ΤΑΜΑΜ...

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου της Think Politics


Άρχισε η ταχύρυθμη εκπαίδευση στην Τούρκικη γλώσσα μέσω των Τούρκικων σειρών που έχουν κατακλύσει τις τηλεοπτικές οθόνες όλων των λεγόμενων μεγάλων ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών. Έχουμε βέβαια την εύκολη απάντηση για την καταιγίδα των Τούρκικων σειρών.
Την οικονομική δυσπραγία και ανέχεια των καναλιών. Φθηνές αγορές των Τούρκικων τηλεοπτικών δικαιωμάτων μετάδοσης και φραγή των Ελληνικών τηλεοπτικών σειρών που κοστίζουν πανάκριβα. Είναι όμως αρκετή αυτή η απάντηση ή είναι προσχηματική και αυθαίρετη;
Οι Τούρκικες σειρές θυμίζουν στους Έλληνες και κυρίως στις Ελληνίδες τηλεθεάτριες μια «άλλη» Ελλάδα. Μια Ελλάδα λίγο πριν ακόμη από την εποχή της Μεταπολίτευσης. Μια Ελλάδα των «επτά νομά σ’ ένα δωμά». Μια Ελλάδα της «καμαρούλας μια σταλιά 2Χ3»! Μια Ελλάδα της σκληρής βιοπάλης, των ανθισμένων αισθημάτων, της ντομπροσύνης, της κλάψας. Μια Ελλάδα των δύο τάξεων. Των πλουσίων και των φτωχών. Μια Ελλάδα όπου η Μεσαία τάξη ήταν απούσα.
Σήμερα, παρά τα επικοινωνιακά ψιμυθιώματα κανείς δεν αμφισβητεί ότι η κατάσταση του Έλληνα πολίτη είναι δραματική.
Με ή χωρίς το Μνημόνιο ένα και δύο, η επιστροφή στην εποχή που διαδραματίζονται οι καταστάσεις των Τούρκικων σειρών, είναι αναπόφευκτη.
Το «για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι», για να θυμηθούμε και το γνωστό σλόγκαν μήπως είναι η απάντηση στην πληθώρα των Τούρκικων σειρών;
Σε τελική ανάλυση, εκείνη η εποχή σημάδεψε πολλούς από εμάς. Μια εποχή αυθεντική, ερωτική και με οράματα για μια καλύτερη ζωή.
Ταμάμ;


Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Η ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ
Συμβούλου στρατηγικής – Διευθυντή της Think Politics

Οι νυν βουλευτές που επιθυμούν να επανεκλεγούν, καθώς και όσοι υποψήφιοι, νέοι ή παλιότεροι, έχουν την φιλοδοξία να δοκιμάσουν την τύχη τους στις προσεχείς εκλογές, έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εντελώς νέο εκλογικό περιβάλλον και αν δεν προσαρμόσουν την προετοιμασία της προσπάθειάς τους ανάλογα, το πιθανότερο είναι να συναντήσουν αξεπέραστα προβλήματα που το πιθανότερο είναι να τους κοστίσουν ακριβά.
Μέχρι πρόσφατα υπήρχαν παραδοσιακοί, απλοί, δοκιμασμένοι τρόποι για να κατέλθει κάποιος σε εκλογές.
Το πολιτικό γραφείο οργανωνόταν διοικητικά με λίγους έμμισθους και διάφορους εθελοντές συνεργάτες, για τα τηλέφωνα και την αλληλογραφία, με επικεφαλής κάποιον διευθυντή, ο οποίος φρόντιζε να διατηρεί ζωντανό ένα δίκτυο υποστηρικτών, τους λεγόμενους «πυρήνες», να δημιουργεί ένα κορμό εκλογικού «πελατολογίου», ανταλλάσσοντας ψήφους με υποσχέσεις για ρουσφέτια και διορισμούς, να κάνει κάποιες δημόσιες σχέσεις για λογαριασμό του υποψηφίου, να οργανώνει πρόγραμμα περιοδειών, επισκέψεων και ομιλιών κ.ο.κ. Ταυτόχρονα, ένας άλλος συνεργάτης, πολιτικός επιστήμων ή επαγγελματίας δημοσιογράφος τις πιο πολλές φορές, φρόντιζε για την επικοινωνία του υποψηφίου με τον πολίτη μέσω των ΜΜΕ και της κυκλοφορίας έντυπου υλικού, τη συγγραφή δελτίων τύπου, άρθρων, ομιλιών και τα τελευταία χρόνια, για την φροντίδα μίας ιστοσελίδας, ή κάποιων προφίλ και σελίδων σε social media. Ο ίδιος ο υποψήφιος δε, δεν είχε παρά να φροντίσει να διαμορφώσει έναν πολιτικό λόγο βασισμένο εν πολλοίς στις ιδεολογικές αρχές και την προγραμματική πλατφόρμα του κόμματός και κατά δεύτερο λόγο, σε ευρηματικές φράσεις και σχόλια που θα τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους συνυποψηφίους του.
Να δούμε όμως, σε μία περιληπτική περιγραφή, πως έχει διαμορφωθεί συνολικά η τρέχουσα οικονομικοκοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, ούτως ώστε να κατανοήσουμε ποια είναι η κλίμακα των αλλαγών που απαιτούνται στην πολιτική συμπεριφορά, αλλά και στην οργάνωση της εκλογικής προσπάθειας ενός βουλευτή ή υποψηφίου ;
Η χώρα απειλείται ανοικτά με χρεοκοπία. Υποβάλλεται υποχρεωτικώς σε νέους δανεισμούς, υπό σκληρούς όρους και προϋποθέσεις. Η κοινωνία εισέρχεται σε μία παρατεταμένη περίοδο ανεργίας και δραματικής μείωσης του βιοτικού επιπέδου για κάθε οικογένεια και πολίτη. Ο δημόσιος τομέας της Οικονομίας μειώνεται σε όγκο και σε μέγεθος, θα απασχολεί πολύ λιγότερους υπαλλήλους από άλλοτε και το κράτος χάνει το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων του για άσκηση μίας ανακουφιστικής έστω, κοινωνικής πολιτικής.
Η κοινή γνώμη νιώθει άκρως αρνητικά συναισθήματα για όλα τα προηγούμενα, δημιουργώντας μάλιστα το γνωστό κίνημα των αγανακτισμένων. Επιρρίπτει όλες τις ευθύνες πάνω στον πολιτικό κόσμο, συλλήβδην και αδιακρίτως, αρνούμενη να υπογράψει συγχωροχάρτι ή λευκή επιταγή σε οποιονδήποτε βουλευτή ή υποψήφιο. Απαξιώνει στο σύνολό του ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και τους συντελεστές του, ανεξαρτήτως αν διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ή όχι. Κλείνει τα αυτιά απέναντι σε κάθε κλασσική ιδεολογία, θέτει πιεστικά ερωτήματα πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα για το σήμερα και το αύριο του τόπου και ζητά πειστικές απαντήσεις, αντιμετωπίζει με καχυποψία κάθε δέσμευση ή εξαγγελία, προσωπική ή κομματική, συνειδητοποιώντας ότι το ελντοράντο του βολέματος και της καλοπέρασης δεν υπάρχει πια, γυρίζει την πλάτη (όπως καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις) στα περισσότερα συστηματικά κομματικά σχήματα και κυρίως, στα δύο μεγάλα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στη διακυβέρνηση.
Και ο βουλευτής, ή ο υποψήφιος πως επιβιώνει απέναντι σε όλα τα παραπάνω; Πως χαράσσει πορεία μέσα από όλο αυτό το πολιτικό ναρκοπέδιο και πως εξέρχεται αλώβητος και αρτιμελής; Είναι προφανές ότι θα πρέπει να κινηθεί σε μία τελείως διαφορετική λογική, από εκείνη που είχε μάθει μέχρι σήμερα.
Το επιτελείο των συνεργατών του, δεν πρέπει να συμπεριφέρεται ωσάν να είναι οι εκπρόσωποι ενός μικρού θεού, αλλά να απευθύνονται στον πολίτη με την έγνοια και την απλότητα ενός οικείου προσώπου. Ο διευθυντής οφείλει να κατεβεί από το βάθρο του πολιτικού παράγοντα, συνειδητοποιώντας ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί οι μέρες που ως ντήλερ μοίραζε την τράπουλα με τα ρουσφέτια, τις διευκολύνσεις και τις υποσχέσεις και θα πρέπει να λειτουργεί ως αγγελιοφόρος άμεσων, απλών μηνυμάτων ανάμεσα στον βουλευτή ή στον υποψήφιο και στους πυρήνες των υποστηρικτών του. Το επιτελείο που τον υποστηρίζει στις πολιτικές και επικοινωνιακές του ανάγκες είναι υποχρεωμένο να προσαρμοστεί στη λογική της ανάδειξης των ατομικών του αρετών, αποφεύγοντας την ταύτισή του με πολιτικούς συσχετισμούς και ομαδοποιήσεις που φέρουν αρνητικό φορτίο. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να εντρυφήσει σε σύγχρονες και κυρίως, αλληλοσυμπληρωματικές μεθόδους επικοινωνίας, που θα φέρνουν τον βουλευτή ή τον υποψήφιο δίπλα στον ανένταχτο πολίτη και κοντά στις ανάγκες του, διατηρώντας σχέση συνεχούς, ανοικτού διαλόγου. Και ο ίδιος ο υποψήφιος, οφείλει πρώτος απ’ όλους να αισθανθεί και να συνειδητοποιήσει ότι από εδώ και στο εξής ο πολίτης θα τείνει όλο και περισσότερο να εμπιστεύεται την ψήφο του σε άφθαρτα πολιτικά πρόσωπα και όχι σε φθαρμένες πολιτικές ομάδες. Επομένως, θα μετρά όλο και περισσότερο η αμεσότητα και η ευθύτητα με την οποία θα επικοινωνεί μαζί του και κυρίως, το αν υπάρχει σαφής απάντηση στο ερώτημα «γιατί να ψηφίσω εσένα και όχι τον άλλον», η οποία θα βασίζεται σε στοιχεία μίας αληθινής ποιοτικής υπεροχής και όχι στην επιδαψίλευση μίας λαμπερής δημόσιας εικόνας η οποία πίσω της δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο.
Με βάση τα νέα δεδομένα, είναι φυσικό να απαιτούνται, στην πολιτική συμπεριφορά και στην εκλογική προσπάθεια ενός βουλευτή ή νέου υποψηφίου, πολλά παραπάνω απ’ όσα μπορεί να φιλοξενήσει ένα δισέλιδο δημοσίευμα. Αλλά οι επισημάνσεις και οι συμβουλές που σας δόθηκαν παραπάνω, συστήνονται ως μία καλή αρχή.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ "ΔΙΠΛΗΣ ΟΡΑΣΗΣ".

Του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου - Think Politics


Το παιχνίδι της πολιτικής θα βασίζεται εφεξής σε νέους κανόνες. Τα οικονομικά προβλήματα θα επιφέρουν κοινωνικές εντάσεις και αυτές με τη σειρά τους, πολιτικές αλλαγές που θα είναι τις πιο πολλές φορές απρόβλεπτες και δυσκόλως διαχειρίσιμες. Έτσι, το πολιτικό μας μας σύστημα θα μοιάζει σαν ένα καράβι που ταξιδεύει σε ανεξερεύνητα ύδατα γεμάτα υφάλους, και μάλιστα, με απομαγνητισμένη πυξίδα. Όλοι όσοι μετέχουν λοιπόν σε αυτό, βουλευτές και πολιτευόμενοι, θα χρειαστούν οδηγίες ασφαλούς πλοήγησης και όταν η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο, σωσίβια για να επιπλεύσουν.
Με άλλα λόγια, θα είναι επιτακτική και αναπόφευκτη η ανάγκη για νέες στρατηγικές, νέες τακτικές, νέες συμπεριφορές, όλες προσαρμοσμένες στα δεδομένα που έχουν προκύψει λόγω της πολλαπλής κρίσης που διερχόμαστε.
«Σε καταριέμαι να ζήσεις σε μια ενδιαφέρουσα εποχή» λέει μια κινέζικη παροιμία. Σίγουρα, η πολιτική περιπέτεια, όμοια με το παράδειγμα του πλοίου, που καλείστε να ζήσετε αυτή την εποχή είναι ενδιαφέρουσα, αρκεί να μην σας παρασύρουν στο βυθό οι δεσμεύσεις που φέρνει η κομματικοποίηση, η γενικότερη έκπτωση των πολιτικών ηθών και αξιών μαζί με την απαξίωση των πολιτικών θεσμών και τα αρνητικά αισθήματα που καλλιεργούν οι πολίτες απέναντι στους πολιτικούς.
Η πολιτική της «διπλής όρασης» θα σας βοηθήσει να ισορροπήσετε σωστά, να μην βρεθείτε χαμμένος στα κύματα, ή ναυαγός σε ξέρα και πάνω απ’ όλα, θα σας βοηθήσει να μην παρασυρθείτε και εσείς, μαζί με τους πολλούς, από το πρωτοφανές κοινωνικοπολιτικό τσουνάμι που φαίνεται να καταφθάνει.
Γνωρίστε την. Υιοθετήστε την. Εφαρμόστε την.

Διαβάστε στο πολιτικό περιοδικό «e-mail της Αυτοδιοίκησης και της πολιτικής» τεύχος Ιουνίου, πως θα εφαρμόσετε κι εσείς την πολιτική «διπλής όρασης».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΕΝΑ ΡΟΖ ΣΚΑΝΔΑΛΟ

Tου Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών φέρνει στην επιφάνεια μια αλήθεια που όλοι ξέρουμε αλλά συχνά την ξεχνάμε: η εξουσία είναι αφροδισιακή. Όσοι τη γευτούνε, σύντομα παρατηρούν ότι αλλάζει η συμπεριφορά των γυναικών απέναντί τους, ότι έχουν πολλές και καλές ευκαιρίες για ερωτικές σχέσεις, ότι, εν πολλοίς, οι πειρασμοί είναι πολλοί. Εάν, λοιπόν, ενδώσετε σε αυτούς και σας πιάσουν, τότε θα ανήκετε και εσείς στη χρυσή λίστα των πολιτικών που αντιμετώπισαν ροζ σκάνδαλο.

Και λέμε χρυσή γιατί μερικά από τα πιο λαμπρά ονόματα της διεθνούς πολιτικής σκηνής βρέθηκαν σε αυτή τη θέση. Από αυτούς αλλά και από πολλούς άλλους, αντλούμε την εμπειρία για να καταλήξουμε σε μερικές βασικές αρχές που καλό είναι να έχετε υπόψη σας για την περίπτωση που βρεθείτε κι εσείς σε αυτή τη δύσκολη θέση.

1. Παραδεχτείτε την αλήθεια. Η πρώτη βασική αρχή για την αντιμετώπιση του ροζ σκανδάλου είναι: παραδεχτείτε την αλήθεια όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, εφόσον βλέπετε ότι πλέον το πράγμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχό σας και είναι ζήτημα χρόνου η δημοσιοποίησή του. Εάν βγείτε εσείς πρώτος και μιλήσετε ανοιχτά και ειλικρινά, τότε έχετε πολλές πιθανότητες να ελαχιστοποιήσετε το κόστος. Βέβαια, την «ομολογία» θα πρέπει να την κάνετε με κάποιες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να λειτουργήσετε εν βρασμώ ψυχής, γιατί μπορεί να κάνετε άσκοπες ενέργειες. Καλύτερα σιγουρευτείτε για την κατάσταση που έχετε να αντιμετωπίσετε και μετά μπορείτε να αναλάβετε δράση. Επίσης, καλύτερα να αποφύγετε να εκτεθείτε προσωπικά, δηλαδή να βγείτε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο ή σε συνέντευξη Tύπου, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έχετε να αντιμετωπίσετε τους δημοσιογράφους, ενώ υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να κάνετε φραστικά λάθη, να χάσετε την ψυχραιμία σας, να φανείτε αδύναμος κλπ. Είναι προτιμότερο να βγάλετε μια γραπτή δήλωση, που θα έχετε το χρόνο να τη μελετήσετε και να αποφύγετε τις παγίδες.

