίς καμία απολύτως πολιτική διάκριση - που μέχρι πρότινος οι πολίτες απλώς «μούντζωναν». «Εγώ μπορώ να πάω στον κόσμο. Οι πολιτικοί μπορούν;», αναφέρει χαρακτηριστικά ο «απλός πολίτης» Στ. Θεοδωράκης, αποκρύπτοντας εσκεμμένα ότι είναι συγκεκριμένοι οι πολιτικοί που εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που άσκησαν, «δεν μπορούν» και όχι όλοι συλλήβδην. Έρχεται να καβαλήσει το «Κύμα» - η έτερη ονομασία που τελικά απορρίφθηκε, όπως έγινε γνωστό, καθόλου τυχαία επίσης - της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στους πολιτικούς και φυσικά να το κατευθύνει αναλόγως, για την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων του οικονομικού, μιντιακού και πολιτικού συμπλέγματος διαπλοκής που το δημιούργησε. Επίσης, καθόλου τυχαία δεν είναι η μη ξεκάθαρη τοποθέτηση σε επίπεδο ρητορικής, στον άξονα Αριστερά-Δεξιά: «Το Ποτάμι δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό», ισχυρίστηκε ο επικεφαλής της κίνησης στην πρώτη συνέντευξη Τύπου. «Το Ποτάμι δεν έχει ιδεολογία και αυτό είναι πολύ θετικό καθώς οι ιδεολογίες εμποδίζουν την σωστή πολιτική», δηλώνε ο συνιδρυτής του αν και πλέον αποχωρήσας, συγγραφέας Ν. Δήμου, γνωστός για τις περίτεχνα αντιδραστικές και νεοφιλελεύθερες απόψεις του. Ένας προσεκτικός πολιτικά, πολίτης αντιλαμβάνεται ήδη σαφώς το κλείσιμο του ματιού προς τα δεξιά: «Το μνημόνιο τελειώνει το Μάιο», «να χρησιμοποιήσω κάτι παλιό και αριστερό», η αναφορά του Στ. Θεοδωράκη σε ενδεχόμενη συνεργασία με τη Ν.Δ., η επιχείρηση αποπολιτικοποίησης του αποτελέσματος των ευρωεκλογών, κ.λπ. Διόλου τυχαίο επίσης, δεν είναι και το γεγονός ότι οι πολιτικές θέσεις κατά κύριο λόγο, δημοσιεύονται μέσω βίντεο, αποσπασμάτων από συνεντεύξεις του επικεφαλής και του προφορικού λόγου και όχι του γραπτού που απαιτεί πολύ πιο συγκροτημένο και σαφή πολιτικά λόγο και φανερώνει πολύ πιο έντονα τις πολιτικές επιδιώξεις του γράφοντος. Και το μέσο είναι μήνυμα, όπως πρεσβεύει το αμερικάνικο πολιτικό μάρκετινγκ: the medium is the message. Το πολιτικό μήνυμα είναι γρήγορο, εύπεπτο, δεν προϋποθέτει την προσοχή, τη συγκέντρωση, την πολιτική παιδεία και ανάλυση του πολίτη-δέκτη. Αλλά αντιθέτως, διαμέσου της κυριαρχίας της εικόνας και του λόγου-σύνθημα -οι πολιτικές θέσεις ανακοινώνονται με τη μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων με τηλεγραφικό τρόπο καθώς και σε βίντεο-, επιδιώκει εντέχνως τον αποπροσανατολισμό τους. Ένα πολιτικό μήνυμα fast food που όμως, ανταποκρίνεται σαφώς στο μοτίβο λήψης πολιτικών αποφάσεων, που είναι σήμερα κυρίαρχο στις μερίδες της κοινωνίας που το «Ποτάμι» διεκδικεί ως ψηφοφόρους. Όχι «καφενειακή πολιτική» πλέον, αλλά σύγχρονη, «Internet-café πολιτική». Με εργαλεία αυτή την φαινομενικά ιδεολογική ασάφεια και την πολιτική σύγχυση προκειμένου να αποκρύψουν την επί της ουσίας νεοφιλελεύθερη, με μια επίφαση προοδευτικότητας ατζέντα τους, τα στελέχη του πατούν σαφώς πάνω τόσο στο πραγματικό αίτημα που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία για άνοιγμα της «πολιτικής αγοράς» όσο και στο ισχυρότατο αντιπολιτικό και αντικομματικό «ποτάμι» που είναι διάχυτο σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Το αντιπολιτικό αυτό ρεύμα, αν και δεν προέκυψε εν πολιτικώ κενώ, τέσσερα χρόνια πριν αλλά οι «πηγές» του μας πάνε πίσω στη δεκαετία του ’90 με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, γιγαντώθηκε όμως σαφώς, όταν οι ίδιες οι πολιτικές ηγεσίες των μέχρι το 2010, ηγεμονικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. αλλά και οι πολιτικές ηγεσίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οδήγησαν στην τελειωτική ήττα και συντριβή από τις αγορές, την ίδια την Πολιτική. Η απαξίωση της Πολιτικής, και δη της Προοδευτικής Πολιτικής, δεν προήλθε καταρχήν, από την κοινωνία, τόσο της ελληνικής όσο και της ευρωπαϊκής, μιας και το αντιπολιτικό φαινόμενο δε συνιστά ελληνική πολιτική ιδιαιτερότητα. Αυτό ήταν το σύμπτωμα της απαξίωσης της Πολιτικής δια της πλήρους παράδοσης τους στις επιταγές της αγοράς, από αυτούς που υποτίθεται ότι αποτελούσαν τους βασικούς εκπροσώπους της. Στα πλαίσια αυτά, μετά και την πρώτη πολιτικά πλήρως αποτυχημένη αλλά επικοινωνιακά πλήρως επιτυχημένη καθώς, όπως συνηθίζουν να λένε και οι αγγλοσάξονες, μετρ της πολιτικής επικοινωνίας, «bad publicity is actually publicity» (η αρνητική δημοσιότητα είναι εντέλει δημοσιότητα), παρουσίαση από το Σταύρο Θεοδωράκη, αρχίζει να ξεδιπλώνεται η επικοινωνιακή στρατηγική τους, της οποίας βασικό της χαρακτηριστικό είναι η αίσθηση του δήθεν αυθόρμητου και πηγαίου, του δήθεν εναλλακτικού και του δήθεν εκπορευόμενου από τους απλούς πολίτες, που δημιουργεί. Καθόλου τυχαία δεν ήταν ούτε η ανακοίνωση που έγινε και δημοσιεύτηκε μέσω video από κινητό τηλέφωνο, η παρουσίαση στο Hub, ένα στέκι του trendy και hipster κόσμου της ελληνικής νεολαίας, με τον επικεφαλή Στ. Θεοδωράκη όρθιο σε διαρκή κίνηση και όχι στατικό, casual ντυμένο, να απαντάει σε «αυθόρμητες» ερωτήσεις αλλά και χρήση μεθόδων όπως το «γίνε εθελοντής» και το crowd funding, η υποτιθέμενη δηλαδή ενίσχυση του κόμματος από χρήματα που προσφέρουν οι πολίτες, προκειμένου να δημιουργεί την αίσθηση της ενεργούς συμμετοχής των πολιτών, ενώ παράλληλα η χρηματοδότηση που θα προέρχεται από μη δημόσια ελέγξιμες «πηγές του Ποταμιού», θα ρέει άφθονη. Είναι ενδεικτικό ότι το «Ποτάμι» από την πρώτη μέρα δημοσιοποίησης της κίνησης, διαθέτει site, πλήρη μιντιακή προώθηση, επιχορηγούμενες; οικονομικά, ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με διαρκή ροή, μηχανισμό ανθρώπων που επομένως ασχολείται συνεχώς, γραφεία και πούλμαν για την προεκλογική περιοδεία τους που ήδη πραγματοποιείται. Ταυτόχρονα το site του Στ. Θεοδωράκη protagon.gr, ήταν και είναι γεμάτο από διαφημίσεις Τραπεζών, του ΟΠΑΠ αλλά και οργανισμούς του Δημοσίου. Ο Στ. Θεοδωράκης παραμένει μέτοχος του εν λόγω site, επομένως, έχει εισοδήματα από τις τράπεζες και όλους τους ιδιωτικούς ως επί το πλείστον οργανισμούς, που θα έπρεπε να έχει απέναντι στην πολιτική του, μιας και παρουσιάζει το «Ποτάμι» ως κόμμα της Κεντροαριστεράς. Στην πραγματικότητα, όπως γίνεται αντιληπτό, τίποτε δεν είναι αυθόρμητο. Όλα είναι σύμφωνα με μια επιμελώς μελετημένη και σύγχρονη επικοινωνιακή στρατηγική. Το «Ποτάμι» είναι κατ’ ουσία ένα πολύ καλά μελετημένο, πολιτικά και επικοινωνιακά project και όχι κόμμα, που αντλεί στοιχεία από την επικοινωνιακή στρατηγική των Μπλερ και Ομπάμα αλλά και μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών τεχνολογίας και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί αλλά να αντιμετωπιστεί επαρκώς και εν τη γενέσει του, όχι μόνο πολιτικά αλλά και με όρους επικοινωνίας. Η επικοινωνία ήταν πάντοτε, κατεξοχήν και επί της ουσίας άσκηση πολιτικής καθώς διαμορφώνει απόψεις και «πραγματικότητες», δημιουργεί κλίμα. Πόσω μάλλον σε μια εποχή όπως η σημερινή όπου τα κόμματα ως φορείς έκφρασης συλλογικών κοινωνικών συμφερόντων και ως ιμάντες διαμεσολάβησης μεταξύ των πολιτικών ελίτ και της κοινωνίας των πολιτών, βρίσκονται σε καθεστώς πλήρους ανυποληψίας και παρακμής. Το «Ποτάμι» αποτελεί σχεδιασμένη παρέμβαση επιχειρηματιών, καναλαρχών, δημοσιογράφων και ομάδας πολιτικών παραγόντων, ως εναλλακτική λύση στην αποτυχία του εγχειρήματος Κ. Σημίτη- Β. Βενιζέλου, με την κίνηση των 58. Το «έριξαν» στην κεντρική πολιτική σκηνή και στο δημόσιο βίο, προκειμένου να επιχειρήσει να εδραιώσει με το περιτύλιγμα μιας δήθεν λαϊκής, νεολαιίστικης επικοινωνίας, τη βασική τους επιδίωξη που αφορά τη δικαίωση του «νεοφιλελεύθερου μονόδρομου», ως μόνη επιλογή για την ελληνική κοινωνία, παρά την οικονομική καταστροφή και την κοινωνική ερήμωση που προκάλεσε και προκαλεί στη χώρα. Το «Ποτάμι» και τα στελέχη του είναι στην πραγματικότητα οι «λάιτ» απολογητές της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας που βίωσε και βιώνει η ελληνική κοινωνία και ο Στ. Θεοδωράκης ο σύγχρονος εμποράκος της νέας πολιτικής απάτης και των ψεύτικων ελπίδων. Το «Ποτάμι», το φέρνουν προκειμένου να τα αλλάξει όλα σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας, για να μην αλλάξει εντέλει τίποτα σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής. Έρχεται να αλλάξει το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό αλλά όχι το σύστημα διαπλοκής που το συντηρεί και του οποίου αποτελεί «παιδί». Διαμέσου αυτού, το σύστημα της διαπλοκής αποκτά επίσημο κομματικό βραχίονα και αναβαθμίζει το ρόλο του ως κυρίαρχος πολιτικός παίχτης. Βασική επιδίωξη των δημιουργών του είναι να ανακόψει τη δυναμική του πραγματικού ποταμιού που έχει αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων. Απέναντι σε μια πολιτική, που έχει οδηγήσει σε ύφεση και σε εκατομμύρια ανέργους, διαλύοντας οικονομικές και κοινωνικές δομές, εν ονόματι της αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και έχει οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο μονόπλευρης λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας, με αποτέλεσμα το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Στόχος είναι στην παρούσα φάση και ενόψει των ευρωεκλογών και των εκλογών στην Τ.Α., μια νέα υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου. Αυτή τη φορά, όμως η στρατηγική δεν αφορά τόσο ένα εμπόριο φόβου και εκβιασμών που εξάντλησε πλέον τα περιθώρια επηρεασμού της ψήφου της πλειοψηφίας των πολιτών αλλά ένα εμπόριο ψεύτικων ελπίδων ως υποκατάστατο του φόβου, τόσο από τους παραδοσιακούς πολιτικούς εκπροσώπους του ευρύτερου «μνημονιακού μπλοκ» όσο και από πολιτικούς-αχυρανθρώπους, νέας κοπής. Επιδίωξη τους είναι να αποσοβηθεί η καταγραφή της ξεκάθαρης ήττας και εκλογικής συντριβής αυτής της πολιτικής, να εδραιωθεί η θεωρία του «νεοφιλελεύθερου μονόδρομου» που έβλαψε τη χώρα και την κοινωνία και ωφέλησε τους «ημέτερους» τους. Να μην απονομιμοποιηθεί μέσω ενός ξεκάθαρου εκλογικού αποτελέσματος αυτή η πολιτική και να μας παρουσιαστεί σε μια πιο light, διανοουμενίστικη και «τελευταίας τεχνολογίας» πολιτική «συσκευασία». Οδηγούμαστε πλέον, σε νέα φάση και σε ένα υπό διαμόρφωση πολιτικό σύστημα, που αν σταθεροποιηθεί, θα είναι σαφώς πιο αποφασιστικά ελεγχόμενο από το ισχύον σύστημα διαπλοκής. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων δεν συνιστά απλώς κρίση πλέον, αλλά τη ζώσα πραγματικότητα. Η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που επιβλήθηκε από τις πολιτικές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., συνιστά μια εν δυνάμει και υπό διαμόρφωση κανονικότητα που επιδιώκουν να ριζώσει και να οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε μια νέα πολιτειακή και οικονομική συγκυρία όπου θα συνεχίζεται η στρατηγική της λιτότητας, ενώ παράλληλα θα προβαίνουν σε κατ’ επίφαση «προοδευτικές» διορθωτικές πολιτικές, απόλυτα όμως ενσωματωμένες στα συμφέροντα τους, αποκαλώντας τεχνηέντως όλο αυτό, «μετά-μνημονιακή εποχή». Οι προοδευτικοί πολίτες στο σύνολο τους και η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που έχει πληγεί από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων, έχουμε υποχρέωση να μη μείνουμε απαθείς απέναντι στα σχέδια του ευρύτερου «μνημονιακού μπλοκ» δυνάμεων αλλά από κοινού να συμβάλλουμε στην ήττα αυτής της πολιτικής και στη δημοκρατική και προοδευτική λύση που θα απαντά χωρίς να συσκοτίζει, στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Η προοδευτική έξοδος από την κρίση, δε θα προκύψει ως ώριμο φρούτο. Μόνη λύση η δημοκρατική συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Μόνη λύση για τους πολίτες της Ε.Ε. να κρατήσουμε προοδευτικά ψηφοδέλτια στις επερχόμενες Ευρωεκλογές, να οδηγήσουμε σε πολιτική ήττα την νεοφιλελεύθερη πολιτική με τη ψήφο μας και στην αντιπολίτευση τις πολιτικές δυνάμεις που την ψήφισαν, την στήριξαν, την εφάρμοσαν και συνεχίζουν να το κάνουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, σε κάθε κάλπη.

Ο Σημίτης και τα mea culpa που ποτέ δεν είπε.

