"Ανοίξτε το παράθυρό σας στην Ελλάδα" και ανακαλύψτε την!

Ο νέος ηλεκτρονικός τουριστικός οδηγός, που καλύπτει όλους τους προορισμούς της Ελλάδας με τίτλο www.THATISGREECE.com, έρχεται ταράξει τα νερά στα δρώμενα του τουριστικού κλάδου, χρησιμοποιώντας τη διαδικτυακή προβολή και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) για να προσελκύσει τους επισκέπτες που θέλουν να ενημερωθούν ή να επιλέξουν προορισμό διακοπών, αλλά και τις επιχειρήσεις που επιθυμούν να προβληθούν στο στοχευμένο αυτό κοινό.

Με συνοπτικό, αλλά ταυτόχρονα στοχευμένο τρόπο, ο επισκέπτης του νέου αυτού portal, ενημερώνεται με μια ματιά για τον προορισμό που τον ενδιαφέρει- τα αξιοθέατα, τις παραλίες, τα χιονοδρομικά, τα παραδοσιακά χωριά, τα ήθη και τα έθιμα, την τοπική κουζίνα. Όπου κ αν θέλετε να πάτε, στο THAT IS GREECE σας δίνεται η δυνατότητα να «ανοίξετε το παράθυρό σας στην Ελλάδα» όπως είναι και το σλόγκαν του.

Μια αξιόλογη προσπάθεια σε έναν τομέα που, ιδιαίτερα σε καιρούς κρίσης, μπορεί να βοηθήσει στην ανάκαμψη της οικονομίας και της εθνικής μας αυτοπεποίθησης.

www.thatisgreece.com

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Όλα είναι πολιτική όπως πολιτική είναι και τα νέα προγράμματα των τηλεοπτικών καναλιών μας.
Πολιτική είναι, η μετάδοση σε prime time των τούρκικων σήριαλ που μας μεταφέρουν χρονικά στη δική μας περίοδο της δεκαετίας ’60 και ’70. Δεκαετίες των δύο κοινωνικών τάξεων. Η Μεσαία τάξη, που δημιουργήθηκε σε μας στην δεκαετία του ’80 και ’90 δεν υπάρχει στα σημερινά τούρκικα σήριαλ, όπως θα εκλείψει και εδώ σε σύντομο χρονικό διάστημα.Τηλεοπτική ζώνη φιλίας των δύο λαών, όπως λέμε ΑΟΖ!
Πολιτική είναι, η καθημερινή ακινητοποίηση της κοινωνίας μας με τα εκβιαστικά διλήμματα από τις λεγόμενες ενημερωτικές εκπομπές. Μονοθεματικές, άκρως φοβιστικές και ενοχικές.
Πολιτική είναι να θυμίζουν, μέσα από εκπομπές μαγειρικής που θα κατακλύσουν τις τηλεοπτικές οθόνες μας, πόσο καλά περνούσαμε και στο χέρι μας είναι να ξαναπεράσουμε αν είμαστε καλά παιδιά και πληρώνουμε τα πάσης φύσεως χαράτσια!
Σε λίγο η μυρωδιά φρεσκομαγειρεμένου φαγητού θα έρχεται από το σαλόνι που έχουμε την τηλεόραση και όχι από την κουζίνα.
Αστακομακαρονάδες, τούρτες και πολλά λαχταριστά εδέσματα θα μπαίνουν μέσω Η/Υ πάνω στα πιάτα μας σε φωτογραφίες ενώ στην πραγματικότητα θα τρώμε πατάτες γιαχνί ή μακαρόνια.
Ξεγελιέται όμως η γεύση;
Εκτός τόπου και χρόνου απαράδεκτα και πολλούς άλλου απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς έχουν δώσει για τα νέα τηλεοπτικά προγράμματα. Κι όμως σκεφτείτε, όλα είναι μέρος μιας πολιτικής. Και τα κανάλια την πολιτική την ξέρουν καλά!


Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ Ε-ΜΑΙL ΤΕΥΧΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

"ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Εξετάζοντας τη μέχρι σήμερα πορεία του «Καλλικράτη» διαπιστώνουμε ότι δικαιώνονται στις απόψεις τους όλοι εκείνοι οι οποίοι υποστήριζαν ότι μία τέτοια ριζική μεταρρύθμιση στη διοίκηση μίας ολόκληρης χώρας, απαιτούσε εντατική προετοιμασία και πάνω απ’ όλα ένα σχέδιο σταδιακής εφαρμογής. Δυστυχώς, ο «Καλλικράτης» ψηφίστηκε στη Βουλή λίγο διάστημα πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και συνοδευόταν όχι από μία γερή νομοπαρασκευστική, διαχειριστική, χρηματοδοτική προίκα αλλά από την απρονοησία και την αναποφασιστικότητα όλων όσων επεξεργάστηκαν τις διατάξεις του περιεχομένου του και τους κανόνες της λειτουργίας του, ανεξαρτήτως αν μιλάμε για την παρούσα διακυβέρνηση, ή την προηγούμενη. Αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι οι νυν δήμαρχοι και περιφερειάρχες, αναγνωρισμένα ή υποσχόμενα στελέχη της Αυτοδιοίκησης στη μεγάλη τους πλειοψηφία, να σκοντάφτουν πάνω σε ένα σωρό δυσκολίες, για τις οποίες δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, ενώ το πραγματικό κόστος μετακυλίεται αναπόφευκτα στον πολίτη και στην τοπική κοινωνία. Η ανάγκη η οποία αδήριτα προκύπτει, είναι η πολιτική και κρατική ηγεσία του τόπου να δουν τον «Καλλικράτη» από την αρχή, σε απόλυτη σύμπνοια και συνεννόηση μεταξύ τους, να εντοπίσουν τις ατέλειες και τις αδυναμίες του, να τον ενισχύσουν έτι περαιτέρω θεσμικά και νομοθετικά, να τον προσαρμόσουν στα νέα εθνικά και κυρίως, στα νέα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα και φυσικά, να θεσπίσουν ένα προσεκτικά επιμελημμένο και πάνω απ’ όλα, ρεαλιστικό road map, δηλαδή ένα χάρτη για την βήμα προς βήμα πορεία του. Έτσι μόνο θα ‘χουμε το σωστό σχέδιο, στη σωστή του εφαρμογή. Διαφορετικά, θα πελαγοδρομούμε χωρίς πρόοδο και χωρίς αποτελέσματα.

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου της Think Politics


Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα γράψει πως ο Έλληνας πολιτικός είναι ένα ισχυρό brand name. Άλλωστε κάθε κράτος για να προχωρήσει βασίζεται πάντα στις ικανότητες των πολιτικών που αποφασίζουν. Αυτοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι αν η επιχείρηση που λέγεται κράτος προχωράει μπροστά ή όχι. Βέβαια, οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού όπως ευφυώς έχει λεχθεί. Μέχρι σήμερα, τα απαραίτητα προσόντα ενός πολιτικού ήταν λίγο πολύ γνωστά. Πολιτική προίκα, πελατειακές σχέσεις, συγκυρίες, τύχη και άλλα γνωστά.
Η οικονομική κρίση, έφερε στο προσκήνιο την πολιτική κρίση και οι πολίτες / ψηφοφόροι έχουν αλλάξει. Ιδιαίτερα στη χώρα μας. Η αναγκαιότητα μιας νέας «ελίτ» πολιτικών, πολιτικών της νέας εποχής είναι πολύ μεγαλύτερη από πολλές άλλες χώρες. Δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση για τους λόγους που έχουν οδηγήσει τους πολίτες/ ψηφοφόρους σε νέες θεωρήσεις για την εικόνα και τα νέα απαραίτητα προσόντα των πολιτικών της νέας εποχής που βιώνουμε. Μερικά από τα προσόντα ενός πολιτικού της νέας εποχής είναι:

• Συνδυάζει την τεχνοκρατική γνώση με την πολιτική του θέση
Ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής» συνδυάζει την γνώση, την μεθοδικότητα, την σκληρή δουλειά με τα δεδομένα της πολιτικής και δεν υπολογίζει το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Έχει όραμα, στόχους, και τα υπερασπίζεται με πυγμή. Δεν κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας πολιτών ή συντεχνιών. Με τις τεχνοκρατικές του γνώσεις σε συνδυασμό με την πολιτική του εμπειρία δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές.

• Βρίσκει το σωστό timing.
Πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί, αν η χρονική στιγμή ήταν η κατάλληλη και δεν ήταν λάθος. Ανώριμη κοινωνία, ερασιτεχνική στρατηγική ενημέρωσης, ετεροχρονισμός των προτεραιοτήτων των πολιτών, ατυχής στιγμή και πολλά άλλα. Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν βιάζεται αλλά ούτε αργοπορεί. Τα πάντα σωστά και στην ώρα τους.

• Δεν αποκρύπτει τα προβλήματα και δεν τα αγνοεί.
Ξέρει ότι οι πολίτες δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με την αγγλοσαξονική φράση «go with the flow» πάω με το κοπάδι και δεν είναι αμβλύνοες! Ξέρει ακόμη ότι η εποχή των επικοινωνιακών ψιμυθιωμάτων ανήκει στην παλιά εποχή. Ο κόσμος μας είναι σε μετάβαση με υψηλές τις ταχύτητες των ραγδαίων αλλαγών.

• Αναγνωρίζει τα λάθη και τις παραλείψεις του.
Μην διεκδικείτε το αλάθητο. Μόνο ο Πάπας το έχει. Αναγνωρίστε τα λάθη και τις παραλείψεις που σας ακολουθούν από το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν σας. Η παραδοχή δεν σημαίνει αδυναμία. Αντίθετα, η δημόσια υπεράσπιση ενός «αποδεδειγμένου» λάθους μπορεί να επιφέρει επικρίσεις και από τον τύπο και από τους πολίτες. Προσέχει να μην «πέφτει» σε λάθη αλλά και να μην τον ξεπερνούν οι εξελίξεις.

• Απαντάει άμεσα στην ερώτηση δημοσιογράφου ή πολίτη
Πέρασε «ανεπιστρεπτί» η εποχή των σχολίων και των προλόγων, πριν δοθεί μια αμφίσημη τις περισσότερες φορές απάντηση από τον πολιτικό. Οι πολίτες «χόρτασαν» από θεωρητικές κουβέντες άνευ ουσίας. Απαιτούν άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις.

• Αντιμετωπίζει τις κρίσεις με επιδέξιο και ψύχραιμο τρόπο και δεν φοβάται να χάσει κάποιες μάχες κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας. Άλλωστε είναι γνωστή η Ιαπωνική παροιμία «Στην πολιτική πέσε 7 φορές σήκω 8». Γνωρίζει τη μεγάλη δύναμη των media, το πόσο αδηφάγα είναι για σκάνδαλα κάθε τύπου και δεν πέφτει σε παγίδες. Η αφέλεια δεν δικαιολογείται σε έναν πολιτικό της νέας εποχής. Όπως δεν «συγχωρείται» να μπει κάποιος στην πολιτική χωρίς να έχει «κολλήσει ένσημα» όπως χαρακτηριστικά λέγεται.

• Γνωρίζει πολύ καλά την ημερομηνία λήξης της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Η «χρυσή» εποχή ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία. Μέσα σ’ αυτό τον χρόνο θα «ξεδιπλωθούν» όλες οι ικανότητες του και θα κάνει πράξη ότι υποσχέθηκε. Δεν ξεχνάει ότι δεν υπάρχει κανείς που είναι αναντικατάστατος. Ξέρει όσο πιο γρήγορα αποφασίσει την έξοδο του από την πολιτική, τόσο περισσότερο θα διαφυλάξει την υστεροφημία του. Ακόμη, η εμπειρία του έχει διδάξει ότι ένας από τους κινδύνους της μακροχρόνιας άσκησης εξουσίας είναι να πιστέψει στο τέλος στον ίδιο του τον μύθο. Μια ψευδαίσθηση και μόνο!

ΕΚΛΟΓΕΣ: ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ, ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ;

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ
Συμβούλου Στρατηγικής, διευθυντή της Think Politics

Μετά τη συμφωνία στη Βουλή για την Παιδεία, ενισχύεται για κάποιους η άποψη ότι οι εκλογές έχουν απομακρυνθεί για τα καλά και ότι, ίσως διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για μία γενικότερη συναίνεση.
Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.
Διότι, πρώτον, η Νέα Δημοκρατία δεν είχε διαφορετική επιλογή από το να συναινέσει, δεδομένου ότι κατά βάση, τις δικές της διαχρονικές απόψεις απηχούσε το νομοσχέδιο που έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση.
Δεύτερον, η ΝΔ είχε ανάγκη να δείξει το πρόσωπο μίας υπεύθυνης αντιπολίτευσης που ενισχύει θεσμικά και δομικά αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε έναν χώρο, τόσο μεγάλης εθνικής σημασίας, όσο είναι εκείνον της Παιδείας. Με αυτό τον τρόπο, υπολογίζεται ότι θα ενισχυθούν είτε άμεσα, είτε σύντομα, τα ποιοτικά στοιχεία της σε ότι αφορά την κυβερνησιμότητά της.
Από ‘κει και πέρα, δεν έχει κανένα πολιτικό συμφέρον η ΝΔ να προχωρήσει σε μία ευρύτερης κλίμακας συναινετική αντιμετώπιση της κυβέρνησης. Διότι τότε, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει να επωμίζεται ίσο κόστο φθοράς με το ΠαΣοΚ, ωσάν να συγκυβερνούσε, χωρίς στην ουσία ή στην πράξη να συγκυβερνά.
Επιπλέον, ο ίδιος ο κ. Σαμαράς έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους, ότι διαφωνεί κάθετα με τη φιλοσοφία, τη λογική, τη στρατηγική και το περιεχόμένο της κυβερνητικής πολιτικής για την Οικονομία, που είναι και ο πυρήνας των όποιων πολιτικών εξελίξεων ακολουθήσουν στη συνέχεια. Εξάλλου, δεν έχει παύσει η ΝΔ να ζητά εκλογές, ως λύση διεξόδου από τα αδιέξοδα της Οικονομίας. Απλά, δεν το πράττει με επίταση, διότι όσο επιβιώνει η κυβέρνηση ακολουθώντας μία οικονομική πολιτική σαν τη σημερινή, τόσο θα διολισθαίνουν τα ποσοστά της στις μετρήσεις και αντίστοιχα, τόσο θα αυξάνονται της ΝΔ. Επίσης, θα ανοίγει η ψαλίδα της διαφοράς και τα ποσοστά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα παρουσιάσουν δυναμική αυτοδυναμίας. Είτε αρέσει η έκφραση, είτε όχι, πρόκειται για την στρατηγική του «ώριμου φρούτου». Απλά, οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες τα τελευταία χρόνια, που το διάστημα ωρίμανσης του φρούτου, συνεχώς μικραίνει.
Εκείνος που έχει ένα σωρό λόγους να βιαστεί να προκηρύξει εκλογές και ταυτόχρονα, έχει και την θεσμική δυνατότητα να το κάνει, είναι ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου.
Πρώτα απ’ όλα, δεν έχει κανένα συμφέρον να αφήσει το χρόνο να κυλά, όσο τα ποσοστά του κόμματός του συρρικνώνονται και του αντιπάλου αυξάνονται. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει η τάση να «κλειδώσει» η ΝΔ προς όφελός της ένα ασφαλές δημοσκοπικό προβάδισμα, που θα της επιτρέψει εν καιρώ να διεδικήσει ακόμη και την αυτοδυναμία. Αντίθετα, όσο η σε βάρος του διαφορά παραμένει ελεγχόμενη, τον συμφέρει να προσφύγει σε μία αιφνίδια προκήρυξη εκλογών, στο πρότυπο της κίνησης του προκατόχου του στο ΠαΣοΚ κ. Σημίτη, τέλη 1999 – αρχές 2000, επενδύοντας στην καλλιέργεια φόβου του πολίτη απέναντι στη διαχείριση της κατάστασης στην Οικονομία και το ενδεχόμενο πτώχευσης. Ταυτόχρονα, είναι λογικό να επιχειρήσει να παρουσιάσει τον κ. Σαμαρά ως ανέτοιμο να κυβερνήσει και κυρίως, ως μη έχοντα μία έμπειρη και ικανή ηγετική ομάδα να τον πλαισιώσει, ως μη έχοντα στο συρτάρι του ένα πλήρες και ολοκληρωμένο σχέδιο συνολικής διακυβέρνησης, ως μη έχοντα ένα εναλλακτικό σχέδιο, ένα plan B για την Οικονομία, στην περίπτωση κατά την οποία οι ισχυρισμοί και οι δεσμεύσεις του για μία αναδιαπραγμάτευση με την τρόϊκα, αποδειχθούν στην πραγματικότητα ανεφάρμοστοι.
Επιπρόσθετα, όσο περιμένει ο κ. Παπανδρέου, θα οδηγείται σε ολοένα και σκληρότερα μέτρα, διότι είναι προφανές ότι το μεσοπρόθεσμο σχέδιο δεν λειτουργεί, διότι το κράτος είναι ανίκανο να εισπράξει και ο πολίτης είναι αδύναμος να εισφέρει. Ως συνέπεια, η δημοσιονομική κατάσταση θα χειροτερεύει η αντοχή της αγοράς θα καταρρέει και η ανοχή της κοινωνίας θα εξαντλείται, πηγαίνοντας πλέον σε μία έκρηξη, που θα σημάνει για το ΠαΣοΚ ένα πρωτοφανές για τα εθνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα, εκλογικό βατερλώ.
Επίσης, όσο περιμένει ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Σαμαράς θα εμφανίζεται ως ολοένα και πιο δικαιωμένος αναφορικά με τις απόψεις και τους ισχυρισμούς του για την Οικονομία, θα απολαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερης συμπάθειας και εμπιστοσύνης από τους πολίτες, το εκλογικό σώμα, τις δυνάμεις της αγοράς, διάφορους συντελεστές της κεντρικής και περιφερειακής ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, θα προετοιμάζεται ολοένα και καλύτερα ως προς την οργανωτική διάταξη του κόμματός του ενόψει εκλογών, τη διαμόρφωση ηγετικής ομάδας, την επεξεργασία ολοκληρωμένου σχέδιου διακυβέρνησης, την εκπόνηση εναλλακτικών σχεδίων ανά θεματικό τομέα, ενώ πιθανή άνοδός του σε επίπεδα αυτοδυναμίας, θα μεγιστοποιήσει για το κόμμα του τις εισροές ψήφων, είτε από την μεγάλη –όπως παρουσιάζεται σήμερα- δεξαμενή των αναποφασίστων, είτε από τα μικρότερα κόμματα της κεντροδεξιάς (ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία). Ταυτόχρονα, θα έχει αποκτήσει την ηγετική ισχύ να σφραγίσει για τα καλά τις εξελίξεις, τόσο στο εσωτερικό της ευρύτερης κεντροδεξιάς παράταξης, όσο και στο επίπεδο των γενικότερων συσχετισμών, προβαίνοντας σε μία γενική έκκληση επιστροφής κάθε ενδιαφερομένου στις τάξεις της ΝΔ.
Μετά από το σύνολο της επιχειρηματολογίας που παρουσιάζεται παραπάνω, ένα σημαντικό μέρος της οποίας στηρίζεται απλά και μόνο στην κοινή λογική και εμπειρία και επιστρέφοντας ξανά στην εισαγωγή, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι εκλογές έχουν απομακρυνθεί για τα καλά και ότι, ίσως διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για μία γενικότερη συναίνεση; Μήπως κάποιοι υποστηρικτές του σεναρίου «εκλογές στην ώρα τους;» πρέπει να εξετάσουν την ανάλυσή τους ξανά;
Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι όταν ανοίξει ο ασκός της εκλογολογίας, δύσκολα ξανακλείνει. Ειδικά σε εποχές που οι αμέσως προηγούμενοι εκλογικοί συχετισμοί έχουν ανατραπεί δραματικά, η πολιτική σκηνή χαρακτηρίζεται από ρευστότητα, αβεβαιότητα και ανασφάλεια, η κοινωνία παρακολουθεί τα δρώμενα με καχυποψία και εκνευρισμό, ή ένταση και θυμό και η Οικονομία και η αγορά κατρακυλούν προς τα κάτω, αναζητώντας λύση και πάλι από εκείνους τους οποίους όλοι αρέσκονται να κατηγορούν: τους πολιτικούς. Αλλά και πάλι... Σε συνθήκες όπως οι σημερινές, μια ξεκάθαρη πολιτική λύση δεν έρχεται με εκλογές και μία νωπή λαϊκή εντολή στην οποιαδήποτε κυβέρνηση;

Διαβάστε στο τεύχος Αυγούστου

ΤΟ Ε-ΜΑΙL ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

- Φάκελος Καλλικράτης.
Συνέντευξη Γιώργου Χριστόπουλου Δημάρχου Ραφήνας - Πικερμίου
- 7 έξυπνοι τρόποι για να επικοινωνήσετε τα μηνύματα σας αποτελεσματικά και ανέξοδα!

ΤΑ ΕΛΕΓΕΙΑ...

Αρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Μετά τις «εικονικές» επιτυχίες των τελευταίων ετών στους ισολογισμούς των εταιριών επικοινωνίας και τους «κουβεντιαστούς» θριάμβους για ανάπτυξη, επέκταση και άλλα παρεμφερή, ήρθε η ώρα για τα ελεγεία, τις θρηνικές αναλύσεις των ειδικών μετά τις τελευταίες δημοσιεύσεις των πρόσφατων ισολογισμών. Ειδικά, τα τελευταία χρόνια ο κλάδος ζούσε σε ένα περιβάλλον αποχαύνωσης, συλλογικών ψευδαισθήσεων ακολουθώντας οπορτσουνικές στρατηγικές.
Δεν χρειαζόταν να έχει κανείς περισσότερο μυαλό από όσο χρειάζεται για να έχει την κοινή λογική για να αντιληφθεί ότι το οικοδόμημα στηριζόταν σε ξύλινα πόδια! Αντιπαραγωγικές επενδύσεις, επιδείξεις νεοπλουτισμού, ασυλλόγιστες παροχές, ριψοκίνδυνες συμβάσεις, πρωτόγνωρες πρακτικές οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα.
Αυτοπεριορισμός στην ασφυκτική στενότητα «για όλα φταίει η κρίση» για την απαλλαγή από τις προσωπικές ευθύνες.
Η τωρινή κρίση στην αγορά της επικοινωνίας δεν είναι παρένθεση. Σηματοδοτεί το τέλος της εποχής όπως την ξέραμε. Η «χρυσή» εικοσαετία πέρασε δυστυχώς όμως άφησε κανόνια, λουκέτα, και εντάξεις στον πτωχευτικό Νόμο.
Δεν χρειάζονται ούτε ελεγεία, ούτε μνημόσυνα, ούτε άλλες αναλύσεις για τις αιτίες που μας έφεραν εδώ. Με ρεαλισμό, μετριοπάθεια και γνώση της νέας πραγματικότητας θα μπορέσει η νέα γενιά των στελεχών επικοινωνίας που συνεχίζουν, να περάσει αλώβητη από Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα προγράμματα και όλα όσα θα ακολουθήσουν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ E-MAIL ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Όσοι πιστοί...κλικάρετε...και βρείτε τις καλύτερες τιμές ξενοδοχείων στον κόσμο!

Γιατί να χάνετε χρόνο "σερφάροντας" από site σε site για να βρείτε την καλύτερη οικονομική προσφορά για τις διακοπές σας; Γιατί να χάνετε χρήμα όταν το ίδιο ξενοδοχείο της επιλογής σας μπορείτε με ένα κλικ να το βρείτε σε πιο συμφέρουσα τιμή;

Το λανσάρισμα του Loyaltyhotel.com έρχεται μέσα στο κατακαλόκαιρο να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις, προσφέροντας στον επισκέπτη την ευκαιρία να επιλέξει τις πιο συμφέρουσες τιμές ξενοδοχείων στο διαδίκτυο, για όλους τους προορισμούς στον κόσμο, εύκολα και γρήγορα.

Εάν επιλέξετε το www.loyaltyhotel.com για το επόμενο ταξίδι σας είναι βέβαιο ότι θα του μείνετε πιστοί και σε όλα τα επόμενα!
Καλό σερφάρισμα και καλές διακοπές!

0% ΚΕΦΑΛΑΙΟ - 100% ΕΞΤΡΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑ!

ΤΑΜΑΜ...

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου της Think Politics


Άρχισε η ταχύρυθμη εκπαίδευση στην Τούρκικη γλώσσα μέσω των Τούρκικων σειρών που έχουν κατακλύσει τις τηλεοπτικές οθόνες όλων των λεγόμενων μεγάλων ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών. Έχουμε βέβαια την εύκολη απάντηση για την καταιγίδα των Τούρκικων σειρών.
Την οικονομική δυσπραγία και ανέχεια των καναλιών. Φθηνές αγορές των Τούρκικων τηλεοπτικών δικαιωμάτων μετάδοσης και φραγή των Ελληνικών τηλεοπτικών σειρών που κοστίζουν πανάκριβα. Είναι όμως αρκετή αυτή η απάντηση ή είναι προσχηματική και αυθαίρετη;
Οι Τούρκικες σειρές θυμίζουν στους Έλληνες και κυρίως στις Ελληνίδες τηλεθεάτριες μια «άλλη» Ελλάδα. Μια Ελλάδα λίγο πριν ακόμη από την εποχή της Μεταπολίτευσης. Μια Ελλάδα των «επτά νομά σ’ ένα δωμά». Μια Ελλάδα της «καμαρούλας μια σταλιά 2Χ3»! Μια Ελλάδα της σκληρής βιοπάλης, των ανθισμένων αισθημάτων, της ντομπροσύνης, της κλάψας. Μια Ελλάδα των δύο τάξεων. Των πλουσίων και των φτωχών. Μια Ελλάδα όπου η Μεσαία τάξη ήταν απούσα.
Σήμερα, παρά τα επικοινωνιακά ψιμυθιώματα κανείς δεν αμφισβητεί ότι η κατάσταση του Έλληνα πολίτη είναι δραματική.
Με ή χωρίς το Μνημόνιο ένα και δύο, η επιστροφή στην εποχή που διαδραματίζονται οι καταστάσεις των Τούρκικων σειρών, είναι αναπόφευκτη.
Το «για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι», για να θυμηθούμε και το γνωστό σλόγκαν μήπως είναι η απάντηση στην πληθώρα των Τούρκικων σειρών;
Σε τελική ανάλυση, εκείνη η εποχή σημάδεψε πολλούς από εμάς. Μια εποχή αυθεντική, ερωτική και με οράματα για μια καλύτερη ζωή.
Ταμάμ;


Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Η ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ
Συμβούλου στρατηγικής – Διευθυντή της Think Politics

Οι νυν βουλευτές που επιθυμούν να επανεκλεγούν, καθώς και όσοι υποψήφιοι, νέοι ή παλιότεροι, έχουν την φιλοδοξία να δοκιμάσουν την τύχη τους στις προσεχείς εκλογές, έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εντελώς νέο εκλογικό περιβάλλον και αν δεν προσαρμόσουν την προετοιμασία της προσπάθειάς τους ανάλογα, το πιθανότερο είναι να συναντήσουν αξεπέραστα προβλήματα που το πιθανότερο είναι να τους κοστίσουν ακριβά.
Μέχρι πρόσφατα υπήρχαν παραδοσιακοί, απλοί, δοκιμασμένοι τρόποι για να κατέλθει κάποιος σε εκλογές.
Το πολιτικό γραφείο οργανωνόταν διοικητικά με λίγους έμμισθους και διάφορους εθελοντές συνεργάτες, για τα τηλέφωνα και την αλληλογραφία, με επικεφαλής κάποιον διευθυντή, ο οποίος φρόντιζε να διατηρεί ζωντανό ένα δίκτυο υποστηρικτών, τους λεγόμενους «πυρήνες», να δημιουργεί ένα κορμό εκλογικού «πελατολογίου», ανταλλάσσοντας ψήφους με υποσχέσεις για ρουσφέτια και διορισμούς, να κάνει κάποιες δημόσιες σχέσεις για λογαριασμό του υποψηφίου, να οργανώνει πρόγραμμα περιοδειών, επισκέψεων και ομιλιών κ.ο.κ. Ταυτόχρονα, ένας άλλος συνεργάτης, πολιτικός επιστήμων ή επαγγελματίας δημοσιογράφος τις πιο πολλές φορές, φρόντιζε για την επικοινωνία του υποψηφίου με τον πολίτη μέσω των ΜΜΕ και της κυκλοφορίας έντυπου υλικού, τη συγγραφή δελτίων τύπου, άρθρων, ομιλιών και τα τελευταία χρόνια, για την φροντίδα μίας ιστοσελίδας, ή κάποιων προφίλ και σελίδων σε social media. Ο ίδιος ο υποψήφιος δε, δεν είχε παρά να φροντίσει να διαμορφώσει έναν πολιτικό λόγο βασισμένο εν πολλοίς στις ιδεολογικές αρχές και την προγραμματική πλατφόρμα του κόμματός και κατά δεύτερο λόγο, σε ευρηματικές φράσεις και σχόλια που θα τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους συνυποψηφίους του.
Να δούμε όμως, σε μία περιληπτική περιγραφή, πως έχει διαμορφωθεί συνολικά η τρέχουσα οικονομικοκοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, ούτως ώστε να κατανοήσουμε ποια είναι η κλίμακα των αλλαγών που απαιτούνται στην πολιτική συμπεριφορά, αλλά και στην οργάνωση της εκλογικής προσπάθειας ενός βουλευτή ή υποψηφίου ;
Η χώρα απειλείται ανοικτά με χρεοκοπία. Υποβάλλεται υποχρεωτικώς σε νέους δανεισμούς, υπό σκληρούς όρους και προϋποθέσεις. Η κοινωνία εισέρχεται σε μία παρατεταμένη περίοδο ανεργίας και δραματικής μείωσης του βιοτικού επιπέδου για κάθε οικογένεια και πολίτη. Ο δημόσιος τομέας της Οικονομίας μειώνεται σε όγκο και σε μέγεθος, θα απασχολεί πολύ λιγότερους υπαλλήλους από άλλοτε και το κράτος χάνει το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων του για άσκηση μίας ανακουφιστικής έστω, κοινωνικής πολιτικής.
Η κοινή γνώμη νιώθει άκρως αρνητικά συναισθήματα για όλα τα προηγούμενα, δημιουργώντας μάλιστα το γνωστό κίνημα των αγανακτισμένων. Επιρρίπτει όλες τις ευθύνες πάνω στον πολιτικό κόσμο, συλλήβδην και αδιακρίτως, αρνούμενη να υπογράψει συγχωροχάρτι ή λευκή επιταγή σε οποιονδήποτε βουλευτή ή υποψήφιο. Απαξιώνει στο σύνολό του ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και τους συντελεστές του, ανεξαρτήτως αν διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ή όχι. Κλείνει τα αυτιά απέναντι σε κάθε κλασσική ιδεολογία, θέτει πιεστικά ερωτήματα πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα για το σήμερα και το αύριο του τόπου και ζητά πειστικές απαντήσεις, αντιμετωπίζει με καχυποψία κάθε δέσμευση ή εξαγγελία, προσωπική ή κομματική, συνειδητοποιώντας ότι το ελντοράντο του βολέματος και της καλοπέρασης δεν υπάρχει πια, γυρίζει την πλάτη (όπως καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις) στα περισσότερα συστηματικά κομματικά σχήματα και κυρίως, στα δύο μεγάλα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στη διακυβέρνηση.
Και ο βουλευτής, ή ο υποψήφιος πως επιβιώνει απέναντι σε όλα τα παραπάνω; Πως χαράσσει πορεία μέσα από όλο αυτό το πολιτικό ναρκοπέδιο και πως εξέρχεται αλώβητος και αρτιμελής; Είναι προφανές ότι θα πρέπει να κινηθεί σε μία τελείως διαφορετική λογική, από εκείνη που είχε μάθει μέχρι σήμερα.
Το επιτελείο των συνεργατών του, δεν πρέπει να συμπεριφέρεται ωσάν να είναι οι εκπρόσωποι ενός μικρού θεού, αλλά να απευθύνονται στον πολίτη με την έγνοια και την απλότητα ενός οικείου προσώπου. Ο διευθυντής οφείλει να κατεβεί από το βάθρο του πολιτικού παράγοντα, συνειδητοποιώντας ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί οι μέρες που ως ντήλερ μοίραζε την τράπουλα με τα ρουσφέτια, τις διευκολύνσεις και τις υποσχέσεις και θα πρέπει να λειτουργεί ως αγγελιοφόρος άμεσων, απλών μηνυμάτων ανάμεσα στον βουλευτή ή στον υποψήφιο και στους πυρήνες των υποστηρικτών του. Το επιτελείο που τον υποστηρίζει στις πολιτικές και επικοινωνιακές του ανάγκες είναι υποχρεωμένο να προσαρμοστεί στη λογική της ανάδειξης των ατομικών του αρετών, αποφεύγοντας την ταύτισή του με πολιτικούς συσχετισμούς και ομαδοποιήσεις που φέρουν αρνητικό φορτίο. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να εντρυφήσει σε σύγχρονες και κυρίως, αλληλοσυμπληρωματικές μεθόδους επικοινωνίας, που θα φέρνουν τον βουλευτή ή τον υποψήφιο δίπλα στον ανένταχτο πολίτη και κοντά στις ανάγκες του, διατηρώντας σχέση συνεχούς, ανοικτού διαλόγου. Και ο ίδιος ο υποψήφιος, οφείλει πρώτος απ’ όλους να αισθανθεί και να συνειδητοποιήσει ότι από εδώ και στο εξής ο πολίτης θα τείνει όλο και περισσότερο να εμπιστεύεται την ψήφο του σε άφθαρτα πολιτικά πρόσωπα και όχι σε φθαρμένες πολιτικές ομάδες. Επομένως, θα μετρά όλο και περισσότερο η αμεσότητα και η ευθύτητα με την οποία θα επικοινωνεί μαζί του και κυρίως, το αν υπάρχει σαφής απάντηση στο ερώτημα «γιατί να ψηφίσω εσένα και όχι τον άλλον», η οποία θα βασίζεται σε στοιχεία μίας αληθινής ποιοτικής υπεροχής και όχι στην επιδαψίλευση μίας λαμπερής δημόσιας εικόνας η οποία πίσω της δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο.
Με βάση τα νέα δεδομένα, είναι φυσικό να απαιτούνται, στην πολιτική συμπεριφορά και στην εκλογική προσπάθεια ενός βουλευτή ή νέου υποψηφίου, πολλά παραπάνω απ’ όσα μπορεί να φιλοξενήσει ένα δισέλιδο δημοσίευμα. Αλλά οι επισημάνσεις και οι συμβουλές που σας δόθηκαν παραπάνω, συστήνονται ως μία καλή αρχή.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ "ΔΙΠΛΗΣ ΟΡΑΣΗΣ".

Του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου - Think Politics


Το παιχνίδι της πολιτικής θα βασίζεται εφεξής σε νέους κανόνες. Τα οικονομικά προβλήματα θα επιφέρουν κοινωνικές εντάσεις και αυτές με τη σειρά τους, πολιτικές αλλαγές που θα είναι τις πιο πολλές φορές απρόβλεπτες και δυσκόλως διαχειρίσιμες. Έτσι, το πολιτικό μας μας σύστημα θα μοιάζει σαν ένα καράβι που ταξιδεύει σε ανεξερεύνητα ύδατα γεμάτα υφάλους, και μάλιστα, με απομαγνητισμένη πυξίδα. Όλοι όσοι μετέχουν λοιπόν σε αυτό, βουλευτές και πολιτευόμενοι, θα χρειαστούν οδηγίες ασφαλούς πλοήγησης και όταν η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο, σωσίβια για να επιπλεύσουν.
Με άλλα λόγια, θα είναι επιτακτική και αναπόφευκτη η ανάγκη για νέες στρατηγικές, νέες τακτικές, νέες συμπεριφορές, όλες προσαρμοσμένες στα δεδομένα που έχουν προκύψει λόγω της πολλαπλής κρίσης που διερχόμαστε.
«Σε καταριέμαι να ζήσεις σε μια ενδιαφέρουσα εποχή» λέει μια κινέζικη παροιμία. Σίγουρα, η πολιτική περιπέτεια, όμοια με το παράδειγμα του πλοίου, που καλείστε να ζήσετε αυτή την εποχή είναι ενδιαφέρουσα, αρκεί να μην σας παρασύρουν στο βυθό οι δεσμεύσεις που φέρνει η κομματικοποίηση, η γενικότερη έκπτωση των πολιτικών ηθών και αξιών μαζί με την απαξίωση των πολιτικών θεσμών και τα αρνητικά αισθήματα που καλλιεργούν οι πολίτες απέναντι στους πολιτικούς.
Η πολιτική της «διπλής όρασης» θα σας βοηθήσει να ισορροπήσετε σωστά, να μην βρεθείτε χαμμένος στα κύματα, ή ναυαγός σε ξέρα και πάνω απ’ όλα, θα σας βοηθήσει να μην παρασυρθείτε και εσείς, μαζί με τους πολλούς, από το πρωτοφανές κοινωνικοπολιτικό τσουνάμι που φαίνεται να καταφθάνει.
Γνωρίστε την. Υιοθετήστε την. Εφαρμόστε την.

Διαβάστε στο πολιτικό περιοδικό «e-mail της Αυτοδιοίκησης και της πολιτικής» τεύχος Ιουνίου, πως θα εφαρμόσετε κι εσείς την πολιτική «διπλής όρασης».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΕΝΑ ΡΟΖ ΣΚΑΝΔΑΛΟ

Tου Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών φέρνει στην επιφάνεια μια αλήθεια που όλοι ξέρουμε αλλά συχνά την ξεχνάμε: η εξουσία είναι αφροδισιακή. Όσοι τη γευτούνε, σύντομα παρατηρούν ότι αλλάζει η συμπεριφορά των γυναικών απέναντί τους, ότι έχουν πολλές και καλές ευκαιρίες για ερωτικές σχέσεις, ότι, εν πολλοίς, οι πειρασμοί είναι πολλοί. Εάν, λοιπόν, ενδώσετε σε αυτούς και σας πιάσουν, τότε θα ανήκετε και εσείς στη χρυσή λίστα των πολιτικών που αντιμετώπισαν ροζ σκάνδαλο.

Και λέμε χρυσή γιατί μερικά από τα πιο λαμπρά ονόματα της διεθνούς πολιτικής σκηνής βρέθηκαν σε αυτή τη θέση. Από αυτούς αλλά και από πολλούς άλλους, αντλούμε την εμπειρία για να καταλήξουμε σε μερικές βασικές αρχές που καλό είναι να έχετε υπόψη σας για την περίπτωση που βρεθείτε κι εσείς σε αυτή τη δύσκολη θέση.

1. Παραδεχτείτε την αλήθεια. Η πρώτη βασική αρχή για την αντιμετώπιση του ροζ σκανδάλου είναι: παραδεχτείτε την αλήθεια όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, εφόσον βλέπετε ότι πλέον το πράγμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχό σας και είναι ζήτημα χρόνου η δημοσιοποίησή του. Εάν βγείτε εσείς πρώτος και μιλήσετε ανοιχτά και ειλικρινά, τότε έχετε πολλές πιθανότητες να ελαχιστοποιήσετε το κόστος. Βέβαια, την «ομολογία» θα πρέπει να την κάνετε με κάποιες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να λειτουργήσετε εν βρασμώ ψυχής, γιατί μπορεί να κάνετε άσκοπες ενέργειες. Καλύτερα σιγουρευτείτε για την κατάσταση που έχετε να αντιμετωπίσετε και μετά μπορείτε να αναλάβετε δράση. Επίσης, καλύτερα να αποφύγετε να εκτεθείτε προσωπικά, δηλαδή να βγείτε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο ή σε συνέντευξη Tύπου, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έχετε να αντιμετωπίσετε τους δημοσιογράφους, ενώ υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να κάνετε φραστικά λάθη, να χάσετε την ψυχραιμία σας, να φανείτε αδύναμος κλπ. Είναι προτιμότερο να βγάλετε μια γραπτή δήλωση, που θα έχετε το χρόνο να τη μελετήσετε και να αποφύγετε τις παγίδες.

2. Καλύτερη η σιωπή από το ψέμα. Εάν, για οποιοδήποτε λόγο, δε θεωρείτε συνετό να αποκαλύψετε την αλήθεια, τότε, σε καμία περίπτωση, δε θα πρέπει να πείτε ψέματα. Είναι προτιμότερο να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό, παρά να διακινδυνέψετε να εκτεθείτε περισσότερο στο μέλλον. Εξάλλου, εφόσον πρόκειται απλώς για μια «ροζ» ιστορία, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις, πρέπει να τονιστεί ότι καλύπτεστε από το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων σας, όπως κάθε πολίτης.

3. Αλλάξτε την ατζέντα. Όσο το δυνατόν συντομότερα, λίγο αφότου «σκάσει» η ιστορία, θα πρέπει να προσπαθήσετε να αλλάξετε την ατζέντα της επικαιρότητας. Δηλαδή, να στρέψετε το ενδιαφέρον του Τύπου και των πολιτών σε άλλες ειδήσεις. Εάν δεν υπάρχουν άλλες ειδήσεις, προσπαθήστε να δημιουργήσετε εσείς. Προτιμότερο θα ήταν να είναι ειδήσεις που αποδεικνύουν την ευαισθησία σας, που σχετίζονται με την οικογένεια κλπ.

4. Η οικογένεια, σανίδα σωτηρίας. Πρέπει, οπωσδήποτε, να δείξετε ότι έχετε στο πλευρό σας τους δικούς σας ανθρώπους, τη γυναίκα σας, τα παιδιά σας. Βγείτε με την οικογένειά σας από το σπίτι και φροντίστε να σας δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Πηγαίνετε μαζί στην εκκλησία, σε μια ταβέρνα, σε μια εκδήλωση. Δείχνετε ότι είστε άνθρωπος της οικογένειας που, μπορεί να παραστράτησε, όμως τον συγχώρησαν οι δικοί του άνθρωποι, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να τον συγχωρήσουν και οι υπόλοιποι. Άλλωστε, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω…

5. Μη γίνετε ρίψασπις. Όταν βγει στη φόρα το σκάνδαλο, καλό είναι να μείνετε στον τόπο σας, να παλέψετε, να μη δείξετε ότι δειλιάσατε και αποσυρθήκατε. Επίσης, πρέπει να είστε εκεί για να έχετε έλεγχο της κατάστασης, για να ενημερώνεστε συνεχώς και να είστε έτοιμος να αντιδράσετε αν προκύψει και άλλη εμπλοκή. Όμως, όταν θα έχει περάσει η πρώτη μπόρα, όταν θα δείτε ότι το πράγμα έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει, τότε βρείτε μια ευκαιρία να φύγετε από την πόλη σας, να πάτε ένα ταξίδι, κατά προτίμηση στο εξωτερικό με τη γυναίκα σας. Δείχνετε έτσι ότι πλέον το θέμα θεωρείται λήξαν. Είπατε όσα είχατε να πείτε, κάνατε ό,τι έπρεπε, δε μπορείτε πια να ασχολείστε συνέχεια με τα ίδια πράγματα. Έτσι, υποβαθμίζεται σταδιακά το ζήτημα και αυξάνεται ο ρυθμός της απομάκρυνσης του ενδιαφέροντος των πολιτών από αυτό.

6. Αν δεν σας πιάσουν στα «πράσα» χρεώστε τις κατηγορίες στους πολιτικούς σας αντιπάλους ως ψευδείς, προκατασκευασμένες και χειραγωγημένες. Άλλωστε ο χρόνος δουλεύει υπέρ σας μαζί με το τεκμήριο της αθωότητας.

7. Επειδή ο «κυνηγός» είναι πάντα «κυνηγός» θα πρέπει να αποφύγετε την κατ’ εξακολούθηση παράνομη θήρα και την αποφυγή πειρασμών, τουλάχιστον μέχρις ότου ξεκαθαριστεί η υπάρχουσα κρίση.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχετε στο νου σας ότι και άλλοι, πριν από εσάς, αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα και το ξεπέρασαν με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Ο Κένεντυ, ο Κλίντον τα κατάφεραν μια χαρά αν και είχαν περίσσευμα τεστοστερόνης. Όπως όλοι αυτοί έτσι κι εσείς δεν είστε «πολιτικά νεκροί». Και πάντα να έχετε στο νου σας την περίπτωση του Φρανσουά Μιτεράν που, όταν τον ρώτησαν για την εκτός γάμου κόρη του, απάντησε: «Ε, και λοιπόν;»

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ
Συμβούλου Στρατηγικής, Διευθυντή της Thinκ Politics

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες, βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι πολιτικά και επικοινωνιακά, στη δίνη των προβλημάτων που απορρέουν από τον Καλλικράτη. Χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία, αν τον περασμένο Νοέμβριο, κατήλθαν στις εκλογές με το χρίσμα και την κεντρική πλατφόρμα του ΠαΣοΚ, της Νέας Δημοκρατίας, ή άλλου κόμματος.
Oι κυβερνητικοί υποψήφιοι δεν έλαβαν απλά ένα χρίσμα, αλλά ανέλαβαν και την πολιτική υποχρέωση να ωραιοποιούν, ή και να εξιδανικεύουν σε ορισμένες περιπτώσεις, τη διοικητική μεταρρύθμιση. Και τώρα, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων δύσκολο για αυτούς να επικαλεστούν τα θεσμικά κενά του Καλλικράτη, τις οργανωτικές του αδυναμίες, την υποχρηματοδότηση που προσφέρει στους ΟΤΑ, προκειμένου να δικαιολογηθούν στο εκλογικό σώμα που τους εξέλεξε, για κάθε καθυστέρηση, αναβολή, ή ματαίωση κάποιων από τις εξαγγελίες στις οποίες είχαν προβεί προεκλογικά.
Στον αντίποδα, όπως ήταν αναμενόμενο, οι αντικυβερνητικοί υποψήφιοι αναδείκνυαν τα τρωτά σημεία του Καλλικράτη σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και στηλίτευαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους για το γεγονός ότι τον υιοθετούσαν και τον υπερασπίζονταν. Ζητούσαν ωστόσο τη λαϊκή ψήφο, ισχυριζόμενοι ότι ακριβώς επειδή γνώριζαν (κατά την άποψή τους) καλά τα προβλήματα του Καλλικράτη και δεν είχαν καμιά πολιτική υποχρέωση να τα καλύψουν, ήταν και οι καταλληλότεροι να τα αντιμετωπίσουν στην πορεία, να τα υπερπηδήσουν και να προσφέρουν τις δικές τους εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης των αυτοδιοικητικών τους ζητημάτων.
Έξι μήνες μετά τις εκλογές, τίποτα σημαντικό δεν έχει προχωρήσει σε δήμους και περιφέρειες. Το θεσμικό πλαίσιο του Καλλικράτη παρουσιάζεται ως εντελώς αντίθετο από επαρκές και κατάλληλο προκειμένου να δώσει ώθηση προόδου και ανάπτυξης στην Αυτοδιοίκηση. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι υπάρχουν νεοεκλεγμένοι που δεν έχουν λάβει καν τον πρώτο μισθό τους, ενώ σε πολλούς, αν όχι στους περισσότερους ΟΤΑ, δεν έχει καν εκλεγεί, μέσω από μία ενισχυμένη πλειοψηφία, συνήγορος του πολίτη. Ο οργανωτικός του κορμός, φορτωμένος με ένα σωρό ευθύνες και καθήκοντα, μοιάζει σαν ένα καρυδότσουφλο που βουλιάζει ανάμεσα στη Σκύλλα των αντιφάσεων και τη Χάρυβδη των αλληλεπικαλύψεων. Ενώ σε ότι αφορά τα οικονομικά, η αρχική υποχρηματοδότηση από το κεντρικό κράτος, συνδυαζόμενη με τη γενικότερη και συνεχώς εντεινόμενη περιοριστική πολιτική του Μνημονίου, καθώς και την αδυναμία επιβολής ενός ρεαλιστικού εσωτερικού μάνατζμεντ σε δήμους και περιφέρειες, δημιουργεί μία κατάσταση δύσκολη και σε ορισμένα παραδείγματα δραματική.
Ο Καλλικράτης αποδεικνύεται λοιπόν στην πράξη προβληματικός και τιμωρεί το ίδιο τους πολιτικούς του υποστηρικτές και τους πολιτικούς του αντιπάλους. Και τώρα, τι μπορούν να κάνουν δήμαρχοι και περιφερειάρχες για να διαχειριστούν τη θητεία τους (η οποία βρίσκεται μόλις στην αρχή της) πολιτικά και επικοινωνιακά;
Πολιτικά, δεν έχουν άλλο περιθώριο από το να προβούν σε μία συνετή διαχείριση, δίνοντας βάση στις άμεσες και βασικές προτεραιότητες που οφείλουν να υπηρετήσουν και αφήνοντας στην άκρη οτιδήποτε κρίνεται περιττό ή δευτερεύον. Για όλα αυτά απαιτείται φυσικά μία ορθολογική αξιολόγηση, καθώς και μία στρατηγική δόμησης εσωτερικών και εξωτερικών πολιτικών συμμαχιών. Παράλληλα, είτε πρόσκεινται φιλικά στην κυβέρνηση, είτε όχι, υποχρεώνονται να εντατικοποιήσουν την διεκδικητικότητά τους απέναντι στο κεντρικό κράτος, διότι υπό τις παρούσες οικονομικοπολιτικές συνθήκες που επιβάλλει το Μνημόνιο, όποιος ΟΤΑ ζητά τα λίγα, θα χάνει και τα ελάχιστα, ενώ όποιος ζητά τα πολλά, θα παίρνει στο τέλος έστω και τα λίγα. Με άλλα λόγια, μεγιστοποιώντας κάποιος δήμαρχος ή περιφερειάρχης τις απαιτήσεις του, θα κατορθώνει κατά πάσα πιθανότητα να διασφαλίζει έστω και τα απαραίτητα, κάτι που θα αποτελεί σχεδόν άθλο μέσα στη δίνη της κρίσης και της υστέρησης που βιώνουμε ως χώρα.
Επικοινωνιακά, απαιτείται ένας νέος τρόπος προσέγγισης του πολίτη, πάνω στη βάση της κοινής παραδοχής πραγματικών και αδιαμφισβήτητων δεδομένων και μία επανατοποθέτηση των στοχεύσεων αναφορικά με τα ζητήματα ενός δήμου ή μίας περιφέρειας με ρεαλιστικό μέτρο. Ανεξαρτήτως τι ισχυριζόταν κάθε υποψήφιος προεκλογικά, έξι μήνες μετά τις εκλογές καλείται να επικοινωνήσει με τους πολίτες με μοναδική αντικειμενική επιδίωξη την αναδιαπραγμάτευση μίας σχέσης εμπιστοσύνης και αλληλοστήριξης, ειδάλλως ενδέχεται κάποιοι δημοτικοί και περιφερειακοί συνδυασμοί να καταρρεύσουν υπό το βάρος των επερχόμενων εξελίξεων, οικονομικές και πολιτικές, οι οποίες υπολογίζεται ότι θα είναι δύσκολες ή και δυσμενείς.
Σε κάθε περίπτωση, δήμαρχοι και περιφερειάρχες καλούνται να προβούν αυτοβούλως σε ένα άμεσο repositioning, σύμφωνα με τις μεθόδους και τους κανόνες που οι ίδιοι θα επιλέξουν, πρωτού υποχρεωθούν τελικά να το κάνουν, κάτω από συνθήκες τις οποίες είναι πιθανό να μη μπορούν καν να ελέγξουν.

ΣΥΜΒΟΛΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ REBRANDING ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ - ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΥ

Βασικές διαπιστώσεις, συμπεράσματα και προτάσεις που θα βοηθήσουν έναν πολιτικό να κάνει το επιθυμητό και αναγκαίο στις μέρες μας re-branding.
• Οι πολιτικοί κινούνται σήμερα σε ένα άγνωστο περιβάλλον καθώς τα σημεία αναφοράς που γνώριζαν έχουν χαθεί. Στο νέο μη χαρτογραφημένο πολιτικό περιβάλλον, τα νέα εργαλεία θα δοθούν από έρευνες της κοινής γνώμης.
• Η κρίση, η επικέντρωση σε οικονομικά προβλήματα, η ανάγκη για περισσότερη διαφάνεια αποτελούν τροχοπέδη για κάθε είδους re-branding.
• Μέσα σ’ αυτήν την πολιτική κρίση, οι πολίτες στρέφονται σε πρόσωπα που τους προσφέρουν «λογικές και συναισθηματικές διασφαλίσεις».
• Οι πολιτικοί πρέπει να «ξαναεπικοινωνήσουν» να κτίσουν νέες σχέσεις με τους πολίτες, με νέο πιο ξεκάθαρο positioning, νέες σχέσεις, νέες ιδέες και πειστικές απαντήσεις.
• Ο ρόλος των social media με τη ραγδαία ανάπτυξη τους βοηθάνε στο «κτίσιμο» της νέας εικόνας, είναι όμως μέρος της επικοινωνιακής στρατηγικής ενός πολιτικού. Ακόμη, χρειάζονται έμπειροι συνεργάτες με εξειδίκευση στις νέες τεχνολογίες.
• Υιοθέτηση νεόφερτων καινοτόμων πολιτικών όπως η the politic of well being, η πολιτική του ευ ζην και η προσαρμογή τους στην περιοχή ευθύνης του.
• Υγιεινή διατροφή, συστηματική άσκηση, για γρήγορα αντανακλαστικά, σβελτάδα και αποφασιστικότητα.
• Προσεκτική χάραξη της νέας πολιτικής εικόνας με βάσει τους στόχους και τις δεξιότητες.
• Τα στεγανά, ο συγκεντρωτισμός και η έλλειψη εμπιστοσύνης δημιουργούν καθυστέρηση και αναποτελεσματικότητα στην επίτευξη του re-branding. Το διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους στη σχέση χρόνου/ αποτελεσματικότητας των εκάστοτε ενεργειών.
• Κάτω από τις σημερινές συνθήκες η «επανεκκίνηση» της εικόνας ενός πολιτικού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Προσέξτε «μην σπάσετε» στο μέσον της προσπάθειας.
• Για ένα πετυχημένο re-branding συμβουλευτείτε τους ειδικούς. Ακολουθείστε την συμβουλή του Ουίλσον «Δεν χρησιμοποιώ μόνο το μυαλό μου αλλά και όσο μπορώ να δανειστώ».(από το λεξικό του έξυπνου λόγου του Πάσχου Μανδραβέλη).

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ Ε-ΜΑΙL ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

* ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ...
* ΦΑΚΕΛΟΣ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ
ΜΙΛΑΝΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ
* 11 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ RE-BRANDING ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