2. Καλύτερη η σιωπή από το ψέμα. Εάν, για οποιοδήποτε λόγο, δε θεωρείτε συνετό να αποκαλύψετε την αλήθεια, τότε, σε καμία περίπτωση, δε θα πρέπει να πείτε ψέματα. Είναι προτιμότερο να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό, παρά να διακινδυνέψετε να εκτεθείτε περισσότερο στο μέλλον. Εξάλλου, εφόσον πρόκειται απλώς για μια «ροζ» ιστορία, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις, πρέπει να τονιστεί ότι καλύπτεστε από το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων σας, όπως κάθε πολίτης.

3. Αλλάξτε την ατζέντα. Όσο το δυνατόν συντομότερα, λίγο αφότου «σκάσει» η ιστορία, θα πρέπει να προσπαθήσετε να αλλάξετε την ατζέντα της επικαιρότητας. Δηλαδή, να στρέψετε το ενδιαφέρον του Τύπου και των πολιτών σε άλλες ειδήσεις. Εάν δεν υπάρχουν άλλες ειδήσεις, προσπαθήστε να δημιουργήσετε εσείς. Προτιμότερο θα ήταν να είναι ειδήσεις που αποδεικνύουν την ευαισθησία σας, που σχετίζονται με την οικογένεια κλπ.

4. Η οικογένεια, σανίδα σωτηρίας. Πρέπει, οπωσδήποτε, να δείξετε ότι έχετε στο πλευρό σας τους δικούς σας ανθρώπους, τη γυναίκα σας, τα παιδιά σας. Βγείτε με την οικογένειά σας από το σπίτι και φροντίστε να σας δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Πηγαίνετε μαζί στην εκκλησία, σε μια ταβέρνα, σε μια εκδήλωση. Δείχνετε ότι είστε άνθρωπος της οικογένειας που, μπορεί να παραστράτησε, όμως τον συγχώρησαν οι δικοί του άνθρωποι, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να τον συγχωρήσουν και οι υπόλοιποι. Άλλωστε, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω…

5. Μη γίνετε ρίψασπις. Όταν βγει στη φόρα το σκάνδαλο, καλό είναι να μείνετε στον τόπο σας, να παλέψετε, να μη δείξετε ότι δειλιάσατε και αποσυρθήκατε. Επίσης, πρέπει να είστε εκεί για να έχετε έλεγχο της κατάστασης, για να ενημερώνεστε συνεχώς και να είστε έτοιμος να αντιδράσετε αν προκύψει και άλλη εμπλοκή. Όμως, όταν θα έχει περάσει η πρώτη μπόρα, όταν θα δείτε ότι το πράγμα έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει, τότε βρείτε μια ευκαιρία να φύγετε από την πόλη σας, να πάτε ένα ταξίδι, κατά προτίμηση στο εξωτερικό με τη γυναίκα σας. Δείχνετε έτσι ότι πλέον το θέμα θεωρείται λήξαν. Είπατε όσα είχατε να πείτε, κάνατε ό,τι έπρεπε, δε μπορείτε πια να ασχολείστε συνέχεια με τα ίδια πράγματα. Έτσι, υποβαθμίζεται σταδιακά το ζήτημα και αυξάνεται ο ρυθμός της απομάκρυνσης του ενδιαφέροντος των πολιτών από αυτό.

6. Αν δεν σας πιάσουν στα «πράσα» χρεώστε τις κατηγορίες στους πολιτικούς σας αντιπάλους ως ψευδείς, προκατασκευασμένες και χειραγωγημένες. Άλλωστε ο χρόνος δουλεύει υπέρ σας μαζί με το τεκμήριο της αθωότητας.

7. Επειδή ο «κυνηγός» είναι πάντα «κυνηγός» θα πρέπει να αποφύγετε την κατ’ εξακολούθηση παράνομη θήρα και την αποφυγή πειρασμών, τουλάχιστον μέχρις ότου ξεκαθαριστεί η υπάρχουσα κρίση.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχετε στο νου σας ότι και άλλοι, πριν από εσάς, αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα και το ξεπέρασαν με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Ο Κένεντυ, ο Κλίντον τα κατάφεραν μια χαρά αν και είχαν περίσσευμα τεστοστερόνης. Όπως όλοι αυτοί έτσι κι εσείς δεν είστε «πολιτικά νεκροί». Και πάντα να έχετε στο νου σας την περίπτωση του Φρανσουά Μιτεράν που, όταν τον ρώτησαν για την εκτός γάμου κόρη του, απάντησε: «Ε, και λοιπόν;»

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ
Συμβούλου Στρατηγικής, Διευθυντή της Thinκ Politics

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες, βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι πολιτικά και επικοινωνιακά, στη δίνη των προβλημάτων που απορρέουν από τον Καλλικράτη. Χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία, αν τον περασμένο Νοέμβριο, κατήλθαν στις εκλογές με το χρίσμα και την κεντρική πλατφόρμα του ΠαΣοΚ, της Νέας Δημοκρατίας, ή άλλου κόμματος.
Oι κυβερνητικοί υποψήφιοι δεν έλαβαν απλά ένα χρίσμα, αλλά ανέλαβαν και την πολιτική υποχρέωση να ωραιοποιούν, ή και να εξιδανικεύουν σε ορισμένες περιπτώσεις, τη διοικητική μεταρρύθμιση. Και τώρα, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων δύσκολο για αυτούς να επικαλεστούν τα θεσμικά κενά του Καλλικράτη, τις οργανωτικές του αδυναμίες, την υποχρηματοδότηση που προσφέρει στους ΟΤΑ, προκειμένου να δικαιολογηθούν στο εκλογικό σώμα που τους εξέλεξε, για κάθε καθυστέρηση, αναβολή, ή ματαίωση κάποιων από τις εξαγγελίες στις οποίες είχαν προβεί προεκλογικά.
Στον αντίποδα, όπως ήταν αναμενόμενο, οι αντικυβερνητικοί υποψήφιοι αναδείκνυαν τα τρωτά σημεία του Καλλικράτη σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και στηλίτευαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους για το γεγονός ότι τον υιοθετούσαν και τον υπερασπίζονταν. Ζητούσαν ωστόσο τη λαϊκή ψήφο, ισχυριζόμενοι ότι ακριβώς επειδή γνώριζαν (κατά την άποψή τους) καλά τα προβλήματα του Καλλικράτη και δεν είχαν καμιά πολιτική υποχρέωση να τα καλύψουν, ήταν και οι καταλληλότεροι να τα αντιμετωπίσουν στην πορεία, να τα υπερπηδήσουν και να προσφέρουν τις δικές τους εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης των αυτοδιοικητικών τους ζητημάτων.
Έξι μήνες μετά τις εκλογές, τίποτα σημαντικό δεν έχει προχωρήσει σε δήμους και περιφέρειες. Το θεσμικό πλαίσιο του Καλλικράτη παρουσιάζεται ως εντελώς αντίθετο από επαρκές και κατάλληλο προκειμένου να δώσει ώθηση προόδου και ανάπτυξης στην Αυτοδιοίκηση. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι υπάρχουν νεοεκλεγμένοι που δεν έχουν λάβει καν τον πρώτο μισθό τους, ενώ σε πολλούς, αν όχι στους περισσότερους ΟΤΑ, δεν έχει καν εκλεγεί, μέσω από μία ενισχυμένη πλειοψηφία, συνήγορος του πολίτη. Ο οργανωτικός του κορμός, φορτωμένος με ένα σωρό ευθύνες και καθήκοντα, μοιάζει σαν ένα καρυδότσουφλο που βουλιάζει ανάμεσα στη Σκύλλα των αντιφάσεων και τη Χάρυβδη των αλληλεπικαλύψεων. Ενώ σε ότι αφορά τα οικονομικά, η αρχική υποχρηματοδότηση από το κεντρικό κράτος, συνδυαζόμενη με τη γενικότερη και συνεχώς εντεινόμενη περιοριστική πολιτική του Μνημονίου, καθώς και την αδυναμία επιβολής ενός ρεαλιστικού εσωτερικού μάνατζμεντ σε δήμους και περιφέρειες, δημιουργεί μία κατάσταση δύσκολη και σε ορισμένα παραδείγματα δραματική.
Ο Καλλικράτης αποδεικνύεται λοιπόν στην πράξη προβληματικός και τιμωρεί το ίδιο τους πολιτικούς του υποστηρικτές και τους πολιτικούς του αντιπάλους. Και τώρα, τι μπορούν να κάνουν δήμαρχοι και περιφερειάρχες για να διαχειριστούν τη θητεία τους (η οποία βρίσκεται μόλις στην αρχή της) πολιτικά και επικοινωνιακά;
Πολιτικά, δεν έχουν άλλο περιθώριο από το να προβούν σε μία συνετή διαχείριση, δίνοντας βάση στις άμεσες και βασικές προτεραιότητες που οφείλουν να υπηρετήσουν και αφήνοντας στην άκρη οτιδήποτε κρίνεται περιττό ή δευτερεύον. Για όλα αυτά απαιτείται φυσικά μία ορθολογική αξιολόγηση, καθώς και μία στρατηγική δόμησης εσωτερικών και εξωτερικών πολιτικών συμμαχιών. Παράλληλα, είτε πρόσκεινται φιλικά στην κυβέρνηση, είτε όχι, υποχρεώνονται να εντατικοποιήσουν την διεκδικητικότητά τους απέναντι στο κεντρικό κράτος, διότι υπό τις παρούσες οικονομικοπολιτικές συνθήκες που επιβάλλει το Μνημόνιο, όποιος ΟΤΑ ζητά τα λίγα, θα χάνει και τα ελάχιστα, ενώ όποιος ζητά τα πολλά, θα παίρνει στο τέλος έστω και τα λίγα. Με άλλα λόγια, μεγιστοποιώντας κάποιος δήμαρχος ή περιφερειάρχης τις απαιτήσεις του, θα κατορθώνει κατά πάσα πιθανότητα να διασφαλίζει έστω και τα απαραίτητα, κάτι που θα αποτελεί σχεδόν άθλο μέσα στη δίνη της κρίσης και της υστέρησης που βιώνουμε ως χώρα.
Επικοινωνιακά, απαιτείται ένας νέος τρόπος προσέγγισης του πολίτη, πάνω στη βάση της κοινής παραδοχής πραγματικών και αδιαμφισβήτητων δεδομένων και μία επανατοποθέτηση των στοχεύσεων αναφορικά με τα ζητήματα ενός δήμου ή μίας περιφέρειας με ρεαλιστικό μέτρο. Ανεξαρτήτως τι ισχυριζόταν κάθε υποψήφιος προεκλογικά, έξι μήνες μετά τις εκλογές καλείται να επικοινωνήσει με τους πολίτες με μοναδική αντικειμενική επιδίωξη την αναδιαπραγμάτευση μίας σχέσης εμπιστοσύνης και αλληλοστήριξης, ειδάλλως ενδέχεται κάποιοι δημοτικοί και περιφερειακοί συνδυασμοί να καταρρεύσουν υπό το βάρος των επερχόμενων εξελίξεων, οικονομικές και πολιτικές, οι οποίες υπολογίζεται ότι θα είναι δύσκολες ή και δυσμενείς.
Σε κάθε περίπτωση, δήμαρχοι και περιφερειάρχες καλούνται να προβούν αυτοβούλως σε ένα άμεσο repositioning, σύμφωνα με τις μεθόδους και τους κανόνες που οι ίδιοι θα επιλέξουν, πρωτού υποχρεωθούν τελικά να το κάνουν, κάτω από συνθήκες τις οποίες είναι πιθανό να μη μπορούν καν να ελέγξουν.

ΣΥΜΒΟΛΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ REBRANDING ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ - ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΥ

Βασικές διαπιστώσεις, συμπεράσματα και προτάσεις που θα βοηθήσουν έναν πολιτικό να κάνει το επιθυμητό και αναγκαίο στις μέρες μας re-branding.
• Οι πολιτικοί κινούνται σήμερα σε ένα άγνωστο περιβάλλον καθώς τα σημεία αναφοράς που γνώριζαν έχουν χαθεί. Στο νέο μη χαρτογραφημένο πολιτικό περιβάλλον, τα νέα εργαλεία θα δοθούν από έρευνες της κοινής γνώμης.
• Η κρίση, η επικέντρωση σε οικονομικά προβλήματα, η ανάγκη για περισσότερη διαφάνεια αποτελούν τροχοπέδη για κάθε είδους re-branding.
• Μέσα σ’ αυτήν την πολιτική κρίση, οι πολίτες στρέφονται σε πρόσωπα που τους προσφέρουν «λογικές και συναισθηματικές διασφαλίσεις».
• Οι πολιτικοί πρέπει να «ξαναεπικοινωνήσουν» να κτίσουν νέες σχέσεις με τους πολίτες, με νέο πιο ξεκάθαρο positioning, νέες σχέσεις, νέες ιδέες και πειστικές απαντήσεις.
• Ο ρόλος των social media με τη ραγδαία ανάπτυξη τους βοηθάνε στο «κτίσιμο» της νέας εικόνας, είναι όμως μέρος της επικοινωνιακής στρατηγικής ενός πολιτικού. Ακόμη, χρειάζονται έμπειροι συνεργάτες με εξειδίκευση στις νέες τεχνολογίες.
• Υιοθέτηση νεόφερτων καινοτόμων πολιτικών όπως η the politic of well being, η πολιτική του ευ ζην και η προσαρμογή τους στην περιοχή ευθύνης του.
• Υγιεινή διατροφή, συστηματική άσκηση, για γρήγορα αντανακλαστικά, σβελτάδα και αποφασιστικότητα.
• Προσεκτική χάραξη της νέας πολιτικής εικόνας με βάσει τους στόχους και τις δεξιότητες.
• Τα στεγανά, ο συγκεντρωτισμός και η έλλειψη εμπιστοσύνης δημιουργούν καθυστέρηση και αναποτελεσματικότητα στην επίτευξη του re-branding. Το διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους στη σχέση χρόνου/ αποτελεσματικότητας των εκάστοτε ενεργειών.
• Κάτω από τις σημερινές συνθήκες η «επανεκκίνηση» της εικόνας ενός πολιτικού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Προσέξτε «μην σπάσετε» στο μέσον της προσπάθειας.
• Για ένα πετυχημένο re-branding συμβουλευτείτε τους ειδικούς. Ακολουθείστε την συμβουλή του Ουίλσον «Δεν χρησιμοποιώ μόνο το μυαλό μου αλλά και όσο μπορώ να δανειστώ».(από το λεξικό του έξυπνου λόγου του Πάσχου Μανδραβέλη).