Της Στέλλας Παπαμιχαήλ, Δημοσιογράφου

 H εικόνα ενός πολιτικού και δη πρωθυπουργού δεν φιλοτεχνείται μόνο όταν εκείνος κατέχει τα ηνία της εξουσίας και στον τρόπο που τη διαχειρίζεται, συνδιαμορφώνεται από την συμπεριφορά που επιδεικνύει προϊόντος του χρόνου στον δημόσιο βίο και στον δημόσιο λόγο. Ο Κώστας Σημίτης είναι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην μεταπολιτευτική ιστορία, μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, και άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του, με κορυφαία στιγμή την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ – έστω και αν αυτή επιτεύχθηκε με τη λεγόμενη «δημιουργική λογιστική». Ο πρώην πρωθυπουργός συνδέεται, ωστόσο, και με κάποια από τα μεγαλύτερα μεταπολιτευτικά σκάνδαλα,με κορυφαίο αυτό του Χρηματιστηρίου το 1999, που στην ουσία αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου υπέρ του χρηματιστικού κεφαλαίου που είχε γίνει ποτέ. Στη οχτάχρονη διακυβέρνησή του εκδηλώθηκαν, επίσης, μερικά από τα μεγαλύτερα κρούσματα διαφθοράς, τα οποία πληρώνει μέχρι σήμερα ο τόπος – εξοπλιστικά, Siemens, μαύρο πολιτικό χρήμα στα κομματικά ταμεία. Την τότε πρωθυπουργική αυλή περιέβαλαν πρόσωπα σαν τον Άκη Τσοχατζόπουλο, τον Γιάννο Παπαντωνίου ή τον Θόδωρο Τσουκάτο. Σήμερα ο Κώστας Σημίτης, που θα έπρεπε να θεωρείται τουλάχιστον ηθικά απαξιωμένος, έστω και αν όλα τα παραπάνω συντελέστηκαν εν αγνοία του (;), συμμετέχει στα εγχώρια και διεθνή κομματικά φόρα σαν «Γκουρού» της πολιτικής, κατακεραυνώνει τις μεθόδους των προκατόχων του, Παπανδρέου ή Βενιζέλου, ενώ ενίοτε προχωρά σε προφητείες «θα μπούμε στο ΔΝΤ», « ανοιχτό να γίνουν πρόωρες εκλογές» και ως από καθέδρας καθηγητής, ιδιότητα που κατείχε εξάλλου, μοιράζει διδαχές περί κακού συντεχνιασμού και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Με εμφατικό ύφος τονίζει παράλληλα ότι «η κρίση δεν ήρθε από το πουθενά» αποσιωπώντας προκλητικά σε κάθε ομιλία του τις δικές του ευθύνες και ζητά από τους πολιτικούς να μιλήσουν «με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό», δίνοντας κάθε φορά το περί του αντιθέτου παράδειγμα. Για να είμαι δίκαιη πρέπει να πω ότι η αυτοκριτική δεν υπήρξε ποτέ το δυνατό σημείο των πολιτικών και ειδικά των πρωθυπουργών των νεότερων χρόνων. Μετά το “mea culpa” που ψέλλισε στα λατινικά κιόλας το 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου κανένας πολιτικός δεν παραδέχθηκε ποτέ τα λάθη και τις αδυναμίες του. Ο Κώστας Καραμανλής έχει προσβληθεί από αφωνία από τον Οκτώβριο του 2009, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την ιστορία, αναζητώντας την υστεροφημία του στην διεθνή πολιτική σκακιέρα… Η περίπτωση του Κώστα Σημίτη ωστόσο είναι διαφορετική, όπως διαφορετική είναι και η αντιμετώπισή του σε σχέση με τους άλλους πρωθυπουργούς από μερίδα του Τύπου, που χαρακτήρισε «σοφή» και «χρήσιμη» την τελευταία του παρέμβαση στο Ζάππειο. Είναι, πράγματι, «χρήσιμη» η ομιλία του κ. Σημίτη γιατί είπε και αλήθειες που πονάνε το πολιτικό σύστημα, καταδικάζοντας για παράδειγμα τον λαϊκισμό, ενώ προέβη σε ομολογουμένως «σοφές» διαπιστώσεις, που το χαρακτηριστικό τους είναι, ότι είναι τόσο αποστασιοποιημένες, όσο θα ταίριαζαν σε έναν άνθρωπο που δεν έχει κυβερνήσει ποτέ αυτή την χώρα… Η ομιλία του Κώστα Σημίτη είναι «χρήσιμη» και για έναν ακόμη λόγο. Για να οξύνει τη μνήμη των Ελλήνων ψηφοφόρων που έχουν μάθει να προσπερνούν αλλά πλέον να μην ξεχνούν, γιατί -όπως είπε και ο ίδιος- «οι χίμαιρες πληρώνονται»…..

Καλή Αρχή, Κύριε Δήμαρχε!

Του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγου


 Συγχαρητήρια για την εκλογή σας! Η επιτυχία σας στις εκλογές σημαίνει ότι ανοίγεται μπροστά σας μια περίοδος ενδιαφέρουσα και χρήσιμη που ευχόμαστε να αξιοποιήσετε με τον καλύτερο τρόπο. Τα μηνύματα των τελευταίων Αυτοδιοικητικών εκλογών είναι σαφή: οι πολίτες δεν είναι προβλέψιμοι στην ψήφο τους, οι παραδοσιακές μέθοδοι αναμέτρησης εξασθενούν σημαντικά και δε δίνουν πια χωρίς εχέγγυα δεύτερες ευκαιρίες σε όσους απέδειξαν ότι δεν τις αξίζουν. Στην αφετηρία κάθε νέας δημοτικής θητείας η εκκίνηση πρέπει να είναι πάντα δυναμική, ιδιαίτερα στην περίπτωση που ο νέος δημοτικός άρχοντας επιδιώκει μια πετυχημένη πενταετία με σκοπό την προσφορά στην πόλη του αλλά και την επανεκλογή του. Οι πολίτες κατέδειξαν με την ψήφο τους στις πρόσφατες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης ότι θέλουν ικανούς και εργατικούς δημάρχους. Συνεπώς για τους νεοεκλεγέντες δημάρχους το στοίχημα είναι μέσα σε πέντε χρόνια να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις που υποσχέθηκαν προεκλογικά και κυρίως να επικοινωνήσουν το έργο τους με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο και δη στον κατάλληλο χρόνο. Το κλειδί της επιτυχίας είναι η σωστή και σε βάθος της 5ετίας επικοινωνία του Δημάρχου με τους πολίτες. Στην «αδυσώπητη» εποχή του διαδικτύου και των social media, όπου οι εξελίξεις τρέχουν με αστραπιαίους χρόνους, οι παραδοσιακοί μέθοδοι επικοινωνίας έχουν την σημασία τους αλλά σίγουρα δεν επαρκούν. Χρειάζεται πιο σφαιρική δράση. Κάθε έργο πρέπει να διαφημίζεται στον χρόνο που εκπονείται και να προβάλλεται συνολικά στον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο με εγκυρότητα, αξιοπιστία και σοβαρότητα. Τα έργα της δημοτικής αρχής πρέπει να αποτελούν είδηση για την ίδια την πόλη και να γίνονται αμέσως γνωστά στον δημότη, καθώς όταν γνωστοποιούνται αποκλειστικά στην εκπνοή της δημαρχιακής θητείας και λίγο πριν από τις εκλογές θεωρούνται και δικαίως ως προεκλογικά τρικ και χάνουν την αξία τους. Η επικοινωνία με τους δημότες σε όλες τις μορφές που αυτή μπορεί να είναι εφικτή είναι η Λυδία λίθος για τη νέα δημοτική αρχή, ενώ αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σπουδαιότητα στις περιπτώσεις που οι εκλεγέντες έχουν ένα συνολικότερο όραμα για την πολιτική και την διοίκηση του κρατικού μηχανισμού. Σε έναν κόσμο που η διοχέτευση της πληροφορίας διαρκώς εξελίσσεται είναι ατελέσφορο οι προσπάθειες του δήμου σας να μείνουν στάσιμες στις παραδοσιακές μεθόδους επικοινωνίας. Για αυτό κάθε δράση πρέπει να έχει και την εικόνα που της αξίζει….

Στην Περιφέρεια Αττικής το στοίχημα δεν είναι του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., δεν είναι της Αριστεράς. Είναι της Ρένας!

Της Άριας Χήνου, Συμβούλου Επικοινωνίας

Την Τετάρτη 27 Αυγούστου στο Κλειστό Γυμναστήριο των Άνω Λιοσίων είχα την ευκαιρία να βιώσω μια διαφορετική εμπειρία. Να βιώσω προσωπικά το ρίγος, που διαπερνά τον κόσμο, όταν ένας ηγέτης προσέρχεται στο χώρο. Από περιγραφές και τηλεοπτικά στιγμιότυπα φαντάζομαι ότι το συναίσθημα ήταν παρόμοιο κατά τη διάρκεια των προεκλογικών συγκεντρώσεων της δεκαετίας του 1980. Αν και ελλιπώς οργανωμένη η τελετή ορκωμοσίας, σύμφωνα με τα πρωτόκολλα και την καθεστηκυία τάξη, η Ρένα κατάφερε με την παρουσία της και μόνο να ξεσηκώσει τον κόσμο. Ξαφνικά, χωρίς αναγγελίες ή προσφωνήσεις, όλοι είναι όρθιοι και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα. Η νέα Περιφερειάρχης κα Ρένα Δούρου μπήκε στο κλειστό. Για μισή ώρα περίπου ανταλλάσσει χειραψίες και φιλιά με τους παρευρισκόμενους. Όχι με τους «επίσημους» προσκεκλημένους του πρωτοκόλλου, αλλά με τους πολίτες, με τους φίλους, τους συνεργάτες, τους υποστηρικτές της, οι οποίοι έκαναν ένα μικρό ταξίδι για να είναι μαζί της στην ορκωμοσία της. Θέλουν να την αγγίξουν, να τη χαιρετήσουν προσωπικά, να της ευχηθούν και το διαφορετικό είναι ότι το θέλει και η ίδια. Συγκινείται, χαμογελά, φωτογραφίζεται και μοιάζει να παίρνει δύναμη και κουράγιο για το πολύ δύσκολο έργο που την περιμένει. Οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είναι εκεί, με τα κόκκινα γάντια τους, τα χέρια προταγμένα και την παλάμη σφιχτή γροθιά φωνάζοντας ρυθμικά: «Ρένα μπορείς, μπορείς να τους νικήσεις. Ρένα μαζί με το λαό θα τα καταφέρεις» και το χειροκρότημα είναι ακόμα πιο δυνατό. Οι φωτογράφοι και οι οπερατέρ προσπαθούν να απαθανατίσουν όλα τα στιγμιότυπα λατρείας του κόσμου προς τη Ρένα. Είναι η Ρένα η φίλη, η συναγωνίστρια, η συμπαραστάτρια, η συνάδελφος και τώρα η Νέα Περιφερειάρχης. Η Ρένα είναι πεισματάρα, δυναμική, ευσυγκίνητη, μαχητική, αποφασισμένη να γράψει το νέο βιβλίο της Περιφέρειας. Ένα βιβλίο που για πρώτη φορά θα έχει συγγραφέα γυναίκα. Μια γυναίκα που κατάφερε να επικρατήσει σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, να ανατρέψει όλα τα προγνωστικά και να πάει κόντρα στα στερεότυπα. Το στοίχημα λοιπόν είναι ένα και είναι της Ρένας. Δεν είναι του ΣΎ.ΡΙ.ΖΑ, ούτε της αριστεράς, ούτε της νέας Περιφερειακής Αρχής. Το στοίχημα είναι της Ρένας. Ο κόσμος είναι στο πλευρό της Ρένας. Επιτέλους, φαίνεται ότι κάποιος μπορεί να καλύψει το τεράστιο κενό των πολιτικών προτύπων σε αυτή τη χώρα. Η κοινωνία έχει ανάγκη να εμπιστευτεί τους πολιτικούς άρχοντες ξανά. Μια κοινωνία σε σύγχυση, γεγονός που αποδεικνύεται σαφέστατα ακόμα και από τους πέντε διαφορετικούς όρκους που επέλεξαν οι εκλεγμένοι των περιφερειακών παρατάξεων. Δήλωση της διαφορετικής αντίληψης και ιδεολογίας του καθενός. Ρεαλιστική αποτύπωση κατ’ εμέ της χαοτικής ανομοιογένειας της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Το ιδεολογικό κενό φαίνεται ότι μπορεί να το καλύψει αυτή η νέα γυναίκα που καταφέρνει να εμπνεύσει συναίσθημα και εμπιστοσύνη. Με βλέμμα καθαρό, που ακτινοβολεί πάθος, δυναμισμό, ανατροπή του κατεστημένου. «Θέλω να γράψουμε το νέο βιβλίο της Περιφέρειας, μαζί με τους πολίτες, για τους πολίτες» τόνισε η Ρένα. Ας είναι η ορκωμοσία της ο πρόλογος. Άλλωστε κάπως έτσι δε γράφονται τα βιβλία; Από μια έμπνευση, μια ιδέα, ένα συναίσθημα δυνατό που θέλουμε να το αποτυπώσουμε με λέξεις! Καλή αρχή!

Διαφημιστική Απορρύθμιση ή Ρύθμιση;

Του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγου

Την πρώτη Παρασκευή του Αυγούστου μια κατεπείγουσα νομοθετική διάταξη βάζει λουκέτο στις διαφημιστικές εταιρείες και media shops, εξυπηρετώντας τις αρπακτικές διαθέσεις μεγαλο-καναλαρχών και εκδοτών, που στοχεύουν στη συγκέντρωση του συνόλου των διαφημιστικών κονδυλίων σε βάρος των μεσαίων και μικρών Μ.Μ.Ε., ενώ παράλληλα εξυπηρετεί την αντιμετώπιση των χρόνιων παθογενειών της διαφημιστικής αγοράς προς τα Μέσα. Αναμενόμενο ένα τέτοιο ή παρεμφερές προς αυτό νομοσχέδιο μετά από όσα έχουν συμβεί στον χώρο μας τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα, όχι κεραυνός εν αιθρία, όπως θέλουν να λένε μερικοί. Κάποια στιγμή σε κάποιο άλλο σχέδιο νόμου θα έμπαινε η διάταξη. Οι λόγοι που οδήγησαν σε ένα τέτοιο νομοσχέδιο οφθαλμοφανείς στους παρατηρητικούς στο χώρο μας. Όταν διαφημιστικές εταιρείες, 4 με 5 τον αριθμό με μεγάλα διαφημιστικά κονδύλια, πτωχεύουν «εν μια νυκτί», αφήνοντας υπέρογκα χρέη σε Μ.Μ.Ε. , ανοίγοντας νέες εταιρείες με τους ίδιους πελάτες, οι υπεύθυνοι των Μ.Μ.Ε. θα έμενα με σταυρωμένα τα χέρια; Όταν οι περισσότερες διαφημιστικές εταιρείες εκμεταλλεύονταν τα χρήματα των διαφημιζομένων πληρώνοντας αρκετά ετεροχρονισμένα τα Μ.Μ.Ε., οι υπεύθυνοι θα έμεναν απραγείς; Όταν τα λεγόμενα μεγάλα media shops ζητάνε εκβιαστικά μεγάλες επιστροφές για να κλείσουν λογαριασμούς, θα μιλάμε για «καθαρούς κανόνες» παιχνιδιού; Μήπως η αγορά λειτουργούσε με ορθολογικά κριτήρια και κανόνες παιχνιδιού και το νομοσχέδιο τους απορρύθμισε; Αφήστε που η απευθείας τιμολόγηση σε διαφημιζομένους, απαλλάσσει πολλούς διαφημιστές από τον κίνδυνο της επισφάλειας και των φεσωμάτων που τόσο μας ταλαιπώρησαν στο παρελθόν. Για μια αμοιβή σε ποσοστό 5% είχαμε την ευθύνη της πληρωμής του ποσοστού 95% στα Μέσα και του Αγγελιοσήμου και του Φ.Π.Α. Τώρα ας τα πληρώσουν τα Μ.Μ.Ε., αν φυσικά θα πληρώνουν. Θυμάστε τα χρέη των Μέσων προς το Αγγελιόσημο πριν τον νόμο Βενιζέλου. Οι διαφημιστικές εταιρείες, όσες μείνουν, θα πουλάνε δημιουργικό προϊόν προς τους πελάτες και όχι τα ποσοστά των επιστροφών από τα Μέσα. Και γι’ αυτό θα αμείβονται. Τελευταία χρονιά που θα δούμε μεγάλους ισολογισμούς εταιρειών και κατατάξεις. Φυσικά υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες από το νομοσχέδιο, με παραλήπτες τα μεσαία και μικρά Μ.Μ.Ε. που θα πρέπει να οργανωθούν για να βρίσκουν πελάτες, να εισπράττουν από εκατοντάδες πελάτες και να γνωρίσουν τις επισφάλειες τους. Ακόμη, οι ωφελούμενοι από το Αγγελιόσημο δημοσιογράφοι θα δουν τα έσοδά τους να μειώνονται δραματικά, λόγω του νέου τρόπου υπολογισμού του Αγγελιοσήμου. Σε μια διαφημιστική αγορά, τραυματισμένη από τη μειωμένη διαφημιστική δαπάνη, την έλλειψη ρευστότητας, αναμένονται μεγάλος αριθμός απολύσεων, νέα φέσια σε προμηθευτές και κλεισίματα εταιρειών. Δυστυχώς, την απληστία των ολίγων θα την πληρώσουμε πολλοί. Τελειώνοντας έχω μια ερώτηση προς τον Πρόεδρο και το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσής μας: Θα γίνουν μέλη και οι νέες εταιρείες, που οι «πτωχευμένες» άνοιξαν «εν μια νυκτί»;

Ο φόβος του άλλου...

