Αλλάζουμε βραδέως ή ταχέως;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Μετά το ψευδεπίγραφο και κενό πολιτικό σύνθημα «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» που απέτυχε να υλοποιηθεί λόγω ανικανότητας των εμπνευστών του να το υλοποιήσουν το νέο σύνθημα του καιρού μας θα μπορούσε να είναι το «Αλλάζουμε βραδέως ή ταχέως». Μας πήρε πάνω από τρία χρόνια να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι αδύνατη η επιστροφή στην προμνημονιακή Ελλάδα. Μπορεί να φαίνεται ότι έχει περάσει ο κίνδυνος της κατάρρευσης και της χρεοκοπίας για τη χώρα μας αλλά το ίδιο ΔΕΝ συμβαίνει και με πολλές επιχειρήσεις, που στο όνομα της αποφυγής δύσκολων αποφάσεων και μετάθεσης τους σε απώτερο χρόνο, υποθήκευσαν το μέλλον τους. Τα αποτελέσματα γνωστά. Συρροή στο άρθρο 99, αύξηση των πτωχεύσεων, συρρίκνωση, απαισιοδοξία, αδράνεια, ακινησία. Με την πλειονότητα των επιχειρήσεων στο «κόκκινο» ποιοι θα πάρουν τα λεγόμενα αναπτυξιακά κεφάλαια του ΕΣΠΑ όταν για να χρηματοδοτηθείς χρειάζεται να είσαι κερδοφόρος! Για να αλλάξουμε, για να ανοικοδομηθεί η οικονομία σε στέρεες βάσεις θα πρέπει οι έχοντες την ευθύνη να απαλλαγούν από το φόβο του πολιτικού κόστους, τις πελατειακές δεσμεύσεις, την πολιτική μυωπία, να προχωρήσουν γρήγορα σε ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές και το κυριότερο να θέλουν την Αλλαγή να γίνει από λέξη, πράξη. Εδώ και τώρα! Διαφορετικά και η λέξη Ανάπτυξη θα είναι «κενή» περιεχομένου και θα καταντήσει να γίνει στην επανάληψη της γραφική αλλά και οι προοπτικές του χάους θα πολλαπλασιαστούν γιατί είναι δεκτικές στην επικονίαση! Αλλάζουμε βραδέως ή ταχέως είναι το κοινωνικό διακύβευμα σήμερα.

«ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» από την αρχή ή …τέλος; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος – Δ/ντή της Think Politics Οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι Δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι πολιτικά και επικοινωνιακά στη δίνη των προβλημάτων που απορρέουν από τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ». Εξετάζοντας τη μέχρι σήμερα πορεία του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» διαπιστώνουμε ότι δικαιώνονται στις απόψεις τους όλοι εκείνοι που υποστήριζαν ότι μια τέτοια ριζική μεταρρύθμιση στη διοίκηση μιας ολόκληρης χώρας απαιτούσε εντατική προετοιμασία και ένα σχέδιο σταδιακής εφαρμογής. Δυστυχώς ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» ψηφίστηκε και συνοδεύτηκε όχι από μια γερή νομοπαρασκευαστική διαχειριστική χρηματοδοτική προίκα αλλά από την απρονοησία και αναποφασιστικότητα όλων όσων επεξεργάστηκαν τις διατάξεις του περιεχομένου του και τους κανόνες λειτουργίας του. Δύο χρόνια μετά, το θεσμικό πλαίσιο του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» παρουσιάζεται ως εντελώς αντίθετο από επαρκές και κατάλληλο να δώσει ώθηση προόδου και ανάπτυξης στην Αυτοδιοίκηση. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι Τοπικοί άρχοντες να «σκοντάφτουν» πάνω σε ένα σωρό δυσκολίες για τις οποίες δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, ενώ το πραγματικό κόστος μετακυλύεται αναπόφευκτα στον πολίτη και στην Τοπική κοινωνία. Ενάμιση χρόνο, πριν από τις νέες αυτοδιοικητικές εκλογές και ακόμη ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» παραμένει στα χαρτιά. Οι Σειρήνες του συγκεντρωτισμού, η γραφειοκρατία, οι συχνές μεταβολές στην πολιτική ηγεσία, οι διαρκείς νομοθετικές παρεμβάσεις αποψίλωσαν το εγχείρημα που θα άλλαζε τον διοικητικό και πολιτικό χάρτη στη χώρα. Η αιρετή αυτοδιοίκηση είναι ο μόνος θεσμός, κοντά στον πολίτη, που θα έπρεπε να ενδυναμωθεί, για να δοθεί διέξοδος από την πρωτοφανή πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Το πείραμα του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» δείχνει σημάδια αποτυχίας. Η ανάγκη η οποία αδήριτα προκύπτει είναι η πολιτική και κρατική ηγεσία του τόπου να δουν τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» από την αρχή, σε απόλυτη σύμπνοια και συνεννόηση μεταξύ τους, να εντοπίσουν τις ατέλειες και τις αδυναμίες του, να τον ενισχύσουν έτι περαιτέρω θεσμικά και νομοθετικά, να τον προσαρμόσουν στα νέα εθνικά και κυρίως, στα νέα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα και φυσικά, να θεσπίσουν ένα προσεκτικά επιμελημένο και πάνω απ’ όλα, ρεαλιστικό road map, δηλαδή ένα χάρτη για την βήμα προς βήμα πορεία του. Έτσι μόνο θα έχουμε το σωστό σχέδιο, στη σωστή του εφαρμογή. Διαφορετικά, θα πελαγοδρομούμε χωρίς πρόοδο και χωρίς αποτελέσματα. Εκτός κι αν στο μυαλό των (αν)αρμόδιων πολιτικών μας είναι η αντικατάσταση του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» με μια νέα φαεινή μεταρρυθμιστική ιδέα, έτσι για να βρισκόμαστε σε δουλειά, και να δικαιολογούν το θεσμικό τους ρόλο.

…και τα 2013 τα σπιράλ τη πτώχευσης συνεχίζεται…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή Think Politics Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει όλο και κάποια από τις λεγόμενες μεγάλες εταιρίες του χώρου της διαφήμισης, βαράει το δικό της «κανόνι». Όχι ότι οι λεγόμενες μικρές πάνε πίσω, απλώς δεν κάνουν τον ίδιο κρότο! Σε λίγο οι υγιείς εταιρίες του κλάδου θα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι φετινές προβλέψεις για την οικονομία είναι δυσοίωνες όσο για τον κλάδο της επικοινωνίας πολύ φοβάμαι ότι θα μείνουν μόνο όσοι ασχολούνται με τις τηλεπωλήσεις. Άλλωστε στα λεγόμενα μικρά κανάλια κυριαρχούν όλες τις ώρες. Η διέξοδος από την πρωτοφανή οικονομική και πολιτική κρίση που μαστίζει τον κλάδο μας θα προέλθει μόνο από την ανάκαμψη στα ουσιώδη και στα καίρια της κοινωνίας μας. Φυσικά, η επάνοδος στην προτέρα κατάσταση της γνωστής σε όλους μας ασυδοσίας, είναι αδύνατη ακόμη και με το μαγικό ραβδί του Αλαντίν. Ο μέχρι σήμερα γνωστός κλάδος της επικοινωνίας δεν ανασταίνεται γιατί οι προδιαγραφές επιβίωσης του, έχουν αλλάξει. Τα παλιά Μέσα έχουν συρρικνωθεί και νέα Μέσα κυριαρχούν και οι διαφημιζόμενοι κάνουν πλέον συμφωνίες απ’ ευθείας. Όσο για την κρατική διαφήμιση θα αργήσει να ξαναδώσει χαρές σε διαφημιστές. Τα φέσια, οι καθυστερήσεις πληρωμών οι δυσβάσταχτοι φόροι, θα λυγίσουν ακόμη και τους πιο συνετούς και συνεπείς επιχειρηματίες του κλάδου. Θα αναγκαστούν να μην πληρώσουν γιατί δεν θα μπορούν. Και δυστυχώς περίοδος χάριτος και διακανονισμού δεν υπάρχει πλέον. Το αναξιόπιστο κράτος εξοντώνει και εξευτελίζει τους μέχρι χθες νομοταγείς και παραγωγικούς επιχειρηματίες.

Δείτε το 2013 με Κοινή Λογική και Ρεαλισμό!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Αμερικανός μυθολόγος και οραματιστής έδωσε τη διαφορά μεταξύ απαισιόδοξου και αισιόδοξου με τον εξής αστείο τρόπο «Ο αισιόδοξος βλέπει μόνο την καρυδόψιχα, ο απαισιόδοξος το καρύδι ολόκληρο». Θετική σκέψη, θάρθουν καλύτερες μέρες, θα γυρίσει ο τροχός… Αυτά και άλλα πολλά συναφή, ακούσαμε και διαβάσαμε με την ευκαιρία του Νέου Χρόνου στα ΜΜΕ και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Στόχος όλων αυτών να κρατήσουν το φρόνημα της αισιοδοξίας σε υψηλά επίπεδα αν και σε προσωπικό επίπεδο λίγοι πιστεύουν το αληθές του αξιώματος. Γιατί υπάρχουν εκτός από τους απαισιόδοξους και τους αισιόδοξους και οι ρεαλιστές! Όλοι όσοι βλέπουν ότι η ζυγαριά κλείνει προς την απαισιόδοξη μεριά. Αλήθεια πού θα βρεις την αισιοδοξία με τα νέα οικονομικά δεδομένα, εκτός κι αν είστε τρόφιμος φρενοκομείου! Σήμερα, όσοι «φλυαρούν» αισιόδοξα για τη νέα χρονιά είναι ή οι πολιτικοί μας που ζουν σε άλλο κόσμο ή οι λίγοι «βολεμένοι» λόγω ειδικών συνθηκών. Όσο για την αλληλεγγύη που πρόσφατα ανακαλύφθηκε, λόγω ανυπαρξίας της κρατικής αρωγής, είναι η ελπίδα της ανθρωπιάς που έλειπε ή είναι ο φόβος ότι ίσως γρήγορα βρεθούμε στην ίδια θέση…; Αν πραγματικά η κρίση μας έκανε περισσότερο ανθρώπους και στους πολλούς υπάρχει πλέον το ΕΜΕΙΣ και όχι το ΕΓΩ, θα το δούμε στη διαφάνεια των φορολογικών μας δηλώσεων και όχι στη φιλανθρωπία μεταχειρισμένων ρούχων και κλινοσκεπασμάτων που μας πιάνουν χώρο… Εύχομαι το τέλος της νέα χρονιάς του 2013 να μη φύγει με «κατάρες» όπως έφυγε και ο παλιός χρόνος το 2012. Κι αυτό το επιβάλλει η κοινή λογική και είναι ρεαλισμός.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

Ο Διαφημιστικός Πολιτισμός σε κρίση….

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Είναι γεγονός ότι οι καταναλωτικές συνήθειες και οι προκύπτουσες από αυτές αποφάσεις συνδέονται με ένα συγκεκριμένο σύνολο διαχρονικών αξιών, διαφορετικό για κάθε καταναλωτή. Σ’ αυτή τη βάση, οι διαφημιστές οικοδομούν την έννοια του brand και της εικόνας του. Κινείται σ’ αυτόν τον βασικό άξονα κάποιο από τα τελευταία τηλεοπτικά σποτάκια που με τη δημιουργικότητα του προκαλεί την «αηδία» στους τηλεθεατές – άτυχους που έτυχε να τρώνε και να δουν τη διαφήμιση; Πιστεύουν μήπως πως η «εμετική» προδιάθεση που προκαλεί το εν λόγω διαφημιστικό διαμορφώνει μια ανθρωποκεντρική και σίγουρα αποτελεσματική επικοινωνιακή προσέγγιση; Είναι η «μεγάλη ιδέα» της πονηρής γιαγιάς που εξασφαλίζει δωρεάν εφημερίδα, συστατικό «επιθετικής» επικοινωνίας; Φυσικά οι ανθρώπινες ακρότητες και υπερβολές ήταν και είναι οι αγαπημένες δημιουργικές προσεγγίσεις πολλών διαφημιστικών είτε με τη μορφή του απρόσμενου είτε του προκλητικού. Όμως πάντα κινούμενες σε πλαίσια ανεκτά που δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη των καταναλωτών και το κυριότερο δεν τον στέλνουν στη «λεκάνη»…. Κανονικά θα έπρεπε ή να προσφέρονται δωρεάν με την παρακολούθηση του τηλεοπτικού σποτ και σακούλες «ναυτίας», ή να υπάρχει προειδοποιητικό σήμα με την ένδειξη «ακολουθεί αναγούλα»! Ο διαφημιστικός πολιτισμός στην καθημερινότητα μας περνά μέσα από τα Μέσα και μας προσδιορίζει ως κλάδο. Ας τον διαφυλάξουμε.

Μετανοείτε ο καιρός γαρ εγγύς….

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Θα γίνουν όλα «Γης Μαδιάμ» σύμφωνα με την προφητεία των ΜΑΓΙΑ, σε λίγες μέρες και πιο συγκεκριμένα στις 21 του Δεκέμβρη. Θα καταστραφεί ο πλανήτης Γη. Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ έρχεται. Τα δικά μας Δεκεμβριανά παλιά και νέα που ξέραμε, να τα ξεχάσουμε. Θα δούμε σεισμούς, λοιμούς, καταποντισμούς και πολλά άλλα σύμφωνα με τις δηλώσεις επιφανών καταστροφολόγων, μια και οι ΜΑΓΙΑ γνωρίζουν την ημερομηνία καταστροφής του κόσμου αλλά όχι τον τρόπο. Πράγμα εύκολο για μας. Παράδειγμα, η Ελλάδα θα καταστραφεί πάραυτα μόλις δει το φως της δημοσιότητας το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Στην Ιαπωνία ξεκίνησαν οι πρώτες ενδείξεις. Πέφτουν οι σήραγγες. Στην Αμερική θα πραγματοποιηθεί μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία με εξωγήινους να κατασκηνώνουν στο Λευκό Οίκο. Όπως στις ταινίες που δημιούργησαν. Η Αυστραλία θα κατακλυστεί από τα ζωάκια που «γδέρνονται» ζωντανά για να γίνουν οι γνωστές ζεστές μπότες και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης μόλις οι Οίκοι Αξιολόγησης τους βάλουν βαθμό κάτω από το C. Μέχρι όμως νάρθει η αποφράδα ημέρα θα γίνονται special μπίζνες από αλλοδαπούς που θα πουλάνε από ατομικά λυόμενα καταφύγια όπως τις ομπρέλες στη βροχή, μέχρι και ειδικές στολές σαρανταοκτάωρης επιβίωσης με σύνδεση internet και δώρο την ταινία «Αρμαγεδδών». Δεν λένε ότι σε κάθε κρίση υπάρχουν και ευκαιρίες;

Plan 99.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ- Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Αν έχετε περάσει από το Plan A, το Plan B και από όλα τα γράμματα της αλφαβήτου, ήρθε η ώρα για μια «δεύτερη» ευκαιρία. Βρείτε τους νέους δρόμους σας στο Plan 99 που διαρκεί τέσσερα χρόνια και κρατάει μακριά τους πιστωτές σας. Ετοιμάστε το νέο business plan για την ήδη πτωχευμένη εταιρία σας, αλλάξτε το αντικείμενο των μέχρι τώρα εργασιών της και αναμείνατε την αστρική συγκυρία που θα σας ξαναφέρει στον αφρό της κοινωνίας και των επιχειρήσεων. Μην ακούτε τις Κασσάνδρες που πιστεύουν ότι κανένας δε σώθηκε ακολουθώντας το Plan 99 και ότι απλά κέρδισε χρόνο και πήρε μαζί του στον πάτο της χρεοκοπίας επιχειρήσεις που είχαν την ατυχία να συνεργαστούν μαζί του. Εσείς να διατυμπανίζετε ότι μάθατε από τα λάθη σας, αναλαμβάνετε τις νέες ευθύνες και με λίγη καλή τύχη και καλούς δικηγόρους θα οδηγηθείτε και πάλι στην κορυφή. Είστε φτιαγμένος από την στόφα των πετυχημένων, έχετε έναν τίγρη στη μηχανή σας, είστε «μαμούνι» κι ας σας αποκαλούν «λαμόγιο»! Στην απίθανη περίπτωση αποτυχία του Plan 99 ζητήστε μια επιμήκυνση του για άλλα τέσσερα χρόνια! Απλοποιείστε τα πράγματα και κρατείστε άθικτη την προσωπική περιουσία σας!

Μάρκες και πολιτικοί.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Ποιος είπε ότι το μάρκετινγκ πέθανε να του βάλουμε πιπέρι…; Ούτε το μάρκετινγκ, ούτε οι μάρκες έχουν πεθάνει σε πείσμα των δηλώσεων CEO μεγάλης πολυεθνικής διαφημιστικής. Και αυτό το αποδεικνύουν οι πολιτικοί μας ταγοί με τα λεγόμενα τους…. Διασταύρωσαν τα ξίφη τους στη Βουλή και άρχισε η ανάγνωση των μαρκών. «Φοράς rolex» ο ένας, η γυναίκα του αρχηγού σας φοράει bulgari ο άλλος…. Vacheron Constantin δεν άκουσα να αναφέρεται από κανέναν μάλλον γιατί είναι δύσκολο να το προφέρουν με τις γνώσεις ξένων γλωσσών που έχουν οι πολιτικοί μας. Βέβαια το status του γνωστού μας μέχρι τώρα life style στη δημόσια σφαίρα περίσσευε πάντα. Πολιτικοί, αστέρες της tv, μεγαλοδημοσιογράφοι ακολούθησαν πιστά τις μεγάλες μάρκες που το παραδοσιακό μάρκετινγκ ανέδειξε. Πιστεύετε ότι μπορεί τα social media, η διαφήμιση από στόμα σε στόμα ή και οι συστάσεις να κερδίσουν πότε τη δύναμη των γνωστών μας παραδοσιακών μέσων στη δημιουργία εικόνας μιας μάρκας; Η τέχνη της δημιουργικής διαφήμισης βρίσκει εύφορο έδαφος μόνο στα κλασσικά Μέσα. Θυμίζω ακόμη ένα εκπληκτικό άρθρο με τίτλο «τα burberry της οργής» του Αντώνη Καρακούση για τη δημοσιογράφο που ενώ γοητεύθηκε και υιοθέτησε το burberry look, κάθε μέρα από τα πρωινά παραθυρόφυλλα των τηλεοράσεων στηλίτευε τα κακώς κείμενα και το έπαιζε Ρομπέν των αδικημένων! Το μάρκετινγκ και κατ’ επέκταση και οι μάρκες δεν θα πεθάνουν όσο η πολιτική και επιχειρηματική ελίτ το υμνολογούν και λιβανίζουν. Σε έναν κόσμο που αλλάζει, σε έναν λαό που πεινάει καλά θα είναι να μείνουν ΜΟΝΟ στις προφορικές αναφορές γνωστών πανάκριβων μαρκών. Κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια τους αν κυκλοφορούν «φορτωμένοι» με ρούχα και αξεσουάρ πανάκριβων μαρκών. Κρύψτε τα σε θυρίδες και αναμείνατε τις καλύτερες μέρες της έκθεσης τους….

Ανέκδοτα: Το αντίδοτο της κρίσης.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics «Ο σύζυγος κάθεται στον καναπέ στο σαλόνι κάνοντας συνεχώς ζάπινγκ ανάμεσα σε δύο κανάλια, όταν από το βάθος ακούγεται η φωνή της συζύγου: - Τι κάνεις ρε Δημήτρη, θα την κάψεις την τηλεόραση! - Τι να κάνω, αφού βάλανε το μπάσκετ μαζί με την τσόντα και δεν ξέρω ποιο από τα δύο να δω… Και η γυναίκα λέει: - Την τσόντα, την τσόντα δες…. Μπάσκετ ξέρεις!». Ανέκδοτα, το αντίδοτο στη μαυρίλα των ημερών που ζούμε, στην κατατονία των ψυχών που βιώνουμε. Στην επικαιρότητα το σκληρό δίλημμα του Σαίξπηρ «να ζει κανείς ή να μη ζει»…. Αδιέξοδα παντού. Τα ανέκδοτα ενισχύουν το καταρρακωμένο ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού και σπάνε την πέτρα της μαύρης πλάκας που σκεπάζει την ψυχή. Σε γιορτινά τραπέζια, σε μεσημεριανές ή βραδινές συνάξεις σε ταβέρνες, μοναδικό θέμα συζήτησης η κρίση και η επόμενη μέρα της. Πρόσωπα σκυθρωπά, κατήφεια και αγωνία, ακόμη και πριν έρθει ο λογαριασμός. Οι ειδικοί συνιστούν, σκεφτείτε θετικά και ευχάριστα πράγματα. Προσωπικά σας προτείνω μια καθημερινή επίσκεψη στο site της συναδέλφου Κατερίνας Τσεμπερλίδου για ανάγνωση κειμένων που αποπνέουν αισιοδοξία και θετική αύρα. Κλείστε τα αφτιά σας στις αναλύσεις των ειδικών κινδυνολόγων και ζήστε τη ζωή σας. Προετοιμαστείτε για τη βραδινή σας έξοδο με φίλους ή συγγενείς, έχοντας στη «φαρέτρα» σας δύο τρία έξυπνα ανέκδοτα ανάλογα με την περίσταση. Πείτε τα όταν η «ατμόσφαιρα» βαρύνει και ζήστε την αλλαγή της. Θα νοιώσετε όμορφα, θα περάσετε καλύτερα όλοι σας.

Compose new tweet...

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Η δύναμη της ατάκας είναι γνωστή. Σύντομο και περιεκτικό μήνυμα που μένει…. Πολλές ατάκες μας κάνουν και γελάμε, άλλες κινηματογ ραφικές έχουν αφήσει εποχή, ατάκες χωρισμού μας κάνουν και κλαίμε μέχρι και για σουβλατζίδικο έχουμε όνομα την «ατάκα και στο χέρι»…. Πολλών ειδών έξυπνες ατάκες και εφαρμογές αλλά τελευταία έχουν εφευρεθεί και οι ατάκες οι εκπαιδευτικές. Πρώτοι διδάξαντες οι πολιτικοί μας που θέλοντας να «γράψουν» με τα λεγόμενα τους και να «παίξουν» λίγα δευτερόλεπτα στα ηλεκτρονικά Μέσα, αλλά και να δείξουν ότι ανήκουν στην πνευματική ελίτ του τόπου, μας υποχρεώνουν να ανοίξουμε το wikiλεξικό ή να googlάρουμε τις άγνωστες λέξεις που έχουν στην ατάκα τους. Έτσι, χάρη σε πολιτικό που χαρακτήρισε άλλους συναδέλφους του ως «εσχατόγερους» μάθαμε ότι βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους και η ατάκα «μιλάει ο κρονόληρος» σημαίνει ότι μιλάει ένας φλύαρος και ανόητος γέρος. Φυσικά η εκπαίδευση μας στην αρχαία ελληνική γλώσσα θα συνεχιστεί, μια και οι πολιτικές αυτές ατάκες έχουν «πιάσει» το στόχο τους. Και μεταδόθηκαν από τα Μέσα λόγω του ότι ήταν ξεχωριστές και όλοι εμείς προσθέσαμε νέες λέξεις στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Παράλληλα είναι γνωστό ότι η χρησιμοποίηση του διαδικτυακού τόπου twitter, υποχρεώνει να λέμε το μήνυμα μας κωδικοποιημένο σε λίγες λέξεις. Μια ατάκα έξυπνη αλλά και λίγο ελιτίστικη λόγω άγνωστων λέξεων έχει περισσότερες πιθανότητες να αναπαραχθεί από χρήστες και Μέσα και σ’ εμάς να προστεθεί μια νέα ακόμη γνώση…. Εμπρός λοιπόν… compose new tweet… ανοίγοντας το λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Η τηλεοπτική «εκπαίδευση»…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Κατ’ ευφημισμόν θα πρέπει να χρησιμοποιείται ο χαρακτηρισμός εκπαίδευση. Αποβλάκωση θα πρέπει να λέγεται η παροχή γνώσης μέσα από τα τηλεοπτικά υπερθεάματα ελληνικά και ξένα. Η τηλεοπτική εκπαίδευση ξεκινάει με τις πρωινές εκπομπές λόγου όπου η παιδεία των προσκεκλημένων τηλεμαϊντανών, κοκορομάχων, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την τηλεθέαση που προσφέρουν. Όσο πιο χαμηλό το επίπεδο συζήτησης προσφέρεται τόσο πιο υψηλό το ποσοστό της τηλεθέασης. Συνεχίζεται η τηλεοπτική «εκπαίδευση» με τις μεσημεριανές εκπομπές αγλαΐσματα ναρκισσισμού, εγωπάθειας, κυνισμού, ξεκατινιάσματος και θεοποίησης του life style. Ακόμη «λεξοπλάστες» φροντίζουν για την ολοκλήρωση της πνευματικής αναπηρίας των τηλεθεατών τους. Και έρχεται το απόλυτο σκοτάδι, όπου οι εθνικοί τηλεοπτικοί σταρ αναλαμβάνουν να τα δώσουν όλα, για την πρώτη θέση της τηλεθέασης στην prime time ζώνη. Ο λόγος, τα χρήματα του κεφαλαίου και των διεφθαρμένων διαφημιστικών εταιριών. Και ακολουθούν μαθήματα ξένων γλωσσών με τις τούρκικες και τις ξένες σειρές. Και μετά έκπληκτοι, ακούμε από τους νέους να λένε ότι ο Καραϊσκάκης ήταν γήπεδο του ’21 και ο Σολωμός ψάρι κατεψυγμένο. Αρκούμαστε στο να κόψουμε ένα gay φιλί πιστεύοντας ότι φροντίζουμε τη σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των νέων μας. Ότι σπέρνουμε, θερίζουμε.

This is Greek future…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Οικονομική καταστροφή, περιθωριοποίηση, εξαφάνιση. Αυτό είναι το δυσοίωνο μέλλον πολλών ελληνικών καταναλωτικών προϊόντων που έχουν την τύχη να αναγράφουν στη συσκευασία τους made in Greece, αλλά την ατυχία να μην επιλέγονται από Έλληνες καταναλωτές στα ράφια των super markets. Σύμφωνα με έρευνα του ΚΕΠΚΑ που είδε το φως της δημοσιότητας μόνο το 9% των Ελλήνων καταναλωτών θεωρούν σημαντική την αναγραφή της χώρας προέλευσης κάθε προϊόντος για εθνικούς λόγους και φυσικά επιλέγουν με κριτήριο μόνο με βάση την τιμή. Δεν έχουμε καταλάβει ακόμη ότι το μοντέλο της επιλογής των καθημερινών μας προϊόντων πρέπει να αλλάξει, αν θέλουμε να σώσουμε την Ελληνική οικονομία και να σταματήσουμε την αύξηση των ποσοστών της ανεργίας. Το δόγμα «ο σώζων εαυτώ σωθείτω» που φαίνεται ότι έχει κυριαρχήσει λόγω της παρατεταμένης κρίσης θα αποτελέσει την «ταφόπλακα» για πολλές ελληνικές επιχειρήσεις, θα εκτινάξει την ανεργία στα ύψη και κατ’ επέκταση θα φέρει ακόμη και απρόβλεπτες καταστροφές. Αλλάξτε τα κριτήρια επιλογής, όταν γεμίζετε το καρότσι στα s/m και βάλτε σε πρώτη προτεραιότητα την εθνικότητα της εταιρίας παραγωγής, γιατί όπως είπε και ο Ξενοφών «Να θεωρείς την πατρίδα σπίτι σου και τους συμπολίτες συνεταίρους σου». Όσον αφορά για το επίσημο Κράτος που συστηματικά επιλέγει πολυεθνικές εταιρίες για την προβολή του, του ταιριάζει η λαϊκή ρήση «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

Ποια θα είναι τα δυνατά και τα αδύνατα κριτήρια ψήφου των πολιτών στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου – Δ/ντή της Think Politics Στις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές τον Ιούνιο 2014, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα κριτήρια επιλογής ψήφου για την εκλογή των νέων Καλλικρατικών Δημάρχων, πενταετούς θητείας, σε δυνατά και αδύνατα κριτήρια ή σε παλιά και νέα κριτήρια. Ας ξεκινήσουμε την αξιολόγηση των κριτηρίων αρχίζοντας από το περισσότερο δυνατό κριτήριο μέχρι τις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές. • Το κριτήριο της κομματικής επιλογής, το γνωστό μας κριτήριο του «χρίσματος». Υποψήφιοι «σφάζονταν» στο σε ποιόν θα δοθεί το χρίσμα και ο τυχερός ξεκινούσε το προεκλογικό του ταξίδι – εκστρατεία με μια βάση από το ποσοστό των κομματικών ψηφοφόρων στη γεωγραφική περιφέρεια του ενδιαφέροντος του. Ήταν ένα δυνατό κριτήριο που βοηθούσε τους μεγάλους κομματικούς σχηματισμούς, που μέχρι τώρα εναλλάσσονταν στην κεντρική εξουσία, να μετράνε το βράδυ των εκλογών κέρδη και απώλειες στον εκλογικό χάρτη, στέλνοντας παράλληλα «μηνύματα» στους αντιπάλους τους. Στις νέες αυτοδιοικητικές εκλογές, αν συνεχιστεί, ο σημερινός πολιτικά ασταθής και κατακερματισμένος συσχετισμός των κομματικών δυνάμεων και η αποιδεολογικοποίηση των ψηφοφόρων, το κριτήριο της κομματικής επιλογής θα ατονήσει στις περισσότερες εκλογικές περιφέρειες και ίσως να αποτελέσει και «ασήκωτο βαρίδι» σε κάποιες άλλες. • Το κριτήριο της επανεκλογής με βάσει την αποτελεσματικότητα των εν ενεργεία Δημάρχων και υποψηφίων για το 2014, θα έχει αρνητικό πρόσημο δεδομένου ότι το πείραμα « του Καλλικράτη» έφερε πρόσθετες αρμοδιότητες στους αιρετούς αλλά χωρίς τα αντίστοιχα έσοδα στις περισσότερες περιπτώσεις. Ακόμη και το «προνόμιο» πολλών αιρετών να κάνουν έργα βιτρίνας και έκτακτες προσλήψεις ένα χρόνο πριν από τις εκλογές, πέρασαν στη «σφαίρα» του φανταστικού. Αν σ’ αυτά σημειώσετε και ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών στο πρόσωπο όσων κατέχουν εξουσία είναι στο ναδίρ, η επανεκλογή είναι μια δύσκολη εξίσωση με πολλούς αγνώστους! • Το κριτήριο επηρεασμού των ψηφοφόρων με τα εργαλεία της επικοινωνίας. Ο αποτελεσματικότερος τρόπος επικοινωνίας ενός υποψήφιου θα είναι μια κανονική «σπαζοκεφαλιά» με επικοινωνιακές μάχες να δίνονται σε νέα και απρόβλεπτα πεδία. Επικοινωνία με πολλά «απαγορευτικά» όπως πολυτελή προεκλογικά φυλλάδια, ακριβά προεκλογικά κέντρα, καταιγισμός από αφίσες, sms και γενικά πολυδάπανες προεκλογικές εκστρατείες. Άλλωστε ο «σφιχτός» προεκλογικός προϋπολογισμός είναι αναγκαίος και νομικά και για την εικόνα του υποψήφιου. Οι υποψήφιοι θα πρέπει να αναζητήσουν νέους και ασφαλείς τρόπους προσέγγισης των ψηφοφόρων εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες της στοχευμένης επικοινωνίας μέσα από τη σύγχρονη τεχνολογία, αλλά και το στοιχείο της αμεσότητας με προσωπικές επαφές και περιοδείες. Οι υποψήφιοι θα πρέπει να είναι προσεκτικοί στη χρήση των νέων media και να χρησιμοποιήσουν ειδικούς στη διαχείριση τους. Όσο εύκολο είναι να ανοίξεις σελίδα στο facebook, τόσο εύκολο είναι να σε «τελειώσει» ως υποψήφιο…. Δώστε βάρος στις διαπροσωπικές σχέσεις χωρίς να ξεχάσετε τα βασικά έντυπα και τα ΜΜΕ. • Το κριτήριο της Β’ Κυριακής. Όπως έχει προαναφερθεί, αν συνεχιστεί ο σημερινός κατακερματισμός και ασταθής συσχετισμός των κομματικών δυνάμεων, σε συνδυασμό με την «απολιτίκ» τάση των πολιτών – ψηφοφόρων για την εκλογή Δημάρχων σε επαναληπτικές εκλογές που φέρνει τα ποσοστά της αποχής σε ύψη, θα χρειαστούν να συνεργαστούν δημοτικοί συνδυασμοί περισσότεροι των τριών, με αρκετές δυσκολίες λόγω διαφόρων απαιτήσεων από τους συνδυασμούς αλλά και από τα κόμματα που τους στηρίζουν. Στις «μυστικές» συμφωνίες και συζητήσεις για τη στήριξη ενός υποψήφιου για το αξίωμα του Δημάρχου, θα παίξει καθοριστικό ρόλο και το κριτήριο της προσωπικότητας και του κύρους του υποψήφιου και η εικόνα του στην τοπική κοινωνία. • Το κριτήριο της προσωπικότητας και του κύρους του υποψήφιου, είναι το δυνατότερο κριτήριο επιλογής ψήφου για τη θέση του τοπικού άρχοντα. Ένα κριτήριο που στηρίζεται στην επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση του υποψήφιου. Το πολιτικό σύστημα πλήττεται βάναυσα από την καχυποψία των πολιτών στο πρόσωπο όλων όσων έχουν εξουσία. Στις παλαιότερες εποχές η ανάδειξη νέων πολιτικών προέκυπτε από την κεντρική πολιτική σκηνή, σήμερα ο μηχανισμός αυτός πέρασε πρώτιστα στα χέρια των ψηφοφόρων και δευτερεύοντα στα ΜΜΕ για να μην τα παραγκωνίσουμε. Ο ιδανικός υποψήφιος για τον Έλληνα ψηφοφόρο για κάθε δημόσιο αξίωμα πέραν του κύρους του είναι να έχει όραμα για το τόπο του, να έχει αξίες, να εμπνέει εμπιστοσύνη και να βρίσκεται πάντα κοντά του. Φυσικά, κανένα από τα κριτήρια δεν είναι από μόνο του ή σε συνδυασμό αρκετό για να εγγυηθεί ένα νικηφόρο αποτέλεσμα. Χρειάζεται έγκαιρη και σωστή προετοιμασία από τον κάθε υποψήφιο, ακολουθώντας τις επιταγές του καιρού μας και τις συμβουλές ειδικού της επικοινωνίας.