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ Ε-ΜΑΙL ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

* ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ...
* ΦΑΚΕΛΟΣ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ
ΜΙΛΑΝΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ
* 11 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ RE-BRANDING ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

...ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ REBRANDING ΤΟΥΣ

Του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Ο Έλληνας πολιτικός, παρά την απαξίωση του επαγγέλματος του τον τελευταίο καιρό είναι από μόνος του ένα ισχυρό brand name.
Και δεν μιλάμε μόνο για τους τριακόσιους της Βουλής αλλά και για όλους όσοι ασχολούνται με τα κοινά όπως Περιφερειάρχες, Αντιπεριφερειάρχες, Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι και μέλη δεκάδων οργανισμών και συνδικαλιστές.
Ο πολιτικός του 2011, δεν μοιάζει με τον πολιτικό της δεκαετίας του Γκόρτσου και του Μαντά, πρωταγωνιστές των αγαπημένων ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του ’60 και ’70.
Ο σύγχρονος πολιτικός του 2011 πρέπει να έχει μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία στην εικόνα του, να πιστεύει με πάθος στο όραμα του, να παίρνει ρίσκο, να δημιουργεί το νέο που έχει ανάγκη ο πολίτης.
Ο σύγχρονος πολιτικός δεν φοβάται να πει την αλήθεια στον ψηφοφόρο του, να σπάει τους κανόνες που πρέπει να σπάσουν, να προτιμά τα δύσκολα.
Να φροντίζει τον εαυτό του κρατώντας τον πάντα σε φόρμα για να είναι πάντα στην πρώτη γραμμή.
Να ακούει περισσότερο, να μιλάει λιγότερο και να προσέχει την υπερ-έκθεση του στα Μέσα. Φυσικά, για να υπάρχει θα πρέπει να ακούγεται.
Το brand ενός πολιτικού λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Και στο είναι και στο φαίνεσθαι.
Όλοι οι σημερινοί πολιτικοί για να παραμείνουν στη σκηνή θα πρέπει να κάνουν επανασχεδιασμό της εικόνας τους. Το γνωστό μας re-branding.

ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ! ΤΥΧΑΙΟ;

Του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, η γειτονική μας Αλβανία παρουσιάζει μια εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη.
Όλοι οι οικονομικοί δείκτες είναι σε ανοδική πορεία και οι μόνοι δείκτες καθόδου είναι η ανεργία και του ελλείμματος εμπορικού ισοζυγίου.
Η άλλοτε «πτωχή» χώρα μας βάζει τα γυαλιά με αποκρατικοποιήσεις, εξόρυξη πετρελαίου, τουρισμό. Την ώρα που εμείς έχουμε πάρει την κατηφόρα οι γείτονες μας, ανεβαίνουν και σε λίγα χρόνια θα είναι ισότιμοι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φυσικά, αν εμείς έχουμε παραμείνει εντός και δεν έχουμε «εκπαραθυρωθεί» λόγω χρέους και επαναστατικού ταμπεραμέντου. Στην Αλβανία που δεν χρωστάει, πάνω από χίλια κρατικά ακίνητα βγαίνουν στο σφυρί. Φανταστείτε τι θα γινόταν στην Ελλάδα που χρωστάει, αν γινόταν κάτι τέτοιο. Σε λίγο τα εξαγώγιμα ελληνικά μυαλά θα μεταναστεύουν κατά κύματα στις ευρωπαϊκές χώρες και τα ελληνικά εργατικά χέρια θα αναζητούν δουλειά στις τουριστικές περιοχές της Αλβανίας.
Όσο για τις εταιρίες του κλάδου της επικοινωνίας που «φυτοζωούν» στην Ελλάδα του ΔΝΤ, καλό θα ήταν να αρχίσουν να κάνουν έρευνα αγοράς στη γειτονική μας χώρα. Ίσως να αποδειχθεί το Ελ Ντοράντο των Βαλκανίων!

Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

ΩΣΑΝΝΑ!

Του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics

Κάπου στο μέσον του δεκάτου όγδοου αιώνα ο γνωστό συγγραφέας του βιβλίου «οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ» Mark Tuain είχε γράψει στην εφημερίδα του αδελφού του «πολλά μικρά πράγματα έχουν γίνει μεγάλα με τη σωστή διαφήμιση».
Σήμερα, εκατόν πενήντα χρόνια μετά, το ίδιο επαναδιατυπώνεται από ειδικούς, συνέδρια και έρευνες.
Μόνο που σήμερα τα πράγματα έχουν όνομα, λέγονται brand, branda το υποκοριστικό τους.
Ένας άλλος πασίγνωστος Αμερικανός επιχειρηματίας στις αρχές του δεκάτου ένατου αιώνα είχε πει «οποιοσδήποτε μπορεί να μειώσει τις τιμές αλλά χρειάζεται μυαλό να για παράγεις ένα καλύτερο προϊόν».
Σήμερα, εκατό χρόνια μετά η ίδια απάντηση επαναδιατυπώνεται από ειδικούς, συνέδρια και έρευνες για τη διαμάχη των μεριδίων αγοράς μεταξύ των προϊόντων private labels και επωνύμων μαρκών.
Σύμφωνα με μια ιαπωνική παροιμία «ο πελάτης είναι Θεός» αλλά σύμφωνα με τον «Άγιο Πέτρο» της διαφήμισης, οι διαφημιστές πληρώνονται, όχι από τους πελάτες αλλά από τους προμηθευτές που λέγονται Μέσα.
Φυσικά, αυτό μόνο ως αστεϊσμός λέγεται. Ειδικοί, συνέδρια και έρευνες μιλάνε για ανάγκη διαφάνειας, αξιοπιστίας και καλών πρακτικών του «αμαρτωλού» τριγώνου.
Υιοθετημένα πρότυπα πολυεθνικών αγορών, κουβεντιαστοί θρίαμβοι, εικονικές επιτυχίες και θεοποίηση της επικοινωνίας, μέσα σε ένα αβέβαιο οικονομικό περιβάλλον.
Μια συλλογική ψευδαίσθηση αναγκαία για την ψυχολογική τόνωση όλων των μερών της επικοινωνίας. Ωσαννά!

Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

ΝΕΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.

Του Ιωάννη Γ. Μοίρα Σύμβουλου Στρατηγικής – Δ/ντή της Think Politics

Η απαξιωτική αντιμετώπιση μεγάλης μερίδας πολιτών απέναντι στον πολιτικό κόσμο, λόγω των γεγονότων που έχουν οδηγήσει στη σημερινή πολύμορφη (οικονομική, κοινωνική, θεσμική) κρίση, έχει προκαλέσει σοβαρές αναστολές σε διάφορα νεοεμφανιζόμενα πολιτικά πρόσωπα, καθώς και σε πολιτευτές που στο πρόσφατο παρελθόν είχαν δοκιμάσει -ανεπιτυχώς- να εκλεγούν, προκειμένου να θέσουν υποψηφιότητα στις προσεχείς εθνικές εκλογές. Πιστεύουν ότι η μπάλα θα πάρει αναπόφευκτα και αυτούς. Ότι οι φιλοδοξίες τους θα ναυαγήσουν στα ρηχά χωρίς το παραμικρό περιθώριο τύχης και επιτυχίας. Ότι οι μόνοι που θα επιβιώσουν στο τέλος, θα είναι και πάλι οι πολιτικοί εκείνοι οι οποίοι πάντα είχαν στήριξη από τα υψηλά κομματικά κλιμάκια, από επιφανείς παράγοντες των μέσων ενημέρωσης, ή από μία έτοιμη βάση ψηφοφόρων με τους οποίους είναι δεμένοι με πελατειακές σχέσεις.
Φυσικά και ισχύει σε μεγάλο βαθμό ότι πολλοί πολίτες νιώθουν απογοητευμένοι και δεν επενδύουν τις προσδοκίες τους πια σε ότι αποτελεί, συνθέτει, ή συναπαρτίζει αυτό που παραδοσιακά αποκαλούμε πολιτικό σύστημα. Επομένως, πράγματι οι συνθήκες δεν είναι θετικές, ούτε και οι προοπτικές αισιόδοξες για οποιονδήποτε το έχει υπηρετήσει. Αυτά όλα όμως δεν αφορούν σε καμία περίπτωση τους νεοεμφανιζόμενους στο πολιτικό προσκήνιο. Πράγμα που επιβεβαιώνεται και από την συνεχώς εντεινόμενη ανάγκη αναζήτησης από την πλευρά των πολιτών, νέων πολιτικών προσώπων, τα οποία δεν έχουν αλλοιωθεί, ούτε και αλλοτριωθεί μέσα στα περιβάλλοντα και στους μηχανισμούς όπου ασκείτο μέχρι σήμερα η πολιτική εξουσία. Επομένως, τώρα δεν είναι η ώρα για αναστολές, ούτε και για δεύτερες σκέψεις, αλλά η ώρα ανάληψης δημιουργικής δράσης με σκοπό την απευθείας επικοινωνία με τους πολίτες και την κοινωνία.
Αν είστε νεοεμφανιζόμενος στην πολιτική, άφθαρτος, έντιμος, αυτοδημιούργητος, δεν έχετε να απολογηθείτε σε κανέναν για τίποτα. Βγείτε έξω στον κόσμο, πλησιάστε τους με φροντίδα, ενδιαφέρον και ειλικρίνεια, αφουγκραστείτε τις σκέψεις, τα προβλήματα και τα αιτήματά τους, πείτε τους ανοικτά τι είναι εκείνο που εσείς νιώθετε. Μην δεχθείτε σε καμία περίπτωση να γίνετε άθυρμα στις διαθέσεις κανενός φθαρμένου κομματικού μηχανισμού ή υποσυστήματος, ούτε και να αναλωθείτε στην προσπάθεια ανακάλυψης ισχυρών διασυνδέσεων σε κεντρικά μέσα ενημέρωσης, διότι είναι γνωστό ότι και αυτά ακόμη, έχουν τοποθετηθεί υπό το πρίσμα μίας έντονης αμφισβήτησης και αντιμετωπίζονται από τον κόσμο με δυσπιστία. Λειτουργείστε άφοβα και κινηθείτε ελεύθερα, γιατί μόνο κερδισμένοι μπορείτε να βγείτε.
Αν είστε νέος στο χώρο της πολιτικής, μην σας σταματούν φόβοι και αναστολές που αφορούν άλλους. Δοκιμάστε τώρα να κάνετε το μεγάλο άλμα. Μπορεί η απόσταση που θα χρειαστεί να διανύσετε να σας φαίνεται μεγάλη, αλλά εσείς είστε εκείνοι που στο τέλος θα προσγειωθείτε όρθιοι.

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ Ε-ΜΑΙL ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ "ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ" ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΟΡΘΙΟΙ.

Του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου – Δ/ντή της Think Politics

Η παρατηρούμενη ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό, μαζί με τις πιθανές εμφανίσεις ή καταργήσεις κομματικών σχηματισμών, ηγετικών και στελεχιακών ομάδων, ιδεολογικών και πολιτικών προσανατολισμών, καθιστούν σε πολλά πολιτικά πρόσωπα ολοένα και εντονότερο το ερώτημα αν πρέπει να καθήσουν στην ίδια πολιτική στέγη, ή πρέπει να μετακινηθούν σε μία άλλη, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και στην αγορά εργασίας, λόγω της αβεβαιότητας που παρατηρείται και εκεί, σήμερα.
Ποια είναι όμως η επιτυχημένη μετακίνηση από τη μία πολιτική στέγη στην άλλη; Ποια είναι η επιτυχημένη πολιτική μεταγραφή; Πως δεν θα κατηγορηθείτε για πολιτική «κωλοτούμπα»; Και αν τελικά δεν είναι δυνατό να αποφύγετε να σας καταλογιστεί κάτι τέτοιο, πως η «κωλοτούμπα» σας θα είναι επιτυχής, σίγουρη και αποδοτική; Τίποτα δεν είναι μαγικό και για όλα υπάρχουν συμβουλές και λύσεις.
1ον Μην μετακινηθείτε χιλιοστό, εάν δεν έχετε διασφαλίσει ρόλο και προϋποθέσεις στο νέο περιβάλλον. Συχνά παρατηρείται να χρησιμοποιείται το όνομα και το βιογραφικό σας για δημιουργία εντυπώσεων και μετά να καταλήγετε στα αζήτητα.
2ον. Πείστε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό σας για το πόσο σωστό και δίκαιο είναι να μετακινηθείτε αλλού, διότι μόνο έτσι θα βρείτε την πειθώ και τα επιχειρήματα να πείσετε και τους άλλους.
3ον. Κοιτάξτε να διασφαλίσετε ότι στη μετακίνησή σας δεν θα πάτε μόνος/η, αλλά θα σας ακολουθήσει και σημαντική μερίδα από τους προσωπικούς υποστηρικτές σας. Έτσι, η μετακίνησή σας θα εκτιμηθεί ακόμη περισσότερο από τους ανθρώπους του νέου σας περιβάλλοντος, ενώ δεν θα πιστέψετε πόσο πολύ θα αυξηθεί η διαπραγματευτική σας ισχύς.
4ον. Αποχωρώντας από την παλιά σας πολιτική στέγη μην φανείτε ισοπεδωτικά καταγγελτικός/ή για πρόσωπα και καταστάσεις. Απαξιώνοντας την παλιά σας στέγη, απαξιώνετε το προσωπικό σας παρελθόν, ενώ καλλιεργείτε πιο πολύ δυσπιστία, παρά ευφορία στους ανθρώπους που σας υποδέχονται στο νέο περιβάλλον.
5ον. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, αποφύγετε να εξιδανικεύσετε μέσα στο μυαλό σας, ή μέσω του δημοσίου λόγου σας, οτιδήποτε αφορά τη νέα σας στέγη και τους ανθρώπους της. Ποτέ δεν ξέρετε τι μπορεί να συμβεί την αμέσως επόμενη στιγμή.
6ον. Βασιστείτε σε πολιτικές και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις προκειμένου να δώσετε βάθος και ποιότητα στην επιχειρηματολογία γύρω από τη μετακίνησή σας. Οι προσωπικές επιδιώξεις και ο πολιτική καριέρα καθενός, ή καθεμιάς, δεν ηχούν θετικά στον κόσμο, ούτε παρακινούν κάποιον/α να σας υποστηρίξει.
7ον. Φεύγοντας από την παλιά σας στέγη, αποφύγετε να κλείσετε ερμητικά πίσω σας την πόρτα, ή να πετάξετε το κλειδί σας στον υπόνομο. Ενδέχεται να χρειαστεί να επιστρέψετε ξανά, είτε μόνοι, είτε μαζί με άλλα στελέχη σε κάποια πρωτοβουλία συνένωσης.
8ον. Αν έχετε αναπτύξει μία πολιτική αντιπαλότητα με ανθρώπους της παλιάς σας στέγης, μην την μετατρέψετε ποτέ σε προσωπική έχθρα. Οι πολιτικές διαφορές μπορούν να πάνε εύκολα στην άκρη, το προσωπικό μίσος όμως, σπάνια. Καλό θα είναι μάλιστα, να προσέχετε πως θέτετε τις παρατηρήσεις και τις αναφορές σας. Όπως λέει και ο λαϊκός φιλόφοσος, τα λόγια σας να ‘ναι γλυκά, γιατί κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστεί να τα φάτε.
9ον. Σταθείτε όρθιοι, φανείτε ψύχραιμοι και προετοιμαστείτε κατάλληλα για τις επιθέσεις λάσπης και τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη που θα δεχτείτε για την μετακίνησή σας, ειδικά μέσα από τα blogs και τα fora συζητήσεων σε σελίδες κοινωνικές δικτύωσης. Να ‘χετε έτοιμη την επιχειρηματολογία σας, με καλή γνώση των δεδομένων που αφορούν το εγχείρημα που τολμήσατε, μία μικρή ομάδα υποστήριξης και κάποιον ειδικό για να σας συμβουλεύσει.
10ον. Απαλλαχτείτε από το σύνδρομο προσκόλλησης και καθημερινής σύγκρισης με τα στελέχη της παλιάς σας πολιτικής στέγης. Εξάλλου, δεν αποχωρήσατε, με σκοπό να μείνει το μυαλό σας κολλημένο για πάντα εκεί. Προσαρμοστείτε στο νέο περιβάλλον, αναπτύξτε οικειότητα με τους νέους σας συναδέλφους και συνεργάτες, επενδύστε χρόνο και ενέργεια σε θετικές προσπάθειες, ανοίξτε το δικό σας βηματισμό προς τα εμπρός με πρωτοβουλίες που θα δημιουργήσουν ενδιαφέρον και αποδοχή από την κοινωνία, ανακαινείστε τις σχέσεις σας με τα ΜΜΕ, προβάλλοντας κατάλληλα το νέο σας ρόλο, τις νέες σας επιλογές, τις νέες σας δράσεις.
11ον. Αν οι γενικότερες περιστάσεις το απαιτήσουν, ή η συμπεριφορά του νέου σας περιβάλλοντος σας ωθήσει αναγκαστικά προς τα εκεί, μη διστάσετε να μετακινηθείτε εκεί που βρισκόσασταν πριν, ή να πάτε αλλού. Το πρώτο που πρέπει να κάνετε, είναι να επιβάλλετε στον εαυτό σας μία μικρή περίοδο αποχής, προκειμένου να μην κατηγορηθείτε για πολλαπλές «κωλοτούμπες». Όλα τα άλλα, θα έρθουν σχετικά εύκολα. Πως; Αν έχετε εφαρμόσει μα επιτυχία, τις δέκα προηγούμενες συμβουλές.

ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ή ΔΕΛΤΙΑ ΑΠΟΨΕΩΝ;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου


Είναι κοινή η διαπίστωση ότι πλέον η τηλεόρασή μας δε βλέπεται. Σήμερα στην τηλεόραση δε βλέπουμε Δελτία Ειδήσεων, βλέπουμε Δελτία Απόψεων. Δελτία όπου η αντικειμενική αποτύπωση της πραγματικότητας, το ρεπορτάζ, καταλαμβάνει ένα μικρό μέρος μόνο του συνολικού χρόνου. Η υπόλοιπη διάρκεια του δελτίου είναι αφιερωμένη σε μεγάλες, μακρόσυρτες συζητήσεις με κάθε λογής «ειδικούς» που καλούνται να μας διαφωτίσουν καταθέτοντας την άποψή τους.

Εκ προοιμίου, δηλαδή, το δελτίο αποδέχεται ότι δε μπορεί να μας ενημερώσει αντικειμενικά, ότι η δημοσιογραφική ομάδα του δε θέλει να κάτσει να δουλέψει στο ρεπορτάζ, αλλά ότι προτιμά να γεμίσει το χρόνο του βάζοντας άλλους, εξωτερικούς, να καταθέσουν τις απόψεις τους. Βεβαίως, κάποιες φορές είναι σημαντικό να ακουστούν οι απόψεις ανθρώπων άμεσα συνδεδεμένων με ένα ζήτημα. Όμως, ακόμη και σε τέτοιες περιπτώσεις, τα «δελτία απόψεων» καταφέρνουν να υποβιβάσουν τη διαδικασία, να υποβαθμίσουν την ουσία και να αναγάγουν και την πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση σε απλή ανταλλαγή ύβρεων, κατηγοριών, σε ένα μεγάλο ξεκατίνιασμα.

Αποτέλεσμα: Ανοίγεις την τηλεόραση για να ενημερωθείς και καταλήγεις να παρακολουθείς ένα μάτσο τύπους να ωρύονται, να μαλώνουν μεταξύ τους λες και είναι συγγενείς μετά την ανάγνωση της διαθήκης. Και αναρωτιέσαι, ο άνθρωπος, «γιατί»;
Γιατί να πρέπει να πληρώσω τόσο ακριβά το τίμημα της ανάγκης μου να ενημερωθώ για το τι συμβαίνει στον κόσμο;
Γιατί θεωρείται καλύτερη ενημέρωση η –για να το θέσουμε κάπως πιο ήπια- έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στον κάθε τυχαίο «ειδικό»;

«Ειδικοί», δηλαδή άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται ειδικοί, λένε το κοντό τους και το μακρύ τους, βγάζουν κάθε είδους συμπεράσματα, ακόμη και χωρίς στοιχεία, με μόνο εφόδιο το ένστικτό τους προφανώς, το οποίο πρέπει να υποθέσουμε ότι είναι και αλάνθαστο. Τίποτε δεν τους σταματά, τίποτε δεν τους πτοεί. Φτάνουν ακόμη και στο σημείο να αποφασίζουν για λογαριασμό της δικαιοσύνης, αφού αναγνωρίζουν ότι δεν ξέρουν τη δικογραφία, αλλά «σύμφωνα με όσα έχουν ακούσει» ισχύει το α ή το β. Και όλα αυτά για την αυτοπροβολή τους, είτε για αύξηση του πελατολογίου τους, είτε για την αύξηση του κασέ τους.

Οποία κατάντια… Να γυρνάς κουρασμένος σπίτι, να θέλεις το αυτονόητο, να δεις τις ειδήσεις, και να μη μπορείς. Να μη μπορείς γιατί κάποιοι αποφάσισαν για λογαριασμό σου ότι δε χρειάζεσαι ενημέρωση, αλλά έχεις απόλυτη ανάγκη να μεταφέρεις την πίεση της ημέρας, με τις φωνές, τους καβγάδες και τους εκνευρισμούς, το ξεκατίνιασμα, και μέσα στο σαλόνι σου.

Ε, λοιπόν, οι περισσότεροι δε θέλουμε τίποτε απ’αυτά. Θέλουμε να βλέπουμε πραγματικές ειδήσεις και όχι απόψεις. Θέλουμε να βλέπουμε όλες τις ειδήσεις και οχι μονοθεματικές. Θέλουμε πολλά;

ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

«Αν οι εκλογές άλλαζαν τα πράγματα τότε θα είχαν κηρυχθεί παράνομες.»
Αυτό είναι ένα σύνθημα τοίχου που αποτυπώνει μια αλήθεια. Οι εκλογές δεν αλλάζουν τα πράγματα. Απλά αλλάζουν τα πρόσωπα και πολύ σπάνια οι πολιτικές. Τα τύμπανα των πρόωρων εκλογών ηχούν πάντα όταν το εκάστοτε κυβερνών κόμμα νιώθει ανασφάλεια, αδιέξοδα ή ελπίζει σε οριακή επικράτηση με την προσφυγή στις κάλπες λόγω αδυναμιών του κύριου αντιπάλου της.
Σήμερα η χώρα εγκλωβισμένη σε μόνιμη ύφεση χωρίς αναπτυξιακή διάσταση, με κοινωνικές εντάσεις λόγω των πολλών διαρθρωτικών αλλαγών, η νομιμοποίηση των αποφάσεων φαίνεται να περνά από την «κολυμβήθρα» του εξαγνισμού που ακούει στο όνομα πρόωρες εκλογές. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς μυαλό πολιτικού αναλυτή για να δει πόσο κοντά είναι οι εκλογές και οικονομολόγου για να δει πόσο μακριά η ζητούμενη οικονομική ανάκαμψη.
Το μόνο ερωτηματικό είναι αν θα γίνουν με λίστα ή σταυρό. Αν θα φύγουν «ελέω» αρχηγών τα παράσιτα τα «βαρίδια» των κομμάτων, μια και οι πελατειακές σχέσεις που έχουν συνάψει με τους ψηφοφόρους τόσα χρόνια δεν εγγυώνται την έξοδο τους από την πολιτική σε εκλογές με σταυρό.
Όσο για τα πιθανότερα αποτέλεσματα των πρόωρων εκλογών θα είναι ένα νέο ρεκόρ αποχής από τις κάλπες και η είσοδος στην βουλή αρκετών από τα λεγόμενα μικρά κόμματα.
Ας μην εκπλαγούμε αν η βουλή μετά τις εκλογές είναι επτακομματική και βάλε!

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ E- MAIL ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΣΩΖΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ!

Σε όλες τις προηγμένες χώρες τα μουσεία δέχτηκαν τεράστιο πλήγμα από την οικονομική κρίση. Οι κρατικές επιδοτήσεις μειώθηκαν σε μεγάλο βαθμό, οι επισκέπτες τουρίστες δεν αρκούν με το εισιτήριο που καταβάλουν να καλύψουν τα έξοδα και οι πάσης φύσεως χορηγοί μουσείων έγιναν μουσειακό είδος. Εξαφανίστηκαν.
Για να μπορέσουν να επιβιώσουν τα μουσεία, να κρατήσουν τους υπαλλήλους και να αντιμετωπίσουν τα γενικά τους έξοδα, στράφηκαν στη λύση χρηματοδότησης μέσω διαφήμισης.
Έτσι, βλέπουμε μουσείο στη Γαλλία να είναι καλυμμένο με διαφημιστικό πανό γνωστού αρώματος, μουσειακοί χώροι να ενοικιάζονται για γυρίσματα διαφημιστικών ταινιών και για διενέργεια διαφόρων εκθέσεων.
Μ’ αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται μειώσεις μισθών, απολύσεις και περικοπές.
Όταν λέμε αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, εννοούμε και τα μουσεία; Μήπως ήρθε η ώρα να γίνει το επόμενο next top model στην Ακρόπολη, το νέο big brother στο Νέο μουσείο της Ακρόπολης και γαμήλιες δεξιώσεις στο Αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας; Φανταστείτε να γίνουν χορηγοί μουσείων σαπούνια, οδοντόκρεμες και σερβιέτες υγείας;
Ίσως να το δούμε κι αυτό και πιθανόν να αποφύγουμε την οικονομική κατάρρευση αλλά από το ρεζιλίκι θα γλυτώσουμε;

Δημοσιεύτηκε στο AD BUSINESS

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΕΝΑ ΡΟΖ ΣΚΑΝΔΑΛΟ.

Tου Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στην Ιταλία η ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών φέρνει στην επιφάνεια μια αλήθεια που όλοι ξέρουμε αλλά συχνά την ξεχνάμε: η εξουσία είναι αφροδισιακή. Όσοι τη γευτούνε, σύντομα παρατηρούν ότι αλλάζει η συμπεριφορά των γυναικών απέναντί τους, ότι έχουν πολλές και καλές ευκαιρίες για ερωτικές σχέσεις, ότι, εν πολλοίς, οι πειρασμοί είναι πολλοί. Εάν, λοιπόν, ενδώσετε σε αυτούς και σας πιάσουν, τότε θα ανήκετε και εσείς στη χρυσή λίστα των πολιτικών που αντιμετώπισαν ροζ σκάνδαλο.

Και λέμε χρυσή γιατί μερικά από τα πιο λαμπρά ονόματα της διεθνούς πολιτικής σκηνής βρέθηκαν σε αυτή τη θέση. Από αυτούς αλλά και από πολλούς άλλους, αντλούμε την εμπειρία για να καταλήξουμε σε μερικές βασικές αρχές που καλό είναι να έχετε υπόψη σας για την περίπτωση που βρεθείτε κι εσείς σε αυτή τη δύσκολη θέση.

1. Παραδεχτείτε την αλήθεια. Η πρώτη βασική αρχή για την αντιμετώπιση του ροζ σκανδάλου είναι: παραδεχτείτε την αλήθεια όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, εφόσον βλέπετε ότι πλέον το πράγμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχό σας και είναι ζήτημα χρόνου η δημοσιοποίησή του. Εάν βγείτε εσείς πρώτος και μιλήσετε ανοιχτά και ειλικρινά, τότε έχετε πολλές πιθανότητες να ελαχιστοποιήσετε το κόστος. Βέβαια, την «ομολογία» θα πρέπει να την κάνετε με κάποιες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να λειτουργήσετε εν βρασμώ ψυχής, γιατί μπορεί να κάνετε άσκοπες ενέργειες. Καλύτερα σιγουρευτείτε για την κατάσταση που έχετε να αντιμετωπίσετε και μετά μπορείτε να αναλάβετε δράση. Επίσης, καλύτερα να αποφύγετε να εκτεθείτε προσωπικά, δηλαδή να βγείτε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο ή σε συνέντευξη Tύπου, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έχετε να αντιμετωπίσετε τους δημοσιογράφους, ενώ υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να κάνετε φραστικά λάθη, να χάσετε την ψυχραιμία σας, να φανείτε αδύναμος κλπ. Είναι προτιμότερο να βγάλετε μια γραπτή δήλωση, που θα έχετε το χρόνο να τη μελετήσετε και να αποφύγετε τις παγίδες.

2. Καλύτερη η σιωπή από το ψέμα. Εάν, για οποιοδήποτε λόγο, δε θεωρείτε συνετό να αποκαλύψετε την αλήθεια, τότε, σε καμία περίπτωση, δε θα πρέπει να πείτε ψέματα. Είναι προτιμότερο να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό, παρά να διακινδυνέψετε να εκτεθείτε περισσότερο στο μέλλον. Εξάλλου, εφόσον πρόκειται απλώς για μια «ροζ» ιστορία, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις, πρέπει να τονιστεί ότι καλύπτεστε από το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων σας, όπως κάθε πολίτης.

3. Αλλάξτε την ατζέντα. Όσο το δυνατόν συντομότερα, λίγο αφότου «σκάσει» η ιστορία, θα πρέπει να προσπαθήσετε να αλλάξετε την ατζέντα της επικαιρότητας. Δηλαδή, να στρέψετε το ενδιαφέρον του Τύπου και των πολιτών σε άλλες ειδήσεις. Εάν δεν υπάρχουν άλλες ειδήσεις, προσπαθήστε να δημιουργήσετε εσείς. Προτιμότερο θα ήταν να είναι ειδήσεις που αποδεικνύουν την ευαισθησία σας, που σχετίζονται με την οικογένεια κλπ.

4. Η οικογένεια, σανίδα σωτηρίας. Πρέπει, οπωσδήποτε, να δείξετε ότι έχετε στο πλευρό σας τους δικούς σας ανθρώπους, τη γυναίκα σας, τα παιδιά σας. Βγείτε με την οικογένειά σας από το σπίτι και φροντίστε να σας δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Πηγαίνετε μαζί στην εκκλησία, σε μια ταβέρνα, σε μια εκδήλωση. Δείχνετε ότι είστε άνθρωπος της οικογένειας που, μπορεί να παραστράτησε, όμως τον συγχώρησαν οι δικοί του άνθρωποι, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να τον συγχωρήσουν και οι υπόλοιποι. Άλλωστε, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω…

5. Μη γίνετε ρίψασπις. Όταν βγει στη φόρα το σκάνδαλο, καλό είναι να μείνετε στον τόπο σας, να παλέψετε, να μη δείξετε ότι δειλιάσατε και αποσυρθήκατε. Επίσης, πρέπει να είστε εκεί για να έχετε έλεγχο της κατάστασης, για να ενημερώνεστε συνεχώς και να είστε έτοιμος να αντιδράσετε αν προκύψει και άλλη εμπλοκή. Όμως, όταν θα έχει περάσει η πρώτη μπόρα, όταν θα δείτε ότι το πράγμα έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει, τότε βρείτε μια ευκαιρία να φύγετε από την πόλη σας, να πάτε ένα ταξίδι, κατά προτίμηση στο εξωτερικό με τη γυναίκα σας. Δείχνετε έτσι ότι πλέον το θέμα θεωρείται λήξαν. Είπατε όσα είχατε να πείτε, κάνατε ό,τι έπρεπε, δε μπορείτε πια να ασχολείστε συνέχεια με τα ίδια πράγματα. Έτσι, υποβαθμίζεται σταδιακά το ζήτημα και αυξάνεται ο ρυθμός της απομάκρυνσης του ενδιαφέροντος των πολιτών από αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχετε στο νου σας ότι και άλλοι, πριν από εσάς, αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα και το ξεπέρασαν με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Και πάντα να έχετε στο νου σας την περίπτωση του Φρανσουά Μιτεράν που, όταν τον ρώτησαν για την εκτός γάμου κόρη του, απάντησε: «Ε, και λοιπόν;»