Άρθρο της Στέλλας Παπαμιχαήλ - Δημοσιογράφου/ O φόβος του άλλου, του διαφορετικού, αυτού που δεν το νιώθουμε ως δικού μας και το πολεμάμε άλλοτε λεκτικά, άλλοτε με εχθρικές συμπεριφορές, άλλοτε με ρουκέτες, όπως στην πολύπαθη Μέση Ανατολή στοιχειώνει το φετινό καλοκαίρι. Εδώ η ρήση του Ζαν Πολ Σαρτρ «Κόλαση είναι οι άλλοι άνθρωποι» βρίσκει σάρκα και οστά, συνθλίβοντας παράλληλα την ιδέα της ειρηνικής συνύπαρξης παρά τη διαφορετικότητα στην θρησκεία, τις ιδέες, την κουλούρα, την αποδοχή. Την εμμονή της εναντίωσης στον ξένο, τον αλλότριο και τον διαφορετικό τη συναντάμε φυσικά και στις δυτικές κοινωνίες, που επαίρονται για τον πολιτισμένο τρόπο συμπεριφοράς τους. Εδώ οι εχθρικές συμπεριφορές δεν εκφράζονται, βεβαίως, με πόλεμο και με εκτόξευση ρουκετών αλλά με ρατσιστικούς νόμους, ρατσιστικές συμπεριφορές και σχόλια που στόχο έχουν να προσβάλουν και να υποτιμήσουν το διαφορετικό. Ο άλλος δεν είναι καλοδεχούμενος γιατί απλά δεν μας μοιάζει εξωτερικά, είναι μαύρος ή κίτρινος, δεν είναι καθολικός ή ορθόδοξος, δεν τρώει γαλοπούλα κατά τον προσφιλή τρόπο που την μαγειρεύουμε εμείς τα Χριστούγεννα και δεν θα γίνει ποτέ άξιος να συνυπάρξει ως σύζυγος για τον γιο ή την κόρη μας. Αυτό το τελευταίο «αξίωμα» πραγματεύεται η γαλλική κωμωδία με τον χαρακτηριστικότατο τίτλο «Θεέ μου τι σου κάναμε», που προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους, αφού έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη φετινή εισπρακτική επιτυχία στην Γαλλία. Με βασική ιδέα τον φόβο του ξένου, η ταινία μέσα από ένα πνευματώδες και σπαρταριστό χιούμορ, που κακά τα ψέματα δεν μπορεί να βγάλει το ίδιο καλά ο αμερικανικός κινηματογράφος, αναδεικνύει ανάγλυφα το πώς όλοι μας συνειδητά η ασυνείδητα προβάλλουμε ένα τείχος προστασίας απέναντι στο καινούργιο και διαφορετικό, υιοθετώντας ρατσιστικά συνήθως σχόλια και πως, τελικά, ο μόνος τρόπος να το ξεπεράσουμε είναι να το παραδεχθούμε! Να αναγνωρίσουμε, δηλαδή, ότι εκούσια ή ακούσια είμαστε όλοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής ή θρησκεύματος, ρατσιστές… Μια συντηρητική μεγαλοαστική γαλλική οικογένεια πρέπει ξαφνικά να αποδεχθεί στους κόλπους της, τους εκλεκτούς γαμπρούς που επέλεξαν οι κόρες τους, έναν Κινέζο, έναν Εβραίο, έναν μουσουλμάνο και έναν έγχρωμο από την ακτή Ελεφαντοστού… Ταινία με έξοχους χαρακτήρες, δυνατή ερμηνεία ρόλων που βασίζονται στην εύστοχη ατάκα, χωρίς γνωστό καστ αλλά με συμπαθέστατους ηθοποιούς κερδίζει από την αρχή το ακροατήριο. Νομίζω ότι είχα πολύ καιρό να γελάσω αλλά και να προβληματιστώ τόσο, όσο βεβαίως επιτρέπουν οι συνθήκες μέσα από ένα δίωρο έργο σε θερινό σινεμά της Αθήνας, μεσούντος ενός αλλόκοτου Ιουλίου…

… και του θανάτου μου γενέθλια θα κάνω!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Το γνωστό σουξέ, του δημοφιλούς αοιδού το ξέρετε ή τουλάχιστον ξέρετε μια στροφή από το ρεφραίν του σουξέ. Εκείνο που δεν ξέρετε και ίσως σας φανεί παράξενο είναι ότι γίνονται «γενέθλια θανάτου» αλλά ονομάζονται γενέθλια στο facebook! Ναι, δεν διαβάσατε λάθος. Αν κάποιος πεθάνει ενώ διατηρεί σελίδα στο facebook, αυτός θα κείτεται στο χώμα αλλά η σελίδα θα είναι όρθια, με τα τελευταία posts in action! Φαντάζεστε την ανείπωτη θλίψη της οικογένειας του εκλιπόντος να τον βλέπει καθημερινά να φιγουράρει μέσα από φωτό και βίντεο, παλαιότερων ευτυχισμένων στιγμών! Δεν γνωρίζω αν έχει εγερθεί ζήτημα διαχείρισης των ηλεκτρονικών σελίδων εκλιπόντων μελών ενός κοινωνικού ιστότοπου. Ποιος έχει την ευθύνη αν θα παραμείνει η σελίδα ή αν θα κατέβει; Και ποιος θα δώσει την εντολή; Οι κληρονόμοι ή τα δικαστήρια; Ο ίδιος ο εκλιπών έχει τη δυνατότητα να αφήσει σε διαθήκη τους κληρονόμους της σελίδας του; Κι αν η σελίδα έχει ανέκδοτα ποιήματα ή πίνακες του εκλιπόντος ποιος κληρονομεί; Σας θυμίζω ότι διάσημος ζωγράφος άφησε το μπλοκ της ζωγραφικής του με έργα που δεν είχαν εκτεθεί και ο κληρονόμος του το πούλησε πανάκριβα. Φυσικά, το νεαρό της ηλικίας του δικτυακού αρχείου σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας των χρηστών του, δεν έχει δώσει το χρόνο για νομοθετική ρύθμιση του θέματος. Οσονούπω αναμένεται να «φακελώνεται» και στον κυβερνοχώρο κάθε αλληλογραφία σε στικάκια! Μακάβριο το θέμα αλλά υπαρκτό! Δεν συμφωνείτε;

Ωραιοπάθειες…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Η Αλίκη, ο Γιάννης, η Δήμητρα και εκατοντάδες ακόμη μέλη του γνωστού μας facebook, άλλαξαν την εικόνα του προφίλ τους για χιλιοστή εκατοστή τρίτη φορά μέσα στους τελευταίους έξι μήνες. Πότε αν φας, πότε προφίλ, πότε με μαγιό, πότε καβάλα στο γάιδαρο και πάει λέγοντας. Τι κι αν ο αρχικός σχεδιασμός του εφευρέτη της γνωστής ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης ήταν να βρίσκουμε τους παλιούς γνωστούς και φίλους, να ανταλλάσουμε απόψεις και να μοιραζόμαστε παντός είδους συναισθήματα χαράς, λύπης, και πολλών άλλων καθημερινών μας ασχολιών. Η κεντρική φωτογραφία του προφίλ στη σελίδα του καθενός είναι ο καθρέφτης στον οποίο βλέπουμε το είδωλο μας και θέλουμε να το θαυμάζουν και οι άλλοι. «Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι και από μόνη σου αγαπιέσαι» λέει ένα παλιό σουξέ, πριν ακόμη ανακαλυφθεί η σελίδα στο facebook. Ωραιοπάθειες και καρδιοπάθειες από πολλές προφίλ – φωτό. Βέβαια υπάρχουν και τα «σούργελα» κάτι όψιμες σαρανταπεντάρες που «βουγιουκλονεανίζουν» ναζιάρικα στις φωτό του προφίλ τους. Το πιο τρελό είναι ότι διαβάζεις από κάτω σχόλια, όπως κουκλάρα, τέλεια, σούπερ, μοντέλο και άλλα τέτοια υποκοριστικά που δεν έχουν καμία σχέση με τη φωτό που έχει αναρτηθεί. Προσωπικά τρελαίνομαι και κάνω πάντα like σε αυτοφωτογραφιζόμενες (selfie) που ατενίζουν σοβαρά, με απλανές βλέμμα το Υπερπέραν! Από το AD BUSINESS

Άρτος και θεάματα.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Είναι γνωστές οι δέκα τεχνικές της χειραγώγησης της κοινής γνώμης από τον Αμερικανό ακαδημαϊκό και στοχαστή Ναόμ Τσόμσκι. Η πρώτη τεχνική, είναι η τεχνική της διασκέδασης, όπου η κοινή γνώμη στρέφει την προσοχή της πέρα από τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα σε θέματα που τον διασκεδάζουν σημαντικά ή ασήμαντα, όπως αθλητικά, μουσικά, ακόμη και θεατρικά γεγονότα. Μια τεχνική χειραγώγησης της κοινής γνώμης γνωστή σε όλους όσους στοχεύουν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από φλέγοντα ζητήματα, αλλά και αναγκαία πολλές φορές για την ψυχολογική τόνωση μιας κοινωνίας που τα βλέπει όλα μαύρα. Ένας καταλύτης των δυσκολιών που περνάει και μια μικρή αχτίδα ελπίδας. Στην τεχνική της διασκέδασης συμπεριλαμβάνονται από τις γνωστές μας Ρωμαϊκές φιέστες στο Κολοσσιαίο μέχρι το σύγχρονο μουσικό γεγονός της Eurovision αλλά και η πληθώρα των ποδοσφαιρικών γεγονότων εθνικών ομάδων, όπως Euro και Μουντιάλ. Αγαπημένη τεχνική και όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Είναι γνωστό το «άρτος και θεάματα» θέλει ο λαός! Στη χώρα μας για λίγες μέρες ξεχάστηκαν τα πάντα. Ούτε τα πρόσθετα χαράτσια, ούτε τα πιθανά νέα μνημόνια μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στη ζωή μας. Μόνο οι αγώνες της Εθνικής μας ομάδας είχαν ενδιαφέρον. Και όσο μας γέμιζαν χαρά, τόσο ξεχνάγαμε τα προβλήματα. Δυστυχώς, ενώ το Μουντιάλ συνεχίζεται, η αισιοδοξία μας σταμάτησε. Η ποδοσφαιρική παραλλαγή του γνωστού μας Καβαφικού ερωτήματος «και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς … μουντιάλ» αντικατοπτρίζει πλήρως τη θλιβερή επιστροφή στην πραγματικότητα. Γιατί και το Μουντιάλ, ήταν μια λύση απέναντι στην κρίση!

Οι ευέλικτες μορφές πληρωμής «του μηνιάτικου» στην επικοινωνία.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Συνθήκες Μεσαίωνα επικρατούν στις περισσότερες κατηγορίες εργαζομένων και μέσα σ’ αυτούς και οι εργαζόμενοι στο δικό μας χώρο, της επικοινωνίας. Καθυστερήσεις και κουρέματα μισθών και ένα καθεστώς εργασιακών συμβάσεων που τίποτα δε θυμίζει το «ένδοξο» παρελθόν του κλάδου μας. Επόμενο στάδιο, μετά από τις καθυστερήσεις καταβολής των δεδουλευμένων θα είναι η πληρωμή σε είδος, από τα διαφημιζόμενα προϊόντα της εταιρίας. Διαφημίζουμε λάδια, παίρνουμε δωρεάν ένα μέρος του μισθού μας, σε πεντόκιλα. Διαφημίζουμε σούπερ μάρκετ παίρνουμε διατακτικές αγοράς που αντιστοιχούν στο ένα τρίτο του μισθού μας. Όποιο προϊόν κι αν διαφημίζει η εταιρία, διατίθεται προς αγορά από τους ίδιους τους διαφημιστές του και με κουπόνια προσφορών. Τυχεροί οι εργαζόμενοι σε διαφημιστικές εταιρίες που διαφημίζουν κινητή τηλεφωνία, πρατήρια βενζίνης, σούπερ μάρκετ, συνεργεία κάθε είδους, ξενοδοχεία σε τουριστικές περιοχές και άλλα προϊόντα καθημερινής ανάγκης. Άλλωστε ο κανόνας είναι ένα προϊόν για να διαφημιστεί καλύτερα θα πρέπει ο πρώτος που θα το πιστέψει, να είναι ο διαφημιστής του! Τώρα, αν διαφημίζεις πίτσα, όσο καλή κι αν είναι δεν μπορεί να την τρως καθημερινά. Όσο για το επίδομα άδειας, προτείνεται να δίνουν οι εργοδότες στους εργαζόμενους, σε μεταλλικό κουτάκι «κοπανιστό αέρα» με άρωμα θάλασσας ή βουνού. Όσο για τις νέες μορφές ευέλικτης απασχόλησης στον κλάδο μας, εκτός από τη μόνιμη, μερική και εκ περιτροπής απασχόληση θα ακολουθήσουν η ετήσια (μια φορά το χρόνο) και η δίσεκτη απασχόληση. Κάντε υπομονή και θα έρθουν καλύτερες μέρες (πολιτική υπόσχεση)! Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Tattoo, ένα νέο διαφημιστικό Μέσον…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Ξεκίνησε ως underground κίνημα. Αφορούσε περιθωριακά στοιχεία και ήταν κοινωνικά απαράδεκτο για τις νέες ηλικίες. Τι κι αν ήταν σύμβολο στολισμού, κύρους για πολλές αρχαίες φυλές. Μιλάμε για το tattoo. Ένα κίνημα που φουντώνει στις μέρες μας και είναι πλέον όχι μόνο κοινωνικά αποδεκτό αλλά και της μόδας. Είναι trendy. Από εφήβους μέχρι νεογέροντες να «χτυπάνε» φράσεις, ονόματα, πουλιά, και άλλες ψυχεδελικές παραστάσεις σε φανερά και απόκρυφα σημεία του σώματος. Άλλα μόνιμα και άλλα εφήμερα. Καλοκαιρινά tattoo, αγάπης tattoo, ελευθερίας tattoo με γεράκια και αετούς και άλλα παρεμφερή. Τώρα η τέχνη tattoo την υπηρεσία των brands. Των γνωστών και φημισμένων ανά τον κόσμο διάσημων ονομάτων. Το γυμνό ανθρώπινο σώμα, διαφημιστικό όχημα που «νοικιάζεται» για μια χρονική περίοδο για να μεταφέρει το μήνυμα ή το όνομα του διαφημιζόμενου προϊόντος. Ανάλογα με το προϊόν και τη χρήση του και η θέση του στο ανθρώπινο σώμα. Μια φίρμα προφυλακτικών που θα το έβαζε, στο χέρι; Όσο για τον τιμοκατάλογο του Μέσου, αυτό καθορίζεται από το μέγεθος του tattoo, το σημείο που θα γίνει, o χρόνος παραμονής του καθώς και τη συχνότητα έκθεσης του μηνύματος και την αποκλειστικότητα στον αριθμό tattoo που θα έχει στο σώμα του ο άνθρωπος – Μέσον. Τα παραφερνάλια του νέου Μέσου είναι η επιλογή της κατάλληλης ένδυσης για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έκθεση του tattoo και το συνεχές «φρεσκάρισμα» του. Ανταγωνιστικό Μέσον, το body painting! /Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2014 Αγαπητέ Υποψήφιε, … να γιατί χάσατε!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου Είναι γνωστό ότι οι εκλογές, είναι ανταγωνισμός, είναι αγώνας , είναι μάχη, οι εκλογές είναι ΠΟΛΕΜΟΣ. Μόνο η οργή, η πόλωση, και οι ξεθωριασμένες καταγγελίες δεν αρκούν για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα της νίκης. Χρειάζεται να υπάρχει και θετικιστική οπτική των πραγμάτων. Αυτό είναι μια πρώτη γενική πολιτική αποτύπωση των αυτοδιοικητικών εκλογών. Το έργο που είδαμε στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ΔΕΝ το έχουμε ξαναδεί. Είναι πρώτης προβολής. Μεγάλοι χαμένοι οι περισσότεροι «εν ενεργεία» τοπικοί άρχοντες, ακόμη και Δήμαρχοι μιας θητείας, υποψήφιοι που προτίμησαν να αναμετρηθούν με κραυγαλέα συνθήματα και όχι με χαμηλούς τόνους, υποψήφιοι με «βαριά ονόματα» αλλά και με κομματικά βαρίδια, και υποψήφιοι που δεν γνώριζαν τη διδαχή της πολιτικής ιστορίας ότι τα «κάστρα πέφτουν από μέσα»! Στη δεύτερη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών είδαμε σκηνικά ανισορροπιών, λανθασμένους υπολογισμούς, «ανάρμοστες» κομματικές συμπεριφορές, εσωκομματικά μαχαιρώματα. Αποτέλεσμα: μη «αναμενόμενες» ήττες από πολλούς εν ενεργεία Δημάρχους αλλά και νικητές υποψήφιους που τους «έλειπαν» στον πρώτο γύρω των εκλογών όλοι οι ψήφοι της αντιπολίτευσης. Και τους πήραν, είτε λόγω ανανέωσης, είτε λόγω συνεργειών, είτε λόγω προσωπικών αντεκδικήσεων. Απίστευτες «καραμπόλες»! Το θλιβερότερο όμως όλων είναι ότι στο σύνολο των Δημάρχων εξελέγησαν μόνο 12 γυναίκες ήτοι το ελάχιστο 3,5%, γεγονός που μεταφράζεται είτε σε απουσία ενδιαφέροντος από γυναίκες να διεκδικήσουν το αξίωμα, είτε σε έλλειψη εμπιστοσύνης από το εκλογικό σώμα να τις πριμοδοτήσουν. Το πιο αξιοσημείωτο των πρόσφατων εκλογών είναι ότι πρώτη φορά έχασαν τόσοι πολλοί δήμαρχοι μιας θητείας, καθώς συνήθως δίνεται και δεύτερη ευκαιρία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα όρια αντοχής και ανοχής του κόσμου έχουν στενέψει και μπορούν ευκολότερα να «μαυρίσουν» υποψήφιους και να δοκιμάσουν πιο νέους και ίσως απειρότερους αλλά σε καμία περίπτωση «φθαρμένους». Πολλοί αυτοδιοικητικοί άρχοντες έπεσαν θύματα της γενικότερης πολιτικής απαξίωσης των πολιτών για τους πολιτικούς. Βρέθηκαν στο ζενίθ της αυτοδιοικητικής απαξίας και στο ναδίρ της προσωπικής εκτίμησης. Παράπλευρες απώλειες στις περισσότερες των περιπτώσεων, και οι ψηφοφόροι τους έδειξαν «κόκκινη» κάρτα με την πρώτη! Σε κάθε ήττα υπάρχουν πολλές αιτίες. Στις ήττες που υπέστησαν πολλοί αυτοδιοικητικοί σ’ αυτές τις εκλογές, την πιο μεγάλη ευθύνη έχει η επικοινωνιακή πολιτική που ακολούθησαν. Στηριγμένη η πολιτική επικοινωνία σε πετυχημένες στρατηγικές του παρελθόντος, έχασε παταγωδώς. Καταποντίστηκε για να κυριολεκτούμε. Οι ψηφοφόροι άλλαξαν, δεν θύμιζαν σε τίποτα από τις εκλογές του παρελθόντος. Αντ’ αυτού είδαμε, εντυπωσιακές ομιλίες «κονσέρβας», μηνύματα «πακεταρισμένα» άλλων εποχών, συνθήματα – κλισέ, ομοιομορφία στρατηγικών. Ετοιματζίδικα όλα, στις περισσότερες εκλογικές εκστρατείες. Καμία ταύτιση με την ταυτότητα του υποψήφιου προσώπου. Γυναίκα υποψήφια Δήμαρχος, εκφώνησε ομιλία, ίδια με αυτή που θα μπορούσε να εκφωνήσει και άνδρας υποψήφιος. Καμία διαφοροποίηση, ιδιαιτερότητα λόγω φύλου και προσωπικότητας του υποψηφίου. Ακόμη και η προβολή των υποψήφιων συμβούλων κάθε συνδυασμού προβλήθηκε με τα ίδια επίθετα όπως νέος, άφθαρτος, έμπειρος, καταξιωμένος και άλλες κοινότυπες λέξεις. Όμως οι πολίτες – ψηφοφόροι ήθελαν «προσωπικές στρατηγικές» από τον κάθε υποψήφιο, στις ομιλίες, στα συνθήματα, στον προφορικό λόγο. Ήθελαν να «πειστούν» πριν ψηφίσουν, με νέο, φρέσκο και ανθρώπινο λόγο. Με την «ατόφια» προσωπικότητα του υποψηφίου. Το εκλογικό σώμα είναι περισσότερο απαιτητικό από ποτέ. Απέδειξε ότι η κριτική του καναπέ που με τόση ευκολία του «φόρεσαν», ο μανδύας του καθοδηγούμενου ψηφοφόρου από στείρες κομματικές γραμμές, δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το ποσοστό της αποχής απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι πολλοί ψηφοφόροι δεν πείστηκαν και δεν προσήλθαν στην κάλπη. Οι υποψήφιοι είδαν το δέντρο αλλά έχασαν το δάσος! Θέλω να πιστεύω ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική επικοινωνία, πήραμε το μάθημα μας. Οι ψηφοφόροι άλλαξαν, αλλά το μήνυμα ελήφθη;