ΨΥΧΟΔΡΑΜΜΑ

Του Θανάση Παπαμιχαήλ – Προέδρου και Δ/ντα Συμβούλου της ΑΝΑΝΑΣ ΑΕ Εάν δεχτούμε τη ρήση του Αϊνστάιν ότι «τα προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με το επίπεδο σκέψης που τα δημιούργησε», τότε οι απαντήσεις στο ερώτημα της διαχείρισης των νέων δεδομένων της αγοράς επικοινωνίας και marketing θα πρέπει να αναζητηθούν από άλλους επαγγελματίες εκτός των επαγγελματιών επικοινωνίας και marketing. Άλλωστε οι νέες ιδέες είναι προνόμιο έμπνευσης «τρελών» που υλοποιούνται από «λογικούς». Και οι επαγγελματίες της επικοινωνίας και του marketing ανήκουν στην κατηγορία των λογικών, μια και η κάθε είδους «στοχοποίηση» είναι μέρος της δουλειάς τους και τα μυαλά είναι «ταριχευμένα» στις έννοιες απόδοση, κέρδος και πλούτος. Φυσικά, δεν θα πρέπει κανείς να απευθυνθεί στο Δρομοκαϊτειο, αλλά να σκεφτεί να κάνει το πρόβλημα της «κρίσης» μέρος της απάντησης. Στους λάτρεις των σοφών αποφθεγμάτων είναι γνωστό το «του πλέονος επιθυμείν, το παρόν απολλύσι» του Δημόκριτου, δηλαδή, η επιθυμία για περισσότερα καταστρέφει τα υπάρχοντα. Σκεφτείτε το και δώστε εσείς τις απαντήσεις για την κρίση στην αγορά. Πληθωρισμός επιχειρήσεων, κανιβαλισμός τιμών και παροχών, πληθώρα ομοειδών προϊόντων και υπηρεσιών, ασύδοτη ελεύθερη αγορά που παράγει ιδιωτικό πλούτο σε λίγους και φτώχεια σε πολλούς σύμφωνα με τον οικονομολόγο Γκαλμπραίηθ, με αποτέλεσμα προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς πωλήσεις, επιταγές χωρίς αντίκρισμα και αγορές να μετεωρίζονται στο χείλος της αβύσσου και έχουμε και το απεχθές χρέος να μας πιέζει. Ζοφερό το παρόν, άδηλο το μέλλον αν δεν σκεφτεί ανορθόδοξα και εξειδικευμένα βάσει των δεξιοτήτων και δυνατοτήτων του, ο καθένας στο χώρο του. Είναι καταστροφικό να προσδιορίζεται από το παρελθόν της η κάθε επιχείρηση. Για να ταξιδέψουμε σε άγνωστες θάλασσες χρειάζονται νέα σκαριά και για να δούμε ωκεανό πρέπει να χάσουμε από τα μάτια μας τη στεριά, αλλιώς η επιχειρηματική κατατονία που βιώνουμε θα συνεχιστεί μέχρι το ΤΕΛΟΣ. Σε πραγματικό ψυχόδραμα εξελίσσεται η κρίση….

Στη χώρα της λήθης ή ….;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Στη χώρα της λήθης ή στην αρχή μιας νέας καριέρας για πολλές από τις μεγάλες μέχρι χθες τουλάχιστον, διαφημιστικές εταιρίες. Κολοσσοί εταιρίες βρέθηκαν στον γκρεμό της πτώχευσης και στην πόρτα του άρθρο 99. Κι όμως η μεγάλη οικονομική τους κατάρρευση ήταν απλώς η απαρχή μιας νέας επιχειρηματικής καριέρας. Με νέα ονόματα – εταιριών, νέα ΑΦΜ και παλιούς διαφημιζόμενους προχωράνε και «σαρώνουν» διαφημιστικά κονδύλια και βραβεία για τις δημιουργίες τους. Η συσσώρευση χρεών επί χρεών στους ώμους Μέσων, Τραπεζών και άλλων προμηθευτών είναι φανερό ότι δεν τους επηρέασε. Κλείσαμε και … σας γράψαμε και ανοίξαμε και … σας περιμένουμε είναι η πετυχημένη συνταγή τους. Συνεχίζεται απρόσκοπτα η νέα καριέρα τους κάτι σαν ανταμοιβή για τα ιστορικά υψηλά «φέσια» που άφησαν στην αγορά. Ούτε εξοστρακισμός από την αγορά ούτε καταδίκη στη χώρα των πτωχευμένων, όπως πριν από κάποιες δεκαετίες. Τι θα συμβεί όμως αν βρεθούν κι άλλοι μιμητές; Πόσοι ακόμη θα πληρώσουν τα σπασμένα; Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Ενέσεις αισιοδοξίας….

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου - Δ/ντή της Think Politics Μιζέρια παντού. Όπου κι αν καθίσεις ακούς τα ίδια πράγματα. Χρεοκοπία, πτώχευση, αδυναμία πληρωμών, φόβος, ανασφάλεια. Δυστυχώς η μιζέρια κολλάει. Ένα κράτος πνέει τα λοίσθια, με πολίτες που παραμιλούν. Σε περίοδο κρίσης η παραδοχή της νέας κατάστασης δεν είναι εύκολη. Θελκτικό είναι μόνο το καταφύγιο στο εγγύτερο παρελθόν. Στη μνήμη μένουν ο εύκολος τρόπος εξεύρεσης χρημάτων, τα αλήστου μνήμης κεκτημένα των εργαζομένων, οι παχυλές συντάξεις και η οριζόντια κρατική επιδοματική πολιτική με ασυδοσία και ανεξέλεγκτα. Και η αδράνεια καλά κρατεί. Μόνο που όταν ένα σώμα μένει αδρανές, βουλιάζει... «Και διηγώντας τα να κλαις»… για να κλείσουμε με την νοσταλγία του χθες! Σήμερα χρειαζόμαστε ενέσεις αισιοδοξίας για να βγούμε από το ψυχολογικό ναδίρ που βρισκόμαστε. Τα προβλήματα του καθενός μας δεν αντιμετωπίζονται με συνεχείς συζητήσεις «μνημόσυνα» σε γραφεία, σαλόνια, σε καφετέριες, εστιατόρια, με συνοδεία αλκοόλ. Τα επιδεινώνουν! Και τις ενέσεις αισιοδοξίας θα τις κάνουμε ο ένας στον άλλον και χωρίς «φακελάκια». Δίνοντας τη θετική σκέψη μας στα προβλήματα του φίλου, του συναδέλφου μας. Μια άλλη γνώμη είναι πάντα περισσότερο αντικειμενική και μας βοηθάει στη ζητούμενη εξωστρέφεια που πρέπει να κυριαρχήσει σε όλους μας. Ας ξαναδούμε το ποτήρι μισογεμάτο, ας ξαναδημιουργήσουμε συνθέτοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος με τις σημερινές μας ανάγκες. Η συνταγή για τις ενέσεις αισιοδοξίας είναι η πιο αναγκαία συνταγή για να μας βγάλει από τις σημερινές οικονομικές μας αγκυλώσεις. Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

Οι ψευδαισθήσεις συνεχίζονται…….

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου- Δ/ντή της Think Politics Τα τελευταία είκοσι χρόνια ο κλάδος της επικοινωνίας ήταν όμηρος ενός ακραίου και κούφιου ευδαιμονισμού. Η ανηθικότητα στις συναλλαγές και η φορολογική ανομία εξελίχθηκαν σε τέχνη. Το αξιακό σύστημα των επιχειρήσεων που υπήρχε θεωρήθηκε παλαιομοδίτικο και ξεθώριασε. Ο γρήγορος και εύκολος πλουτισμός ανήχθη σε οικονομική θεωρία μέσω των επιστροφών και άλλων λογιστικών παρατυπιών. Οι προνομιούχες εταιρείες αποδείχθησαν λαίμαργες και αχόρταγες. Ήταν πολύ εκθαμβωτικό και μεθυστικό το πάρτι του ευδαιμονισμού, όπως εκείνο με τους μνηστήρες της Πηνελόπης που δεν είδαν τον Χάρο να έρχεται με τη μορφή του ξεχασμένου Οδυσσέα. Και άρχισαν τα όργανα της καθίζησης μαζί με τον κατήφορο. Μείωση των ιδιωτικών κονδυλίων, “πάγωμα” των χορηγήσεων από το κράτος, πληθωρισμός αιτήσεων για ένταξη στο άρθρο 99, αυξημένες δαπάνες και πολλά άλλα με στόχο την ανώμαλη προσγείωση των αποσβολωμένων επιχειρηματιών του κλάδου που μέχρι χθες αρμένιζαν…… Άλλα και σήμερα βλέπουμε να απουσιάζει η επισήμανση των λαθών που μας οδήγησε στην οικονομική απόγνωση και χρεοκοπία. Διαβάζουμε συχνά από ειδικούς του κλάδου αερολογίες, γενικότητες, κοινοτυπίες για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ακούμε για νέους τρόπους καταστρατήγησης των διατάξεων των νόμων των επιστροφών και του αθέμιτου ανταγωνισμού. Ο κλάδος αερολογεί, τα μέλη του αργοπεθαίνουν, όμως οι ψευδαισθήσεις του ευδαιμονισμού συνεχίζονται..! Δημοσιεύθηκε στο AD BUSINESS

«Καυτά» Ερωτήματα! του Θανάση Παπαμιχαήλ

• Πόσες από τις εταιρίες του κλάδου της επικοινωνίας μπορούν να λέγονται εταιρίες ακόμη; • Πόσες από αυτές θα μπορέσουν να ξεπεράσουν την ύφεση ακολουθώντας νέες αποτελεσματικές στρατηγικές διάσωσης; • Πόσες σκέφτονται ακόμη με τα νοητικά μοντέλα του παρελθόντος, πιστεύοντας ότι η μείωση του κόστους είναι η «πανάκεια» της ύφεσης; • Πόσες στερούν από τον εργασιακό τους χώρο τα νέα «φρέσκα μυαλά» για να κρατήσουν την εμπειρία, τη γνώση και τις δεξιότητες του ηλικιακά ώριμου προσωπικού που έχει «δαφνοστεφανωθεί» στο παρελθόν; • Πόσες έχουν κατανοήσει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα και έχουν αναθεωρήσει τις πεπατημένες στρατηγικές του παρελθόντος; Πόσες βλέπουν συγχρόνως και το δέντρο και το δάσος; • Πόσες επενδύουν στην «εκπαίδευση» των στελεχών τους, πιστεύοντας ότι αυτό είναι το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα; • Πόσες είναι προνοητικές και ετοιμάζονται για «εθελούσια» έξοδο λίγο πριν την αναγκαστική; Στην ύφεση οι «αποθεματικές – ρεζέρβα μπαταρίες» ζωής των εταιριών εξαντλούνται μέχρι να πεις κίμινο! • Πόσες βγαίνουν από το καβούκι της άμυνας και της απομόνωσης και περνάνε στην αντεπίθεση είτε με νέα όπλα είτε προσβλέποντας σε νέους στόχους; Αυτά είναι μερικά από τα πιο «καυτά» ερωτήματα που θα πρέπει να μας αποσχολούν. Όσο πιο γρήγορα τα απαντήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα δούμε το δικό μας «φως στο τούνελ»!