Αλέξη, ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο σου χαρτί;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Και δεν είναι μόνο το αγροτικό, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, ή μόνο το προσφυγικό. Και ούτε είναι η πολύ επικίνδυνη διασύνδεση όλων αυτών με την αναμενόμενη αξιολόγηση του οικονομικού προγράμματος. Το προσφυγικό διογκώνεται, το οικονομικό φέρνει ζαλάδες και ιλίγγους σε κυβέρνηση και ιδιαίτερα στο Μαξίμου. Και η επιλογή του χαρτιού του «συμψηφισμού» που έπαιξες στις Βρυξέλλες από ότι φαίνεται δεν βγαίνει. Και δεν είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση για την αντιμετώπιση της ελληνικής οικονομικής κρίσης. Δεν αρκούν μόνο να γίνουν στην ώρα τους τα hot spots, κέντρα καταγραφής προσφύγων και μεταναστών για να πάρουμε θετικό πρόσημο στην αξιολόγηση από την τετράδα των θεσμών. Πρέπει να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που όλοι ομολογούν καθυστερημένα ότι θα έπρεπε να είχαν γίνει. Αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, περιορισμός εξόδων, κίνητρα για επενδύσεις.

Φυσικά και θα «ανοίξουν νέες πληγές» στην κοινωνία, αλλά θα σωθεί από τον ολικό ακρωτηριασμό της. Μην περιμένεις Αλέξη, από τους εταίρους να «βάλουν πλάτη» και να δεχτούν μειώσεις στα μέτρα λιτότητας, στις συντάξεις, στις εισφορές. Είναι αμετακίνητοι στις θέσεις τους για νέα λιτότητα όπως οι αγρότες στα μπλόκα. Είναι επίκαιρος άλλωστε και ο στίχος ενός τραγουδιού του προσφάτως αδικοχαμένου τραγουδιστή «όσο δέρμα κι αν πετάξεις, φίδι είσαι, δεν θα αλλάξεις». Κολλάει ταμάμ με τους «θεσμούς» ή Τρόικα!

Η σωτηρία της χώρας δεν θα έρθει με όσα μνημόνια κι αν υπογράψουμε. Η μαύρη τρύπα των μνημονίων θα καταπιεί πολλές ακόμη κυβερνήσεις, κεντροδεξιάς, κεντροαριστεράς ή ακόμη και μιας νέας αριστεράς, μετά το κλείσιμο της παρένθεσης της δικής σου «πρώτης φοράς» αριστεράς.

Αντί να περιμένουμε την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων της Τρόικας για να μας ενημερώσουν για τον όγκο των μέτρων που πρέπει να λάβει η χώρα για να μας δώσουν τα απαραίτητα κεφάλαια για να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, παίξε το τελευταίο και μοναδικό σωτήριο χαρτί που μας απέμεινε.

Ακολούθησε τη Θατσερική συνταγή «όχι στις συντεχνίες των συνδικάτων, όχι στις συντεχνίες των πολυεθνικών» και ενίσχυσε με ειδικό καθεστώς την ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας. Τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Μόνο έτσι θα βγούμε από την κρίση, κάνοντας παράλληλα τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Ο κρατισμός, εμμονή της αριστεράς και τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια, η εμμονή της δεξιάς, δεν επαρκούν να φέρουν κανενός είδους ανάπτυξη σε μια χώρα με 1,5 εκατομμύρια ανέργους και 2 εκατομμύρια συνταξιούχους.

Και οι μεγαλύτερες ξένες επενδύσεις ακόμη κι αν γίνουν, δεν θα μειώσουν τον αριθμό των ανέργων, ούτε πέντε τοις εκατό.

Αν όμως ενισχυθούν με ειδικά καθεστώτα, φορολογικό, ασφαλιστικό, χρηματοδοτήσεις, εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε αναπτυξιακούς κλάδους της οικονομίας μας όπως τουρισμός, πράσινη ενέργεια, υγεία, γεωργία, κτηνοτροφία θα ενισχύσουν και τα δημοσιονομικά έσοδα και την απασχόληση σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Κάπως έτσι τα κατάφερε και η Κύπρος και βγήκε από τα μνημόνια, στις αγορές.

Διαφορετικά η πολιτική της επικοινωνίας, όσο καλά κι αν την μεταχειρίζεται η κυβέρνηση, έχει ημερομηνία λήξης.

Οι δημοσκοπήσεις έχουν αρχίσει να δείχνουν σαφέστατα τα μηνύματα των άλλοτε ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που επιστρέφουν σιγά – σιγά στις ρίζες τους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αλέξη, στις εκλογές του Σεπτέμβρη κέρδισες χρόνο παράτασης και όχι χρόνο κανονικού αγώνα. Και στην παράταση έχουμε και τον «ξαφνικό θάνατο».

«Σιγά τι έγινε αν …» Η απογοήτευση μετά την ελπίδα.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ανοχή της κοινής γνώμης στα αδιέξοδα που την έχουν οδηγήσει, εδώ και ένα χρόνο, οι κυβερνήσεις της λεγόμενης πρώτης φοράς αριστεράς. Και το οξύμωρο είναι ότι ενώ δεν έχει πραγματοποιήσει καμία από τις προεκλογικές υποσχέσεις της, οι διαπραγματεύσεις της με τους δανειστές έχουν αποτύχει και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πάνε από το κακό στο χειρότερο, ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις,  αντιμετωπίζει τη δεινή πραγματικότητα με στωικότητα που θα ζήλευαν ακόμη και οι καταδικασμένοι σε τρις ισόβια! Πόσες χάρες να πάρουν από βασιλείς, προέδρους ή δανειστές!

Οι πολίτες κουράστηκαν να περιμένουν την ανάπτυξη τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, να πληρώνουν φόρους, να τρομάζουν από απειλές GREXIT, επιστροφή στη δραχμή, προβλήματα μεταναστευτικού, ανεργίας, εξαγωγή κεφαλών και κεφαλαίων, απώλεια κεκτημένων, κλειστές κάνουλες χρηματοδότησης και με πολλά άλλα δυσβάσταχτα προβλήματα στους ώμους. Η απογοήτευση πλημμύρισε ολόκληρη την κοινωνία και πλέον δεν αντιδρά όποιον κάλο κι αν της πατήσεις. Τη θέση της αγανάκτησης πήρε η αδιαφορία και το γνωστό μοτό «σιγά τι έγινε αν…».

Σιγά τι έγινε αν η ολιγωρία που επέδειξε η Ελλάδα στην εφαρμογή κοινοτικών αποφάσεων, έφερε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.

Σιγά τι έγινε αν οι τηλεοπτικές άδειες είναι τέσσερις και η πίτα θα μοιραστεί σε νέα «τζάκια» σήμερα καθαρά και αύριο διαπλεκόμενα.

Σιγά τι έγινε αν κλείσανε οι τράπεζες, αν έχουμε capita control, αν φάγαμε τα ψέματα των προεκλογικών υποσχέσεων με το κουτάλι.

Σιγά τι έγινε αν βγούμε από την Σέγκεν και κλείσουν τα σύνορα για κανένα εξάμηνο.

Σιγά τι έγινε αν το κόμμα με. κοντά, τρία εκατομμύρια ψηφοφόρους δεν βρήκε να κάνει αρχηγό της ένα νέο άφθαρτο, αυτοδημιούργητο πρόσωπο, αλλά εξέλεξε γόνο οικογενειοκρατίας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σιγά τι έγινε αν το χρηματιστήριο μας ζει μέρες δραχμής με τον γενικό δείκτη να επιστρέφει στο πολιτικά λεγόμενο «βρώμικο ‘89».

Σιγά τι έγινε αν όλοι ομολογούν ότι έχουμε φτάσει σε αδιέξοδα αλλά οι υπεύθυνοι αρμενίζουν….

Σιγά τι έγινε αν οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται για μια βιώσιμη τηλεοπτική αγορά αλλά αδιαφορούν για τη βιωσιμότητα πολλών κοινωνικών ομάδων.

Σιγά τι έγινε αν το GREXIT παραμένει ζωντανό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Σιγά τι έγινε αν με το νέο εκλογικό νόμο που επεξεργάζεται η κυβέρνηση θα μπει και η «κουτσή Μαρία» στη Βουλή με το 2%, και θα έχουμε ασταθείς κυβερνήσεις.

Σιγά τι έγινε αν εξακολουθήσουμε να ζούμε με δανεικά, άλλωστε δεν ζητήσαμε ποτέ πνευματικά δικαιώματα για τα φώτα του πολιτισμού που τους δώσαμε.

Σιγά τι έγινε αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη σε ποιόν εφιάλτη μας έχουν βυθίσει, και πόσα ακόμη μνημόνια παραμονεύουν.

Σιγά τι έγινε αν κάθε λίγο και λιγάκι κλείνουν οι δρόμοι, τοπικοί και εθνικοί και πλατείες, από τέως αγανακτισμένους και νυν εξαπατημένους ψηφοφόρους. Δεν ιδρώνει το αυτί κανενός!

Πηγαίνουμε ολοταχώς για μετωπική με τα βράχια, και δεν θα είναι περίεργο στις επόμενες εθνικές εκλογές να ψηφιστεί για τρίτη φορά η πρώτη φορά αριστερά και άπαντες εν χορώ θα αναφωνούμε «σιγά τι έγινε…»!

Άλλωστε όπως είπε και ο Δημήτρης Χορν «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχώς ξεψυχάει»!

Οι «εμποράκοι» των ψεύτικων ελπίδων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η εικόνα των πολιτικών δεν φιλοτεχνείται μόνο όταν εκείνοι κατέχουν τα ηνία της εξουσίας ή στο χρόνο που ήταν στην αντιπολίτευση και στον τρόπο που διαχειρίστηκαν και τις δύο εξουσίες αλλά συνδιαμορφώνεται και από τη συμπεριφορά που επιδεικνύουν προϊόντος του χρόνου στο δημόσιο βίο και δημόσιο λόγο.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της πολιτικής επικοινωνίας η εικόνα που φιλοτεχνήθηκε για ορισμένους πολιτικούς από την εποχή που ήταν στην αντιπολίτευση μέχρι και την ανάληψη της εξουσίας και τη διαχείριση της παρέμεινε σταθερά η ίδια και απαράλλαχτη. Εικόνα του σύγχρονου εμποράκου μιας πολιτικής απάτης και ψεύτικων ελπίδων.

Η άκριτη και ανεξέλεγκτη υποσχεσιολογία πολλαπλών και πλούσιων παροχών, η ενίσχυση του τέρατος του λαϊκισμού, με στόχο την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου για την ανάληψη της εξουσίας έφεραν καταστροφικές συνέπειες στη χώρα και αυτό ήταν η αρχή. Συνεχίζοντας, το εμπόριο ψεύτικων ελπίδων και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της εξουσίας, έχουν οδηγήσει κατ’ εξακολούθηση μια κοινωνία στο χείλος του γκρεμού.

Επιδίωξη τους είναι να αποσοβηθεί η κατάργηση της αναμενόμενης ξεκάθαρης ήττας του μοντέλου της «πρώτης φοράς αριστεράς» και της εκλογικής συντριβής του κομματικού συνδυασμού που ανήκουν.

Η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που επικρατεί σε όλες τις κοινωνικές τάξεις δε φαίνεται να προβληματίζει και να επηρεάζει τη συνεχιζόμενη στρατηγική της λιτότητας, ενώ παράλληλα σχεδιάζουν και ανακοινώνουν ότι θα προβούν σε κατ’ επίφαση «προοδευτικές» διορθωτικές πολιτικές, απόλυτα όμως ενσωματωμένες στα κομματικά συμφέροντα και στους αρχικούς σχεδιασμούς τους για την πορεία της χώρας.

Και όλα αυτά αποκαλώντας τα τεχνηέντως «μετά μνημονιακή εποχή»! Άλλωστε οι ίδιοι διαλαλούν ότι θα τηρήσουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις αλλά δεν είναι μνημονιακοί. Αν αυτό δεν είναι παράνοια και δεν έχει ανάγκη ανάλυσης από την ψυχιατρική, τότε συνιστά μοναδική ελληνική πολιτική ιδιαιτερότητα. Και δεν είναι και η μοναδική. Στην δωδεκάμηνη διακυβέρνηση τους εκδηλώθηκαν μερικά από τα πιο απρόσμενα συμβάντα όπως δημοψήφισμα capital controls, υπογραφή τρίτου μνημονίου, κρούσματα διαφθοράς σε διορισμούς ημετέρων, αύξηση ανεργίας και πολλές ακόμη «πληγές» άνοιξαν στην κοινωνία που δύσκολα θα κλείσουν.

Και δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα ούτε ψήγμα αυτοκριτικής και πολύ περισσότερο δεν ακούσαμε από κανένα ούτε στα λατινικά το «mea culpa», ούτε στα ελληνικά ένα «συγνώμη». Φαίνεται ότι έχουν προσβληθεί όλοι από τον ιό της αφωνίας! Φυσικά η αυτοκριτική δεν υπήρξε ποτέ από τα δυνατά σημεία όλων των πολιτικών όπως η ελπίδα και ο λαϊκισμός!

Πολιτικό λίφτινγκ λογότυπου ή ουσίας για τη Νέα Δημοκρατία

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ξεκίνησε να αλλάζει πολλά από την αρχή. Πεισμωμένα, φιλόδοξα, τολμηρά και ασυμβίβαστα. Και άρχισε να κάνει το όραμα πράξη, με πρώτο και καλύτερο το πολύπαθο σήμα, λογότυπο του κόμματος που ηγείται!

Η πρώτη του διαχειριστική πράξη, και ελπίζουμε να μην είναι και η τελευταία, ένα λογότυπο κόμματος που έχει υποστεί ουκ ολίγες «βελτιώσεις» για τους εκάστοτε εμπνευστές του ή και «μερεμέτια» για τους απλούς παρατηρητές – ψηφοφόρους. Κάτι σαν επαναλανσάρισμα συσκευασίας ενός πολυκαιρισμένου προϊόντος που κούρασε τους καταναλωτές. Η αρχή του επαναλανσαρίσματος ενός κόμματος με ιστορία μισού αιώνα γίνεται για μια ακόμα φορά αρχής γενομένης από το λογότυπο του κόμματος.

Αν οι αλλαγές στο άλλοτε κραταιό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνδυαστούν και με αλλαγή ονόματος, όπως ακούγεται, τότε θα μιλήσουμε για το προθανάτιο στάδιο του. Άγαλμα θα στήσουν στους εμπνευστές των αλλαγών, οι διεκδικούντες τη συνέχεια του Καραμανλισμού.

Μέσα σε μια κοινωνία που βράζει και βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους και στα κάγκελα, στόχος της κάθε αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι να διαχειριστεί τις πολιτικές ευθύνες και προβλήματα που απορρέουν από την πανηγυρική αποτυχία σε όλους τους τομείς, της ενός χρόνου κυβέρνησης της πρωτοδεύτερης φοράς αριστεράς. Λίφτινγκ σε λογότυπα έπονται!

Με ένα πακέτο - δέσμη ρεαλιστικών προτάσεων στους τομείς, της ανεργίας, των επενδύσεων, της παιδείας, του μεταναστευτικού, του φορολογικού και του ασφαλιστικού, χωρίς λαϊκισμούς και τσαρλατάνους πολιτικούς να καταφέρει να μεταλλάξει την παραπαίουσα ελληνική κοινωνία. Με μια νέα πολιτική ταυτότητα, με όραμα και πίστη και με προεξάρχοντες τους κοινωνικούς στόχους και όχι τους πελατειακούς. Διαφορετικά και στις επόμενες εκλογές, θα γίνεται ανάλυση των συμπερασμάτων μιας ακόμη ήττας.

Παράλληλα, η φθορά που έχουν υποστεί πολιτικά πρόσωπα «παλαιάς κοπής» επιβάλλεται να εξαφανιστεί με ένα αναγκαίο πολιτικό λίφτινγκ και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και από τα ψηφοδέλτια της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Ανακυττάρωση ριζική των πολιτικών προσώπων πρώτης και δεύτερης γραμμής. Ειδικά στα τηλεοπτικά πρόσωπα!

Είναι πολιτικά προαπαιτούμενα από τους ψηφοφόρους της νέας γενιάς, που δίνουν τον τόνο των εκλογών αλλά και τον νικητή. Παλιά εισιτήρια σε νέα λεωφορεία δεν περνάνε. Διαφορετικά, οι άλλοτε ενεργοί  ψηφοφόροι της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θα επαναπατριστούν και οι νέοι ψηφοφόροι δεν θα έχουν νιώσει διακριτές τις διαφορές ανάμεσα στο παλιό και στο νέο.

Ίσως να ψηφίσουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο και μόνο για να φύγει η κυβέρνηση, χωρίς να το πιστεύουν ή προβλέποντας σε μερίδιο από τη νομή της εξουσίας, και στη λεγόμενη πρώτη «στραβή» να την κάνουν προς άλλα κομματικά σχήματα. Όπως και το παρελθόν, διδάσκει.

Φυσικά τα κόμματα δεν αλλάζουν ταυτότητα και χαρακτήρα από τη μια στιγμή στην άλλη. Απλά το παιχνίδι έχει αλλάξει και θα πρέπει η προσαρμογή στα νέα δεδομένα να είναι άμεση. Και δεν αρκεί ένα απλό πολιτικό λίφτινγκ στα κομματικά σύμβολα. Χρειάζεται ένα δυναμικό σχέδιο αναδιάρθρωσης εκ βάθρων για να αποκτήσει σύντομα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη νέα του νικηφόρα εικόνα προς την κοινωνία, που βρίσκεται σε κώμα. 

Πρόωρες εκλογές. Μπαμπούλας, Βατερλώ ή διέξοδος;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το γεγονός ότι η χώρα τον τελευταίο χρόνο μετεωρίζεται στο χείλος της αβύσσου είναι γνωστό σε φίλους μας, αλλά και σε εχθρούς. Δεκάδες κεκτημένα αγώνων ανατράπηκαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, ελπίδες και προσδοκίες διαψεύστηκαν. Ζοφερό το παρόν και άδηλο το μέλλος για πολίτες, πολιτικούς, ακόμη και καταξιωμένους αστρολόγους.

Τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί μας, με λόγια ασήμαντα και υποσχέσεις έωλες, ενώ στην αρχή φάνταζαν μεγαλοπρεπείς, στο τέλος πολτοποιήθηκαν στη δίνη των μνημονίων. Τρία στη σειρά αλλά θα έρθει και τέταρτο, ίσως και πέμπτο μια και αξιολογήσεις και προαπαιτούμενα δεν επιτρέπουν να παραμείνουν οι κυβερνήσεις για πολύ χρόνο στο τιμόνι  του κράτους.

Ξορκίζουν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, ίσως και κάποια της αντιπολίτευσης, τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, που αναδύονται στην επιφάνεια με αφορμή τις αγεφύρωτες διαφωνίες στο ασφαλιστικό, αγροτικό νομοσχέδιο που οδήγησαν σε τραγελαφικές καταστάσεις, όπως το κλείσιμο των δρόμων, διαδηλωτές της γραβάτας, και  ρηγμάτωση της κυβερνητικής συνοχής από αρκετούς βουλευτές που βλέπουν τον προσωπικό πολιτικό τους όλεθρο να έρχεται.

Παρόλαυτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και με νέο αρχηγό αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη μεγάλη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα από την κεντρώα φυσική δεξαμενή άντλησης ψήφων.

Με δημοσκοπικές «φυματικές» διαφορές της τάξεως των 1,5 έως 3 μονάδων και με ποσοστό αναποφάσιστων πάνω από είκοσι τοις εκατό, ασφαλή πρόβλεψη του νικητή των πιθανών πρόωρων εκλογών, μόνο το παραβάν της κάλπης μπορεί να δώσει.

Στην παρούσα φάση οι πρόωρες εκλογές είναι πιθανό να μη βρίσκονται στην ατζέντα κανενός από τα δύο βασικά κόμματα της συγκυβέρνησης, αλλά το κλίμα απαισιοδοξίας που έχει εξαπλωθεί στις περισσότερες κοινωνικές ομάδες δεν ανατρέπεται από τις νέες υποσχέσεις για ανάπτυξη της χώρας και από την άλλη μεριά, ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως φάνηκε κι από την πρώτη ομιλία του στη Βουλή, οργανώνεται για δομική αντιπολίτευση και για μια δυναμική προεκλογική κούρσα πρόωρων εκλογών, ρίχνοντας τη δική του ποσότητα λαϊκισμού στο βασικό καύσιμο των media. Ανασταλτικός παράγοντας στην απόφαση για πρόωρες εκλογές είναι η πρόσφατη εμπειρία του παρελθόντος ότι πρόωρες εκλογές – εν μέσω μνημονίων – δεν αποτελούν ασφαλή επιλογή για κανέναν.

Τα περιθώρια όμως για την κυβέρνηση στενεύουν και δεν θα μπορεί σε λίγο να συνεχίσει την αριστερή ρητορεία, τη διαχείριση των μεταρρυθμίσεων αλά καρτ και το μελλοντικό σχεδιασμό της χώρας με το γνωστό σύστημα αλαλούμ, ή όσα πάνε κι όσα έρθουν. Ούτως ή άλλως οι άλλοι φταίνε!

Η μέχρι σήμερα διγλωσσία της που της εξασφάλισε την πολιτική της επιβίωση, δεν έχει άλλα περιθώρια να δουλέψει, όσο ο ταχυδρόμος φέρνει χαράτσια και όχι γράμματα και όσο ακόμη πιστεύουν ότι σύμπασα η ανθρωπότητα, ελληνική και ευρωπαϊκή οφείλει να είναι στρατευμένη στην εκτόξευση του μεγαλείου της αριστερής δόξας που πρεσβεύουν!

Η απάντηση στην ερώτηση αν οι πρόωρες εκλογές, είναι Μπαμπούλας, Βατερλώ ή διέξοδος, είναι απλή. Ότι εγγυάται πρωτογενές πλεόνασμα οικογενειακού εισοδήματος. Άρα, διέξοδος αλλά με πιο σωστή επιλογή ψήφου, αυτή τη φορά!

Πολιτικοί πανελίστες. H νέα φυλή των media.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Βραδινές ενημερωτικές εκπομπές, αλλά και πρωινές με αρκετά πολιτικά, οικονομικά και οικογενειακά τηλεοπτικά θέματα συζητούν ακατάπαυστα για την πορεία της καθημερινότητας μας. Πότε  θα βγούμε, αν θα βγούμε από την κρίση και τι μέλλει γενέσθαι για εμάς και τα παιδιά μας. Σε κάθε πάνελ, πασίδηλο είναι, ο ένας να υποστηρίζει τα κυβερνητικά δρώμενα και οι υπόλοιποι να αντιπολιτεύονται. Ο δημοσκοπικός καλπασμός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως είχα προβλέψει στο προηγούμενο άρθρο μου έχει πολλαπλασιάσει τηλεοπτικές συζητήσεις και αναλύσεις για το νέο διαφαινόμενο πολιτικό σκηνικό από παλιούς και νέους πανελίστες. Επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, κομματικά στελέχη ακόμη και επώνυμους από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Ζούμε σε μια τηλεοπτική δημοκρατία όπου ενδημεί ένας τεράστιος αριθμός ειδικών που κατακλύζουν τα σαλόνια μας και φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν στις τελευταίες σκέψεις πριν κοιμηθούμε. Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες οι προσκεκλημένοι σε πολιτικές τηλεοπτικές συζητήσεις έχουν και αμοιβή, αντίθετα στα δικά μας Μέσα βάζεις μέσον για να βγεις στο γυαλί. Θεωρείται εφαλτήριο ανέλιξης για όσους επιζητούν πολιτική καριέρα.

Κάποιοι από τους «παραθυράτους» είναι μορφωμένοι, ευγενείς και τηλεοπτικά ευπαρουσίαστοι, και γίνονται συζητήσεις σε ήρεμους τόνους, άλλοι φωνασκούν συνεχώς, διακόπτουν αγενώς και δυναμιτίζουν την όποια συζήτηση αρχίζει. Εδώ, ο νοήμων τηλεθεατής κάνει ζάπινγκ και πάει σε πιο ήρεμα κανάλια για να αποφύγει χρήση αναλγητικών.

Στις μέρες μας, με τις ξαφνικές αλλαγές που έχουν γίνει στο πολιτικό μας στερέωμα έχουν παρουσιαστεί νέα τηλεοπτικά «φρούτα» που κατακεραυνώνουν τους νέους εκπροσώπους της πολιτικής εξουσίας για ετεροχρονισμένες δράσεις κατηγορώντας τους για παντός είδους παρανομίες.

Διεκδικούν τον τίτλο του τιμητή των πάντων και εκμεταλλευόμενοι τη γενικότερη κρίση στην κοινωνία την πολιτική και τις αξίες της, θέλουν να επηρεάσουν με τη λαϊκίστικη ρητορική τους ένα σημαντικό αλλά κυρίως απογοητευμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που τους ακούει και τους παρακολουθεί, θεωρώντας τους, όπως πιστεύουν, ότι είναι οι ίδιοι αμόλυντοι και αδιάφθοροι.

Κόπτονται σήμερα για την ένδεια των ασφαλιστικών ταμείων και για τη φοροδιαφυγή αλλά πολλοί από αυτούς δεν πλήρωσαν ποτέ ένα ευρώ στην εφορία, ούτε ένσημα σε ασφαλιστικά ταμεία κλείνοντας τις επιχειρήσεις τους εν μια νυκτί.

Χρεοκόπησαν οι εταιρίες που διοικούσαν αλλά κράτησαν το «πορτοφόλι» και τώρα φοράνε τον μανδύα του επαναστάτη και κατήγορου.

Απομεινάρια ενός χρεοκοπημένου πολιτικού και μιντιακού συστήματος εξίσου υπεύθυνο για τη σημερινή κατάντια μας. Παιδιά του λαού με βίλες και πισίνες δίπλα στον άνεργο, στον απροστάτευτο στον κατατρεγμένο.

Ζούμε σε μια εποχή όπου κοσμογονικές αλλαγές δημιουργούν ένα ρευστό σκηνικό και κανένας δεν ξέρει που θα κάτσει η μπίλια. Βρισκόμαστε στο τέλος των ιδεολογιών και τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επαναπροσεγγίσουν τα «χαμένα» ακροατήρια τους με νέους όρους και τρόπους.

Νέα φλερτ θα αναβιώσουν και οι μέχρι τώρα ιδεολογικές γραμμές θα δώσουν τη θέση τους σε νέες αφετηρίες από τις οποίες θα θελήσουν να επωφεληθούν όλοι οι πολιτικοί συνδυασμοί.

Ας είναι λοιπόν προσεκτικοί οι οπαδοί – πανελίστες των μεγαλύτερων κομμάτων μας που χωρίς κανένα μέτρο εκτοξεύουν ρητορικές βολές εκατέρωθεν και με φρασεολογία που δεν συνάδει στον πολιτικό πολιτισμό που επικαλούνται. Να μην ξεκατινιάζονται για ανούσια ζητήματα, στα οποία δεν τους πέφτει και ο λόγος τις περισσότερες φορές.

Αφήστε που μπορεί να διαψευστούν την άλλη στιγμή, μια και οι κομματικές υπερβολές και τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια! Άλλωστε, ποιος εμπιστεύεται  πλέον τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς των κομμάτων και πολλών Μέσων όταν η παραπληροφόρηση τους αποδεικνύεται καθημερινά.

Σταματήστε  λοιπόν τους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς λεονταρισμούς, ρίχνοντας νερό στο μύλο της τηλεθέασης των Μέσων, γιατί κανείς δεν σας ακούει! 

Τα δύσκολα για τον Κυριάκο είναι μπροστά!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Δεν θα αργήσουν να ξεκινήσουν τα όργανα «ροκανίσματος» του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας με στόχο το ποιος θα κάνει «κουμάντο» στην καινούργια παράταξη. «Αόρατα χέρια» της αμφισβήτησης θα προσπαθήσουν να φτιάξουν ένα νέο αντίβαρο και αντίπαλο δέος για να έχουν λόγο στα νέα δρώμενα του κόμματος.