Για ένα like, ρε γαμώτο…!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Ξεκίνησε η μάχη του σταυρού, σε δημοτικές και Ευρωεκλογές και παράλληλα η «άλλη μάχη» των υποψηφίων στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης λέγε facebook, για τη συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερων likes. Τι θα τα κάνουν, δεν ξέρω. Ρωτήστε τους. Ο ανταγωνισμός μεγάλος και η προσωπική επαφή που φέρνει ψήφους έχει αντικατασταθεί από τη χειραψία μέσω πληκτρολογίων! Όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας, χωρίς διακοπή για να κερδίσουν μια κοινοποίηση, ένα σχόλιο, ένα like. Και το τι γράφεται στα κείμενα είναι για να γράψεις βιβλίο. Τώρα αν κάθε like εξαργυρωθεί στην κάλπη με μια ψήφο, αυτό συζητιέται. Τα social media δεν είναι η μαγική συνταγή για φτηνές και αποτελεσματικές καμπάνιες. Αποτελούν μέρος της συνολικής καμπάνιας. Άλλωστε, το μεγαλύτερο ποσοστό όλων όσων χρησιμοποιούν καθημερινά και συστηματικά το διαδίκτυο, είναι νέοι και νέες, όπου η αποχή τους από τις κάλπες αναμένεται στα ύψη. Συμπέρασμα, καλά τα likes υποψήφιοι, αλλά καλύτερα να βγείτε στους δρόμους, στις λαϊκές, να τρέξετε σε γάμους και κηδείες, μήπως μαζέψετε καμιά ψήφο. Like στην κάλπη δεν μπαίνει! Την επαύριο των εκλογών θα μετράτε χιλιάδες likes στον τοίχο σας όμως δεν θα αντιστοιχούν στον πραγματικό αριθμό των σταυρών που θα πάρετε. Όσο για τις φωτό των υποψηφίων στους τοίχους τους που περιμένουν το δικό τους like, εκεί υποκλινόμαστε στην τεχνολογία του photoshop.

Στη μαρκίζα πολλές οι φίρμες, στο μαγαζί λίγος ο κόσμος…

Άρθρο της Στέλλας Παπαμιχαήλ - Δημοσιογράφου/ Κλείνοντας τη χειμερινή σεζόν των καλλιτεχνικών σχημάτων -όσων έχουν επιβιώσει, βέβαια, στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης- ένα είναι σίγουρο, ότι επέζησαν μόνο εκείνα που λειτούργησαν με «συμμαχίες». Τουτέστιν, δύο ή και τρία γνωστά ονόματα μπορούσαν να γεμίσουν αξιοπρεπώς τα μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης ή τις μουσικές σκηνές, ενώ στις περιπτώσεις όπου μόνο ένας τραγουδιστής αποπειράθηκε να ανταπεξέλθει, χωρίς άλλες καλλιτεχνικές συμπράξεις, το μαγαζί έκλεινε, προφανώς γιατί δεν κατάφερνε να προσελκύσει το απαιτούμενο κοινό για να το διατηρήσει ανοιχτό ο εκάστοτε επιχειρηματίας. Κάπως έτσι πορεύεται από το 2011 κιόλας, με τη συμμαχική κυβέρνηση Παπαδήμου, και η πολιτική σκηνή της χώρας. Λίγο η οικονομική κρίση, περισσότερο το έλλειμμα ηγεσίας και, κυρίως, η απουσία στιβαρότητας ενός πολιτικού αρχηγού να εμπνεύσει τους ψηφοφόρους έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η χώρα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς «συμμαχικές κυβερνήσεις». Το ίδιο πάνω-κάτω συμβαίνει και στην Ευρώπη, όπου σήμερα και ενόψει ευρωεκλογών πανθομολογείται ότι δεν υπάρχουν οι μεγάλου βεληνεκούς ηγέτες, τύπου Ντε Γκωλ, Χέλμουτ Κολ ή ακόμη και της Μάργκαρετ Θάτσερ, που μπορούσαν από μόνοι τους να σηκώσουν το βάρος του πολιτικού κόστους και δεν προσπαθούσαν να μετακυλήσουν τις ευθύνες σε συμμάχους ή συνεργάτες. Σε συμπράξεις βρίσκονται σήμερα οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας, ενώ ο μοναχικός δρόμος του Φρανσουά Ολάντ τον οδηγεί σταδιακά σε αδιέξοδα… Στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ κουλτούρα κυβερνητικών συνεργασιών, και μάλλον δεν έχουμε αποκτήσει ακόμη, αφού η κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκε αποκλειστικά εξ’ ανάγκης, κυρίως δε, εκλογικής επιβίωσης του δεύτερου, και μπατάρει κυρίως από τη μια πλευρά. Στη Γερμανία Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλιστές διαπραγματεύονταν επί ένα εξάμηνο για το κυβερνητικό πρόγραμμα, εδώ η περίφημη συμφωνία 6 σημείων των δύο κομμάτων δόθηκε τσάτρα-πάτρα στη δημοσιότητα και σήμερα, μάλλον, αποτελεί κουρελόχαρτο (ποιος τη θυμάται δηλαδή…). Ελέω εκλογών και επειδή το προεκλογικό σκηνικό είναι απίστευτα ρευστό τα περισσότερα κόμματα, είτε παραδοσιακά είτε νεοσύστατα, ομνύουν στις κυβερνήσεις συνεργασίας, ενώ κάποια διαγκωνίζονται στο ποιος θα παίξει το ρόλο του ρυθμιστή, όταν με το καλό ξεκαθαρίσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Κορυφαία στελέχη ένθεν κακείθεν προσπαθούν να πείσουν για την ανάγκη συνεννόησης ακόμη και με μέχρι πρότινος άσπονδους αντιπάλους τους, επικαλούμενα το συμφέρον της χώρας και την εθνική ενότητα. Και επιμένουν στην επιχειρηματολογία τους, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι το σχήμα που θα γεννηθεί από αυτό θα είναι από παράταιρο έως εξαμβλωματικό, ας θυμηθούμε τη συμπόρευση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ στην οικονομία, τότε που ήθελαν να «σκίσουν και οι δύο τα μνημόνια». Προσφάτως η Ντόρα Μπακογιάννη είπε πως «με το Φώτη Κουβέλη κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε», ενώ ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ έχει γίνει πόλος έλξης και για Παπανδρεϊκά στελέχη, προεξάρχοντος όπως διεφάνη και του πρώην πρωθυπουργού. Το «Ποτάμι» θέλει να πετύχει ποσοστό άνω του 5% γιατί θέλει να συμπράξει με τους πρώτους για το καλό της χώρας. Με τον έναν η με τον άλλο τρόπο στην πολιτική σκακιέρα όλοι ελπίζουν σε μετεκλογικούς γάμους συμφέροντος και προσπαθούν αυτό να το περάσουν ως αναγκαιότητα στους ψηφοφόρους. Στην ουσία εξαπατούν τους πολίτες με την ιδέα των συμμαχιών, λόγω της δικής τους αδυναμίας να κερδίσουν την πλειοψηφία τους. Το αποτέλεσμα είναι -αν θυμηθούμε και τα τελευταία ισχνά, για τα μεγάλα κόμματα, εκλογικά ποσοστά- να κυβερνά μια μειοψηφία πολιτικών, λόγω της διαίρεσης της πλειοψηφίας των πολιτών σε πολλά κόμματα. Αν το κίνητρό τους ήταν η χώρα, θα έβρισκαν ένα «modus operandi» μεταξύ τους, πολύ φοβάμαι, όμως, ότι εκεί τους οδηγεί η έλλειψη σοβαρών πολιτικών προτάσεων και η εκλογική-κομματική τους επιβίωση. Και ο κόσμος το έχει καταλάβει…

Τελευταίες οδηγίες προς Υποψήφιους Αυτοδιοικητικούς και Ευρωβουλευτές

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Το «εκλέγεσθαι» από σημαντικό αριθμό νέων υποψήφιων πολιτικών στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και στις Ευρωεκλογές αποτελεί για πολλούς μια ευχάριστη έκπληξη για όσους πιστεύουν στην ανακυττάρωση, ανανέωση του πολιτικού δυναμικού της χώρας μας. Και δεν περιορίζεται η λέξη νέος πολιτικός μόνο στα ηλικιακά χαρακτηριστικά της νιότης. Καταξιωμένοι επιστήμονες, πετυχημένοι επιχειρηματίες, μέλη ακτιβιστικών οργανώσεων, εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών προσελκύονται από τα θέλγητρα της εξουσίας είτε εξαιτίας της κοινωνικής απαίτησης του εκλογικού σώματος είτε από την αίγλη που αποπνέει το επιδιωκόμενο αξίωμα, είτε από πραγματική πρόθεση προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο. Υπάρχει πλούσια αρθρογραφία και βιβλιογραφία για τα χαρακτηριστικά του επιτυχημένου πολιτικού. Ωστόσο, δεν είναι όλοι κατάλληλοι να παραμείνουν στην πολιτική και η επιτυχία τους δεν είναι εγγυημένη. Πολλοί εξωτερικοί παράγοντες παίζουν ρόλο όπως συγκυρίες, συμμαχίες, τύχη, το timing κλπ. Όμως κάποια από τα χαρακτηριστικά αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες εκλογής του υποψήφιου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση ή και για κάθε είδους εκλογική αναμέτρηση. 1.- Μελετήστε προσεκτικά το πολιτικό τοπίο. Στις εκλογές πάντα υπάρχει «ρίσκο». Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά μεταξύ του «αλόγιστου» ρίσκου και του «λελογισμένου». Μελετήστε το πολιτικό περιβάλλον, διαβάστε τις προθέσεις των ψηφοφόρων, αξιολογείστε τους αντιπάλους σας και ζυγίστε τις πιθανότητες εκλογής σας. Το πολιτικό timing πρέπει να παίξει το σημαντικότερο ρόλο στην απόφαση σας. Μελετήστε το. 2.- Αποφασίστε άμεσα. Μην κωλυσιεργείτε συζητώντας με φίλους, γνωστούς, συγγενείς σε ατέρμονες συναντήσεις. Πάρτε γρήγορα την απόφαση και κάντε πρώτοι το βήμα μπροστά, σε σχέση με τους αντιπάλους σας. Όσο πιο γρήγορα, ξεκινήσετε τις χειραψίες με τα μέλη του εκλογικού σας σώματος τόσο περισσότερες χειραψίες θα κάνετε και τόσες περισσότερες ψήφους θα κερδίσετε! 3.- Κάντε επικοινωνία με «πλήρες νόημα». Μετατρέψτε το πολιτικό σας όραμα και προτάσεις σας που πιστεύετε ότι είναι ικανά να αναμορφώσουν ριζικά τη ζωή των κατοίκων του Δήμου, της Περιφέρειας ή της χώρας σε επικοινωνιακά μηνύματα πλήρη και με τέτοιο τρόπο ώστε να πείσετε το εκλογικό σας σώμα για την ορθότητα τους. 4.- Ο από μηχανής Θεός είστε Εσείς! Μην περιμένετε από θαυματοποιούς επικοινωνιολόγους, από συζητήσεις σε τηλεοράσεις, από συνεντεύξεις σε εφημερίδες, ή από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως facebook, twitter και άλλες να σας φέρουν τον βασικό «κορμό» των συνολικών ψήφων σας. Απλά, θα συνεισφέρουν στην δική σας σκληρή δουλειά και καθημερινή επαφή με τους συμπολίτες σας. Φυσικά, οι λεγόμενοι «ψηφοσυλλέκτες» συνεργάτες είναι επιθυμητοί αλλά μην ξεχνάτε ο από μηχανής Θεός είστε Εσείς. Ο Υποψήφιος. 5.- Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι τρόπος ζωής. Αυτό θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από όσους πιστεύουν ότι υπάρχει το επάγγελμα πολιτικός. Φυσικά και υπάρχουν πολιτικοί με μακροχρόνιες καριέρες που στα μάτια των πολιτών, φαίνονται επαγγελματίες πολιτικοί. Όμως, η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι τρόπος ζωής. Φορτώνει με άγχος, πίεση, ανασφάλεια, εγκυμονεί κινδύνους για τη ψυχική υγεία του υποψήφιου, αλλάζει τις προτεραιότητες του και της οικογένειας του περιορίζει τα ενδιαφέροντα και εγκλωβίζει όλες τις συμπεριφορές προσωπικές και κοινωνικές του υποψήφιου. Ιδιαίτερα σε μια φορτισμένη προεκλογική περίοδο, ο τρόπος ζωής ενός υποψήφιου μοιάζει με τον τρόπο ζωής ενός γυρολόγου!

