Ούτε που πέρναγε από το μυαλό! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ούτε που πέρναγε από το μυαλό πως μπορεί κάποιος νέος πολιτικός να διαχειριστεί την αυτόματη άνοδο του επιπέδου σοβαρότητας στο κοινοβούλιο. Μετά το «στα τέσσερα», το απύθμενο θράσος γνωστών πολιτικών ανδρών, τα τσιτάτα και τους βερμπαλισμούς, ένας σύγχρονος πολιτικός λόγος παίρνει τη θέση στην νέα Βουλή. Αν θα διατηρηθεί η ανανέωση του πολιτικού λόγου, κοντός ψαλμός. 
Ούτε που πέρναγε από το μυαλό ότι μια νέα κυβέρνηση ολίγων ημερών, θα μπορούσε να ανταπεξέλθει άμεσα σε δύο σημαντικές φυσικές καταστροφές. Στη Χαλκιδική και στον σεισμό που χτύπησε την Αττική. Άψογος συντονισμός με τους αρμόδιους φορείς, αποφυγή δημιουργίας επικοινωνιακού σκηνικού, με πειθαρχία και συγκεκριμένες οδηγίες έφεραν θετικά αποτελέσματα. Αντιμετώπιση των ακραίων φυσικών φαινομένων, χωρίς παρατράγουδα.

Ούτε που πέρναγε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να βρεθεί στο τιμόνι της Κυβέρνησης, ένας που μπορεί επάξια να ανταγωνιστεί στην ταχύτητα τον Σούπερμαν. Κατακαλόκαιρο, η Βουλή ανοιχτή και όλα τα επίμαχα νομοσχέδια κατατίθενται το ένα μετά το άλλο με ταχύτητα φωτός. Από την κατάργηση του ασύλου, μέχρι πλήθος φοροαπαλλαγών. «Το αφεντικό τρελάθηκε», που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση. 

Ούτε που πέρναγε από το μυαλό ότι στη νέα Βουλή θα είναι περισσότεροι οι πρωταγωνιστές της πραγματικής πολιτικής από τους πρωταγωνιστές της παραγωγής μικροπολιτικής. Τα πρώτα δείγματα, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. 

Ούτε που πέρναγε από το μυαλό ότι η χώρα μας χρειάζεται μια σοβαρή κυβέρνηση και όχι Δεξιά, Αριστερά ή Κεντροαριστερά. Μια σταθερή βάση εξουσίας και όχι σε μια κινούμενη άμμο. Μια κυβέρνηση που λέει τα ίδια, έξω και μέσα. Μιλά δυνατά μπροστά μας και όχι ψιθυριστά πίσω μας. Λέει τη σκάφη, σκάφη και τα σύκα, σύκα.'

Ούτε που πέρναγε από το μυαλό για να είμαστε και πραγματιστές, ότι η μέχρι χθες κυβέρνηση θα κρατούσε τις δυνάμεις της και μάλιστα με μεγάλο ποσοστό. Αν θα το διατηρήσει ή όχι θα το δείξει ο χρόνος και ο τρόπος που θα κάνει αντιπολίτευση. Η διαφορά των 8,4 μονάδων, η αδυναμία ελέγχου κρατικού μηχανισμού, τοπικής αυτοδιοίκησης, συνδικαλιστικών ενώσεων, υπολειτουργία κομματικών τοπικών οργανώσεων, αποτελούν αρνητικούς παράγοντες διατήρησης του εκλογικού ποσοστού.
Ούτε που πέρναγε από το μυαλό ότι η νέα κυβέρνηση θα είχε σε λίγες μέρες, ένα τέτοιο θετικό πρόσημο εντυπώσεων. Η πρώτη μεγάλη μάχη κερδήθηκε. Προς το παρόν η στρατηγική ήττα του αντιπάλου δεν επετεύχθη. Στο κοινοβούλιο υπάρχουν ακόμη εστίες πολιτικού σουρεαλισμού και υμνητές παλαιάς κοπής σοσιαλισμού. Όμως η αναδιάταξη του πολιτικού προσωπικού, μας δίνει το δικαίωμα να ελπίζουμε στην ανάταξη της χώρας μας. Φτου να μη «ματιάσω»!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Οι χαμένοι των εκλογών. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

«Η αχαριστία έναντι των μεγάλων ανδρών είναι το χαρακτηριστικό των μεγάλων λαών», δήλωνε πριν από εκατοντάδες χρόνια ο δικός μας Πλούταρχος. Και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το ζούμε. Στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην αυτοδιοίκηση. Μάτσο, οι άνεργοι πολιτικοί στα ύψη το κλίμα δυσθυμίας τους για τους «αχάριστους» πολίτες. 
Πάντα οι πολίτες φταίνε, που δεν κατάλαβαν το λόγο και τα έργα του αποτυχόντος στις εκλογές πολιτικού προσώπου. Μετεκλογικές υστερικές τσιρίδες, από πολιτικούς τεράστιου βεληνεκούς, κατά την άποψη των οικογενειών τους. Πολιτικά πρόσωπα, που έχουν στο τσεπάκι την εύκολή δικαιολογία ότι «στοχοποιούμαι αλλά δεν ευθύνομαι».
Οι «άφρονες ψηφοφόροι» θα μετανιώσουν πικρά επικολυρικές δηλώσεις, φιλοσοφικοί στοχασμοί, ανούσιοι και βαρύγδουποι μελοδραματισμοί. Μια συλλογική τύφλωση αποτυχημένων να εκλεγούν, πολιτικών, που κάποιοι οδηγούνται σε πολιτική απομόνωση, συνταξιοδότηση και μερικοί σε καγκελόφραχτα παράθυρα  όπου θα βλέπουν τον κόσμο ριγέ!
Από τα δρύινα γραφεία, τους παχυλούς μισθούς, τα προνόμια εξουσίας, στη μίζερη καθημερινότητα, στους μπλοκαρισμένους από την κίνηση δρόμους, στην ανωνυμία, στη λήθη.
Μια δύσκολη προσαρμογή, η έλευση του κύκνειου άσματος μιας μακρόχρονης εμπλοκής στα κοινά.. Άτιμο πράγμα η ήττα στην πολιτική . φέρνει τα πάνω κάτω. Τα μέσα, έξω!
Μέγιστο μάθημα. Και η πιο επώδυνη και σκληρή ήττα, μπορεί να γίνει εποικοδομητική, όταν συνοδεύεται από αυτοκριτική, ανάληψη ευθυνών και από το σπάνιο ήθος του πολιτικού. 
Η ζωή ενός πολιτικού μοιάζει με καρδιογράφημα και έχει θεατρικό ενδιαφέρον περισσότερο από τη νίκη ή ήττα.  Ο τρόπος της διαχείρισης της ήττας, θα επηρεάσει και το μελλοντικό come back όποτε αυτό επιχειρηθεί.
Το αξιοπρεπές παρελθόν είναι από τα πιο βασικά υλικά για την οικοδόμηση ενός πετυχημένου μοντέλου πολιτικού στο μέλλον.  Πολιτικοί μη «νυχτωθείτε» σε άλλους δρόμους συνωμοσιολογίας, ραδιουργίας και υπονόμευσης. Μακριά από το μακροβούτι στην εσωστρέφεια. Θα σας πάει πίσω και υπάρχει ο κίνδυνος να χάσετε πάλι.
Αν οι πολίτες σας άφησαν «εκτός», θα πρέπει να τα σκεφτείτε όλα από την αρχή.  Χρειάζεται γερό στομάχι, απέραντη υπομονή και πιθανόν θεαματική αλλαγή πολιτικής πίστας!
Αντίθετα με το πολιτικό ένστικτο επιβίωσης της κοινωνίας, που αργεί βασανιστικά να πάρει μπροστά, εσείς, οι άνεργοι πολιτικοί, θα πρέπει να ανάψετε φουλ τις μηχανές επανεκλογής σας. Οι μνηστήρες των θέσεων εξουσίας πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Βιαστείτε!

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Άρθρο με Νόημα… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Από αύριο σε πολλά κόμματα ξεκινάει μια πραγματικότητα με δομικά υλικά την ομφαλοσκόπηση, τη μιζέρια, τις εσωτερικές «ισορροπίες», τις ωφέλιμες «συμμαχίες», τα συναδελφικά μαχαιρώματα και τις αμφισβητήσεις των ηγετών των κομμάτων.

Από αύριο κάποιοι θα βγαίνουν στα «παράθυρα» να εξηγούν με απλά επιχειρήματα, τα λάθη της πολιτικής τους, ενώ γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο λάθος από μια πολιτική «αμαρτία» είναι η δημόσια υπεράσπιση της!

Από αύριο πολλοί θα διολισθήσουν σε κρίσεις αυτολύπησης, σε αυτομαστιγώματα, σε δακρύβρεχτες εκκλήσεις, σε λαϊκισμό, σε συλλογική ενοχοποίηση. Έπεα πτερόεντα.

Από αύριο αρκετοί θα φορέσουν το κοστούμι του παλιού πολιτικού και τα πολιτικάντικα τερτίπια αλλοτινών εποχών. Θα βγουν, στο πολιτικό σεργιάνι, με ανάρριχτο σακάκι, ανασηκωμένα μανίκια, καλά στρωμένο μαλλί και φωτογενή χαμόγελα. Κατάλοιπα μιας άλλη εποχής.

Από αύριο θα πλημμυρίσουμε από μελίρρυτες εξομολογήσεις, βιωματικές αφηγήσεις, άγνωστους κουβεντιαστούς θριάμβους, αναγνώσεις περασμένων επιτυχιών, με κομματικά γυαλιά και  με παράλληλη ανανέωση των «μουχλιασμένων» επικοινωνιακών τσιτάτων.

Από αύριο η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού είναι δεδομένη. Ό,τι δεν είναι χρήσιμο πλέον, ανακυκλώστε το! Το νέο αίμα στην πολιτική εγγυάται το μέλλον. Του λαού και του κόμματος σας!

Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό σας «έκανε ταμείο»! Πέντε τέως Πρωθυπουργοί στη Βουλή.
Από αύριο οι σανοθρεμένοι, θα πρέπει να αλλάξουν την τροφή όπως τα κάθε είδους πουλιά.

Αντικαταστήστε την παλιά κουζίνα με τη νέα. Ο κόσμος αλλάζει και τα τετριμμένα πολιτικά στερεότυπα δεν συγκινούν κανέναν, πλην του «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά».

Από αύριο τέλος στον ξερολισμό, αλαζονεία, νόσο αυτοθαυμασμού, υπέρμετρη και αβάσιμη αυτοπεποίθηση, διεκδίκηση αλάθητου, παρωχημένες αντιλήψεις. Ο «γυάλινος κόσμος» θρυμματίστηκε και αποκάλυψε τις αδυναμίες του.

Από αύριο θα πρέπει να παραδειγματίζεστε από τον μύθο του Αισώπου. Ο λαγός χάνει από τη χελώνα σε αγώνα ταχύτητας όπως και ο Χαρίλαος Τρικούπης έχασε από έναν άσημο αντίπαλο για μόλις τέσσερις ψήφους και αναφώνησε την κλασσική φράση «Ανθ’ ημών Γουλιμής… Καληνύχτα σας!».

Από αύριο σταματήστε να πιστεύετε ότι σύμπασα η ανθρωπότητα οφείλει να είναι στρατευμένη στην εκτόξευση του μεγαλείου της δόξης σας. Όπου πατάτε, δεν είναι δικός σας και ο δρόμος. Πολιτικός είστε όχι εξερευνητής.

Από αύριο δεν θα ξαναβάλετε στοιχήματα όπως «ούτε μία στο εκατομμύριο να βγει ο Χ Πρωθυπουργός». Θα το πληρώσετε ακριβά!

Από αύριο τα λόγια είναι περιττά!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Η τεράστια δύναμη της αποχής, απειλεί το πολιτικό σύστημα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Με γεωμετρική πρόοδο αυξάνεται τα τελευταία χρόνια η αποχή των πολιτών από τις κάλπες. Σε λίγο, περισσότεροι από τους μισούς ψηφοφόρους δεν θα πάνε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Άλλοι από πολιτική αδιαφορία, άλλοι από αποπολιτικοποίηση και αποστροφή από τα πολιτικά δρώμενα, και άλλοι για να πάνε για μπάνιο και ουζάκι.

Κυριακή κοντή γιορτή, για να μετρήσουμε το ποσοστό της αποχής. Θα δοθούν πολλές εξηγήσεις, την επόμενη μέρα για να αιτιολογήσουν τις συμπεριφορές που οδηγούν σε απολιτικοποίηση και αποχή. Όμως περισσότερο ενδιαφέρον θα έχει να εξεταστεί, εκτός από διάφορους εξωγενείς παράγοντες, πόσο συμμετέχουν και τα πολιτικά κόμματα με τη συμπεριφορά τους, οδηγώντας τους πολίτες στην πολιτική αδιαφορία και αποχή από τις κάλπες, και μετά να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την κατάσταση που τα ίδια δημιούργησαν. Το λάθος που γίνεται από πολιτικούς και εκλογικούς αναλυτές, είναι να αποδίδεται η αποχή σε νέκρωση ή απουσία κάθε πολιτικού αισθητηρίου των ψηφοφόρων και ιδιαίτερα των νέων. Το ότι κρύβει την ανάγκη αλλαγής των πραγμάτων πολιτικών και κοινωνικών, όλων όσων επιθυμούν τη διαφοροποίηση από την καταθλιπτική καθημερινότητα, λαμβάνονται υπόψη στις εξηγήσεις;

Το ότι ζούμε στην εποχή της ολοκληρωτικής επικοινωνίας, με δυσδιάκριτα τα όρια της ψευδούς προπαγάνδας και των μεθόδων της που διαπλέκονται σε τέτοιο βαθμό που οι πολίτες δεν διακρίνουν εύκολα, αλλά που μετά από λίγο αποδεικνύεται το αναληθές, πόσο συμβάλλουν στην αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος;

Στις μέρες που θα ακολουθήσουν, μετά την Κυριακή των εκλογών, τα συναισθήματα των πολιτών θα είναι αντιφατικά. Κάποιοι θα είναι νικητές και τροπαιούχοι των βουλευτικών προνομίων και κάποιοι θα είναι ηττημένοι και αρκετοί θα περάσουν το κατώφλι του ταμείου ανεργίας!

Αντίθετα, οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τη νίκη ή ήττα των πολιτικών. Τους ενδιαφέρει μόνο στο βαθμό που το αποτέλεσμα συνδέεται με τα πολύ συγκεκριμένα δικά τους συμφέροντα. Παρά το γεγονός ότι η μεγάλη δύναμη της αποχής, δημιουργεί ανασφάλεια, απογοήτευση και εκνευρισμό, στο πολιτικό σύστημα, οι ευμετάβλητες θέσεις που εκφράζουν τους υποχρεώνουν να φαίνονται αναξιόπιστοι στα μάτια των ψηφοφόρων τους.

Σήμερα η αποχή των πολιτών, από τις κάλπες ως στρατηγική επιδίωξη πολιτικού κόμματος, είναι τραγικό λάθος. Εγκυμονεί κινδύνους πολιτικής επιβίωσης ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών προσώπων.

Τα πολιτικά κόμματα, στο σύνολο τους, θα πρέπει να πολεμήσουν, την αποχή των πολιτών από τις κάλπες, διαφορετικά δεν θα βρίσκουν πρόθυμο ακροατήριο.
Οι πολίτες θα πρέπει από τη δική τους πλευρά να στείλουν στη βουλή πρόσωπα που εγγυώνται ότι δεν θα μετατραπούν σε «πρόθυμους» και «χρήσιμους ηλίθιους» για να κρατήσουν τα προνόμια, ενώ παράλληλα απαξιώνουν την πολιτική.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Εκλογές με 40 βαθμούς «υπό σκιάν»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ήρθε η ώρα των πολυαναμενόμενων εθνικών εκλογών. Τις ζήταγε πάνω από τρία χρόνια σε καθημερινή βάση, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τις θεωρούσε σαν ένα θεραπευτικό βότανο τις πάσχουσας ελληνικής οικονομίας.

Τις έφερε η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο μονομάχων στις ευρωεκλογές. Και τις ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός, μην μπορώντας να κάνει διαφορετικά.

Φυσικά, αν ήταν άλλος αρχηγός θα γνώριζε μεγαλύτερη συντριβή. Όσο για το μέγεθος της διαφοράς, ας όψονται οι φωστήρες του κυβερνώντος κόμματος. Τον πήραν στο λαιμό τους στην κυριολεξία.
Γίνανε από τη μια στιγμή στην άλλη χλεύη των ηττημένων.

Στις εθνικές εκλογές παίζονται όλα για όλα. Από τη μια παίζεται η αυτοδυναμία και από την άλλη παίζεται η συρρίκνωση της διαφοράς σε μονοψήφιο αριθμό. Εκείνα που δεν παίζονται είναι η πρώτη θέση και ο καύσωνας που θα επικρατήσει την επόμενη Κυριακή. Καύσωνας με σαράντα βαθμούς υπό σκιά και καύσωνας αποχής από τις κάλπες, πάνω από τα συνηθισμένα επίπεδα της τάξης του 43,5 τοις εκατό.

Περίπτωση να υπάρξουν εκλογικά κέντρα σε οργανωμένες πλαζ δεν υπάρχει, με αποτέλεσμα να προτιμηθεί μια δροσερή βουτιά στη θάλασσα, αντί για επίσκεψη σε εκλογικά κέντρα, ιδιαίτερα από τους νέους.

Η δημοσκοπική υπεροχή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μείωσε σε μεγάλο βαθμό την πόλωση, τις αντιδικίες και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Στο μικρό χρόνο της προεκλογικής εκστρατείας θριάμβευσαν, η αδιαμεσολάβητη επαφή με τους πολίτες, η πολιτική της ατάκας, η παροχολογία και οι «αμερικανιές» του πολιτικού μάρκετινγκ.

Στα διαφημιστικά σποτάκια, πρωταγωνιστούν όλες οι ηλικίες των πολιτών, ο κυνικός και αμετροεπής πολιτικός λόγος, και οι «βεντέτες» των κομμάτων.

Στις συγκεντρώσεις, οι οργανωμένοι οπαδοί φτιάχνουν το κλίμα για τις τηλεοράσεις και οι αρχηγοί ανάμεσα σε αγκαλιές, σέλφι και φιλιά, βγάζουν τους «δεκάρικους» λόγους τους.

Κανένας δεν πήρε τα μαθήματα από τα «τραυματικά» δέκα χρόνια των μνημονίων. Ούτε οι πολιτικοί μας, ούτε οι πολίτες. Στο εκλογικό παραβάν, συνεχίζεται η σταύρωση «τοξικών» υποψηφίων, επαγγελματικών της πολιτικής, πρωταγωνιστών του life style και ανίκανων θεσιθήρων που διαιωνίζουν την παρουσία τους, στο Κοινοβούλιο.

Και μια τελευταία επισήμανση. Αν οι πολίτες περιμένουν ένα ή δύο debate για να αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν, η χώρα δεν έχει σωτηρία.
Μόνο αν ζούσαν σε άλλο πλανήτη, θα χρειαζόταν να δουν σε debate τους πολιτικούς αρχηγούς.

Πώς να κερδίσετε σε ένα Ντιμπέϊτ! Tου Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σαν τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν τα γνωστά μας Ντιμπέϊτ, με στόχο να διευκολύνουν τους πολίτες να φτάσουν στην αλήθεια μέσα από μια δημόσια αντιπαράθεση και να ψηφίσουν τον καλύτερο.

Τηλεοπτικά Ντιμπέϊτ, ραδιοφωνικά, έντυπα και πλήθος ιντερνετικών, για να βοηθήσουν τους πολίτες να αντιπαραβάλλουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και τις ιδέες τους. Η εποχή των Ντιμπέϊτ, έχει καθιερωθεί σε κάθε προεκλογική μάχη.

Όμως, λίγοι πολιτικοί είναι πραγματικά καλοί. Για τους περισσότερους το Ντιμπέϊτ είναι αφύσικο, δύσκολο να το κατανοήσουν και πηγή άγχους και φόβου. Φοβούνται ότι στερούνται την πολιτική δεινότητα που απαιτείται για να κερδίσουν τις εντυπώσεις και την υποστήριξη ενός ακροατηρίου. Οι περισσότεροι δεν είναι καλοί στη διατύπωση των επιχειρημάτων τους ούτε ικανοί να συμπυκνώσουν δύσκολα ζητήματα, σε μια κατανοητή πρόταση.

Πολλοί αντιμετωπίζουν ένα Ντιμπέϊτ, ως μια μίνι ομιλία, αγνοώντας τελείως τους φραστικούς διαξιφισμούς, μιας ευθείας σύγκρουσης ιδεών και πεπραγμένων. Υπεροπτικά και εσφαλμένα πιστεύουν ότι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να εμφανιστούν, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, αφού η προσωπικότητα τους και η παρουσία τους θα τους οδηγήσουν να κερδίσουν το ακροατήριο και θα τους οδηγήσουν στην νίκη. Σε αυτή την περίπτωση, το Βατερλώ του πολιτικού είναι αναμενόμενο και είναι καλύτερα να αποφύγει να εμπλακεί σε Ντιμπέϊτ.

Με σωστή στρατηγική προετοιμασία και δεξιοτεχνική συμμετοχή μπορούν να ξεπεραστούν, πολλά εμπόδια, κερδίζοντας τους αντιπάλους με επιχειρήματα που ενισχύουν τις θέσεις σας.

Αρκεί να είστε, πειστικοί, ψύχραιμοι, ευχάριστοι, διδακτικοί και προσεκτικά ψυχαγωγικοί. Χιούμορ με το μέτρο και αρκετά προσεκτικά.

Να ελέγχετε τις αντιδράσεις σας, τις εκφράσεις και τις κινήσεις σας. Σωστός χειρισμός των χεριών, της γλώσσας του σώματος και αποφυγή έντονων και μορφασμών που «τορπιλίζουν» την αξιοπιστία και σας κάνουν αντιπαθή. Ιδιαίτερα αποφύγετε τα ειρωνικά σχόλια.

Ο πρώην Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτικών Al Gote έχασε από τον George W. Bush το 2000 εξαιτίας των αλαζονικών, υπονομευτικών για τον ίδιο εκφράσεων και κινήσεων του στο προεδρικό τους Ντιμπέϊτ. Με ειρωνικά κουνήματα κεφαλιού και υπερβολικούς μορφασμούς που τελικά του κόστισαν τη νίκη στις εκλογές.

Η σοβαρή, ευλαβική στάση όταν μιλάνε οι αντίπαλοι σας, εκτιμάται από τους θεατές. Μη ξεχνάτε ότι η κάμερα σας δείχνει όταν μιλάτε, αλλά και όταν δεν μιλάτε. Παραμονεύει να σας πιάσει εσάς ή κάποιους από τους άλλους παρευρισκόμενους, σε στάση που θα συζητηθεί στο δεύτερο Ντιμπέϊτ, αυτό με τους δημοσιογράφους μετά την τηλεοπτική σας εμφάνιση.

Ακολουθείστε τη στρατηγική, που έχετε στο μυαλό σας και μην ξεφύγετε ούτε σπιθαμή από αυτή. Να αναπτύσσετε τα επιχειρήματα σας, χωρίς να σας γίνεται έμμονη ιδέα ο αντίπαλος σας.

Και προπάντων, μην παίζετε στο «γήπεδο» του. Μείνετε στην άποψη σας και επιλέξτε το δυνατότερο ρητορικό «γήπεδο» για τη θέση σας. Θέσεις που θα πρέπει να προβάλλετε με την επιλογή και άρθρωση κατάλληλων λέξεων, αποφεύγοντας βαρύγδουπες εκφράσεις, τετριμμένα κλισέ, υποβάθμιση της νοημοσύνης των ακροατών.

Χρησιμοποιείστε λέξεις, που θα κάνουν τη δουλειά τους και μετά το Ντιμπέϊτ. Θα «δουλέψουν» για εσάς. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος αποτυχίας σε ένα Ντιμπέϊτ είναι μία ή περισσότερες στιγμιαίες απερισκεψίες. Όταν προσπαθείτε να φανείτε αστείος, χαριτωμένος, καταδεκτικός ή σέξι. Όταν σας κυριεύει ο θυμός και γίνεστε αγενής, επιθετικός, υβριστής. Όταν παίρνετε περιττά, επικίνδυνα φίσκα που εγκυμονούν κινδύνους για την εικόνα σας.

Αλλά, επειδή τα λάθη είναι ανθρώπινα, μη δείξετε στο ακροατήριο σας, πόσο απογοητευμένος νοιώθετε από κάποιο λάθος ή λεκτική αστοχία.

Δείξτε αυτοπεποίθηση, στέλνοντας ένα θετικό σήμα σε όσους διάκεινται ευμενώς, στην υποψηφιότητα σας.

Με τα χίλια ζόρια! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Με τα χίλια ζόρια, προσπάθειες δημοσιογράφων μήπως ξεφύγει από το «έρκος οδόντων» του Πρωθυπουργού η λέξη πρόωρες εκλογές. Ο σημερινός ένοικος του Μαξίμου, κρατάει το στόμα του ερμητικά κλειστό. Αν δεν κλείσει η ψαλίδα των δημοσκοπήσεων, θα περιμένουμε  μέχρι την τελευταία μέρα της τετραετίας. Θα κρατήσει την εξουσία με νύχια και με «πρόθυμους»!

Με τα χίλια ζόρια τα ποσοστά της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις δημοσκοπήσεις να προσπαθούν να σπάσουν το χαμηλότερο όριο της αυτοδυναμίας. Η αποχή των ψηφοφόρων και η ψήφος κατά του συστήματος, η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος, προβληματίζουν όχι μόνο τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά και τους δημοσκόπους, μήπως πέσουν και πάλι έξω από τις προβλέψεις τους.

Με τα χίλια ζόρια θα κλείσουν οι λίστες των υποψηφίων του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας για τις βουλευτικές εκλογές. Πολλοί οι υποψήφιοι, λίγες οι θέσεις σε πολλές περιοχές. Στόχος η ανανέωση του έμψυχου δυναμικού και επιδιωκόμενη νέα εικόνα του κόμματος. Όσοι περισσέψουν, θα οδηγηθούν σε άλλα κόμματα;

Με τα χίλια ζόρια ο κάθε νοήμων πολίτης και ιδιαίτερα όσοι συνεντευξιάζονται στις λαϊκές αγορές, μπορούν να καταλάβουν το βαθύτερο φιλοσοφικό νόημα της φράσης ολιγαρκής αφθονία που ακούστηκε από επίσημα κυβερνητικά χείλη. Φράση «κομμένη και ραμμένη» για κατόχους μεταπτυχιακού φιλοσοφικών σπουδών.

Με τα χίλια ζόρια θα κλείσουν, αν κλείσουν ποτέ, τα τρία μεγάλα θέματα, που δύσκολα οι κυβερνήσεις θα τολμήσουν να βάλουν χέρι. Τα τρία αυτά θέματα είναι Εξάρχεια, Πανεπιστήμια, τάγματα εφόδου των γνωστών μας συλλογικοτήτων. Και πολιτική βούληση να υπάρξει, τα προβλήματα είναι πολλά και οι πληγές που θα ανοίξουν μεγάλες.

Με τα χίλια ζόρια αυτοδιοικητικοί, επικεφαλείς συνδυασμών, θα κλείσουν ψηφοδέλτια. Δεκάδες οι υποψήφιοι δημοτικοί συνδυασμοί σε κάθε δήμο, με εκατοντάδες υποψήφιους δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους.

Με τα χίλια ζόρια να βρεθούν και να πειστούν να «κατέβουν» στις εκλογές. Με τα χίλια ζόρια και η στελέχωση των ψηφοδελτίων με την ποσόστωση του σαράντα τοις εκατό των γυναικών. Έχουν επιστρατευθεί σύζυγοι, πεθερές, ανιψιές, ακόμη και οικιακές βοηθοί! Εδώ «φταίει ο Νόμος της απλής αναλογικής»!

Με τα χίλια ζόρια βγάζουν τον μήνα, το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων. Μισθός, σύνταξη, εξανεμίζονται μέχρι τις μισές μέρες του μήνα. Αυτό πιθανόν να λέγεται ολιγαρκής αφθονία ή υπερεπαρκής ανέχεια. Από μεγαλοστομίες χορτάσαμε, το πασχαλινό τραπέζι πως θα το γεμίσουμε είναι το πρόβλημα. 

***Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος.

Τα όρια στην πολιτική κριτική. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Το δικαίωμα και τα όρια στην πολιτική κριτική και αντιπαράθεση, μέσα στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού, αποτέλεσε τη βάση μιας ημερίδας, που έγινε πριν από λίγες μέρες από αυτοδιοικητικούς φορείς.

Με πολύ απλά λόγια, τα κύρια θέματα που απασχόλησαν την ημερίδα ήταν τα γνωστά σε όλους μας, fake news, χτυπήματα κάτω από τη μέση, σκάνδαλα, λάσπη, ανθρωποφαγία και τα συναφή.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες έκνομων συμπεριφορών από πολιτικά κόμματα, πολιτικά πρόσωπα και αργυρώνητους δημοσιογράφους. Φυσικά, οι τελευταίοι παίζουν πάντα το ρόλο του διαμεσολαβητή και το ηχείο της διάχυσης της συκοφαντίας. Με το αζημίωτο βέβαια.

Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική ζωή του τόπου μας δηλητηριάζονται από κάθε είδους σκιωδών συμπεριφορών, αδιαφορώντας για  το λεγόμενο συμβόλαιο πολιτικού πολιτισμού, με στόχο την τήρηση των κανόνων της πολιτικής δεοντολογίας και του fair play μεταξύ των πολιτικών προσώπων.

Ιδιαίτερα στις προεκλογικές περιόδους η λάσπη στον ανεμιστήρα πάει σύννεφο. Περισσότερο οι πολιτικοί και λιγότερο οι αυτοδιοικητικοί καθημερινά κατακρεουργούνται από κακόπιστους πολίτες, πληρωμένους κονδυλοφόρους και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που επιδίδονται σε αποστολές δολοφονίας χαρακτήρων.

Στόχος η άμεση βλάβη πολιτικού προσώπου με πηγαίους τηλεοπτικούς και έντυπους τίτλους, αδιαφορώντας για την πραγματική υπόσταση της κατηγορίας.

Όταν μετά από κάποια χρόνια, το πολιτικό πρόσωπο θα κριθεί αθώο από τα δικαστήρια, τότε η είδηση θα καταχωρηθεί μονόστηλο στον Τύπο και θα περάσει απαρατήρητη από όλα τα άλλα Μέσα.

Αποτέλεσμα, η απειλή διασυρμού και απαξίωσης ενός πολιτικού προσώπου, να εμποδίζει σοβαρούς και αξιόλογους να ασχοληθούν με την πολιτική και την αυτοδιοίκηση. Θα πρέπει, ο κάθε εχέφρων άνθρωπος που θέλει να μπει στον πολιτικό στίβο να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν είναι κλέφτης, λαμόγιο, ακόμη και ελέφαντας. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει, πιθανούς επαγγελματίες εκβιαστές με όπλα έντυπα, ηλεκτρονικά και κοινωνικής δικτύωσης και να διαφυλάξει την προσωπικότητα του και της οικογενείας του από άρρωστα μυαλά που αμαυρώνουν εικόνες, δολοφονούν χαρακτήρες και σπιλώνουν ονόματα μέχρι τρίτης γενεάς.

Υπάρχει λοιπόν ελεύθερος επαγγελματίας, πετυχημένος κοινωνικά, να ρισκάρει την επαγγελματική και κοινωνική του θέση για να γίνει αιρετός, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή στην αυτοδιοίκηση;

Σήμερα, που η απαξία των πολιτών προς τους πολιτικούς και γενικά προς την πολιτική, εκδηλώνεται με τους γνωστούς «πεζοδρομιακούς» τρόπους λεκτικούς αλλά και με τη γλώσσα του σώματος, θα υπάρξουν πραγματικοί «σωτήρες» για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας;

Σήμερα, που οι μονταζιέρες των κομμάτων παράγουν αναρίθμητα τρολς και η λάσπη θολώνει την εικόνα κάθε πολιτικού προσώπου, θα γλυτώσει κανείς από τη σπίλωση;

Ποιος μπορεί να βάλει τα όρια στην πολιτική αντιπαράθεση, όταν οι έχοντες τη δύναμη να τα επιβάλλουν είναι οι πρώτοι που τα καταστρατηγούν;

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 

Σημεία και τέρατα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σημεία και τέρατα στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη. Η πολιτική ορθότητα καταποντίζεται από τον άκρατο λαϊκισμό και από τους ερασιτέχνες της πολιτικής. Αναζητούνται ,νέος πολιτικός λόγος, νέες ιδέες ακόμη και νέες ιδεολογίες που να αντιμετωπίζουν το ώριμο αίτημα κάθε κοινωνίας.

Σημεία και τέρατα αναμένονται να συμβούν την επόμενη των αυτοδιοικητικών εκλογών με τον νέο νόμο της απλής αναλογικής. Πλέει σε αχαρτογράφητα νερά το μέλλον όλων των αυτοδιοικητικών και των πολιτών. Η αυτοδιοίκηση, ο ουσιαστικότερος μοχλός ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών, πνέει τα λοίσθια!

Σημεία και τέρατα με τις καθημερινές αποκαλύψεις εκατέρωθεν των κομμάτων εξουσίας για σκάνδαλα, οικονομικές ατασθαλίες αξιωματούχων, μεταφορείς βαλιτσών όπως τα κουτιά με pampers, υπερτιμολογήσεις, κατασπατάληση δημόσιου χρήματος. Η Βουλή τελικά για πλυντήριο καθαρισμού βρώμικου χρήματος μοιάζει. Τελευταία έχουμε και ροζ σκάνδαλα, με πρωταγωνίστριες ωραίες στριπτιζέζ!

Σημεία και τέρατα θα δούμε στις εθνικές εκλογές. Ανταλλαγές ψήφων με επιδόματα, αυξήσεις μισθών και έκτακτες επιχορηγήσεις σε συνταξιούχους. Ψήφος με το αζημίωτο χωρίς να υπολογίζεται η μετέπειτα ζημιά που ελλοχεύει στην οικονομία, στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την τσέπη μας. Δος  υμίν σήμερον, είναι το διαχρονικό σύνθημα όπως και ότι το τάξιμο δεν έβλαψε κανέναν. Η υλοποίηση του ταξίματος βλάπτει.

Σημεία και τέρατα παραμονεύουν να κάνουν την εμφάνιση τους γιατί η κοινωνία αρέσκεται να ζει με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Πάντα περιμένει τη σωτηρία του από τον «από μηχανής Θεό» που υπόσχεται να πληρώσει όλα τα χρέη του. Μια μόνιμη επωδός, με ανακυκλούμενα τα ονόματα των Μεσσιών!

Σημεία και τέρατα θα ξαναδούμε, αν στις εκλογές αυτοδιοικητικές, ευρωεκλογές, εθνικές εκλογές, το ίδιο πολιτικό δυναμικό και η πολυθρύλητη πολιτική κυτταρική ανανέωση γίνει με τα παλιά υλικά, πελατειακά, κομματικού σωλήνα, life style. Θα είμαστε και πάλι ως εκλογικό σώμα για κλάματα και μας λείπει και ο Χαράλαμπος!

Σημεία και τέρατα θα συμβούν αν οι πολίτες ακολουθήσουν την εκλογική στρατηγική της τιμωρητικής ψήφου.  Τσουνάμι αποτυχιών για δημοσκόπους, δημοσιολόγους πολιτικούς αναλυτές, επικοινωνιολόγους και άλλους αναλυτές του «γλυκού νερού» της επικοινωνίας. Αν η αντιπαγκοσμιοποίηση κερδίσει την παγκοσμιοποίηση κατά κράτος. Αν το καρκίνωμα του λαϊκισμού πλημμυρίσει όλη την Ευρώπη, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Αν και πάλι τα πολιτικά τσιτάτα, κερδίσουν την ουσία της πολιτικής. Και όλα αυτά δεν θα είναι μια «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Θα είναι μια επώδυνη πραγματικότητα και για τους πολίτες, το δημοκρατικό πολίτευμα και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Από σόι, από τζάκι, από μαγκάλι, από κομματικό σωλήνα ή από μεταγραφή

Σημασία για τη μελλοντική πορεία της χώρας, δεν έχουν μόνο οι πολιτικοί ιδεολογικοί πόλοι, που είναι απαραίτητοι, στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης που ζούμε, αλλά οι άνθρωποι που καλούνται να την υπηρετήσουν. Και δεν μιλάμε για τις προθέσεις να την υπηρετήσουν, αλλά για τις δεξιότητες τους να υπηρετήσουν τις ανάγκες της πορείας του καραβιού που έχουν, την ευθύνη της διακυβέρνησης.

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, κομματικές επετηρίδες, μεταγραφικά συμβόλαια, ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας. Αποτέλεσμα, να έχουν την εξουσία και γενικότερα να αποφασίζουν για την τύχη όλων μας και της χώρας, ό,τι το ανυπόληπτο και γελοίο «παρεπιδημεί» στην πολιτική κονίστρα.

Μια μοναδική Ελληνική «ιδιαιτερότητα» επινόηση ισχυρών πολιτικών προσώπων είτε για την επαγγελματική αποκατάσταση των γόνων, είτε για λόγους ψηφοθηρίας, είτε για συμβόλαια μετακινήσεων στελεχών από την μια παράταξη στην άλλη.

Επαγγελματίες πολιτικοί με μυαλά στη φορμόλη και ερασιτέχνες της συμφοράς, στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν μοιάζουν με Μέδουσες που ζουν χωρίς εγκέφαλο. Με αξίωμα και πολιτικό τους πιστεύω ότι οι πολίτες έχουν ως μέτρο των πραγμάτων την προσωπική τους άποψη και, έτσι θα προσχωρήσουν σ’ αυτή.

Ανάμεσα σε αυτό το σύνολο των υποψηφιοτήτων οι πολίτες – ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν ένα γνωστό οικογενειακό όνομα πολιτικής δυναστείας ή το έργο που έχει αφήσει κάποιος από το γενεαλογικό του δέντρο, πιστεύοντας ότι ο επίγονος του είναι ικανός συνεχιστής.

Όμως τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Ο ψηφοφόρος δεν θέλει κλειστά κομματικά κλαμπ, ούτε φυτώρια «γόνων» και «επιγόνων».

Γιατί ο ψηφοφόρος έχει πλέον την ωριμότητα, να κρίνει τον ταγό του από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες του για να τον βγάλει από το τέλμα. Φυσικά αρκετές επιλογές του είναι και πάλι λανθασμένες, ψηφίζοντας από τον σωρό του life style και από υποψήφιους που δεν είναι ικανοί ούτε για να διοικήσουν περίπτερο, όχι υπουργείο.

Όπως υπάρχουν και περιπτώσεις που κληρονόμοι μεγάλων ονομάτων μεγαλούργησαν προς δόξα των προγόνων τους, αλλά είναι  μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι περισσότεροι είναι υπερεκτιμημένοι στον πολιτικό χώρο.

Σε λίγες μέρες έχουμε ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές, ιδιαίτερα κρίσιμες για την εξέλιξη και το μέλλον του τόπου μας. Την ψήφο μας ζητούν απεγνωσμένα όλων των ειδών υποψήφιοι. Από «γόνους» και επιγόνους, μέχρι ινδάλματα του life style.  

Τα κριτήρια επιλογής από τους πολίτες θα πρέπει να είναι η ικανότητα του υποψήφιου, η προσωπικότητα του και το κοινωνικό του έργο και όχι ο νεποτισμός και οι οικογενειοκρατία που αποτελούν τα ισχυρότερα συμπτώματα της νόσου του πολιτικού μας συστήματος.

Από λόγια και άκριτες υποσχέσεις, οι πολίτες έχουν χορτάσει.
Καιρός για αλήθειες και έργα!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Οι γυναίκες δεν ψηφίζουν γυναίκες. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι Ελληνίδες δεν βλέπουν με «καλό μάτι» τη συμμετοχή των γυναικών στα ψηφοδέλτια. Τις ψηφίζουν στις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν τις προτιμούν στην κάλπη. Η υποεκπροσώπιση των γυναικών σε όλους τους θεσμούς είναι σε όλους γνωστή. Στον πρώτο βαθμό της αυτοδιοίκησης, στο σύνολο των 325 δημάρχων, μόνο ένας μικρός αριθμός γυναικών έχουν καταφέρει να εκλεγούν στη θέση του δημάρχου. Το ίδιο συμβαίνει και στον β’ βαθμό της αυτοδιοίκησης αλλά και στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Ο θεσμός της ποσόστωσης των γυναικών στο ψηφοδέλτιο είναι ένα μέσο για μεγαλύτερη συμμετοχή, αλλά όχι αυτοσκοπός. Είναι δύσκολο για μια γυναίκα να «παντρέψει» την πολιτική με τις υποχρεώσεις της προσωπικής και οικογενειακής ζωής.
Η πολιτεία θα πρέπει να σταθεί αρωγός για να μπορέσουν οι γυναίκες να ασχοληθούν με τα κοινά. Από βρεφονηπιακούς σταθμούς, προνοιακές δομές, ολοήμερα σχολεία, ισότητα στις αμοιβές, μέχρι αποδοχή των ανδρών πολιτικών, των γυναικών σε προνομιακές θέσεις εξουσίας.
Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι άνδρες πολιτικοί θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα μοιράζονται τις πρώτες θέσεις με γυναίκες πολιτικούς ακόμη και τη θέση του Πρωθυπουργού!
Παρ’ όλα αυτά το πρόβλημα παραμένει και για να λυθεί χρειάζεται οι γυναίκες να ψηφίζουν γυναίκες. Στο άρθρο μου αυτό, θα βρείτε μικρές συμβουλές, για να προσεγγίσουν οι γυναίκες υποψήφιοι το ιδιαίτερο αυτό κοινό και να το πάρουν με το μέρος τους.
Όταν μια γυναίκα παλεύει καθημερινά να τα βγάλει πέρα με το πλήθος των ρόλων της, εργαζόμενη, νοικοκυρά, μητέρα, είναι λογικό να αντιμετωπίζει με καχυποψία και φθόνο το πρότυπο της πετυχημένης γυναίκας που τα προλαβαίνει όλα και να διεκδικεί και μια θέση στα κοινά.
Μια γυναίκα υποψήφια νοιώθει τις περισσότερες φορές τη λάθος όψη της «αρρενωπότητας» των συναδέλφων ανδρών υποψηφίων. Κυκλοφορούν με κοστούμι, επίπεδη σόλα και χαρτοφύλακα. Μιλάνε με τη γνωστή ξύλινη γλώσσα των πολιτικών, παρεμβαίνουν με τραχύτητα και «ευνουχίζουν» το γυναικείο τους προφίλ και τη δική τους πολιτική προοπτική. Η γυναίκα πολιτικός που θέλει να εμφανιστεί αποκλειστικά ως κυνική τεχνοκράτης ή άκαμπτη διαχειρίστρια, έχει χάσει μεγάλο μέρος από την προσωπικότητα της και κάποια από τα ανθρώπινα, γήινα στοιχεία του φύλου της. Ακόμη και η «σιδηρά κυρία» της πολιτικής Μάργκαρετ Θάτσερ, αναγνώριζε με υψηλή εκτίμηση τη θέση της ως συζύγου.
Πολύ συχνά οι γυναίκες υποψήφιες, πέφτουν στην παγίδα να δημιουργούν υπερβολική οικειότητα με τα ανδρικά μέλη της οικογένειας, με αποτέλεσμα να απειλείται η οικογενειακή γαλήνη, στα μάτια των γυναικών ψηφοφόρων.
Μια υποψήφια πολιτικός θα πρέπει να βρει μια κοινή βάση αναφοράς με τη γυναίκα ψηφοφόρο. Να «μιλήσει» μαζί της και να ταυτιστεί με γυναικεία θέματα από συνταγές μαγειρικής, μόδα, συμβουλές ομορφιάς, και γενικότερα για θέματα καθημερινότητας που θα βοηθήσουν και θα προδώσουν μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ «φιλενάδων».
Είστε γυναίκα και μιλάτε σε γυναίκα. Όσο προφανές κι αν είναι αυτό, τονίστε το στη συζήτηση σας. Χρησιμοποιείστε τη φράση «εμείς οι γυναίκες» διαμορφώνοντας την αίσθηση στην ακροάτρια σας ότι ανήκετε στην ίδια ομάδα και ότι σας συνδέουν κοινά προβλήματα και ανησυχίες. Βρείτε το κουμπί της ομάδας που ανήκει η ψηφοφόρος, προσαρμόστε το λόγο και τις προτάσεις σας και πάρτε την με το μέρος σας.
Είναι γεγονός ότι η μικρή συμμετοχή των γυναικών στα κοινά, προκαλεί ένα δημοκρατικό έλλειμμα. Οφείλουμε όλοι, πολίτες και πολιτεία να σταθούμε αρωγοί στα προβλήματα των γυναικών. Να ξεπεραστούν οι δισταγμοί της συμμετοχής στην πολιτική. Γιατί όπως είπε και ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ο Αλέξης ξέμεινε από άσσους! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, τα ποσοστά τους άγγιξαν το «ταβάνι» για τα δεδομένα ενός κόμματος αντιπολίτευσης. Πήρε και Δήμους και Περιφέρειες με πρώτη και καλύτερη την Περιφέρεια της Αττικής, με τη Ρένα Δούρου. Και σίγουρα στο Δήμο της Αθήνας θα είχε καλύτερη τύχη, αν το νέο πρόσωπο, που επιλέχθηκε, με τις δηλώσεις του την τελευταία στιγμή, απέτρεψε αρκετούς ψήφους.
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει απροθυμία των πρωτοκλασάτων στελεχών αλλά και ένδεια τοπικών στελεχών να δοκιμαστούν στον εκλογικό στίβο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Επιθυμούν να μείνουν «αλώβητοι» από μια πιθανή εκλογική συντριβή τους, στο χώρο της αυτοδιοίκησης.
Η μόνη, προς τιμήν της, που πήρε το ρίσκο να ξαναμετρηθεί είναι η Περιφερειάρχης Αττικής, ενώ αρκετοί από τα άλλοτε πρωτοκλασάτα στελέχη της, πήραν την άγουσα για άλλες αυτοδιοικητικές περιοχές, για πιο σίγουρη και ασφαλή αυτοδιοικητική πορεία. Αυτή είναι η αλήθεια, κι αν μπορεί για τον ΣΥΡΙΖΑ να επαναληφθεί το πετυχημένο μοντέλο των προηγούμενων αυτοδιοικητικών εκλογών, θα το δείξει η κάλπη. Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει και τα σφάλματα που βαρύνουν την εξουσία μεγάλα και οι ψηφοφόροι είναι οργισμένοι και αρκετά δύσπιστοι.
Με το νέο εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής πήξαμε σε «αυτοπροτεινόμενους» υποψήφιους, δηλώνοντας ανεξάρτητη κάθοδο στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου προσδοκώντας ένα ποσοστό που θα τους επιτρέψει να παίξουν το ρόλο του ρυθμιστή την επόμενη μέρα.
Η τακτική του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δώσει επιλεκτικά στηρίξεις, μόνο στους μεγάλους δήμους, απελευθέρωσε δεκάδες στελέχη της με ισχυρά τοπικά ερείσματα να δηλώσουν την υποψηφιότητα τους. Αποτέλεσμα να υπάρχει σε πολλούς δήμους, μεγάλος αριθμός υποψηφιοτήτων από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Αντίθετα για το κυβερνών κόμμα, καταγράφονται υποψηφιότητες χαμηλού ενδιαφέροντος στις προτιμήσεις των πολιτών.
Η δημοσκοπική καθίζηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, αποθαρρύνει πολλά στελέχη του να δοκιμάσουν την τύχη τους στην αυτοδιοικητική αρένα. Ούτε λόγος βέβαια για τα πρωτοκλασάτα στελέχη του. Δεν αποτελεί η κάθοδος τους τεκμήριο σωφροσύνης και επίγνωσης, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος των «χαμένων άσσων», για τον Αλέξη να διευρύνεται.
Και στις αυτοδιοικητικές εκλογές τα κόμματα εξουσίας θα νοιώσουν εκλογικά τους κραδασμούς από τις πολιτικές επιλογές που οι πολίτες τους χρεώνουν.
Συμφωνία Πρεσπών, άγρια φορολόγηση, προστασία πρώτης κατοικίας, θα δυσκολέψουν σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές των πολιτών.
Επιμύθιο: Οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι και το 2019 αρένα κομματικής αντιπαράθεσης, μαζί με τις ευρωεκλογές. Η διπολική ατμόσφαιρα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ που θα διαμορφωθεί , θα δώσει δημοσκοπικό χαρακτήρα, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά το «εκλογές ίσον πόλεμος». Η κλεψύδρα του χρόνου ξεκίνησε να μετρά αντίστροφα και σύντομα θα πάρουμε τις απαντήσεις.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

"Γκάλοπ - μαϊμού" βλάπτουν τους υποψήφιους της τοπικής Αυτοδιοίκησης

Είμαστε στο κατώφλι των Αυτοδιοικητικών εκλογών του Μαΐου, με ένα νέο εκλογικό σύστημα, της απλής αναλογικής. Πληθώρα υποψηφίων σε όλους τους δήμους της επικράτειας. Εκλογές ιδιαίτερες και λόγω του νέου εκλογικού συστήματος και λόγω  του κλίματος πολιτικής απαξίωσης και οικονομικής δυσχέρειας μέσα στο οποίο θα διεξαχθούν.
Στη δύσκολη αυτή συγκυρία οι επιλογές των ψηφοφόρων θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το καλύτερο αύριο που όλοι αναμένουμε με αποτέλεσμα να γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες διαφόρων δημοσκοπικών αποτελεσμάτων και προβλέψεων για την κατάκτηση των Αυτοδιοικητικών θώκων.
Δημοσκοπήσεις που γίνονται είτε κατά παραγγελία για τη δημιουργία εντυπώσεων και βλέπουν το φως της δημοσιότητας, είτε για την αποτύπωση της πραγματικότητας και μένουν στα συρτάρια των εντολέων.
Η αμερικανοποίηση της ελληνικής πολιτικής σκηνής σημαίνει μια προεκλογική περίοδο με καταιγισμό των πολιτών με έρευνες, γκάλοπ ιντερνετικού τύπου, αμφιβόλου αξιοπιστίας.
Σαν μαϊντανοί ξεπηδάνε, διαδικτυακές έρευνες αμφιβόλου προελεύσεως. Απαιτείται να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις δήθεν έγκυρες δημοσκοπήσεις στις δήθεν διασταυρωμένες προτίμησεις του εκλογικού σώματος, στους κάθε είδους κανιβαλισμούς του δικαιώματος του πολίτη στην αντικειμενική ενημέρωση..
Γκάλοπ που φέρνουν πρώτο τον έναν υποψήφιο και δεύτερο τον άλλον και την άλλη μέρα το αντίθετο, θα πρέπει να τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων.
Γκάλοπ χωρίς την υπογραφή κάποιας νομικής και πιστοποιημένης εταιρίας δημοσκοπήσεων, πρέπει να θεωρούνται απλές φημολογίες, με στόχο τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης προς τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο ανάλογα με το ρεύμα και την τσέπη του περισσότερο καλοπληρωτή.
Στη συνέχεια τα πληρωμένα με 0,60 ευρώ τρολς, αναλαμβάνουν τη μετάδοση των fake αποτελεσμάτων, με παράλληλο σχολιασμό. Δυστυχώς, δεν έχει έρθει ο καιρός που θα επιβάλλονται κυρώσεις στους τυχάρπαστους δημοσκόπους και φερέφωνα τους που παραβαίνουν τους κανόνες της σωστής πληροφόρησης και εισβάλουν στην πολιτική συνείδηση του ψηφοφόρου, με στόχο την παραπληροφόρηση του.
Στις μέρες μας, στους καιρούς πλήρους απαξίωσης της πολιτικής, το παιχνίδι των δημοσκοπήσεων θα πρέπει να παραμείνει τίμιο. Πρώτιστο ζητούμενο, ο σεβασμός του πολίτη στην ενημέρωση του.
Γκάλοπ μαϊμού και αναξιόπιστες πολιτικές αναλύσεις από πληρωμένους επιτήδειους, δημιουργούν έλλειμμα δημοκρατίας, χειραγωγούν την ελεύθερη βούληση, πλήττουν τους έντιμους υποψήφιους και ζημιώνουν τον θεσμό της Αυτοδιοίκησης με τις λάθος επιλογές των κατευθυνόμενων ψηφοφόρων.
Προσοχή λοιπόν, άλλο οι κάθε είδους «μπούκηδες» και άλλο οι έντιμοι δημοσκόποι.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Όλοι το ίδιο είστε μωρέ! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πέντε λέξεις, πέντε μαχαιριές.
Μια  μικρή φράση, μια μεγάλη μαχαιριά από τους πολίτες στους πολιτικούς, στο σύνολο τους. Και στους συνεπείς και στους αριβιστές και ασυνεπείς. Και σε εκείνους που έχουν σταθερό, ιδεολογικό στίγμα πολιτικής δράσης και στους ευκαιριακά αλλάζοντας πολιτικά στρατόπεδα, για λόγους προσωπικής ανέλιξης.
Τελικά, είναι οι πολιτικοί όλοι το ίδιο, ή υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που τιμούν τον τίτλο του πολιτικού; Η προσωπική και συλλογική διαδρομή του κάθε πολιτικού, δίνει την απάντηση στην ερώτηση.
Και πάνω απ’ όλα, οι πράξεις κάθε πολιτικού προσώπου, γιατί κανένας πολιτικός δεν προέρχεται από παρθενογένεση.
Η φράση, "όλοι το  ίδιο είστε", είναι ένα επικοινωνιακό και πολιτικό πλήγμα που προέρχεται από το ίδιο σώμα. Από το σώμα των πολιτικών. Με πολιτική χυδαιότητα, τερατώδη ψέματα, «άγαρμπες» προσφωνήσεις, συμψηφισμό ευθυνών και απύθμενο πολιτικό θράσος, εξακοντίζουν φαρμακερά βέλη, αδιαφορώντας για την «έκθεση» του δικού τους πολιτικού χώρου.
Κάθε πολιτικός χώρος προκειμένου να διασώσει το δικό του «πολιτικό σαρκίο» και πρωτοκλασάτων στελεχών του, δεν διστάζει να ενοχοποιήσει τους αντιπάλους του, ότι κάνανε κι αυτοί τα ίδια!
Μια τραγική εικόνα συμψηφισμού ευθυνών, που δίνει λαβή στους πολίτες να μιλάνε για τυχοδιωκτισμό των κομμάτων με στόχο να κουκουλώνονται λάθη, παραλείψεις ακόμη και παρανομίες πάσης φύσεως.
Φυσικά, υπάρχουν και πολιτικές προσωπικότητες με ήθος, εντιμότητα, ακεραιότητα και προσήλωση στο Δημόσιο συμφέρον. Είναι όπως το άλλοτε γνωστό μας «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, που όμως γρήγορα έχασε την ταυτότητα του λόγω ασυνέπειας λόγων και έργων των πρωταγωνιστών της πρώτης φοράς Αριστεράς.
Όσοι δίνουν την πραγματική μάχη εναντίον της διαφθοράς στην πολιτική, στις άθλιες και ψευδείς επιθέσεις εναντίον πολιτικών αντιπάλων και στα δόκανα – παγίδες, βοηθούν στην προσπάθεια να αποδειχτεί ότι δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Το αντίθετο συμβαίνει. Ένας μεγάλος αριθμός των πολιτικών μας είναι ταγμένοι στην εξυπηρέτηση των πολιτών και του Δημόσιου συμφέροντος, ιδιαίτερα από το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η ταμπέλα όλοι το ίδιο είστε, όλοι στο ίδιο τσουβάλι, εξισώνει άδικα αρκετούς πολιτικούς μας. Ο απόλυτος εξευτελιστικός μηδενισμός τους συνόλου του πολιτικού συστήματος, προέρχεται περισσότερο από την ανάγκη μεγάλης μερίδας πολιτών ως άμυνα στη δική τους αδιαφορία και ωχαδερφισμό για τη δική τους ευθύνη. Μια καλή δικαιολογία για όλα όσα τους φταίνε. Νοιώθουν ανήμποροι να αλλάξουν τις εξελίξεις και προτιμούν την αποχή από τις εκλογές, πιστεύοντας ότι εκδικούνται το «σύστημα», ενώ απλά διακυβεύεται το αύριο το δικό τους και των παιδιών τους. Αφήνουν το σάπιο και νωθρό σύστημα να «πνίξει» αυτούς και τα παιδιά τους.
Αποτέλεσμα, να χάνεται η εμπιστοσύνη, η ελπίδα, η πίστη να βγούμε από το τέλμα που είμαστε.
Ήρθε ο καιρός, να μην αντιμετωπίζεται με απάθεια και να θεωρείται ως αδιαπέραστο τείχος η φράση «όλοι το ίδιο είστε μωρέ», αλλά να περάσουν οι πολιτικοί μας στην επίθεση και στο «γκρέμισμα» του τείχους. Να εμπνεύσουν τους αρνητές, μπολιάζοντας τη θεωρία ενός υγιούς πολιτικού συστήματος, με την πράξη.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Έλεος. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Έλεος. Το πιο πολυδουλεμένο πολιτικό και αυτοδιοικητικό σύνθημα «Μαζί συνεχίζουμε», συνεχίζει να ταλαιπωρεί την αισθητική μας. Αλήθεια, σύνταξη πότε θα πάρει;
Έλεος. Η πλήρης οσφυοκαμψία προς τους ξένους, η συνεχής φτωχοποίηση της άλλοτε κραταιάς μεσαίας τάξης, η εξαγορά συνειδήσεων πολιτικών και αργυρώνητων δημοσιογράφων, η προσωπολατρία φανατικών οπαδών περασμένων δεκαετιών, έχουν μετατρέψει την «κοινή λογική» σε είδος εν ανεπαρκεία.
Έλεος. Το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών μας, που ακούμε, βλέπουμε και ψηφίζουμε δεν είναι προϊόντα του πολιτικού συστήματος αλλά υποπροϊόντα. Είναι πολιτικοί κατώτεροι από τον μέσο ψηφοφόρο.
Έλεος. Η πιθανή αλλαγή του τρόπου εκλογής των Ευρωβουλευτών μας, με λίστα και όχι σταυρό προτίμησης. Η παλινόρθωση της κληρονομικής και κομματικής εξουσίας προ των πυλών.
Έλεος. Το κλαψούρισμα του άλλοτε ισχυρού παράγοντα του κυβερνητικού συνασπισμού, για αρπαγή των παιδιών του. Αν δεν πήρε χαμπάρι, τη λεηλασία του κόμματος του, θα έπαιρνε είδηση τους εθνικούς κινδύνους που καιροφυλακτούν!
Έλεος. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι νεοπληβείοι επιδηματούχοι και οι κομματικά βολεμένοι, σε θέσεις ευθύνης, ανέρχονται σε ποσοστά πάνω από είκοσι τοις εκατό και αποτελούν τον σκληρό πυρήνα του κυβερνώντος κόμματος στις επόμενες εκλογές; Η κατάργηση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και τα ψιχία φιλανθρωπίας κερδίζουν εκλογές;
Έλεος. Πριν γίνουν ακόμη εκλογές, συζητάνε για το πότε θα γίνουν οι επόμενες με την απλή αναλογική. Ο ένας στήνει το παιχνίδι, με την πρόταση της αποσύνδεσης εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και πρόωρες εκλογές και ο άλλος μεθοδεύει με τον δικό του τρόπο τη σύνδεση. Για το μέλλος του τόπου με πολιτική σταθερότητα, θα ασχοληθεί κάποιος;
Έλεος. Η αναμενόμενη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας από τους δύο βασικούς πυλώνες, τουρισμός και εξαγωγές, θα δοκιμαστεί από τη διαφαινόμενη διεθνή κρίση. Γεωπολιτικές  εντάσεις, Brexit, αδυναμία προσέλκυσης διεθνών κεφαλαίων, θα χειροτερέψουν τις οικονομικές προοπτικές της χώρας μας. Και το «μαξιλάρι», δεν φτάνει για όλα.
Έλεος. Η χρησιμοποίηση του τραπεζικού συστήματος για την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών συμφερόντων , επιδεινώνει τα οικονομικά και οδηγεί στην ανακεφαλαιοποίηση με πιθανό το κούρεμα των καταθέσεων. Ένα ακόμη σενάριο τρόμου με αποτέλεσμα την «πυροδότηση» φυγής κεφαλαίων στο εξωτερικό.
Έλεος. Με την εφαρμογή του εκλογικού συστήματος απλής αναλογικής, στην αυτοδιοίκηση, θα πολλαπλασιαστούν τα πολιτικά υβρίδια, μικρές δημοτικές ομάδες, που θα δημιουργήσουν τραγελαφικές ιστορίες καθημερινότητας και θα την πληρώνουν οι πολίτες.
Έλεος. Ελέω ψηφοφόρων – καρμπόν, θα δούμε για άλλη μια φορά να εκλέγονται πολύχρωμα και ετερόκλητα πρόσωπα ικανά για κάθε είδους κυβιστήσεις!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Κρίμα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Κρίμα, γιατί κάποτε ξεκίνησε να αλλάξει το ευρωπαϊκό κατεστημένο και τελικά άλλαξε γνώμη.
Κρίμα, γιατί η κάθε λέξη του Συντάγματος έγινε καμία λέξη του Συντάγματος.
Κρίμα, γιατί οι ντουντούκες της οργής και τα κλεισίματα των εθνικών δρόμων γίνονται πάντα για φθηνότερο πετρέλαιο και μείωση των φορολογικών συντελεστών και ποτέ για εθνικούς λόγους. 
Κρίμα, γιατί τα παθήματα μας από τους τεμπέληδες της πολιτικής κοιλάδας είναι πολλά, τα μαθήματα που πήραμε είναι λίγα. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πάλι γραφικούς θα βάλουμε στη Βουλή.
Κρίμα, γιατί βάλαμε καπετάνιο στο καράβι που επιβαίνουμε, κάποιον που δεν ξέρει ούτε που πέφτει ο βορράς.
Κρίμα, γιατί το περιβόητο μαχαίρι μπαίνει, μπαίνει αλλά ποτέ δεν φτάνει ως το κόκκαλο.
Κρίμα, γιατί οι τροφές για τα τρολαρίσματα των πολιτικών κομμάτων δεν υπόκεινται σε αγορανομικό έλεγχο, και πωλούνται ανεξέλεγκτα.
Κρίμα, γιατί σε κάθε στραβή στη βάρδια ο μόνος που φταίει είναι το σύστημα. 
Κρίμα, γιατί η νέα στρατηγική των εκλογών φαίνεται ότι θα είναι η αποστοίχηση πολλών κοινωνικών ομάδων από τα πολιτικά κόμματα. Εξαιρούνται οι ομάδες των βολεμένων και των μέτριων πολιτικών.
Κρίμα, γιατί μερικοί ψηφοφόροι και σ’ αυτές τις εκλογές, θα μετακινηθούν από κόμμα σε κόμμα όπως το ηλιοτρόπιο που γυρίζει πάντα προς το φως. Όπου φως, το ατομικό συμφέρον για  πολλούς υποψήφιους και γαία πυρί μειχθήτω. 
Κρίμα, γιατί ενώ για την ανεπάρκεια της κυβέρνησης είμαστε σίγουροι, για την επάρκεια της αντιπολίτευσης υπάρχουν αμφιβολίες.
Κρίμα, γιατί οι πολιτικοί μας αντί να κυνηγάνε τις λύσεις των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών, κυνηγάνε να κερδίσουν τη συμπάθεια τους. 
Κρίμα, γιατί η ανακύκλωση του πολιτικού συστήματος έχει ταυτιστεί με την αντικατάσταση νέου πολιτικού συστήματος «κενού περιεχομένου».
Κρίμα, γιατί όσο οι άνθρωποι του πνεύματος, οι άλλοτε λεγόμενοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, δείχνουν την «ορθή απόφαση», τόσο ο κόσμος κατευθύνεται στην αντίθετη πλευρά.
Κρίμα, γιατί όλα τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων την επόμενη των εκλογών είναι κατάλληλα μόνο για προσάναμμα στο τζάκι.
Κρίμα, γιατί και σε αυτές τις εκλογές, αυτοδιοικητικές, εθνικές, θα δούμε το come back πολλών ξοφλημένων που θέλουν να μας σώσουν για μια ακόμα φορά. Κρίμα, που κάποιοι θα τους ξαναψηφίσουν. 
Κρίμα, γιατί δεν μοιράζεται έξω από τα εκλογικά κέντρα, η παραβολή του άφρονος ψηφοφόρου. Θα γλιτώναμε από πολλά δεινά.
Κρίμα, γιατί οι αναλλοίωτες στο χρόνο, παλιές πρακτικές ψηφοθηρίας, όπως η παροχολογία, θα δουλέψουν και πάλι δημιουργώντας συλλογική τύφλωση σε μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων.
Κρίμα και πολύ κρίμα, για την ροπή στον λαϊκισμό. 

