Γαλάζιοι εναντίον Γαλάζιων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η μάχη ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας ξεκίνησε. Οι επίδοξοι μνηστήρες μπαίνουν ένας – ένας στην αρένα και ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο του παιχνιδιού. Στο πρώτο ημίχρονο κυριαρχούν οι προσωπικές αντιπαραθέσεις των υποψηφίων, οι εσωτερικές διαιρέσεις στελεχών αλλά και ψηφοφόρων χωρίς να έχουν αποφευχθεί αρκετά «συναδελφικά» μαχαιρώματα. Αν η διασφάλιση της ενότητας της παράταξης επιτευχθεί θα μάθουμε λίγες μέρες μετά την τελική έκβαση της ψηφοφορίας. Δύσκολο πάντως φαίνεται ο υποψήφιος που θα εκλεγεί να είναι αρχηγός μακράς πνοής. Άλλωστε αρκετοί προεξοφλούν ακόμη και τον επόμενο πρόεδρο και με όνομα.

Η εσωκομματική αυτή διαδικασία εξελίσσεται στο πρώτο της ημίχρονο, κατάθεσης των υποψηφιοτήτων, σε θρίλερ. Κάθε μέρα και από ένας διεκδικητής της αρχηγίας υποκινούμενος είτε από προσωπικές φιλοδοξίες, είτε από αναζήτηση δωρεάν προβολής από τα μαζικά μέσα επικοινωνίας. Η συγκέντρωση των υπογραφών στήριξης είναι το μεγάλο αγκάθι για αρκετούς υποψήφιους γιατί οι εκλέκτορες, όσοι δηλαδή έχουν δικαίωμα υπογραφής δεν παίρνουν θέση, είτε για να μην εκτεθούν, είτε γιατί θέλουν από την αρχή να είναι με τον νικητή της κούρσας.

Η καθυστέρηση ανακοίνωσης από τον εν δυνάμει πρώτο διεκδικητή της μάχης έδωσε τη δυνατότητα σε μια πλειάδα πρωτοκλασάτων και τριτοκλασάτων φιλόδοξων στελεχών να ανακοινώσουν την υποψηφιότητα τους. Θέλει να «μετρήσει» τους εσωκομματικούς σχεδιασμούς, περιμένει το «πράσινο φως» από πολιτικές παράγκες και διάφορα αρχηγικά κέντρα, «δειλιάζει» μπροστά στη δυναμική που αναπτύσσεται στους κόλπους της παράταξης για την εξεύρεση «γαλάζιου» Τσίπρα, θέλει χρόνο να προετοιμαστεί για την παρουσίαση της πολιτικής πλατφόρμας μετεξέλιξης της ΝΔ με ξεκάθαρο ιδεολογικό προφίλ; Μένει να αποδειχθεί τελικά αν η υποψηφιότητα του είναι ενωτική και πολυσυλλεκτική ή η επόμενη μέρα θα βρει την παράταξη σε πολλά κομμάτια. Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον της ελληνικής κεντροδεξιάς και θα απαντηθεί σε ένα μήνα από σήμερα.

Θα πρέπει οι έχοντες την ευθύνη επικοινωνίας της προεκλογικής κούρσας διαδοχής, να προσέξουν πολύ. Τα κριτήρια επιλογής υποψήφιου από τους ψηφοφόρους βάσης, έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά. Ακολουθούν κανόνες αντισυστημικής επιλογής της στρατηγικής και της έμμεσης χρησιμοποίησης μέσων από τους υποψήφιους.

Έχει αποδειχθεί ακόμη ότι δεν ακολουθούν «γραμμές υπόδειξης» από τους λεγόμενους διαμορφωτές κοινής γνώμης. Ηχηρά μηνύματα καθοδηγητών, απαξιωτικός λόγος και προσπάθειες αποδόμησης υποψήφιου έχει αποδειχθεί ότι φέρνει αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Οι ψηφοφόροι βάσης είναι αρκετές φορές «πονόψυχοι» και παίρνουν το μέρος του «αδύναμου». Ειδικά στις μέρες μας, και για λόγους καχυποψίας.

Οι φίλοι της παράταξης της ΝΔ που θα κληθούν να ψηφίσουν, θέλουν νέα ηγεσία με όραμα για να τους εμπνεύσει και να τους καθοδηγήσει στη νέα εποχή. Λύσεις ανάγκης ή προσωρινή στέγαση «βολικών κολλητών» δεν ταιριάζουν στην παράταξη που ίδρυσε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής. 

Ο Μπραντ Πητ κερδίζει Όσκαρ και όχι εκλογές!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

«Είναι τα πρόσωπα ηλίθιε», ήταν ο τίτλος ενός άρθρου μου που δημοσιεύθηκε με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Έγραφα μεταξύ άλλων «Τα φθαρμένα πολιτικά και ηθικά στο χρόνο γνωστά πρόσωπα της κεντροδεξιάς αποτελούν την μόνιμη τροχοπέδη της ανόδου της. Στις πρόωρες εκλογές που έρχονται στα κριτήρια επιλογής ψήφου θα παίξει σημαντικό ρόλο το ταξικό πρόσημο των προσώπων που θα κοσμούν τα ψηφοδέλτια των κομμάτων.». Οι εκλογές το επιβεβαίωσαν.

Για πρώτη φορά αρχηγός κόμματος κερδίζει τις εκλογές στην κυριολεξία μόνος του και με μεγάλη διαφορά, παρόλο που απώλεσε πρωτοκλασάτα στελέχη από το κόμμα του, δέχθηκε μύρια όσα μαχαιρώματα εσωκομματικά και μη, τσαλάκωσε την υπερηφάνεια των Ελλήνων με τις ουρές στις τράπεζες, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, άνοιξε την πόρτα της χώρας, έφερε δυσβάσταχτο τρίτο μνημόνιο με βροχή νέων φόρων μετά από ατελείωτες διαπραγματεύσεις που λίγο έλειψε να μας πάνε στον γκρεμό.

Τελικά γιατί κέρδισε ο Αλέξης….; Γιατί έχει όμορφο νεανικό πρόσωπο, λαμπερό χαμόγελο, ευφράδεια ή μήπως κατάφερε να μαγέψει τους ψηφοφόρους κάνοντας για δεύτερη φορά αριστερά μαγικά; Δηλαδή αν ένα κόμμα είχε για αρχηγό ένα συνδυασμό εμφάνισης Μπραντ Πητ, ρητορικής Ομπάμα και γοητείας Ρίτσαρντ Γκηρ, θα κέρδιζε τον Αλέξη; Εκλογές είχαμε και όχι καλλιστεία! Σίγουρα ένα νέο, φρέσκο νέας γενιάς πρόσωπο βοηθάει στην επίτευξη κάθε προεκλογικού στόχου αλλά τη νίκη σε κάθε εκλογική διαδικασία τη δίνει η πολιτική στρατηγική που θα χαράξει το κόμμα. Ποιό διακύβευμα θα προβάλλει, ποιο δίλημμα θα θέσει στους ψηφοφόρους του. Ακόμη πρέπει να είναι γνωστό, σε όλους όσους ασχολούνται με την πολιτική επικοινωνία ότι τα ποσοστά της κεντροδεξιάς ανέρχονται στην Ελλάδα σε 30%-35% και της κεντροαριστεράς σε 60%-65%.

Όσες φορές η κεντροδεξιά κατάφερε να κερδίσει την εξουσία ήταν γιατί είχε να προβάλλει ένα ισχυρό δίλημμα. Θυμίζω το «Καραμανλής ή τανκς», την «κάθαρση» το 1990 και την «επανίδρυση του Κράτους» το 2004. Κλασσικός κανόνας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, το Διακύβευμα.

Και ο Αλέξης το είχε, « Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο». Με ψυχολογία νικητή, την τελευταία εβδομάδα, το πέρασε στους ψηφοφόρους και πήρε άνετα τη νίκη. Αντίθετα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προφανώς βασιζόμενο σε δημοσκοπικά ευρήματα, προέβαλλε τη συναίνεση ως επικοινωνιακή προεκλογική στρατηγική και σε συνδυασμό με την έλλειψη φρέσκων, νέας γενιάς πολιτικών προσώπων, τιμωρήθηκε για τρίτη φορά μέσα σε λίγους μήνες από το εκλογικό σώμα. Δεν ήξεραν, δε ρώταγαν…;

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, όταν το αξίζει!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Οι κύριες εκτιμήσεις και επισημάνσεις δημοσκόπων και πολιτικών αναλυτών από την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου είναι πρώτον ότι οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι θα κάνουν πάλι το θαύμα τους και θα βγάλουν τον νικητή πάνω από την κάλπη, και ότι αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής αυτών των εκλογών είναι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Ξεκίνησε ως «μεταβατικός» πριν από δύο μήνες και έχει «μπετοναριστεί» ως ο επόμενος αρχηγός είτε χάσει είτε κερδίσει τις εκλογές.

Ξεκίνησε ως «αουτσάϊντερ» και «χτυπάει» στα ίσα το υπερόπλο του αντίπαλου κόμματος και με πολλές πιθανότητες να το κερδίσει.

Ούτε ο πιο σκληροπυρηνικός νεοδημοκράτης δεν περίμενε στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου τη μετάλλαξη ενός κατά τα άλλα συμπαθούς στελέχους του κόμματος, σε έναν δυναμικό αρχηγό, σε μια πραγματική αποκάλυψη ενός νέου είδους πολιτικού. Πολύ περισσότερο πρέπει να εξεπλάγησαν από την μεταμόρφωση του, εκείνοι που τον επέλεξαν, αν δεν το μετάνιωσαν!

Η επιτυχημένη προεκλογική του πορεία, μέχρι σήμερα, τον επιβεβαιώνει για τον αδιαφιλονίκητο αρχηγό του κόμματος του, είτε χάσει είτε κερδίσει στις εκλογές της Κυριακής. Ποιος θα τον αμφισβητήσει στις εσωκομματικές εκλογές, όποτε και να γίνουν;

Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας πέρασε από πολλές συμπληγάδες, απέφυγε παγίδες, πεπονόφλουδες, αυτογκόλ, έπαιξε την καλύτερη άμυνα, αποδείχθηκε ενωτικά χρήσιμος για το κόμμα του και τις ακραίες «φυλές» του, έκανε στοχευμένες επιθέσεις και το κυριότερο αποτέλεσε αρχηγός με θετικό πρόσημο για επαναπατρισμό ψηφοφόρων χωρίς ιδεολογικές ταυτίσεις, από άλλα κόμματα.

Κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων, πέραν του κόμματος του, ότι είναι ο καταλληλότερος για να ηγηθεί της νέας κυβέρνησης. Σε καμιά περίπτωση μια πιθανή ήττα πρωτιάς της Κυριακή, δεν θα πρέπει να του χρεωθεί.

Στη συνείδηση των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων πάλεψε δυνατά και είναι νικητής. Ο φόβος αποσυσπείρωσης των ψηφοφόρων του κόμματος διαλύθηκε και η ελπίδα αναγέννησης του κόμματος έγινε πλέον ορατή.

Λίγες ώρες μείνανε για να αποδειχθεί αν η εμπειρία και ο ρεαλισμός του «παλιού» θα αποκλείσει την πρώτη θέση από τη δημιουργική ασάφεια του «νέου».

Το μόνο σίγουρο για σήμερα, είναι η εδραίωση του κ. Μεϊμαράκη στην καρέκλα του Αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας μέχρι της επόμενες εκλογές. 

Επιτυχημένες στρατηγικές για debates

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Αυτό που σήμερα λέμε debate γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα. Άνθισε εκεί όταν η υπόλοιπη Ευρώπη βρισκόταν ακόμη σε νεαρή ηλικία. Η Αρχαία Ελλάδα πάντα ενέπνεε την ευγενή πολιτική ρητορική αλλά και την πεποίθηση ότι ένα debate μπορεί να διευκολύνει τους πολίτες να φτάσουν στην αλήθεια σε μια δημόσια αντιπαράθεση. Από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων το debate χρησιμοποιήθηκε για να βοηθήσει τους πολίτες να συγκρίνουν και να αντιπαραβάλλουν τους πολιτικούς αντιπάλους και τις ιδέες τους. Αυτό καθαυτό το debate δίνει την ευκαιρία να εξετάσουμε προσεκτικά εναλλακτικές προτάσεις μέσα από τη σύγκρουση των ιδεών. Και πίσω από τις ιδέες στέκουν οι υποστηρικτές τους, που αποκαλύπτουν την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα τους μέσα από αυτή την προφορική μάχη. Το debate αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα δώρα της Αρχαίας Ελλάδας στον κόσμο – θεμελιώδες για την ίδια τη δημοκρατία. Μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ρητορικής και της ιστορίας προέρχονται από debates μεταξύ του μεγάλου Δημοσθένη και των αντιπάλων του, μεταξύ υπερασπιστών του Κικέρωνα και του Καίσαρα στη Ρωμαϊκή Γερουσία, μεταξύ του Lincoln και του Douglas στην Αμερική του 19ου αιώνα, μεταξύ του Kennedy και του Nixon με τον ερχομό της εποχής της τηλεόρασης.

Σήμερα, debates μεταδίδονται τηλεοπτικά παγκοσμίως από πολλά κοινοβούλια. Το «Question Time» στο Βρετανικό House of Commons είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ανά τον κόσμο, προβάλλοντας ερωτήσεις που τίθενται στον Πρωθυπουργό και τις ομιλίες του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης ή άλλων μελών του Κοινοβουλίου. Πλέον στην εποχή μας, τα debates έχουν καθιερωθεί σε κάθε προεκλογική μάχη.

Δεδομένης της σημασίας τους, η απόκτηση δεξιοτεχνίας στα debates αποτελεί απαραίτητο κομμάτι της πολιτικής εξάσκησης. Αυτοί που διαπρέπουν σε αυτά, όπως ο πρώην Βρετανός Πρωθυπουργός Tony Blair, το μέλος του Ισραηλινού Κοινοβουλίου Natan Sharansky, ο Γάλλος Πρόεδρος Nicholas Sarkozy, o βουλευτής της Ρωσικής Δούμας Alexander Lebedev, ο Γερουσιαστής της Νέας Υόρκης Chuck Schumer, είναι συναρπαστικοί να τους παρακολουθείς, ασυναγώνιστοι στην ικανότητά τους να κερδίζουν τους αντιπάλους τους και παρουσιάζουν επιχειρήματα που ενισχύουν τις απόψεις τους. Είναι πειστικοί, διδακτικοί, ψυχαγωγικοί, χαλαροί και ευχάριστοι.

Περιέργως, λίγοι πολιτικοί είναι στην πραγματικότητα καλοί στα debates. Για τους περισσότερους τα debates είναι αφύσικα, δύσκολα να τα κατανοήσουν, πηγή άγχους και φόβου. Στερούνται, πολλοί πολιτικοί, την ρητορική δεινότητα που απαιτείται για να κερδίσουν την υποστήριξη ενός ακροατηρίου. Οι περισσότεροι δεν είναι καλοί στη διατύπωση των επιχειρημάτων τους ούτε ικανοί να συμπυκνώσουν δύσκολα ζητήματα σε μια κατανοητή πρόταση. Πολλοί θεωρούν ότι τα debates δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από εκδηλώσεις για προετοιμασμένες μίνι ομιλίες, αγνοώντας τελείως τους φραστικούς διαξιφισμούς μιας ευθείας σύγκρουσης ιδεών. Δυστυχώς, πολλοί δεν έχουν ιδέα πώς να προετοιμαστούν για ένα debate. Κάποιοι άλλοι προετοιμάζονται υπερβολικά και χάνονται στις λεπτομέρειες. Και κάποιοι υπεροπτικά και εσφαλμένα πιστεύουν ότι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να εμφανιστούν, ότι προετοιμασία δεν χρειάζεται αφού η προσωπικότητά τους και η παρουσία τους θα τους οδηγήσουν στη νίκη. Εξαιτίας αυτών των προβλημάτων, και άλλων, πολλοί πολιτικοί διαπιστώνουν ότι είναι ακατάλληλοι για debates και προσέχουν να μην εμπλακούν σε αυτά.

Αλλά αυτές οι έγνοιες μπορούν να ξεπεραστούν με μια σωστή στρατηγική προετοιμασίας και δεξιοτεχνική συμμετοχή. Τα παρακάτω μπορούν να βοηθήσουν:

1. Να ξέρετε το «στήσιμο» του debate

Ξεκινήστε μαθαίνοντας όσα περισσότερα μπορείτε για την εκδήλωση. Να είστε περιεκτικός. Οι λεπτομέρειες έχουν ζωτική σημασία. Ποιο είναι το «στήσιμο»; Τι ξέρετε για την αίθουσα και το βήμα; Τι είδους μικρόφωνο θα χρησιμοποιηθεί; Τι ξέρετε για τον φωτισμό και την ακουστική; Ποιοι είναι οι άλλοι συμμετέχοντες; Τι ξέρετε γι’ αυτούς; Ποιες είναι οι θέσεις τους πάνω στα τρέχοντα ζητήματα; Ποιος θα συντονίζει;  Τι ξέρετε για τον συντονιστή; Έχει ο συντονιστής κάποιον ευνοούμενο; Δείχνει ο συντονιστής προτίμηση σε ένα κόμμα έναντι ενός άλλου; Τι μέσα μαζικής ενημέρωσης θα είναι παρόντα; Πού θα είναι οι τηλεοπτικές κάμερες; Ποιοι θα είναι στο ακροατήριο; Πού θα κάθονται οι υποστηρικτές σας; Μπορεί το ακροατήριο να συμμετέχει; Θα μπορεί να θέσει και ερωτήματα; Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι ούτε ασήμαντες ούτε άσκοπες. Οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις θα καθορίσουν την επιτυχία σας. Γι’ αυτό και στις προεδρικές προεκλογικές καμπάνιες στις Ηνωμένες Πολιτείες οι διαπραγματεύσεις γύρω από τα debates κρατάνε πολύ και συχνά περιλαμβάνουν πρώην διπλωμάτες. Κάθε πλευρά επιδίδεται σε ένα κυνήγι γνώσεων, αλλά προσπαθεί να κερδίσει και πλεονεκτήματα στo πώς θα γίνει το «στήσιμο» του debate ή στην επιλογή του τόπου διεξαγωγής του.

2. Προετοιμαστείτε κατάλληλα

Θέλετε να είστε προετοιμασμένοι.  Και η καλή προετοιμασία περιλαμβάνει πολλά. Υπάρχει όμως ένας σωστός και ένας λάθος τρόπος να προετοιμαστείτε. Ο λάθος τρόπος είναι να κολλήσετε υπερβολικά στις μικρές λεπτομέρειες και να χάσετε το σύνολο.

Μια καλή απάντηση σε ένα debate ξεκινά με μια γενική δήλωση της πολιτικής σας πρότασης, όπως: «Έχω δεσμευτεί να μειώσω την ανεργία τα επόμενα 2 χρόνια». Ξεκινάτε έτσι διότι θέλετε το κοινό να σκεφτεί για ένα ζήτημα με έναν προκαθορισμένο τρόπο. Αυτή η πρώτη δήλωση της θέσης σας στενεύει τη σκέψη του κοινού αμέσως, επιτρέποντάς σας να κατευθύνετε τη σκέψη του προς το επιθυμητό συμπέρασμα.

Μετά την αρχική γενική δήλωση συνεχίζετε με μια μικρή παράθεση στοιχείων που ενισχύουν την άποψή σας.

Στη συνέχεια παρουσιάζετε την πρότασή σας και δείχνετε γιατί θα φέρει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Δώστε ένα παράδειγμα ενός πραγματικού ανθρώπου που θα ωφεληθεί από το σχέδιό σας. 

Ακολούθως συγκρίνετε το σχέδιό σας με αυτά των αντιπάλων σας, δείχνοντας πώς ο ίδιος άνθρωπος του παραδείγματος δεν θα ωφελούνταν, και ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι όπως αυτός που θα θιγούν από τα σχέδια των αντιπάλων σας.

Εφόσον οι περισσότερες απαντήσεις σε debates περιορίζονται χρονικά, θα έπρεπε να δείτε την απάντησή σας ως μια δίλεπτη ή τρίλεπτη ομιλία που πρέπει να συμπυκνώσει κάποια δύσκολα προβλήματα και προτάσεις σε κατανοητές, συνοπτικές και αξιομνημόνευτες δηλώσεις. Αυτό είναι μέρος του τεχνάσματος για τα debates: να βρείτε τρόπο να μετατρέψετε περίπλοκες συζητήσεις σε σαφή και πειστικά σχόλια. 

Ξεκινήστε αντιγράφοντας κάθε πιθανή ερώτηση, από τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν μέχρι προσωπικές προτιμήσεις. Κάποιοι συμμετέχοντες σε debates βάζουν κάθε ερώτηση σε μια ξεχωριστή σελίδα και στη συνέχεια τις καταχωρούν σε ευρετήριο και τις αρχειοθετούν για να τις βρίσκουν εύκολα. Στη συνέχεια, καθώς προετοιμάζετε κάθε απάντηση, ξεκινήστε με μια ξεκάθαρη, μεστή δήλωση της άποψής σας. 

Μετά την ερώτηση, αντιγράψτε την απάντηση ακολουθώντας τα παραπάνω βήματα. Να επιμελείστε, να ξαναδουλεύετε, να συμπυκνώνετε και να απομνημονεύετε τις απαντήσεις σας. Και το κυριότερο, απομνημονεύστε την αρχική δήλωση της θέσης σας. Είναι η πιο σημαντική πρόταση της απάντησής σας.

3. Να ακολουθείτε στρατηγική

Να μη σας γίνει έμμονη ιδέα ο αντίπαλός σας ή το τι λέει. Να μείνετε στην άποψή σας. Να αναπτύσσετε τα επιχειρήματά σας. Να εξακολουθείτε να μιλάτε από τη δική σας σκοπιά. Μην παρασυρθείτε στο «γήπεδο» του αντιπάλου σας. Αυτό είναι παλιό κόλπο… να παρασύρεται κάποιος να μιλήσει για ένα ζήτημα από άλλη σκοπιά, προτιμότερη για τον αντίπαλό του απ’ ό, τι για τον ίδιο. Ο Ισαίος, ο δάσκαλος του Δημοσθένη, κάποτε ξεκίνησε ένα debate λέγοντας: «Θα ξεκινήσω από το σημείο που ξεκίνησαν οι αντίπαλοί μου, και από εκεί θα σας κατατοπίσω για τα γεγονότα». Αποφύγετε τέτοιου είδους στρατηγικές. Υπάρχει μια παροιμία στα debates: «Αν μετακινηθείτε στο ‘γήπεδο’ του αντιπάλου σας, θα χάσετε το debate. Αν μείνετε στην άποψή σας, θα κερδίσετε».

Σκεφτείτε το από στρατηγικής άποψης. Θα έπρεπε να επιλέξετε το δυνατότερο ρητορικό «γήπεδο» για τη θέση σας. «Δυνατότερο» σημαίνει αυτό που βάζει τον αντίπαλό σας σε δύσκολο έδαφος αν υποστηρίζει τα ακριβώς αντίθετα. Για παράδειγμα, λέτε: «Υπάρχει επιζήμια ατμοσφαιρική ρύπανση στην Αθήνα». Το ακριβώς αντίθετο θα ήταν να το αρνηθεί, το οποίο θα φαινόταν απίστευτο σε κάθε ακροατήριο, ή να υποστηρίξει ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι καλή, πράγμα εξίσου απίστευτο. Έτσι, ένας αντίπαλος πιθανότατα θα μεταθέσει τη συζήτηση, για να υποστηρίξει ότι δεν ξέρετε για τι μιλάτε ή ότι είστε ο χειρότερος ρυπαντής όλων ή ότι η ρύπανση στην πραγματικότητα έρχεται από τη Βουλγαρία ή την Τουρκία. Μην μετακινηθείτε από τη θέση σας. Να την επαναλαμβάνετε ξανά και ξανά και να δείξετε πως ο αντίπαλός σας δεν ανταποκρίνεται, ότι εσείς είστε ο σοβαρός μεταξύ των δυο που θα μειώσετε τη ρύπανση και θα βοηθήσετε τους Αθηναίους να αναπνεύσουν καλύτερο αέρα.

Ακόμη, να θυμάστε κάτι που είχε πει ο Αριστοτέλης: μην συζητάτε σε κοινό έδαφος. Με άλλα λόγια, μην συζητάτε για οτιδήποτε ειπωθεί. Εσείς και ο αντίπαλός σας πιθανότατα μοιράζεστε αρκετό κοινό έδαφος. Έτσι, να συζητάτε για όσα διαφωνείτε και να συμφωνείτε για όσα μοιράζεστε. Αυτό βοηθά να επικεντρωθείτε στα σημεία διαφωνίας και το ακροατήριο να δει τη θέση σας πιο καθαρά και με λιγότερη σύγχυση. Για παράδειγμα: «Ναι, συμφωνούμε και οι δυο ότι η κατάσταση στην Κύπρο είναι σοβαρή. Εκεί που διαφωνούμε είναι για το αν πρέπει να κινηθούμε διπλωματικά μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των Ηνωμένων Εθνών».

4. Να ξέρετε τον σκοπό της κάθε λέξης

Εξαιτίας του «στησίματος» ενός debate, δεν μπορείτε να εκφωνήσετε μια μεγάλη ομιλία ή να ελέγξετε το περιβάλλον. Έτσι, κάθε λέξη μετράει. Πρέπει να ξέρετε το λόγο που χρησιμοποιείτε κάθε λέξη. Με ποιό τόνο, ρυθμό και έκφραση να χρησιμοποιηθεί κάθε φράση για να περάσει το μήνυμα που θέλετε. Ακόμη και η σιωπή μεταξύ των λέξεων... μιλάει. Κάθε λέξη έχει μια δουλειά να κάνει.

Στον Αρχαίο κόσμο, υπήρχε ένας εκπληκτικός ρήτορας ονόματι Διονύσιος. Έγραψε: «όταν διαβάζω έναν λόγο του Ισοκράτη, ηρεμώ και σοβαρεύω, σαν να άκουγα σοβαρή μουσική. Αλλά όταν παίρνω έναν λόγο του Δημοσθένη γίνομαι αλλόφρονας, παρασύρομαι από δω ή από κει, από το ένα πάθος μετά το άλλο: καχυποψία, θλίψη, φόβο, περιφρόνηση, μίσος, οίκτο, καλοσύνη, θυμό, φθόνο – περνάω διαδοχικά από όλα τα πάθη που μπορούν να καταλάβουν το ανθρώπινο μυαλό… και κάποιες φορές αναρωτήθηκα ποιες να ήταν οι εντυπώσεις όσων τυχερών έτυχε να τον ακούσουν». Ένας επιδέξιος συζητητής ξέρει πώς να δημιουργήσει τις κατάλληλες εντυπώσεις την κατάλληλη στιγμή με την επιλογή και άρθρωση των λέξεων, χωρίς ποτέ να καταφεύγει στη γελοιοποίηση, χωρίς ποτέ να φαίνεται ότι υποκρίνεται ή παραποιεί. Ο επιδέξιος συζητητής αφήνει τις λέξεις να κάνουν τη δουλειά τους.

5. Να ελέγχετε τις εκφράσεις και τις κινήσεις σας

Η κάμερα θα είναι πάνω σας όταν μιλάτε… αλλά και όταν δε μιλάτε! Δημιουργήστε οπτική επαφή με το ακροατήριο. Αν υπάρχει τηλεοπτική κάμερα, να κοιτάτε περιοδικά κατευθείαν σ’ αυτή για να δημιουργείτε την εντύπωση της απευθείας οπτικής επαφής με όσους παρακολουθούν από τα σπίτια ή τα γραφεία τους. Το ακροατήριο θα κοιτάζει τα μάτια και το στόμα σας, γι’ αυτό χρησιμοποιήστε όλη την γκάμα εκφράσεων του προσώπου σας (ανάλογα με την περίσταση): χαμόγελα, βλοσυρότητα, έκπληξη ή σάστισμα. Να στέκεστε ευθυτενείς, χαλαροί, με καλή στάση του σώματος για να εκπέμπετε αυτοπεποίθηση και φερεγγυότητα. Να χρησιμοποιείτε τα χέρια σας για μια περιστασιακή χειρονομία για να υπογραμμίσετε κάτι. Μην κάνετε υπερβολικά πολλές χειρονομίες, θα διασπάσετε την προσοχή του ακροατηρίου. Μην αρπάζεστε από το αναλόγιο. Το ακροατήριο θα σας κοιτά για να δει τις αντιδράσεις σας στους άλλους ομιλητές. Να θυμάστε να ελέγχετε τις αντιδράσεις σας: τις εκφράσεις και τις κινήσεις σας. Μην κάνετε οτιδήποτε που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σας. Μην κάνετε καμία χειρονομία και κανέναν μορφασμό που «τορπιλίζουν» την αξιοπιστία σας ή σας κάνουν αντιπαθή.

Ο πρώην Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Al Gore έχασε από τον George W. Bush το 2000 εξαιτίας των αλαζονικών, υπονομευτικών για τον ίδιο εκφράσεων και κινήσεών του στα προεδρικά τους debates. Ο Αντιπρόεδρος στριφογύριζε τα μάτια, αναστέναζε ηχηρά κατά τη διάρκεια των απαντήσεων του Bush, έδειχνε ανυπομονησία και ήταν υπερβολικά συγκαταβατικός με τα κουνήματα του κεφαλιού του και τους μορφασμούς του. Ήταν ολοφάνερο ότι ο Gore δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Bush ήταν βιώσιμος υποψήφιος ή ότι οι απαντήσεις του ήταν αληθοφανείς. Οι κάμερες τα κατέγραψαν όλα. Αυτό σημαίνει ότι ο αμερικανικός λαός τα είδε. Η συμπεριφορά του Gore συζητήθηκε εκτενώς στον τύπο. Και θίχτηκαν τόσοι Αμερικανοί από αυτήν που οπωσδήποτε αυτές οι εκφράσεις και κινήσεις του κόστισαν τη νίκη στις εκλογές. Έτσι, μην κάνετε τίποτε αγενές ή ανόητο. Μείνετε συγκεντρωμένοι. Μείνετε σε επαγρύπνηση. Να τηρείτε σοβαρή, ευλαβική στάση όταν μιλάνε οι άλλοι συζητητές. Από αυτό μπορεί να εξαρτάται η επιτυχία σας.

6. Προσέξτε το ντύσιμό σας

Πρέπει να δείχνετε ικανοί, επιτυχημένοι και νοικοκυρεμένοι. Αυτό μπορείτε να το πετύχετε με ένα σκούρο κοστούμι (γαλάζιο ή γκρι), πολύ λευκό πουκάμισο και κόκκινη γραβάτα αν είστε άνδρες και βαθυγάλαζο ή κόκκινο ταγέρ με λευκό μεταξωτό πουκάμισο και ένα ξεχωριστό κολιέ αν είστε γυναίκες. Το debate δεν είναι η περίσταση για να ντυθείτε με την τελευταία λέξη της μόδας ή για παράτολμες εντυπώσεις. Θέλετε να παρουσιάσετε μια προσωπικότητα ηγετική, όχι να γίνετε ίνδαλμα της μόδας. Οτιδήποτε κι αν φορέσετε θα έπρεπε να το δοκιμάσετε στην κάμερα πριν το debate γιατί μερικές φορές τα χρώματα αλλάζουν όταν μαγνητοσκοπούνται. Μερικές φορές τα μουντά χρώματα φαίνονται έντονα στην κάμερα και τα έντονα φαίνονται θαμπά. Να φοράτε ρούχα που φαίνονται ωραία στην κάμερα, όχι ρούχα που φαίνονται ωραία στο γυμνό μάτι.

7. Ποτέ μην χάνετε την ψυχραιμία σας

Τα debates είναι ένα τεστ ιδιοσυγκρασίας. Ασκείται πολλή πίεση στους συμμετέχοντες. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι οι άνθρωποι έρχονται να δουν μια ομιλία για να αξιολογήσουν τον χαρακτήρα του ομιλητή. Αυτό που ίσχυε πριν περισσότερο από 2.000 χρόνια ισχύει και σήμερα. Αν είστε εύθικτος, ευερέθιστος, ανίκανος να παραμείνετε ήρεμος και λογικός, οι πολίτες θα συμπεράνουν ότι στερείστε της απαιτούμενης για υψηλά αξιώματα ιδιοσυγκρασίας. Ακόμη, αν πείτε ή κάνετε οτιδήποτε προσβλητικό, το ακροατήριο θα απωθηθεί, αποφασισμένο να ψηφίσει εναντίον σας. Να είστε ευγενείς… πάντα. Να παραμένετε ατάραχοι και αυτοκυριαρχούμενοι. Αφήστε τον αντίπαλό σας να νιώσει την πίεση και να χάσει τον έλεγχο. Ποτέ μην τους αφήσετε να σας δουν να ιδρώνετε ή να θυμώνετε. Να δείχνετε στο ακροατήριο ότι τίποτα δεν σας εκνευρίζει. Τίποτα δεν σας κάνει να τα χάσετε. Και γι’ αυτό πρέπει να σας ψηφίσουν. Μπορείτε να χειριστείτε την πίεση.

8. Μην κάνετε καμία απερισκεψία

Πολλά debates χάνονται από στιγμιαίες απερισκεψίες. Με αυτό εννοώ ότι ο συζητητής επιχειρεί να φανεί αστείος, χαριτωμένος, καταδεκτικός ή σέξι. Όταν το κάνετε αυτό παίρνετε περιττά, επικίνδυνα ρίσκα. Μερικές φορές λιγότερο σημαίνει περισσότερο. Αποφύγετε τα περιττά ρίσκα.

9. Εκμεταλλευτείτε τα λάθη 

Όταν ένας αντίπαλος κάνει ένα λάθος, αρπάξτε την ευκαιρία. Κατευθυνθείτε κατευθείαν στο λάθος και κάντε το να τιναχτεί στο αέρα. Κατευθύνετε την προσοχή του κοινού σε αυτό. Κρατήστε τον αντίπαλό σας σε αυτό. Κάντε το λάθος ζήτημα. Δοκιμάστε να τον αποτελειώσετε. Μείνετε προσκολλημένοι στο λάθος του και μην υποχωρείτε.

10. Κερδίστε το debate επικοινωνιακά

Να έχετε αυτοπεποίθηση καθ’ όλη την διάρκεια ενός debate. Ασχέτως του πόσο απογοητευμένος ή ηττημένος νιώθετε, ποτέ μην το δείχνετε. Μπορεί να σκέφτεστε ότι αποδώσατε μόνο στο 30% των ικανοτήτων σας. Στο ακροατήριο όμως μπορεί να φαίνεται ότι τα πάτε πολύ καλά. Μην δείξετε στο ακροατήριο ότι αποτυγχάνετε στο debate ή ότι θα μπορούσατε να τα είχατε πάει καλύτερα. Αν στείλετε ένα αρνητικό σήμα, το ακροατήριο μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει διότι εσείς στην πραγματικότητα τους είπατε να αμφιβάλλουν. Διατηρήστε την αυτοπεποίθησή σας.   

Όταν τελειώσει το debate, τα μέσα θα ψάχνουν για σχόλια και εκτιμήσεις. Οι υποστηρικτές σας θα στρέψουν το debate επικοινωνιακά υπέρ σας επιδεικνύοντας τις αρετές σας και τις καλές προοπτικές των προτάσεών σας. Έχει ζωτική σημασία να διατηρήσετε την αυτοπεποίθησή σας αρκετά μετά το τέλος του debate, διότι οι επικοινωνιακοί χειρισμοί μετά το debate μπορεί στην πραγματικότητα να καθορίσουν το πώς θα παρουσιαστεί την επόμενη μέρα.

Να θυμάστε: «Υπάρχουν δυο debate – αυτό μπροστά στο ακροατήριο και αυτό μετά, με τους δημοσιογράφους. Ασχέτως του πώς τα πήγατε στο πρώτο debate, μπορείτε να το κερδίσετε κερδίζοντας το δεύτερο».

11. Ποτέ μην υποτιμάτε το «στήσιμο» του debate

Tα debates έχουν ένα συναρπαστικό «στήσιμο». Όλα συμβαίνουν γρήγορα. Είναι εύκολο να αποσπαστεί η προσοχή σας και να αποπροσανατολιστείτε. Η απόκτηση δεξιοτεχνίας στα debates απαιτεί σωστή στρατηγική, συμπαγή και καθαρή σκέψη, εκτενή προετοιμασία, πειθαρχημένη παρουσία και καλή κατανόηση της επιχειρηματολογίας όπως αναπτύσσεται. Πρέπει να ξέρετε που θέλετε να κατευθυνθεί το debate και να οδηγήσετε το ακροατήριο σε αυτή την προκαθορισμένη έκβαση. Μην οδηγηθείτε αλλού. Κατευθύνετε το debate εκεί που επιθυμείτε, πείθοντας το ακροατήριο ότι διαθέτετε το όραμα, τα προσόντα και τις ηγετικές ικανότητες να πετύχετε. Μια καλή απόδοση σε debate μπορεί να μην σημαίνει αυτομάτως νίκη στις εκλογές – παρότι και αυτό έχει συμβεί. Μπορεί όμως να σας φέρει πιο κοντά στην εκλογική επιτυχία. Μια κακή απόδοση σε debate πολύ συχνά καταδίκασε υποψηφίους σε αποτυχία. Μην υποτιμάτε λοιπόν τα debates και τα αποτελέσματά τους.

Η κρυφή ψήφος «μπροστά» στην κάλπη θα βγάλει τον Νικητή!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στην πολιτική οι ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις έχουν σταματήσει προ πολλού να ισχύουν. Οι κοινωνίες άλλαξαν και οι ψηφοφόροι είναι απρόβλεπτοι. Οι κάθε είδους ειδικοί στην επικοινωνία και στις αναλύσεις θα πρέπει να αλλάξουν κι αυτοί τον τρόπο σκέψης τους, για να μην εκπλήσσονται κάθε φορά με τα αποτελέσματα.

Οι προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, τον τελευταίο καιρό περνάνε μια κρίση αξιοπιστίας. Ενδεικτικό, το τελικό ποσοστό του δημοψηφίσματος και οι προβλέψεις τους λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες. Κανένας από τους απανταχού «ειδικούς» δεν μπόρεσε να προβλέψει το αποτέλεσμα. Απλά, φέρανε τούμπαλιν τα επιχειρήματα ανάλυσης των αιτιών της αποτυχίας τους, «πείθοντας» μας με βαθυστόχαστες αναγνώσεις.

Φωτογραφία της στιγμής, selfie δημοσκοπικό θεωρούνται από τους ειδικούς τα αποτελέσματα των ευρημάτων τους μέχρι το επόμενο δημοσκοπικό φωτογραφικό κλικ. Πανελλήνιο δείγμα χιλίων ψηφοφόρων, δείχνει την τάση του εκλογικού σώματος, μια τάση που τις περισσότερες φορές είναι ορατή και δια γυμνού οφθαλμού!

Όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα, μια εβδομάδα πριν ανοίξουν οι κάλπες. Εταιρίες δημοσκοπήσεων αλλά και μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων δεν μπορούν να προβλέψουν τον νικητή των εκλογών. Όμως στο σύνολο τους οι δημοσκόποι για ένα πράγμα είναι σίγουροι. Για την είσοδο του Βασίλη Λεβέντη στη Βουλή. Φαίνεται ότι τον «μετράνε» κανονικά για να μην τους «τρελάνει» όπως έγινε και με τις εκλογές του Ιανουαρίου.

Μένει να το δούμε κι αυτό αν επιβεβαιωθεί.

Οι περισσότεροι δημοσκόποι συνδέουν τα τωρινά «φρέσκα» δεδομένα τους με προηγούμενες συμπεριφορές των ψηφοφόρων. Στις τελευταίες μέρες της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε υπάρχει τέτοιο ρεύμα αδιαφορίας και  απαξίωσης των πολιτικών που καθιστά αδύνατη κάθε πρόβλεψη στο που θα κατευθυνθεί η αδιευκρίνιστη ψήφος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Στην αποχή ή στην απόφαση επιλογής ψήφοι την τελευταία στιγμή πίσω από το παραβάν! Σε μια τέτοια περίπτωση, να αποφασίζουν δηλαδή οι ψηφοφόροι την τελευταία στιγμή, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά η δήλωση διευθύνοντος συμβούλου μεγάλης αμερικανικής εταιρίας πολιτικών δημοσκοπήσεων ότι «οι ψηφοφόροι της τελευταίας στιγμής μπορούν να προκαλέσουν το απόλυτο χάος στις εταιρίες που ιχνηλατούν προεκλογικές κινήσεις και τάσεις.».

Σίγουρα θα φέρουν το απόλυτο χάος στις προβλέψεις αλλά θα φέρουν και τα πάνω – κάτω  στο τελικό αποτέλεσμα των εκλογών.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις των ειδικών η τωρινή «κρυφή» ψήφος κρύβει πολλές εκπλήξεις. Αφορά περισσότερο τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ. Η άλλοτε «κρυφή» ψήφος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ έχει αποενοχοποιηθεί και είναι πλέον «φανερή». Φυσικά, όλα μένει να αποδειχθούν….

Όμως οι ψηφοφόροι της τελευταίας στιγμής – επιλογή ψήφου πίσω από το παραβάν - είναι μια νέα ειδική κατηγορία ψηφοφόρων που θέλει ειδική επικοινωνιακή μελέτη, γιατί βγάζει τον νικητή σε κάθε εκλογικό θρίλερ! 

Πολιτική με «γαλλικά» και χωρίς αιδώ!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Εκρήξεις, προσβλητικές και υβριστικές δηλώσεις, γαλλικές εκφράσεις, λαϊκά καντήλια, σεξουαλικά υπονοούμενα, αποτελούν ένα απάνθισμα της νεοελληνικής κακογουστιάς και λειτουργούν σαν αλατοπίπερο στην ύλη του τηλεοπτικού και έντυπου θεάματος, από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου με στόχο να «γράψουν» και να αναπαραχθούν. Ενίοτε σκληρά και τις περισσότερες φορές περιθωριακά και πεζοδρομιακά. Αθυρόστομοι, ειρωνικοί, επιθετικοί, κυνηγάνε τον αδηφάγο φακό της δημοσιότητας για να κλέψουν λεπτά δημοσιότητας σε τηλεοπτικές εκπομπές και πρωτοσέλιδους τίτλους εντύπων. Και όλα αυτά για το ευ αγωνίζεσθαι στην πολιτική σκακιέρα.

Φυσικά δεν μιλάμε για το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Υπάρχουν σοβαροί εκπρόσωποι απ’ όλα τα κόμματα που δεν έχουν καθημερινή ενασχόληση να δημιουργούν ατάκες, φράσεις εντυπωσιασμού για να τις προσθέσουν στο καθημερινό λεξιλόγιο τους.

Σε πολλούς αρέσει αυτή η τακτική της προσωπικής «αναρχίας» του πολιτικού λόγου από γαλλικά μέχρι και με σεξιστικά υπονοούμενα. Όμως κάποιες φορές ο κίνδυνος να μετεξελιχθεί ο δημόσιος λόγος σε απόλυτη ισοπέδωση, σε αρένα κακογουστιάς, είναι ορατός και αρκετά επιζήμιος για την εικόνα των πολιτικών μας.

Όσο τα ηλεκτρονικά έντυπα, θα προβάλλουν ανελλιπώς και σε περίοπτο θέση, ατάκες κακόγουστου λόγου, για να καλύπτουν χώρο και χρόνο και όσο οι πολίτες θα τις αποδέχονται αδιαμαρτύρητα, αδιαφορώντας για την αμετροέπεια, τη θρασύτητα και τον χλευασμό που εκπέμπουν, οι ατάκες ιδιαίτερα των γαλλικών θα γνωρίζουν κι άλλες μέρες δόξας, απαξιώνοντας καθημερινά το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας.

Δίνουμε τα ρέστα μας, μαζί με την ψήφο μας σε μια εξυπνακίστικη ατάκα πολιτικού και παράλληλα εκλιπαρούμε για μια selfie φωτογραφία μαζί του. Ξεχνάμε ότι μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης ενός πολιτικού είναι το παραγόμενο έργο του για την κοινωνία και όχι οι ατάκες, θεϊκές ή φονικές ή αυτοσαρκασμού και χιουμοριστικές.

Δυστυχώς, οι επικείμενες εκλογές γίνονται με λίστα και μας στερεί από την προσπάθεια του υγιούς ανταγωνισμού για το σταυρό προτίμησης από πολλούς  υποψήφιους βουλευτές γιατί θα απολαμβάναμε έντονους διαλόγους, πολιτικές κόντρες και φαρμακερές ατάκες!!

Μόνο τα «θα» των αρχηγών θα κυριαρχήσουν!

Αναγκαία η καλλιέργεια πολιτικού ήθους και επιμόρφωσης.

It’s time to rethink politics.

Ενώ η κοινωνία ωριμάζει, μέρος του πολιτικού προσωπικού και τηλεοπτικού τοπίου, σαπίζουν…!

 Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Η αναγέννηση της χώρας και η συνέχιση της ευρωπαϊκής προοπτικής της, απαιτεί πρώτιστα αρκετές μεταρρυθμίσεις και ριζικές αλλαγές στην ποιότητα του “πολιτικού προσωπικού” και δευτερευόντως στην τηλεοπτική “ξηρασία” που βιώνουμε.

Στις ερχόμενες εθνικές εκλογές το πρώτο είναι ανέφικτο λόγω λίστας με βάση την κατάταξη των βουλευτών στις εκλογές του Ιανουαρίου. Αλλά και το δεύτερο ζητούμενο είναι αδύνατον λόγω περιορισμένου χρόνου για οποιαδήποτε αλλαγή είναι επιτακτική. Διαιωνίζεται, για μια ακόμη φορά, η αναπαραγωγή του παρελθόντος σε αντίθεση με την κοινωνία που έχει ωριμάσει και περιμένει το Νέο. Και στην ποιότητα του πολιτικού προσωπικού και στον τηλεοπτικό διάλογο που στην κυριολεξία δεν υποφέρεται.

“Κάθε λιμάνι και καημός” έλεγε ένα σουξέ παλαιότερης εποχής. Κάθε τηλεοπτικό κανάλι και μια διαφορετική Ελλάδα. Ένας διαφορετικός γυάλινος κόσμος ανάλογα με τα κομματικά γυαλιά των συμμετέχοντων και με τα στενότερα “συμφέροντα” που εξυπηρετεί κάθε κανάλι.

Συστημικά, αντισυστημικά, μνημονιακά, αντιμνημονιακά, κάνοντας ακόμη και επαναβάπτιση, θεσμοί αντί για Τρόικα, συμφωνία αντί για μνημόνιο και άλλα τραγελαφικά… όπως, ψηφίζουμε αλλά δεν στηρίζουμε, στηρίζουμε αλλά δεν ψηφίζουμε. Κουλουβάχατα! Και όλα αυτά τα ζούμε καθημερινά. Με ρεπορτάζ και εκπομπές που άλλοτε σε κάνουν να αισιοδοξείς και άλλοτε σε σπρώχνουν σε βαθειά κατάθλιψη, περιμένοντας το μοιραίο τέλος και το δικό σου και της χώρας. Σε κατακλύζουν εκ διαμέτρου αντίθετα συναισθήματα χαράς, λύπης και απελπισίας, ανάλογα με το ποιο κανάλι βλέπεις. Τα μόνα βασικά χαρακτηριστικά όλων των καναλιών είναι η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση της αλήθειας, η διεκδίκηση του αλάθητου, ο ξερολισμός, η αλαζονεία και οι τηλεοπτικοί μαϊντανοί ενός πολιτικού συστήματος που έχει ζαλιστεί από τις πολλές κυβιστήσεις και έχει υποστεί έναν ανελέητο πολιτικό λυντσάρισμα.

Στα τηλεοπτικά καφενεία, στασίδι υπάρχει μονο για “γραφικούς” που πουλάνε τηλεθέαση. Με περισπούδαστο ύφος, βάζουν τις κασέτες των πολιτικών θέσεων του κόμματος που εκπροσωπούν και άλλοτε με ειρωνικό άλλοτε με καταγγελτικό τρόπο φωνασκούν, λαϊκίζουν, διακόπτουν άκομψα κάθε “παραθυράτο” γείτονα που έχει διαφορετική άποψη. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι από που “ψωνίζουν τα ληγμένα!” Όλα για την τηλεθέαση κυρίως στην υπερβολή της. Ανάλυση της πολιτικής με όρους παραπολιτικής. Όσο για τους σοβαρούς, έγκριτους και πραγματικούς γνώστες των προβλημάτων της χώρας όλοι αυτοί περιορίζονται σε ρόλο κομπάρσου!

Η απουσία μέτρου, υπευθυνότητας και ψυχραιμίας είναι τα μόνιμα χαρακτηριστικά της παθογένειας που μαστίζει το τηλεοπτικό μας τοπίο.

Μόνο που όλο και περισσότεροι πολίτες έχουν ωριμάσει και καταλαβαίνουν τα παιχνίδια που παίζονται και βρίσκουν διέξοδο στα social media για πιο αντικειμενική ενημέρωση.

Στους μήνες που θα ακολουθήσουν προβλέπονται πολλά δεινά, ιδιαίτερα για αρκετές από τις ευπαθείς κοινωνικές τάξεις.

Η φτωχοποίηση θα συνεχιστεί, η ανεργία θα αυξηθεί, η απογοήτευση θα γιγαντωθεί, η εξαθλίωση θα επιταθεί και ο κοινωνικός ιστός θα διαρραγεί.

Για το που έχει οδηγηθεί η χώρα, τεράστια ευθύνη έχουν οι πολιτικοί αλλά και τα Μέσα.

Και μόνο οι πολίτες, με την ψήφο τους στις επικείμενες εκλογές, μπορούν να διορθώσουν την πορεία του καραβιού, αλλάζοντας μόνο καπετάνιο, ενώ αξιωματικούς και πλήρωμα σε άλλες εκλογές που θα πραγματοποιηθούν χωρίς λίστα. Ελπίζουμε ότι κάποτε θα ξεκινήσει το Re-think Politics!

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΗΛΙΘΙΕ…!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η αναδιοργάνωση της κεντροδεξιάς ιδιαίτερα του αστικού μπλοκ, που φιλοδοξεί να ηγηθεί ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και η επαναφορά των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Ο Αλέξης Τσίπρας, ηγεμονεύει στο πολιτικό προσωπικό, ανεξήγητα για πολλούς, μετά από τόσες οικονομικές αστοχίες, κυβιστήσεις μνημονιακές και μη, επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου αλλά και με αρκετά χαρίσματα ευστροφίας, φρεσκάδας, νεότητας, αντικομφορμισμού, και άλλα χαρακτηριστικά που του δίνουν υψηλά ποσοστά αποδοχής από το εκλογικό σώμα.

Φυσικά, αυτά μπορούν να αλλάξουν, αν ο Αλέξης αργήσει να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Οι λόγοι γνωστοί.

Σήμερα, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης φαίνεται να έχουν αποδεχθεί την πρωτιά του Αλέξη με όποιον ΣΥΡΙΖΑ κι αν ηγηθεί και επιδιώκουν την αλλαγή του εκλογικού νόμου ως προς το bonus των πενήντα εδρών για το πρώτο κόμμα. Οι λόγοι ευνόητοι.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά την στρατηγική ήττα του Ιανουαρίου, παρέμεινε σε αδράνεια, σε μια κομματική παράλυση. Ούτε σε ανάλυση των αιτιών της εκλογικής συντριβής προέβη, ούτε την στρατηγική που θα ακολουθούσε την επόμενη μέρα η παράταξη, αναμόρφωσε. Έμεινε σε μια στείρα αντιπολιτευτική θέση διατυμπανίζοντας ως μοναδικό συγκριτικό στρατηγικό της πλεονέκτημα την φιλοευρωπαϊκή της θέση. Η στρατηγική του ώριμου φρούτου, δηλαδή να πέσει η κυβέρνηση από τα λάθη της, αποδείχθηκε και επιβλαβής για την παράταξη και καταστροφική για τη χώρα.

Η αλλαγή φρουράς που έγινε μετά από τη δεύτερη στρατηγική ήττα της παράταξης επανέφερε στο προσκήνιο νέες συζητήσεις για επαναφορά της άλλοτε πετυχημένης στρατηγικής του μεσαίου χώρου.

Η εμπειρία του νέου Προέδρου, μεταβατικού, που όμως έχει πολιτική νομιμοποίηση μετά από την έγκριση της πολιτικής επιτροπής, σίγουρα θα σταματήσει σε μεγάλο βαθμό την κατηφόρα των δημοσκοπικών εκλογικών ποσοστών της παράταξης. Δεν είναι όμως αρκετή να την φέρει στην πρώτη θέση και φυσικά ούτε και η πολιτική προσωπικότητα κάποιου από τους αρκετούς «μνηστήρες» στην κούρσα της διαδοχής.

Όσες στρατηγικές κι αν αλλάξει, όσες πετυχημένες εκστρατείες κι αν σχεδιάσει αν δεν εμπλουτιστεί με φρέσκα, νέας γενιάς πολιτικά πρόσωπα που θα κυριαρχήσουν στο γυαλί των τηλεοράσεων τα εκλογικά ποσοστά δεν ανεβαίνουν. Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, είναι γνωστό. Τα φθαρμένα πολιτικά και ηθικά στο χρόνο γνωστά πρόσωπα της κεντροδεξιάς, αποτελούν πλέον την μόνιμη τροχοπέδη της ανόδου της.

Θεωρούνται υπεύθυνα και ο λόγος τους «δεν περνάει». Δεν «περπατούν» και παίρνουν μαζί τους στην κατηφόρα και την παράταξη, για την οποία κόπτονται ότι υπηρετούν.

Πολιτική οικογενειοκρατία, προσωπικές φιλοδοξίες, πελατειακές σχέσεις και μιντιακές εξαρτήσεις τιμωρούνται από το εκλογικό σώμα.

Στις πρόωρες εκλογές που έρχονται στα κριτήρια επιλογής ψήφου θα παίξει σημαντικό ρόλο το ταξικό πρόσημο των προσώπων που θα κοσμούν τα ψηφοδέλτια των κομμάτων.

Οι στιγμές είναι καθοριστικές για το μέλλον της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας και ο έχων τα ηνία θα πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες που θα την οδηγήσουν στην πρώτη θέση έστω κι αν έρθει αντιμέτωπος με σημερινούς ή χθεσινούς συναγωνιστές και  φίλους.

Από την εποχή των Σπηλαίων στην εποχή των Μνημονίων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία είναι ο αμείλικτος κριτής σε κάθε εποχή κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε κι αν μας «αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα» με την προϋπόθεση ότι κάποιοι θα παραμείνουν «ζωντανοί πάνω στη σκηνή» για να διηγηθούν τα γεγονότα! Αυτό πιθανόν να συμβεί κάπου στο σωτήριον έτος 2035 καλώς εχόντων των πραγμάτων και των νέων Μνημονίων που τότε μπορεί και να τελειώσουν.

Η ιστορία είναι και εποχές. Οι εποχές χαρακτηρίζονται από ονόματα όπως εποχή του Εθνάρχη, η εποχή του Ανδρέα, από σύμβολα όπως ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ, ο πυρσός της Νέας Δημοκρατίας, από γεγονότα όπως η εποχή του Πολυτεχνείου και συνοδεύονται πάντα από το ρήμα «πέρασε».

Όπως για παράδειγμα κάποτε λέγαμε για κάποιον που «μέτραγε» τα πάντα από χρήματα μέχρι το περίσσευμα φαγητού «μην τον συνερίζεσαι, πέρασε κατοχή»! Μετά από δέκα το λιγότερο χρόνια, όταν θα έχουμε εξαθλιωθεί και η ελπίδα της οικονομικής ανάκαμψης θα φανεί στο βάθος του τούνελ, οι νέες γενιές θα λένε για εμάς «μην τους βλέπετε έτσι, αυτοί πέρασαν Μνημόνια» και θα εννοούν την εποχή που τα πάντα απορυθμίστηκαν. Θα είμαστε οι άνθρωποι της εποχής των Μνημονίων όπως οι άνθρωποι της εποχής των Σπηλαίων. Εκεί θα έχουμε φτάσει μετά από την καθολική απογοήτευση που έφερε η «πρώτη φορά Αριστερά». Η εναπόθεση της νέας ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο θα επαφίεται σε λίγο στον αλήστου μνήμης πρωτεύοντα των δημοσκοπικών ευρημάτων Κύριο … Κανένα!

Οσονούπω θα είναι και πάλι πρώτος στις προτιμήσεις των απογοητευμένων πολιτών από το σύνολο των πολιτικών κομμάτων. Ήδη, αρχίζει να ξεθωριάζει η λαμπερή εικόνα, του έχοντος σήμερα την πολιτική κηδεμονία, λόγω υπογραφής νέου μνημονίου.

Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, κανένα από τα σημερινά πολιτικά πρόσωπα που θα σπεύδουν για βοήθεια, άλλοτε ως οδηγοί και άλλοτε ως συνοδηγοί δεν θα είναι σε θέση να «ξεκολλήσουν» το καράβι από την ξέρα που βρίσκεται.

Ούτε τα κροκοδείλια δάκρυα πάνω από την ταφόπλακα που οι ίδιοι βοήθησαν να τοποθετηθεί, θα μπορούν πλέον να συγκινήσουν τους άλλοτε υποστηρικτές τους, πλην όσοι βρίσκονται στα ενδότερα των πολιτικών σχηματισμών τους και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι τους.

Φυσικά η σωτηρία της χώρας θα έρθει όταν έρθει, και να μην την περιμένουμε από πρόσωπα που θα προέρχονται από πολιτική παρθενογένεση αλλά από τη νέα γενιά, απελευθερωμένη από τις παθογένειες του σημερινού πολιτικού συστήματος και απαλλαγμένη από τα βαρίδια της συνταξιούχου πλέον μεταπολίτευσης με καθαρό λόγο και διεκδικώντας τη συμμετοχή της σε μια κοινωνία που θα έχει μέλλον.

Φρέσκα πρόσωπα με ικανότητα στο μάνατζμεντ και πολιτική σκέψη.

Κι αυτή θα είναι η χρυσή εποχή της Νέας Ελλάδας. 

Η ερμηνεία των ανερμάτιστων, απαιτεί ψυχίατρο με πολλά διδακτορικά!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στον «πάγο» οι «καυτές πατάτες» που ακούν στο όνομα, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και τυχόν ρυθμίσεις για τη φορολόγηση των αγροτών.

«Ταφόπλακα» χαρακτηρίζουν τα μέτρα οι αγρότες, «κρύο» ντους θεωρούνται για ένα σημαντικό κομμάτι του πελατειακού συστήματος της κυβέρνησης, οι πρόωρες συντάξεις.

Νέα μπλόφα της κυβέρνησης ή κέρδος ολίγου πολιτικού χρόνου, πριν από τις εκλογές, θα φανεί στην τρίτη ψηφοφορία στις αρχές του επόμενου πιο «θερμού» μήνα του χρόνου.

Προσπάθεια ερμηνείας των ανερμάτιστων ρήσεων, δηλώσεων, εκφράσεων, μειδιαμάτων και υπομειδιαμάτων, των πρωταγωνιστών των τελευταίων μηνών είναι αδύνατη να εξηγηθεί και κάθε πρόβλεψη έχει αρκετά στάνταρ και πολλές παραλλαγές.

Προσπαθήστε να ερμηνεύσετε συμπεριφορές όπως:

Καταψηφίζουν, αλλά στηρίζουν.

Αμφισβητούν, αλλά δεν καταψηφίζουν.

Διαφωνούν, αλλά συμμορφώνονται.

Συμβιώνουν και παράλληλα συνωμοτούν.

Δεν διευκρινίζουν, δεν αποσαφηνίζουν και συνεχίζουν να μαχαιρώνουν  συντροφικά.

Διατυπώνονται απόψεις, χωρίς να παίρνονται θέσεις.

Χρησιμοποιείται ένα «οπλοστάσιο προσωπικών χαρακτηρισμών και αφορισμών», για να αποφεύγονται τα δύσκολα και να δίνεται χρώμα στα λεγόμενα. Επιθετικοί χαρακτηρισμοί που ανατριχιάζουν.

Στα δελτία ειδήσεων έχει παρεισφρήσει ένα νέο είδος, ως νόσος επιδημική και ονομάζεται Εσωκομματικές Ειδήσεις. Δογματικοί εναντίον υποταγμένων. Πραξικόπημα εναντίον αναγκαίου κακού. Προαπαιτούμενα εναντίον χρεοκοπίας. Ενότητα εναντίον διάσπασης.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποφανθούν αν είναι υπεύθυνες οι πολιτικές πράξεις των πρωταγωνιστών ή συνιστούν πολιτική προδοσία.

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι ως λαός έχουμε την τάση να βλέπουμε παντού Εφιάλτες! Και ο εφιάλτης της χώρας που καίγεται στην κυριολεξία, είναι ο μόνος που ενώνει απλούς πολίτες, πυροσβέστες, πιλότους και τοπικούς άρχοντες.

Δυστυχώς όμως δεν έχει γίνει σεβαστό το ιερό δικαίωμα για τα «μπάνια του λαού»!

Η πολιτική αστάθεια, οι κλειστές τράπεζες, τα ψίχουλα των ΑΤΜ και ο βομβαρδισμός καταστροφολογίας, δεν επιτρέπουν πολυτέλειες διακοπών.

Παγιδευμένοι στην αβεβαιότητα του αύριο, μοναδική ελπίδα για καμιά βουτιά είναι οι κοντινές παραλίες της Αττικής. Μύκονο, Σαντορίνη, του χρόνου, αν είμαστε καλύτερα!

Είδαμε το χάρο με τα μάτια μας αλλά εμείς το χαβά μας…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, φτωχοποιημένοι, εξαθλιωμένοι, να ξενυχτάμε μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες μας για μια θετική είδηση σχετική με την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας. Και μετά από έξι μήνες παλινωδιών, αυτοδιαψεύσεων, δημιουργικών ασαφειών και κραυγαλέων αντιφάσεων, φάνηκε μια αχτίδα ελπίδας και σωτηρίας για τη χώρα. Μια συμφωνία, χειρότερη από ότι είχαμε φανταστεί αλλά σαφώς καλύτερη από ένα επονείδιστο grexit.

Και πριν καλά – καλά υπογραφεί η συμφωνία, άρχισαν τα όργανα της αντίδρασης. Και πιο συγκεκριμένα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι «φανατικοί» των άκρων, οπαδοί της άναρχης ρήξης με κάθε τι που μας συνδέει με την Ευρώπη.

Αντιδράσεις που εδράζονται είτε στην τιμή των «όπλων», είτε στη ρητορική περί πατριωτικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας, αλλά και στη διαφύλαξη των κεκτημένων από τις μέχρι τώρα γνωστές σε όλους μας συντεχνίες. Η επένδυση στην οργή και θυμό των πολιτών για το συνεχές φόρτωμα των μεγάλων βαρών, δεν είναι της στιγμής. Θα έρθει η ώρα!

Μόνο που το μόνο «κεκτημένο» σήμερα που πρέπει πρώτα να διαφυλαχτεί είναι το ευρωπαϊκό για να υπάρξουν και τα των συνδικαλιστών κεκτημένα!

Μέσα σε συνθήκες φτώχειας, μεγάλης ανεργίας, ο ακραίος πολιτικός και συνδικαλιστικός λόγος μπορούν εύκολα να μας σπρώξουν στον γκρεμό ακόμη και σε διχαστικούς εμφύλιους σπαραγμούς.

Υποχρέωση όλων μας είναι, πολιτικά κόμματα και πολίτες όλων των ιδεολογικών πεποιθήσεων να κρατήσουμε τη χώρα όρθια και να μην την αφήσουμε να κατρακυλήσει δεκαετίες πίσω. 

Να δούμε πως θα αρχίσουν να επουλώνονται οι «πληγές» που άφησαν οι μέχρι τώρα πολιτικές επιλογές, πως θα γίνει η αναδιάρθρωση της οικονομίας μας, πως θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και όχι στο δημόσιο, γιατί η στρατιά του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων του ιδιωτικού τομέα, είναι προσάναμμα στις ορέξεις κάθε παράφρονα πολιτικού.

Με σχέδιο, και χωρίς θεωρίες παιγνίων, πρέπει να χτίσουμε γέφυρες εσωτερικής ενότητας και εξεύρεσης σοβαρών συμμάχων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Εδώ που φτάσαμε η μόνη καλή λύση, ο μόνος δρόμος που οδηγεί στις καλύτερες μέρες, είναι ο δρόμος της ευρύτατης συνεννόησης και στελέχωσης των κρατικών δομών από τα ικανότερα στελέχη όλων των κομμάτων και της εθνικής συνεννόησης όλων μας.

Διαφορετικά, η στρατηγική, ο καθένας για την «πάρτη» του, οδηγεί σε μια μεγάλη καταστροφή. 

Γιάνη, τελικά θα μας λείψεις…!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ο ιστορικός του μέλλοντος ίσως μπορεί να αποκωδικοποιήσει πολλά περισσότερα από όσα ο σημερινός πολίτης καταλαβαίνει λόγω δημιουργικής ασάφειας των πολιτικών, που μας εξηγούν καθημερινά το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χρεοκοπημένης οικονομίας και που κανένας από εμάς δεν το κατάλαβε ακόμη και μετά από το δημοψήφισμα!

Όμως το πιο δημιουργικό και πιο σαφές μήνυμα ήταν αυτό του απερχόμενου Υπουργού Οικονομικών που «κάρφωσε» στην κυριολεξία τον Πρωθυπουργό ότι τον «έστειλε» στην ανεργία κάνοντας το χατίρι των δανειστών μας, με μια ομολογουμένως πρωτότυπη έκφραση – ατάκα  «ότι οι εταίροι θα εκτιμούσαν … την απουσία του από τις συνεδριάσεις του Eurogroup». Ζούμε πρωτόγνωρες κοινωνικές συνθήκες από το κλείσιμο των τραπεζών, capital control, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, κατάθλιψη, διολίσθηση σε χειρότερη ατομική θέση για τον καθένα μας.

Από μια άλλη σκοπιά, ζήσαμε πέντε μήνες με τον Γιάνη να ακροβατεί μεταξύ κωμικού και τραγικού, με ευφυείς διαλόγους και καυστική σάτιρα από έναν ξένοιαστο καβαλάρη. Ένα «τσαμπουκαλεμένο» αγόρι σε επικίνδυνη αποστολή!

Για να ελαφρύνουμε και λίγο το κλίμα των τελευταίων τεταμένων ημερών του δημοψηφίσματος και για όλους όσοι βαρεθήκατε να είστε βυθισμένοι απέναντι στην οθόνη της τηλεόρασης, και να διασκεδάζετε με τους μετεκλογικούς «τσακωμούς» των πολιτικών ταγών μας, δοκιμάστε να ακολουθήσετε την ανατρεπτική ατάκα του Γιάνη, με ένα ν, σε αρκετές εκφάνσεις της καθημερινότητας σας.

Φανταστείτε στον επαγγελματικό χώρο η απόλυση ενός εργαζόμενου να ανακοινώνεται από τον εργοδότη ως «οι πελάτες μας θα το εκτιμούσαν … ιδιαίτερα αν σας απολύαμε!» ή «θα το εκτιμούσαμε … εγώ και όλοι οι συνάδελφοι σου αν ξεκινούσαμε αύριο τη δουλειά χωρίς εσένα!».

Στον βαρετό της παρέας, αντί να ρίχνουμε αλάτι για να «ξεκουμπιστεί» μια ώρα νωρίτερα να του λέγαμε ευθαρσώς ότι «θα το εκτιμούσε … όλη η παρέα αν μας αδειάσεις τη γωνιά!».

Ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο έχει εφαρμογή η περίφημη αυτή ατάκα όπως «Οι γονείς μου θα το εκτιμούσαν … αν μάζευες τα μπογαλάκια σου και γύριζες στη μαμά σου!».

Πολλές από τις λέξεις – ατάκες που έχουν χρησιμοποιηθεί στα χρόνια της κρίσης, έχουν χάσει την αξία τους. Έχουν μεταλλαχτεί, όπως αν το ΟΧΙ πήγαινε στο ευρώ ή στο πρόγραμμα. Ψήφιζε και μη ερεύνα. Εύλογη και η ατάκα της απουσίας αντί του «ξαποστέλματος»!

Άλλωστε το χιούμορ στην κρίση, ξεκίνησε και από την ατάκα του Πρωθυπουργού ότι θα φορέσει γραβάτα, αν επιτευχθεί η συμφωνία.

Δόσεις χιούμορ, για «λύσεις» καθημερινών προβλημάτων σε δύσκολους καιρούς!

Τελικά ο Γιάνης θα μας λείψει….

Ποιος το περίμενε…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ποιος το περίμενε να βιώνουμε ότι βιώνουμε το τελευταίο διάστημα, με κλειστές τράπεζες, με «ψίχουλα» μετρητών από τα ΑΤΜ, με ουρές για «ολίγη» σύνταξη και σε πλήρη αποδόμηση της μέχρι σήμερα ισορροπημένης ζωής μας. Και να μην ακούμε κι ένα «συγνώμη» από τους εμπνευστές….

Ποιος το περίμενε να ξενυχτάμε κάθε βράδυ μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες μας περιμένοντας μια θετική είδηση για να μας «φτιάξει» την αυριανή μας μέρα.

Οι εναλλαγές από το μαύρο στο άσπρο, από το θετικό στο αρνητικό, από την ελπίδα στην απογοήτευση και από το κρύο στο ζεστό, μας εξοντώνουν ψυχικά γεμίζοντας με εφιάλτες το λιγοστό καθημερινό μας ύπνο.

Και τη μικρότερη ευθύνη την έχουν τα ΜΜΕ, συστημικά ή αντισυστημικά, όπως έχουμε συνηθίσει να τα λέμε. Τα ΜΜΕ δεν δημιούργησαν τη δύσκολη καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Απλά την «καθρεφτίζουν». Όσο για τον «παραμορφωτικό» φακό που διαθέτουν κάποια, οι πολίτες ξέρουν να επιλέγουν την αντικειμενική πληροφόρηση και τον καλόπιστο σχολιασμό.

Ποιος το περίμενε ότι ιδεοληπτικές εμμονές των ξένων πιστωτών και ντόπιων πολιτικών θα κήρυτταν έναν ιδιότυπο κοινωνικό πόλεμο με παράπλευρες απώλειες το σύνολο του λαού.

Ποιος το περίμενε ότι η «κρίση», που οι αρχαίοι Έλληνες όταν επινόησαν τη λέξη είχαν κατά νου μια βραχεία περίοδο υψηλής έντασης, σήμερα θεωρείται μια «παγιωμένη» κατάσταση, μια περίοδος μακροημέρευσης δρακόντειων μέτρων οικονομικών και κοινωνικών με σοβαρές επιπτώσεις για τους πιο ευάλωτους πολίτες. Η ανεργία και η ύφεση θερίζουν και συχνά γινόμαστε μάρτυρες αυτοχειρίας ατόμων από τις πλέον παραγωγικές ηλικίες. Η πορνεία τραβά την ανηφόρα και η παραβατικότητα αυξάνεται.

Ποιος το περίμενε να γεμίζουν οι πλατείες εναλλάξ όπως τα μονά – ζυγά, δίκην πολυθεατρικών παραστάσεων,  με τον ίδιο στόχο. Τη σωτηρία του Ελληνικού λαού. Και αυτός ο «από μηχανής Θεός»  που πάντα μας σώζει να μην εμφανίζεται στην ώρα του!

Ποιος το περίμενε να είμαστε σήμερα χωρίς μνημόνιο και να μην έχουμε κλαρίνα και χορούς στις πλατείες.

Δεν γίνεται να τα ζούμε αυτά τα πράγματα και άλλα πολλά. Θα πρέπει να πρυτανεύσει η νηφαλιότητα, η σύνεση και η λογική από τις πιασάρικες και ανέξοδες ατάκες. Διαφορετικά το τρενάκι του Αλέξη θα μείνει με μηχανοδηγό χωρίς επιβάτες!

Αλέξη, το τρενάκι και τα μάτια σου!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Μεγάλο μέρος του πολιτικού μας συστήματος κινείται στη βάση του παραλογισμού. Μέχρι χθες αγωνιζόταν να αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας, να αποφευχθεί η μοιραία σύγκρουση με τα βράχια και με την οδύνη της κατάρρευσης. Και μόλις εμφανίστηκαν στον ορίζοντα ελπίδες συμφωνίας με τους εταίρους για τη «σωτηρία» της Ελλάδας ξεκίνησαν τα όργανα και οι προσπάθειες αποδόμησης της Κυβέρνησης και με αμείωτη ένταση.

Το σύνολο της αντιπολίτευσης αλλά και μέρος της κυβερνητικής πλειοψηφίας, βρίσκουν τα νέα μέτρα επώδυνα, λες και περιμέναμε να μας προσφέρουν αφειδώς δανεικά χωρίς επιστροφή!

Ενώ φαίνεται ότι έχει αποφευχθεί η ολική καταστροφή της χώρας, πολλοί δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι διαμορφώνονται νέα δεδομένα για την παραμονή μας στο ευρωπαϊκό σύστημα έστω και με αμφισβητούμενες «ανθρώπινες» προϋποθέσεις.

Αλλεπάλληλες δηλώσεις, τηλεοπτικές συγκρούσεις για δημιουργία εντυπώσεων και προσωπικές στρατηγικές από πολιτικά στελέχη προκαλούν μεγαλύτερη κρίση, απαξιώνοντας και υπονομεύοντας τις θυσίες του Ελληνικού λαού.  Όσο κι αν προσπαθούν να πείσουν ότι για τα λαϊκά συμφέροντα παλεύουν!

Πρόκειται για κοντόφθαλμη τακτική που μπορεί να φέρει πρόσκαιρα λίγη δημοσιότητα αλλά και πολύ λιγότερους ψήφους. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι η περίοδος της τρελής εποχής των Porsche Cayenne, των πούρων Αβάνας, των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων των συντεχνιών έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Η ανέξοδη του καναπέ φραπέ – κριτική των πολιτικών στελεχών πρέπει να περιοριστεί και οι λαϊκοί τηλεκήρυκες να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να κυριαρχούν στην νέα εποχή της χώρας μας.

Το τρενάκι του Αλέξη θα πρέπει να μάθει από κλειστές στροφές, από φυγόκεντρες δυνάμεις, αλλά και τον τελικό προορισμό και το χρόνο άφιξης στον τελικό σταθμό που ακούει στο όνομα Ανάπτυξη.

Διαφορετικά το τρενάκι του Αλέξη, από τρενάκι ελπίδας, θα ξαναγίνει τρενάκι του τρόμου. Και ο εκτροχιασμός από τις ράγες τις προόδου και ανάπτυξης να είναι θέμα χρόνου και με πολλά θύματα. 

Ήξεις – αφήξεις και ο Θεός βοηθός!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Χρεοκοπία τύπου Ισλανδίας, λύση τύπου Κύπρου, διπλό νόμισμα, επίδειξη επικοινωνιακού τσαμπουκά, ήξεις – αφήξεις θεσμών και ομάδων εργασίας «πωλούνται» καθημερινά στο εγχώριο ακροατήριο. Και όλα αυτά, θεωρητικά, χωρίς να υπάρχει περίπτωση να γίνουν πράξη, μια και η λαϊκή εντολή που δόθηκε στις εκλογές ήταν άλλη.  Εντός ευρώ και εντός της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Εκτός κι αν η λαϊκή εντολή παρερμηνευτεί….

Κάθε μέρα ακούγεται κι ένας νέος «μύθος» για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας αποφεύγοντας όμως να αγγίξουμε τα κακώς κείμενα, τις αντι-δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις, την προστασία των δομών του δημόσιου τομέα και την άκρατη υποσχεσιολογία για παροχές και προσλήψεις.

Χρωστάμε και της Μιχαλούς και ο μόνος τρόπος σωτηρίας για πολλούς είναι να «κόψουμε χρήμα». Κούνια που τους κούναγε.

Ποιος πολιτικός θέλει η «καυτή» πατάτα της πτώχευσης να σκάσει στα χέρια του, και να επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, βάζοντας τη χώρα σε μια οδυνηρή περιπέτεια χωρίς τέλος;

Τα ήξεις – αφήξεις αν δεν είναι μέρος ενός στρατηγικού σχεδιασμού με χρονικό ορίζοντα που καθορίζεται από τη θεωρία των «παιγνίων», θα δημιουργήσουν νέες επαχθείς δανειακές υποχρεώσεις και φτωχοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Θα δημιουργήσουν σοκ και χάος με απρόβλεπτες κοινωνικές συνέπειες.

Και τότε θα δούμε τα «προαπαιτούμενα» για να πάρουμε από τις αγορές ένα μικρό πακέτο βοήθειας, μια μικρή ένεση ρευστότητας.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι πολίτες στέλνουν ηχηρά μηνύματα προς την κυβέρνηση να σταματήσει τα ήξεις – αφήξεις και να κλείσει τη διαπραγμάτευση ακόμη και με σκληρούς για την κοινωνία όρους, ενώ αντίθετα η «πρώτη φορά αριστερά» ζητά από τους πολίτες να στείλουν για μια ακόμη φορά το ηχηρό μήνυμα στους δανειστές για το τέλος της λιτότητας. Δυστυχώς σε ώτα μη ακουόντων!

Η Κυβέρνηση έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Πάμε σε παράταση ή σε ξαφνικό θάνατο;

Είναι η πρώτη φορά στη χώρα που ο δρόμος για τις δυνάμεις της ευθύνης είναι ανηφορικός και κακοτράχαλος. Γεμάτος παγίδες, υπερβολές, ακρότητες, ασυνάρτητος, αδιάβατος.

Όμως η χώρα πρέπει να μείνει όρθια και να εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερον το φόβο της άτακτης χρεοκοπίας και της επιστροφής σε νέο διπλό ή μονό νόμισμα. Τα μηνύματα είναι αλληλοσυγκρουόμενα.

Κάποιοι μιλάνε για «χαμένη υπόθεση» η παραμονή της χώρας στα ευρωπαϊκά κεκτημένα, κάποιοι άλλοι ονειρεύονται ολική επαναφορά στο παρελθόν και άλλοι για το Θεό της Ελλάδας που θα μας κρατήσει έξω από το νερό την τελευταία στιγμή.

Ξέρουμε που είμαστε σήμερα, αλλά κανένας δεν μπορεί να προβλέψει σε ορίζοντα μεγαλύτερο της εβδομάδας, που θα βρεθούμε. Ο καθένας, ειδικός και μη, λέει ότι θέλει, όπως το θέλει και γίνεται εύκολα «Κομανέτσι» από το χθες στο σήμερα.

Το θυμικό υπερέχει της λογικής, η κακώς ευνοούμενη καπατσοσύνη της αξιοπρέπειας και η απορρύθμιση των κοινωνικών δομών, των μεταρρυθμίσεων του Κράτους. Περίσσευμα λαϊκισμού, έλλειμμα νηφαλιότητας και οξυδέρκειας για τα μέλλον του τόπου και των ανθρώπων του.

Με κλειστές τις κάνουλες των δανεικών όσο παχιά κι αν είναι τα λόγια, δεν χορταίνει ο κόσμος.

Όλοι ελπίζουμε και θέλουμε η Κυβέρνηση να έχει ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, είτε λέγεται plan B, είτε επικοινωνιακή «τρίπλα» και να επικρατήσουν οι φωνές της λογικής, για να μείνει όρθια η χώρα. Όσοι σκαρφίζονται «κούφιες» απειλές και ορθώνουν εμπόδια ονειρευόμενοι συνθήκες επαναστατικής γυμναστικής του παρελθόντος, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τα χειρότερα που μας περιμένουν όλους.

Στο σύγχρονο ηλεκτρονικό μάρκετινγκ υπάρχει μια μέθοδος, τεχνική πωλήσεων που λέγεται «Ηθική Δωροδοκία». Δίνουμε κάτι δωρεάν ζητώντας ως αντάλλαγμα την πιο άμεση και πιο αποτελεσματική σε βάθος χρόνου σχέση με τον  υποψήφιο πελάτη.

Ένας βασικός κανόνας πώλησης στους δύσκολους καιρούς.

Το πρόβλημα είναι αν ξέρει η Κυβέρνηση από μάρκετινγκ.

Το σκηνικό της χώρας αλλάζει, αλλά ο δημόσιος διάλογος παραμένει ίδιος!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η ζωή των Ελλήνων στη συντριπτική πλειονότητα άλλαξε προς το χειρότερο, και σε αρκετές περιπτώσεις πολύ δραματικά.

Αυτοκτονίες λόγω χρεών, πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, αβεβαιότητα για το αύριο, μετανάστευση νέων, αύξηση ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, όνειρα και σχέδια μιας ζωής ανατράπηκαν σε λίγα χρόνια. Το σκηνικό της χώρας και των κατοίκων της αλλάζει καθημερινά και η μόνιμη επωδός στον δημόσιο διάλογο για τα αίτια της κρίσης είναι ότι «φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς»!

Σε καθημερινή βάση, και από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούμε σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές πολιτικούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, φοροτεχνικούς, ειδικούς οικονομολόγους, ηθοποιούς και κάθε είδους celebrities να μας εξηγούν τα αίτια της κρίσης, να μοιρολογούν πάνω στο «χυμένο γάλα» της οικονομικής ανέχειας και να θρηνούν για τα καθημερινά νέα «λουκέτα» της αγοράς.

Άλλοτε με το γνωστό «ξύλινο» λόγο και άλλοτε με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και συνωμοσιολογικές θεωρίες.

Όπως στο άπειρο λείπει το τέλος, έτσι και στον δημόσιο διάλογο απουσιάζουν οι «φωτισμένοι» συμπολίτες μας που θα μπορούσαν να πάνε τον διάλογο ένα βήμα πέρα από τα γνωστά και χιλιοειπωμένα, δέσμια συμφερόντων τις περισσότερες φορές. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, γνωστοί και άγνωστοι ακραίοι και γραφικοί προτείνουν ανέφικτες λύσεις ως πανάκεια μιας κοινωνίας που καταρρέει.

Η τηλεοπτική αρένα θέλει αίμα και μόνο μια κατηγορία των τηλεπαραθυράτων μπορεί να τη δώσει. Οι σοβαροί, οι πετυχημένοι, οι «φωτισμένοι» συμπολίτες μας φοβούνται να συμμετέχουν σε δημόσιους διαλόγους «αγανακτισμένων» που απαιτούν «κρεμάλες» και ονειρεύονται την επιστροφή στην εποχή της «δανειακής ευμάρειας».

Με τα γυαλιά του χθες, δεν μπορούμε να δούμε ούτε το σήμερα ούτε το αύριο το δικό μας, των παιδιών μας και της χώρας μας.