ΟΜΙΛΙΑ Θ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ

Καλησπέρα, Θα ξεκινήσω την ομιλία μου με τον καθιερωμένο τρόπο: «Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την τιμητική για μένα σημερινή παρουσία σας εδώ!» Όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται σας το λέω πραγματικά από την ψυχή μου γι’ αυτό και το επαναλαμβάνω, «Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας, στην πρώτη και μοναδική μέχρι τώρα παρουσίαση των βιβλίων μου». Πριν από αρκετά χρόνια αποφάσισα να μετατρέψω το χόμπι μου, την ενασχόληση με την πολιτική, σε παράλληλη επαγγελματική ενασχόληση με την εμπορική επικοινωνία. Στα πρώτα εκείνα βήματά μου, ένας πρωτοκλασάτος πολιτικός της τότε εποχής, μου είπε: «Διάλεξες να είσαι πάντα στο παρασκήνιο. Χώνεψε το και μείνε εκεί. Η δουλειά σου είναι να βοηθήσεις αυτούς που σε εμπιστεύθηκαν όσο το δυνατό καλύτερα γίνεται. Αν κερδίσει ο υποψήφιος πολιτευτής, θα κερδίσει αυτός. Αν χάσει, θα φταις πρώτα απ’ όλους ΕΣΥ!». Στο πέρασμα των χρόνων πήρα μέρος σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις αυτοδιοικητικές, εθνικές, συνδικαλιστικές. Σε άλλες κέρδισα, σε άλλες έχασα. Στις περισσότερες που κέρδισα είχα υποψήφιους, από τη λεγόμενη κατηγορία των αουτσάιντερς και από όσες έχασα πήρα τα καλύτερα μαθήματα πολιτικής επικοινωνίας. Εδώ, θα πρέπει αυτάρεσκα να σημειώσω ότι πήρα μέρος σε 4 προσωπικές εκλογικές μάχες στο συνδικαλιστικό όργανο μας, την Ένωση Επικοινωνίας και κέρδισα και τις 4, εκλεγόμενος για 4 συνεχείς θητείες στο Διοικητικό Συμβούλιο. Θα τολμούσα να πω ότι είμαι τυχερός! Η ενασχόλησή μου με τον χώρο της πολιτικής επικοινωνίας μου έδωσε την ευκαιρία να ζήσω πολλές προεκλογικές περιόδους. Ξέρετε, η περίοδος πριν τις εκλογές είναι μοναδική. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο, ο εγκέφαλος δουλεύει υπερωρίες, τα απρόβλεπτα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι αισθήσεις είναι σε υπερδιέγερση. Η χαρά και η ικανοποίηση όταν επιτυγχάνεται ο στόχος σε δικαιώνει όσο τίποτα άλλο. Η ήττα, γιατί υπάρχει κι αυτή σε δυναμώνει, σε πεισμώνει. Το ταξίδι αυτό αποφάσισα να το μοιραστώ με όλους σας, μέσα από τα βιβλία μου. Θα σκεφτεί κανείς, μα αν τα έχετε καταγράψει όλα αυτά τότε γιατί κάποιος να χρειαστεί σύμβουλο επικοινωνίας; Η αλήθεια είναι ότι δημιουργήσαμε ανταγωνιστές, γιατί τα βιβλία μας είναι ανταγωνιστικά προς τη δουλειά μας. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία από το να ανταγωνίζεσαι τον εαυτό σου!!! Αλλά μας αρέσει αυτό. Μας αρέσει να μας διαβάζουν ή ακόμα και να μας αντιγράφουν. Και θα αναρωτηθείτε πως το καταλαβαίνουμε; Από τις ιδρυτικές διακηρύξεις και τις ομιλίες που ακούμε, από τα προεκλογικά έντυπα που βλέπουμε, από την αναφορά στα βιβλία μας ως βιβλιογραφία για άλλα συγγράμματα συναδέλφων, από τη στρατηγική που αποφασίζουν να ακολουθήσουν πολλοί υποψήφιοι. Άρα η καλύτερη σκέψη που θα κάνατε είναι να αγοράσετε τα βιβλία. Η δεύτερη καλύτερη σκέψη σας είναι να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό της επικοινωνίας. Αυτός θα προσαρμόσει τους κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας στις ανάγκες της δικής σας εκστρατείας. Κανένα βιβλίο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη παρέμβαση. Επιλέξαμε να γίνει η παρουσίαση των βιβλίων τώρα, τώρα που έχει ανάψει και επίσημα η εκλογική μάχη. Θέλουμε να δώσουμε τα πολεμοφόδια σε όλους τους υποψήφιους, να μπουν στον πόλεμο με τα κατάλληλα όπλα. Σήμερα δε, που έχουμε περάσει από την εποχή του party concept στην εποχή του marketing concept, όλα τα βιβλία πολιτικής επικοινωνίας είναι πιο χρήσιμα από ποτέ. Σήμερα δεν θεωρώ ότι παρουσιάζω ένα συγγραφικό έργο, παρά μάλλον μια βιωματική κατάθεση στην πολιτική επικοινωνία με την οποία συνταξιδεύω αρκετά χρόνια. Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε, ήταν το σύνθημα που είχε υιοθετήσει ένα πρωτοποριακό περιοδικό. Στην περίπτωση μου βρίσκει απόλυτη εφαρμογή. Κι αυτό δεν είναι άλλοθι για την αξία του περιεχομένου των βιβλίων ή μη, ούτε σημαίνει ότι κρατάω εσκεμμένα χαμηλούς τόνους. Προτιμώ να τα ονομάζω εγχειρίδια, οδηγούς πολιτικής επικοινωνίας. Δεν είναι επιστημονικά συγγράμματα, ασχολούνται απλά με την επιστήμη της πολιτικής επικοινωνίας. Είναι χρήσιμα βοηθήματα για όσους έχουν εμπλακεί ή ετοιμάζονται να εμπλακούν μαζί της. Για όσους έχουν την πολιτική στο DNA τους. Δε διεκδικούν περγαμηνές, ούτε το αλάθητο των σκέψεων του συγγραφέα. Εξάλλου το επάγγελμα του επικοινωνιολόγου δεν έχει όρια, ειδικά σε μια εξελισσόμενη, δυναμική και ευμετάβλητη πολιτική σκηνή όπως η Ελληνική. Είναι βιβλία-οδηγοί μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, με την έννοια ότι δεν υπάρχουν πολλά ελληνικά εγχειρίδια πολιτικής επικοινωνίας για τους υποψηφίους πολιτευτές, βασίζονται σε πραγματικές καταστάσεις που βίωσαν οι υποψήφιοι και σε εκλογικές συμπεριφορές που τους ευνόησαν ή τους έβλαψαν. Μπορούν λοιπόν να αποτελέσουν παράδειγμα μίμησης ή αποφυγής για μελλοντικούς υποψήφιους. Οι οδηγοί πολιτικής επικοινωνίας είναι 4 τον αριθμό. Εδώ έχουμε τους τρεις. Ο πρώτο οδηγός ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ εκδόθηκε πριν από 16 χρόνια. Πούλησε ότι πούλησε και ότι απέμεινε έκανε καριέρα στην ανακύκλωση, μιας και σε μια μετακόμιση αποφασίστηκε ότι δεν υπάρχει χώρος γι αυτόν. Και μετά από λίγα χρόνια, ήρθε ο οδηγός με τίτλο ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ. Η πρώτη του έκδοση εξαντλήθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Διαπιστώθηκε ότι οι αναγνώστε του δεν ήταν αποκλειστικά από τον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το σημαντικότερο μήνυμα που αποκόμισα από την εμπειρία της αποδοχής του δεύτερου οδηγού πολιτικής επικοινωνίας, είναι η ανάγκη αναβάθμισης, ανανέωσης και εκσυγχρονισμού του πολιτικού συστήματος και των ανθρώπων του. Έτσι λοιπόν, προχώρησα στην Τρίτη έκδοση με τίτλο ΑΝΕΞΟΔΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ. Η αγορά, αξίας 25ευρώ είναι ένα από τα λίγα έξοδα ενός υποψηφίου. Η έκδοση συνέπεσε με τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και με τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση που άκουγε στο όνομα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ. Και το κυριότερο, με την εποχή λιτότητας που ξεκινούσε για όλους τους Έλληνες. Ένας οδηγός με πρωτότυπες συμβουλές, ανέξοδες και αποτελεσματικές. Από το πώς να προωθήσετε την υποψηφιότητα σας μέσω των social media μέχρι το πώς να σηκώσετε τους ψηφοφόρους σας από τους καναπέδες. Πώς να αντιμετωπίσετε ένα ροζ σκάνδαλο και πώς να δουλέψετε με το facebook, όπως έκανε ο Ομπάμα. Στη συνέχεια, ήρθαν τα πάνω – κάτω στην πολιτική. Το πολιτικό σεργιάνι με το γνωστό μας ριχτό σακάκι στον ώμο, τα χαμόγελα, οι χειραψίες και η εποχή του life style έδωσαν τη θέση τους σε νέα μυστικά πολιτικής επικοινωνίας σε αβέβαιους καιρούς. Με πρώτο από όλα τη στρατηγική που θα πρέπει κάθε υποψήφιος να ακολουθήσει για μια νικηφόρα προεκλογική εκστρατεία. Ο Σουν Τζου, ένας ευφυής στρατιωτικός μας έδωσε τα φώτα του με την ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Η διεξαγωγή μιας εκλογικής μάχης τόσο σε τακτικό όσο και σε στρατηγικό επίπεδο, δε διαφέρει από εκείνη του πολέμου. Είναι μια πολεμική αναμέτρηση. Η ορολογία μοιάζει: «Στρατηγείο», σχέδιο μάχης, στρατηγικός σύμμαχος – κέντρο επιχειρήσεων. Άλλωστε πολλές εκλογικές ανακοινώσεις κομμάτων μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα. Στον πόλεμο έχουμε τα γνωστά όπλα, σε μια εκλογική μάχη έχουμε στρατηγική, ιδέες και προγράμματα. Ο Τσόρτσιλ έλεγε ότι η πολιτική είναι τόσο συναρπαστική όσο ο πόλεμος με τη διαφορά ότι στον πόλεμο μπορείς να σκοτωθείς μια φορά, στην πολιτική πολλές. Το βιβλίο-οδηγός «Εκλογές Ίσον Πόλεμος» αν διαβαστεί διασταλτικά, αφορά ένα ευρύτερο κοινό. Απευθύνεται σε όλους όσους πιστεύουν ότι οι κάθε είδους αναμετρήσεις γίνονται με στρατηγική, γνώση και διάλογο και όχι με ύβρεις, ξεφωνητά, ουρλιαχτά και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Πριν ολοκληρώσω την ομιλία μου, θέλω να διευκρινίσω ένα πράγμα. Η πολιτική επικοινωνία δεν αντικαθιστά την ουσία του περιεχομένου της πολιτικής, απλά την βοηθάει να φτάσει στο στόχο της. Και δυο απαντήσεις σε δυο ερωτήσεις, ιδιαίτερα επίκαιρες σήμερα: Πρώτον, σήμερα ένας πολιτικός χρειάζεται περισσότερη ή λιγότερη επικοινωνία; «Καλύτερη « επικοινωνία θα συνιστούσα στους φίλους πολιτικούς. Δεύτερον, υπάρχει επάγγελμα πολιτικός; Κατά τη γνώμη μου όχι. Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, είναι τρόπος ζωής με πολλά συν αλλά περισσότερα πλην. Κλείνοντας θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες σε όλους εκείνους που συνέβαλαν για να γραφτούν τα βιβλία-οδηγοί και ιδιαίτερα τον εκδοτικό οίκο Direction και τον φίλο μου Βαγγέλη Παπαλιό που μοιράστηκε μαζί μου τη Σισύφειο οικονομική προσπάθεια τους εγχειρήματος. Επίσης, όλους τους υποψήφιους με τους οποίους συνεργάστηκα, και μου έδωσαν τις εμπειρίες για να εμπλουτιστούν οι σελίδες των βιβλίων-οδηγών. Ιδιαίτερα θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στους πρώην συνεργάτες μου στην εταιρεία πολιτικής επικοινωνίας, στις κυρίες Εμμανουέλλα Μαυρουδή, Αναστασία Δουκάκη, Ρένα Δούρου, και στους κυρίους Δημήτρη Ζαφειριάδη και Γιάννη Μοίρα, που με τις πολύπλευρες υποδείξεις τους βοήθησαν στη διαμόρφωση αυτών των εγχειριδίων πολιτικής επικοινωνίας. Θέλω ακόμη να ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκαναν να είναι σήμερα εδώ, αλλά και για τα καλά τους λόγια, τον βουλευτή και πρώην Υφυπουργό Ανάπτυξης κ. Γιώργο Βλάχο, τον βουλευτή κ. Βασίλη Κικίκλια, τον συνάδελφο και φίλο μου κ. Αλέξανδρο Βέλλιο, τους υποψήφιους Περειφερειάρχες Αττικής κα Ρένα Δούρου και Γιώργο Κουμουτσάκο, την υποψήφια Αντιπεριφερειάρχη με επικεφαλής τον κ. Κουμουτσάκο κυρία Φωτεινή Βρύνα και να τους ευχηθώ δύναμη και καλή επιτυχία. Και φυσικά όλους εσάς που προτιμήσατε εμένα αντί του αγώνα Ολυμπιακός –ΠΑΟΚ. Σας ευχαριστώ!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ - ΟΔΗΓΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Την Τετάρτη 2 Απριλίου στις 18:00, οι εκδόσεις DIRECTION και ο ΙΑΝΟS παρουσιάζουν τα βιβλία «ΕΚΛΟΓΕΣ ίσον ΠΟΛΕΜΟΣ», «Ανέξοδη προεκλογική εκστρατεία» και «Πώς να Κερδίσετε στις Εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης» του επικοινωνιολόγου Θανάση Παπαμιχαήλ. Σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον με αστάθεια, γενικευμένο κλίμα απόρριψης και απαξίωσης, με αναδυόμενα φαινόμενα ακραίου χουλιγκανισμού και αποθέωση του «αντισυστημικού» οι οδηγοί πολιτικής επικοινωνίας του Θανάση Παπαμιχαήλ, έρχονται να μυήσουν τους υποψηφίους και εν ενεργεία πολιτικούς, τους συμβούλους και τους επιστήμονες στα μυστικά της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας. Μέσα από πραγματικά παραδείγματα και βιωμένες εμπειρίες ο Θανάσης Παπαμιχαήλ μοιράζεται με τους αναγνώστες τα επαγγελματικά μυστικά της πολιτικής επικοινωνίας, παρουσιάζοντας με γλαφυρότητα και ζωντάνια προτάσεις, λύσεις και τεχνικές χρήσιμες και εφαρμόσιμες από όλους όσους έχουν στο DNA τους το μικρόβιο της πολιτικής. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν, ο Δημοσιογράφος κ. Αλέξανδρος Βέλλιος, η Εκπαιδευτικός- Κάτοχος Master Ανθρωπιστικών Σπουδών κα Φωτεινή Βρύνα, ο γιατρός - Βουλευτής Α’ Αθηνών Ν.Δ. - επικεφαλής Αντιπολίτευσης Περιφέρειας Αττικής κ. Βασίλης Κικίλιας και ο Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής Ν. Δ. - πρώην Υφυπουργός Ανάπτυξης κ. Γιώργος Βλάχος. Χαιρετισμό θα απευθύνει η υποψήφια Περιφερειάρχης Αττικής κα Ρένα Δούρου. Επίσης, θα παρευρεθεί ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής κ. Γεώργιος Κουμουτσάκος. Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014, 18:00 Βιβλιοπωλείο Ιανός, Σταδίου 24, Αθήνα

Γιάννης Σγουρός: « Εμείς δουλεύουμε για τον κόσμο, δεν τον δουλεύουμε». Συνέντευξη του Περιφερειάρχη Αττικής, στη διαδικτυακή τηλεόραση του ΑΙΡΕΤΟΥ

« Εμείς δουλεύουμε για τον κόσμο, δεν τον δουλεύουμε». αναφέρει στην συνέντευξη του στην εκπομπή ΑΙΡΕΤΟΙ & ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ και στους Θανάση Παπαμιχαήλ και Νίκο Βοσδογάνη http://webtv.airetos.gr/video/66622 , ο Περιφερειάρχης Αττικής Γιάννης Σγουρός, απαντώντας στις επικρίσεις που δέχεται από τους υπόλοιπους υποψήφιους. Απαντώντας στην υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου, η οποία είχε υποστηρίξει σε συνέντευξη της στην εκπομπή ΑΙΡΕΤΟΙ & ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ότι κανένας πολίτης δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Περιφερειάρχης, ο κ. Σγουρός αναφέρει ότι « τα πυροτεχνήματα και τα λόγια του αέρα ποτέ εμένα δεν με αντιπροσώπευαν». Αναφερόμενος στο πλεόνασμα που παρουσιάζει η Περιφέρεια και στις επικρίσεις για «παρκάρισμα» κονδυλίων, ο Περιφερειάρχης Αττικής σημειώνει ότι « έχουν παρκάρει τη λογική». Ο Γιάννης Σγουρός επιρρίπτει ευθύνες σε όλους τους εκπροσώπους της κεντρικής πολιτικής σκηνής για τη σημερινή κατάσταση του τόπου και ζητά να κριθεί από την κοινωνία για το έργο του και όχι από τα κόμματα. Προσθέτει δε ότι η απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων αυξήθηκε από το 13% στο 74%, με αποτέλεσμα δεκάδες έργα να υλοποιούνται σχεδόν σε όλους τους δήμους της Αττικής Όσον αφορά στη διαχείριση των απορριμμάτων και τα Κέντρα Επεξεργασίας Λυμάτων, τονίζει ότι τα έργα αυτά πρέπει να ολοκληρωθούν καθώς τα περιθώρια στενεύουν: Αφενός στο τέλος του 2014 κλείνει η Φυλή, αφετέρου τα ΚΕΛ θα συμβάλουν στην τουριστική ανάπτυξη που τόσο έχει ανάγκη η Αττική. Τέλος ο κ. Σγουρός αναφέρεται και στο γήπεδο της ΑΕΚ, σημειώνοντας με νόημα ότι το έργο θα το κάνει η Περιφέρεια Αττικής και όχι η ΠΑΕ ΑΕΚ. ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ http://webtv.airetos.gr/video/66622

«Βάζω στοίχημα όσα λεφτά θέλετε, ότι αν ρωτήσουμε τους πολίτες, κανένας δεν ξέρει ποιος είναι ο Περιφερειάρχης».