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Ανανέωση ή μια από τα ίδια; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο διακαής πόθος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. 
Προϋπόθεση φυσικά είναι να κρατηθεί η δημοσκοπική υπεροχή της, μέχρι τις εκλογές και να αυξήσει το νέο εκλογικό «αίμα» από τις τάξεις των αναποφάσιστων ψηφοφόρων. Μια ακόμη παράμετρος της αυτοδυναμίας, θα είναι ο αριθμός των κομμάτων που θα μπουν στη νέα Βουλή. Αν είναι πεντακομματική, ακόμη και μια διαφορά του πρώτου με τον δεύτερο της τάξης του τρία τοις εκατό, δίνει την πολυπόθητη αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα. Μια ακόμη απαραίτητη προϋπόθεση, είναι να γίνουν εθνικές εκλογές στην ώρα τους και να μην έχουμε άλλες περιπέτειες, όπως αφήνεται να εννοηθεί από μερικούς αρθρογράφους. 

Το κυβερνών κόμμα θα προσπαθήσει, στο χρόνο που μένει μέχρι τις εκλογές, να «ξεδιπλώσει» τη νέα στρατηγική του, που θα αφορά πρωτοβουλίες για κοινωνικές παροχές, συνταγματική αναθεώρηση, σχέσεις με εκκλησία. Στόχος η μείωση της δημοσκοπικής ψαλίδας από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που προβληματίζεται αν θα συνεχίσει να συντηρεί σε έντονο βαθμό τη Συμφωνία των Πρεσπών, ή θα κρατήσει χαμηλά την αντιπαλότητα στο θέμα με την κυβέρνηση. Είναι δύσκολο να αντιμετωπίζεις τη φωτιά με φωτιά και στην αξιωματική αντιπολίτευση το ξέρουν. 

Η «αχίλλειος πτέρνα» των προβλέψεων της έκβασης των επόμενων εθνικών εκλογών, είναι τα μακιγιαρισμένα δημοσκοπικά ευρήματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, οι fake αναλύσεις και βαθυστόχαστες δηλώσεις αργυρώνητων αρθρογράφων, και το «βουβό κύμα» των περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων ψηφοφόρων που ζουν στα όρια της φτώχειας. Μπορεί να δείξουν τιμωρητική διάθεση, αγανάκτηση, αδιαφορία, απαξίωση ή ακόμη να εξαγοραστούν για ένα κομμάτι ψωμί και να πιαστούν στον ύπνο, από ένα νέο αφήγημα περί ελπίδας που ξανάρχεται!

Θα δούμε «πράγματα και θαύματα» από τους πρωταγωνιστές αλλά και από τους κομπάρσους των εκλογών. Θα δούμε να γίνεται το «άσπρο – μαύρο», να βγαίνουν σκελετοί από τα ντουλάπια, αντιδεξιά και αντιαριστερά σύνδρομα, κατηγορίες για διαφθορά νέες αποκαλύψεις για off shores και πολλούς ακόμη ευφάνταστους τρόπους αλλαγής ατζέντας, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης  και «ταλαιπωρίας» του εκλογικού σώματος με θέματα ανούσια, χάριν εντυπωσιασμού.