Θα το δείτε, δειλά – δειλά θα αρχίσουν να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας πιθανές υποψηφιότητες που όμως δεν καρποφόρησαν στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές. Ανάμεσα τους πρόσωπα με υψηλή δημοφιλία, ηλικιακή φρεσκάδα και απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια. Νέοι πρώιμοι μνηστήρες που θα καιροφυλακτούν σε κάθε στραβοπάτημα του νέου Προέδρου.

Παράλληλα ξεκίνησε ο βρόμικος πόλεμος λάσπης για τους λεγόμενους στενούς συνεργάτες του προέδρου που η τεχνοκρατική τους αντίληψη στην επικοινωνία συνέβαλλε στον εκλογικό θρίαμβο του προέδρου. Δεν τους συγχωρούν την επιτυχία. Τους «χαλάσανε» τη σούπα που θα σέρβιραν!

Υπάρχουν βέβαια και όσοι βιάζονται να «πάνε ταμείο» όπως λέμε και στο στοίχημα. Να εξασφαλίσουν μια θεσούλα στη νέα διανομή «καρεκλών» στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και τους είδαμε το βράδυ της νίκης να συνωστίζονται στο εκλογικό κέντρο και να στριμώχνονται στα γραφεία του κόμματος αναμένοντας τους πολιτικούς καρπούς της προσπάθειας τους. Χαμαιλέοντες που υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.

Τώρα «πήραμε το μαγαζί» καιρός  να αποκατασταθούμε. Άθλιες συναλλαγές που εγκυμονούν πάντα τον κίνδυνο να είναι το ταμείο μείον, στο τέλος! Και καλά όσοι είχαν εκδηλωθεί, οι άλλοι οι «σιγανοπαπαδιές» πάλι σε πρώτο πλάνο. Αναξιοπρεπείς και χωρίς ίχνος ντροπής κάποιοι χειροκροτητές του νέου Προέδρου!

Όσο για τα Μέσα, συστημικά, αντισυστημικά, έντυπα, ηλεκτρονικά, που όλα πέσανε από τα σύννεφα με την εκλογή του Κυριάκου αλλά ξεκίνησαν άμεσα την «αγιοποίηση» παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος του νέου αρχηγού!

Να δείτε τι έχει να γίνει μόλις η πρώτη δημοσκόπηση δίνει προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό θα γίνει όπως γίνεται κάθε φορά που ένα κόμμα αλλάζει αρχηγό. Θα τον αποθεώσουν. Αναμενόμενο θα πείτε στις πρώτες μέρες της πολιτικής ηγεμονίας του νέου προέδρου. Άλλωστε είναι και οι αδύνατοι κρίκοι στο νομοσχέδιο για την αδειοδότηση των Μέσων. Θέλουν συμμάχους.

Σε καθημερινή ανάγνωση σε τύπο και θέαση σε ηλεκτρονικά μέσα, έχουμε τις δυσκολίες που έχει να διαχειριστεί ο νέος Πρόεδρος από γνωστούς αρθρογράφους και πανελίστες πολιτικών εκπομπών. Τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει, θα ψηφίσει τα νομοσχέδια ασφαλιστικό, αγροτικό και πως θα διαχειριστεί την ενότητα του κόμματος που πιθανόν να αρχίσει να «χλομιάζει» μετά από την απροσδόκητη επικράτηση στην κούρσα διαδοχής του νέου αρχηγού. Και δεν είναι και προβλέψιμος ο νέος αρχηγός στις πρακτικές που θα ακολουθήσει.

Άφησα στο τέλος, το τέλος του Καραμανλισμού, γιατί αυτό μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Οι ιδέες και οι αξίες του Καραμανλισμού δεν πεθαίνουν ποτέ. Για τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας στην απόφαση ψήφου βάρυναν δύο πράγματα. Η ανανέωση του κόμματος και ο νικητής στην επόμενη εκλογική μάχη με τον Αλέξη. Ούτε ο Καραμανλισμός, ούτε άλλα κουραφέξαλα!

Και ο νέος αρχηγός είχε δύο στα δύο. Είναι νέος, πολύ μορφωμένος, με καθαρές θέσεις. Ένας πραγματικός Ηγέτης. Γι αυτό και ξεκίνησαν να «τρολάρουν» κάποιοι εναντίον του. Είναι ορατός ο κίνδυνος να πάρει δημοσκοπικό «κεφάλι» σε πρώτη φάση η Νέα Δημοκρατία και θα είναι δύσκολο να ανακοπεί η πρωτιά της στις επόμενες εκλογές. 

Ο Σουν Τζου και τα χαρακτηριστικά του νικητή της Κυριακής

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ήδη βρισκόμαστε στο παρά πέντε πριν ανοίξουν οι κάλπες της δεύτερης Κυριακής για την εκλογή του Προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είμαστε στην τελική ευθεία προς τη νίκη ενός εκ των δύο μονομάχων.

Ο πιο έμπειρος στρατηγός, σύμφωνα με τον κινέζο στρατηγός Σουν Τζου έχει καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας χαράξει και έχει ακολουθήσει με συνέπεια τη στρατηγική που θα του αποφέρει το ποθητό αποτέλεσμα τη ΝΙΚΗ και σύμφωνα με τον Σουν Τζου τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν το νικητή της Κυριακής είναι τα ακόλουθα:

• Πρώτον θα νικήσει ο υποψήφιος που καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας δεν αναλώθηκε σε αρνητικές επιθέσεις ενάντια στον αντίπαλο του. Ιδιαίτερα αν είχε με το μέρος του ευνοϊκά τα δημοσκοπικά ευρήματα. Ακολουθούσε τη δική του προσωπική στρατηγική.

• Δεύτερον θα νικήσει εκείνος ο υποψήφιος που κατάφερε να εκμεταλλευθεί τουλάχιστον ένα λάθος του αντιπάλου του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.  Μια ατυχής δήλωση, ένα στραβοπάτημα, μια κρυμμένη αποκάλυψη από το παρελθόν, είναι δυνατά χαρτιά για τη μεγιστοποίηση των ωφελειών ενός μονομάχου, χρησιμοποιώντας τα σε κατάλληλες στιγμές. Άλλωστε ευνοϊκές συγκυρίες αναφοράς του λάθους πάντα υπάρχουν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Σύμφωνα δε με την αμερικανική σχολή πολιτικής επικοινωνίας get away strategy, η αρνητική επίθεση κορυφώνεται λίγες μέρες ή και ώρες πριν την τελική μάχη.

• Τρίτο χαρακτηριστικό του νικητή είναι η δημιουργία «συμμαχιών» και ο χειρισμός τους από τον επικεφαλής μονομάχο. Η πληθώρα συνεργασιών δεν εξασφαλίζει τη νίκη, αλλά απαιτείται ο αποτελεσματικός συντονισμός με στόχο να δουλεύουν όλοι για ένα κοινό στόχο. Θα νικήσει μόνο αν όλο το επιτελείο του υποψήφιου διακατέχεται από το ίδιο πνεύμα σε όλα του τα επίπεδα.

Και μερικά ακόμη τελευταία χαρακτηριστικά, που έχει δείξει ο υποψήφιος καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, σύμφωνα με τον Σουν Τζου, είναι, το ηγετικό προφίλ, οι διοικητικές ικανότητες, η αποφασιστικότητα και η σθεναρή του θέση απέναντι σε κενού περιεχομένου παρεμβάσεις από επίδοξους αυλικούς και κολλητούς.

Από Δευτέρα αθρογράφοι και ειδικοί της πολιτικής επικοινωνίας θα μας «πήξουν» με τις βαθυστόχαστες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις τους για τα αίτια της νίκης του ενός και της ήττας του άλλου.

Επίθετα, ετικέτες, εξηγήσεις περί κεντροδεξιάς, και μεσαίου χώρου. Εκλογές ίσον πόλεμος και οι ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις έχουν σταματήσει προ πολλού να ισχύουν. Οι κοινωνίες άλλαξαν, οι ψηφοφόροι είναι απρόβλεπτοι. Έτσι, «πας προφήτης μετά Χριστόν εστί…».

Θα δούμε αν θα επιβεβαιωθούν και τα χαρακτηριστικά του  νικητή όπως τα έχει γράψει πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο κινέζος στρατηγός Σουν Τζου.

Κυριακή κοντή γιορτή!

Το αρνί, το μαντρί και ο κακός λύκος.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ένας ακήρυχτος πόλεμος στην εσωκομματική μάχη της ΝΔ με φήμες, παρεμβάσεις, δημόσιες δηλώσεις, διαρροές, χτυπήματα ύπουλα, υπόγεια και κάτω από τη μέση θα διακοπεί για λίγο λόγω των ημιτελικών εκλογής των μονομάχων και θα συνεχιστεί μέχρι τελικής εξόντωσης στην τελική σύγκρουση.

Και όλα αυτά κάτω από τις «σκιές» επιφανών πολιτικών ανδρών που «μιλάνε» με κολλητούς και κύκλους.

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα επισημάνει ότι η παράταξη της ΝΔ με το ειδικό βάρος που διαθέτουν τα προβεβλημένα στελέχη της δεν μπορεί να έχει κοινά αποδεκτή ηγεσία. Η μόνη εφεδρεία που διαθέτει, το μόνο κεφάλαιο της παράταξης όπως διατυμπανίζεται από τους γνωστούς αγνώστους κύκλους ως ο φυσικός ηγέτης του χώρου δε δείχνει να ενδιαφέρεται για την ώρα, ίσως να περιμένει το τέλος, τη διάλυση της παράταξης για να την επανασυνθέσει. Μέσα σ’ αυτή την αβεβαιότητα είναι παγιδευμένος ο μικρόκοσμος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κρίση στην οποία έχει περιέλθει είναι σύνθετη και δεν θα δοθεί λύση ακόμη κι αν βρεθεί η πιο επιφανής προσωπικότητα για να ηγηθεί

Η ΝΔ έχει αποκοπεί από τη ζώσα πραγματικότητα, οι πολίτες θέλουν να εκφραστούν από το νέο απορρίπτοντας κάθε τι που θυμίζει το παλιό και παραδοσιακό, ούτε να το ακούν, ούτε και να το βλέπουν.

Η εκλογή νέου αρχηγού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν η παράταξη ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο, περιοριζόμενη σε μια μάχη χαρακωμάτων για τη διαφύλαξη της δεύτερης θέσης και επαναλαμβάνοντας τις τετριμμένες θέσεις και προτάσεις για τα μεγάλα προβλήματα των πολιτών.

Στις μέρες μας η ανάγκη της προσωπικής και συλλογικής επιβίωσης είναι ισχυρότερη από τις ιδεολογίες και από τις σκουριασμένες πολιτικές επετηρίδες.

Οι πολίτες στην κυριολεξία είναι στα κάγκελα και ενώ για πολλούς πολιτικούς τα ποσοστά ανεργίας ή τα κόκκινα δάνεια είναι μόνο αριθμοί προς ανάγνωση, για τους πολίτες είναι εφιάλτης, δάκρυα και πόνος.

Όσο για το «μπάχαλο» ασυνεννοησίας που επικρατεί μεταξύ του κουαρτέτου των υποψηφίων, αρκεί να σημειωθεί η άρνηση υποψηφίου για ντιμπέιτ ή ακόμη και μια κοινή τους φωτογράφιση με ένα μήνυμα ενότητας. Λέτε να «πονάνε» περισσότερο για την εικόνα της παράταξης ή για την προσωπική τους;

Όσοι την ενότητα την επικαλούνται μόνο στις ομιλίες τους γιατί έχουν άλλα σχέδια για την επόμενη μέρα, καλό θα είναι όμως να θυμηθούν την γνωστή φράση, με το αρνί και το μαντρί. Όσο για το λύκο, όλοι τον ξέρουμε.  

Τα παραλειπόμενα μιας χρονιάς.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Περασμένα αλλά όχι ξεχασμένα θα μείνουν όλα όσα έγιναν τη χρονιά που μας πέρασε και έγιναν πάρα πολλά και στην πολιτική και στην οικονομία και στην κοινωνία.

Στην πολιτική είχαμε πρώτη φορά αλλά και δεύτερη αριστερά στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας. Είχαμε δημοψήφισμα στο οποίο οι κάλπες «γέννησαν» ΟΧΙ, αλλά στο νεογέννητο δόθηκε το όνομα ΝΑΙ. Είχαμε capital controls των τραπεζών μετά από ένα ευχάριστο chicken game. Είχαμε μειώσεις μισθών, συντάξεων αλλά και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την τιμή των «συνδικαλιστικών» όπλων. Είχαμε ακόμη και τρίτο επάρατο μνημόνιο. Είχαμε και τι δεν είχαμε από την κυβέρνηση της πρώτης και της δεύτερης φοράς αριστεράς και δυστυχώς δεν έχει τελειώσει ακόμη ο χρόνος για να δούμε τι άλλο θα μας επιφυλάξει!

Σίγουρα η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά θα έχει συνειδητοποιήσει πόσο «βαριά είναι η καλογερική» όπως λέει μια παροιμία, σε αντίθεση με αυτό που έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Μια εποχή με υποσχέσεις για μεγάλες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με κατάργηση όλων των φόρων, με «σκίσιμο» των μνημονίων και όχι των πορτοφολιών μας, όπως γίνεται ένα χρόνο τώρα.

Στην κυριολεξία η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά μας «παίρνει κάθε μπουκιά από το στόμα» αφήνοντας μας νηστικούς και άφωνους. Σε συνεργασία φυσικά με το άλλοτε κραταιό κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης που έχει βάλει στόχο τη θέση της ελάσσονος!

Στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση τα πάντα είναι αίολα, βαριά και ασήκωτα. Στο ύψος των περιστάσεων ο μόνος που μπορεί να σταθεί είναι ο αλήστου μνήμης των δημοσκοπήσεων ΚΑΝΕΝΑΣ.

Στην οικονομία χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, πτώχευσαν και όσες ακόμη επιβιώνουν, είναι σε «μηχανική» υποστήριξη με ελάχιστο το οξυγόνο  ρευστού χρήματος.

Το κράτος χρωστάει σε ιδιώτες, οι ιδιώτες χρωστάνε στο κράτος και τανάπαλιν. Οι βασικοί πυλώνες διαπλοκής και διαφθοράς ζουν και βασιλεύουν ακλόνητοι και «κομματικές συμμορίες» έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν το κράτος με αντικαταστάσεις του διοικητικού στελεχιακού δυναμικού.

Δεν είναι προβοκατόρικη υπερβολή είναι σίγουρα μια πιστοποίηση ίσως καταθλιπτική αλλά σίγουρα ρεαλιστική. Και δυστυχώς το ραβδί της Κίρκης δεν το έχουν οι πολιτικοί μας για να μεταμορφώσουν, να αλλάξουν την εικόνα για μια καλύτερη ζωή.

Θα πάμε στο νέο χρόνο με βάρκα την ελπίδα σε «άγνωστα και επικίνδυνα» νερά. Ο Θεός να μας φυλάει!

Οι Αισιόδοξοι, οι Απαισιόδοξοι και οι Ρεαλιστές, του Νέου Χρόνου!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στη χρονιά που φτάνει στο τέλος και μετά από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, φάνηκε ξεκάθαρα η απαξίωση που έδειξαν οι πολίτες στους πολιτικούς με την επιλογή των «εκλεκτών» τους για την εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο.

Η λογική της «ψήφου-χαβαλέ» της «αντισυστημικής» ή της «απολιτίκ – ψήφου» έπιασε τόπο και σίγουρα θα μας κατατρέχει και στις επόμενες εκλογές, εθνικές, αυτοδιοικητικές ή ακόμη και εσωκομματικές αλλά με τη νέα μορφή ψήφου, την «ψήφο Τσιπροανατροπής» μια και οι τέσσερις υποψήφιοι κομπορρημονούν ότι θα το καταφέρουν!

Φυσικά πρόωρες εκλογές στην παρούσα φάση είναι το πιο πιθανό να μην βρίσκονται στην ατζέντα κανενός κόμματος, μια και εκλογές εν μέσω τρίτου μνημονίου δεν αποτελούν ασφαλή επιλογή για την πορεία της χώρας την επόμενη χρονιά.

Έτσι, μπαίνουμε σε λίγο στο νέο χρόνο με μια κυβέρνηση που «παραπαίει», δεν θα αντέξει λένε οι απαισιόδοξοι να βγάλει τα «κάστανα» του ασφαλιστικού από τη φωτιά. Ούτε να βάλει το χέρι της στο «λάκκο με τα φίδια» του αγροτικού. Όσο για το grexit, αυτό περιμένει ανυπόμονα να μας έρθει με τη νέα χρονιά! Και με μια αντιπολίτευση εγκλωβισμένη στον «μικρόκοσμο» της, στις παθογένειες της, σε μια γαλάζια παρασκηνιακή καμαρίλα.

Θετική σκέψη, θα έρθουν καλύτερες μέρες, θα γυρίσει ο τροχός και άλλα τέτοια θα ακούσουμε με την έλευση του νέου χρόνου από τους αισιόδοξους με στόχο να κρατήσουν το φρόνημα της αισιοδοξίας σε υψηλά επίπεδα γιατί καιροφυλακτούν αυτοχειρίες, αν και σε προσωπικό επίπεδο λίγοι πιστεύουν το αληθές του αξιώματος.

Άλλωστε η διαφορά μεταξύ αισιόδοξου και απαισιόδοξου, σύμφωνα με αμερικανό μυθολόγο, είναι «ο αισιόδοξος βλέπει μόνο την καρυδόψιχα, ο απαισιόδοξος το σκληρό καρύδι ολόκληρο».

Όμως εκτός από τους αισιόδοξους και απαισιόδοξους, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία. Είναι οι ρεαλιστές. Όλοι όσοι βλέπουν ότι η ζυγαριά κλείνει προς την απαισιόδοξη μεριά και θα αλλάξει ρότα όχι με το «θαύμα» που περιμένουν οι αισιόδοξοι, ούτε με τη διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης, αλλά με άσκηση μιας πολιτικής με όραμα και στόχους που λείπει τα τελευταία χρόνια. Μπορεί και να έχουν δίκιο γιατί με τα νέα οικονομικά μέτρα που μπαίνουν στη ζωή μας το νέο χρόνο, μόνο τρόφιμος φρενοκομείου θα τον έβλεπε με αισιοδοξία.

Όσοι «φλύαρα» αισιοδοξούν για τη νέα χρονιά είναι ή οι πολιτικοί μας με τους παχυλούς μισθούς και επιδόματα ή οι «λίγοι» βολεμένοι λόγω ειδικών συνθηκών. Όλοι τους ζουν σε άλλο κόσμο, σε άλλη χώρα!

Η δε αλληλεγγύη που πρόσφατα ανακαλύφθηκε, λόγω ανυπαρξίας της κρατικής αρωγής, είναι η ελπίδα της ανθρωπιάς που έλειπε ή είναι ο φόβος ότι ίσως γρήγορα βρεθούμε στην ίδια θέση…;

Αν πραγματικά τόσα χρόνια η κρίση μας έκανε περισσότερο ανθρώπους και στους πολλούς υπάρχει πλέον το ΕΜΕΙΣ και όχι το ΕΓΩ, θα το δούμε στη διαφάνεια των νέων φορολογικών μας δηλώσεων και όχι στη φιλανθρωπία μεταχειρισμένων ρούχων και κλινοσκεπασμάτων που μας πιάνουν χώρο…

Εύχομαι το τέλος της νέα χρονιάς του 2016 να μη φύγει με «κατάρες» όπως φεύγει και ο παλιός χρόνος το 2015. Εδώ θα είμαστε να τα λέμε!

Η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να πάει αδιάβαστη!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Τι κρύβει η κουρτίνα 2 της ΝΔ» είχα επισημάνει τη πιθανότητα διάσπασης του κόμματος της ΝΔ είτε από ατύχημα, είτε από προσχεδιασμένο σχέδιο. Και αυτό θα το βλέπαμε μόλις άνοιγε η κουρτίνα 2 την επόμενη των εκλογών. Ατύχημα έγινε, εκλογές δεν έγιναν αλλά απάντηση δε δόθηκε αν ήταν τυχαίο το ατύχημα ή προσχεδιασμένο. Μαλλιά κουβάρια γίνανε οι ιθύνοντες της εκλογικής διαδικασίας, όμως πέπλο μυστηρίου καλύπτει ακόμη τις κρυφές προθέσεις πολλών πρωταγωνιστών και κομπάρσων της εκλογικής μάχης για την ανάδειξη του Προέδρου του κόμματος. Η ΝΔ έκανε ένα μεγάλο άλμα, αλλά το έκανε στο κενό και κινδυνεύει να πάει αδιάβαστη! Στη συνέχεια θα δούμε αν ήταν ένα άλμα προσχεδιασμένο ή από ασχετοσύνη και ανικανότητα αντίληψης των επιπτώσεων του.

Σε πολιτική ανυπαρξία έχει περιέλθει πλέον το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα μάτια των μόνιμων ψηφοφόρων αλλά και των περιστασιακών ψηφοφόρων της.

Σαράντα ένα χρόνια πρωταγωνίστησε στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου περισσότερο ως διαχειριστής των δικών της προβλημάτων και όχι της κοινωνίας, εξαιρουμένης της περιόδου διακυβέρνησης του τόπου από τον αείμνηστο ιδρυτή της και την ένταξη της χώρας στην ευρωπαϊκή πορεία. Αυτό επικαλείται συνεχώς σαράντα ένα χρόνια αλλά δεν συγκινεί πλέον.

Σαράντα ένα χρόνια μετά, κινδυνεύει να πάει αδιάβαστη. Νομοτελειακά ζυγώνει η ώρα της διάσπασης της σε ένα, δύο ή και περισσότερα μικρά κόμματα. Στα ήδη αρκετά κόμματα της λεγόμενης κεντροδεξιάς, αναμένεται να προστεθεί ένας νέος ακόμη πολιτικός φορέας που να καλύπτει το χώρο από τη δεξιά της ΝΔ μέχρι αριστερά της Χ.Α. Ένας πολιτικός χώρος που κάλυπτε το ΛΑΟΣ σε μεγάλο βαθμό πριν από τη συρρίκνωση τους.

Φυσικά οι εσωκομματικές αναταράξεις της ΝΔ αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Στα απαξιωτικά επίθετα με τα οποία χαρακτήριζαν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως κόμμα διαπλοκής, αδιαφάνειας, βαρονιών, φατριών και άλλων παρεμφερών προστέθηκε και αυτό της ανικανότητας. Άραγε ποιος θα την εμπιστευθεί να κυβερνήσει όταν δεν μπορεί να κάνει ούτε εσωκομματικές εκλογές. Μια μομφή αποτυχίας που θα ακολουθεί για πολύ το κόμμα της ΝΔ ιδιαίτερα αν δεν καταφέρει να την ανατρέψει κάνοντας υποδειγματικές τις νέες εκλογές αρχηγού, όποτε κι αν γίνουν!

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη δυσχερή θέση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα της ΝΔ αλλά και για το ζοφερό μέλλον που την περιμένει, έχουν όλοι οι υποψήφιοι μνηστήρες του προεδρικού της θώκου. Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, αλλά όλοι έχουν ευθύνη.

Η κοινωνία βρίσκεται στα κάγκελα λόγω των δύσκολων οικονομικών μέτρων και οι υποψήφιοι αρχηγοί και οι αυλές τους «ξεκατινιάζονται» μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα προς τέρψη των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων και ιδιαίτερα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που αφέθηκε να παίζει μπάλα μόνη της στο γήπεδο.

Η ΝΔ μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι που πλέει στο άγνωστο και με σφοδρή καταιγίδα. Αυτονόητο είναι, αν δεν αλλάξει ρότα, έστω και την τελευταία στιγμή, να βυθιστεί όπως ο Τιτανικός ή το καλύτερο να πέσει σε ξέρα και να χάσει ένα μέρος του πλοίου και αρκετούς επιβάτες. Το τοπίο είναι θολό και ή ομίχλη πυκνή. Το καράβι ακυβέρνητο και ο καπετάνιος αναζητείται. Τεκτονικές παγκόσμιες αλλαγές απειλούν την ειρήνη και σταθερότητα της Ευρώπης αλλά και άλλων κρατών. Το να μείνουμε ως χώρα στο απυρόβλητο δεν είναι ούτε αυτονόητο, ούτε εύκολο. Αν μπούμε κι εμείς στο μάτι του κυκλώνα, αν πέσουμε στο γκρεμό, τότε κάθε εμφύλιος εσωκομματικός ή πολιτικές μάχες για την διατήρηση της εξουσίας, θα εξηγούνται με όρους ψυχιατρικής.

Κάτι που θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους όλοι όσου έχουν την ευθύνη να παραμείνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αξιωματική Αντιπολίτευση και όχι ελάσσονος!

Τι κρύβει η «κουρτίνα 2» την Κυριακή των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Είναι πασίδηλη η ανάγκη της ύπαρξης μιας μεγάλης κεντροδεξιάς αντιπολίτευση και ο ηγέτης της που θα αναδειχθεί από την κάλπη, να έχει την αποδοχή της μεγαλύτερης πλειοψηφίας των μελών, των παραδοσιακών ψηφοφόρων του κόμματος αλλά και των «περαστικών» που είδαν «ανοιχτή» κάλπη και μπήκαν! Διαφορετικά ο κίνδυνος της διάσπασης είναι μεγάλος και η δυνατότητα του κόμματος να συνεχίσει ενωμένη την επόμενη μέρα, τίθεται «εν αμφιβόλω»!

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα γράψει ότι ο Έλληνας πολιτικός είναι ένα ισχυρό brand name. Κάθε κομματικός συνδυασμός για να προχωρήσει και να πετύχει τους στόχους του βασίζεται πάντα στις ικανότητες του αρχηγού του. Βέβαια και ο αρχηγός του κόμματος είναι ο «καθρέφτης» των μελών του, όπως, ότι και ο λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Πρέπει να «ταυτίζεται» μαζί τους. Με το προφίλ των ψηφοφόρων που θέλει να εκπροσωπήσει.

Όμως στη σημερινή δεινή οικονομική αλλά και πολιτική κατάσταση της χώρας μας, σε συνδυασμό με τις νέες θεωρήσεις των ψηφοφόρων για την εικόνα και τα νέα προσόντα των πολιτικών της νέας εποχής, η αναγκαιότητα μιας νέας «ελίτ» πολιτικών είναι πολύ μεγάλη.

Στο σύνολο τους οι υποψήφιοι «μνηστήρες» της ΝΔ διαγκωνίζονται κατά κύριο λόγο στο πεδίο της καταλληλότητας απέναντι στον μέχρι στιγμής ανίκητο «αντίπαλο» τους τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Προσδιορίζονται οι ίδιοι από την ταυτότητα του αντιπάλου τους. Αστείος λόγος για να ψηφίσει κάποιος, κάποιον που αυτοπροσδιορίζεται ετεροπροσδιοριζόμενος!

Από την άλλη μεριά, μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι στα «κάγκελα», δεν εμπιστεύεται κανένα θεσμό, καθημερινά απαξιώνει πολιτικά πρόσωπα, δεν επηρεάζεται από καμιά πηγή πληροφόρησης και ιδιαίτερα από τα λεγόμενα συστημικά μέσα και αδιαφορεί σε μεγάλο βαθμό για τα ηγετικά προβλήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έτσι αρκετοί παραδοσιακοί ψηφοφόροι της ΝΔ δεν θεωρούν απαραίτητη τη συμμετοχή τους στις εσωκομματικές εκλογές, με φυσικό επακόλουθο η τελική έκβαση της μάχης να κριθεί και από «περαστικούς» ψηφοφόρους άλλων κομμάτων. Μερικοί από αυτούς ίσως κάποτε να είχαν ψηφίσει τη Νέα Δημοκρατία, αλλά με το να ψηφίσουν τον νέο αρχηγό της, δε σημαίνει ότι επαναπατρίστηκαν! Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα της εκλογής αρχηγού από τη «βάση» όταν δεν ξέρουμε τη «βάση»!

Στη φάση που βρίσκεται η ΝΔ θα έπρεπε να κάνει το μεγάλο άλμα. Να ξαναγράψει ιστορία με επιφανή ηγετική προσωπικότητα για αρχηγό για να αφυπνίσει με δυναμική την παράταξη και τους ψηφοφόρους της. Να κυριαρχήσει το Ένας για Όλους και Όλοι για Έναν, και όχι το ο καθένας για την «πάρτη» του όπως και θα φανεί από την επόμενη των εκλογών λόγω συμμαχιών, ισορροπιών, και δεσμεύσεων των υποψηφίων αρχηγών.

Προς το παρόν αυτό που πρέπει να επιτευχθεί, είναι η ενότητα του κόμματος και η παραμονή του στη δεύτερη θέση. Και τα δύο, δεν είναι ούτε εύκολα, ούτε αυτονόητα! Τη Δευτέρα θα ανοίξει η «κουρτίνα 2»!

Unfair εκλογικό παιχνίδι, ο μεγάλος κίνδυνος για την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Αυξάνονται και πληθύνονται, σε καθημερινή βάση και μέχρι να φτάσουμε στην κρίσιμη Κυριακή εκλογής του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας θα πολλαπλασιαστούν, οι υποστηρικτές και οι αρνητές των τεσσάρων ανθυποψηφίων.

Θα επιχειρήσουν να καταστήσουν ευκρινέστερο το στίγμα της διαφοροποίησής τους ως προς την προτίμησή τους για νέο αρχηγό του κόμματός τους, χρησιμοποιώντας ιδεολογικούς όρους, πολιτικά επιχειρήματα και ενδιαφέρουσες σκέψεις αναφορικά με το πώς υποχρεούται ή δύναται να ασκήσει η ΝΔ το αντιπολιτευτικό της ρόλο από εδώ και εμπρός, καθώς και ποια πρέπει να είναι η τοποθέτηση του κόμματος στον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Μέχρι στιγμής, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, η προεκλογική εκστρατεία όλων των ανθυποψηφίων έχει κρατηθεί σε ήρεμους τόνους και κύρια μέριμνα τους ήταν να διαφημίσουν τα χαρακτηριστικά της υποψηφιότητας τους και όχι να δυσφημίσουν τα χαρακτηριστικά των αντιπάλων.

Φυσικά δεν έλειψαν οι διάφοροι «μεχμετζίκ» των υποψηφίων να ανταλλάσσουν πολιτικές μομφές και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, σε site, σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να επιχειρούν με δημοσκοπήσεις αμφιβόλου αξιοπιστίας να αποδομήσουν την προσωπικότητα των άλλων ανθυποψηφίων ακόμη και με προσωπικές εξόφθαλμες διαβολές.

Φυσικά, την επόμενη μέρα το πρόβλημα θα το έχουν οι υποψήφιοι της προτίμησής τους, διότι θα έχουν συγκεντρώσει πάνω τους τόση λάσπη, που ούτε οι καταρράκτες του Νιαγάρα δε θα μπορούσαν να ξεπλύνουν, αλλά και οι ίδιοι, διότι ενδέχεται να βρεθούν στο δίλημμα είτε να δοξάσουν τον αρχηγό που προηγουμένως λοιδορούσαν ως υποψήφιο, είτε να εγκαταλείψουν τη ΝΔ, ενδεχομένως και την ίδια την πολιτική και να πάνε σπίτια τους. Επιπλέον, αναλαμβάνουν το ρίσκο να προκαλέσουν τον ψηφοφόρο της ΝΔ να σκεφτεί ότι δικαίως τους μαύρισε, ή αδίκως τους ψήφισε στις τελευταίες εκλογές.

Γενικά τα ήθη και οι συμπεριφορές που επικρατούν σε αυτή την αντιπαράθεση, στη μέχρι τώρα εξέλιξη της, μπορεί να εκληφθεί ως μια μετριοπαθής έκφραση του τι πρεσβεύει ο καθένας στην υπόθεση της διαδοχής του τελευταίου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, του κ. Σαμαρά.

Θα πρέπει να κρατηθεί σε επίπεδο πολιτικού πολιτισμού για να μην εξοργιστεί ή βάση της ΝΔ και αντιδράσει με αποχή από τα εσωκομματικά δρώμενα.

Η μέχρι τώρα στρατηγική επικοινωνίας που έχουν ακολουθήσει οι «μνηστήρες», μπορεί να έχει προκαλέσει εντυπώσεις, να έχει διαμορφώσει εκτιμήσεις, να έχει κερδίσει συμπάθειες, σίγουρα όμως δεν είναι τόσο αποτελεσματική ώστε να σηκώσει σε λίγες μέρες τον ψηφοφόρο από την πολυθρόνα του ή να θυσιάσει την εκδρομή του να πάει να ψηφίσει. Αφήστε που η σκληρή καθημερινότητα των πολιτών βάζει την εκλογή προέδρου της ΝΔ σε υποδεέστερη προτεραιότητα.

Λίγες ημέρες πριν από τις κάλπες, η προεκλογική προσπάθεια των υποψηφίων θα επικεντρωθεί στα ΜΜΕ ρίχνοντας και τα τελευταία όπλα της πολιτικής τους επικοινωνίας στη μάχη.

Όμως, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί να μη στιγματιστεί η τελευταία τους επικοινωνιακή προσπάθεια από αίσθηση αμετροέπειας!

Unfair εκλογικό παιχνίδι, είναι μεγάλος κίνδυνος για την ενότητα της παράταξης.

Ηγεσία από σόι, από τζάκι, από κομματική επετηρίδα ή από μεταγραφή!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, φαινόμενα μεσαιωνικά, κομματικές επετηρίδες, μεταγραφικά δικαιώματα, ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, πάντα προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας.

Μια μοναδική Ελληνική «ιδιαιτερότητα» επινόηση ισχυρών προσώπων πολιτικής προς επαγγελματική αποκατάσταση των γόνων και προώθησης τους σε ανώτερα αξιώματα, βουλευτές, αρχηγοί κομμάτων, και άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακόμη έχουμε μετακινήσεις – κωλοτούμπες στελεχών από τη μία παράταξη στην άλλη, άλλοτε για λόγους πολιτικής επιβίωσης και άλλοτε για ταχύτατη ανέλιξης τους σε θέσεις εξουσίας.

Ανάμεσα σε αυτό το σύνολο υποψηφίων καλούνται οι ψηφοφόροι βάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εκλέξουν τον αρχηγό τους. Για κάποιους από τους υποψήφιους αρχηγούς το δυνατό τους «όπλο» είναι το γνωστό οικογενειακό όνομα ή κάποιο έργο που μπορεί να έχει αφήσει κάποιος από το γενεαλογικό του δέντρο με τα πλούσια πολιτικά φυλλώματα του και για κάποιους «αδιευκρίνιστους λόγους» ο ψηφοφόρος πρέπει να πιστέψει πως ο επίγονος του, είναι ικανός συνεχιστής.

Το κριτήριο δεν είναι η ικανότητα αλλά η αναγνωσιμότητα, ελέω οικογενείας ή τζακιού. Μικρή αξία έχει σε αυτές τις περιπτώσεις η προσωπικότητα, γιατί στην οικογενειοκρατία οι « επίγονοι» περιμένουν  να λάβουν τα σκήπτρα των αξιωμάτων σχεδόν νομοτελειακά. Σε όλες τις περιπτώσεις το οικογενειακό όνομα ανοίγει τον πολιτικό δρόμο πιο εύκολα στον κληρονόμο, αλλά για κάποιους στη συνέχεια αποδεικνύεται βαρίδι.

Εις το όνομα του όποιου πατρός, θα ψηφιστεί ο υιός, είναι ένα από τα ερωτήματα που θα απαντηθούν σε λίγες μέρες, έστω κι αν αρκετοί πολίτες έχουν την άποψη ότι η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός αποτελούν δυστυχώς ένα από τα ισχυρότερα συμπτώματα της γενικότερης νόσου του πολιτικού μας συστήματος και πολλές φορές συνδέθηκαν με το φαινόμενο της ανάπτυξης της διαφθοράς στην πολιτική.

Φυσικά, υπάρχουν περιπτώσεις που κληρονόμοι μεγάλων ονομάτων, μεγαλούργησαν προς δόξα των προγόνων τους. αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Στην άλλη πλευρά έχουμε έναν υποψήφιο αρχηγό με κομματικές ρίζες μακρόβιες. Ένας συνασπισμός ηρεμίας και ήπιου λόγου με έντονο ευρωπαϊκό χαρακτήρα, κατάλληλος για πρώτος καπετάνιος αλλά σε «γνωστά» νερά. Έχει την τύχη να έχει την αμέριστη συμπαράσταση του μεγαλύτερου μέρους του κομματικού μηχανισμού, αλλά την ατυχία να ψηφίζει η βάση. Μια βάση που δεν ξέρει κανένας ποια θα είναι, τι μέγεθος θα έχει και αν θα ψηφίσει το «αυτόν ξέρουμε, αυτός εμπιστευόμαστε»!

Όμως τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Ο ψηφοφόρος δεν θέλει πια κλειστά κομματικά κλαμπ να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή του ούτε φυτώρια «γόνων» και «επιγόνων».

Γιατί ο ψηφοφόρος σήμερα έχει πια την ωριμότητα,  ώστε να κρίνει τον ταγό του, όχι από τις γνωριμίες, τις υποσχέσεις και το όνομα, αλλά από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες του για να τον βγάλει από το τέλμα. Αδιαφορεί πλήρως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων για το χώρο προέλευσης και πολιτικού DNA του επόμενου αρχηγού της. Ζητά απεγνωσμένα να δει αποτελέσματα. Χόρτασε από λόγια! Ισχύει και για την επιλογή του αρχηγού η γνωστή ρήση «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει τα ποντίκια»!

Το Νέο brand name του Έλληνα Πολιτικού.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε μια κρίση ειλικρινούς αφέλειας κυβερνητικός βουλευτής, τέως αγανακτισμένος δήλωσε με στόμφο «ήξεραν τι τους περιμένει πριν μας ψηφίσουν, τώρα γιατί διαμαρτύρονται;». Και είχε το δίκιο του όπως και ο λαός που τον ψήφισε. Άλλωστε, οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού όπως ευφυώς έχει λεχθεί. Πολιτική προίκα, πελατειακές σχέσεις, συγκυρίες, τύχη και άλλα αποτελούσαν, και σε έναν βαθμό ακόμη αποτελούν, τα βασικά προσόντα ενός πολιτικού.

Όμως η οικονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο την πολιτική κρίση και την αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας νέας «ελίτ» πολιτικών της νέας εποχής. Ένα νέο brand name του Έλληνα πολιτικού, που να αφορά την εικόνα και τα νέα απαραίτητα προσόντα που πρέπει να έχει. Δεν αρκεί μόνο το νεαρό της ηλικίας ή πόσα ένσημα έχει κολλήσει, στη νέα εποχή που βιώνουμε. Απαιτούνται πολύ περισσότερα προσόντα.

Σκιαγραφώντας τα θα λέγαμε ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής» πρέπει να συνδυάζει την γνώση, την μεθοδικότητα, την σκληρή δουλειά με τα δεδομένα της πολιτικής και να μην υπολογίζει το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Να  έχει όραμα, στόχους, και να τα υπερασπίζεται με πυγμή. Να μην κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας πολιτών ή συντεχνιών. Με τις τεχνοκρατικές του γνώσεις σε συνδυασμό με την πολιτική του εμπειρία να δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές. Να έχει όλες τις αρετές ενός σύγχρονου μάνατζερ και να είναι γνώστης τουλάχιστον μίας ξένης γλώσσας!.

Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν βιάζεται αλλά ούτε αργοπορεί. Τα πάντα σωστά και στην ώρα τους. Πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί, αν η χρονική στιγμή ήταν η κατάλληλη και δεν ήταν λάθος.

Ο πολιτικός της νέας εποχής πρέπει να αντιμετωπίζει τις κρίσεις με επιδέξιο και ψύχραιμο τρόπο και δεν φοβάται να χάσει κάποιες μάχες κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας. Άλλωστε είναι γνωστή η Ιαπωνική παροιμία «Στην πολιτική πέσε 7 φορές σήκω 8». Να γνωρίζει τη μεγάλη δύναμη των media, το πόσο αδηφάγα είναι για σκάνδαλα κάθε τύπου και να μην πέφτει σε παγίδες. Η αφέλεια δεν δικαιολογείται σε έναν πολιτικό της νέας εποχής.

Ο πολιτικός της νέας εποχής να αναγνωρίζει τα λάθη και τις παραλείψεις του και το κυριότερο να σκέφτεται τι να πει πριν το πει, ιδιαίτερα μπροστά σε εκπροσώπους των Μέσων ενημέρωσης. Η παραδοχή αστοχίας και λάθους δε σημαίνει αδυναμία. Αντίθετα, η δημόσια υπεράσπιση ενός «αποδεδειγμένου» λάθους μπορεί να επιφέρει επικρίσεις από πολλά μέρη. Οι πολίτες απαιτούν άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις. «Χόρτασαν» από θεωρίες και υποσχέσεις.

Ο σωστός πολιτικός της νέας εποχής πρέπει να ξέρει πόθε θα αποσυρθεί, πριν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Τεχνολογικές και κοινωνικές.

Η «χρυσή εποχή» ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία δράσης και προσφοράς. Πιστεύοντας σε μια μακροχρόνια  άσκηση εξουσίας πιστεύει στον ίδιο του τον μύθο. Σε μια ψευδαίσθηση!

Αλήθεια, πόσους από τους πολιτικούς που έχουμε ψηφίσει συμπληρώνουν αυτά τα προσόντα; Πόσους «φωτεινούς αστέρες» έχουμε επιλέξει; Αναρωτηθείτε!

Ο πονοκέφαλος των ψηφοφόρων «βάσης»!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Παρασυρόμενοι από την αγωνία τους να επικρατήσουν των αντιπάλων τους στη μάχη της διαδοχής για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, όλοι οι βασικοί διεκδικητές κάνουν ότι είναι δυνατό για να κόψουν το νήμα της εκλογής από τη «βάση». Αγνοούν όμως τα πλέον αυτονόητα γεγονότα αναφορικά με το πώς νοιώθει η «βάση» και πολύ περισσότερο για ποια «βάση» μιλάμε και ποιοι πολίτες θα ψηφίσουν.

Στην εξίσωση για την Προεδρία της Νέας Δημοκρατίας υπάρχει ένας άγνωστος παράγοντας και αυτός είναι ταυτότητα της «βάσης» που θα ψηφίσει την ημέρα των εκλογών.

Ο θεσμός που υιοθετήθηκε από το ΠΑΣΟΚ με εκλογές «βάσης» αλλά δεν ακολουθήθηκε από κανένα αριστερό κόμμα, δεν έφερε και τα καλύτερα αποτελέσματα ανάδειξης αρχηγού, όποτε εφαρμόστηκε. Οι εκλεγμένοι αρχηγοί «βάσης» ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, δεν μακροημέρευσαν! Και η παράδοση εκλογής από τη «βάση» συνεχίζεται. Η τραυματική εσωστρέφεια και η απώλεια ψυχραιμίας κάποιων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας μετά από την τριπλή εκλογική ήττα, έφερε μια βεβιασμένη προώθηση των διαδικασιών, και τέσσερις επίδοξοι αρχηγοί ξεκίνησαν προεκλογικό αγώνα απροετοίμαστοι με κύριο αφήγημα το πολιτικό τους προφίλ, την προσωπικότητα τους, αγνοώντας πολλά ακόμη, όπως τον επανακαθορισμό της ταυτότητας του κόμματος που θέλουν να ηγηθούν. Μια ταυτότητα κόμματος που θα είχε συζητηθεί και συμφωνηθεί από όλα τα μέλη του κόμματος, αν είχε προηγηθεί ένα τακτικό συνέδριο αρχών.

Αγνοούν οι υποψήφιοι ότι οι πολίτες που θα ψηφίσουν δεν νοιάζονται για το ποιος θα καθίσει στην καρέκλα του αρχηγού αλλά για το πώς το κόμμα τους, η Νέα Δημοκρατία θα σταθεί ως αντιπολίτευση σήμερα και ποιο είναι το αφήγημα της ως Κυβέρνηση στο μέλλον.

Αγνοούν οι υποψήφιοι ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων βάσης της Νέας Δημοκρατίας έχουν μεταλλαχθεί από «αγανακτισμένοι» σε «απελπισμένοι» πολίτες. Η καταιγίδα των φόρων, η διάψευση των τελευταίων προεκλογικών υποσχέσεων της Κυβέρνησης, η συνεχής επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου, και η αδυναμία των υποψηφίων να ξεχωρίσουν στη βάση μιας ξεχωριστής πολιτικής επιχειρηματολογίας και η ανάγκη να επωμίζονται την αναπαραγωγή μιας κομματικής εσωστρέφειας ή μιας νέας λαϊκιστικής αντιμνημονιακής πολιτικής και κομματικών στρατοπέδων, έχουν φέρει πολλούς ψηφοφόρους της βάσης του κόμματος να αδιαφορούν για το ποιος θα κερδίσει.

Αγνοούν ότι οι πολίτες έχουν παύσει να θέλγονται από τις σκιαμαχίες με το παρελθόν, απεχθάνονται τα ντιρέκτ ή κάτω από τη ζώνη χτυπήματα στην εικόνα των αντιπάλων υποψηφίων αντιδρούν με την ψήφο τους σε συνειδητή χειραγώγηση από τα Μέσα υπέρ υποψηφίου, και αξιολογούν συνολικά και όχι κατά περίπτωση τις θέσεις των υποψηφίων.

Αγνοούν ότι πρέπει να απευθυνθούν στο συναίσθημα του ψηφοφόρου που ενδιαφέρεται περισσότερο για την αυριανή Νέα Δημοκρατία και όχι σε μια υπερφίαλη ανάλυση των δεξιοτήττων τους απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα.

Αγνοούν ότι οι σύγχρονες επαναστάσεις των λαών δεν χρειάζονται πολεμοχαρείς ηγέτες, παρά μόνο δυνατά social media.

Απομένουν λίγες ακόμη μέρες για να πείσουν τους ψηφοφόρους της βάσης να δώσουν ψήφο προσωπικής εκτίμησης προς το πρόσωπο τους. Κι αυτό θα επιτευχθεί αν στο λόγο τους κυριαρχήσει η ενότητα του κόμματος ανεξαρτήτως του αποτελέσματος της κάλπης.