Συνέντευξη της Υποψήφιας Περιφερειάρχη Αττικής Ρένας Δούρου, στη διαδικτυακή τηλεόραση του ΑΙΡΕΤΟΥ. « Τον τελευταίο καιρό ανακαλύψαμε ποιος είναι Περιφερειάρχης. Βάζω στοίχημα όσα λεφτά θέλετε, ότι αν βγούμε έξω στο δρόμο και ρωτήσουμε τους πολίτες, κανένας δεν θα ξέρει ποιος είναι ο Περιφερειάρχης» αναφέρει στην συνέντευξη της στην εκπομπή ΑΙΡΕΤΟΙ & ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ και στους Θανάση Παπαμιχαήλ και Νίκο Βοσδογάνη, η υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ για την Περιφέρεια Αττικής, Ρένα Δούρου. «Ήρθα για να μείνω, δεν ήρθα για να φύγω» τονίζει η κα Δούρου, η οποία εκτός από το στοίχημα για τον Γιάννη Σγουρό, βάζει ένα ακόμη διπλό στοίχημα. Όπως σημειώνει, η μάχη είναι ταυτόχρονα πολιτική και αυτοδιοικητική, επιλέγει να τη δώσει αναδεικνύοντας το διπλό αυτό μήνυμα και εμφανίζεται αισιόδοξη ότι μπορεί να κερδίσει και αυτό το στοίχημα. Η κα Δούρου σημειώνει ότι προσπαθεί να διαμορφώσει ένα πολυσυλλεκτικό ψηφοδέλτιο, στο οποίο θα μετέχουν όχι μόνο μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πολίτες που έχουν αναφορές στις τοπικές κοινωνίες. Η κα Δούρου, αναφέρεται στον ρόλο της περιφέρειας στην ανάπτυξη και στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής και σημειώνει με έμφαση ότι αν κερδίσει στις εκλογές θα μπορεί να ασκεί πολιτική παρέμβαση με άμεσο αποτέλεσμα. Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη της Ρένας Δούρου στη διαδικτυακή τηλεόραση του ΑΙΡΕΤΟΥ www.airetos.gr

Ευρωεκλογές με σταυρό. Παιχνίδι για εκατομμυριούχους Υποψήφιους Ευρωβουλευτές;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Σταυρό στις Ευρωεκλογές, αποφάσισε με τη νέα ρύθμιση η Κυβέρνηση. Είναι γνωστό ότι μέχρι τώρα, οι Ευρωβουλευτές για να εκλεγούν θα έπρεπε να επιλεγούν από τα κόμματα και να τοποθετηθούν στις πρώτες θέσεις των Ευρωψηφοδελτίων. Ερήμην των ψηφοφόρων, που απλά έπρατταν το κομματικό τους καθήκον. Καθηγητές Πανεπιστημίων, εθνικά αναγνωρίσιμα πρόσωπα, στόλιζαν τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων. Λίγες οι θέσεις, πολλοί οι εκλεκτοί, λίγοι οι τυχεροί που εξασφάλιζαν υψηλά μηνιαία εισοδήματα και πολλά προνόμια για μια πενταετία. Η ανακοίνωση της Κυβέρνησης για «σταύρωση» των υποψηφίων στις Ευρωεκλογές αλλάζει τα δεδομένα. Όμως για να κερδίσει ένας υποψήφιος μια θέση στην Ευρωβουλή χρειάζεται «γερό» πορτοφόλι. Ο λόγος είναι απλός. Για να εξασφαλίσει ένας υποψήφιος εθνική αναγνωρισιμότητα, για να αντέξει μέσα σε ένα ανταγωνιστικό ψηφοδέλτιο ώστε να ψηφιστεί, θα πρέπει να δαπανήσει αρκετές χιλιάδες ευρώ. Ρεαλιστικά, χρειάζεται κοντά στο ένα εκατομμύριο ευρώ να βάλει είτε από την τσέπη του, είτε από ισχυρό χρηματοδότη. Το ποσό του ενός εκατομμυρίου δεν είναι εξωπραγματικό αν αναλογιστεί κανείς ότι για ένα μεσαίο δήμο χρειάζονται πάνω από εκατό πενήντα χιλιάδες ευρώ για μια προεκλογική εκστρατεία. Αν δεν ισχύσουν και οι περιορισμοί που ισχύουν στις εθνικές εκλογές για υποψήφιους βουλευτές με σταυρό, δηλαδή περιορισμένες εμφανίσεις ανά κανάλι και οικονομικός έλεγχος των προεκλογικών δαπανών τους, τότε το παιχνίδι μεγαλώνει και θα είναι μόνο για λίγους και πολυεκατομμυριούχους. Εκτός κι αν έχουν τη στήριξη και το μηχανισμό του κόμματος τους και τον Αρχηγό του ως διαφημιστή – επικοινωνιολόγο! Δώρο άδωρο για όσους υποψήφιους ευρωβουλευτές πιστεύουν ότι με μικρές ατομικές προεκλογικές εκστρατείες θα καταφέρουν να κερδίσουν μια από τις «ζηλευτές» θέσεις στο Ευρωκοινοβούλιο. Θα «πετάξουν» τα λεφτά τους Δώρο άδωρο και για όσους επαγγελματίες της επικοινωνίας, διαφημιστές και επικοινωνιολόγοι, πιστεύουν ότι θα αυξηθεί το πελατολόγιο τους. Τα χρήματα των περισσότερων υποψήφιων δεν θα φτάσουν ούτε για λίγες επισκέψεις σε περιοχές ανά την επικράτεια…. Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν και εξαιρέσεις από υποψήφιους με ισχυρούς χρηματοδότες. Μετά την εκλογή Ευρωβουλευτών από τα «μπαούλα» των κομμάτων, μπαίνουμε σε μια νέα διαδικασία επιλογής με πολλούς «αγνώστους». Το μόνο γνωστό είναι ότι καταξιωμένα τμήματα ποιοτικών υποψηφίων Ευρωβουλευτών είναι δύσκολο να εκλεγούν και θα «φιγουράρουν» πάλι στις πρώτες θέσεις εκλογής οι ομιλούσες κεφαλές των τηλεπαραθύρων και εθνικά αναγνωρίσιμοι ανεξαρτήτως των απαραίτητων προσόντων για τη θέση και το ρόλο του Ευρωβουλευτή.

Οι «Νύφες» των δημοτικών ψηφοδελτίων, ο Γκόρτσος και η Μαγκούρα…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου Στην πάντα επίκαιρη ελληνική ταινία «Τζένη, Τζένη» ο αξέχαστος κωμικός μας Διονύσης Παπαγιανόπουλος έπαιζε το ρόλο της «νύφης» των υποψήφιων πολιτευτών αρχικά του Γκόρτσου και μετέπειτα του εκλεγέντος Βουλευτή Μαντά. Πρόκειται για τα τοπικά στελέχη που κουβαλούν μαζί τους μια σημαντική «προίκα» ψήφων και αποκαλούνται πολύφερνες «νύφες» από κάθε υποψήφιο Βουλευτή, Περιφερειάρχη, Δήμαρχο, στις εθνικές, αυτοδιοικητικές αλλά και ευρωεκλογές, μετά την πρόσφατη απόφαση για «σταύρωση» των υποψήφιων Ευρωβουλευτών που θα μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Ιδιαίτερα στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης η εμπειρία των αποκαλούμενων «νυφών» τους μετατρέπει αυτομάτως σε μια καλή πηγή πληροφοριών για τα προβλήματα που πρέπει να προσέξουν οι υποψήφιοι Τοπικοί Άρχοντες και τις προτεραιότητες που πρέπει να βάλουν, ενώ μπορούν να τους προφυλάξουν και από τις κακοτοπιές. Η συμβολή τους είναι πολύτιμη σε ένα ψηφοδέλτιο και η προσφορά τους είναι αναγκαία σε όσους θέλουν να διεξάγουν μια σοβαρή και με προσδοκίες προεκλογική εκστρατεία. Οι περισσότερες «νύφες» έχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν είτε ως αρχηγοί συνδυασμών, είτε ως πρόεδροι τοπικών διαμερισμάτων και συλλόγων ή έχουν διατελέσει παλαιότερα δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, πρόεδροι κοινοτήτων και δημοτικών οργανισμών. Η συμμετοχή τους στο ψηφοδέλτιο του υποψήφιου Δημάρχου είναι απολύτως απαραίτητη όχι μόνο προς άγραν των ψήφων αλλά και για την προβολή του δικού τους «status»… Οι «νύφες» υπάρχουν σε όλους τους δήμους και περιφέρειες και οι υποψήφιοι Άρχοντες θα πρέπει να τους προσεγγίσουν. Να μάθουν από την εμπειρία τους και το βασικότερο να τους συμπεριλάβουν στο ψηφοδέλτιο τους. «Μήλο της έριδος» έχουν γίνει οι πολύφερνες «νύφες» σε πολλές περιοχές και υποψήφιοι άρχοντες καθυστερούν τις ανακοινώσεις ονομάτων των υποψηφίων συμβούλων μέχρι να κλείσουν με τα «βαριά» ονόματα της περιοχής. Τους λεγόμενους και «ψηφοσυλλέκτες». Αναφορικά με τους τρόπους που θα χρησιμοποιήσετε για να τους πάρετε με το μέρος σας, ξεκινήστε από υποσχέσεις μέχρι το σήμα κατατεθέν του αείμνηστου Παπαγιανόπουλου, την Μαγκούρα...!

Δούρου - Σακελλαρίδης θα είναι οι άσσοι του Αλέξη;

Άρθρο της Στέλλας Παπαμιχαήλ - Δημοσιογράφου Στις ομοιότητες όσον αφορά τις εκλογικές και προεκλογικές συμπεριφορές ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, για να προσθέσω κάτι στο εξαιρετικό άρθρο του Γιάννη Σιδέρη, υπάρχει κατά τη γνώμη μου ακόμη μια. Πρόκειται για την απροθυμία των στελεχών και των δύο αυτών κομμάτων να δοκιμαστούν στον εκλογικό στίβο των αυτοδιοικητικών εκλογών, όταν κάποτε στο ΠΑΣΟΚ και τώρα στο ΣΥΡΙΖΑ τα ποσοστά τους “πιάνουν ταβάνι”, το κόμμα τους ενδεχομένως βρίσκεται μια ανάσα πριν από την εξουσία και εκείνοι προτιμούν να μείνουν “αλώβητοι”, προκειμένου να στελεχώσουν -όταν έρθει εκείνη η ώρα- την κρατική μηχανή, μέσω μιας θέσης στο μελλοντικό υπουργικό συμβούλιο… Έτσι λέει το ρεπορτάζ ότι συνέβη με τις αρνήσεις πολλών εκ των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχουν ως υποψήφιοι στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου, όπως ο κ. Σταθάκης και η κ. Σακοράφα, με το μόνο κορυφαίο ή έστω προβεβλημένο στέλεχος που δέχθηκε τη θέση που της προτάθηκε την κ. Ρένα Δουρου. Απόρροια αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ να κατεβάσει στην περιφέρεια Αττικής και στον Δήμο Αθηναίων δύο νέους ανθρώπους που πήραν προφανώς το ρίσκο να αναμετρηθούν σε δύσκολα εκλογικά πόστα και που κατά πάσα πιθανότητα αποδέχθηκαν την πρόκληση, ανεξαρτήτως των προσωπικών τους φιλοδοξιών, καθώς και η κ. Δούρου για παράδειγμα θα μπορούσε να «στυλώσει τα πόδια» περιμένοντας όταν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει μια θέση στο Υπουργείο Εξωτερικών ( σχετική φημολογία την προάλειφε για κάτι τέτοιο). Προς θεού δεν ισχυρίζομαι ότι και οι δύο θέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένες για μελλοντικούς πολιτικούς απλώς λέω ότι θα μπορούσαν να έχουν διεκδικήσει κάτι πιο σίγουρο και ασφαλές… Η κριτική που ασκείται στους δύο και κυρίως στον 34χρονο υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων Γαβριήλ Σακκελαρίδη είναι ότι είναι πολύ νέος, δεν έχει κολλήσει πολλά ή και καθόλου ένσημα, με την αναπαραγωγή του γνωστού τσιτάτου ότι «δεν έχει διοικήσει ούτε περίπτερο πώς θα τα βγάλει πέρα σε έναν τόσο μεγάλο δήμο;» Ο αντίλογος σε αυτό βέβαια είναι γνωστός και συνοψίζεται στις αναρίθμητες περιπτώσεις αρχηγών κομμάτων, υπουργών ή ακόμη και πρωθυπουργών με βιογραφικό σχετικά φτωχό στη συμπλήρωση του πεδίου «επαγγελματική δραστηριότητα». Αυτό είναι αλήθεια που τους κάνει επιτυχημένους ή αποτυχημένους; Χωρίς να συμμερίζομαι την άποψη ότι οι διοικούντες δεν πρέπει να έχουν και στο παρελθόν διοικητική εμπειρία θεωρώ ότι ένας 34χρονος έχει όλη τη ζωή μπροστά του να δοκιμαστεί από το πώς διοικείται ένα περίπτερο μέχρι ένας δήμος, αρκεί να έχει προσόντα και όρεξη. Το βιογραφικό του κ. Σακκελαρίδη υποστηρίζει το ένα σκέλος δηλαδή την κατάρτιση ( οικονομολόγος με μεταπτυχιακό στη Νέα Υόρκη), ενώ το έτερο δηλαδή την όρεξη μένει να το αποδείξει… Όχι μόνο αν καταφέρει και εκλεγεί, γεγονός αρκετά δύσκολο για τον Δήμο Αθηναίων, αλλά και στον τρόπο που θα κινηθεί στρατηγικά και προσωπικά στην προεκλογική κούρσα μέχρι τον Μάιο. Τι περιμένουμε σήμερα από την αλλαγή της νοοτροπίας στην πολιτική; Τους « έμπειρους» πολιτικούς τους φάγαμε με το κουτάλι, ήταν αυτοί που έκαναν «καριέρα» για δεκαετίες στην βουλή ή στην τοπική αυτοδιοίκηση και έβαλαν ένα «λιθαράκι» στην διαμόρφωση της παρούσας ζοφερής κατάστασης. Δεν είναι κατ ανάγκη λοιπόν κακό να δώσουμε ευκαιρίες σε όσους θέλουν να το προσπαθήσουν, όχι βέβαια στου «κασίδη το κεφάλι» αλλά αφού πρώτα πείσουν ότι θέλουν να το παλέψουν. Και οι δύο περιπτώσεις τουλάχιστον από την παρουσία τους στα ΜΜΕ δείχνουν σοβαρές και υπεύθυνες. Ειδικά για την κ. Δούρου έχει μια σημασία η ψυχραιμία με την οποία αντιμετώπισε την χυδαία επίθεση Κασιδιάρη και το γεγονός ότι για την ίδια διατηρεί φάκελο η Χρυσή Αυγή. Για τον κ. Σακελλαρίδη έχει ένα ενδιαφέρον αν μπορεί να επαναλάβει το επιτυχημένο μοντέλο Τσίπρα στις δημοτικές εκλογές του 2006, καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει και οι ψηφοφόροι δικαίως έχουν γίνει πιο δύσπιστοι. Και για τις δύο περιπτώσεις βεβαίως ισχύει, χωρίς καμία προκατάληψη, το ρητό “ Ιδού η Ρόδος”... Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr

Για πόσο ακόμη θα πληρώνουμε τις συντεχνίες των λαμογιών;

Άρθρο της Στέλλας Παπαμιχαήλ - Δημοσιογράφου/ Μια πετρόκτιστη βίλα στην Πεντέλη, ένας πύργος στη Μάνη, ένα εξοχικό στην Ευρυτανία, ένα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, ένα (!) σαλέ στις ελβετικές Άλπεις, ιδιόκτητη κατοικία στο City του Λονδίνου και γραφεία στο κέντρο της βρετανικής πρωτεύουσας… Ακίνητα σε πανάκριβες περιοχές που, αν μη τι άλλο, θα ζήλευε και η Βασίλισσα Ελισάβετ… Αυτά είναι, μεταξύ άλλων, τα περιουσιακά στοιχεία που διέθετε το ζεύγος Γριβέα- Βάτσικα και κατασχέθηκαν υπέρ του ελληνικού δημόσιου, μετά τη δημοσιοποίηση της δίωξής τους για την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου… Το ζεύγος Γριβέα περιλαμβάνεται στους «επιχειρηματίες» (Κοντομηνάς, Λαυρεντιάδης, Παν. Ευθυμίου, κλπ) που όλοι μαζί συνολικά ζημίωσαν το Τ.Τ από τις παράνομες δανειοδοτήσεις -δηλαδή λεηλάτησαν χρήματα του ελληνικού λαού- με περίπου 472 εκ ευρώ, δηλαδή περίπου μισό δισ… Η εξιχνίαση του δύσοσμου σκανδάλου είναι σε εξέλιξη, παράλληλα με τη διερεύνηση της άλλης μεγάλης υπόθεσης για τα εξοπλιστικά που περιέχει και αυτή αμύθητα ποσά μιζών. Το μόνο θετικό είναι ότι επιστρέφουν στα ταμεία του κράτους κάποια ποσά από τα κλεμμένα και, ευτυχώς, δημεύονται οι περιουσίες των απατεώνων, που εμφανίζονταν άλλοτε με το μανδύα του «επιχειρηματία» και άλλοτε με εκείνο του δημόσιου λειτουργού… Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η δικαστική εξουσία έκανε το καθήκον της, γυναίκες εισαγγελείς (για να τα λέμε και αυτά) ξεμπρόστιασαν υψηλά ιστάμενα πρόσωπα που μέχρι τώρα ήταν στο απυρόβλητο. Αλλά και η εκτελεστική εξουσία δείχνει να κινείται στη σωστή κατεύθυνση δημεύοντας τις περιουσίες. Εδώ που τα λέμε η τελευταία δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό γιατί θα ερχόταν αντιμέτωπη με την οργή των πολιτών που δικαιολογημένα ξεχειλίζει… Έτσι, χρόνο με τον χρόνο κατά τη διάρκεια της κρίσης αποδεικνύεται περίτρανα πως το περιβόητο « όλοι μαζί τα φάγαμε» αναφέρεται πια σε πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες λαμογιών, που βέβαια δεν είναι και λίγες και βρήκαν πρόσφορο έδαφος, διεισδύοντας ανενόχλητοι στον κρατικό μηχανισμό και βρίσκοντας άλλοτε συνεργούς και άλλοτε ανοχή στα βρώμικα παιχνίδια τους. Αυτό που οφείλει, τουλάχιστον, να κάνει η κυβέρνηση και κάθε κυβέρνηση, στα χέρια τη οποίας πέφτει η καυτή πατάτα αποκάλυψης τέτοιων σκανδάλων, είναι να αναδιανείμει άμεσα τα ποσά του μαύρου πλουτισμού (που επιστρέφονται σε ειδικό λογαριασμό από υπόδικους και κατάδικους της μίζας και της διαφθοράς) σε ανθρώπους με χαμηλά εισοδήματα που υποφέρουν από τα μέτρα της κρίσης και της λιτότητας. Αν μη τι άλλο, αυτά τα χρήματα πρέπει να πιάσουν τόπο, ως ένδειξη συγγνώμης σε έναν κόσμο που υπήρξε ακέραιος , έντιμος, πλήρωνε τους φόρους του και τις υποχρεώσεις του -όπως κάνει και τώρα, γιατί η ίδια ομάδα ανθρώπων είναι- και δεν επιβάρυνε στο παραμικρό τα δημόσια ταμεία. Δυστυχώς, οι «συντεχνίες λαμογιών» δεν τελειώνουν εδώ. Όσο και να θέλουμε, αν δεν ξεριζωθούν οι νοοτροπίες που τους εκτρέφουν, θα μεσουρανούν στην ελληνική κοινωνία με διάφορες μορφές και ποικίλα προσωπεία. Για ποιο λόγο, για παράδειγμα, υπάρχουν ακόμη συντεχνίες κλειστών επαγγελμάτων, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να πληρώνει στο τετραπλάσιο από ό,τι στην Ευρώπη το γάλα, το ψωμί ή ακόμη και μια κούρσα ταξί που θα τον οδηγήσει πχ από τον Κηφισό στον προορισμό του μέσω Λαμίας, επειδή ο οδηγός είναι στην κλίκα της «συντεχνίας»; Μήπως γιατί ακόμη κάποιοι τους στηρίζουν; Και μήπως εμείς τους παρέχουμε αυτό το δικαίωμα με την ίδια μας την ψήφο; Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr

Οι τηλεοπτικές Ελλάδες…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ «Κάθε λιμάνι και καημός» έλεγε ένα σουξέ παλαιότερης εποχής. «Κάθε τηλεοπτικό κανάλι και μια διαφορετική Ελλάδα». Ένας διαφορετικός γυάλινος κόσμος, ανάλογα με τα «κομματικά» ή επιχειρηματικά συμφέροντα που εξυπηρετεί η ύπαρξη του κάθε τηλεοπτικού καναλιού. Με ρεπορτάζ και εκπομπές που άλλοτε σε κάνουν να αισιοδοξείς και άλλοτε σε κλείνουν στο σπίτι περιμένοντας το μοιραίο τέλος. Το δικό σου και της χώρας. Ποικιλία συναισθημάτων ανάλογα με το πάτημα ενός κουμπιού, το ζάπιγκ σου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα, εξαρτάται πως θέλεις εσύ να δεις το ποτήρι, μισο-άδειο ή μισογεμάτο. Η πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία, το θέμα είναι η διάθεση, το μότο είναι να « ζεις στον κόσμο σου». Τα μόνα κοινά βασικά συμπτώματα που παρουσιάζουν σε κάθε είδηση και ρεπορτάζ είναι η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση της αλήθειας, η διεκδίκηση του αλάθητου, ο ξερολισμός και η αλαζονεία. Παρουσιαστές και πανελίστες με περισπούδαστο ύφος, άλλοτε ειρωνικό, άλλοτε καταγγελτικό, φωνασκούν, λαϊκίζουν και διακόπτουν άκομψα όποιον τολμήσει να έχει διαφορετική άποψη. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι από που ψωνίζουν τα ληγμένα… Ειλικρινά δεν ξέρω αν κάποιος που επισκέπτεται την Ελλάδα για πρώτη φορά και κάνει ένα ζάπινγκ στα κανάλια θα καταλάβει σε ποια χώρα ζει. Είναι όλα μαύρα ή όλα άσπρα, δεν υπάρχουν αποχρώσεις. Είπαμε καμία σχέση με την πραγματικότητα, όλα για την τηλεθέαση κυρίως στην υπερβολή τους. Ειδήσεις σαν να βλέπεις σίριαλ, παρουσιαστές με ρόλους και το κοινό να γίνεται κυρίως φιλοθεάμον, με συμμετοχή κομπάρσου σε κάποια κανάλια για να εκφράσει στα λίγα δευτερόλεπτα δήθεν τη γνώμη του. Μα δεν χρειάζεται η γνώμη του, οι παρουσιαστές θα τη διαμορφώσουν. Το στοίχημα είναι να την κατευθύνουν. Τα κανάλια που πρόσκεινται στην κυβέρνηση αισιοδοξούν με το πρωτογενές πλεόνασμα, οι πολίτες αγκομαχούν από τα φορολογικά βάρη και τα αντιπολιτευόμενα κανάλια ρίχνουν νερό στο μύλο των μαυρογιαλούρικων υποσχέσεων των κομμάτων που ορέγονται την εξουσία. Μες την τρελή χαρά τα πρώτα, αίμα, δάκρυα και ιδρώτας τα δεύτερα. Εν ολίγοις, πες μου ποιο τηλεοπτικό κανάλι βλέπεις να σου πως ποια Ελλάδα βλέπεις…

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ… ΣΤΑ 5 ΣΗΜΕΙΑ!

Η επιστημονική ομάδα των επικοινωνιολόγων της Think Politics (Εταιρία Πολιτικής Επικοινωνίας), μετά από μακροχρόνια και εμπεριστατωμένη ανάλυση των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών, κατέληξε σε πέντε (5) κύρια σημεία. Διαφεύγουν της προσοχής των υποψηφίων Επικεφαλής των Δημοτικών Συνδυασμών, επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό την έκβαση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Ποια είναι αυτά τα πέντε (5) κύρια σημεία, τα οποία θα κρίνουν το αποτέλεσμα, στους περισσότερους Δήμους! Τσεκάρετε τις γνώσεις σας και προετοιμαστείτε κατάλληλα για τις επερχόμενες εκλογές! Για να μάθετε τις σωστές απαντήσεις, τηλεφωνείστε στο 210-9246770 από 10.00 – 16.00μμ. Είναι στο χέρι σας να κερδίσετε στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου ακόμη και στα σημεία... Υ.Γ. Η υπηρεσία αυτή παρέχεται από την Think Politics εντελώς δωρεάν!

Πώς να γνωρίσετε τον πολιτικό που πρέπει να εμπιστευθείτε, από τον τρόπο γραφής του!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου/

Η γραφολογία αποτελεί μια τεχνική αποκωδικοποίησης της προσωπικότητας του κάθε ατόμου. Στο εξωτερικό οι εταιρίες ζητούν μαζί με το βιογραφικό του κάθε υποψήφιου και ένα δείγμα γραφής για να μελετήσουν μέσα από τον γραφικό χαρακτήρα του υποψήφιου την προσωπικότητα του. Οι ψηφοφόροι θα μπορούσαν να πιστοποιήσουν τον χαρακτήρα του πολιτικού που εμπιστεύονται και ψηφίζουν, αν θα μπορούσαν να έχουν ένα δείγμα γραφής του και τη δυνατότητα αποκωδικοποίησης του τρόπου γραφής ενός απλού κειμένου, πέντε σειρών, στη λατινική ή Αγγλική γλώσσα. Την επόμενη φορά που ένας πολιτικός θα ζητήσει την ψήφο σας, δώστε του μια λευκή κόλλα χωρίς διαγράμμιση και ζητήστε να σας γράψει πέντε με έξι σειρές σχετικά με τον λόγο που ζητά την ψήφο σας ή κάτι άλλο δικό του. Στη συνέχεια πάρτε το χαρτί και μελετήστε τον τρόπο γραφής του πολιτικού. Δείτε αν αξίζει να τον ψηφίσετε, από την γραφολογία του κειμένου. Σύμφωνα λοιπόν με ειδικούς γραφολόγους έχουμε την αποκάλυψη του γραφικού χαρακτήρα ενός προσώπου ως εξής: • Μεγάλα και καθαρά γράμματα. Άνθρωπος που προσαρμόζεται σε κάθε κατάσταση. Δυναμικός, εξωστρεφής, με ικανότητα και αυξημένη αυτοπεποίθηση. Κάθε τι δύσκολο θεωρείται πρόκληση και δεν διστάζει να ρισκάρει. Συνήθως πετυχημένος στον επαγγελματικό στίβο και με μεγάλες προσδοκίες και όραμα για την πολιτική του σταδιοδρομία. • Μικρά και δυνατά γράμματα. Άνθρωπος του πνεύματος, προτιμά τις πράξεις από τα λόγια και δεν εξωτερικεύεται. Αφήνει τους άλλους να μιλάνε και να προβάλλουν τις δεξιότητες του. Σταθερός στις απόψεις, μετριοπαθείς αλλά και με πείσμα για την υλοποίηση όλων όσων υπόσχεται. • Αχνά και μικρά γράμματα. Άνθρωπος μοναχικός, εσωστρεφής, συγκεντρωτικός, και υστερόβουλος. Αν τα γράμματα του έχουν έντονη κλίση τότε φανερώνουν μυστήριο και δόλο. Καλύτερο να ψηφίσετε κάποιον άλλον. • Γράμματα μέτριας έντασης. Άνθρωπος της εποχής. Ξέρει τι θέλει, έχει ενέργεια, σταθερότητα, πειθαρχία. Γνωρίζει πολύ καλά τον στόχο και τους τρόπους για να τον πετύχει. Ανήκει στην πλειοψηφία των πολιτικών που ξέρουμε. • Η κίνηση της γραμματοσειράς. Όταν τρέχει προς τα πάνω, οι ειδικοί λένε, ότι είναι ανοιχτό μυαλό σε νέες ιδέες, ευχάριστος και εργασιομανής. Όταν τρέχει προς τα κάτω η γραμματοσειρά άτομο που αποφασίζει μετά από αρκετή σκέψη και δεν απογοητεύει. Τηρεί όσα υπόσχεται. • Ευθεία γραφή. Άτολμο, άβουλο άτομο, που μπαίνει στο στίβο της πολιτικής με «προίκα» και μετά από παρότρυνση και «σπρώξιμο» έμπειρου πολιτικού. Αποφύγετε την εκλογική στήριξη του. Θα βγει από την πολιτική όπως μπήκε, χωρίς να αφήσει ίχνη…. • Ζυγισμένες στοιχισμένες σειρές. Δείχνουν άτομο πειθαρχημένο, σοβαρό, υπεύθυνο, με συγκεκριμένους στόχους. Γνωρίζει τα προβλήματα και τις πιθανές λύσεις. Εμπιστευτείτε το άφοβα. Οι πολιτικοί μας πρέπει να γνωρίζουν ότι ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο αλλά και ουδέν κρυπτόν από τη γραφή τους!

Το φαινόμενο «Μπέπε Γκρίλο» και οι Αυτοδιοικητικές εκλογές 2014

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Με το νέο εκλογικό σύστημα διπλών ψηφοδελτίων, ένα για Δημάρχους και ένα για Συμβούλους το γνωστό μας από την Ιταλία φαινόμενο «Μπέπε Γκρίλο» θα μεταφερθεί και σε μας σαν τσουνάμι. Για τους επαΐοντες στην Ιταλία ξεφούσκωσε γιατί ως πολιτική οντότητα δεν είχε τίποτα να συνεισφέρει. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω, τα φαινόμενα «Μπέπε Γκρίλο» θα έχουν την ίδια κατάληξη και στην Ελλάδα. Με το νέο εκλογικό σύστημα η ανάγκη ανανέωσης και ανακυττάρωσης του πολιτικού σκηνικού θα φέρει κι αυτό το κύμα των νέων υποψηφιοτήτων. Υποψηφιότητες «Μπέπε Γκρίλο». Στην κούρσα για την προσεχή εκλογική αναμέτρηση της τοπική αυτοδιοίκησης έχουν κάνει ήδη την εμφάνιση τους γνωστά ονόματα του καλλιτεχνικού, αθλητικού ή του εν γένει επονομαζόμενου σταρ σύστεμ κόσμου, που λόγω της αναγνωρισιμότητας τους έχουν υπερ-προβάλλει την υποψηφιότητα τους στα μέσα ενημέρωσης. Ένας μεγάλος αριθμός «επωνύμων» αλλά μόνο για τη φήμη τους σύμφωνα με την έκφραση του Όσκαρ Ουάιλντ. Ο κόσμος τους γνωρίζει γιατί έκαναν κάποιες εμπορικές επιτυχίες στο παρελθόν, ή πιο « έξυπνοι» αναμείχθηκαν και με εμπορικές δραστηριότητες, ήρθαν εγγύτερα με τους ανθρώπους που τους θεωρούσαν «ινδάλματα» και όταν κατάλαβαν ότι δεν έχουν πια μέλλον στο επάγγελμα το οποίο τους έκανε δημοφιλείς ή από ματαιοδοξία, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τα «κοινά». Επιδιώκουν να εμφανιστούν ως οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ενώ συνήθως έχουν αλλάξει τρόπο ζωής εδώ και χρόνια, απαξιώνουν την κλασσική πολιτική και διατρανώνουν ότι κομίζουν κάτι νέο στα πολιτικά ήθη. Ο πολιτικός λόγος που αρθρώνουν δεν θα αποσπούσε ούτε ένα τρίλεπτο δημοσιότητας, αν δεν είχαν το συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο, που τους έκανε αναγνωρίσιμους σε άλλες εποχές και σε άλλες συνθήκες. Στην πλειονότητα τους στις δημόσιες εμφανίσεις επιδεικνύουν το «θορυβώδες εγώ» τους, ενώ αν ερωτηθούν για τα καθημερινά προβλήματα των γειτονιών τους θα δυσκολευτούν να απαντήσουν. Ο θίασος όλων αυτών των «γνωστών» προσώπων δεν έχει θέση στο σύγχρονο ρόλο της Αυτοδιοίκησης. Η Αυτοδιοίκηση χρειάζεται άτομα με φρέσκα μυαλά, να εμπνέουν εμπιστοσύνη, με γνώσεις του σύγχρονου αυτοδιοικητικού περιβάλλοντος, στρατευμένοι στην ικανοποίηση των προβλημάτων της κοινωνίας και των πολιτών. Χρειαζόμαστε νέο αίμα στην πολιτική αλλά τα κριτήρια αξιολόγησης των ανθρώπων που μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού οράματος πρέπει να παραμείνουν σταθερά και είναι διαχρονικά. Συνοψίζονται στο τρίπτυχο ικανότητα- γνώσεις και πολιτικό αισθητήριο. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ζητούνται ψηφοφόροι με μυαλό!