Οι ψηφοφόροι πολίτες αραχτοί στους καναπέδες, τρώγοντας, πίνοντας και μονίμως σχολιάζοντας τα κακώς κείμενα, περιμένουν τη σωτηρία από  μηχανής Θεό, απέχοντας από την κάλπη. Έχουν εκδηλώσει το θυμό και την οργή τους, μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, θεωρώντας ότι αυτό είναι αρκετό.

Όσο προχωράμε προς τις εκλογές θα βομβαρδιζόμαστε από αναλύσεις και προβλέψεις, ευχολόγια πολιτικά, ληγμένα τσιτάτα και αφυδατωμένο πολιτικό λόγο, εργαλεία αχαλίνωτης αντιπαλότητας και αυταρχικής προπαγάνδας των πολιτικών μας κομμάτων. 
Στην πολιτική, οι ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις έχουν σταματήσει προ πολλού να ισχύουν. Οι κοινωνίες αλλάζουν και οι ψηφοφόροι έγιναν απρόβλεπτοι.

Η κοινή λογική είναι είδος προς εξαφάνιση στην πολιτική. Μετά από τόσα μνημόνια, παρατηρείται μια απάθεια και σιωπηλή υποταγή των άλλοτε αγανακτισμένων πολιτών. Πόσο ακόμη θα πληρώνουμε το «γερασμένο» πολιτικό σύστημα, τους βερμπαλισμούς από «αφιονισμένους» πολιτικούς κατώτερους των περιστάσεων. Το σάλπισμα της ανανέωσης του πολιτικού μας συστήματος, δεν θα έρθει ούτε από τα πολλά υποσχόμενα μητρώα στελεχών των κομμάτων, ούτε από τις μεταγραφές «ξοφλημένων» πολιτικών προσώπων. Θα έρθει μόνο από την αλλαγή των κριτηρίων επιλογής πολιτικών, από τους πολίτες. Διαφορετικά, μια από τα ίδια!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος.

Κι εσύ Βρούτε; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η πολιτική ζωή μας έχει θεατρικό ενδιαφέρον. Οι πολιτικές ειδήσεις ανακοινώνονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σαν ρεπορτάζ τροχαίου ατυχήματος, αιματηρής ληστείας και απεχθούς εγκλήματος. Σαν θέαμα, στην κυριολεξία.
Το σύνολο του πολιτικού κόσμου, με σοβαρούς εκπροσώπους από όλα τα κόμματα, έχουν μοναδική καθημερινή ενασχόληση να πιάνουν στασίδι σε εκπομπές λόγου και διαλόγου, να ξιφουλκούν εναντίον όλων, να συνωμοσιολογούν ακόμη και να ραδιουργούν.
Ο διχασμός που επέφερε στα πολιτικά κόμματα η συμφωνία των Πρεσπώνέχει περισσότερη προστιθέμενη συναισθηματική αξία στα μάτια των πολιτών, παρά ουσιαστική χρησιμότητα. Λείπουν το όραμα του πραγματικού με την καθαρή ματιά του ρεαλιστικού. Αφήνεται στους ιστορικούς και αναλυτές του μέλλοντος να κρίνουν και να αποφανθούν για το ποιες είναι οι περιπτώσεις που συνιστούν πράγματι πολιτική προδοσία και ποιες υπεύθυνη  πολιτική πράξη.
Σ’ αυτό συνηγορεί και η προσήλωση των πολιτών να ανακαλύπτουν «ανθέλληνες» και να βλέπουν παντού Εφιάλτες.
Ο αντίλογος, η άλλη άποψη, η διαφωνία, το τίμημα της μαζικής άλλης γνώμης, είναι ασήκωτα βάρη και οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο.
Ροκανίζουν καρέκλες αρχηγών πολιτικών κομμάτων, διαλύουν κομματικούς συνασπισμούς, η παντοδυναμία των μέχρι χθες ηγετών αμφισβητείται, με αποτέλεσμα ο πιο ασήμαντος πολιτικός παράγων να έχει άποψη και να δημοσιοποιείται μαζικά.
Ζούμε στην εποχή της απόλυτης προσωπικής «πολιτικής αναρχίας» και οδηγούμαστε σε ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα. Έφτασε το τέλος της κομματικής ομοιογένειας, όπως την ξέραμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Ανομοιογενής πολιτική πανσπερμία, παλεύει να επιβιώσει και να προφυλαχτεί από φίλια και εχθρικά μαχαιρώματα.
Οι τέσσερις πρόθυμοι. Οι τρεις συσκέπτονται, οι δύο διαψεύδουν. Ο ένας επέλεξε την ανατροπή. Οι μετοχές των πολιτικών, του συνόλου του πολιτικού κόσμου, πέφτουν καθημερινά στο χρηματιστήριο της αξιοπιστίας των πολιτών.
Αίμα, όλων των κομματικών αποχρώσεων, ρέει σαν ορμητικός χείμαρρος και πλημμυρίζει τα πάντα. Γεμίσαμε από μαύρες πλερέζες, κομματικές κηδείες και πάσης φύσεως «Ορφανά» που γυρεύουν εναγωνίως ανάδοχη οικογένεια.
Και το σήριαλ συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και ποσοστά υψηλής τηλεθέασης.
Στα δελτία πολιτικού καιρού καταγράφονται καθημερινά έκτακτες θύελλες,καταιγίδες ανακοινώσεων των διαφωνούντων, και βοριάδες που παγώνουν τις κομματικές θερμοκρασίες.
Στην προσπάθεια ερμηνείας των ανερμήνευτων στη μαγική πολιτική γυάλινη εικόνα, χωράει μόνο μια ερμηνεία. Η προσωπική πολιτική επιβίωση. Από εδώ και πέρα, κάθε μέρα η ίδια φράση.
Κι εσύ Βρούτε;

Κάλπη-κη επικοινωνία. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο ακαδημαϊκός και λογοτέχνης Άγγελος Τερζάκης, πριν από εξήντα πέντε χρόνια, προείδε ευφυώς ότι «Η επικοινωνία στο μέλλον θα αντικαταστήσει την πολιτική και αντί οι πολιτικοί να κυνηγούν τις λύσεις, θα κυνηγούν τη συμπάθεια».
Και μετά από τόσα χρόνια, είναι σήμερα τόσο επίκαιρο.
Ζούμε σε μια εποχή, όπου η ιχνηλάτηση των ορίων ανάμεσα στην πολιτική και την επικοινωνία είναι δύσκολη, αν δεν είναι αδύνατη. Το επικοινωνείν απασχολεί καθημερινά όλα τα πολιτικά κόμματα. Πιστεύουν ότι οι πολιτικές μάχες κερδίζονται με επικοινωνιακούς μηχανισμούς και όχι στο πεδίο της πολιτικής. Τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα εντελώς κούφια τις περισσότερες φορές, χρησιμοποιούνται για αλλαγή πολιτικής ατζέντας, κουκούλωμα πραγματικότητας, μεταστροφή του εις βάρος τους κλίμα, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Απαραίτητος σύμμαχος, του διαρκούς επικοινωνιακού πολέμου τα ετοιμοπόλεμα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων των ραδιοφώνων και τηλεοράσεων.
Βαφτίζουν τις πληροφορίες «εκτιμήσεις» και μεγαλοποιούν τις πιο ασήμαντες ειδήσεις παραβιάζοντας χωρίς αιδώ την κοινή λογική. Αυτοδιαψεύδονται τις περισσότερες φορές αδιαφορώντας για την εικόνα τους. Οι  κωλοτούμπεςέχουν γίνει καθημερινή συνήθεια, σαν ένα αναφαίρετο δικαίωμα που δεν μπορεί να τους στερήσει κανείς.
Στην κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων ετών τα σκήπτρα θα δοθούν και πάλι στην κάλπη-κη επικοινωνία.
Με υποσχέσεις και σχεδιασμούς που μέσα σε ελάχιστο διάστημα, μετά τις εκλογές, θα διαψευστούν. Κάλπη-κες υποσχέσεις από πολιτικά κόμματα σε αποδρομή, αδιέξοδο, εκτός πραγματικότητας.
Αντί να αναμένουν να επιστρέψουν τα πράγματα σε αξιοπρεπή επίπεδα, με μείωση της φορολογίας, της ανεργίας και της φτώχειας, συνεχίζουν το γνωστό τροπάρι – δίπολο αριστεράς, δεξιάς, του λαϊκισμού, της παροχολογίας και με το μοιρολατρικό μότο «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Πρώτοι διδάξαντες οι αριστεροί κυβερνώντες και ακολουθούν το ίδιο μότο, οι ερχόμενοι στην κυβέρνηση.
Τα επικοινωνιακά συνθήματα στο προσκήνιο και ο διάλογος, η συνεργασία, η σύγκλιση θέσεων στα παρασκήνια σε συνθήκες κρυφού σχολειού.
Το θετικό μέλλον της χώρας, οι ευκαιρίες που παρουσιάζονται, η τήρηση των δημοκρατικών θεσμών, οι εθνικές εντάσεις, θα πρέπει να είναι μέρος της προεκλογικής επικοινωνίας και όχι οι ανούσιες αντεγκλήσεις και τα πολιτικά ξεκατινιάσματα. Φυσικά, μια επικοινωνιακή μάχη δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς τα επικοινωνιακά μηνύματα και εργαλεία πολιτικής επικοινωνίας.
Ο λαός θα πρέπει να απαιτεί να αναλάβουν την τύχη του ηγέτες που δεν λαϊκίζουν, δεν μοιράζουν φρούδες ελπίδες και κάλπη-κες υποσχέσεις. Πολιτικοί που κρύβουν κάτω από το χαλί τις δύσκολες πολιτικές που απαιτούνται για το μέλλον του τόπου, δεν έχουν θέση στις επιλογές ψήφου των πολιτών.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος