Από την εποχή των Σπηλαίων στην εποχή των Μνημονίων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία είναι ο αμείλικτος κριτής σε κάθε εποχή κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε κι αν μας «αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα» με την προϋπόθεση ότι κάποιοι θα παραμείνουν «ζωντανοί πάνω στη σκηνή» για να διηγηθούν τα γεγονότα! Αυτό πιθανόν να συμβεί κάπου στο σωτήριον έτος 2035 καλώς εχόντων των πραγμάτων και των νέων Μνημονίων που τότε μπορεί και να τελειώσουν.

Η ιστορία είναι και εποχές. Οι εποχές χαρακτηρίζονται από ονόματα όπως εποχή του Εθνάρχη, η εποχή του Ανδρέα, από σύμβολα όπως ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ, ο πυρσός της Νέας Δημοκρατίας, από γεγονότα όπως η εποχή του Πολυτεχνείου και συνοδεύονται πάντα από το ρήμα «πέρασε».

Όπως για παράδειγμα κάποτε λέγαμε για κάποιον που «μέτραγε» τα πάντα από χρήματα μέχρι το περίσσευμα φαγητού «μην τον συνερίζεσαι, πέρασε κατοχή»! Μετά από δέκα το λιγότερο χρόνια, όταν θα έχουμε εξαθλιωθεί και η ελπίδα της οικονομικής ανάκαμψης θα φανεί στο βάθος του τούνελ, οι νέες γενιές θα λένε για εμάς «μην τους βλέπετε έτσι, αυτοί πέρασαν Μνημόνια» και θα εννοούν την εποχή που τα πάντα απορυθμίστηκαν. Θα είμαστε οι άνθρωποι της εποχής των Μνημονίων όπως οι άνθρωποι της εποχής των Σπηλαίων. Εκεί θα έχουμε φτάσει μετά από την καθολική απογοήτευση που έφερε η «πρώτη φορά Αριστερά». Η εναπόθεση της νέας ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο θα επαφίεται σε λίγο στον αλήστου μνήμης πρωτεύοντα των δημοσκοπικών ευρημάτων Κύριο … Κανένα!

Οσονούπω θα είναι και πάλι πρώτος στις προτιμήσεις των απογοητευμένων πολιτών από το σύνολο των πολιτικών κομμάτων. Ήδη, αρχίζει να ξεθωριάζει η λαμπερή εικόνα, του έχοντος σήμερα την πολιτική κηδεμονία, λόγω υπογραφής νέου μνημονίου.

Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, κανένα από τα σημερινά πολιτικά πρόσωπα που θα σπεύδουν για βοήθεια, άλλοτε ως οδηγοί και άλλοτε ως συνοδηγοί δεν θα είναι σε θέση να «ξεκολλήσουν» το καράβι από την ξέρα που βρίσκεται.

Ούτε τα κροκοδείλια δάκρυα πάνω από την ταφόπλακα που οι ίδιοι βοήθησαν να τοποθετηθεί, θα μπορούν πλέον να συγκινήσουν τους άλλοτε υποστηρικτές τους, πλην όσοι βρίσκονται στα ενδότερα των πολιτικών σχηματισμών τους και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι τους.

Φυσικά η σωτηρία της χώρας θα έρθει όταν έρθει, και να μην την περιμένουμε από πρόσωπα που θα προέρχονται από πολιτική παρθενογένεση αλλά από τη νέα γενιά, απελευθερωμένη από τις παθογένειες του σημερινού πολιτικού συστήματος και απαλλαγμένη από τα βαρίδια της συνταξιούχου πλέον μεταπολίτευσης με καθαρό λόγο και διεκδικώντας τη συμμετοχή της σε μια κοινωνία που θα έχει μέλλον.

Φρέσκα πρόσωπα με ικανότητα στο μάνατζμεντ και πολιτική σκέψη.

Κι αυτή θα είναι η χρυσή εποχή της Νέας Ελλάδας. 

Η ερμηνεία των ανερμάτιστων, απαιτεί ψυχίατρο με πολλά διδακτορικά!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στον «πάγο» οι «καυτές πατάτες» που ακούν στο όνομα, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και τυχόν ρυθμίσεις για τη φορολόγηση των αγροτών.

«Ταφόπλακα» χαρακτηρίζουν τα μέτρα οι αγρότες, «κρύο» ντους θεωρούνται για ένα σημαντικό κομμάτι του πελατειακού συστήματος της κυβέρνησης, οι πρόωρες συντάξεις.

Νέα μπλόφα της κυβέρνησης ή κέρδος ολίγου πολιτικού χρόνου, πριν από τις εκλογές, θα φανεί στην τρίτη ψηφοφορία στις αρχές του επόμενου πιο «θερμού» μήνα του χρόνου.

Προσπάθεια ερμηνείας των ανερμάτιστων ρήσεων, δηλώσεων, εκφράσεων, μειδιαμάτων και υπομειδιαμάτων, των πρωταγωνιστών των τελευταίων μηνών είναι αδύνατη να εξηγηθεί και κάθε πρόβλεψη έχει αρκετά στάνταρ και πολλές παραλλαγές.

Προσπαθήστε να ερμηνεύσετε συμπεριφορές όπως:

Καταψηφίζουν, αλλά στηρίζουν.

Αμφισβητούν, αλλά δεν καταψηφίζουν.

Διαφωνούν, αλλά συμμορφώνονται.

Συμβιώνουν και παράλληλα συνωμοτούν.

Δεν διευκρινίζουν, δεν αποσαφηνίζουν και συνεχίζουν να μαχαιρώνουν  συντροφικά.

Διατυπώνονται απόψεις, χωρίς να παίρνονται θέσεις.

Χρησιμοποιείται ένα «οπλοστάσιο προσωπικών χαρακτηρισμών και αφορισμών», για να αποφεύγονται τα δύσκολα και να δίνεται χρώμα στα λεγόμενα. Επιθετικοί χαρακτηρισμοί που ανατριχιάζουν.

Στα δελτία ειδήσεων έχει παρεισφρήσει ένα νέο είδος, ως νόσος επιδημική και ονομάζεται Εσωκομματικές Ειδήσεις. Δογματικοί εναντίον υποταγμένων. Πραξικόπημα εναντίον αναγκαίου κακού. Προαπαιτούμενα εναντίον χρεοκοπίας. Ενότητα εναντίον διάσπασης.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποφανθούν αν είναι υπεύθυνες οι πολιτικές πράξεις των πρωταγωνιστών ή συνιστούν πολιτική προδοσία.

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι ως λαός έχουμε την τάση να βλέπουμε παντού Εφιάλτες! Και ο εφιάλτης της χώρας που καίγεται στην κυριολεξία, είναι ο μόνος που ενώνει απλούς πολίτες, πυροσβέστες, πιλότους και τοπικούς άρχοντες.

Δυστυχώς όμως δεν έχει γίνει σεβαστό το ιερό δικαίωμα για τα «μπάνια του λαού»!

Η πολιτική αστάθεια, οι κλειστές τράπεζες, τα ψίχουλα των ΑΤΜ και ο βομβαρδισμός καταστροφολογίας, δεν επιτρέπουν πολυτέλειες διακοπών.

Παγιδευμένοι στην αβεβαιότητα του αύριο, μοναδική ελπίδα για καμιά βουτιά είναι οι κοντινές παραλίες της Αττικής. Μύκονο, Σαντορίνη, του χρόνου, αν είμαστε καλύτερα!

Είδαμε το χάρο με τα μάτια μας αλλά εμείς το χαβά μας…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, φτωχοποιημένοι, εξαθλιωμένοι, να ξενυχτάμε μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες μας για μια θετική είδηση σχετική με την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας. Και μετά από έξι μήνες παλινωδιών, αυτοδιαψεύσεων, δημιουργικών ασαφειών και κραυγαλέων αντιφάσεων, φάνηκε μια αχτίδα ελπίδας και σωτηρίας για τη χώρα. Μια συμφωνία, χειρότερη από ότι είχαμε φανταστεί αλλά σαφώς καλύτερη από ένα επονείδιστο grexit.