Η πολιτική μετάλλαξη αυτοδιοικητικών υποψηφίων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου/ Αν και οι Απόκριες έρχονται πολύ πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, θα δούμε ετεροχρονισμένα πολλούς υποψήφιους «μασκαράδες». Πλήθος υποψηφίων θα προσπαθήσει να «μεταμφιεστεί» για λόγους πολιτικής επιβίωσης και εκλογικής στρατηγικής. Εκλεγμένοι που στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές κατέβηκαν με χρίσμα ή πολιτική στήριξη κόμματος, από σήμερα δηλώνουν την ανεξάρτητη κάθοδο τους στις εκλογές του Μαΐου, βδελυσσόμενοι τους κομματικούς σωλήνες που τους ανέδειξαν. Σιωπηρά κομματικά χρισμένοι υποψήφιοι να το παίζουν προκλητικά ανένταχτοι! Ήδη επίδοξοι υποψήφιοι συνωστίζονται στους προθαλάμους κομματικών γραφείων προκειμένου να εξασφαλίσουν «αυτοπροτεινόμενοι» την πολιτική στήριξη τους ή σε άλλη περίπτωση τη μη στήριξη άλλου πολιτικού προσώπου στην περιοχή τους. Η βιομηχανία των κομματικών εξουσιοδοτήσεων φαίνεται να επιβιώνει και στο σημερινό περιβάλλον. Στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, λόγω του γνωστού διακυβεύματος της πτώχευσης επικράτησαν τα αντανακλαστικά επιβίωσης της χώρας, με αποτέλεσμα να διασωθούν αρκετοί από τους αιρετούς που προτάθηκαν από τα μεγάλα κόμματα, που κατά κοινή αποδοχή ευθύνονται για την κατάρρευση της οικονομίας. Η επανάληψη θα εξαρτηθεί κύρια και από το εκλογικό διακύβευμα που θα κυριαρχήσει στην περίοδο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ακόμη αν πραγματοποιηθεί η εξαγγελία του Πρωθυπουργού για νέο σύστημα εκλογής των τοπικών αρχόντων, με τα διπλά ψηφοδέλτια τότε θα έχουμε πληθώρα νέων υποψηφίων, κατακερματισμό των ψήφων, αδυναμία εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων και αποστολής μηνυμάτων προς την συγκυβέρνηση και το κυριότερο εν νέου επικράτηση των έμπειρων πολιτικών προσώπων για λόγους αναγνωρισιμότητας, έτοιμων δομών οργάνωσης και λειτουργίας δημοτικών σχηματισμών, γνώση των τεχνικών ψηφοθηρίας και άλλων πλεονεκτημάτων που απορρέουν από την πολιτική εμπειρία του υποψήφιου. Σε τέτοια περίπτωση η ανανέωση και μετάλλαξη του θεσμού λόγω προσώπων, θα αναβληθεί για τις μεθεπόμενες εκλογές. Οι εκλογικές στρατηγικές των λεγόμενων μεγάλων κομμάτων αναμένεται να είναι διαφορετικές. Κάποιοι θέλουν να είναι οι εκλογές «χαλαρή» αναμέτρηση σε επίπεδο προσώπων, κάποιοι άλλοι σε επίπεδο πολιτικών με τους υποψήφιους σε δεύτερη μοίρα. Τώρα, αν θα βρεθούν, σε μια κοινωνία φοβισμένη από την ποιότητα της πολιτικής και των εκπροσώπων της, ικανά στελέχη να αναλάβουν το μέλλον των τοπικών κοινωνιών είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κλεψύδρα του χρόνου μετράει αντίστροφα για τις αυτοδοικητικές εκλογές 2014 και θα πάρουμε τις απαντήσεις. Επιμύθιο: Οι Αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι και το 2014 αρένα κομματικής αντιπαράθεσης. Η διπολική ατμόσφαιρα που θα διαμορφωθεί θα δώσει «δημοσκοπικό» χαρακτήρα. Επιβεβαιώνεται το «Εκλογές ίσον πόλεμος»!

Οι γελοίοι των Media

Άρθρο της Στέλλας Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος - Δημοσιογράφος/ Κατακεραυνώνουν σε καθημερινή βάση τους «κλέφτες» και «λωποδύτες» εκπροσώπους της πολιτικής εξουσίας, που έχουν διατελέσει σε διάφορα πόστα, κρατικούς αξιωματούχους και δημόσιους λειτουργούς ότι παρανόμησαν, ότι βουτήχτηκαν στη διαφθορά και ότι διασπάθισαν δημόσιο χρήμα προς όφελος τους. Γίνονται πυρ και μανία με το παραμικρό, φωνάζουν αν και πλειστάκις κυρίως κραυγάζουν, από ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς δέκτες στους οποίους φιλοξενούνται όλο το 24ωρο, με προτίμηση τις πρωινές ζώνες…. Είναι οι γελοίοι των media, τιμητές των πάντων, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι τη γενικότερη κρίση στην κοινωνία, την πολιτική και τις αξίες της, έχουν προσεγγίσει με τη λαϊκίστικη ρητορική τους ένα σημαντικό αλλά, κυρίως, απογοητευμένο από την υπάρχουσα κατάσταση κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που τους ακούει και τους παρακολουθεί, θεωρώντας τους αμόλυντους και αδιάφθορους… « Πέστα… Πέστα Χρυσόστομε» φώναζε τις προάλλες οδηγός ταξί στο οποίο είχα επιβιβαστεί, ακούγοντας στο ραδιόφωνο έναν από τους κυριότερους εκφραστές αυτής της κατηγορίας δημαγωγών… Και, δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος… Σαν και αυτόν είναι και άλλοι πολλοί, που επιδιώκουν να μας πείσουν για το πόσο κόπτονται σήμερα για την κατασπατάληση στα Ασφαλιστικά Ταμεία, αλλά στις παρελθούσες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες δεν κόλλησαν ούτε ένα ένσημο στους ασφαλισμένους τους, αυτοί που σήμερα διαμαρτύρονται για τη φοροδιαφυγή αλλά δεν πλήρωσαν ποτέ ούτε ένα ευρώ στην εφορία, αυτοί που περιγράφουν το δράμα των σημερινών ανέργων σαν να το ζουν οι ίδιοι αλλά έκλεισαν εν μια νυκτί εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικά κανάλια, αφήνοντας στο δρόμο και απλήρωτους έως σήμερα εκατοντάδες εργαζόμενους…. Αυτοί που χρεοκόπησαν, αλλά οι ίδιοι δεν φτώχυναν, αλλά και όσοι εμφανίζονται σήμερα με το μανδύα του επαναστάτη Τσε Γκεβάρα της δημοσιογραφίας, οι οποίοι αν και έχουν πίσω τους αμύθητες περιουσίες, προσπαθούν να πείσουν για τα λεγόμενά τους ως «παιδιά του λαού» που βρίσκονται δίπλα στον άνεργο, τον απροστάτευτο και τον κατατρεγμένο… Οι γελοίοι των media είναι η άλλη όψη του νομίσματος των γελοίων της πολιτικής, απομεινάρια ενός χρεοκοπημένου πολιτικού και μιντιακού συστήματος, εξίσου υπεύθυνοι και οι δύο για τη σημερινή μας κατάντια…

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2014 Η ώρα ευθύνης των πολιτών, έφτασε!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου / Πληθαίνουν οι φωνές, των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών, για την ανάγκη ανανέωσης, ανακυττάρωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας. Διαπλοκή, μίζες, πελατειακές σχέσεις είναι καθημερινές ειδήσεις στα δελτία των οκτώ και στις πρώτες σελίδες των εντύπων. Η πρώτη απάντηση των πολιτών δόθηκε στις τελευταίες εκλογές με την τιμωρία των δύο μεγάλων κομμάτων που θεωρούνται υπεύθυνα για την κατάρρευση της οικονομίας. Παρόλα αυτά, η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού από τους πολίτες, δεν στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις προσωπικότητες των νέων προσώπων που εξελέγησαν. Μνημόνιο, αντιμνημόνιο, διακύβευμα χρεοκοπίας, έπαιξαν το βασικό ρόλο επιλογής ψήφου των πολιτών και όχι τα πρόσωπα. Οι πολίτες δεν ψήφισαν, καταψήφισαν. Τα νέα πολιτικά κόμματα εκμεταλλεύθηκαν την δικαιολογημένη οργή της κοινωνίας, κέρδισαν την είσοδο στη Βουλή και νέα πρόσωπα βγήκαν στο γυαλί των τηλεοράσεων. Η ελληνική κοινωνία, ανεξάρτητα από ιδεολογικές ανατροπές, φάνηκε ότι είναι έτοιμη να ανοίξει το δρόμο στην ανανέωση πολιτικών προσώπων. Ένα δρόμο που τα λεγόμενα άλλοτε μεγάλα κόμματα δε φαίνεται να ενστερνίζονται, ακολουθώντας τις παλιές μεθόδους επιλογής πολιτικών προσώπων ευθύνης. Φοβούνται να ξεκινήσουν την ανανέωση, ανακυττάρωση του κομματικού ιστού τους αξιοκρατικά. Να αναδείξουν νέα, άφθαρτα πρόσωπα, προσωπικότητες, αναγνωρισμένου κύρους, με όρεξη και διάθεση κοινωνικής προσφοράς και φυσικά εκτός κομματικού σωλήνα, και σ’ αυτό το σημείο, έρχεται η ώρα ευθύνης και των πολιτών, να πάρουν την τύχη της Χώρας, της Περιφέρειας, του Δήμου στα χέρια τους. να πάψουν να είναι μια σιωπηρή πλειοψηφία με μοναδικό στόχο τη διαμαρτυρία για τα όσα σε βάρος τους αποφασίζονται. Οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τον Μάιο του 2014, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για αλλαγή σελίδας ανανέωσης πολιτικών προσώπων. Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι όλης της χώρας έχουν ανάγκη από νέα πρόσωπα με όραμα, γνώση, ικανότητες και αποφασιστικότητα για να απαντήσουν στις νέες προκλήσεις των καιρών. Στο δρόμο για την εκλογική αναμέτρηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ήρθε η ώρα να αναδείξετε και εσείς την δική σας προσωπικότητα σας. Είτε επιλέξετε τη διεκδίκηση από τη θέση του Περιφερειάρχη, Δημάρχου, είτε από τη θέση του Συμβούλου ήρθε η ώρα να βάλετε τη δική σας σφραγίδα σε αυτό που οραματίζεστε για την πόλη σας. Διαφορετικά αν θεωρείτε ότι η αποχή από τα πολιτικά δρώμενα είναι καλό πράγμα, τότε να μη διαμαρτύρεστε για τα χειρότερα που θα έρθουν της επομένη των Αυτοδιοικητικών εκλογών. Να θυμάστε ότι στον στίβο αυτής της αναμέτρησης οι ψηφοφόροι δεν θα αποφασίσουν με βάση τα ομιχλώδη εκλογικά κελεύσματα του πάλαι ποτέ κομματικού συστήματος αλλά με βάση το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες. Το νέο αυτό τρίπτυχο θα κρίνει την τύχη των υποψηφίων. Όσοι το διαθέτουν θα πρέπει να συμβουλευτούν και ειδικούς της επικοινωνίας για να το αναδείξουν. Γιατί οι πολίτες κουράστηκαν από τα «φωτεινά » ονόματα και τους πολιτικούς καριέρας που έβλεπαν την αυτοδιοίκηση καιροσκοπικά και ωφελιμιστικά. Παράλληλα, σε αυτές τις εκλογές το σύστημα που προκρίνεται δίνει χώρο στα νέα πρόσωπα. Πολίτες που μέχρι τώρα δεν είχαν σκεφτεί τον εαυτό τους στις επάλξεις του εκλογικού στίβου μπορούν τώρα να προσπαθήσουν εκ των έσω να διορθώσουν τα κακώς κείμενα του συστήματος, στο οποίο μέχρι τώρα ασκούσαν απλή κριτική. Σε αυτές τις εκλογές έφθασε η ώρα της ευθύνης για όλους. Η ανακυττάρωση του πολιτικού συστήματος προϋποθέτει την συμβολή όλων μας. Γιατί σε αυτές τις εκλογές τόσο η ψήφος όσο και η συμμετοχή θα είναι η Δύναμη μας. Δείξτε και εσείς την δική σας! ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Σας ευχαριστώ που διαβάστε το άρθρο μου. Ελπίζω, μετά το διάβασμα του να έχετε αναθεωρήσει αρκετές από τις απόψεις που σας κρατάνε μακριά από το πολιτικό γίγνεσθαι. Όμως η ώρα ευθύνης έφτασε και για σας. Ξεκινήστε. Ανυπομονώ να ακούσω νέα σας. Γράψτε μου στο thanasis.papamichail@yahoo.gr

Εις το όνομα του Πατρός… θα ψηφίσετε τον υιό;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου Η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός αποτελούν δυστυχώς ένα από τα ισχυρότερα συμπτώματα της γενικότερης νόσου του πολιτικού μας συστήματος και πολλές φορές συνδέθηκαν με το φαινόμενο της ανάπτυξης της διαφθοράς στην πολιτική. Στη κεντρική πολιτική σκηνή κυριάρχησαν για χρόνια τα λεγόμενα «πολιτικά τζάκια», ενώ αρκετές φορές προσπάθησαν να παρεισφρήσουν και στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Το «όπλο» των υποψηφίων που προέρχονται από αυτά είναι συνήθως το γνωστό όνομα του πατρός ή κάποιο έργο που μπορεί να έχει αφήσει εκείνος και για κάποιους «αδιευκρίνιστους λόγους» ο ψηφοφόρος πρέπει να πιστέψει πως ο επίγονος του είναι ικανός συνεχιστής… Το κριτήριο δεν είναι η ικανότητα αλλά η αναγνωσιμότητα, ελέω οικογενείας. Μικρή αξία έχει σε αυτές τις περιπτώσεις η προσωπικότητα, γιατί στην οικογενειοκρατία οι « επίγονοι» περιμένουν να λάβουν τα σκήπτρα των αξιωμάτων σχεδόν νομοτελειακά. Οι ψηφοφόροι και ο κομματικός μηχανισμός που κληρονομούσαν μέχρι σήμερα αποδεικνύονταν κατά κανόνα αρκετά για την εκλογή σε κάποιο αξίωμα, ενώ η εύκολη πρόσβαση στα ΜΜΕ, που επίσης κληροδοτείται, λειτουργούσε προς την ίδια κατεύθυνση. Τα πράγματα όμως σήμερα έχουν αλλάξει. Ο ψηφοφόρος δεν θέλει πια κλειστά κλάμπ να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή του, ούτε φυτώρια « γόνων» και « επιγόνων» Γιατί ο ψηφοφόρος σήμερα έχει πια την ωριμότητα, ώστε να κρίνει τον ταγό του, όχι από τις γνωριμίες, τις υποσχέσεις και το όνομα, αλλά από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες.