Τετάρτη 23 Μαΐου 2018
Οι "πρωτάρηδες" των ψηφοδελτίων! Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Εκλογικό καύσιμο και προσάναμμα για να "φουντώσει" η φωτιά των προεκλογικών εξαγγελιών των κομμάτων αλλά και αρκετές φορές " Ιφιγένειες" για να φυσήξει ούριος άνεμος νίκης στα πανιά των "δυνατών" ονομάτων των ψηφοδελτίων!
Πάντα, κάποιοι φτάνουν στην πηγή αλλά δεν πίνουν το νερό της νίκης. Και οι περισσότεροι είναι από τους πρωτάρηδες στην πολιτική και στα ψηφοδέλτια. Έχετε αναρωτηθεί γιατί;
.
Στα θρανία κάθισαν και θα συνεχίσουν να κάθονται, πολλά νέα στελέχη των κομμάτων , ως μαθητές, με στόχο την κατάρτιση και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους, για την υποστήριξη του πολιτικού και προγραμματικού λόγου της παράταξης, τόσο στα ΜΜΕ, όσο και σε άλλα περιβάλλοντα στα οποία θα κινηθούν, ενόψει των εθνικών εκλογών και της ένταξης τους στα ψηφοδέλτια.
Εκπαίδευση, σε συνθήκες εργαστηρίου!
.
Αρκεί όμως, για να καταφέρουν, να πετύχουν την πολυπόθητη εκλογική τους νίκη; Φτάνει η γνώση βασικών αρχών της γλώσσας του σώματος και οι τρόποι αντιμετώπισης ενός τηλεοπτικού φακού, ενός ραδιοφωνικού μικροφώνου ή ακόμη και οι τρόποι να κερδίσετε περισσότερα likes στα social media και από σημειώσεις, δίκην, φροντιστηρίων μεταλυκειακής εκπαίδευσης:
Η εκλογική νίκη ενός «πρωτάρη» υποψήφιου, έρχεται μόνο μέσα από παρακολούθηση σεμιναρίων και διαλέξεων, από θεωρητικούς «μέντορες», ή στη συνεχεία, από εκλογικά «μπαρουτοκαπνισμένους» επαγγελματίες της επικοινωνίας, προπονητές, υποψήφιων πολιτικών;
Ποιος θα τους διδάξει στην πράξη, την εξωστρέφεια που έχει ανάγκη ο κάθε υποψήφιος; Ποιος θα σταθεί δίπλα του, θα οργανώσει, θα κατευθύνει, θα δώσει τα «έμπειρα πολιτικά» του φώτα σε κάθε δύσκολη καμπή της προεκλογικής εκστρατείας του υποψήφιου;
Ποιος θα σχεδιάσει την «προσωπική» στρατηγική του υποψήφιου, το «όπλο» του αδυνάτου, σύμφωνα με γνωστό πολιτικό αναλυτή; Ποιος θα τον προστατεύσει από τις "παγίδες" που στήνονται πολλές φορές από συνυποψήφιους;
Οι νέοι υποψήφιοι, όλων των εκλογικών αναμετρήσεων για Βουλή, Περιφέρειες, Δήμους, χρειάζονται επαγγελματίες της επικοινωνίας, με πλούσια εμπειρία και με ιστορικό πλήρες από νικηφόρες εκλογικές εκστρατείες. Ιδιαίτερα νικηφόρες σε υποψήφιους που ήταν αουτσάιντερ!
Επαγγελματίες της επικοινωνίας, που δεν πιστεύουν στα θαύματα, ούτε αφήνουν στην τύχη τη νίκη του υποψήφιου πελάτη τους, αλλά εφαρμόζουν τις πιο σύγχρονες και πρωτότυπες ιδέες και ενέργειες για να ξεχωρίσει ο υποψήφιος πελάτης, στα μάτια των ψηφοφόρων..
Παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στον καθορισμό της στρατηγικής του υποψήφιου, στην ανάπτυξη της προεκλογικής καμπάνιας του στη δημιουργική επικοινωνία, στα συνθήματα, στην σχέση του με διαμορφωτές κοινής γνώμης και Μέσα
.
Καλή η θεωρία στην πολιτική, αλλά η πράξη είναι απαραίτητη!
Γιατί Οι Εκλογές είναι Πόλεμος και γίνονται σε πεδίο πραγματικής μάχης και όχι σε θρανία!
Πάντα, κάποιοι φτάνουν στην πηγή αλλά δεν πίνουν το νερό της νίκης. Και οι περισσότεροι είναι από τους πρωτάρηδες στην πολιτική και στα ψηφοδέλτια. Έχετε αναρωτηθεί γιατί;
.
Στα θρανία κάθισαν και θα συνεχίσουν να κάθονται, πολλά νέα στελέχη των κομμάτων , ως μαθητές, με στόχο την κατάρτιση και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους, για την υποστήριξη του πολιτικού και προγραμματικού λόγου της παράταξης, τόσο στα ΜΜΕ, όσο και σε άλλα περιβάλλοντα στα οποία θα κινηθούν, ενόψει των εθνικών εκλογών και της ένταξης τους στα ψηφοδέλτια.
Εκπαίδευση, σε συνθήκες εργαστηρίου!
.
Αρκεί όμως, για να καταφέρουν, να πετύχουν την πολυπόθητη εκλογική τους νίκη; Φτάνει η γνώση βασικών αρχών της γλώσσας του σώματος και οι τρόποι αντιμετώπισης ενός τηλεοπτικού φακού, ενός ραδιοφωνικού μικροφώνου ή ακόμη και οι τρόποι να κερδίσετε περισσότερα likes στα social media και από σημειώσεις, δίκην, φροντιστηρίων μεταλυκειακής εκπαίδευσης:
Η εκλογική νίκη ενός «πρωτάρη» υποψήφιου, έρχεται μόνο μέσα από παρακολούθηση σεμιναρίων και διαλέξεων, από θεωρητικούς «μέντορες», ή στη συνεχεία, από εκλογικά «μπαρουτοκαπνισμένους» επαγγελματίες της επικοινωνίας, προπονητές, υποψήφιων πολιτικών;
Ποιος θα τους διδάξει στην πράξη, την εξωστρέφεια που έχει ανάγκη ο κάθε υποψήφιος; Ποιος θα σταθεί δίπλα του, θα οργανώσει, θα κατευθύνει, θα δώσει τα «έμπειρα πολιτικά» του φώτα σε κάθε δύσκολη καμπή της προεκλογικής εκστρατείας του υποψήφιου;
Ποιος θα σχεδιάσει την «προσωπική» στρατηγική του υποψήφιου, το «όπλο» του αδυνάτου, σύμφωνα με γνωστό πολιτικό αναλυτή; Ποιος θα τον προστατεύσει από τις "παγίδες" που στήνονται πολλές φορές από συνυποψήφιους;
Οι νέοι υποψήφιοι, όλων των εκλογικών αναμετρήσεων για Βουλή, Περιφέρειες, Δήμους, χρειάζονται επαγγελματίες της επικοινωνίας, με πλούσια εμπειρία και με ιστορικό πλήρες από νικηφόρες εκλογικές εκστρατείες. Ιδιαίτερα νικηφόρες σε υποψήφιους που ήταν αουτσάιντερ!
Επαγγελματίες της επικοινωνίας, που δεν πιστεύουν στα θαύματα, ούτε αφήνουν στην τύχη τη νίκη του υποψήφιου πελάτη τους, αλλά εφαρμόζουν τις πιο σύγχρονες και πρωτότυπες ιδέες και ενέργειες για να ξεχωρίσει ο υποψήφιος πελάτης, στα μάτια των ψηφοφόρων..
Παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στον καθορισμό της στρατηγικής του υποψήφιου, στην ανάπτυξη της προεκλογικής καμπάνιας του στη δημιουργική επικοινωνία, στα συνθήματα, στην σχέση του με διαμορφωτές κοινής γνώμης και Μέσα
.
Καλή η θεωρία στην πολιτική, αλλά η πράξη είναι απαραίτητη!
Γιατί Οι Εκλογές είναι Πόλεμος και γίνονται σε πεδίο πραγματικής μάχης και όχι σε θρανία!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 14 Μαΐου 2018
Ανέστιος ψηφοφόρος. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Ο πολιτικά ανέστιος. Μια ζωή θύμα. Απογοητευμένος, εξοργισμένος, εξαπατημένος. Δοκίμασε τα λεγόμενα μνημονιακά χρόνια όλες τις κυβερνήσεις, αλλά στην πρώτη εκλογική ευκαιρία τις εγκατέλειψε. Και τώρα, μετά από ένα οκταετές κουραστικό ταξίδι, που είδε τα πάντα να καταρρέουν, δεν φαίνεται διατεθειμένος να ακούσει και να ακολουθήσει κανέναν από τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς. Τα τερατώδη ψέματα, οι λαγοί με τα πετραχήλια, η εξαπάτηση των προσδοκιών και η λεγόμενη real politic που ακολουθήθηκε από τους πολιτικούς για την διατήρηση της εξουσίας, τον οδήγησαν στην πόρτα εξόδου από κάθε είδους πολιτικοποίηση, παίρνοντας όπως φαίνεται και οριστικό διαζύγιο.
Για τον ανέστιο ψηφοφόρο, εθνικιστές, λαϊκιστές, δημαγωγοί, ακροδεξιοί, συλλογικότητες, όλοι ένα κουβάρι, σε μια χώρα που μπήκε σε πολυετή πρωτοφανή διχασμό. Μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί που γίνανε μνημονιακοί, αντιμερκελιστές που γίνανε μερκελιστές, διαστρεβλωτές δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, ηγέτες και ηγετίσκοι, λανθασμένες διαγνώσεις, ηθικοί και ανήθικοι, κλέφτες και αστυνόμοι. Δομικά προβλήματα, παθογένειες, γραφειοκρατία στρώνουν το χαλί του θριάμβου στους λαϊκιστές πολιτικούς και σε ακραίους ηγέτες.
Και ο ανέστιος ψηφοφόρος αποστασιοποιημένος, διστακτικός, προβληματισμένος, για την επανένταξη του σε κομματική εστία. Η προσφιλής τακτική της απόρριψης που καιροφυλακτεί, κερδίζει. Και γιγαντώνεται το ποσοστό της αποχής. Ξεπερνά το σαράντα τοις εκατό. Γιατί όσα τους ανέστιους ενώνουν, θα μπορούσαν να επαναπροσδιοριστούν με την ψήφο τους, κι αν ήταν κομματικός σχηματισμός θα έπαιρνε και αυτοδυναμία!
Στις σημερινές συνθήκες, η κλασσική απάντηση ενός ανέστιου ψηφοφόρου είναι, «δεν με εκπροσωπεί κανένας, όλοι το ίδιο είναι». Στο ίδιο τσουβάλι άπαντες, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι και ο κίνδυνος να κυβερνάει για τα επόμενα χρόνια μια μικρή μειοψηφία, λόγω εκλογικού συστήματος, ελλοχεύει. Σκέτη πολιτική αυτοχειρία.
Για τον ανέστιο ψηφοφόρο, οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί, έχουν ευνουχιστεί ιδεολογικά από «μεταμοσχεύσεις εκ μεταγραφής» τοξικών πολιτικών προσώπων και έχουν ακρωτηριαστεί πολιτικά από περιθωριοποιημένες ακραίες ομάδες, με αποτέλεσμα να καταποντίζονται δημοσκοπικά με ποσοστά αναιμικά.
Με προπαγάνδα παλαιάς κοπής και βερμπαλιστικά συνθήματα, τα κόμματα καλλιεργούν νέες αυταπάτες χωρίς να δίνουν απαντήσεις στο ερώτημα κάθε λογικού ανθρώπου για τις προηγούμενες δεσμεύσεις που δεν τήρησαν.
Ο ανέστιος ψηφοφόρος ξύπνησε και δεν είναι εύκολο να ξαναπιαστεί κορόιδο. Θέλει έναν νέο κομματικό φορέα, που να τον εμπιστευθεί και να του δίνει ελπίδα. Ελπίδα για πρόοδο, ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, αξιοκρατία, κατάργηση προνομίων των πολιτικών, με πολιτικούς αυτοδημιούργητους και όχι του κομματικού σωλήνα ή από τζάκια. Ελπίδα για αλλαγές στην παιδεία, υγεία, ίσες ευκαιρίες σε όλους. Με νέα φρέσκα πρόσωπα, που θα βάλουν τις συλλογικές αρχές και αξίες πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Αυτή είναι η νέα πρόκληση για την επιστροφή του ανέστιου σε κομματική εστία! Διαφορετικά το ποσοστό των ανέστιων θα αυξηθεί, πλήττοντας πρώτιστα τον θεσμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Γιατί και το δεν ψηφίζω, σημαίνει ψηφίζω!
Για τον ανέστιο ψηφοφόρο, εθνικιστές, λαϊκιστές, δημαγωγοί, ακροδεξιοί, συλλογικότητες, όλοι ένα κουβάρι, σε μια χώρα που μπήκε σε πολυετή πρωτοφανή διχασμό. Μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί που γίνανε μνημονιακοί, αντιμερκελιστές που γίνανε μερκελιστές, διαστρεβλωτές δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, ηγέτες και ηγετίσκοι, λανθασμένες διαγνώσεις, ηθικοί και ανήθικοι, κλέφτες και αστυνόμοι. Δομικά προβλήματα, παθογένειες, γραφειοκρατία στρώνουν το χαλί του θριάμβου στους λαϊκιστές πολιτικούς και σε ακραίους ηγέτες.
Και ο ανέστιος ψηφοφόρος αποστασιοποιημένος, διστακτικός, προβληματισμένος, για την επανένταξη του σε κομματική εστία. Η προσφιλής τακτική της απόρριψης που καιροφυλακτεί, κερδίζει. Και γιγαντώνεται το ποσοστό της αποχής. Ξεπερνά το σαράντα τοις εκατό. Γιατί όσα τους ανέστιους ενώνουν, θα μπορούσαν να επαναπροσδιοριστούν με την ψήφο τους, κι αν ήταν κομματικός σχηματισμός θα έπαιρνε και αυτοδυναμία!
Στις σημερινές συνθήκες, η κλασσική απάντηση ενός ανέστιου ψηφοφόρου είναι, «δεν με εκπροσωπεί κανένας, όλοι το ίδιο είναι». Στο ίδιο τσουβάλι άπαντες, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι και ο κίνδυνος να κυβερνάει για τα επόμενα χρόνια μια μικρή μειοψηφία, λόγω εκλογικού συστήματος, ελλοχεύει. Σκέτη πολιτική αυτοχειρία.
Για τον ανέστιο ψηφοφόρο, οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί, έχουν ευνουχιστεί ιδεολογικά από «μεταμοσχεύσεις εκ μεταγραφής» τοξικών πολιτικών προσώπων και έχουν ακρωτηριαστεί πολιτικά από περιθωριοποιημένες ακραίες ομάδες, με αποτέλεσμα να καταποντίζονται δημοσκοπικά με ποσοστά αναιμικά.
Με προπαγάνδα παλαιάς κοπής και βερμπαλιστικά συνθήματα, τα κόμματα καλλιεργούν νέες αυταπάτες χωρίς να δίνουν απαντήσεις στο ερώτημα κάθε λογικού ανθρώπου για τις προηγούμενες δεσμεύσεις που δεν τήρησαν.
Ο ανέστιος ψηφοφόρος ξύπνησε και δεν είναι εύκολο να ξαναπιαστεί κορόιδο. Θέλει έναν νέο κομματικό φορέα, που να τον εμπιστευθεί και να του δίνει ελπίδα. Ελπίδα για πρόοδο, ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, αξιοκρατία, κατάργηση προνομίων των πολιτικών, με πολιτικούς αυτοδημιούργητους και όχι του κομματικού σωλήνα ή από τζάκια. Ελπίδα για αλλαγές στην παιδεία, υγεία, ίσες ευκαιρίες σε όλους. Με νέα φρέσκα πρόσωπα, που θα βάλουν τις συλλογικές αρχές και αξίες πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Αυτή είναι η νέα πρόκληση για την επιστροφή του ανέστιου σε κομματική εστία! Διαφορετικά το ποσοστό των ανέστιων θα αυξηθεί, πλήττοντας πρώτιστα τον θεσμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Γιατί και το δεν ψηφίζω, σημαίνει ψηφίζω!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 7 Μαΐου 2018
Το νέο χανγκόβερ της Αυτοδιοίκησης. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Οι μάσκες έπεσαν και φάνηκαν οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης, με τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου που ακούει στο όνομα «Κλεισθένης 1» μετά από παρατεταμένη αντιπαράθεση Υπουργείου και φορέων της αυτοδιοίκησης. Μια αντιπαράθεση που δημιούργησε εντάσεις και εκρήξεις, όπως ήταν αναμενόμενο. Με τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου προς διαβούλευση σε χρονικό διάστημα δύο εβδομάδων, ελλοχεύει ο κίνδυνος να προκληθεί ανήκεστος βλάβη ακόμη και στις σχέσεις των υποστηρικτών του νομοσχεδίου με την ηγεσία του Υπουργείου και να δημιουργηθεί ανυπέρβλητο πολιτικό ψυχικό χάσμα! Η κυβέρνηση, διά του αρμοδίου Υπουργού, έχει την υποχρέωση να λειτουργήσει συνθετικά και όχι διαλυτικά, αν πράγματι ενδιαφέρεται για την ενότητα της αυτοδιοίκησης και τη συμβολή της με τη δημιουργία νέων μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν τα «κακώς κείμενα».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το εγχείρημα της αλλαγής του εκλογικού συστήματος με τη θέσπιση της απλής αναλογικής είναι δύσκολο και αρκετά περίπλοκο στην εφαρμογή της κυβερνησιμότητας των ΟΤΑ την επόμενη μέρα των εκλογών. Ξεκίνησε όμως και «ολίγον» σουρεαλιστικά. Το Υπουργείο χρειάστηκε δύο χρόνια να ετοιμάσει τις αλλαγές και δίνει μόνο δύο εβδομάδες για διαβούλευση, στους φορείς που θα το εφαρμόσουν.
Όσοι ονειρεύονται απλώς αυτή τη νέα αυτοδιοικητική κούρσα εκλογικής αναμέτρησης ως ευκαιρία κομματικής άλωσης μέρους της αυτοδιοικητικής εξουσίας, θα προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες και στην παράταξη τους και στο χώρο της αυτοδιοίκησης, αλλά και στον εαυτό τους.
Οι αυτοδιοικητικές δυνάμεις δεν θα είναι επιεικείς με κανένα. Ο θεσμός της αυτοδιοίκησης απαιτεί σεβασμό απ΄ όλους.
Φυσικά, ούτε το περιεχόμενο, ούτε ο λίγος χρόνος που δόθηκε στην αυτοδιοίκηση να τοποθετηθεί επί του νομοσχεδίου, δεν αποτελούν οδυνηρή έκπληξη. Οι άπειρες διαρροές που είχαν γίνει, έδωσαν τη δυνατότητα να γίνουν ακόμη και συνέδρια των φορέων. Απλά, η αποτύπωση των προτάσεων της κυβέρνησης σε χαρτί και η επίσημη ανακοίνωση τους ενίσχυσαν τη σύσταση του χρόνιου χανγκόβερ της αυτοδιοίκησης.
Ένα χρόνιο αυτοδιοικητικό χανγκόβερ, που αναπαράγει στερεότυπα όπως, της διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων, ανικανότητας στελεχών, εφαλτήριο πολιτικής ανέλιξης, κατασπατάληση πόρων και άλλα πολλά.
Με ελεγκτή το αδιάφθορο κράτος που βαρύνεται με τα υπέρογκα ελλείμματα δημοσιονομικά, πληρωμών και ανταγωνιστικότητας!
Με έναν πολιτικό κυνισμό η κρατική εξουσία, νέο και παλαιό πολιτικό σύστημα, «φορτώνει» τις δικές του αμαρτίες στις πλάτες της Αυτοδιοίκησης.
Με εκθέσεις από ανεξάρτητες αρχές, καλύπτουν τα δικά τους νώτα, θεωρώντας την αυτοδιοίκηση, χρόνια τώρα, «πρωταθλήτρια» στη διαφθορά. Απώτερος στόχος της κεντρικής εξουσίας η μη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων και πόρων στην αυτοδιοίκηση και η στοχοποίηση Δήμων και Περιφερειών, και η ενοχοποίηση τους, στα μάτια των πολιτών.
Το νέο χανγκόβερ που θα προκληθεί από την εφαρμογή του νέου εκλογικού συστήματος και των συνεπειών με θέματα ακυβερνησίας, και παράλυση των δημοτικών υπηρεσιών, θα «φορτωθεί» για μια ακόμη φορά στην αδυναμία συγκλίσεων και συνεργασιών.
Θα ενοχοποιηθούν τα αυτοδιοικητικά πρόσωπα και οι συντάκτες νέου εκλογικού συστήματος θα μείνουν στο απυρόβλητο.
Χρόνια τώρα όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούν να μετατρέψουν την αυτοδιοίκηση σε «μαύρο πρόβατο» στα μάτια των πολιτών, αποπροσανατολίζοντας τους από τους πραγματικούς στόχους.
Η «αφωνία» και η ελλειπής ενημέρωση της κοινωνίας για την αλήθεια στην αυτοδιοίκηση, είναι υπευθυνότητα των φορέων της αυτοδιοίκησης. ΚΕΔΕ & ΕΝΠΕ θα πρέπει να πάρουν μέτρα.
Αιχμές και καταγγελίες των Προέδρων των συνδικαλιστικών ενώσεων εναντίον των υπευθύνων κρατικών λειτουργών δεν επαρκούν. Χρειάζεται ενημέρωση των πολιτών με όλες τις σύγχρονες τεχνικές επικοινωνίας. Διαφορετικά, Hangover ever για την αυτοδιοίκηση!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το εγχείρημα της αλλαγής του εκλογικού συστήματος με τη θέσπιση της απλής αναλογικής είναι δύσκολο και αρκετά περίπλοκο στην εφαρμογή της κυβερνησιμότητας των ΟΤΑ την επόμενη μέρα των εκλογών. Ξεκίνησε όμως και «ολίγον» σουρεαλιστικά. Το Υπουργείο χρειάστηκε δύο χρόνια να ετοιμάσει τις αλλαγές και δίνει μόνο δύο εβδομάδες για διαβούλευση, στους φορείς που θα το εφαρμόσουν.
Όσοι ονειρεύονται απλώς αυτή τη νέα αυτοδιοικητική κούρσα εκλογικής αναμέτρησης ως ευκαιρία κομματικής άλωσης μέρους της αυτοδιοικητικής εξουσίας, θα προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες και στην παράταξη τους και στο χώρο της αυτοδιοίκησης, αλλά και στον εαυτό τους.
Οι αυτοδιοικητικές δυνάμεις δεν θα είναι επιεικείς με κανένα. Ο θεσμός της αυτοδιοίκησης απαιτεί σεβασμό απ΄ όλους.
Φυσικά, ούτε το περιεχόμενο, ούτε ο λίγος χρόνος που δόθηκε στην αυτοδιοίκηση να τοποθετηθεί επί του νομοσχεδίου, δεν αποτελούν οδυνηρή έκπληξη. Οι άπειρες διαρροές που είχαν γίνει, έδωσαν τη δυνατότητα να γίνουν ακόμη και συνέδρια των φορέων. Απλά, η αποτύπωση των προτάσεων της κυβέρνησης σε χαρτί και η επίσημη ανακοίνωση τους ενίσχυσαν τη σύσταση του χρόνιου χανγκόβερ της αυτοδιοίκησης.
Ένα χρόνιο αυτοδιοικητικό χανγκόβερ, που αναπαράγει στερεότυπα όπως, της διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων, ανικανότητας στελεχών, εφαλτήριο πολιτικής ανέλιξης, κατασπατάληση πόρων και άλλα πολλά.
Με ελεγκτή το αδιάφθορο κράτος που βαρύνεται με τα υπέρογκα ελλείμματα δημοσιονομικά, πληρωμών και ανταγωνιστικότητας!
Με έναν πολιτικό κυνισμό η κρατική εξουσία, νέο και παλαιό πολιτικό σύστημα, «φορτώνει» τις δικές του αμαρτίες στις πλάτες της Αυτοδιοίκησης.
Με εκθέσεις από ανεξάρτητες αρχές, καλύπτουν τα δικά τους νώτα, θεωρώντας την αυτοδιοίκηση, χρόνια τώρα, «πρωταθλήτρια» στη διαφθορά. Απώτερος στόχος της κεντρικής εξουσίας η μη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων και πόρων στην αυτοδιοίκηση και η στοχοποίηση Δήμων και Περιφερειών, και η ενοχοποίηση τους, στα μάτια των πολιτών.
Το νέο χανγκόβερ που θα προκληθεί από την εφαρμογή του νέου εκλογικού συστήματος και των συνεπειών με θέματα ακυβερνησίας, και παράλυση των δημοτικών υπηρεσιών, θα «φορτωθεί» για μια ακόμη φορά στην αδυναμία συγκλίσεων και συνεργασιών.
Θα ενοχοποιηθούν τα αυτοδιοικητικά πρόσωπα και οι συντάκτες νέου εκλογικού συστήματος θα μείνουν στο απυρόβλητο.
Χρόνια τώρα όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούν να μετατρέψουν την αυτοδιοίκηση σε «μαύρο πρόβατο» στα μάτια των πολιτών, αποπροσανατολίζοντας τους από τους πραγματικούς στόχους.
Η «αφωνία» και η ελλειπής ενημέρωση της κοινωνίας για την αλήθεια στην αυτοδιοίκηση, είναι υπευθυνότητα των φορέων της αυτοδιοίκησης. ΚΕΔΕ & ΕΝΠΕ θα πρέπει να πάρουν μέτρα.
Αιχμές και καταγγελίες των Προέδρων των συνδικαλιστικών ενώσεων εναντίον των υπευθύνων κρατικών λειτουργών δεν επαρκούν. Χρειάζεται ενημέρωση των πολιτών με όλες τις σύγχρονες τεχνικές επικοινωνίας. Διαφορετικά, Hangover ever για την αυτοδιοίκηση!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 30 Απριλίου 2018
Ζητώ ακρόαση. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Αυτόπτες μάρτυρες του τριήμερου συνεδρίου της αυτοδιοίκησης, ανέφεραν, εν χορώ, ότι εκείνο που λείπει από την απλή αναλογική, που φαντασιώνεται ο Υπουργός, είναι η απλή λογική. Το γεγονός ότι στην επόμενη αυτοδιοικητική εκλογική αναμέτρηση θα εξυπηρετούσε ξεκάθαρα τον ΣΥΡΙΖΑ, κερδίζοντας μερικούς δήμους, και θα ήταν η αιτία τεκτονικών αλλαγών στον πολύπαθο χώρο της αυτοδιοίκησης, δεν συγκινεί κανέναν.
Παραφράζοντας το γνωστό άσμα του αξέχαστου λαϊκού βάρδου, «Ζητώ ακρόαση Υπουργού, λαού ακόμη και Θεού», πριν ζητήσω αλλαγή πλανήτη.
Ζητώ ακρόαση από τον Υπουργό, για να με πληροφορήσει αν οι αλλαγές κομματικών συσχετισμών στην τοπική αυτοιδιοίκηση, μ ε τη στόχευση της δημιουργίας δημοτικών «οχυρών» που θα πρόσκεινται στο κόμμα του, θα φέρουν την πολυπόθητη αποκέντρωση, οικονομική αυτοτέλεια και διοικητική μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη η τοπική αυτοδιοίκηση. Η απλή αναλογική θα φορέσει το κοστούμι της «ολιστικής» μεταρρύθμισης στην αυτοδιοίκηση; Υπάρχει στο DNA των Ελλήνων, η κουλτούρα της συνεργασίας, πλαίσιο προγραμμάτων, συγκλίσεων, για την εξεύρεση ευρείας πλειοψηφίας στα δημοτικά συμβούλια την επόμενη μέρα;
Έχει απασχολήσει τους εμπνευστές της απλής αναλογικής, πόσο θα γιγαντωθεί η πόλωση μεταξύ των ισχυρών δημοτικών συνδυασμών, με αποτέλεσμα την συμπίεση των μικρότερων; Το ίδιο θα ισχύσει και στις εθνικές εκλογές με απλή αναλογική.
Έχουν αναρωτηθεί ότι ο αριθμός των υποψηφίων τοπικών αρχόντων και συμβούλων θα πολλαπλασιαστεί σε βαθμό να μην συμπληρώνεται ο απαιτούμενος αριθμός υποψηφίων στα ψηφοδέλτια, ιδιαίτερα στην ποσόστωση των γυναικών;
Παρά τα εγνωσμένα προβλήματα της αυτοδιοίκησης, η θεραπεία ακούει στο όνομα της απλής αναλογικής; Ούτε Viagra να ήτανε.
Ζητώ ακρόαση λαού, να πάρει θέση στο θέμα της απλής αναλογικής στους δήμους και στις περιφέρειες. Ενδιαφέρεται περισσότερο για την αναλογικότερη εκπροσώπηση του στα έδρανα των τοπικών συμβουλίων, παρά για την άμεση εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών του και την βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου μέσω της τοπικής ανάπτυξης. Η προφανής υποκρισία περί αντιπροσωπευτικότερης αντιπροσώπευσης, μπορεί να ισοφαρίσει τις αδυναμίες που θα προέλθουν, γιατί θα προέλθουν, από την ακυβερνησία των δήμων; Οι μέχρι σήμερα παρεχόμενες κοινωνικές υπηρεσίες θα μπορούν να παρέχονται όπως σήμερα ή θα υπάρχουν αντιδράσεις από δημοτικές μειοψηφίες που στηρίζουν τη δημοτική αρχή; Θα ψηφίζουν στα δημοτικά συμβούλια τις προτάσεις ή θα τις «αδειάζουν» λόγω κομματικής πειθαρχίας; Οι κυβερνητικοί ταγοί συνεχίζουν απτόητοι τα μεγάλα λόγια για την ωφελιμότητα της απλής αναλογικής σε αυτοδιοικητικές αλλά και εθνικές εκλογές. Ανώριμα, επικίνδυνα, καιροσκοπικά, χωρίς στρατηγικό όραμα και με πυξίδα το πολιτικό ζάπινγκ, κυβερνά «ελέω» αδύναμης αντιπολίτευσης και ξένου παράγοντα. Η υπηρέτηση του λαϊκού συμφέροντος, λόγω απλής αναλογικής, είναι στη σημερινή πολιτική συγκυρία, μια ψευδαίσθηση και μόνο!
Ζητώ ακρόαση Θεού για μια πρόβλεψη. Πότε θα εκραγεί το καζάνι που βράζει κι αν τελικά θα υπάρξουν στιβαροί πολιτικοί ηγέτες, ή θα συνεχίσουμε να έχουμε πολιτικούς τζάμπα μάγκες, τηλεκαφενόβιους, γραφικούς, ακραίους, φανατικούς και παρτάκηδες.
Ζητώ ακρόαση Θεού, αν στους άμεσους σχεδιασμούς του έχει τη «φόρτωση και αποστολή» των περισσοτέρων εθνοπατέρων μας, στον κόκκινο πλανήτη, για να γλυτώσουμε από τις αρλούμπες που εκστομίζουν καθημερινά.
Τελικά αν θα χρειαστούμε να στείλει τον Αρχάγγελο για να μας σώσει, μόνο ένας Θεός το ξέρει!
Παραφράζοντας το γνωστό άσμα του αξέχαστου λαϊκού βάρδου, «Ζητώ ακρόαση Υπουργού, λαού ακόμη και Θεού», πριν ζητήσω αλλαγή πλανήτη.
Ζητώ ακρόαση από τον Υπουργό, για να με πληροφορήσει αν οι αλλαγές κομματικών συσχετισμών στην τοπική αυτοιδιοίκηση, μ ε τη στόχευση της δημιουργίας δημοτικών «οχυρών» που θα πρόσκεινται στο κόμμα του, θα φέρουν την πολυπόθητη αποκέντρωση, οικονομική αυτοτέλεια και διοικητική μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη η τοπική αυτοδιοίκηση. Η απλή αναλογική θα φορέσει το κοστούμι της «ολιστικής» μεταρρύθμισης στην αυτοδιοίκηση; Υπάρχει στο DNA των Ελλήνων, η κουλτούρα της συνεργασίας, πλαίσιο προγραμμάτων, συγκλίσεων, για την εξεύρεση ευρείας πλειοψηφίας στα δημοτικά συμβούλια την επόμενη μέρα;
Έχει απασχολήσει τους εμπνευστές της απλής αναλογικής, πόσο θα γιγαντωθεί η πόλωση μεταξύ των ισχυρών δημοτικών συνδυασμών, με αποτέλεσμα την συμπίεση των μικρότερων; Το ίδιο θα ισχύσει και στις εθνικές εκλογές με απλή αναλογική.
Έχουν αναρωτηθεί ότι ο αριθμός των υποψηφίων τοπικών αρχόντων και συμβούλων θα πολλαπλασιαστεί σε βαθμό να μην συμπληρώνεται ο απαιτούμενος αριθμός υποψηφίων στα ψηφοδέλτια, ιδιαίτερα στην ποσόστωση των γυναικών;
Παρά τα εγνωσμένα προβλήματα της αυτοδιοίκησης, η θεραπεία ακούει στο όνομα της απλής αναλογικής; Ούτε Viagra να ήτανε.
Ζητώ ακρόαση λαού, να πάρει θέση στο θέμα της απλής αναλογικής στους δήμους και στις περιφέρειες. Ενδιαφέρεται περισσότερο για την αναλογικότερη εκπροσώπηση του στα έδρανα των τοπικών συμβουλίων, παρά για την άμεση εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών του και την βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου μέσω της τοπικής ανάπτυξης. Η προφανής υποκρισία περί αντιπροσωπευτικότερης αντιπροσώπευσης, μπορεί να ισοφαρίσει τις αδυναμίες που θα προέλθουν, γιατί θα προέλθουν, από την ακυβερνησία των δήμων; Οι μέχρι σήμερα παρεχόμενες κοινωνικές υπηρεσίες θα μπορούν να παρέχονται όπως σήμερα ή θα υπάρχουν αντιδράσεις από δημοτικές μειοψηφίες που στηρίζουν τη δημοτική αρχή; Θα ψηφίζουν στα δημοτικά συμβούλια τις προτάσεις ή θα τις «αδειάζουν» λόγω κομματικής πειθαρχίας; Οι κυβερνητικοί ταγοί συνεχίζουν απτόητοι τα μεγάλα λόγια για την ωφελιμότητα της απλής αναλογικής σε αυτοδιοικητικές αλλά και εθνικές εκλογές. Ανώριμα, επικίνδυνα, καιροσκοπικά, χωρίς στρατηγικό όραμα και με πυξίδα το πολιτικό ζάπινγκ, κυβερνά «ελέω» αδύναμης αντιπολίτευσης και ξένου παράγοντα. Η υπηρέτηση του λαϊκού συμφέροντος, λόγω απλής αναλογικής, είναι στη σημερινή πολιτική συγκυρία, μια ψευδαίσθηση και μόνο!
Ζητώ ακρόαση Θεού για μια πρόβλεψη. Πότε θα εκραγεί το καζάνι που βράζει κι αν τελικά θα υπάρξουν στιβαροί πολιτικοί ηγέτες, ή θα συνεχίσουμε να έχουμε πολιτικούς τζάμπα μάγκες, τηλεκαφενόβιους, γραφικούς, ακραίους, φανατικούς και παρτάκηδες.
Ζητώ ακρόαση Θεού, αν στους άμεσους σχεδιασμούς του έχει τη «φόρτωση και αποστολή» των περισσοτέρων εθνοπατέρων μας, στον κόκκινο πλανήτη, για να γλυτώσουμε από τις αρλούμπες που εκστομίζουν καθημερινά.
Τελικά αν θα χρειαστούμε να στείλει τον Αρχάγγελο για να μας σώσει, μόνο ένας Θεός το ξέρει!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Τρίτη 24 Απριλίου 2018
Πάρτι Πατριδοκάπηλων. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Πατριδοκαπηλία, το επικοινωνιακό «υπερόπλο» της προσωπικότητας μεμονωμένων ατόμων, ταυτότητας ομάδων, πολιτικών κομμάτων, αθλητικών ενώσεων και πολλών άλλων που υπερασπίζονται συγκεκριμένες απόψεις και πολιτικές, που σκοπό έχουν να τους αναδείξουν, είτε στο πολιτικό στερέωμα, είτε για να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη, είτε για επίτευξη ιδιοτελών σκοπών και ωφελειών.
Η εποχή μας ενδείκνυται στην ανάπτυξη της Πατριδοκαπηλίας λόγω της όξυνσης των κοινωνικών συγκρούσεων στο εσωτερικό μιας χώρας αλλά και των εθνικών προβλημάτων της.
Με ακραία συνθήματα και με αρνητικές επιδράσεις στην κοινωνία, οχυρώνονται τα τελευταία χρόνια, δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, φτάνοντας σε σημεία ιδεολογικού ευτελισμού της έννοιας της πατρίδας.
Πατριδοκαπηλία, μια παρεξηγημένη έννοια των πατριωτισμού και στο βωμό της σωτηρίας της πατρίδας οδηγεί στον ακρωτηριασμό κάθε κοινωνίας και της Ελληνικής.
Σε πορεία διαμαρτυρίας οπαδών αθλητικού συλλόγου, δέσποζε στην κεφαλή της, πανό με αποσχιστικό σύνθημα ενώ παραδοσιακά διαδικτυακά μέσα και πολιτικά στελέχη κραυγάζουν για απόψεις και πολιτικές που διχάζουν την ελληνική κοινωνία.
Το μεγάλο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, η προκλητικότητα των Τούρκων και η άμεση αμφισβήτηση των συνόρων μας, έδωσαν την ευκαιρία ακόμη και σε πολιτικούς εγνωσμένης αξίας να ξιφουλκούν εναντίον όλων, με στόχο τη διαμόρφωση και επηρεασμό της κοινής γνώμης στις θέσεις που έχουν επιλέξει για να τους αναδείξουν πολιτικά.
Νέοι, φιλόδοξοι πολιτικοί φωνάζουν και ωρύονται στα τηλεοπτικά πάνελ και στα συλλαλητήρια σε ευαίσθητα θέματα εξωτερικής πολιτικής προφασιζόμενοι έναν «φιλοπατριωτισμό». Έστω κι αν αυτός ο «φιλοπατριωτισμός» μπορεί να οδηγήσει σε αιματηρές θυσίες και στο μηδέν την κοινωνία.
Όλοι αγαπάμε τον τόπο μας, όλοι θα τον υπερασπιστούμε μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος μας όταν απαιτηθεί.
Όμως σε μια δημοκρατική χώρα, οι αξίες της Δημοκρατίας, της ισότητας και της ισονομίας πρέπει να γίνονται αποδεκτές από όλους εμάς που λέμε ότι αγαπάμε την πατρίδα μας και βάζουμε το συλλογικό μας καλό, πάνω από το ατομικό και τις προσωπικές μας φιλοδοξίες. Πολύ περισσότερο πάνω από συλλογικότητες και αθλητικές ομάδες!
Μεγάλο μέρος ευθύνης στη δημιουργία πατριδοκάπηλων και πολεμοκαπήλων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, έχουν και τα παραδοσιακά μέσα με ακραίες τις φωνασκίες των δημοσιογράφων και την ανεξέλεγκτη σπορά πανικού, δίκην πολεμικών χολιγουντιανών ταινιών. Η υπέρ- προβολή ασήμαντων γεγονότων ως σημαντικών, επηρεάζει τον ευαίσθητο, λόγω οικονομικής κρίσης ψυχισμό των Ελλήνων και ξεσηκώνει κλίμα αντίδρασης, ακόμη και σε μείζονα εθνικά θέματα, στα οποία χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί.
Το φαινόμενο της πατριδοκαπηλίας και το πάρτι, δεν γίνονται μόνο στη χώρα μας. Έχει εξαπλωθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα, με ακραίες εθνοκεντρικές εκλογικές επιλογές των πολιτών, με συνεχείς διαμαρτυρίες ξενοφοβικών ομάδων, με «μπετοναρισμένα» σύνορα.
Σε μια κοινωνία απογοητευμένη, τσακισμένη, φοβισμένη, παρηκμασμένη, τόσο οι τάσεις εθνομηδενισμού όσο και πατριδοκαπηλίας, είναι η χαριστική βολή στην αποδόμηση της.
Με ακραία συνθήματα και με αρνητικές επιδράσεις στην κοινωνία, οχυρώνονται τα τελευταία χρόνια, δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, φτάνοντας σε σημεία ιδεολογικού ευτελισμού της έννοιας της πατρίδας.
Πατριδοκαπηλία, μια παρεξηγημένη έννοια των πατριωτισμού και στο βωμό της σωτηρίας της πατρίδας οδηγεί στον ακρωτηριασμό κάθε κοινωνίας και της Ελληνικής.
Σε πορεία διαμαρτυρίας οπαδών αθλητικού συλλόγου, δέσποζε στην κεφαλή της, πανό με αποσχιστικό σύνθημα ενώ παραδοσιακά διαδικτυακά μέσα και πολιτικά στελέχη κραυγάζουν για απόψεις και πολιτικές που διχάζουν την ελληνική κοινωνία.
Το μεγάλο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, η προκλητικότητα των Τούρκων και η άμεση αμφισβήτηση των συνόρων μας, έδωσαν την ευκαιρία ακόμη και σε πολιτικούς εγνωσμένης αξίας να ξιφουλκούν εναντίον όλων, με στόχο τη διαμόρφωση και επηρεασμό της κοινής γνώμης στις θέσεις που έχουν επιλέξει για να τους αναδείξουν πολιτικά.
Νέοι, φιλόδοξοι πολιτικοί φωνάζουν και ωρύονται στα τηλεοπτικά πάνελ και στα συλλαλητήρια σε ευαίσθητα θέματα εξωτερικής πολιτικής προφασιζόμενοι έναν «φιλοπατριωτισμό». Έστω κι αν αυτός ο «φιλοπατριωτισμός» μπορεί να οδηγήσει σε αιματηρές θυσίες και στο μηδέν την κοινωνία.
Όλοι αγαπάμε τον τόπο μας, όλοι θα τον υπερασπιστούμε μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος μας όταν απαιτηθεί.
Όμως σε μια δημοκρατική χώρα, οι αξίες της Δημοκρατίας, της ισότητας και της ισονομίας πρέπει να γίνονται αποδεκτές από όλους εμάς που λέμε ότι αγαπάμε την πατρίδα μας και βάζουμε το συλλογικό μας καλό, πάνω από το ατομικό και τις προσωπικές μας φιλοδοξίες. Πολύ περισσότερο πάνω από συλλογικότητες και αθλητικές ομάδες!
Μεγάλο μέρος ευθύνης στη δημιουργία πατριδοκάπηλων και πολεμοκαπήλων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, έχουν και τα παραδοσιακά μέσα με ακραίες τις φωνασκίες των δημοσιογράφων και την ανεξέλεγκτη σπορά πανικού, δίκην πολεμικών χολιγουντιανών ταινιών. Η υπέρ- προβολή ασήμαντων γεγονότων ως σημαντικών, επηρεάζει τον ευαίσθητο, λόγω οικονομικής κρίσης ψυχισμό των Ελλήνων και ξεσηκώνει κλίμα αντίδρασης, ακόμη και σε μείζονα εθνικά θέματα, στα οποία χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί.
Το φαινόμενο της πατριδοκαπηλίας και το πάρτι, δεν γίνονται μόνο στη χώρα μας. Έχει εξαπλωθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα, με ακραίες εθνοκεντρικές εκλογικές επιλογές των πολιτών, με συνεχείς διαμαρτυρίες ξενοφοβικών ομάδων, με «μπετοναρισμένα» σύνορα.
Σε μια κοινωνία απογοητευμένη, τσακισμένη, φοβισμένη, παρηκμασμένη, τόσο οι τάσεις εθνομηδενισμού όσο και πατριδοκαπηλίας, είναι η χαριστική βολή στην αποδόμηση της.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 16 Απριλίου 2018
Αμόλα αρλούμπες! Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Με αναπαραγωγή, άκριτα, διαφόρων τερατολογιών ασκείται η εξωτερική μας πολιτική από μεγαλοσχήμονες Υπουργούς και τηλεκαφενόβιους πολιτικούς που λειτουργούν ως εξαπτέρυγα της προσωπικής περιφοράς της μεγαλοσύνης τους.
Αναξιόπιστοι, μπαρουφολόγοι, ανυπόληπτοι, που από τη θέση εξουσίας και μόνο θα έπρεπε να σκέφτονται πριν εκστομίσουν βαρύγδουπες ανοησίες, αυτοί οι Τιτάνες της πολιτικής σκέψης, αρκούνται καθημερινά και τηλεοπτικά σε «αμόλα αρλούμπες»! Στη συνέχεια αναγκάζονται να διαψεύσουν τα λεγόμενα τους, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις τους. Κάποιος τους τράβηξε το αφτί και τους υποχρέωσε να ακολουθήσουν το γνωστό μότο από την αργκό «σπάστα και ξαναρίχτα».
Κρίση μεγαλείου και ανασφάλειας από τους σημαντικότερους ασήμαντους της πολιτικής μας ζωής και του φθαρμένου μέρους του πολιτικού μας συστήματος.
Αμόλα αρλούμπες και βερμπαλιστικές μεγαλοστομίες σε έναν κακομαθημένο λαό, αλλά συνηθισμένο σε αερολογίες και γαργάρες άσκοπων δημοψηφισμάτων.
Αμόλα αρλούμπες, χλευάζοντας κάθε αντιπολιτευτικό με ρητορική εξαλλοσύνη και δίχως αιδώ, ζητούν «επώνυμο» αίμα από το αντιπολιτευτικό περιβάλλον.
Αμόλα αρλούμπες, εξωραΐζοντας τον κυβερνητικό τους βίο, καλλωπίζοντας βάναυσα το ηθικό τους πλεονέκτημα και επαναπροσδιορίζοντας το μέλλον τους ως να έχουν προέλθει από παρθενογένεση!
Αμόλα αρλούμπες, απολαμβάνοντας την τρυφηλότητα της ζωής εκμεταλλευόμενοι τα προνόμια που απορρέουν από τα αξιώματα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι σήμερα κατακρίνονται από εκείνους που κάποτε λοιδορούσαν. Αντικομφορμιστές μιας γνήσιας αριστεράς με Armani! Μπέρδεψαν τις στρατιωτικές στολές με τα αξεσουάρ του life style που πωλούνται στο Μοναστηράκι.
Αμόλα αρλούμπες, ακόμη και τις Άγιες ημέρες προφασιζόμενοι για το θεαθήναι τους πιστούς Χριστιανούς για ψηφοθηρικούς λόγους, με παρουσίες σε εκκλησίες, με λαμπάδες αναμμένες ανά χείρας, μια Άγια κυβέρνηση από, κατά το πλείστον, άθεους κυβερνώντες. Ευτυχώς, τα καντήλια παρέμειναν στο ύψος τους!
Αμόλα αρλούμπες, σπεκουλάροντας με την «καθαρή έξοδο», ως τον συγκολλητικό ιστό της παραμονής στην εξουσία. Μια περιθωριακή ομάδα που από ιστορικό ατύχημα βρέθηκε στην εξουσία, τάισε το λαό σανό με το τσουβάλι και με απίστευτο θράσεμα ζητάει εκ νέου τη θετική γνωμοδότηση των πολιτών. Αμελλητί, θα την έχει!
Αμόλα αρλούμπες, αναζητώντας με πάθος τα χρόνια τα δοξασμένα του 1821, πιστεύοντας ότι μπορούμε ανατρέχοντας σε παλιές συνταγές να θεραπεύσουμε τα προβλήματα του παρόντος. Με σπονδές στο παρελθόν δεν μπορούμε να επενδύουμε στο μέλλον. Επενδύουμε σε ουτοπικές εξαγγελίες και αποστρέφουμε το βλέμμα μας από το δυσοίωνο μέλλον. Η επιστροφή στο παρελθόν της ευμάρειας, του βολέματος και της αραχτής, έχει περάσει ανεπιστρεπτί όσες αρλούμπες κι αν, τα κάθε λογής πολιτικά άνθη που επιλέγουμε, μας φλομώσουν!
Αναξιόπιστοι, μπαρουφολόγοι, ανυπόληπτοι, που από τη θέση εξουσίας και μόνο θα έπρεπε να σκέφτονται πριν εκστομίσουν βαρύγδουπες ανοησίες, αυτοί οι Τιτάνες της πολιτικής σκέψης, αρκούνται καθημερινά και τηλεοπτικά σε «αμόλα αρλούμπες»! Στη συνέχεια αναγκάζονται να διαψεύσουν τα λεγόμενα τους, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις τους. Κάποιος τους τράβηξε το αφτί και τους υποχρέωσε να ακολουθήσουν το γνωστό μότο από την αργκό «σπάστα και ξαναρίχτα».
Κρίση μεγαλείου και ανασφάλειας από τους σημαντικότερους ασήμαντους της πολιτικής μας ζωής και του φθαρμένου μέρους του πολιτικού μας συστήματος.
Αμόλα αρλούμπες και βερμπαλιστικές μεγαλοστομίες σε έναν κακομαθημένο λαό, αλλά συνηθισμένο σε αερολογίες και γαργάρες άσκοπων δημοψηφισμάτων.
Αμόλα αρλούμπες, χλευάζοντας κάθε αντιπολιτευτικό με ρητορική εξαλλοσύνη και δίχως αιδώ, ζητούν «επώνυμο» αίμα από το αντιπολιτευτικό περιβάλλον.
Αμόλα αρλούμπες, εξωραΐζοντας τον κυβερνητικό τους βίο, καλλωπίζοντας βάναυσα το ηθικό τους πλεονέκτημα και επαναπροσδιορίζοντας το μέλλον τους ως να έχουν προέλθει από παρθενογένεση!
Αμόλα αρλούμπες, απολαμβάνοντας την τρυφηλότητα της ζωής εκμεταλλευόμενοι τα προνόμια που απορρέουν από τα αξιώματα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι σήμερα κατακρίνονται από εκείνους που κάποτε λοιδορούσαν. Αντικομφορμιστές μιας γνήσιας αριστεράς με Armani! Μπέρδεψαν τις στρατιωτικές στολές με τα αξεσουάρ του life style που πωλούνται στο Μοναστηράκι.
Αμόλα αρλούμπες, ακόμη και τις Άγιες ημέρες προφασιζόμενοι για το θεαθήναι τους πιστούς Χριστιανούς για ψηφοθηρικούς λόγους, με παρουσίες σε εκκλησίες, με λαμπάδες αναμμένες ανά χείρας, μια Άγια κυβέρνηση από, κατά το πλείστον, άθεους κυβερνώντες. Ευτυχώς, τα καντήλια παρέμειναν στο ύψος τους!
Αμόλα αρλούμπες, σπεκουλάροντας με την «καθαρή έξοδο», ως τον συγκολλητικό ιστό της παραμονής στην εξουσία. Μια περιθωριακή ομάδα που από ιστορικό ατύχημα βρέθηκε στην εξουσία, τάισε το λαό σανό με το τσουβάλι και με απίστευτο θράσεμα ζητάει εκ νέου τη θετική γνωμοδότηση των πολιτών. Αμελλητί, θα την έχει!
Αμόλα αρλούμπες, αναζητώντας με πάθος τα χρόνια τα δοξασμένα του 1821, πιστεύοντας ότι μπορούμε ανατρέχοντας σε παλιές συνταγές να θεραπεύσουμε τα προβλήματα του παρόντος. Με σπονδές στο παρελθόν δεν μπορούμε να επενδύουμε στο μέλλον. Επενδύουμε σε ουτοπικές εξαγγελίες και αποστρέφουμε το βλέμμα μας από το δυσοίωνο μέλλον. Η επιστροφή στο παρελθόν της ευμάρειας, του βολέματος και της αραχτής, έχει περάσει ανεπιστρεπτί όσες αρλούμπες κι αν, τα κάθε λογής πολιτικά άνθη που επιλέγουμε, μας φλομώσουν!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Τρίτη 10 Απριλίου 2018
Νέοι Αυτοδιοικητικοί – Νέοι πολιτικοί – Νέα Ελλάδα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Ακραίοι, οικτρές μετριότητες, τηλεμαϊντανοί, τζάκια, διά βίου απασχολούμενοι, κυριαρχούν στο πολιτικό μας στερέωμα. Εμπόλεμες και εγωιστικές φυλές, που αντιμάχονται για τον πλούσιο επιούσιο τους. Η θρυλούμενη ανανέωση των πολιτικών προσώπων, οδήγησε σε μια γενιά νέων πολιτικών προσώπων από «σύμπτωση», λόγω μνημονιακής αγανάκτησης.
Οι Τιτάνες της πολιτικής αποδείχθηκαν αστέρες εκτυφλωτικής παραμόρφωσης των υποσχέσεων τους. Με πλειοδοσία ανεύθυνων υποσχέσεων, με γνωστές από το παρελθόν πολιτικάντικες μεθόδους απειλούν και πάλι τη χώρα μας με ολοκαύτωμα, οικονομικό και εθνικό. Αν φυσικά ξαναψηφιστούν!
Η λύση βρίσκεται στη Δύση του πολιτικού μας συστήματος, στο μεγαλύτερο ποσοστό και στην Ανατολή νέων πολιτικών από την Αυτοδιοίκηση. Η Αυτοδιοίκηση, ''μήτρα'' και γενεσιουργός αιτία, πολλών πολιτικών προσώπων, τροφοδοτεί το πολιτικό μας σύστημα, με νέες γενιές στελεχών, με πανθομολογούμενο, από τις τοπικές κοινωνίες, υψηλό κύρος και ήθος.
Με εργασιακό παρελθόν και πολύτιμη κοινωνική κουλτούρα, είναι τις περισσότερες φορές, ο καταλύτης πετυχημένων πολιτικών εξελίξεων και κοινωνικών αλλαγών.
Με εργασιακό παρελθόν και πολύτιμη κοινωνική κουλτούρα, είναι τις περισσότερες φορές, ο καταλύτης πετυχημένων πολιτικών εξελίξεων και κοινωνικών αλλαγών.
Το νέο εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, με το οποίο θα διεξαχθούν οι Αυτοδιοικητικές εκλογές το 2019, είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για Νέους Υποψήφιους να κάνουν στην Αυτοδιοίκηση το πρώτο τους βήμα στα κοινά. Τολμήστε το! Η Νέα Ελλάδα σας χρειάζεται!
Στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν, καταψηφίζοντας. Η δεκαετία της οικονομικής κρίσης έφερε δραματικές αλλαγές στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Ψηφίζουν, όσοι ακόμα ψηφίζουν, το λιγότερο κακό και το μεγαλύτερο «παραμύθι», γνωρίζοντας την αδυναμία υλοποίησης του. Ψηφίζουν «φρούδες» ελπίδες.
Στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν, καταψηφίζοντας. Η δεκαετία της οικονομικής κρίσης έφερε δραματικές αλλαγές στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Ψηφίζουν, όσοι ακόμα ψηφίζουν, το λιγότερο κακό και το μεγαλύτερο «παραμύθι», γνωρίζοντας την αδυναμία υλοποίησης του. Ψηφίζουν «φρούδες» ελπίδες.
Η επανένταξη των απεχόντων από τις εκλογικές διαδικασίες, μόνο νέοι πολιτικοί με όραμα, έμπνευση και διάθεση προσφοράς μπορούν να τους ξαναφέρουν στην κάλπη και να δώσουν ζωή στα νεκρά κύτταρα της ελληνικής οικονομίας. Τέλος εποχής για «ψήφο-χαβαλέ» ή «απολιτίκ». Τέλος εποχής για ανούσιες ρητορικές κορώνες, υπερκατανάλωση συνθημάτων, επιχειρήματα χωρίς ουσία και εκπτώσεις στην ποιότητα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και λόγου.
Ζητούνται νέοι πολιτικοί από την πληθώρα των «φωτεινών» μυαλών της αυτοδιοίκησης, με εμπειρία στη διοίκηση και με εμπιστοσύνη από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, δοκιμασμένα στελέχη σε θέσεις κλειδιά της διοίκησης, για να αναβαθμιστεί το επίπεδο της ελληνικής βουλής.
Τα μητρώα στελεχών των πολιτικών κομμάτων μαζί με τα νεοεισερχόμενα στελέχη στην αυτοδιοίκηση θα φέρουν την πολυπόθητη ανανέωση αντί της ανακύκλωσης παλιών και φθαρμένων κομματικών επιλογών που μας προσβάλλουν ως πολίτες. Δεν σας λέμε ότι είναι εύκολο. Σας λέμε ότι αξίζει τον κόπο!
Τα μητρώα στελεχών των πολιτικών κομμάτων μαζί με τα νεοεισερχόμενα στελέχη στην αυτοδιοίκηση θα φέρουν την πολυπόθητη ανανέωση αντί της ανακύκλωσης παλιών και φθαρμένων κομματικών επιλογών που μας προσβάλλουν ως πολίτες. Δεν σας λέμε ότι είναι εύκολο. Σας λέμε ότι αξίζει τον κόπο!
Γράφει ο Θανάσης Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγος
Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Κάποτε η αριστερά ήταν σταθερό σημείο αναφοράς στην αιρετική συνείδηση της κοινωνίας, είχε ηθική υπεροχή και ανωτερότητα, ήταν μια ενοχλητική φωνή σε πολλές «αγκυλώσεις» που επικρατούσαν, έδειχνε την αλληλεγγύη της με τα κινήματα ειρήνης στους δρόμους, στις πλατείες, ακόμη και έξω από πρεσβείες και χώρους συγκέντρωσης των πλουσιότερων αρχηγών κρατών. Τώρα που ήρθαν τα πάνω – κάτω, τα πράγματα αντιστράφηκαν και η αριστερά κάνει πολιτική με όρους «as usual». Από τον ρομαντισμό στον ρεαλισμό, από το όνειρο και τη θεωρία στην πραγματικότητα και στην πράξη.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Κάποτε οι «αγανακτισμένοι» των πλατειώνπου φώναζαν, μούντζωναν, δίκαζαν, κρεμούσαν, έκαιγαν ομοιώματα ελλήνων και ξένων πολιτικών, φόρεσαν κουστούμι με γραβάτες ή χωρίς, άλλαξαν τις έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούσαν, άλλαξαν το όνομα των δανειστών – δυναστών από Τρόικα σε «θεσμούς», στρογγυλοκάθισαν στις καρέκλες εξουσίας, μιλούν με βαρύγδουπες επίσημες εκφράσεις με κυνισμό και με οργουελική σκέψη μιας άλλης «αλήθειας». Άξιοι θαυμασμού στην προπαγάνδα και στη μεταστροφή της πραγματικότητας.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Από καφενειακή περιέργεια για τον πλούτο των στελεχών της αριστεράς όπως αυτός εμφανίζεται στα δημοσιεύματα πόθεν έσχες τους. Πιπεράτα και αξιοπερίεργα υπάρχουν και κατά καιρούς έχουν σχολιαστεί. Άλλοι ξέχασαν να δηλώσουν εισοδήματα, άλλοι έβγαλαν αρκετά σε τράπεζες εξωτερικού και άλλοι εκμεταλλεύονται τα προνόμια που παρέχει η εξουσία. Όταν υπερασπίζεσαι τη λαϊκή τάξη είναι ύποπτο τα συμφέροντα σου να είναι με την πλευρά της ελίτ. Ηρωίδα του ’21, πέθανε στην «ψάθα» μοιράζοντας ολόκληρη την αμύθητη για την εποχή περιουσία της για τον σκοπό της Επανάστασης, σιτίζοντας παράλληλα τους φτωχούς αγωνιστές. Άκου να δεις τι διαβάζω τώρα!
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Το γνωστό μοτό ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Κι όμως αυτό που ξεχωρίζει έναν έντιμο πολιτικό από έναν πολιτικάντη, είναι η παραδοχή και ανάληψη ευθύνης για τις πράξεις και παραλείψεις τους. Οι πραγματικά έντιμοι πολιτικοί άνδρες δεν κρύβονται πίσω από παρερμηνείες, συνωμοσιολογίες, παράνομες διώξεις, σκευωρίες, παραγραφές και ψοφοδεείς ερμηνείες, δίνοντας χείριστα παραδείγματα ανήθικης πολιτικής. Πολιτικοί που «κονταίνουν» μόνοι τους.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Τη γνώμη που εξέφρασε ένας Ευρωπαίος πολιτικός και που αφορούσε τις συνέπειες ανάληψης της εξουσίας από την αριστερά στη χώρα μας. Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος δήλωσε «Θα πρέπει να περιμένουμε τις ίδιες συνέπειες όπως αν δίναμε ένα ξυραφάκι σε ένα μωρό»! Ολέθριες συνέπειες που ζούμε αρκετά χρόνια μετά, με την ανάληψη της εξουσίας από την αριστερά.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Παραμύθι με δράκους και γίγαντες είναι οι υποσχέσεις για ανάπτυξη, «καθαρή» έξοδο, αύξηση κατώτατου μισθού, ελάφρυνση χρέους, χαμηλά επιτόκια, προσλήψεις στο Δημόσιο και άλλες προεκλογικές «μπούρδες» α λα πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Θα μας πάνε «καροτσάκι», πολλά χρόνια ακόμη με αυστηρή εποπτεία στα οικονομικά και προληπτικές γραμμές στήριξης. Με άλλα λόγια μνημόνια για πάντα!
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Κάποτε οι «αγανακτισμένοι» των πλατειώνπου φώναζαν, μούντζωναν, δίκαζαν, κρεμούσαν, έκαιγαν ομοιώματα ελλήνων και ξένων πολιτικών, φόρεσαν κουστούμι με γραβάτες ή χωρίς, άλλαξαν τις έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούσαν, άλλαξαν το όνομα των δανειστών – δυναστών από Τρόικα σε «θεσμούς», στρογγυλοκάθισαν στις καρέκλες εξουσίας, μιλούν με βαρύγδουπες επίσημες εκφράσεις με κυνισμό και με οργουελική σκέψη μιας άλλης «αλήθειας». Άξιοι θαυμασμού στην προπαγάνδα και στη μεταστροφή της πραγματικότητας.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Από καφενειακή περιέργεια για τον πλούτο των στελεχών της αριστεράς όπως αυτός εμφανίζεται στα δημοσιεύματα πόθεν έσχες τους. Πιπεράτα και αξιοπερίεργα υπάρχουν και κατά καιρούς έχουν σχολιαστεί. Άλλοι ξέχασαν να δηλώσουν εισοδήματα, άλλοι έβγαλαν αρκετά σε τράπεζες εξωτερικού και άλλοι εκμεταλλεύονται τα προνόμια που παρέχει η εξουσία. Όταν υπερασπίζεσαι τη λαϊκή τάξη είναι ύποπτο τα συμφέροντα σου να είναι με την πλευρά της ελίτ. Ηρωίδα του ’21, πέθανε στην «ψάθα» μοιράζοντας ολόκληρη την αμύθητη για την εποχή περιουσία της για τον σκοπό της Επανάστασης, σιτίζοντας παράλληλα τους φτωχούς αγωνιστές. Άκου να δεις τι διαβάζω τώρα!
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Το γνωστό μοτό ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Κι όμως αυτό που ξεχωρίζει έναν έντιμο πολιτικό από έναν πολιτικάντη, είναι η παραδοχή και ανάληψη ευθύνης για τις πράξεις και παραλείψεις τους. Οι πραγματικά έντιμοι πολιτικοί άνδρες δεν κρύβονται πίσω από παρερμηνείες, συνωμοσιολογίες, παράνομες διώξεις, σκευωρίες, παραγραφές και ψοφοδεείς ερμηνείες, δίνοντας χείριστα παραδείγματα ανήθικης πολιτικής. Πολιτικοί που «κονταίνουν» μόνοι τους.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Τη γνώμη που εξέφρασε ένας Ευρωπαίος πολιτικός και που αφορούσε τις συνέπειες ανάληψης της εξουσίας από την αριστερά στη χώρα μας. Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος δήλωσε «Θα πρέπει να περιμένουμε τις ίδιες συνέπειες όπως αν δίναμε ένα ξυραφάκι σε ένα μωρό»! Ολέθριες συνέπειες που ζούμε αρκετά χρόνια μετά, με την ανάληψη της εξουσίας από την αριστερά.
Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα! Παραμύθι με δράκους και γίγαντες είναι οι υποσχέσεις για ανάπτυξη, «καθαρή» έξοδο, αύξηση κατώτατου μισθού, ελάφρυνση χρέους, χαμηλά επιτόκια, προσλήψεις στο Δημόσιο και άλλες προεκλογικές «μπούρδες» α λα πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Θα μας πάνε «καροτσάκι», πολλά χρόνια ακόμη με αυστηρή εποπτεία στα οικονομικά και προληπτικές γραμμές στήριξης. Με άλλα λόγια μνημόνια για πάντα!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Τρίτη 27 Μαρτίου 2018
Άρχισαν τα όργανα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Υπό κράτηση ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας στο πλαίσιο έρευνας για παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας από τον μακαρίτη Πρόεδρο της Λιβύης, Καντάφι. Αυτά, όπως καταλαβαίνετε, συμβαίνουν στην Γαλλία όπου δεν υπάρχει νόμος «περί ευθύνης» Υπουργών και λοιπών αξιωματούχων, ούτε παραγράφονται τα αδικήματα μετά από κάποια χρονικά διαστήματα.
Στην Ελλάδα οι πολίτες, την ώρα που στενάζουν από τα οικονομικά βάρη που τους έχουν επιβληθεί, ακούνε για παράνομες χρηματοδοτήσεις κομμάτων και προσώπων αλλά το θέμα της κάθαρσης κάπου σκαλώνει. Ακούνε ότι το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο αλλά στη συνέχεια τα πάντα καλύπτονται από ένα αόρατο χέρι προστασίας του πολιτικού συστήματος.
Πέραν της διόλου ευκαταφρόνητης κρατικής οικονομικής ενίσχυσης, πολυεθνικές εταιρείες, με τοπικά συμφέροντα, χρηματοδοτούν πολιτικούς και κόμματα, με το αζημίωτο.
Στο γνωστό μας Lobbing πολιτικών και επιχειρηματιών είναι γνωστό και αναμενόμενο αλισβερίσι.
Η κρίση του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια, έβγαλε στην επιφάνεια το προερχόμενο «πολιτικό χρήμα» από ιδιωτικές παράνομες χορηγίες είτε για πλουτισμό ενός πολιτικού προσώπου είτε για κάλυψη προεκλογικών δαπανών κομμάτων.
Οι διαμαρτυρόμενοι ψηφοφόροι του καναπέ δυσανασχετούν απέναντι σε κάθε είδους τηλεοπτικής αποκάλυψης παράνομης χορηγίας και στολίζουν τους αποδέκτες με αρκετά «γαλλικά»! Αλλά μέχρι εκεί!
Στη χώρα μας έχουν αποκαλυφθεί πολλές παρανομίες «αμαρτωλού» χρηματισμού αλλά λίγες φτάσανε να φέρουν στο εδώλιο τους διεφθαρμένους πολιτικούς.
Τα «παραθυράκια» των νόμων ανοίγουν και τα «πουλάκια την κάνουν» για να αποδειχτεί για άλλη μία φορά ότι «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει».
Οι πολιτικοί, «δίκην» Πόντιου Πιλάτου, νίπτουν τας χείρας τους,πέφτουν από τα σύννεφα κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα οργανωμένο σύστημα δωροδοκίας και ιδιαίτερα όταν η διαφθορά εκτείνεται στους επικεφαλής του πολιτικού συστήματος.
Οι πολιτικοί στη χώρα μας έχουν αρκετά προνόμια και πρέπει να είναι αρκετά προσεκτικοί σε κάθε είδους προσωπικών παροχών από ιδιώτες. Το νόμιμο πρέπει να είναι και ηθικό διαφορετικά ο λεκτικός λιθοβολισμός από τους πολίτες, θα οδηγήσει την πολιτική καριέρα του πολιτικού σε λυμφατική και θνησιγενή πορεία. Νωπές οι μνήμες πολιτικών που προσπαθούν απεγνωσμένα να σταθούν ξανά στην πολιτική σκακιέρα.
Η περίπτωση του Γάλλου Προέδρου που κατηγορείται για παράνομη χρηματοδότηση αποδεικνύει ότι η δίψα για δύναμη, επιρροή, θέση, χρήμα είναι το κυρίαρχο κίνητρο παράβλεψης ή ακόμη και καταστρατήγησης των υφιστάμενων νόμων. Η διαφαινόμενη αδυναμία των πολιτικών μας να ψηφίζουν την άρση ασυλίας, ακόμη και σε καραμπινάτες καταγγελίες δωροδοκίας συναδέλφων τους, δεν περνάει απαρατήρητη από το εκλογικό σώμα.
Σε ένα κράτος δικαίου με θεσμούς και νόμους, όταν αρχίζουν να παίζουν τα όργανα, τότε όλοι θα χορέψουν.
Άλλοι πίσω από τα σίδερα κι άλλοι πληρώνοντας ακριβά την ορχήστρα.
Στην Ελλάδα οι πολίτες, την ώρα που στενάζουν από τα οικονομικά βάρη που τους έχουν επιβληθεί, ακούνε για παράνομες χρηματοδοτήσεις κομμάτων και προσώπων αλλά το θέμα της κάθαρσης κάπου σκαλώνει. Ακούνε ότι το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο αλλά στη συνέχεια τα πάντα καλύπτονται από ένα αόρατο χέρι προστασίας του πολιτικού συστήματος.
Πέραν της διόλου ευκαταφρόνητης κρατικής οικονομικής ενίσχυσης, πολυεθνικές εταιρείες, με τοπικά συμφέροντα, χρηματοδοτούν πολιτικούς και κόμματα, με το αζημίωτο.
Στο γνωστό μας Lobbing πολιτικών και επιχειρηματιών είναι γνωστό και αναμενόμενο αλισβερίσι.
Η κρίση του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια, έβγαλε στην επιφάνεια το προερχόμενο «πολιτικό χρήμα» από ιδιωτικές παράνομες χορηγίες είτε για πλουτισμό ενός πολιτικού προσώπου είτε για κάλυψη προεκλογικών δαπανών κομμάτων.
Οι διαμαρτυρόμενοι ψηφοφόροι του καναπέ δυσανασχετούν απέναντι σε κάθε είδους τηλεοπτικής αποκάλυψης παράνομης χορηγίας και στολίζουν τους αποδέκτες με αρκετά «γαλλικά»! Αλλά μέχρι εκεί!
Στη χώρα μας έχουν αποκαλυφθεί πολλές παρανομίες «αμαρτωλού» χρηματισμού αλλά λίγες φτάσανε να φέρουν στο εδώλιο τους διεφθαρμένους πολιτικούς.
Τα «παραθυράκια» των νόμων ανοίγουν και τα «πουλάκια την κάνουν» για να αποδειχτεί για άλλη μία φορά ότι «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει».
Οι πολιτικοί, «δίκην» Πόντιου Πιλάτου, νίπτουν τας χείρας τους,πέφτουν από τα σύννεφα κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα οργανωμένο σύστημα δωροδοκίας και ιδιαίτερα όταν η διαφθορά εκτείνεται στους επικεφαλής του πολιτικού συστήματος.
Οι πολιτικοί στη χώρα μας έχουν αρκετά προνόμια και πρέπει να είναι αρκετά προσεκτικοί σε κάθε είδους προσωπικών παροχών από ιδιώτες. Το νόμιμο πρέπει να είναι και ηθικό διαφορετικά ο λεκτικός λιθοβολισμός από τους πολίτες, θα οδηγήσει την πολιτική καριέρα του πολιτικού σε λυμφατική και θνησιγενή πορεία. Νωπές οι μνήμες πολιτικών που προσπαθούν απεγνωσμένα να σταθούν ξανά στην πολιτική σκακιέρα.
Η περίπτωση του Γάλλου Προέδρου που κατηγορείται για παράνομη χρηματοδότηση αποδεικνύει ότι η δίψα για δύναμη, επιρροή, θέση, χρήμα είναι το κυρίαρχο κίνητρο παράβλεψης ή ακόμη και καταστρατήγησης των υφιστάμενων νόμων. Η διαφαινόμενη αδυναμία των πολιτικών μας να ψηφίζουν την άρση ασυλίας, ακόμη και σε καραμπινάτες καταγγελίες δωροδοκίας συναδέλφων τους, δεν περνάει απαρατήρητη από το εκλογικό σώμα.
Σε ένα κράτος δικαίου με θεσμούς και νόμους, όταν αρχίζουν να παίζουν τα όργανα, τότε όλοι θα χορέψουν.
Άλλοι πίσω από τα σίδερα κι άλλοι πληρώνοντας ακριβά την ορχήστρα.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Πέμπτη 15 Μαρτίου 2018
Αριστερά αποτυπώματα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Με αναμάσημα στερεότυπων και κοινοτυπιών περί απόδοσης των ευθυνών και βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι θύτες και θύματα, έγινε προσπάθεια να ξεκαθαριστεί ή καλύτερα να κουκουλωθεί, η υπόθεση σπαγγέτι γουέστερν στην κοιλάδα του τουμπαρισμένου πρωτοπαλίκαρου. Ακολούθησαν εκατέρωθεν λασπομαχίες, κοκορομαχίες, δυσφορίες και μη διασταυρωμένες απειλές καριέρας και ζωής. «Η λήθη ίδιων κακών, θρασύτητα γεννά» σύμφωνα με τη ρήση του φιλόσοφου Δημόκριτου και αφιερώνεται σε όσους πιστεύουν ότι στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε ο εφησυχασμός και το κουκούλωμα των λαθών εγκυμονούν κινδύνους να επαναλαμβάνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Δουλειά των αρμόδιων οργάνων είναι να αποδώσουν ευθύνες και να επιβάλλουν αυστηρές ποινές, αν θέλουν να μην επαναληφθούν παρόμοια γεγονότα που προκάλεσαν τη λαϊκή καταισχύνη. Διαφορετικά θα παραμείνει ορατή η «άχλη του σκανδάλου» και οι δηλώσεις των κρατικών αξιωματούχων θα αποδειχθούν πομφόλυγες. Από ρητορικές καταδίκες έχουμε χορτάσει τρία χρόνια τώρα. Από τις καταδίκες των εξοντωτικών μνημονίων, των ανάλγητων ξένων, της αιμοδιψούς Τρόϊκας, της διαφθοράς του παλιού πολιτικού συστήματος και της κάθε είδους δυσανεξίας της άλλης γνώμης. Ιδιαίτερα της αντιπολιτευτικής.
Τρία χρόνια τώρα καθημερινά βλέπουμε τηλεοπτικά και κοινοβουλευτικά πολιτικά κατς αντί για ματς. Τρία χρόνια οι πολίτες υπάρχουν για να φωτίζουν τον δρόμο της αριστεράς κυβέρνησης και να δοκιμάζουν τις αντοχές ανοχής, σε λάθη, παραλείψεις, αστοχίες, κακές και αντιδημοκρατικές επιλογές καθώς και ιδεοληψίες.
Με τη διεθνή αξιοπιστία της να βρίσκεται στο ναδίρ και οι απολυταρχικές τους τάσεις στους τομείς της ενημέρωσης και της απονομής δικαιοσύνης στο ζενίθ.
Τρία χρόνια εξελίσσεται ένα πραγματικό θρίλερ επιβίωσης της κοινωνικής τάξης που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας. Ξορκίζουν ως «πηγή του κακού» την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, ενώ οι πολίτες την νοσταλγούν ευχόμενοι την άμεση επαναφορά της.
Οι πρόσφατες αστοχίες του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησης τους, οι οικονομικές ατασθαλίες αρκετών αξιωματούχων τους, και οι λανθασμένες εκτιμήσεις πρωτοκλασάτων καθώς και η παραδοχή «αυταπάτης» από τον επικεφαλής, δεν μπαίνουν στο «ζύγι» των ευθυνών τους. Διατυμπανίζουν τα πάντα καλώς καμωμένα χωρίς ίχνος αιδούς.
Οι παράπλευρες απώλειες, απόρροια της ανικανότητας στη διακυβέρνηση της χώρας και της ιδιότυπης φάσης ύπνωσης που έχουν επιδοθεί, δεν τους απασχολεί γιατί δεν είναι ψηφοφόροι τους όπως ελέχθη από δικό τους στέλεχος.
Αντίθετα ο κουμπουροφόρος εκδικητής, επονομαζόμενος και «λαγός» για τα κανάλια, θα πρέπει να τύχει ασυλίας παντός κινδύνου. Αποτέλεσμα, ευθύνη σε όλους για να μην ευθύνεται κανένας!
Άλλωστε όπως πολύ ευφυώς τουιτάρεται από την Κυριακή, «δεν σκότωσε και κανέναν» ή «πασχαλιάτικο» ήταν μόνο για στρακαστρούκες στην Ανάσταση του Κυρίου! Διακωμωδούν την αφροσύνη τους, βασιζόμενοι στον Μιθριδατισμό της κοινωνίας, στη βία, την ανομία και την ατιμωρησία. Αριστερά αποτυπώματα.
Δουλειά των αρμόδιων οργάνων είναι να αποδώσουν ευθύνες και να επιβάλλουν αυστηρές ποινές, αν θέλουν να μην επαναληφθούν παρόμοια γεγονότα που προκάλεσαν τη λαϊκή καταισχύνη. Διαφορετικά θα παραμείνει ορατή η «άχλη του σκανδάλου» και οι δηλώσεις των κρατικών αξιωματούχων θα αποδειχθούν πομφόλυγες. Από ρητορικές καταδίκες έχουμε χορτάσει τρία χρόνια τώρα. Από τις καταδίκες των εξοντωτικών μνημονίων, των ανάλγητων ξένων, της αιμοδιψούς Τρόϊκας, της διαφθοράς του παλιού πολιτικού συστήματος και της κάθε είδους δυσανεξίας της άλλης γνώμης. Ιδιαίτερα της αντιπολιτευτικής.
Τρία χρόνια τώρα καθημερινά βλέπουμε τηλεοπτικά και κοινοβουλευτικά πολιτικά κατς αντί για ματς. Τρία χρόνια οι πολίτες υπάρχουν για να φωτίζουν τον δρόμο της αριστεράς κυβέρνησης και να δοκιμάζουν τις αντοχές ανοχής, σε λάθη, παραλείψεις, αστοχίες, κακές και αντιδημοκρατικές επιλογές καθώς και ιδεοληψίες.
Με τη διεθνή αξιοπιστία της να βρίσκεται στο ναδίρ και οι απολυταρχικές τους τάσεις στους τομείς της ενημέρωσης και της απονομής δικαιοσύνης στο ζενίθ.
Τρία χρόνια εξελίσσεται ένα πραγματικό θρίλερ επιβίωσης της κοινωνικής τάξης που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας. Ξορκίζουν ως «πηγή του κακού» την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, ενώ οι πολίτες την νοσταλγούν ευχόμενοι την άμεση επαναφορά της.
Οι πρόσφατες αστοχίες του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησης τους, οι οικονομικές ατασθαλίες αρκετών αξιωματούχων τους, και οι λανθασμένες εκτιμήσεις πρωτοκλασάτων καθώς και η παραδοχή «αυταπάτης» από τον επικεφαλής, δεν μπαίνουν στο «ζύγι» των ευθυνών τους. Διατυμπανίζουν τα πάντα καλώς καμωμένα χωρίς ίχνος αιδούς.
Οι παράπλευρες απώλειες, απόρροια της ανικανότητας στη διακυβέρνηση της χώρας και της ιδιότυπης φάσης ύπνωσης που έχουν επιδοθεί, δεν τους απασχολεί γιατί δεν είναι ψηφοφόροι τους όπως ελέχθη από δικό τους στέλεχος.
Αντίθετα ο κουμπουροφόρος εκδικητής, επονομαζόμενος και «λαγός» για τα κανάλια, θα πρέπει να τύχει ασυλίας παντός κινδύνου. Αποτέλεσμα, ευθύνη σε όλους για να μην ευθύνεται κανένας!
Άλλωστε όπως πολύ ευφυώς τουιτάρεται από την Κυριακή, «δεν σκότωσε και κανέναν» ή «πασχαλιάτικο» ήταν μόνο για στρακαστρούκες στην Ανάσταση του Κυρίου! Διακωμωδούν την αφροσύνη τους, βασιζόμενοι στον Μιθριδατισμό της κοινωνίας, στη βία, την ανομία και την ατιμωρησία. Αριστερά αποτυπώματα.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018
Αφελείς ή ιδιοτελείς είναι επικίνδυνοι. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Κοσμογονικές αλλαγές στο πολιτικό μας τοπίο θα συντελεστούν μέσα στον τρέχοντα χρόνο, οι οποίες πιθανότατα θα επισφραγιστούν με πρόωρες εκλογές. Η πρόβλεψη, για τον μη πρωταγωνιστικό ρόλο μερικών από τους σημερινούς αρχηγούς κομμάτων, δεν είναι αυθαίρετη, αλλά εδράζεται στις νέες εξελίξεις που αναμένεται να προκύψουν στο εγγύς χρονικό διάστημα!
Και δεν αναφερόμαστε μόνο, στη γύμνια του ιδεολογικού περιτυλίγματος των κομμάτων εξουσίας, που θα επηρεάσει κι αυτή με τη σειρά της, σημαντική μερίδα ψηφοφόρων που θα απαιτήσουν «αλλαγή κορυφής»!
Και δεν αναφερόμαστε μόνο, στη γύμνια του ιδεολογικού περιτυλίγματος των κομμάτων εξουσίας, που θα επηρεάσει κι αυτή με τη σειρά της, σημαντική μερίδα ψηφοφόρων που θα απαιτήσουν «αλλαγή κορυφής»!
Εννοούμε την τρομοκρατική ανεπάρκεια των βασικών μονομάχων, να συνειδητοποιήσουν την τεράστια ευθύνη τους απέναντι στην κοινωνία και στην μακρόχρονη Ελληνική ιστορία και με ρητορείες τους, αναπαράγουν τα πλέον καταστροφικά στερεότυπα, μίσους, τυφλής εκδίκησης, φθηνού λεονταρισμού, άκρατου κρατισμού, έχοντας διαβρώσει και την κοινωνία σε βαθμό διχασμού.
Ανιστόρητοι, φαντασιώνονται την αέναη παραμονή τους στην εξουσία, αδιαφορώντας για τα εξωτερικά γεγονότα που εγκυμονούν κινδύνους εθνικής συμφοράς. Αφελείς ή ιδιοτελείς είναι επικίνδυνοι!
Ανιστόρητοι, φαντασιώνονται την αέναη παραμονή τους στην εξουσία, αδιαφορώντας για τα εξωτερικά γεγονότα που εγκυμονούν κινδύνους εθνικής συμφοράς. Αφελείς ή ιδιοτελείς είναι επικίνδυνοι!
Σήμερα, η Ελληνική κοινωνία απαρτίζεται από ρετάλια αριστερών ομάδων που ονειρεύονται ακόμη έναν άλλο κόσμο εφικτό, από παραπλανημένους ψηφοφόρους που πίστευαν ότι με την πρωτοδεύτερη φορά αριστερά δεν θα πάνε και πολύ χειρότερα τα πράγματα, από «τυφλωμένους» συνδικαλιστές και συντεχνίες που απαιτούν ανέφικτες παροχές και από ένα πολιτικό σύστημα που παραπαίει και μέσα στον πανικό ο ένας προσπαθεί να βγάλει το μάτι του άλλου. Η χώρα είναι απομονωμένη, με ανοχύρωτες τις ακτές του Αιγαίου, με χιλιάδες πρόσφυγες να έχουν πλημμυρίσει νησιά και το εσωτερικό της χώρας, με αλυτρωτισμούς γειτονικών χωρών, με μειωμένα αποθέματα αξιοπιστίας, «μιλητές» επενδύσεις και χωρίς ουσιαστικά εξωτερικά στηρίγματα οικονομίας.
Η χώρα είναι καταδικασμένη και οι πολιτικοί ταγοί μας «περί άλλων τυρβάζουν». Σκάνδαλα, μίζες, προεξεταστική, επιτροπές, μαύρο χρήμα, δωροδοκίες, βαλίτσες τροχήλατες και σακ βουαγιάζ, πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητα μας. Όμως οι μέρες, οι ώρες είναι πολύ κρίσιμες. Βρισκόμαστε πλέον στην «ζώνη του ατυχήματος».
Η χώρα είναι καταδικασμένη και οι πολιτικοί ταγοί μας «περί άλλων τυρβάζουν». Σκάνδαλα, μίζες, προεξεταστική, επιτροπές, μαύρο χρήμα, δωροδοκίες, βαλίτσες τροχήλατες και σακ βουαγιάζ, πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητα μας. Όμως οι μέρες, οι ώρες είναι πολύ κρίσιμες. Βρισκόμαστε πλέον στην «ζώνη του ατυχήματος».
Χρειάζεται όλα τα κόμματα να συζητήσουν χωρίς κομματικές παρωπίδες, χωρίς εγωισμούς και αρχηγικές φιλοδοξίες, για να πετύχουν την εθνική συνεννόηση και να αποτρέψουν τις αναμενόμενες για τους περισσότερους φίλους και «ιέρακες», καταστροφικές εξελίξεις.
Συσκέψεις πολιτικών αρχηγών θα πρέπει να μετράγαμε αρκετές λόγω των εθνικών θεμάτων και όχι μεμονωμένα διαγγέλματα για «ψύλλου πήδημα». Προέχει η ασφάλεια της χώρας από όσους την επιβουλεύονται και η τιμωρία των πολιτικών στο πεδίο της ηθικής στην ώρα της.
Η κομματική «πόλωση» δεν βοηθάει να ξεμπλέξουμε από την εθνική κρίση που βρίσκεται προ των πυλών, Τουρκίας, Σκοπίων και Αλβανίας. Το πολιτικό μας σύστημα κοιμάται, αντίθετα με την κοινωνία που ξαγρυπνά και αγωνιά για τα εθνικά μας θέματα. Η εξασφάλιση των συνόρων και η τήρηση όλων των Συνθηκών που έχουν υπογραφεί είναι τα μοναδικά αυτονόητα και προτεραιότητες. Οι Έλληνες πολίτες θα στηρίξουν κάθε Κυβέρνηση που θα βάλει τα εθνικά θέματα πάνω απ’ όλα ακόμα κι από την τιμωρία επίορκων πολιτικών και από τις θεσμικές αλλαγές με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Η εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια είναι το οξυγόνο των Ελλήνων.
Όποιος πολιτικός προσπάθησε με διάφορα τερτίπια να μην το λάβει σοβαρά υπόψη του, διέγραψε το πολιτικό του μέλλον μονομιάς!
Όποιος πολιτικός προσπάθησε με διάφορα τερτίπια να μην το λάβει σοβαρά υπόψη του, διέγραψε το πολιτικό του μέλλον μονομιάς!
Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 5 Μαρτίου 2018
Γαργάρα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Το ηθικό πλεονέκτημα και το ηθικό ανάστημα δεν είναι πλέον αυτονόητα για την πρώτο-δεύτερη φορά αριστερά. Μάλλον για «μπαρούφες» επικοινωνιακές μοιάζουν και επιβεβαιώνουν το αφήγημα – σύνθημα τελευταίας κοπής, «ήταν δίκαιο, έγινε πράξη». Έκθετοι υπουργοί με εισοδήματα που ζαλίζουν και πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι από τον κρατικό κορβανά, έπαιρναν και επιδότηση ενοικίου. Νόμιμα και ανήθικα για το κόμμα που ευαγγελίζεται την ηθική των στελεχών τους. Πιάστηκαν με τη «γίδα» στην πλάτη και ο άσσος από το μανίκι, έγινε μουτζούρης.
Φυσικά οι εξαναγκασθέντες προς παραίτηση δεν ήταν γέννημα – θρέμμα της κομματικής οικογένειας, αλλά «εισαγόμενοι» εκ του εξωτερικού. Με τη νοοτροπία των επιτυχημένων Ελλήνων του εξωτερικού, πίστευαν ότι οι γηγενείς είναι αφελείς. Και αστόχησαν. Και γιατί τα «πήραν» από το υστέρημα ενός ταλαιπωρημένου λαού και γιατί προσπάθησαν να δικαιολογηθούν με λάθος τρόπο. Ούτε ένα συγγνώμη, στον άνεργο, στον εργαζόμενο των 300 ευρώ το μήνα, στους τριάντα χιλιάδες που σιτίζονται καθημερινά από τους δήμους της Αττικής και από τους χιλιάδες πολίτες που αγκομαχούν να πληρώσουν τους υπέρογκους φόρους.
Η κοινή γνώμη δικαιολογημένα υποδηλώνει με όλους τους τρόπους τη χαμηλή εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, βλέποντας να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για πολιτικούς και πολίτες. Που ακούστηκε επίδομα ενοικίου χωρίς έλεγχο του πόθεν έσχες για πολιτικούς και ανυπαρξία επιδόματος ενοικίου για δασκάλους στις παραμεθόριες περιοχές;
Η φορολογική εξίσωση μεταξύ πολιτικών και πολιτών και εξορθολογισμός στα συστήματα αμοιβών, είναι θέματα ηθικής τάξης και όταν θα έρθουν οι διατάξεις νόμου για να τα ρυθμίσουν, τότε θα πάρει σάρκα και οστά το σύνθημα «ήταν δίκαιο, έγινε πράξη». Μέχρι τότε γαργάρα, γιατί ο κόσμος το πήρε χαμπάρι και η εκ των υστέρων επίκληση παραίτησης για λόγους ευθιξίας, δεν τον συγκινεί.
Οι πολίτες πιστεύουν ότι στα «ψιλά» μέσα στις εκατοντάδες σελίδες νομοσχεδίων και μνημονίων, περνάνε διατάξεις που ωφελούν τα οικονομικά των πολιτικών και βλάπτουν τα δικά τους.
Η μόνιμη επωδός ότι όλοι το ίδιο είναι, επιβεβαιώνεται από τέτοιου είδους ατοπήματα των εκπροσώπων του λαού. Λίστες ντροπής, επιδόματα ανήθικα, καταγγελίες ανώνυμες, λάσπη καθημερινά στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πολίτες που μπαίνουν στην πολιτική, άλλοι για να πλουτίσουν και άλλοι για να βρουν μια καλοπληρωμένη δουλειά. Πολιτικοί που δεν θα μπορούσαν να διευθύνουν ούτε περίπτερο, διοικούν Υπουργεία, Οργανισμούς, νοσοκομεία, κρατικές υπηρεσίες.
Πολιτικοί χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις ξένης γλώσσας επιλέγονται να εκπροσωπήσουν τη χώρα σε διεθνή συνέδρια και συσκέψεις.
Μπορεί οι διάφορες διατάξεις που ευνοούν τους πολιτικούς να ψηφίζονται νύχτα, όμως οι πολίτες τους ψηφίζουμε μέρα μεσημέρι και θα έπρεπε να προσέχουμε περισσότερο για το «σκάρτο» υλικό που επιλέγουμε.
Φυσικά οι εξαναγκασθέντες προς παραίτηση δεν ήταν γέννημα – θρέμμα της κομματικής οικογένειας, αλλά «εισαγόμενοι» εκ του εξωτερικού. Με τη νοοτροπία των επιτυχημένων Ελλήνων του εξωτερικού, πίστευαν ότι οι γηγενείς είναι αφελείς. Και αστόχησαν. Και γιατί τα «πήραν» από το υστέρημα ενός ταλαιπωρημένου λαού και γιατί προσπάθησαν να δικαιολογηθούν με λάθος τρόπο. Ούτε ένα συγγνώμη, στον άνεργο, στον εργαζόμενο των 300 ευρώ το μήνα, στους τριάντα χιλιάδες που σιτίζονται καθημερινά από τους δήμους της Αττικής και από τους χιλιάδες πολίτες που αγκομαχούν να πληρώσουν τους υπέρογκους φόρους.
Η κοινή γνώμη δικαιολογημένα υποδηλώνει με όλους τους τρόπους τη χαμηλή εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, βλέποντας να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για πολιτικούς και πολίτες. Που ακούστηκε επίδομα ενοικίου χωρίς έλεγχο του πόθεν έσχες για πολιτικούς και ανυπαρξία επιδόματος ενοικίου για δασκάλους στις παραμεθόριες περιοχές;
Η φορολογική εξίσωση μεταξύ πολιτικών και πολιτών και εξορθολογισμός στα συστήματα αμοιβών, είναι θέματα ηθικής τάξης και όταν θα έρθουν οι διατάξεις νόμου για να τα ρυθμίσουν, τότε θα πάρει σάρκα και οστά το σύνθημα «ήταν δίκαιο, έγινε πράξη». Μέχρι τότε γαργάρα, γιατί ο κόσμος το πήρε χαμπάρι και η εκ των υστέρων επίκληση παραίτησης για λόγους ευθιξίας, δεν τον συγκινεί.
Οι πολίτες πιστεύουν ότι στα «ψιλά» μέσα στις εκατοντάδες σελίδες νομοσχεδίων και μνημονίων, περνάνε διατάξεις που ωφελούν τα οικονομικά των πολιτικών και βλάπτουν τα δικά τους.
Η μόνιμη επωδός ότι όλοι το ίδιο είναι, επιβεβαιώνεται από τέτοιου είδους ατοπήματα των εκπροσώπων του λαού. Λίστες ντροπής, επιδόματα ανήθικα, καταγγελίες ανώνυμες, λάσπη καθημερινά στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πολίτες που μπαίνουν στην πολιτική, άλλοι για να πλουτίσουν και άλλοι για να βρουν μια καλοπληρωμένη δουλειά. Πολιτικοί που δεν θα μπορούσαν να διευθύνουν ούτε περίπτερο, διοικούν Υπουργεία, Οργανισμούς, νοσοκομεία, κρατικές υπηρεσίες.
Πολιτικοί χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις ξένης γλώσσας επιλέγονται να εκπροσωπήσουν τη χώρα σε διεθνή συνέδρια και συσκέψεις.
Μπορεί οι διάφορες διατάξεις που ευνοούν τους πολιτικούς να ψηφίζονται νύχτα, όμως οι πολίτες τους ψηφίζουμε μέρα μεσημέρι και θα έπρεπε να προσέχουμε περισσότερο για το «σκάρτο» υλικό που επιλέγουμε.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018
Ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων. Χωρίς αστερίσκους και άνω τελείες
Ανήκεστο βλάβη σε ζωτικής σημασίας εθνικά συμφέροντα μας ενέχει, η προκλητικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο και στα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου. Η χώρα μας περνά από μια πολύ δύσκολη καμπή και η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει τις δέουσες πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση της κρίσης μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών οργανισμών ΝΑΤΟ και ΟΗΕ. Αφιερώνει όλο της τον δυναμισμό στον διχασμό των κομμάτων της αντιπολίτευσης και στον προσπορισμό πολιτικών ωφελειών, στρουθοκαμηλίζοντας στα εθνικά θέματα και στους πιθανούς κινδύνους από τον επεκτατισμό των γειτόνων της. Σπέρνει στο εσωτερικό ένα επικίνδυνο εμφύλιο- πολεμικό κλίμα!
Μετά από μια μνημονιακή οκταετία, είμαστε στο χείλος του γκρεμού όσο κι αν η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εξωραΐζει την εικόνα. Με χαμηλή εθνική αυτοεκτίμηση, με υψηλά επιτόκια δανεισμού στην οικονομία, με ατέρμονη σκάνδαλο – φάρμακο- αερολογία στη σκιά πολιτικών σκοπιμοτήτων, είμαστε ευάλωτοι ως έθνος, είμαστε του κλώτσου και του μπάτσου, καφενειακά.
Η λύση για το Σκοπιανό φαίνεται ότι «βαλτώνει» για πολλοστή φορά. Οι Τσάμηδες συνεχίζουν τα «χορευτικά» αποζημιώσεων και εθνικών διεκδικήσεων και η Τουρκία τον «χαβά» της με το Αιγαίο και τα οικόπεδα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου.
Η δειλία και η ασημαντότητα των πολιτικών ταγών μας, η συνεχιζόμενη νοοτροπία ραγιά, τα μικροπολιτικά συμφέροντα και οι διχαστικές κορώνες των βιρτουόζων θεσμικών παραγόντων, έφεραν τη χώρα σε εξαιρετικά αδύναμη θέση και στην κόψη του ξυραφιού.
Χρειάζεται από τους έχοντες την ευθύνη, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ψυχραιμία, συνέπεια, συνεργασία, υπευθυνότητα, ρεαλισμός στην εκτίμηση της παρούσας κατάστασης, εθνικά περιθώρια συνεννόησης και όχι αντιπαραθέσεις που θυμίζουν τα αιώνια ποδοσφαιρικά ντέρμπυ. Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής με χούλιγκανς τους πολιτικούς, δεν κοσμεί το πολιτικό σύστημα μιας ευρωπαϊκής χώρας. Πρέπει να αποβληθούν του συστήματος.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζουν στα όρια της φτώχειας, περιμένοντας ένα ρεαλιστικό σχέδιο και όχι υποσχέσεις για την ενίσχυση της οικονομίας, τη μείωση της ανεργίας, το τέλος του brain drain. Η χώρα χρειάζεται ενότητα δυνάμεων για να τα καταφέρει. Μια άλλη πολιτική κατεύθυνση, ένα άλλο σχέδιο, διαφάνεια, αξιοκρατία, είναι τα αναγκαία για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες των μνημονιακών χρόνων και για να ανοίξουν επιτέλους νέοι δρόμοι παραγωγής πλούτου, δίκαιης διανομής, αξιοπρεπούς εργασίας. Ένα πραγματικό κράτος δικαίου που σέβεται τον πολίτη .
Ελεηνολογίες, ρητορική πεζοδρομίου, αγοραίος λόγος, πολιτικός ανταγωνισμός με ατάκες κενού περιεχομένου όπως όλα στο φως, καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται, δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας ή εμείς καθαροί, οι άλλοι βρώμικοι, δεν προάγουν τον λεγόμενο πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας, απλά, υποδαυλίζουν αυτοκτονικά, μια πολεμική ανάφλεξη με απρόβλεπτες συνέπειες. Ενότητα των πολιτικών δυνάμεων, η μοναδική έξοδος από τα αδιέξοδα, χωρίς αστερίσκους και άνω τελείες, φυσικά!
Μετά από μια μνημονιακή οκταετία, είμαστε στο χείλος του γκρεμού όσο κι αν η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εξωραΐζει την εικόνα. Με χαμηλή εθνική αυτοεκτίμηση, με υψηλά επιτόκια δανεισμού στην οικονομία, με ατέρμονη σκάνδαλο – φάρμακο- αερολογία στη σκιά πολιτικών σκοπιμοτήτων, είμαστε ευάλωτοι ως έθνος, είμαστε του κλώτσου και του μπάτσου, καφενειακά.
Η λύση για το Σκοπιανό φαίνεται ότι «βαλτώνει» για πολλοστή φορά. Οι Τσάμηδες συνεχίζουν τα «χορευτικά» αποζημιώσεων και εθνικών διεκδικήσεων και η Τουρκία τον «χαβά» της με το Αιγαίο και τα οικόπεδα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου.
Η δειλία και η ασημαντότητα των πολιτικών ταγών μας, η συνεχιζόμενη νοοτροπία ραγιά, τα μικροπολιτικά συμφέροντα και οι διχαστικές κορώνες των βιρτουόζων θεσμικών παραγόντων, έφεραν τη χώρα σε εξαιρετικά αδύναμη θέση και στην κόψη του ξυραφιού.
Χρειάζεται από τους έχοντες την ευθύνη, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ψυχραιμία, συνέπεια, συνεργασία, υπευθυνότητα, ρεαλισμός στην εκτίμηση της παρούσας κατάστασης, εθνικά περιθώρια συνεννόησης και όχι αντιπαραθέσεις που θυμίζουν τα αιώνια ποδοσφαιρικά ντέρμπυ. Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής με χούλιγκανς τους πολιτικούς, δεν κοσμεί το πολιτικό σύστημα μιας ευρωπαϊκής χώρας. Πρέπει να αποβληθούν του συστήματος.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζουν στα όρια της φτώχειας, περιμένοντας ένα ρεαλιστικό σχέδιο και όχι υποσχέσεις για την ενίσχυση της οικονομίας, τη μείωση της ανεργίας, το τέλος του brain drain. Η χώρα χρειάζεται ενότητα δυνάμεων για να τα καταφέρει. Μια άλλη πολιτική κατεύθυνση, ένα άλλο σχέδιο, διαφάνεια, αξιοκρατία, είναι τα αναγκαία για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες των μνημονιακών χρόνων και για να ανοίξουν επιτέλους νέοι δρόμοι παραγωγής πλούτου, δίκαιης διανομής, αξιοπρεπούς εργασίας. Ένα πραγματικό κράτος δικαίου που σέβεται τον πολίτη .
Ελεηνολογίες, ρητορική πεζοδρομίου, αγοραίος λόγος, πολιτικός ανταγωνισμός με ατάκες κενού περιεχομένου όπως όλα στο φως, καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται, δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας ή εμείς καθαροί, οι άλλοι βρώμικοι, δεν προάγουν τον λεγόμενο πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας, απλά, υποδαυλίζουν αυτοκτονικά, μια πολεμική ανάφλεξη με απρόβλεπτες συνέπειες. Ενότητα των πολιτικών δυνάμεων, η μοναδική έξοδος από τα αδιέξοδα, χωρίς αστερίσκους και άνω τελείες, φυσικά!
Θανάσης Παπαμιχάηλ, Επικοινωνιολόγος
Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018
Η Μεγάλη του Γκαίμπελς Σχολή. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο σκοτεινός μετρ της προπαγάνδας, ναζιστής, δημαγωγός, συνεργάτης του Χίτλερ, εμπνευστής και ενορχηστρωτής διαβολικών προπαγανδιστικών ενεργειών, δημιούργησε τη σχολή Γκαίμπελς. Μια σχολή που πολλοί προσπάθησαν και προσπαθούν να μιμηθούν. Κάποιοι με επιτυχία και άλλοι με «χονδροκομμένες» αποτυχημένες προσπάθειες, άλλοτε με οχετούς ψηφιακής ψευδολογίας, και άλλοτε με κυβερνητικούς βερμπαλισμούς. Ο λαϊκισμός, οι ψεύτικες υποσχέσεις και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα αποτελούν κύρια μαθήματα κατεύθυνσης της σχολής Γκαίμπελς. Και καλοί οι κυβερνητικοί μαθητές παρά το γεγονός ότι φόρτωσαν στις πλάτες των πολιτών νέους δυσβάσταχτους φόρους, επέβαλλαν τα capital controls, στέρησαν την οικονομία από κάθε επενδυτική ρευστότητα, θριαμβολογούν για την λεκτική αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας σύμφωνα με τις αξιολογήσεις των οίκων αξιολόγησης του εξωτερικού, που σχεδόν πάντα πέφτουν έξω τις αξιολογήσεις τους! Τα δύο εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας, οι διορθωτικές αλλαγές που λιμνάζουν και η απούσα εμπιστοσύνη των ξένων επενδυτών είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες της επιτυχίας και της υπευθυνότητας των κυβερνώντων!
Η μεγάλη επιτυχία των συλλαλητηρίων έδωσε στην κυβερνώσα παράταξη τη δυνατότητα να αναδείξει ένα ακόμη ταλέντο στις «Γκαιμπελικές» μεθόδους. Με έναν ακόμη άσο στο μανίκι, που λέγεται NOVARTIS, κατάφερε να αποπροσανατολίσει την κοινωνία από το μεγάλο εθνικό θέμα, το Σκοπιανό, αλλά και μία πραγματική ευκαιρία, για παρθενορραφή στο διάτρητο ηθικό πλεονέκτημα τους. Η σπουδή της αποκάλυψης του σκανδάλου, απέδειξε πόσο φοβήθηκε τις πλατείες, όπου άλλοτε κυριαρχούσε καθοδηγώντας αγανακτισμένα πλήθη και υποκινώντας πράξεις βίας στο όνομα της οργής των αδικημένων πολιτών.
Με οδηγό τον πανικό από τον όγκο των συλλαλητηρίων και την συνεχιζόμενη δημοσκοπική κατάρρευση δεν δίστασαν για να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα, να πετάξουν τη λεγόμενη «λάσπη» σκανδαλολογίας στον καθρέφτη, αδιαφορώντας για τη δολοφονία χαρακτήρων και υποβάθμιση της εικόνας της χώρας μας στο εξωτερικό.
Στη δίνη του πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, της δημοσκοπικής ανάτασης και της επιδιωκόμενης διάλυσης της αντιπολίτευσης, το πολιτικό μας σύστημα, στο σύνολο του, βγαίνει τρομερά λαβωμένο, αν και οι ιθύνοντες διαλαλούν ότι έχουν «λευκό ποινικό και πολιτικό μητρώο». Το ποινικό που προσθέτουν, είναι ατυχές. Αν είχαν ποινικό μητρώο «λερωμένο», δεν θα ήταν στη Βουλή.
Η χώρα μας, μετά από μια μνημονιακή οκταετία, βρίσκεται σε εξαιρετικά αδύναμη θέση και στην κόψη του ξυραφιού. Χρειάζεται από τους έχοντες την ευθύνη της διακυβέρνησης, ψυχραιμία, συνέπεια, συνεργασία, υπευθυνότητα, ρεαλισμό στην εκτίμηση, γέφυρες πολιτικής σταθερότητας και εθνικά περιθώρια συνεννόησης και όχι κομματικά.
Όσο για τις λεγόμενες «Γκαιμπελικές» μεθόδους, καλό είναι να τις αποφεύγει η κάθε κυβέρνηση. Υποθάλπουν τη συζήτηση και τον διάλογο, οδηγούν στη λάσπη και σε κλοτσοπατινάδες. Στο «δόξα πατρί» της κρίσης, η φοίτηση στη μεγάλη σχολή Γκαίμπελς φιντανακίων και αλεπούδων της πολιτικής, βλάπτει σοβαρά τη Δημοκρατία.
Η μεγάλη επιτυχία των συλλαλητηρίων έδωσε στην κυβερνώσα παράταξη τη δυνατότητα να αναδείξει ένα ακόμη ταλέντο στις «Γκαιμπελικές» μεθόδους. Με έναν ακόμη άσο στο μανίκι, που λέγεται NOVARTIS, κατάφερε να αποπροσανατολίσει την κοινωνία από το μεγάλο εθνικό θέμα, το Σκοπιανό, αλλά και μία πραγματική ευκαιρία, για παρθενορραφή στο διάτρητο ηθικό πλεονέκτημα τους. Η σπουδή της αποκάλυψης του σκανδάλου, απέδειξε πόσο φοβήθηκε τις πλατείες, όπου άλλοτε κυριαρχούσε καθοδηγώντας αγανακτισμένα πλήθη και υποκινώντας πράξεις βίας στο όνομα της οργής των αδικημένων πολιτών.
Με οδηγό τον πανικό από τον όγκο των συλλαλητηρίων και την συνεχιζόμενη δημοσκοπική κατάρρευση δεν δίστασαν για να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα, να πετάξουν τη λεγόμενη «λάσπη» σκανδαλολογίας στον καθρέφτη, αδιαφορώντας για τη δολοφονία χαρακτήρων και υποβάθμιση της εικόνας της χώρας μας στο εξωτερικό.
Στη δίνη του πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, της δημοσκοπικής ανάτασης και της επιδιωκόμενης διάλυσης της αντιπολίτευσης, το πολιτικό μας σύστημα, στο σύνολο του, βγαίνει τρομερά λαβωμένο, αν και οι ιθύνοντες διαλαλούν ότι έχουν «λευκό ποινικό και πολιτικό μητρώο». Το ποινικό που προσθέτουν, είναι ατυχές. Αν είχαν ποινικό μητρώο «λερωμένο», δεν θα ήταν στη Βουλή.
Η χώρα μας, μετά από μια μνημονιακή οκταετία, βρίσκεται σε εξαιρετικά αδύναμη θέση και στην κόψη του ξυραφιού. Χρειάζεται από τους έχοντες την ευθύνη της διακυβέρνησης, ψυχραιμία, συνέπεια, συνεργασία, υπευθυνότητα, ρεαλισμό στην εκτίμηση, γέφυρες πολιτικής σταθερότητας και εθνικά περιθώρια συνεννόησης και όχι κομματικά.
Όσο για τις λεγόμενες «Γκαιμπελικές» μεθόδους, καλό είναι να τις αποφεύγει η κάθε κυβέρνηση. Υποθάλπουν τη συζήτηση και τον διάλογο, οδηγούν στη λάσπη και σε κλοτσοπατινάδες. Στο «δόξα πατρί» της κρίσης, η φοίτηση στη μεγάλη σχολή Γκαίμπελς φιντανακίων και αλεπούδων της πολιτικής, βλάπτει σοβαρά τη Δημοκρατία.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Αλί και τρισαλί. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Αλί σ’ αυτούς που θα υπογράψουν για τη Μακεδονία, θα συζητήσουν για τους Τσάμηδες, θα φοβηθούν να πατήσουν το πόδι τους στα Ίμια, θα συμφωνούν σε αλλαγή συνόρων μόνο και μόνο για να κρατήσουν την εξουσία.
Αλί σε φανερούς και αφανείς συνεταίρους – συγκάτοικους στην εξουσία που ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία για ενενήντα εννέα χρόνια, λες και ήταν η περιουσία του πατέρα τους.
Αλί σε όσους αντί να λένε «όχι» απαντάνε με «ναι» σε όλα τα μαγειρέματα που οι ξένοι «φίλοι» τους ετοιμάζουν. Το θράσεμα λόγων τους δεν έχει όρια. Διαφωνούν με ότι δεν τους συμφέρει, λοιδορούν και απαξιώνουν ότι μπαίνει φραγμός στα τυχοδιωκτικά πολιτικά τους σχέδια και οράματα. Ακόμη και δημοψηφίσματα!
Αλί σε όσους πιστεύουν ότι όσοι δεν παρευρέθηκαν στα συλλαλητήρια, το έκαναν γιατί επικροτούν την πολιτική τους. Πόσο βαθιά νυχτωμένοι μπορεί να είναι ή για πόσο ανόητοι πιστεύουν ότι είμαστε; Ούτε νήπια δεν ξεγελιόνται με τέτοια επιχειρήματα.
Αλί σε όσους θεωρούν ασήμαντο τον μικρό αριθμό των 140.000 χιλιάδων διαδηλωτών και δεν φέρνουν στη μνήμη τους τα «δικά» τους συλλαλητήρια των 10.000 αγανακτισμένων που έριξαν την κυβέρνηση και τους έφεραν στην εξουσία. Τόσο αμνήμονες γίνανε πλέον ή από τις πολλές «σβούρες» χάσανε τα λογικά τους;
Αλί σε όσους από τον καναπέ του σπιτιού τους, αναρτούν στα social media, φιλολογικές κορώνες περί διχασμού των πολιτών, επικράτηση πατριωτικού συμφέροντος, σύνεση, ψυχραιμία, συνεννόηση και διπλωματική συνεργασία για την επίλυση των εθνικών θεμάτων. Δεν γνωρίζουν ότι ιστορικά οι στρατηγικές της απάθειας, οδηγούν σε εθνικές ήττες και καταστροφές.
Αλί στους υπηρεσιακούς διορισμένους γραφειοκράτες που διαστρεβλώνουν με χαλκευμένα στοιχεία την πραγματικότητα, χάριν της προφύλαξης της εικόνας των χορηγών τους, ακόμη κι όταν οι σπόνσορες των θέσεων τους πνέουν τα λοίσθια!
Αλί σε πολιτικούς ταγούς που κομπορρημονούν και διεκδικώντας το αλάθητο διατυμπανίζουν ότι η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με συλλαλητήρια αλλά με εθνικά υπεύθυνες θέσεις και εθνική συνεννόηση. Βλέπουν σήμερα ότι υπάρχει εθνική συνεννόηση, εθνική στρατηγική και κυβερνητική εθνική ευαισθησία; Ενός ανδρός αρχή, είναι οι κυβερνητικές αποφάσεις. Ο λαός μόνο να στηρίζει με αίμα και θυσίες. Και η αντιπολίτευση στην απέξω!
Αλί σε όσους πιστεύουν ότι το μέτωπο λογικής και συναίνεσης όλων των προοδευτικών κομμάτων θα γίνεται a la cart. Μόνο στα θέματα που βολεύουν την κυβέρνηση και ιδιαίτερα στο Μακεδονικό. Στην παιδεία, στην υγεία, στην οικονομία να αλωνίζει μόνη της χωρίς να δίνει λογαριασμό. Κι αυτό λέγεται μέτωπο λογικής ή παραλόγου;
Αλί και τρισαλί σε όσους δεν πήραν το βαθύτερο μήνυμα των δύο συλλαλητηρίων και ελαφρά τη καρδία το αποκωδικοποίησαν. Θα πρέπει να τους προβληματίσει.
Αλί σε φανερούς και αφανείς συνεταίρους – συγκάτοικους στην εξουσία που ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία για ενενήντα εννέα χρόνια, λες και ήταν η περιουσία του πατέρα τους.
Αλί σε όσους αντί να λένε «όχι» απαντάνε με «ναι» σε όλα τα μαγειρέματα που οι ξένοι «φίλοι» τους ετοιμάζουν. Το θράσεμα λόγων τους δεν έχει όρια. Διαφωνούν με ότι δεν τους συμφέρει, λοιδορούν και απαξιώνουν ότι μπαίνει φραγμός στα τυχοδιωκτικά πολιτικά τους σχέδια και οράματα. Ακόμη και δημοψηφίσματα!
Αλί σε όσους πιστεύουν ότι όσοι δεν παρευρέθηκαν στα συλλαλητήρια, το έκαναν γιατί επικροτούν την πολιτική τους. Πόσο βαθιά νυχτωμένοι μπορεί να είναι ή για πόσο ανόητοι πιστεύουν ότι είμαστε; Ούτε νήπια δεν ξεγελιόνται με τέτοια επιχειρήματα.
Αλί σε όσους θεωρούν ασήμαντο τον μικρό αριθμό των 140.000 χιλιάδων διαδηλωτών και δεν φέρνουν στη μνήμη τους τα «δικά» τους συλλαλητήρια των 10.000 αγανακτισμένων που έριξαν την κυβέρνηση και τους έφεραν στην εξουσία. Τόσο αμνήμονες γίνανε πλέον ή από τις πολλές «σβούρες» χάσανε τα λογικά τους;
Αλί σε όσους από τον καναπέ του σπιτιού τους, αναρτούν στα social media, φιλολογικές κορώνες περί διχασμού των πολιτών, επικράτηση πατριωτικού συμφέροντος, σύνεση, ψυχραιμία, συνεννόηση και διπλωματική συνεργασία για την επίλυση των εθνικών θεμάτων. Δεν γνωρίζουν ότι ιστορικά οι στρατηγικές της απάθειας, οδηγούν σε εθνικές ήττες και καταστροφές.
Αλί στους υπηρεσιακούς διορισμένους γραφειοκράτες που διαστρεβλώνουν με χαλκευμένα στοιχεία την πραγματικότητα, χάριν της προφύλαξης της εικόνας των χορηγών τους, ακόμη κι όταν οι σπόνσορες των θέσεων τους πνέουν τα λοίσθια!
Αλί σε πολιτικούς ταγούς που κομπορρημονούν και διεκδικώντας το αλάθητο διατυμπανίζουν ότι η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με συλλαλητήρια αλλά με εθνικά υπεύθυνες θέσεις και εθνική συνεννόηση. Βλέπουν σήμερα ότι υπάρχει εθνική συνεννόηση, εθνική στρατηγική και κυβερνητική εθνική ευαισθησία; Ενός ανδρός αρχή, είναι οι κυβερνητικές αποφάσεις. Ο λαός μόνο να στηρίζει με αίμα και θυσίες. Και η αντιπολίτευση στην απέξω!
Αλί σε όσους πιστεύουν ότι το μέτωπο λογικής και συναίνεσης όλων των προοδευτικών κομμάτων θα γίνεται a la cart. Μόνο στα θέματα που βολεύουν την κυβέρνηση και ιδιαίτερα στο Μακεδονικό. Στην παιδεία, στην υγεία, στην οικονομία να αλωνίζει μόνη της χωρίς να δίνει λογαριασμό. Κι αυτό λέγεται μέτωπο λογικής ή παραλόγου;
Αλί και τρισαλί σε όσους δεν πήραν το βαθύτερο μήνυμα των δύο συλλαλητηρίων και ελαφρά τη καρδία το αποκωδικοποίησαν. Θα πρέπει να τους προβληματίσει.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2018
Το «πέρασμα» από τον Ρουβίκωνα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Στη Ρωμαϊκή εποχή απαγορευόταν για τους Ρωμαίους στρατηγούς να διαβούν τον ποταμό Ρουβίκωνα με τις λεγεώνες τους, για λόγους αποτροπής ενδεχόμενου πραξικοπήματος ή εμφυλίου πολέμου. Στις μέρες μας η υπέρβαση του Ρουβίκωνα είναι πολλές φορές αναγκαία.
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που στοχεύει στην αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές η διεύρυνση, το «πέρασμα» από τον Ρουβίκωνα είναι επιβεβλημένη. Δεν φτάνει η συνεχιζόμενη σκληρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, ούτε η ανευθυνότητα και ο τυχοδιωκτισμός που καταλογίζεται στον οικοδεσπότη του Μεγάρου Μαξίμου, ούτε πολύ περισσότερο η αφωνία και απουσία ήχου από τις τηλεοπτικές κάμερες κατά την συνάντηση. Οι εκλογές κερδίζονται από στελέχη που τρέχουν από καφενείο, σε καφενείο, από συγκέντρωση σε συγκέντρωση, από ΜΜΕ σε ΜΜΕ. Αν υπολογιστεί ότι ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων αποφασίζει πάνω στην κάλπη, τότε οι κομματικές προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν παίζουν και σπουδαίο ρόλο.
Κομματική διεύρυνση και άνοιγμα εισόδου στελεχών από όμορους κομματικούς χώρους.
Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να πάρει χαρακτηριστικά κυβερνησιμότητας θα πρέπει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την ταυτότητα του ως πολυσυλλεκτικό, με ανοιχτό προφίλ, με διαχωριστικές κομματικές γραμμές που τέμνονται.
Θα πρέπει οι αρχές και ιδέες του κόμματος να συνάδουν με αυτές της κοινωνίας για να ενδυναμώνουν το ηγετικό προφίλ του αρχηγού της παράταξης. Με διείσδυση στις τοπικές κοινωνίες, με μηχανισμούς προσέλκυσης στελεχών από συγγενείς ιδεολογικά χώρους, με διάλογο χωρίς «όρους» και προϋποθέσεις. Οι «δικές» μας αρχές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και ευήκοα ώτα, καταφέροντας σημαντικό πλήγμα ακόμη και διάλυση του αντιπάλου. Η επιρροή στον κομματικό μηχανισμό αντίπαλων κομμάτων σημαίνει βαθύτερη διείσδυση στον κοινωνικό ιστό, μεγιστοποίηση επικοινωνιακών ωφελημάτων, αποτελεσματικότερη απόδοση των πολιτικών μηνυμάτων και καλύτερη στοχοποίηση. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, η φτωχοποίηση μεγάλου ποσοστού των Ελλήνων πολιτών, η ανακολουθία της οικονομικής ανάπτυξης με τις άδειες τσέπες, αποτελούν τα καλύτερα επιχειρήματα για την διείσδυση στις τοπικές κοινωνίες μέσω της αυτοδιοίκησης και των συνδικαλιστικών ενώσεων με παράλληλη επισήμανση των κοινών στόχων για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και έξοδο από την οικονομική και πολιτιστική κρίση.
Στο θέμα των Σκοπίων ο Πρωθυπουργός επιδιώκει την μέγιστη δυνατή συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με στόχο την επίλυση ενός χρόνιου ακανθώδους προβλήματος, αλλά και τη διεύρυνση της αποδοχής του κόμματος του σε όμορους χώρους, ευελπιστώντας την συγκατοίκηση σε επόμενες εκλογές. Η εκ βαθέων εξομολόγηση – δήλωση του Προέδρου της βουλής «περί οριζόντιας διαφοροποίησης του κοινοβουλευτικού σώματος» δεν αφήνει περιθώρια άλλης ερμηνείας.
Ο σχεδιασμός είναι προφανής. Διχάζουμε τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στη συνέχεια προσεταιριζόμαστε στελέχη και ομάδες τους, μια και η κινητικότητα στελεχών από τα κόμματα είναι καθημερινά και πιο εύκολη.
Και από συμπαγή κόμματα γίνονται αποκόμματα! Και από εν δυνάμει Πρωθυπουργοί γίνονται αποσυνάγωγοι!
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήρθε η ώρα για μια ριψοκίνδυνη απόφαση διεύρυνσης, με γνώμονα την αυτοδυναμία. Διαφορετικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβιώσει στην κυβέρνηση με έτερο κόμμα της κεντροαριστεράς.
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που στοχεύει στην αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές η διεύρυνση, το «πέρασμα» από τον Ρουβίκωνα είναι επιβεβλημένη. Δεν φτάνει η συνεχιζόμενη σκληρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, ούτε η ανευθυνότητα και ο τυχοδιωκτισμός που καταλογίζεται στον οικοδεσπότη του Μεγάρου Μαξίμου, ούτε πολύ περισσότερο η αφωνία και απουσία ήχου από τις τηλεοπτικές κάμερες κατά την συνάντηση. Οι εκλογές κερδίζονται από στελέχη που τρέχουν από καφενείο, σε καφενείο, από συγκέντρωση σε συγκέντρωση, από ΜΜΕ σε ΜΜΕ. Αν υπολογιστεί ότι ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων αποφασίζει πάνω στην κάλπη, τότε οι κομματικές προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν παίζουν και σπουδαίο ρόλο.
Κομματική διεύρυνση και άνοιγμα εισόδου στελεχών από όμορους κομματικούς χώρους.
Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να πάρει χαρακτηριστικά κυβερνησιμότητας θα πρέπει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την ταυτότητα του ως πολυσυλλεκτικό, με ανοιχτό προφίλ, με διαχωριστικές κομματικές γραμμές που τέμνονται.
Θα πρέπει οι αρχές και ιδέες του κόμματος να συνάδουν με αυτές της κοινωνίας για να ενδυναμώνουν το ηγετικό προφίλ του αρχηγού της παράταξης. Με διείσδυση στις τοπικές κοινωνίες, με μηχανισμούς προσέλκυσης στελεχών από συγγενείς ιδεολογικά χώρους, με διάλογο χωρίς «όρους» και προϋποθέσεις. Οι «δικές» μας αρχές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και ευήκοα ώτα, καταφέροντας σημαντικό πλήγμα ακόμη και διάλυση του αντιπάλου. Η επιρροή στον κομματικό μηχανισμό αντίπαλων κομμάτων σημαίνει βαθύτερη διείσδυση στον κοινωνικό ιστό, μεγιστοποίηση επικοινωνιακών ωφελημάτων, αποτελεσματικότερη απόδοση των πολιτικών μηνυμάτων και καλύτερη στοχοποίηση. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, η φτωχοποίηση μεγάλου ποσοστού των Ελλήνων πολιτών, η ανακολουθία της οικονομικής ανάπτυξης με τις άδειες τσέπες, αποτελούν τα καλύτερα επιχειρήματα για την διείσδυση στις τοπικές κοινωνίες μέσω της αυτοδιοίκησης και των συνδικαλιστικών ενώσεων με παράλληλη επισήμανση των κοινών στόχων για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και έξοδο από την οικονομική και πολιτιστική κρίση.
Στο θέμα των Σκοπίων ο Πρωθυπουργός επιδιώκει την μέγιστη δυνατή συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με στόχο την επίλυση ενός χρόνιου ακανθώδους προβλήματος, αλλά και τη διεύρυνση της αποδοχής του κόμματος του σε όμορους χώρους, ευελπιστώντας την συγκατοίκηση σε επόμενες εκλογές. Η εκ βαθέων εξομολόγηση – δήλωση του Προέδρου της βουλής «περί οριζόντιας διαφοροποίησης του κοινοβουλευτικού σώματος» δεν αφήνει περιθώρια άλλης ερμηνείας.
Ο σχεδιασμός είναι προφανής. Διχάζουμε τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στη συνέχεια προσεταιριζόμαστε στελέχη και ομάδες τους, μια και η κινητικότητα στελεχών από τα κόμματα είναι καθημερινά και πιο εύκολη.
Και από συμπαγή κόμματα γίνονται αποκόμματα! Και από εν δυνάμει Πρωθυπουργοί γίνονται αποσυνάγωγοι!
Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήρθε η ώρα για μια ριψοκίνδυνη απόφαση διεύρυνσης, με γνώμονα την αυτοδυναμία. Διαφορετικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβιώσει στην κυβέρνηση με έτερο κόμμα της κεντροαριστεράς.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Η αποστοίχιση των πολιτών από τους πολιτικούς. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Σκιαμαχίες όλων των πολιτικών κομμάτων για τους πραγματικούς λόγους φτωχοποίησης της κοινωνίας. Λίγο ή πολύ αδικαιολόγητα, πολλαπλασίασαν τα προβλήματα της ζώσας πραγματικότητας που βιώνουμε. Οι στρατηγικές, οι τακτικισμοί και οι αρχιτεκτονικές εκλογικές τους μεθοδεύσεις δεν κατάφεραν να επιλύσουν τα καυτά προβλήματα που ζει κάθε οικογένεια, κάθε επιχείρηση, τριετής και πάνω άνεργοι, εργαζόμενοι σε μορφή ευέλικτης εργασίας που δεν καλύπτει τα βασικά της επιβίωσης.
Όλοι φοβούνται το αύριο, μην ξέροντας τι τους ξημερώνει. Διαφωνίες, ανικανότητες, εγωισμοί, προσωπικές φιλοδοξίες ταλανίζουν το πολιτικό σύστημα, που ζει τον δικό του πολιτικό μύθο. Η απεικονιζόμενη στα πρόσωπα των πολιτών εθνική θλίψη και ολική κατάθλιψη είναι στους πολιτικούς ορατές σαν πίνακες ζωγραφικής, εποχής μνημονίων!
Σήμερα, αυτό που μονοπωλεί το ενδιαφέρον των κυβερνητικών είναι το «λίφτινγκ» των προσώπων τους, ενόψει του αναμενόμενου ανασχηματισμού, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η κατάρτιση των εθνικών ψηφοδελτίων της κεντροαριστεράς, το Ιδρυτικό Συνέδριο και των υπολοίπων κοινοβουλευτικών κομμάτων, οι τρόποι παραμονής τους στη Βουλή!
Με απλά λόγια, όλοι για την «καρέκλα» της εξουσίας ή ακόμη και του απλού βολέματος στη θέση του ενός από τους τριακόσιους. Αυτά είναι τα προαπαιτούμενα της εκπλήρωσης κάθε προσωπικής φιλοδοξίας και όχι οι καρποί γνήσιου πατριωτισμού και προσφοράς, για μεγάλη μερίδα των πολιτικών μας.
Το κενό μεταξύ της προσφοράς από τους πολιτικούς και ζήτησης από τους πολίτες λειτουργεί ως ασανσέρ. Μειώνεται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με υπέρμετρες προσφορές πολιτικών και εξωπραγματικές απαιτήσεις πολιτών και διευρύνεται σε μεγάλο βαθμό αμέσως μετά τις εκλογές.
Στα μνημονιακά χρόνια η οικονομική κρίση έχει διαφοροποιήσει ριζικά τα αιτήματα των πολιτών. Από τη μια η αναζήτηση εργασίας, η χρηματική κάλυψη των βασικών αναγκών από τους πολίτες και η εγγενής αδυναμία εξυπηρέτησης από τους πολιτικούς, έχουν διαρρήξει τις σχέσεις των άλλοτε συναλλασσομένων.
Από την άλλη, η ανάγκη κάθαρσης διαφάνειας και λογοδοσίας του πολιτικού συστήματος, ανέδειξαν τις παθογένειες του και τις ευθύνες του απέναντι στην φτωχοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτών. Οι πολίτες τους απαξίωσαν απέχοντας από κάθε εκλογική διαδικασία και καθυβρίζοντας τους καθημερινά μέσα από τα όπλα των social media. Η αποστοίχηση των πολιτών από τους πολιτικούς μετά τα κρεσέντα των κυβιστήσεων.
Στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν το λιγότερο κακό, συμβιβάζονται με τον υποψήφιο που θα κάνει τη μικρότερη ζημιά και τα τελευταία χρόνια ψηφίζουν, καταψηφίζοντας.
Η δεκαετία της οικονομικής κρίσης έφερε δραματικές αλλαγές στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Κάτι που σε άλλες χώρες χρειάστηκαν αρκετά περισσότερα χρόνια.
Η επανένταξη των απεχόντων από τις εκλογικές διαδικασίες είναι αρκετά δύσκολη και μόνο νέοι πολιτικοί με όραμα και έμπνευση, μπορεί να τους ξαναφέρουν στην κάλπη. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, δύσκολα να την ανοίξει σε πολιτικό στις μέρες μας.
Το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να αντλήσει χρήσιμα διδάγματα από τις αλόγιστες πολιτικές που έφεραν τα μνημόνια. Με πρώτο δίδαγμα την ποιότητα του πολιτικού λόγου, με μαξιμαλιστικές υποσχέσεις επαναστατικούς θούριους και απειλές για λιντσαρίσματα και κρεμάλες εγχώριων και ξένων πολιτικών.
Όλοι φοβούνται το αύριο, μην ξέροντας τι τους ξημερώνει. Διαφωνίες, ανικανότητες, εγωισμοί, προσωπικές φιλοδοξίες ταλανίζουν το πολιτικό σύστημα, που ζει τον δικό του πολιτικό μύθο. Η απεικονιζόμενη στα πρόσωπα των πολιτών εθνική θλίψη και ολική κατάθλιψη είναι στους πολιτικούς ορατές σαν πίνακες ζωγραφικής, εποχής μνημονίων!
Σήμερα, αυτό που μονοπωλεί το ενδιαφέρον των κυβερνητικών είναι το «λίφτινγκ» των προσώπων τους, ενόψει του αναμενόμενου ανασχηματισμού, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η κατάρτιση των εθνικών ψηφοδελτίων της κεντροαριστεράς, το Ιδρυτικό Συνέδριο και των υπολοίπων κοινοβουλευτικών κομμάτων, οι τρόποι παραμονής τους στη Βουλή!
Με απλά λόγια, όλοι για την «καρέκλα» της εξουσίας ή ακόμη και του απλού βολέματος στη θέση του ενός από τους τριακόσιους. Αυτά είναι τα προαπαιτούμενα της εκπλήρωσης κάθε προσωπικής φιλοδοξίας και όχι οι καρποί γνήσιου πατριωτισμού και προσφοράς, για μεγάλη μερίδα των πολιτικών μας.
Το κενό μεταξύ της προσφοράς από τους πολιτικούς και ζήτησης από τους πολίτες λειτουργεί ως ασανσέρ. Μειώνεται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με υπέρμετρες προσφορές πολιτικών και εξωπραγματικές απαιτήσεις πολιτών και διευρύνεται σε μεγάλο βαθμό αμέσως μετά τις εκλογές.
Στα μνημονιακά χρόνια η οικονομική κρίση έχει διαφοροποιήσει ριζικά τα αιτήματα των πολιτών. Από τη μια η αναζήτηση εργασίας, η χρηματική κάλυψη των βασικών αναγκών από τους πολίτες και η εγγενής αδυναμία εξυπηρέτησης από τους πολιτικούς, έχουν διαρρήξει τις σχέσεις των άλλοτε συναλλασσομένων.
Από την άλλη, η ανάγκη κάθαρσης διαφάνειας και λογοδοσίας του πολιτικού συστήματος, ανέδειξαν τις παθογένειες του και τις ευθύνες του απέναντι στην φτωχοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτών. Οι πολίτες τους απαξίωσαν απέχοντας από κάθε εκλογική διαδικασία και καθυβρίζοντας τους καθημερινά μέσα από τα όπλα των social media. Η αποστοίχηση των πολιτών από τους πολιτικούς μετά τα κρεσέντα των κυβιστήσεων.
Στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν το λιγότερο κακό, συμβιβάζονται με τον υποψήφιο που θα κάνει τη μικρότερη ζημιά και τα τελευταία χρόνια ψηφίζουν, καταψηφίζοντας.
Η δεκαετία της οικονομικής κρίσης έφερε δραματικές αλλαγές στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Κάτι που σε άλλες χώρες χρειάστηκαν αρκετά περισσότερα χρόνια.
Η επανένταξη των απεχόντων από τις εκλογικές διαδικασίες είναι αρκετά δύσκολη και μόνο νέοι πολιτικοί με όραμα και έμπνευση, μπορεί να τους ξαναφέρουν στην κάλπη. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, δύσκολα να την ανοίξει σε πολιτικό στις μέρες μας.
Το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να αντλήσει χρήσιμα διδάγματα από τις αλόγιστες πολιτικές που έφεραν τα μνημόνια. Με πρώτο δίδαγμα την ποιότητα του πολιτικού λόγου, με μαξιμαλιστικές υποσχέσεις επαναστατικούς θούριους και απειλές για λιντσαρίσματα και κρεμάλες εγχώριων και ξένων πολιτικών.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018
Καληνύχτα κύριε Λένιν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Δεν ξέρουμε αν κάποιος έκανε «βουντού» αλλά η κλεψύδρα της παραμονής της κυβέρνησης αδειάζει και άπαντες θα οδηγηθούν επιτέλους στην πόρτα της εξόδου.
Διαπρύσιοι κήρυκες ενός ανύπαρκτου ηθικού πλεονεκτήματος, και εκμεταλλευόμενοι την οργή και απόγνωση των πολιτών από τα μνημόνια, κατάφεραν με ύβρεις και ψεύδη να ανέλθουν στην εξουσία. Πανηγυρίζουν που δεν έσκισαν τα μνημόνια, θριαμβολογούν που κόβουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και να υπόσχονται μια καθαρή έξοδο από τη λιτότητα των μνημονίων, προκαλώντας την κοινή λογική. Τα έδωσαν όλα στους δανειστές, αλλά επαίρονται για τη σθεναρή στάση τους. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες στρατηγικές ψεύδους, θράσους και οργανωμένης εξαπάτησης. Στα δύσκολα επιρρίπτουν την ευθύνη στους προηγούμενους, σε συνομωσίες, σε εγχώριες και ξένες δυνάμεις αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης. Συνειδητά αποπλανούν με μικροεπιδόματα μεγάλες κοινωνικές ομάδες που στενάζουν βυθισμένες στο βούρκο των χρεών και της φτωχοποίησης, και που με την ανεύθυνη πολιτική τους οι κυβερνώντες δημιούργησαν. Ανίκανοι πολιτικοί, γραφικές προσωπικότητες, με χυδαίες εκφράσεις κατά προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και μεγάλων κοινωνικών ομάδων, έμπειροι προπαγανδιστές, αριστερής ιδεοληψίας, διώκτες της ιδιωτικής οικονομίας, οπαδοί του κρατισμού, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού.
Διαπρύσιοι κήρυκες ενός ανύπαρκτου ηθικού πλεονεκτήματος, και εκμεταλλευόμενοι την οργή και απόγνωση των πολιτών από τα μνημόνια, κατάφεραν με ύβρεις και ψεύδη να ανέλθουν στην εξουσία. Πανηγυρίζουν που δεν έσκισαν τα μνημόνια, θριαμβολογούν που κόβουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και να υπόσχονται μια καθαρή έξοδο από τη λιτότητα των μνημονίων, προκαλώντας την κοινή λογική. Τα έδωσαν όλα στους δανειστές, αλλά επαίρονται για τη σθεναρή στάση τους. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες στρατηγικές ψεύδους, θράσους και οργανωμένης εξαπάτησης. Στα δύσκολα επιρρίπτουν την ευθύνη στους προηγούμενους, σε συνομωσίες, σε εγχώριες και ξένες δυνάμεις αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης. Συνειδητά αποπλανούν με μικροεπιδόματα μεγάλες κοινωνικές ομάδες που στενάζουν βυθισμένες στο βούρκο των χρεών και της φτωχοποίησης, και που με την ανεύθυνη πολιτική τους οι κυβερνώντες δημιούργησαν. Ανίκανοι πολιτικοί, γραφικές προσωπικότητες, με χυδαίες εκφράσεις κατά προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και μεγάλων κοινωνικών ομάδων, έμπειροι προπαγανδιστές, αριστερής ιδεοληψίας, διώκτες της ιδιωτικής οικονομίας, οπαδοί του κρατισμού, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού.
Οι συνθήκες διαβίωσης των πολιτών επιδεινώνονται δραματικά μέρα με τη μέρα, με διαφθορά στο Δημόσιο, γραφειοκρατία, εκτόξευση χρεών, κράτος – μπαταξής, απώλεια πίστης των συναλλασσομένων στην αγορά.
Η οπισθοδρόμηση είναι ο μόνος δρόμος που η χώρα γνωρίζει τα τελευταία χρόνια. Όμως οι αντοχές των πολιτών ξεπέρασαν κάθε όριο. Η κλεψύδρα αδειάζει και ο χρόνος παραμονής της ανεκδιήγητης πρώτης φοράς αριστεράς, φτάνει στο τέλος της. Με πρόωρες εκλογές ή στην εξάντληση της θητείας των «καλοβολεμένων», που έχουν «κολλήσει» στις καρέκλες της εξουσίας.
Μια ομάδα από φιντανάκια και αλεπούδες της πολιτικής απολαμβάνουν, σύμφωνα πάντα με της κοσμοθεωρία της Αριστεράς, την τρυφηλότητα της ζωής, εκμεταλλευόμενοι, χωρίς αιδώ, τους προπαγανδιστικούς ακροβατισμούς, πασπαλισμένους με τη χρυσόσκονη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Διορίζουν σε καίριες θέσεις του Δημοσίου, εκατοντάδες κομματικούς φίλους με μοναδικό προσόν, την πλήρη υπακοή και υποταγή στις αποφάσεις των κυβερνώντων.
Ντύνουν τις αδυναμίες τους, με αυταπάτες, ψεύδη, παραποιήσεις, με στόχο την όσο πιο δυνατή μακρύτερη παραμονή στις καρέκλες εξουσίας. Βαφτίζουν την οπισθοδρόμηση, ανάπτυξη, την ανέχεια των πολιτών άνοδο βιοτικού επιπέδου, την υποτέλεια σε εθνικά θέματα, περήφανη εξωτερική πολιτική. Ακόμη και τους πλειστηριασμούς οι αθεόφοβοι τους θεωρούν μοχλούς ανάπτυξης.
Θέλουν να πιστεύουν ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να βιώνουν μια ιδιότυπη φάση ύπνωσης, να είναι σε «κώμα», για να δημιουργήσουν ένα άλλο πολιτικό περιβάλλον της αρεσκείας τους. Όπως στην ταινία «Καληνύχτα κύριε Λένιν». Δεν θα «προκάνουν»! Στις κάλπες οι πολίτες θα τους στείλουν αδιάβαστους στη λήθη της πολιτικής ιστορίας της χώρας.
Θέλουν να πιστεύουν ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να βιώνουν μια ιδιότυπη φάση ύπνωσης, να είναι σε «κώμα», για να δημιουργήσουν ένα άλλο πολιτικό περιβάλλον της αρεσκείας τους. Όπως στην ταινία «Καληνύχτα κύριε Λένιν». Δεν θα «προκάνουν»! Στις κάλπες οι πολίτες θα τους στείλουν αδιάβαστους στη λήθη της πολιτικής ιστορίας της χώρας.
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Τρίτη 16 Ιανουαρίου 2018
Αμερικανιές! Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Το φαινόμενο της αυτοπυρπόλησης,αποτέλεσε στην εποχή μας την έσχατη μορφή προσωπικής διαμαρτυρίας απελπισμένων ατόμων, από πιθανές αδικίες των δυνατών της εξουσίας. Τέτοια φαινόμενα δεν πρόκειται να δούμε από τους κυβερνώντες αν απoτύχουν, στο μεγαλεπήβολο σχέδιο και αφήγημα του νεόυ έτους για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια.
Χρειάζονται «κότσια» για τέτοιους ηρωισμούς. Οι κυβιστήσεις είναι προσφιλές τους άθλημα. Ακόμη κι αν οι πολίτες είναι μέσα στη φωτιά, αυτοί θα χειροκροτάνε υπερηφανευόμενοι ότι τους εκπαίδευσαν να είναι «αναστενάρηδες»! Όλα είναι πιθανά, όταν δια στόματος Πρωθυπουργού ακούμε ότι το κοινωνικό μέρισμα οφείλεται σε «πλεόνασμα» και όχι σε υπερφορολόγηση της κοινωνίας, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει.
Η μη απόδοση των συντάξεων, το άγριο ψαλίδι στις επενδύσεις, η υπερφορολόγηση κινητών και ακινήτων, έφεραν ένα μικρό πλεόνασμα που δόθηκε σαν χριστουγεννιάτικος μπουναμάς ή αντίδωρο, ή ελεημοσύνη. Πείτε το όπως θέλετε. Δυστυχώς η ίδια πολιτική φαίνειται ότι θα ακουλουθήσει η κυβέρνηση και το νέο χρονο, συνεπής στην κοσμοθεωρία της Αριστεράς. Η επιβίωση των πολιτών να γίνεται με επιδοματική πολιτική και όχι με αναπτυξιακούς τρόπους. Ντύνουν τις αδυναμίες τους με αυταπάπες, ψευδαισθήσεις, παραποιήσεις, παραμορφώσεις, με στόχο το κέρδος χρόνου και παραμονής στην εξουσία. Ακόμη και τους πλειστηριασμούς θεωρούν, οι αθεόφοβοι, μοχλούς ανάπτυξης! Και όλα αυτά γιατί δεν θέλουν να μειώσουν τις δαπάνες του Δημόσιου τομέα. Διορίζουν με διάφορους τρόπους, παρά τις απαγορεύσεις των νόμων, και διογκώνουν τις μη παραγωγικές δαπάνες.
Ακόμη και στην επιστράτευση της συντρόφου του, με μια πολυσέλιδη συνέντευξη, κατέφυγε για να επαναλάβει τους προπαγανδιστικούς ακροβατισμούς, της πρώτης φοράς Αριστεράς. Όταν δεν μπορείς να πείσεις με επιχειρήματα τον κόσμο, επιλέγεις να τον «γλυκάνεις» με συναισθήματα. Αμερικανιές!
Ξεπερασμένες πολιτικές στρατηγικές άλλων εποχών και άλλων χωρών.Τα πολιτικά μηνύματα που προσπάθησε να περάσει στον «βρόντο», όταν την ίδια στιγμή ανακοινώνονται αυξήσεις των ειδών πρώτης ανάγκης και μειώσεις αφορολόγητου. Μια συνέντευξη που θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα από τους απλούς πολίτες, γιατί δεν πρόσφερε κάτι στο φιλόπτωχο ταμείο! Φυσικά δεν συμμερίζονται οι περισσότεροι τα επικριτικά σχόλια των τέως συντρόφων τους. Τι ήθελαν να μην παινέψει το σπίτι της; Πολύ φοβάμαι όμως ότι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και θα δούμε κι άλλες συντρόφους πρωτοκλασσάτων της Κυβέρνησης να δίνουν συνεντεύξεις για το πόσο στεναχωρημένοι ήταν τα έτερα τους ήμισυ όταν υπέγραφαν τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Αμερικανιές! Τέτοιος λαός που είμαστε, τέτοιο δούλεμα θέλουμε. Μεταμέλεια και αυτοκριτική δεν περιμένουμε από τους Κυβερνώντες.
Περιμένουμε μόνο να μας μοιράσουν και πάλι «κόλλυβα» αλλά αυτή τη φορά από τις «δικές» μας κηδείες!
Αμερικανιές, από την πρώτη φορά Αριστερά!
Χρειάζονται «κότσια» για τέτοιους ηρωισμούς. Οι κυβιστήσεις είναι προσφιλές τους άθλημα. Ακόμη κι αν οι πολίτες είναι μέσα στη φωτιά, αυτοί θα χειροκροτάνε υπερηφανευόμενοι ότι τους εκπαίδευσαν να είναι «αναστενάρηδες»! Όλα είναι πιθανά, όταν δια στόματος Πρωθυπουργού ακούμε ότι το κοινωνικό μέρισμα οφείλεται σε «πλεόνασμα» και όχι σε υπερφορολόγηση της κοινωνίας, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει.
Η μη απόδοση των συντάξεων, το άγριο ψαλίδι στις επενδύσεις, η υπερφορολόγηση κινητών και ακινήτων, έφεραν ένα μικρό πλεόνασμα που δόθηκε σαν χριστουγεννιάτικος μπουναμάς ή αντίδωρο, ή ελεημοσύνη. Πείτε το όπως θέλετε. Δυστυχώς η ίδια πολιτική φαίνειται ότι θα ακουλουθήσει η κυβέρνηση και το νέο χρονο, συνεπής στην κοσμοθεωρία της Αριστεράς. Η επιβίωση των πολιτών να γίνεται με επιδοματική πολιτική και όχι με αναπτυξιακούς τρόπους. Ντύνουν τις αδυναμίες τους με αυταπάπες, ψευδαισθήσεις, παραποιήσεις, παραμορφώσεις, με στόχο το κέρδος χρόνου και παραμονής στην εξουσία. Ακόμη και τους πλειστηριασμούς θεωρούν, οι αθεόφοβοι, μοχλούς ανάπτυξης! Και όλα αυτά γιατί δεν θέλουν να μειώσουν τις δαπάνες του Δημόσιου τομέα. Διορίζουν με διάφορους τρόπους, παρά τις απαγορεύσεις των νόμων, και διογκώνουν τις μη παραγωγικές δαπάνες.
Ακόμη και στην επιστράτευση της συντρόφου του, με μια πολυσέλιδη συνέντευξη, κατέφυγε για να επαναλάβει τους προπαγανδιστικούς ακροβατισμούς, της πρώτης φοράς Αριστεράς. Όταν δεν μπορείς να πείσεις με επιχειρήματα τον κόσμο, επιλέγεις να τον «γλυκάνεις» με συναισθήματα. Αμερικανιές!
Ξεπερασμένες πολιτικές στρατηγικές άλλων εποχών και άλλων χωρών.Τα πολιτικά μηνύματα που προσπάθησε να περάσει στον «βρόντο», όταν την ίδια στιγμή ανακοινώνονται αυξήσεις των ειδών πρώτης ανάγκης και μειώσεις αφορολόγητου. Μια συνέντευξη που θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα από τους απλούς πολίτες, γιατί δεν πρόσφερε κάτι στο φιλόπτωχο ταμείο! Φυσικά δεν συμμερίζονται οι περισσότεροι τα επικριτικά σχόλια των τέως συντρόφων τους. Τι ήθελαν να μην παινέψει το σπίτι της; Πολύ φοβάμαι όμως ότι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και θα δούμε κι άλλες συντρόφους πρωτοκλασσάτων της Κυβέρνησης να δίνουν συνεντεύξεις για το πόσο στεναχωρημένοι ήταν τα έτερα τους ήμισυ όταν υπέγραφαν τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Αμερικανιές! Τέτοιος λαός που είμαστε, τέτοιο δούλεμα θέλουμε. Μεταμέλεια και αυτοκριτική δεν περιμένουμε από τους Κυβερνώντες.
Περιμένουμε μόνο να μας μοιράσουν και πάλι «κόλλυβα» αλλά αυτή τη φορά από τις «δικές» μας κηδείες!
Αμερικανιές, από την πρώτη φορά Αριστερά!
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)