Και πριν καλά – καλά υπογραφεί η συμφωνία, άρχισαν τα όργανα της αντίδρασης. Και πιο συγκεκριμένα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι «φανατικοί» των άκρων, οπαδοί της άναρχης ρήξης με κάθε τι που μας συνδέει με την Ευρώπη.

Αντιδράσεις που εδράζονται είτε στην τιμή των «όπλων», είτε στη ρητορική περί πατριωτικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας, αλλά και στη διαφύλαξη των κεκτημένων από τις μέχρι τώρα γνωστές σε όλους μας συντεχνίες. Η επένδυση στην οργή και θυμό των πολιτών για το συνεχές φόρτωμα των μεγάλων βαρών, δεν είναι της στιγμής. Θα έρθει η ώρα!

Μόνο που το μόνο «κεκτημένο» σήμερα που πρέπει πρώτα να διαφυλαχτεί είναι το ευρωπαϊκό για να υπάρξουν και τα των συνδικαλιστών κεκτημένα!

Μέσα σε συνθήκες φτώχειας, μεγάλης ανεργίας, ο ακραίος πολιτικός και συνδικαλιστικός λόγος μπορούν εύκολα να μας σπρώξουν στον γκρεμό ακόμη και σε διχαστικούς εμφύλιους σπαραγμούς.

Υποχρέωση όλων μας είναι, πολιτικά κόμματα και πολίτες όλων των ιδεολογικών πεποιθήσεων να κρατήσουμε τη χώρα όρθια και να μην την αφήσουμε να κατρακυλήσει δεκαετίες πίσω. 

Να δούμε πως θα αρχίσουν να επουλώνονται οι «πληγές» που άφησαν οι μέχρι τώρα πολιτικές επιλογές, πως θα γίνει η αναδιάρθρωση της οικονομίας μας, πως θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και όχι στο δημόσιο, γιατί η στρατιά του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων του ιδιωτικού τομέα, είναι προσάναμμα στις ορέξεις κάθε παράφρονα πολιτικού.

Με σχέδιο, και χωρίς θεωρίες παιγνίων, πρέπει να χτίσουμε γέφυρες εσωτερικής ενότητας και εξεύρεσης σοβαρών συμμάχων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Εδώ που φτάσαμε η μόνη καλή λύση, ο μόνος δρόμος που οδηγεί στις καλύτερες μέρες, είναι ο δρόμος της ευρύτατης συνεννόησης και στελέχωσης των κρατικών δομών από τα ικανότερα στελέχη όλων των κομμάτων και της εθνικής συνεννόησης όλων μας.

Διαφορετικά, η στρατηγική, ο καθένας για την «πάρτη» του, οδηγεί σε μια μεγάλη καταστροφή. 

Γιάνη, τελικά θα μας λείψεις…!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ο ιστορικός του μέλλοντος ίσως μπορεί να αποκωδικοποιήσει πολλά περισσότερα από όσα ο σημερινός πολίτης καταλαβαίνει λόγω δημιουργικής ασάφειας των πολιτικών, που μας εξηγούν καθημερινά το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χρεοκοπημένης οικονομίας και που κανένας από εμάς δεν το κατάλαβε ακόμη και μετά από το δημοψήφισμα!

Όμως το πιο δημιουργικό και πιο σαφές μήνυμα ήταν αυτό του απερχόμενου Υπουργού Οικονομικών που «κάρφωσε» στην κυριολεξία τον Πρωθυπουργό ότι τον «έστειλε» στην ανεργία κάνοντας το χατίρι των δανειστών μας, με μια ομολογουμένως πρωτότυπη έκφραση – ατάκα  «ότι οι εταίροι θα εκτιμούσαν … την απουσία του από τις συνεδριάσεις του Eurogroup». Ζούμε πρωτόγνωρες κοινωνικές συνθήκες από το κλείσιμο των τραπεζών, capital control, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, κατάθλιψη, διολίσθηση σε χειρότερη ατομική θέση για τον καθένα μας.

Από μια άλλη σκοπιά, ζήσαμε πέντε μήνες με τον Γιάνη να ακροβατεί μεταξύ κωμικού και τραγικού, με ευφυείς διαλόγους και καυστική σάτιρα από έναν ξένοιαστο καβαλάρη. Ένα «τσαμπουκαλεμένο» αγόρι σε επικίνδυνη αποστολή!

Για να ελαφρύνουμε και λίγο το κλίμα των τελευταίων τεταμένων ημερών του δημοψηφίσματος και για όλους όσοι βαρεθήκατε να είστε βυθισμένοι απέναντι στην οθόνη της τηλεόρασης, και να διασκεδάζετε με τους μετεκλογικούς «τσακωμούς» των πολιτικών ταγών μας, δοκιμάστε να ακολουθήσετε την ανατρεπτική ατάκα του Γιάνη, με ένα ν, σε αρκετές εκφάνσεις της καθημερινότητας σας.

Φανταστείτε στον επαγγελματικό χώρο η απόλυση ενός εργαζόμενου να ανακοινώνεται από τον εργοδότη ως «οι πελάτες μας θα το εκτιμούσαν … ιδιαίτερα αν σας απολύαμε!» ή «θα το εκτιμούσαμε … εγώ και όλοι οι συνάδελφοι σου αν ξεκινούσαμε αύριο τη δουλειά χωρίς εσένα!».

Στον βαρετό της παρέας, αντί να ρίχνουμε αλάτι για να «ξεκουμπιστεί» μια ώρα νωρίτερα να του λέγαμε ευθαρσώς ότι «θα το εκτιμούσε … όλη η παρέα αν μας αδειάσεις τη γωνιά!».

Ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο έχει εφαρμογή η περίφημη αυτή ατάκα όπως «Οι γονείς μου θα το εκτιμούσαν … αν μάζευες τα μπογαλάκια σου και γύριζες στη μαμά σου!».

Πολλές από τις λέξεις – ατάκες που έχουν χρησιμοποιηθεί στα χρόνια της κρίσης, έχουν χάσει την αξία τους. Έχουν μεταλλαχτεί, όπως αν το ΟΧΙ πήγαινε στο ευρώ ή στο πρόγραμμα. Ψήφιζε και μη ερεύνα. Εύλογη και η ατάκα της απουσίας αντί του «ξαποστέλματος»!

Άλλωστε το χιούμορ στην κρίση, ξεκίνησε και από την ατάκα του Πρωθυπουργού ότι θα φορέσει γραβάτα, αν επιτευχθεί η συμφωνία.

Δόσεις χιούμορ, για «λύσεις» καθημερινών προβλημάτων σε δύσκολους καιρούς!

Τελικά ο Γιάνης θα μας λείψει….

Ποιος το περίμενε…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ποιος το περίμενε να βιώνουμε ότι βιώνουμε το τελευταίο διάστημα, με κλειστές τράπεζες, με «ψίχουλα» μετρητών από τα ΑΤΜ, με ουρές για «ολίγη» σύνταξη και σε πλήρη αποδόμηση της μέχρι σήμερα ισορροπημένης ζωής μας. Και να μην ακούμε κι ένα «συγνώμη» από τους εμπνευστές….

Ποιος το περίμενε να ξενυχτάμε κάθε βράδυ μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες μας περιμένοντας μια θετική είδηση για να μας «φτιάξει» την αυριανή μας μέρα.

Οι εναλλαγές από το μαύρο στο άσπρο, από το θετικό στο αρνητικό, από την ελπίδα στην απογοήτευση και από το κρύο στο ζεστό, μας εξοντώνουν ψυχικά γεμίζοντας με εφιάλτες το λιγοστό καθημερινό μας ύπνο.

Και τη μικρότερη ευθύνη την έχουν τα ΜΜΕ, συστημικά ή αντισυστημικά, όπως έχουμε συνηθίσει να τα λέμε. Τα ΜΜΕ δεν δημιούργησαν τη δύσκολη καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Απλά την «καθρεφτίζουν». Όσο για τον «παραμορφωτικό» φακό που διαθέτουν κάποια, οι πολίτες ξέρουν να επιλέγουν την αντικειμενική πληροφόρηση και τον καλόπιστο σχολιασμό.

Ποιος το περίμενε ότι ιδεοληπτικές εμμονές των ξένων πιστωτών και ντόπιων πολιτικών θα κήρυτταν έναν ιδιότυπο κοινωνικό πόλεμο με παράπλευρες απώλειες το σύνολο του λαού.

Ποιος το περίμενε ότι η «κρίση», που οι αρχαίοι Έλληνες όταν επινόησαν τη λέξη είχαν κατά νου μια βραχεία περίοδο υψηλής έντασης, σήμερα θεωρείται μια «παγιωμένη» κατάσταση, μια περίοδος μακροημέρευσης δρακόντειων μέτρων οικονομικών και κοινωνικών με σοβαρές επιπτώσεις για τους πιο ευάλωτους πολίτες. Η ανεργία και η ύφεση θερίζουν και συχνά γινόμαστε μάρτυρες αυτοχειρίας ατόμων από τις πλέον παραγωγικές ηλικίες. Η πορνεία τραβά την ανηφόρα και η παραβατικότητα αυξάνεται.

Ποιος το περίμενε να γεμίζουν οι πλατείες εναλλάξ όπως τα μονά – ζυγά, δίκην πολυθεατρικών παραστάσεων,  με τον ίδιο στόχο. Τη σωτηρία του Ελληνικού λαού. Και αυτός ο «από μηχανής Θεός»  που πάντα μας σώζει να μην εμφανίζεται στην ώρα του!

Ποιος το περίμενε να είμαστε σήμερα χωρίς μνημόνιο και να μην έχουμε κλαρίνα και χορούς στις πλατείες.

Δεν γίνεται να τα ζούμε αυτά τα πράγματα και άλλα πολλά. Θα πρέπει να πρυτανεύσει η νηφαλιότητα, η σύνεση και η λογική από τις πιασάρικες και ανέξοδες ατάκες. Διαφορετικά το τρενάκι του Αλέξη θα μείνει με μηχανοδηγό χωρίς επιβάτες!

Αλέξη, το τρενάκι και τα μάτια σου!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Μεγάλο μέρος του πολιτικού μας συστήματος κινείται στη βάση του παραλογισμού. Μέχρι χθες αγωνιζόταν να αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας, να αποφευχθεί η μοιραία σύγκρουση με τα βράχια και με την οδύνη της κατάρρευσης. Και μόλις εμφανίστηκαν στον ορίζοντα ελπίδες συμφωνίας με τους εταίρους για τη «σωτηρία» της Ελλάδας ξεκίνησαν τα όργανα και οι προσπάθειες αποδόμησης της Κυβέρνησης και με αμείωτη ένταση.

Το σύνολο της αντιπολίτευσης αλλά και μέρος της κυβερνητικής πλειοψηφίας, βρίσκουν τα νέα μέτρα επώδυνα, λες και περιμέναμε να μας προσφέρουν αφειδώς δανεικά χωρίς επιστροφή!

Ενώ φαίνεται ότι έχει αποφευχθεί η ολική καταστροφή της χώρας, πολλοί δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι διαμορφώνονται νέα δεδομένα για την παραμονή μας στο ευρωπαϊκό σύστημα έστω και με αμφισβητούμενες «ανθρώπινες» προϋποθέσεις.

Αλλεπάλληλες δηλώσεις, τηλεοπτικές συγκρούσεις για δημιουργία εντυπώσεων και προσωπικές στρατηγικές από πολιτικά στελέχη προκαλούν μεγαλύτερη κρίση, απαξιώνοντας και υπονομεύοντας τις θυσίες του Ελληνικού λαού.  Όσο κι αν προσπαθούν να πείσουν ότι για τα λαϊκά συμφέροντα παλεύουν!

Πρόκειται για κοντόφθαλμη τακτική που μπορεί να φέρει πρόσκαιρα λίγη δημοσιότητα αλλά και πολύ λιγότερους ψήφους. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι η περίοδος της τρελής εποχής των Porsche Cayenne, των πούρων Αβάνας, των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων των συντεχνιών έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Η ανέξοδη του καναπέ φραπέ – κριτική των πολιτικών στελεχών πρέπει να περιοριστεί και οι λαϊκοί τηλεκήρυκες να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να κυριαρχούν στην νέα εποχή της χώρας μας.

Το τρενάκι του Αλέξη θα πρέπει να μάθει από κλειστές στροφές, από φυγόκεντρες δυνάμεις, αλλά και τον τελικό προορισμό και το χρόνο άφιξης στον τελικό σταθμό που ακούει στο όνομα Ανάπτυξη.

Διαφορετικά το τρενάκι του Αλέξη, από τρενάκι ελπίδας, θα ξαναγίνει τρενάκι του τρόμου. Και ο εκτροχιασμός από τις ράγες τις προόδου και ανάπτυξης να είναι θέμα χρόνου και με πολλά θύματα. 

Ήξεις – αφήξεις και ο Θεός βοηθός!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Χρεοκοπία τύπου Ισλανδίας, λύση τύπου Κύπρου, διπλό νόμισμα, επίδειξη επικοινωνιακού τσαμπουκά, ήξεις – αφήξεις θεσμών και ομάδων εργασίας «πωλούνται» καθημερινά στο εγχώριο ακροατήριο. Και όλα αυτά, θεωρητικά, χωρίς να υπάρχει περίπτωση να γίνουν πράξη, μια και η λαϊκή εντολή που δόθηκε στις εκλογές ήταν άλλη.  Εντός ευρώ και εντός της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Εκτός κι αν η λαϊκή εντολή παρερμηνευτεί….

Κάθε μέρα ακούγεται κι ένας νέος «μύθος» για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας αποφεύγοντας όμως να αγγίξουμε τα κακώς κείμενα, τις αντι-δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις, την προστασία των δομών του δημόσιου τομέα και την άκρατη υποσχεσιολογία για παροχές και προσλήψεις.

Χρωστάμε και της Μιχαλούς και ο μόνος τρόπος σωτηρίας για πολλούς είναι να «κόψουμε χρήμα». Κούνια που τους κούναγε.

Ποιος πολιτικός θέλει η «καυτή» πατάτα της πτώχευσης να σκάσει στα χέρια του, και να επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, βάζοντας τη χώρα σε μια οδυνηρή περιπέτεια χωρίς τέλος;

Τα ήξεις – αφήξεις αν δεν είναι μέρος ενός στρατηγικού σχεδιασμού με χρονικό ορίζοντα που καθορίζεται από τη θεωρία των «παιγνίων», θα δημιουργήσουν νέες επαχθείς δανειακές υποχρεώσεις και φτωχοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Θα δημιουργήσουν σοκ και χάος με απρόβλεπτες κοινωνικές συνέπειες.

Και τότε θα δούμε τα «προαπαιτούμενα» για να πάρουμε από τις αγορές ένα μικρό πακέτο βοήθειας, μια μικρή ένεση ρευστότητας.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι πολίτες στέλνουν ηχηρά μηνύματα προς την κυβέρνηση να σταματήσει τα ήξεις – αφήξεις και να κλείσει τη διαπραγμάτευση ακόμη και με σκληρούς για την κοινωνία όρους, ενώ αντίθετα η «πρώτη φορά αριστερά» ζητά από τους πολίτες να στείλουν για μια ακόμη φορά το ηχηρό μήνυμα στους δανειστές για το τέλος της λιτότητας. Δυστυχώς σε ώτα μη ακουόντων!

Η Κυβέρνηση έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Πάμε σε παράταση ή σε ξαφνικό θάνατο;

Είναι η πρώτη φορά στη χώρα που ο δρόμος για τις δυνάμεις της ευθύνης είναι ανηφορικός και κακοτράχαλος. Γεμάτος παγίδες, υπερβολές, ακρότητες, ασυνάρτητος, αδιάβατος.

Όμως η χώρα πρέπει να μείνει όρθια και να εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερον το φόβο της άτακτης χρεοκοπίας και της επιστροφής σε νέο διπλό ή μονό νόμισμα. Τα μηνύματα είναι αλληλοσυγκρουόμενα.

Κάποιοι μιλάνε για «χαμένη υπόθεση» η παραμονή της χώρας στα ευρωπαϊκά κεκτημένα, κάποιοι άλλοι ονειρεύονται ολική επαναφορά στο παρελθόν και άλλοι για το Θεό της Ελλάδας που θα μας κρατήσει έξω από το νερό την τελευταία στιγμή.

Ξέρουμε που είμαστε σήμερα, αλλά κανένας δεν μπορεί να προβλέψει σε ορίζοντα μεγαλύτερο της εβδομάδας, που θα βρεθούμε. Ο καθένας, ειδικός και μη, λέει ότι θέλει, όπως το θέλει και γίνεται εύκολα «Κομανέτσι» από το χθες στο σήμερα.

Το θυμικό υπερέχει της λογικής, η κακώς ευνοούμενη καπατσοσύνη της αξιοπρέπειας και η απορρύθμιση των κοινωνικών δομών, των μεταρρυθμίσεων του Κράτους. Περίσσευμα λαϊκισμού, έλλειμμα νηφαλιότητας και οξυδέρκειας για τα μέλλον του τόπου και των ανθρώπων του.

Με κλειστές τις κάνουλες των δανεικών όσο παχιά κι αν είναι τα λόγια, δεν χορταίνει ο κόσμος.

Όλοι ελπίζουμε και θέλουμε η Κυβέρνηση να έχει ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, είτε λέγεται plan B, είτε επικοινωνιακή «τρίπλα» και να επικρατήσουν οι φωνές της λογικής, για να μείνει όρθια η χώρα. Όσοι σκαρφίζονται «κούφιες» απειλές και ορθώνουν εμπόδια ονειρευόμενοι συνθήκες επαναστατικής γυμναστικής του παρελθόντος, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τα χειρότερα που μας περιμένουν όλους.

Στο σύγχρονο ηλεκτρονικό μάρκετινγκ υπάρχει μια μέθοδος, τεχνική πωλήσεων που λέγεται «Ηθική Δωροδοκία». Δίνουμε κάτι δωρεάν ζητώντας ως αντάλλαγμα την πιο άμεση και πιο αποτελεσματική σε βάθος χρόνου σχέση με τον  υποψήφιο πελάτη.

Ένας βασικός κανόνας πώλησης στους δύσκολους καιρούς.

Το πρόβλημα είναι αν ξέρει η Κυβέρνηση από μάρκετινγκ.

Το σκηνικό της χώρας αλλάζει, αλλά ο δημόσιος διάλογος παραμένει ίδιος!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η ζωή των Ελλήνων στη συντριπτική πλειονότητα άλλαξε προς το χειρότερο, και σε αρκετές περιπτώσεις πολύ δραματικά.

Αυτοκτονίες λόγω χρεών, πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, αβεβαιότητα για το αύριο, μετανάστευση νέων, αύξηση ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, όνειρα και σχέδια μιας ζωής ανατράπηκαν σε λίγα χρόνια. Το σκηνικό της χώρας και των κατοίκων της αλλάζει καθημερινά και η μόνιμη επωδός στον δημόσιο διάλογο για τα αίτια της κρίσης είναι ότι «φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς»!

Σε καθημερινή βάση, και από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούμε σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές πολιτικούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, φοροτεχνικούς, ειδικούς οικονομολόγους, ηθοποιούς και κάθε είδους celebrities να μας εξηγούν τα αίτια της κρίσης, να μοιρολογούν πάνω στο «χυμένο γάλα» της οικονομικής ανέχειας και να θρηνούν για τα καθημερινά νέα «λουκέτα» της αγοράς.

Άλλοτε με το γνωστό «ξύλινο» λόγο και άλλοτε με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και συνωμοσιολογικές θεωρίες.

Όπως στο άπειρο λείπει το τέλος, έτσι και στον δημόσιο διάλογο απουσιάζουν οι «φωτισμένοι» συμπολίτες μας που θα μπορούσαν να πάνε τον διάλογο ένα βήμα πέρα από τα γνωστά και χιλιοειπωμένα, δέσμια συμφερόντων τις περισσότερες φορές. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, γνωστοί και άγνωστοι ακραίοι και γραφικοί προτείνουν ανέφικτες λύσεις ως πανάκεια μιας κοινωνίας που καταρρέει.

Η τηλεοπτική αρένα θέλει αίμα και μόνο μια κατηγορία των τηλεπαραθυράτων μπορεί να τη δώσει. Οι σοβαροί, οι πετυχημένοι, οι «φωτισμένοι» συμπολίτες μας φοβούνται να συμμετέχουν σε δημόσιους διαλόγους «αγανακτισμένων» που απαιτούν «κρεμάλες» και ονειρεύονται την επιστροφή στην εποχή της «δανειακής ευμάρειας».

Με τα γυαλιά του χθες, δεν μπορούμε να δούμε ούτε το σήμερα ούτε το αύριο το δικό μας, των παιδιών μας και της χώρας μας. 

Όταν το όνειρο της ελπίδας γίνεται εφιάλτης…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Την τελευταία Κυριακή του Γενάρη, ενεστώτος έτους, ξεκίνησε η μέρα με ένα καινούργιο όνειρο. Το όνειρο της ελπίδας για μια κοινωνία ακομμάτιστη, αξιοκρατική, ακηδεμόνευτη πολιτικών επιλογών. Χωρίς ιδεοληψίες, τετελεσμένα και με πολλές κόκκινες γραμμές. Εκατό μέρες μετά, επέστρεψαν ο κομματισμός, ο νεποτισμός, η αναξιοκρατία, οι πολιτικές επιλογές που οδηγούν στο άγνωστο και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το «αύριο» του κράτους και των υπηκόων του. Ένας καθημερινός εφιάλτης να μαδάει τη «μαργαρίτα της πτώχευσης».

Διέξοδος στο αδιέξοδο, το δημοψήφισμα, οι εκλογές ή οι κυβερνήσεις εθνικής ενότητας και καλύτερα εθνικής σωτηρίας, εδώ που φτάσαμε!

Πρώτη φορά Αριστερά αλλά και πρώτη φορά καθημερινά τόσο μεγάλο άγχος για την πληρωμή δόσεων σε δανειστές, των συντάξεων, επιδομάτων, ΕΚΑΣ και κάθε είδους μηνιαίων οφειλών και υποχρεώσεων που αγνοούσαμε τόσα χρόνια.

Και όλα αυτά γιατί πιστέψαμε οι περισσότεροι σε δράσεις εναλλακτικές, έωλες υποσχέσεις,  χρηματοδοτήσεις, χωρίς δεσμεύσεις υποτροπιάζοντας και σε νέα «θαύματα», μετά από το … «λεφτά υπάρχουν»!

Και έπειτα (δεν) ήρθε ο έρωτας, όπως έλεγε ένα παλιό σλόγκαν καθημερινής ραδιοφωνικής σαπουνόπερας, αλλά ο εφιάλτης του διπλού ή μονού νομίσματος, της εξόδου από την Ευρωπαϊκή οικογένεια, η στάση πληρωμών και η δαμόκλεια σπάθη των πρόσθετων φόρων πάνω από τα κεφάλια όλων των πολιτών στο άμεσο μέλλον.

Τη θρυλούμενη επανεκκίνηση της Χώρας, φαίνεται ότι θα τη δούμε σε άλλο όνειρο, μάλλον «θερινής νυκτός».

Προς το παρόν απολαμβάνουμε στον «ξύπνιο» μας το μαρτύριο της σταγόνας στη ρευστότητα, τη μετανάστευση νέων επιστημόνων, το δικαίωμα του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία, το πισωγύρισμα της Παιδείας και την καραμέλα του πατριωτικού φρονήματος και της οικονομικής υποταγής που μας σερβίρουν και πολλά άλλα.

Τελικά, διαψεύστηκε ο θυμόσοφος λαός ότι τα όνειρα βγαίνουν αληθινά! Δικαιώθηκε ο στιχουργός ενός παλιού τραγουδιού με τίτλο «ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό»! Αλλά και όνειρο να γίνεται εφιάλτης;

Μοναδική ελπίδα στην κορύφωση του εφιάλτη να ακουστούν ηχηρά τα τύμπανα ώστε να «ξυπνήσουν» από την ολίσθηση στο χάος! Διαφορετικά η ρήξη είναι θέμα ολίγων ημερών με απρόβλεπτες οικονομικές, γεωπολιτικές εξελίξεις. 

Η διαπραγμάτευση και ο Αλέξης…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Όποιος επένδυσε σε σενάρια «Αριστερής Παρένθεσης» της Κυβέρνησης λόγω σύγκρουσης με τους εταίρους και κατάρρευσης της οικονομίας και της χώρας έπαιξε και έχασε.

Μετωπική σύγκρουση και ρήξη αν ήταν να γίνει θα είχε γίνει, από τις πρώτες μέρες της ανάληψης της εξουσίας από τη νέα κυβέρνηση.

Αν θα ήθελε η Κυβέρνηση να «ταπεινώσει» τους τοκογλύφους δανειστές, να καταργήσει με ένα νόμο το επαχθές μνημόνιο και να διαγράψει το επονείδιστο χρέος θα πηγαινοερχόταν εκατό μέρες τώρα σε Γερμανία, Βρυξέλλες κάνοντας παράλληλα δεκάδες ταξίδια σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να επηρεάσει τους αντίστοιχους ομολόγους της Ευρώπης;

Όλα ήταν και είναι κινήσεις ενός στρατηγικού σχεδιασμού επικοινωνιακά πανέξυπνου, μέχρι τον τελικό στόχο που δεν θα είναι άλλος από την επίτευξη ενός συμβιβασμού, που επικοινωνιακά θα παρουσιαστεί ως μέγιστο διαπραγματευτικό επίτευγμα.

Δεν πρέπει να  ξεχνάμε ότι προεκλογικά και μετεκλογικά η Κυβέρνηση έβαλε ψηλά τον πήχη της διαπραγμάτευσης.

Ποια θα ήταν η θέση της αν συμφωνούσε σε όλα με τους εταίρους, και υπέγραφε λίγες μέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας;

Αυτή την υπόσχεση φαίνεται ότι την τηρεί μέχρι σήμερα και είναι μια πρόσθετη απάντηση στο ερώτημα, γιατί κρατάει τις εκλογικές της δυνάμεις, εκτός φυσικά από την αδυναμία της Αντιπολίτευσης να πείσει. Και είναι σήμερα το μόνο χαρτί που της απέμεινε γιατί τα περί κατάργησης Μνημονίου, απαλλαγής από την Τρόϊκα και διαγραφής χρέους της βγαίνουν μόνο ως σχήμα λόγου.

Οι υπόλοιπες μαξιμαλιστικές της διεκδικήσεις απλά την έχουν εγκλωβίσει σε μια αέναη δίνη εσωστρέφειας, με τις «συνιστώσες» της, εντός του κόμματος.

Το παιχνίδι της διαπραγμάτευσης φαίνεται ότι έφτασε στο τέλος του, για να επανακτήσει η χώρα τη σταθερότητα της, να σταματήσει η αβεβαιότητα στην οικονομία και να αποφευχθούν απρόβλεπτες εθνικές και πολιτικές περιπέτειες.

Ο χρόνος πιέζει και θα ήταν ευχής έργο πίσω από τη «χρονοβόρα» διαπραγμάτευση να κρύβεται ο Αλέξης και όχι πίσω από τις λέξεις!

… και οι πολιτικοί μας θέλουν rebranding!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, ακόμη και η «πρώτη φορά Αριστερά» χρειάζονται απεγκλωβισμό από τα γνωστά προφίλ τους με «χτίσιμο» μιας νέας αναγκαίας εικόνας.

Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει πρώτιστα στην καρέκλα του rebranding να καθήσουν όλα τα πολιτικά τους στελέχη γιατί και οι πολιτικοί μας χρειάζονται rebranding.

Η πολυεπίπεδη κρίση που μαστίζει τη χώρα, επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τα κριτήρια με τα οποία ο πολίτης επιλέγει τον πολιτικό. Η τελευταία ανανέωση της Βουλής αλλά και των αιρετών στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να έχει φέρει νέα πολιτικά κύτταρα υγιή και απαλλαγμένα από τις παρενέργειες του νοσηρού πολιτικού κλίματος που ζήσαμε μεταπολιτευτικά.

Η έγερση της κοινωνίας σε συνδυασμό με το rebranding του πολιτικού είναι το πανίσχυρο αντιβιοτικό για την ίαση.

Οι πολιτικοί μας κινούνται σήμερα σε ένα άγνωστο, μη χαρτογραφημένο πολιτικό περιβάλλον. Τα σημεία αναφοράς που γνώριζαν όπως πελατειακές σχέσεις, πολιτικές «προίκες», έχουν περιοριστεί και δεν εξασφαλίζουν την περαιτέρω παραμονή τους στο πολιτικό στερέωμα. Οι πολίτες στρέφονται σε πρόσωπα που τους προσφέρουν «λογικές και συναισθηματικές διασφαλίσεις».

Πρέπει οι πολιτικοί, να «ξαναεπικοινωνήσουν» να χτίσουν νέες σχέσεις με τους πολίτες, με νέο πιο ξεκάθαρο positioning, νέες ιδέες και πειστικές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας.

Ο ρόλος των social media, με την ραγδαία ανάπτυξη τους βοηθάνε στο rebranding του πολιτικού, αρκεί να γίνεται συστηματικά και από έμπειρα στελέχη. Η χάραξη της νέας πολιτικής εικόνας προϋποθέτει την υιοθέτηση νεόφερτων καινοτόμων πολιτικών και  προσαρμογή στην περιοχή ευθύνης του.

Η υγιεινή διατροφή, η συστηματική άσκηση για γρήγορα αντανακλαστικά, η σβελτάδα στη λήψη αποφάσεων, αποτελούν ένα μέρος των αναγκαίων προϋποθέσεων για ένα σύγχρονο προφίλ πολιτικού

Αντίθετα, τα στεγανά, ο συγκεντρωτισμός και η έλλειψη εμπιστοσύνης δημιουργούν καθυστέρηση και αναποτελεσματικότητα στο χτίσιμο της νέας εικόνας πολιτικού. Το διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους στη σχέση κόστους / αποτελεσματικότητας των εκάστοτε ενεργειών.

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες, η «επανεκκίνηση» της εικόνας ενός πολιτικού δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Προσέξτε όμως «μη σπάσετε» στο μέσον της προσπάθειας και αναφωνήσετε τη γνωστή σε όλους μας ρήση «ανθ’ ημών Γουλιμής»!

Αλέξης Τσίπρας, ένα brand με ... ημερομηνία λήξης.

Άρθρο της Στέλλας Παπαμιχαήλ - Δημοσιογράφου

Δημοσκοπικά ο «μήνας του μέλιτος» για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει μάλλον περάσει, καθώς οι περισσότεροι δείκτες στην αποδοχή των κυβερνητικών πολιτικών έχουν μειωθεί, με σημεία αιχμής τους χειρισμούς στην οικονομία, την ασφάλεια και το μεταναστευτικό.  Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Τσίπρας απολαμβάνει υψηλά ποσοστά δημοτικότητας και δείχνει ότι παίζει σε γήπεδο χωρίς αντίπαλο. Το προφίλ των υπολοίπων αρχηγών της αντιπολίτευσης είτε φθίνει όπως του Αντώνη Σαμαρά, είτε παραμένει στάσιμο, όπως του Σταύρου Θεοδωράκη ή του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Τα κυβερνητικά λάθη διαδέχονται το ένα το άλλο, οι προεκλογικές με τις μετεκλογικές αντιφάσεις διογκώνονται συνεχώς και η αγωνία για την συμφωνία με τους εταίρους έχει χτυπήσει «κόκκινο». Ωστόσο, ο πρωθυπουργός παραμένει το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης και η φθορά δεν τον έχει αγγίξει, παρότι δεν «ευνοείται» από ανέφελη κριτική των μέσων ενημέρωσης, όπως συνέβαινε στο παρελθόν με τους προηγούμενους προκατόχους του.

Στις πλέον επώδυνες κυβερνητικές επιλογές, όπως η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την μεταφορά των ταμειακών διαθέσιμων φορέων του δημοσίου για τις έκτακτες ανάγκες της οικονομίας, ο Αλέξης Τσίπρας δεν βγήκε μπροστά για να την  υπερασπιστεί και άφησε τον Δημήτρη Μάρδα να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Στο παραλήρημα των φραστικών και άλλων ατοπημάτων Υπουργών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ για την τρομοκρατία, τους λαθρομετανάστες, την άμυνα της χώρας, την παιδεία και την οικονομία, δηλαδή στο σύνολο της πολιτικής, ο Αλέξης Τσίπρας με την παρουσία του και τις παρεμβάσεις του μοιάζει ο πλέον σοβαρός. Κάτι σαν το ρητό, στους τυφλούς ο «μονόφθαλμος».

Μοιάζει σαν τον μαέστρο που θέλει να διευθύνει μια ορχήστρα, στην οποία ωστόσο ο κάθε μουσικός παίζει στους δικούς του ρυθμούς και τόνους και στο τέλος το τραγούδι φαλτσάρει…  Τα νταούλια βαράνε ασυντόνιστα, κάνοντας μόνο φασαρία, και τελικά εμείς χορεύουμε στο ζουρνά του Ντράγκι, της Μέρκελ και της παρέας τους.

Όπως και να χει η αποτυχία της ορχήστρας πάντα χρεώνεται στον μαέστρο, έστω και αν εκείνος φρόντισε να δείξει ότι είχε καλή πρόθεση να φέρει σε πέρας την παράσταση…. 

Πόσο λαμπρή θα είναι η «Πασχαλινή Λαμπρή»;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το πόσο λαμπρή θα είναι φέτος η «πασχαλινή λαμπρή» εξαρτάται από τους τηλεοπτικούς «παραθυράτους» που θα εμφανιστούν ανήμερα το Πάσχα και ανάμεσα σε κοκορέτσι, αρνί στη σούβλα και κόκκινα αυγά θα μας «μαυρίσουν» την ψυχή, με τα γνωστά ευρώ ή δραχμή, κόκκινες γραμμές σε συντάξεις, μισθούς, grexit και ηρωικές εξόδους.

Νισάφι πια με τις τηλεοπτικές «φυλές» που ενδυμούν, μεσούσης της τηλεοπτικής δημοκρατίας που ζούμε και της πρώτης φοράς αριστεράς.

Είναι οι θαμώνες τηλεοπτικών παραθύρων που για τους δικούς τους λόγους ο καθένας κονταροχτυπιέται, φωνασκεί και «αναλύει» με περισπούδαστο ύφος, χωρίς τις περισσότερες φορές να γνωρίζει, τις «βουλές» των κυβερνώντων!

Φυσικά είναι οι ίδιοι οι «μόνιμοι» των τηλεοπτικών παραθύρων που  έχουν γνώμη και επί παντός του επιστητού. Από την πτώση αεροσκάφους έως τις ανασκαφές στην Αμφίπολη, αλλά και από την επένδυση στο Ελληνικό και τα τροχαία που θα συμβούν στις αργίες του Πάσχα.

Πιάνουν στασίδι σε πρωινές και βραδινές εκπομπές όπως αν τελούσαν σε διατεταγμένη υπηρεσία, έχοντας πάντα άποψη για τα αίτια της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής κρίσης της κοινωνίας.

Για τα λίγα λεπτά της δικής τους δημοσιότητας θυσιάζουν τη δική μας ψυχική ηρεμία. Μας κόβουν την όρεξη μεγαλοποιώντας κάθε φορά τα γεγονότα. Κάνοντας την τρίχα τριχιά που λέει και ο λαός μας.

Όμως στις μέρες του Πάσχα φύονται και επιστρατεύονται για να προσθέσουν γεύση, ευχάριστο άρωμα, όμορφα «φυτά» για τη διασκέδαση του κοινού.

Είναι οι γνωστές «γλάστρες» των διαφόρων τηλεοπτικών εκπομπών.

Δεν μιλάνε με το στόμα αλλά με το κορμί στο υπέροχο τσιφτετέλι που έχει προβλεφθεί για να χορέψουν ή στα κοντινά που κάνει ο σκηνοθέτης σε επίμαχα σημεία του γυμνού κορμιού τους.

Εορταστικό θέαμα για μοναχικούς τηλεθεατές και για «ευρολιγούρηδες». Όσο για την ελεύθερη επιλογή που μας προσφέρεται με ένα απλό πάτημα στο τηλεκοντρόλ, μεταπηδώντας από κανάλι σε κανάλι η συνταγή είναι πάντα η ίδια και απαράλλαχτη. Εκτός αν τη βρίσκετε με το telemarketing. Μαζί με τον οβελία, πάρτε κι ένα πιεσόμετρο δώρο με πέντε διπλά πολύχρωμα σεντόνια.

Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα και του χρόνου πιο λαμπρά! 

Ρίξτε μια γέφυρα, όσο είναι καιρός, για να έχουμε ένα «Πάσχα Σωτηρίας»!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Αυτή είναι σίγουρα η γοερή απάντηση όλων των υγιών σκεπτόμενων πολιτών στα «παρατράγουδα» που είδαμε να παίζονται στην τελευταία παράσταση της Βουλής από το θίασο των βουλευτών συγκυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Στο άγνωστο αύριο η φωνή της λογικής των πολιτών θα πρέπει να ακουστεί από τους επαγγελματίες πολιτικούς και για το καλό της χώρας αλλά και για το καλό το δικό τους. Να κρατήσουν τις καρέκλες και τους παχυλούς μισθούς εν μέσω κόκκινων γραμμών και οικονομικής κρίσης.

Στην άλλη όχθη της συγκυβέρνησης δεν είναι η αντιπολίτευση. Δεν είναι ο άλλος βουλευτή. Δεν είναι οποιοσδήποτε άλλος. Είναι ο ίδιος ο λαός. Και καλά θα κάνουν να ρίξουν γέφυρες, να γεφυρώσουν το χάσμα των ιδεολογιών. Αυτές άλλωστε, υπάρχουν μόνο στα προεκλογικά τους προγράμματα.

Στο έργο της Δευτέρας είδαμε και πάλι δύο εκ διαμέτρου αντίθετα μέρη. Το ένα απέναντι στο άλλο και στη μέση «χαίρε βάθος αμέτρητο». Μιλάμε για Ρίο – Αντίρριο της πολιτικής. Μαύρο ο ένας, άσπρο ο άλλος! Το σωστό του ενός, λάθος του άλλου!

Με λόγο διπλής όψεως. Σαν τα κέρματα. Γράμματα όταν είσαι αντιπολίτευση, κορώνα όταν βρεθείς στην εξουσία. Ότι κι αν κάτσει! Τελικά, κερδίζει όποιος είναι δεξιοτέχνης ταχυδακτυλουργός στο «στρίψιμο»!

Φαύλος κύκλος. Χάσμα η απόσταση Ρίου – Αντιρρίου της πολιτικής. Χάρτινοι οι πυλώνες που στηρίζονται τα δύο οικοδομήματα.

Έτσι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχουμε φτάσει στον πάτο. Στον πάτο που όσο πάει και βαθαίνει επικίνδυνα. Μοναδική ελπίδα να βρούμε στέρεο έδαφος για να ρίξουμε στη νέα γέφυρα πέδιλα εθνικής σωτηρίας.

Η μόνη γέφυρα που εγγυάται ένα «Σωτήριο Πάσχα».

Η στείρα αντιπαράθεση στις μέρες μας δεν είναι ούτε έξυπνη τακτική ούτε φέρνει επικοινωνιακά αποτελέσματα.

Όταν κυριαρχεί ο κομματικός αντίλογος τότε το μόνο που καταφέρνουν οι πολιτικοί μας είναι να εξοργίζουν τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους!

Και είναι σίγουρο ότι πολλοί  μετά τις τελευταίες εκλογές λένε «στερνή μου ψήφο να σε είχα τώρα»!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Έχουν ημερομηνία λήξης οι πολιτικοί;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Στο μάρκετινγκ και το πιο ισχυρό brand name προϊόντος έχει έναν κύκλο ζωής. Από τη γέννηση του, την ανάπτυξη του, την κορύφωση και τελικά την πτώση του. Και μιλάμε πάντα για τον κύκλο ζωής των πωλήσεων ενός προϊόντος.

Η μόδα έρχεται και παρέρχεται λένε οι έμποροι με πείρα στην αγορά. Όλα τα προϊόντα, έχουν ημερομηνία λήξης κι αν ακόμη ανανεωθούν.

Οι πολιτικοί ενώ έχουν ημερομηνία λήξης την γνωρίζουν και την αποδέχονται; Η ιστορία δείχνει ένα μεγάλο ΟΧΙ!

Οι πολιτικοί, όπως ευφυώς λέγεται, είναι ο «καθρέφτης» του λαού. Είναι οι κύριοι υπεύθυνοι αν η επιχείρηση που λέγεται κράτος προχωράει μπροστά ή όχι.  Και ως πότε ένας πολιτικός είναι κατάλληλος για να εκπροσωπεί τον λαό; Έχει παρατηρηθεί ότι η «χρυσή» εποχή ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία. Μέσα σ’ αυτό το χρόνο θα «ξεδιπλωθούν» όλες οι ικανότητες του και θα κάνει πράξη τα περισσότερα από ότι υποσχέθηκε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη ρήση «ουδείς αναντικατάστατος». Φυσικά τα πλεονεκτήματα του αξιώματος που κατέχει εμποδίζουν την οικειοθελή αποχώρηση του αν και η μεγαλύτερη παραμονή τις περισσότερες φορές βλάπτει σοβαρά την υστεροφημία του. Η πολιτική εμπειρία μόνο δεν αρκεί. Στα προσόντα του σύγχρονου πολιτικού συμπεριλαμβάνονται πολύ περισσότερα από την πολιτική προίκα, τις πελατειακές σχέσεις, τύχη, συγκυρίες και άλλα γνωστά από την  εποχή Γκόρτσου!

Η οικονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο, την πολιτική κρίση και οι πολίτες – ψηφοφόροι έχουν αλλάξει τα κριτήρια επιλογής των πολιτικών. Πέραν από την απόρριψη της οικογενειοκρατίας και των πολιτικών «μακράς» διάρκειας στην κατάληψη της καρέκλας, οι πολίτες έχουν οδηγηθεί σε νέες θεωρήσεις για την εικόνα και τα νέα απαραίτητα προσόντα ενός πολιτικού.

Συμπέρασμα για πολλούς εν ενεργεία πολιτικούς στην αυτοδιοίκηση και την κεντρική πολιτική σκηνή. Προστατέψτε την εικόνα σας από κινδύνους της μακροχρόνιας άσκησης εξουσίας προφυλάξτε τον προσωπικό σας μύθο που με τόσο κόπο δημιουργήσατε. Επιλέξτε το σωστό timing, βρείτε το σωστό λόγο της πολιτικής σας συνταξιοδότησης πριν αυτή γίνει αναγκαστικά από τους πολίτες!

Η Ελληνική γκαρνταρόμπα των πολιτικών άλλαξε…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ενδυματολογικές αμφισβητήσεις πολιτικών. Από τον επιβλητικό Κωνσταντίνο Καραμανλή, στον σκληρό αμφισβητία με ζιβάγκο Ανδρέα Παπανδρέου έως τους νέους βουλευτές άνδρες και γυναίκες, με στενά τζιν, πουκάμισα έξω και σινιέ παπούτσια και αξεσουάρ, η συμπεριφορά των πολιτικών προσέδιδε ιδιαιτερότητα και στις εποχές και στις ιδέες, φωτίζοντας παράλληλα μια άλλη πτυχή του «βίου και της πολιτείας» των πολιτικών μας. Πολιτικό με κελεμπία δεν έχουμε δει ακόμα, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται!

Ενδυματολογικός διαχωρισμός μια και οι ιδέες τους είναι σήμερα λίγο πολύ ίδιες.

Το παραδοσιακό κοστούμι αρχίζει να κρεμιέται στις αποθήκες, δίνοντας τη θέση του σε νεότερες, πιο προσεγμένες και ακριβές εκδοχές του. Κοστούμι με πουκάμισο χωρίς γραβάτα, αντίβαρο στο παλιό σοβαρό και καθώς πρέπει ύφος που είχε καθιερώσει το πολιτικό μάρκετινγκ και είχε υιοθετηθεί από όλους. Έχει ο καιρός γυρίσματα και ενδυματολογικά.

Η συνεργασία πολιτικών από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους με τις λογικές οπισθοχώρησης σε θέματα αρχών, δεν άφησε απ’ έξω το ενδυματολογικό κομμάτι. Μπήκε κι αυτό στο μίξερ μαζί με τις ιδέες και τις αρχές. Υπουργικά συμβούλια με πολλές ενδυματολογικές ιδιαιτερότητες. Η απόρριψη της γραβάτας από τους πολιτικούς έγινε άγραφος κανόνας ιδιαίτερα για τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, αντίθετα οι «συγκάτοικοι» τους, επιμένουν ακόμη με παραδοσιακό κοστουμάκι και σινιέ ταγιεράκια.

Δεν υπάρχουν πλέον ρούχα must για την γκαρνταρόμπα των Ελλήνων πολιτικών. Επιδιώκεται περισσότερο ο στόχος να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας λόγω «αξέχαστης και διαφορετικής εμφάνισης» από την αποτελεσματικότητα των πράξεων. Τα αδηφάγα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν πάντα το διαφορετικό γιατί αυτό πουλάει.

Στις παλιές εποχές η ανομοιομορφία στην εμφάνιση ενός πολιτικού συνοδευόταν από διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή και την πολιτική. Μίλαγε το ρούχο.  Σήμερα, οι πολιτικοί μας δεν ξεχωρίζουν ούτε στο λόγο, ούτε στο ενδυματολογικό στυλ.

Τα πολιτικά πράγματα άλλαξαν, η πολιτική γκαρνταρόμπα θα έμενε ίδια;

Προσωπικά πολιτικά παιχνίδια βλάπτουν την Αυτοδιοίκηση.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Είναι γνωστό ότι ο ρόλος του Κράτους είναι να ασκεί στους Οργανισμούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μόνο εποπτεία, ως προς τον έλεγχο νομιμότητας, ενώ παράλληλα δεν του επιτρέπεται να εμποδίζει πρωτοβουλίες και ελεύθερες δράσεις προς το συμφέρον των πολιτών.

Στις δύσκολες εποχές της οικονομικής δυσπραγίας η κεντρική εξουσία πρέπει να αντιληφθεί ότι είναι και προς δικό της όφελος η ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία με την εξασφάλιση των αναγκαίων οικονομικών πόρων μπορεί να ανακουφίσει αποτελεσματικότερα τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα και να παράσχει τα χρειώδη σε όσους το ζητούν.

Ιδιαίτερα μια φιλολαϊκή κυβέρνηση της αριστεράς οφείλει να γνωρίζει ότι η διάχυση της απαιτούμενης βοήθειας στα λαϊκότερα κοινωνικά στρώματα μπορεί να επιτευχθεί ευκολότερα μέσα από τους μηχανισμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης από ότι μέσα από τα δαιδαλώδη γρανάζια της κεντρικής διοίκησης.

Στις παρούσες συνθήκες τα πολιτικά φρονήματα και τα κομματικά χρίσματα που βοήθησαν τους δημοτικούς άρχοντες να εκλεγούν δεν πρέπει να παίζουν απολύτως κανένα ρόλο ούτε στον τρόπο άσκησης εξουσίας ούτε στον δίαυλο επικοινωνίας με την κυβέρνηση, καθώς κάτι τέτοιο δεν βοηθάει καμία από τις δύο  πλευρές. Τα σύγχρονα προβλήματα δεν έχουν χρώμα και απαιτούν άμεσες λύσεις περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά. Η περικοπή κονδυλίων από την τοπική αυτοδιοίκηση και η οικονομική της απομόνωση δεν μπορεί να βοηθήσει μια κυβέρνηση που φέρεται να έχει ως πρώτο μέλημα της την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Όλοι οι δήμοι, ακόμη και εκείνοι που κάποτε φάνταζαν οικονομικά πιο εύρωστοι γιατί σε αυτούς κατοικούσαν και κατοικούν εκπρόσωποι της μεσαίας ή της ανώτερης αστικής τάξης έχουν ανάγκη οικονομικής κάλυψης, καθώς η ανθρωπιστική κρίση έχει πλήξει ανθρώπους από ένα μεγάλο φάσμα που έχουν χάσει σπίτια και δουλειές. 

Γι αυτό και είναι απαραίτητη η αγαστή συνεργασία και ενότητα των δύο βαθμών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για να δοθούν λύσεις και να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική κρίση που βιώνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Απαξιωτικές αναφορές, αντιθεσμικές συμπεριφορές και αντεγκλήσεις δεν έχουν θέση την πολύπαθη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Με κοινή βούληση των αιρετών της Αυτοδιοίκησης, με γνώμονα τη γνώση των τοπικών αναγκών και όχι της κομματικής προέλευσης, θα επιτευχθεί η άριστη αξιοποίηση των κονδυλίων για την ελάφρυνση των οικονομικά ασθενέστερων πολιτών.

Μετά την απόφαση να ανασταλεί η πιλοτική εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, είναι άμεση και επιτακτική ανάγκη η υλοποίηση του επισιτικού επιδόματος, αδιαφορώντας για το ποιος θα είναι ο φορέας διανομής του. Και μιλάμε για ψίχουλα κρατικής φιλανθρωπίας!

Ο εναγκαλισμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η μη αποκοπή της από τον ομφάλιο κομματικό λώρο, ναρκοθετούν τον κύριο λόγο ύπαρξης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και την οδηγούν σε ένα περιβάλλον εφιαλτικό!

Η πολιτική είναι γένους θηλυκού!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα». Και ειδικά τον άνδρα πολιτικό. Σιγά τα ωά ή τον πολυέλαιο. Σιγά μη φοβηθεί η γυναίκα πολιτικός τον άνδρα πολιτικό. Τον πατάει και του «ξενυχιάζει» το πόδι, του άνδρα πολιτικού και την ώρα της καταμέτρησης των ψήφων μετά το κλείσιμο κάθε κάλπης τoν αφήνει ψήφους πίσω της.

Κι όμως, αυτό το εφικτό γίνεται ανέφικτο, αν έχεις να κάνεις με την ελληνική πραγματικότητα.

Στο γήπεδο της πολιτικής η συμμετοχή των γυναικών είναι πολύ μικρότερη από όση θα έπρεπε να ήταν. Σε βουλευτικό επίπεδο το σκορ είναι σαφώς υπέρ των ανδρών, στο υπουργικό είναι σε νηπιακό ποσοστό, όσο για την αυτοδιοίκηση με το κιάλι έψαχνες να βρεις γυναίκα δήμαρχο ή σύμβουλο, πριν το νόμο της ποσόστωσης στα ψηφοδέλτια, που κι αυτός ο νόμος – βιτρίνα θηλυκών, μόνο προβλήματα δημιουργεί. Και υποτιμά το γυναικείο φύλο. Άλλωστε ισότητα έχουμε. Η γυναίκα έγινε πιλότος, αστυνομικός, στρατιωτικός, αστροναύτης. Μπαίνει ακόμη και στου βοδιού το κέρατο. Μόνο σε ψηφοδέλτια αρνείται να μπει. Κι όμως θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στο κοινωνικό σύνολο. Είναι έξυπνη, έχει υπευθυνότητα, αυτογνωσία, ένστικτο, δημιουργικότητα, καπατσοσύνη που τόσο χρειάζεται στην πολιτική. Μπορεί να «κυοφορεί» την ελπίδα καλύτερα από έναν άνδρα πολιτικό, ιδιαίτερα σε θέματα κοινωνικής πρόνοιας. Είναι στη φύση της.

Σήμερα, στο δυτικό κόσμο η γυναίκα αναλαμβάνει πολλούς ταυτόχρονους ή παράλληλους ρόλους. Μητέρα, σύντροφος, σύζυγος, επαγγελματίας, εργαζόμενη, νοικοκυρά και επομένως η γυναίκα πολιτικός θα πρέπει να βρει τρόπους να «παντρέψει» την πολιτική με τις άλλες υποχρεώσεις της. Πολλές φορές η γυναίκα πολιτικός είναι πιο εύκολο θύμα για χτυπήματα «κάτω από τη μέση» από αντίπαλους υποψήφιους. Υπάρχουν προκαταλήψεις, υπάρχουν δυσκολίες. Όλα όμως αυτά, ξεπερνιούνται αν υπάρχει ένα ισχυρό ηθικό κίνητρο. Να αγωνίζεσαι στη διαμόρφωση των αξιών της κοινωνίας και για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο, πιο  όμορφο και όχι κατ’ ανάγκη ως ωραία Ελένη, αλλά ως Ιωάννα της Λωραίνης, μπροστά, ως οδηγός με πάθος, όραμα και διαίσθηση.

Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι Έλληνες άνδρες πολιτικοί θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα μοιράζονται τις πρώτες θέσεις με γυναίκες πολιτικούς. Ακόμη και σε θέση Πρωθυπουργού. Αρκεί φυσικά, να το θελήσουν και οι γυναίκες ψηφοφόροι και να ψηφίζουν γυναίκες!!!

Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που γιορτάζεται στις 8 του Μάρτη.