Ο Θεός να μας φυλάει! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ένας ακήρυχτος πόλεμος στους κόλπους της συγκυβέρνησης με δηλώσεις, παρεμβάσεις, φήμες, διαρροές, χτυπήματα στο μαλακό υπογάστριο, αλλά και γλυκόλογα, ευγένεια, χαμόγελα, λίγο πριν την τελική εξόντωση, στην τελική σύγκρουση.
Οι θρονιασμένοι στους υπουργικούς θρόνους θα εξοβελιστούν, όταν θα έρθει η ώρα και τη θέση τους θα πάρουν νέοι, επίδοξοι συμπορευτές της εθνικής συμφωνίας των Πρεσπών. Χρυσόσκονη πολιτικών διεργασιών στον αέρα, που θα καθίσει οσονούπω. Μέχρι να έρθει η περιβόητη συμφωνία στη Βουλή για να ψηφιστεί από ένα ετερόκλητο πλήθος διαφορετικής ιδεολογικής προέλευσης βουλευτών. Για να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση, να μην περάσει η πρόταση μομφής, αν κατατεθεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να ψηφιστούν τα ευνοϊκά για την κυβέρνηση οικονομικά αντίμετρα και να καθυστερήσει όσο γίνεται περισσότερο η αντίστροφη μέτρηση για τις εθνικές εκλογές. Κάθε λίγο έχουμε να αναζωπυρώνονται οι «φωτιές» από εσωτερικές κυβερνητικές αντεγκλήσεις και ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να τις «σβήσει» εν τη γεννέση τους. Υπεύθυνος εμπρηστής πάντα, ο ίδιος όμως δεν συλλαμβάνεται, ούτε αποπέμπεται. Μέχρι στιγμής μετράμε δύο θύματα. Πρωτοκλασάτους υπουργούς που βρέθηκαν στο δρόμο του. Τους έκαψε πάραυτα.
Στις μέρες μας η ανάγκη προσωπικής επιβίωσης, είναι ισχυρότερη από ιδεολογίες και σκουριασμένες πολιτικές επετηρίδες. «Πονάνε» περισσότερο για την προσωπική τους εικόνα, παρά για την εικόνα της παράταξης. Δεν τους προβληματίζει το «μπάχαλο» της ασυνεννοησίας, η διακωμώδηση των ανέφικτων υποσχέσεων τους από τους πολίτες, απλά ανησυχούν για την επόμενη μέρα και το ρόλο που θα έχουν.
Ενδιαφέρονται περισσότερο για τον εαυτό τους, παρά για τη δουλειά που έχουν επιλεγεί από τους πολίτες, να κάνουν. Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες είναι στην κυριολεξία στα κάγκελα, αλλά έχοντας πάρει αρκετή δόση ψεκασμού ύπνωσης, οραματίζονται επιδόματα, συσσίτια και εράνους, κάθε είδους. Για τους πολιτικούς είναι αριθμοί προς ανάγνωση ανεργίας, κόκκινων δανείων, οφειλετών δημοσίου και κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Νομοτελειακά, η έκρηξη δεν θα αργήσει, θα έρθει και τότε θα μετράμε «θύματα». Από ιδεολογίες μέχρι εθνικές καταστροφές.
Όταν παίρνεις την μπουκιά από το στόμα πεινασμένου θηρίου, να είσαι σίγουρος ότι θα σε δαγκώσει. Κι αυτό δεν είναι προβοκατόρικη υπερβολή, είναι σίγουρα μια πιστοποίηση ίσως ανατριχιαστική, αλλά σίγουρα ρεαλιστική. Το ραβδί της Κίρκης δεν βρίσκεται πλέον στα χέρια των πολιτικών για να μεταμορφώσουν, για να αλλάξουν την εικόνα για μια καλύτερη ζωή των πολιτών. Πρόλαβαν και άλλαξαν μόνο τη δική τους ζωή, πριν τους το πάρουν από τα χέρια. Οι διαχειριστές της χώρας και επονομαζόμενοι «ξένοι ευεργέτες» για το καλό μας!
Στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση, τα πάντα είναι αίολα, βαριά και ασήκωτα. Στο ύψος των περιστάσεων, ο μόνος που μπορεί να σταθεί είναι ο αλήστου μνήμης των δημοσκοπήσεων ΚΑΝΕΝΑΣ.
Οι βασικοί πυλώνες της διαφθοράς ζουν και βασιλεύουν ακλόνητοι και ένας μεγάλος αριθμός «κομματικών συμμοριών» έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν το κράτος με αντικαταστάσεις του διοικητικού προσωπικού.
Στην οικονομία χιλιάδες επιχειρήσεις πτώχευσαν και παραδίνουν καθημερινά τα κλειδιά, ενώ όσες ακόμη επιβιώνουν είναι με «μηχανική» υποστήριξη στην εντατική τραπεζών με ελάχιστο οξυγόνο ρευστού χρήματος.
Θα πάμε με αυτούς καπεταναίους, με τη βάρκα της ελπίδας και το νέο χρόνο. Ο Θεός να μας φυλάει!

Θανάσης Παπαμιιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 

Φταίμε και εμείς, φταίνε και οι άλλοι! του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ως λαός έχουμε μια λανθάνουσα εντύπωση ότι λόγω της ιστορικής κληρονομιάς μας στον τομέα της πολιτικής φιλοσοφίας αλλά κυρίως λόγω των πολιτικών δυσκολιών, ενίοτε τραγωδιών που βίωσαν το έθνος και η χώρα μας από τις ημέρες της Εθνικής Απελευθέρωσης έως σήμερα έχουμε αναπτύξει μια εξαιρετική αίσθηση να αντιλαμβανόμαστε τις συμβαίνει εις βάθος στο χώρο της πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι κάθε οδηγός ταξί, θαμώνας καφενείου, παραδοσιακού και διαδικτύου, κάθε εργαζόμενος ακόμη και σε «όρθιες θέσεις» εργασίας, κάθε συγγενής και κοινωνικός μας γνώριμος πιστεύει πως είναι δεινός πολιτικός αναλυτής, μοναδικός γνώστης των κρυμμένων πολιτικών επιδιώξεων και προφήτης όλων των μελλοντικών εξελίξεων. Πάντα ως πομπός, ποτέ ως δέκτης μηνυμάτων πολιτικής πληροφορικής.
Το ισχύον σύστημα ενημέρωσης των πολιτών δια μέσου όλων των ΜΜΕ τους έχει εθίσει στην επιφανειακή κατανόηση της πολιτικής επικαιρότητας, με συνθήματα και ατάκες.
Στη συνέχεια, γίνεται προσπάθεια να «ερμηνευθούν» και να αναλυθούν πολιτικά. Τις περισσότερες φορές όσο ελκυστικά κι αν είναι τα ευφυολογήματα, ακολουθούνται από πρόχειρα σχόλια και απαξιωτικές αιχμές.
Στη χώρα μας, οι πολίτες της δεν έχουν εκπαιδευτεί να ασχολούνται με τις πολιτικές εξελίξεις στο επίπεδο της δεύτερης κατανόησης, που διεισδύει στην καρδιά του θέματος και μένουν στην επιφάνεια, στην πρώτη ανάγνωση.
Στην τελευταία συνεδρίαση ενός πολιτικού κόμματος εξουσίας, κυριάρχησε στα Μέσα και κατ’ επέκταση στην ενημέρωση των πολιτών, αντί των πολιτικών αναλύσεων των πρωτοκλασάτων πολιτικών, η φράση ενός υπουργού για φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, επιδιώκοντας μ’ αυτό τον τρόπο την τρομοκράτηση των πολιτικών του αντιπάλων. Ζήτησε «επώνυμο αίμα» πολιτικών.
Και όλα αυτά σε μια χώρα, όπου οι πολίτες ισχυρίζονται ότι είναι πολιτικά προβληματισμένοι, συνειδητοποιημένοι και σκεπτόμενοι. Φανταστείτε, να είχαν άλλη άποψη.
Πολίτες, που στην πλειοψηφία τους πιστεύουν ότι η κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι η πιο σημαντική από τις προηγούμενες κι όμως ψηφίζουν για άλλη μια φορά τους πιο «ασήμαντους» για να τους εκπροσωπήσουν.
Πυροβολούν το «παλιό», ζητωκραυγάζουν το «νέο», χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς πρεσβεύει.
Όλα αυτά τα γνωρίζουν τα πολιτικά μας κόμματα και τα εργαλειοποιούν στην κατάλληλη στιγμή.
Εργαλειοποιούν, την ποδοσφαιρική «κούπα», δίνοντας την σε ομάδα περιοχής που θα γείρει την εκλογική ζυγαριά προς το μέρος τους.
Εργαλειοποιούν, τα κατώτερα ένστικτα  ομάδας πολιτών για ιδιοτελείς σκοπούς και λόγους.
Εργαλειοποιούν, ακόμη και αυτοχειρίες πολιτών, αλλά και καταστροφές από την κλιματική αλλαγή.
Εργαλειοποιούν, διαστρεβλώνοντας δηλώσεις με διαστρέβλωση λέξεων.
Εργαλειοποιούν, κάθε εκλογικό σύστημα, για να κερδίσουν εντυπώσεις και δυνατότητες παρέμβασης.
Εργαλειοποιούν τις ανάγκες των πολιτών μετατρέποντας τις ως «λίπασμα» παροχών και ανέφικτων υποσχέσεων.
Εργαλειοποιούν τα πάντα, αρκεί να υπάρχει υποψία ψήφου.
Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν τι φταίει για το κατάντημά μας.
Φταίμε κι εμείς, φταίνε και οι άλλοι όπως λέει και το γνωστό μας άσμα.

***Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Εντολή λαού. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ποιος θα επικρατήσει. Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Κυριάκος ή Αλέξης; Αλλά αυτό ήταν πάντα η γοητεία και πρόκληση της πολιτικής. Μπήκανε στο χορό, θα χορέψουν όπως τους βαράνε τα νταούλια, οι εγχώριοι πολίτες, οι αγορές, οι δανειστές και οι κάθε είδους «νταβατζήδες» σύμφωνα με την ατάκα επιφανούς πολιτικού προσώπου που πρωταγωνιστεί στο πολιτικό σήριαλ «ο χορός της σιωπής», όλα τα μνημονιακά χρόνια.
Όσο για το μαντήλι του μνημονιακού χορού, όσοι το κράτησαν, βρέθηκαν «φαρδιά πλατιά» σε κάδους απορριμμάτων. Τα κλασικά κλαψουρίσματα τους δεν βρίσκουν πρόθυμους πολίτες να τα ακούσουν. Θεωρούνται πολιτικές αδυναμίες.
Με τσιρίδες, αφορισμούς, λασπομαχίες, και τους λεγόμενους τζάμπα μάγκες, προσπαθούν να κερδίσουν λίγους δημοσκοπικούς πόντους για να χειραγωγήσουν και να συσπειρώσουν παλιούς και νέους ψηφοφόρους. Επί ματαίω. Τα δημοσκοπικά ευρήματα παραμένουν σε ρυθμό ασανσέρ. Πότε ο ένας πάνω, πότε ο άλλος. Η διάκριση μεταξύ επιθυμητού και εφικτού δεν είναι δυνατή πέραν ολίγων ημερών.
Τα πάντα ρει και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα κάτσει η μπίλια. Περισσότερες είναι οι πιθανότητες να κερδίσεις στο τζόκερ, παρά να μαντέψεις τα εκλογικά ποσοστά των δύο  μονομάχων.
Τον έναν δεν τον θέλουμε, τον άλλον δεν τον γουστάρουμε. Δεν τον θέλουμε για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Πιο κερδισμένη η αποχή από το μεγάλο κύμα των αναποφάσιστων.
Οι συμμαχίες εύθραυστες, οι συσχετισμοί δυνάμεων ρευστοί, οι ιδεολογικές διαφορές ανυπέρβλητες και οι πρωταγωνιστές αμάθητοι για πολλά περιθώρια συνεργειών για κυβερνησιμότητα αν δεν  κερδηθεί το στοίχημα της αυτοδυναμίας. Το πολιτικό σύστημα και το οικονομικό μοντέλο της χώρας μας θα ταλαντεύονται αενάως αν Κυριάκος και Αλέξης δεν τα βρουν.
Ήδη τα επιτελεία των μονομάχων, παίρνουν τη «θέση μάχης» που αναλογεί στον καθένα, ενόψει των πολλαπλών εκλογών που θα ακολουθήσουν μέσα στο νέο χρόνο. Με καθημερινές πολιτικές ασκήσεις εντυπωσιασμού, προσπαθούν να καθορίσουν την ατζέντα και να πλασαριστούν ως επαΐοντες στο πολιτικό κονσομασιόν της ψυχολογικής στήριξης των αθεράπευτα εραστών κάθε είδους ψηφοφορίας. Δημοσκόποι και πολιτικοί αναλυτές βλέπουν «πόρτα» και στους δύο μονομάχους από μεγάλο ποσοστό του συνόλου των ψηφοφόρων.
Κάποιος θα κερδίσει τη «μούντζα», κάποιος την ταμπέλα του «δεν τραβάει» με το αρνητικό πρόσημο να πάει σύννεφο και για τους δύο. Προσπάθειες ετεροπροσδιορισμού των δύο, σε κάποιους άλλους δεν «δουλεύει» και δεν δημιουργεί δυναμική στην κοινωνία. Η πόλωση σε όλη της την μεγαλοπρέπεια. Φυσικά το φαινόμενο «ο ένας μου μυρίζει, ο άλλος μου ξινίζει» δεν συνιστά μνημονιακή πολιτική ιδιαιτερότητα. Είναι ένα σύμπτωμα που έχει τις ρίζες του στην πρώτη δεκαετία της μεταπολίτευσης, με τον τότε γνωστό μας δικομματισμό.
Καθημερινά οι ηγέτες μας, με τα λεγόμενα τους, μας έχουν καθηλωμένους στην αβεβαιότητα για το αύριο. Είμαστε σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης», σύμφωνα με το γνωστό λαϊκό άσμα, που κρατάει μεγάλο χρονικό διάστημα, έχει ριζώσει και απειλεί να μονιμοποιηθεί και παράλληλα θα οδηγήσει τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας μας, να αντιδράσει με απρόβλεπτες εκ νέου συνέπειες. Μόνη λύση, μια νέου τύπου δημοκρατική συνεργασία όλων όσων βάζουν το συμφέρον των πολιτών πάνω από το κομματικό και προσωπικό συμφέρον. Εντολή λαού. Βρείτε τα!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 

Ο μεσαίος χώρος πεθαίνει, μαζί με την μεσαία τάξη. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Τόνοι μελανιού χύνονται για να οριοθετηθεί αλλά και να «σηκωθεί» ο μεσαίος χώρος από τον καναπέ, για να αλλάξει την πολιτική κατάσταση στη χώρα. Να μπει «φρένο» στη διολίσθηση στα άκρα της κοινωνίας. Να γίνει ένα «rebranding» της κεντροδεξιάς. Έπεα πτερόεντα. Δεν υπάρχει μεσαίος χώρος, ούτε μεσαία τάξη. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας μας άφησε χρόνους, με τα μνημονιακά προγράμματα που εφαρμόζονται οκτώ χρόνια τώρα.

Με πολιτικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων και πολύ ικανότερες στη διασφάλιση των «δικών» τους προνομίων, αδιαφορώντας για το ασφυκτικό «πνίξιμο» της μεσαίας τάξης από τα μέτρα των «δανειστών» που και με μεγάλη ευκολία ψήφισαν. Το κλίμα ευφορίας το οποίο βίωνε η μεσαία τάξη, έγινε κλίμα εφορίας με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και «διακονίας» έξω από εκκλησίες και δημαρχεία. Και οι πολιτικοί μας, διεκδικούν ρόλο μεγαλύτερο από τη σκιά τους, μοιράζοντας απλόχερα στους πολίτες επιδόματα και στην κοινωνία κακομοιριά και κλαψουρίσματα για εθνική ανάταση, με απύλωτη και ανεύθυνη μεγαλοστομία και λαϊκά, μπούρδες! Έχουν κλειδωθεί, περιχαρακωθεί στο ναό της δημοκρατίας, στη Βουλή, ασχολούνται με τις ιδεοληψίες τους και έχουν πετάξει το κλειδί έξω από το παράθυρο, μένοντας στη σιγουριά της αστυνομοκρατούμενης περιοχής ασφαλείας τους. 

Ο άλλοτε νοικοκύρης της μεσαίας τάξης, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της έξωσης από το ίδιο του το πατρικό σπίτι, δεδομένης της αδυναμίας να επιβιώσει αυτός και η οικογένειας του ή να πληρώσει τους δυσβάσταχτους φόρους.

Οι διαφορές μεταξύ νεοφιλελευθερισμού, φιλελευθερισμού κρατικοδίαιτης ή ελεύθερης αγοράς τον αφήνουν παγερά αδιάφορο. Δίψα για έναν αληθινό πολιτικό άνδρα, που θα παλέψει γι αυτό και όχι για τις συλλογικότητες, συντεχνίες, και «αόρατους» ταξικούς εγχώριους και ξένους εχθρούς.
Ο πολύ φορτωμένος με γνώσεις νέος, που «έφαγε» χρόνια και περιουσίες για να πάρει όλα όσα γνωστικά εφόδια χρειάζεται να έχει στη σύγχρονη κοινωνία ένας νέος εργαζόμενος, βρίσκει κλειστές πόρτες και την αναξιοκρατία να βασιλεύει. Απαξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς και βρίσκει διέξοδο στις εκτός των συνόρων ευκαιρίες. 

Όμως, οι πολιτικοί μας, δεν αφήνουν την πραγματικότητα να τους χαλάσει την ωραία εικονική πραγματικότητα που ζουν. Με υποσχέσεις που οι ίδιοι δεν πιστεύουν, με άπειρες στρεβλώσεις των επιχειρημάτων τους, με παλαιομοδίτικες ιδεοληπτικές απόψεις να πρυτανεύουν και με μοναδικό φόβο στις συλλογικότητες του πεζοδρομίου, ξιφουλκούν κατά πάντων στήνοντας ψεύτικα σκηνικά έναντι εικονικών εχθρών. Και τις περισσότερες φορές προτείνουν θεραπεία χειρότερη από τη νόσο.
Ενώ τα αποθέματα σανού λιγοστεύουν και οι πολιτικοί γυρολόγοι περισσεύουν.

Οι πολίτες στοιβάζονται στα πολιτικά άκρα, απογοητευμένοι από τις χρόνιες παθογένειες του κέντρου. Το βλέπουμε σε όλο τον κόσμο. Από την ψήφιση του Τράμπ, μέχρι το σύνολο των ευρωπαίων πρωθυπουργών. 

Η μεσαία τάξη, πεθαίνει αν δεν πέθανε οριστικά και μαζί της ο μεσαίος χώρος. Γιατί ο μεσαίος χώρος δεν είναι μόνο η ιδεολογία που τον χαρακτηρίζει αλλά και άλλα κοινωνικοοικονομικά στοιχεία. 
Οι επόμενες εκλογές θα χαρακτηριστούν ως το λυκόφως του μεσαίου χώρου και της συμμετοχής του στο εκλογικό αποτέλεσμα, γιατί η μεσαία τάξη μετακόμισε αλλού!

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος. 

Χυλός. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η παραμονή των πολιτικών ηγεσιών τα τελευταία χρόνια, είναι ο πυρήνας του προβλήματος της πολυεπίπεδης κρίσης που ενέκυψε στη χώρα μας. «Μπουρλοτιέρηδες» αξιωματούχοι, με άλλοθι το εργαλείο που αλλάζει τις λέξεις για να ελέγχουν τις έννοιες , επαγγέλλονται την κανονικότητα για να παραμείνουν στις καρέκλες της εξουσίας. 

Γράφει ο Θανάσης Παπαμιχαήλ*

Παραδοσιακοί, συντηρητικοί απεκδύονται την εικόνα τους και ενδύονται την εικόνα του προοδευτικού κεντροαριστερού, μπολιάζοντας τον κορμό τους με προσωπικότητες απο άλλες, εχθρικές μέχρι χθες, ιδεολογικές παρατάξεις. 
Πραγματικός εισοδισμός, απόβαση σε ξένα εδάφη για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων, αδιαφορώντας πλήρως για το μείγμα του κόμματος τους. Πρωτοφανή «μπαχαλοποίηση» της πολιτικής ζωής του τόπου. Μια φαρσοκωμωδία που βιώνει η χώρα, κάτω από την ηγεσία των κύριων πολιτικών δυνάμεων. Μοναδικός στόχος να βάλουνε πόδι σε ξένα εδάφη, αλιεύοντας ψήφους για τη δημιουργία ενός ευνοϊκού εκλογικού αποτελέσματος. Όλα στο μίξερ. Όλα χυλός.
Όσον αφορά για τις επιλογές, μόνο έκπληξη δεν προκαλούν. Διάβασαν την αέναη επιθυμία, «τελειωμένων» πολιτικών προσώπων ,που η ελπίδα της επανόδου σε θέσεις εξουσίας δεν έσβησε ποτέ, γνωρίζοντας ότι η παρατεταμένη παραμονή τους στα αζήτητα, θα έδινε το τελικό χτύπημα εξόδου από την πολιτική, και απέστειλαν την πρόσκληση εισόδου στο αντίπαλο  στρατόπεδο, που έγινε πάραυτα αποδεκτή. Το πάθος για την καρέκλα εξουσίας θα αποβεί επιζήμιο και γι αυτούς, αλλά και για τους εμπνευστές του εγχειρήματος. Γάμοι από συνοικέσια ,με προδιαγεγραμμένη την ημερομηνία των διαζυγίων.
Μια πρακτική που ενώ θα έπρεπε να εγγραφεί σαν ένα παράδειγμα αποφυγής και επικοινωνιακά ως άνθρακες ο θησαυρός, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης υιοθετήθηκε και από έναν ακόμη πολιτικό αρχηγό που φιλοδοξεί να κυβερνήσει αυτοδύναμος.

Προϋπόθεση αυτοδυναμίας φαίνεται ότι είναι η σύμπραξη νέων προσώπων από άλλους πολιτικούς χώρους. Παίρνουμε «δανεικούς» παίκτες για να πάρουμε τον αγώνα, και στη συνέχεια τους επιστρέφουμε. Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής, λόγω αδυναμιών να πετύχουν το αυτονόητο. Να πείσουν τους ψηφοφόρους πολίτες με το περιεχόμενο των προτάσεων τους και όχι με τις «μεταγραφές» πολιτικών προσώπων.Ολα στο μίξερ.Ολα χυμός.
Κι αυτό συνιστά ανανέωση, διεύρυνση και ευαγγελισμό του «νέου», ενώ στην ουσία είναι πρωτοφανής η αδυναμία να ανανεωθεί. Απλά, εμπλουτίζουμε το κόμμα με υλικά κατεδάφισης των αντίπαλων κομμάτων. Με επαγγελματίες πολιτικούς που το μοναδικό τους όραμα είναι, τα προνόμια της καρέκλας.
Με επαγγελματίες πολιτικούς, από πλαστελίνη, που παίρνουν σχήμα και μορφή από τον πλάστη που τους επέλεξε. Μια ανακύκλωση πολιτικών προσώπων που επιβεβαιώνει τον απόλυτο ευτελισμό του πολιτικού μας συστήματος. Όλα στο μίξερ. Όλα χυλός. 

*Ο κ. Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Πολιτικοί στη Δ.Ε.Θ. Έχει νόημα; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο καθένας το «μακρύ και το κοντό» του και ο παραπλανημένος από προηγούμενες Δ.Ε.Θ. λαός, το Βατερλό του. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια από τους αξιότιμους αρχηγούς των πολιτικών μας κομμάτων. Ανεβαίνουν στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και «πριμοδοτούν» την εκλογική τους πελατεία, με κατασκευασμένες και παραπλανητικές ειδήσεις.

Μια άλλη μορφή των γνωστών μας fake news από τους επικριτές των ψεύτικων παραπλανητικών ειδήσεων. Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες πολιτικών παροχών που δεν υλοποιήθηκαν ούτε στο πιο μεγάλο βάθος χρόνου. Απλά, οι δημιουργοί, πολιτικοί ταγοί μας, μετά τις υποσχέσεις που έδωσαν, προσπαθούν να δικαιολογήσουν την αθέτηση τους. Δεν ανήκουν στη χώρα των «ψευδολόγων», απλά πιστεύουν ότι θα καταφέρουν να κάνουν τα αδύνατα δυνατά. Στη συνέχεια, αποδίδουν τις ευθύνες σε θεσμούς, νέους εξωγενείς παράγοντες, ακόμη και στην κακιά μας μοίρα.

Και οι πολίτες αποκαμωμένοι από τα καθημερινά προβλήματα, παίρνουν βαθιές ανάσες από τις κάλπικες ελπίδες των πολιτικών, τα ολιστικά τους σχέδια, τη δίκαιη ανάπτυξη και τους λοιπούς βερμπαλισμούς. Έπεα πτερόεντα, μέχρι την επόμενη Δ.Ε.Θ. όπου θα ξανακούσουμε για τη «γη της επαγγελίας». 

Αυτοκριτική δεν ακούμε μέσα από τις ομιλίες που εκφωνούν. Όσοι τους ακούν, δεν την χρειάζονται. Φίλοι τους είναι. Όσο για τους άλλους τους αδιάφορους, τους «απέναντι», δεν υπάρχει λόγος. Ούτως ή άλλως δεν τους πιστεύουν. Άλλωστε το πανηγυράκι στη Δ.Ε.Θ. σε λίγο τελειώνει και γυρίζουμε στη σκληρή πραγματικότητα. Στο ζοφερό παρόν, στη σκληρή αντιπολίτευση με υστερικές τσιρίδες, στο κλίμα δυσθυμίας των πολιτών. Των «αφρόνων» ψηφοφόρων, που και στην επόμενη εκλογική διαδικασία θα παραμένουν εκτός κάλπης ή κατ’ εξακολούθηση «άφρονες». Με επιλογές που πάνε τη χώρα και κατ’ επέκταση τη ζωή τους από το κακό στο χειρότερο. Και καταδικάζουν μια κουρασμένη, εξοντωμένη κοινωνία, να διοικείται από μειοψηφίες και να ανέχεται την πρωτοκαθεδρία μειονοτήτων σε αρκετά κοινωνικά και θεσμικά ζητήματα.

Η φαρσοκωμωδία στη Δ.Ε.Θ. είναι ακόμη και οι στημένες συνεντεύξεις Τύπου, από όλους τους αρχηγούς που υποτίθεται ότι θα τους «ανακρίνουν» αδέκαστοι δημοσιογράφοι. Την πρώτη ώρα επιλέγονται ερωτήσεις «βούτυρο στο ψωμί» του ερωτώμενου, στη συνέχεια αδιάφορες και γενικόλογες ερωτήσεις, απαγόρευση στους «μη δικούς μας» να ρωτήσουν και κλείνουμε τη συνέντευξη με νέες υποσχέσεις, φούμαρα και «πάλης αγώνες».

Χιλιοπαιγμένα ρεπερτόρια από όλους τους «σωτήρες» του λαού. Κακόγουστη στοχευμένη προπαγάνδα σε ώτα μη ακουόντων. Τα ποσοστά τηλεθέασης των ομιλιών τους αδιάψευστοι μάρτυρες. Και το ακροατήριο κομματικά στελέχη, φρεσκοδιορισμένοι, «κηπουροί και γλάστρες» κατά την προσφιλή φράση σε προηγούμενη κυβέρνηση και όσων είδαν «φως βολέματος» και μπήκαν. 

Προσωπικά πιστεύω ότι ο θεσμός της Δ.Ε.Θ. θα αναβαθμιστεί αν εκλείψουν οι ομιλίες των πολιτικών στο Βελλίδειο. Μην ξεχνάμε ότι είναι εμπορική έκθεση. Θα γλιτώσουμε και από τα έξοδα των μετακινήσεων ανδρών των σωμάτων ασφαλείας, των κρατικών αξιωματούχων και της επανόρθωσης της πόλης από τις καταστροφές. Θα ησυχάσει και η πόλη από την κάθοδο των μυρίων υπαιτίων των δεινών!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το εφήμερο «σήμερα»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σήμερα διανύουμε μια περίοδο κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων, με ανοιχτό το ενδεχόμενο αιφνίδιας προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία και τα επικοινωνιακά επιτελεία των κομμάτων αποδίδονται σε «μιντιακούς» και «διαδικτυακούς» αγώνες ξεκατινιάσματος, για να πετύχουν λίγα λεπτά δημοσιότητας.
Η οκταετής μνημονιακή περίοδος της οικονομικής κρίσης και πολιτικής απαξίωσης, δεν τους δίδαξε τίποτα. Γυρίσαμε πίσω στις αλήστου μνήμης εποχές όπου ο κόσμος του σκότους επιβουλεύεται τον κόσμο του φωτός, εμείς ή αυτοί και άλλες βαρύγδουπες διχαστικές δηλώσεις. Η γοητεία της αθωότητας και του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, έδωσαν τη θέση τους στην πολιτική ανηθικότητα μιας άνθουσας ημετεροκρατίας και ενός «μυθεύματος» από τις παραδόσεις της αριστεράς. Χαλίκια στα παπούτσια της εξουσίας, που νεφελοβατεί επικίνδυνα με απρόβλεπτες εξελίξεις σε εθνικά θέματα.
Όσο για τους πολίτες, αυτοί κοιμούνται στον ύπνο τον αξύπνητο και θα ξυπνήσουν για να ξανακοιμηθούν, μετά τον αναμενόμενο εκλογικό μετεωρισμό τους. Μια εκλογική αδράνεια, αφού το ένστικτο της επιβίωσης τους, αργεί να ξυπνήσει. Βέβαια είναι παγκοίνως γνωστό ότι το κριτήριο των πολιτών στις εκλογές, δεν αποτελεί πάντα τεκμήριο σωφροσύνης και επίγνωσης. Των κριτηρίων επιλογής πολιτικών από τους πολίτες, προηγείται το προσωπικό, οικογενειακό, συντεχνιακό συμφέρον τους. Ιδεολογίες και προσωπικά συναισθήματα, έρχονται σε δεύτερη μοίρα!
Άλλωστε, οι πολιτικοί μας ταγοί το γνωρίζουν καλά και θα το αποδείξουν με τις δεκάδες προεκλογικές παροχές που θα ανακοινώσουν στη Δ.Ε.Θ.
Εμμένοντας παράλληλα ότι είναι οι μοναδικοί που διαθέτουν τη συνταγή, των καλύτερων ημερών. Και οι πολίτες παρασυρμένοι από τη σαγήνη της τηλεοπτικής εικόνας, θα τα πιστέψουν, εγκλωβισμένοι στην νοοτροπία της παθητικής κατήχησης και μεταμορφωμένοι σε ενεργά υποκείμενα πολιτικής.
Επανάληψη των αναπαλαιωμένων «τίποτα» και λαϊκότερα, στάχτη στα μάτια!
Ο πολιτικός κρετινισμός σε όλο του το μεγαλείο. Φυσικά υπάρχουν και πολίτες που δεν τρώνε «σανό» καμιάς πολιτικής μάρκας και λειτουργούν αδιάφορα, αμέτοχα, ανενεργά. Σε αυτούς οφείλεται και στο ότι μας κυβερνάνε μειοψηφίες και υφιστάμεθα  τις ιδιαιτερότητες όλων των μειονοτήτων. Ενώ θα έπρεπε οι πολίτες και να συμμετέχουν σε κάθε εκλογική διαδικασία, και οι παρατηρήσεις τους να θεωρούνται «λίπασμα» στις αποφάσεις των πολιτικών. Διαφορετικά ο κάθε πολίτης γίνεται άθυρμα στις φιλοδοξίες κάθε πολιτικού κόμματος.
Οι παροικούντες τη Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι εφεδρείες πολιτικής αξιοπρέπειας δεν υπάρχουν. Ραδιουργίες, μικροπολιτική διαχείριση, λασπομαχίες, υπονομεύσεις, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, δολοφονίες χαρακτήρων, τοξικό κλίμα πόλωσης,  είναι η εργαλειοθήκη που θα χρησιμοποιηθεί στην προεκλογική περίοδο.
Οι εκλογικές προβλέψεις με ορίζοντα αρκετών μηνών είναι αδύνατες, η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος κυκλοθυμική και πιθανός αουτσάιντερ και νέος άγνωστος υποψήφιος Χ μη ορατός στον εγγύς ορίζοντα.
Όμως τίποτα δεν είναι αδύνατο. Οι πολιτικές συνθήκες αλλάζουν πιο γρήγορα από τους ανθρώπους, όπως είπε και ο Μακιαβέλι. Αυτά, στο εφήμερο «σήμερα»!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τα ταμπούρλα της προπαγάνδας στη ΔΕΘ. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Παρά το κλίμα δυσθυμίας των πολιτών και τη γενική διαπίστωση ότι ένα ζοφερό παρόν δεν προδικάζει ένα λαμπρό μέλλον, τα ταμπούρλα της προπαγάνδας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, θα χτυπήσουν δυνατά και πάλι, με στόχο τον «άφρονα» ψηφοφόρο. Με παροχολογίες, υποσχέσεις και αρκετές πολιτικές υστερικές τσιρίδες, τα νέα αφηγήματα θα προσπαθήσουν να μετατοπίσουν τη δημόσια συζήτηση, από τα δύσκολα καθημερινά προβλήματα, προς τη δική τους ασφαλή ιδεολογική ζώνη.
Με βάση αρχής διαλόγου, την καθαρή έξοδο από τα μνημόνια και τον πιθανό «παράδεισο» που περιμένει τους πολίτες. Νέα αφηγήματα ελπίδας, σε μια κοινωνία εξοντωμένη, μια επιχειρηματικότητα δυσφημισμένη, μια νεολαία εξορισμένη, μια πολιτική ηγεσία γονατισμένη, μια ασφάλεια εξαφανισμένη και μια χώρα υποθηκευμένη.
Και το κυριότερο, καθαρή έξοδος χωρίς οδηγίες επιβίωσης για την επόμενη μέρα. Ταξίδι σε αχαρτογράφητα νερά με ένα σκαρί «χιλιομπαλωμένο» με πολιτικές ιδεολογίες μόνο και μόνο για να παίρνει άδεια ναυσιπλοΐας. Στο πρώτο κύμα θα μπατάρει.
Τα ταμπούρλα της προπαγάνδας, θα παίζουν και πάλι το γνωστό ρεπερτόριο με τα γνωστά κέντρα αποσταθεροποίησης, το μαχαίρι στο κόκκαλο, την ταξική εκμετάλλευση, θα φωτίσουν κάθε σκοτεινή πλευρά της αλήστου μνήμης NOVARTIS & SIEMENS, θα ξαναζεστάνουν το αβγό του φιδιού, και θα διχάσουν με συνθήματα και αφορισμούς, προσφέροντας μια αποχαυνωτική μελλοντική ευμάρεια.
Προσπάθεια νέας συλλογικής τύφλωσης με νέας «κοπής» πολιτικά τεχνάσματα.
Ωμές, αταβιστικές συνταγές στην προσπάθεια απάλυνσης της φτωχοποίησης μιας μεγάλης μερίδας πολιτών. Μια δοκιμασμένη από το παρελθόν προσέγγιση με αρκετές δόσεις εμπρηστικής ρητορικής, λαϊκίστικες λύσεις ως βραχυχρόνια παυσίπονα επιβίωσης. Νέα αρχή από μηδενικό σημείο εκκίνησης λόγω των πολλών λαθών και αστοχιών κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης. Όσο κι αν αμύνονται των λαθών τους προβάλλοντας σκοπιμότητες, συμβιβασμούς και αυταπάτες.
Τα ταμπούρλα της προπαγάνδας, θα παίζουν το εμβατήριο της νέας αρχής μπροστά σε χιλιάδες διαδηλωτές, άλυτα προβλήματα, βίαιες αντιδράσεις από τα «δικά» τους παιδιά, κυνικές δηλώσεις από αλλοτινούς συντρόφους και με μεγάλη δόση ιλαρότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αναβίωση παρηκμασμένων μουσικών παρτιτούρων δεν ακούγεται ευχάριστα στα ώτα, ακόμη και των μη ακουόντων!
Τα ταμπούρλα της προπαγάνδας θα παίξουν την «ανθρώπινη συμφωνία» για περισσότερη δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα, δίκαιη κατανομή πλούτου, αύξηση κατώτατου μισθού, 13η σύνταξη, περικοπές σε φόρους και άλλα πολλά συναφή, με τα «θέλω» των ψηφοφόρων. Η κάλπη θα δείξει αν θα κερδίσουν ψηφοφόρους ή αν η δημοσκοπική τους επώδυνη ήττα θα επιβεβαιωθεί.
Τα ταμπούρλα της προπαγάνδας θα παίζουν σε επανάληψη το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2015. Κυριολεκτώ δεν αλληγορώ, αλλά κι εσείς μην κολλάτε σε λεπτομέρειες!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Σε ώτα μη ακουόντων. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πανηγυρίζουν με κρεσέντο λαϊκισμού και αρκετή δόση αμετροέπειας, την έξοδο από τα Μνημόνια με ή χωρίς φιέστες και διαγγέλματα. Την βάπτισαν και “καθαρή” έξοδο για να έχουν ένα ακόμη πλεονέκτημα όπως εκείνο του αλήστου μνήμης, ηθικό τους πλεονέκτημα.
Τώρα πόσο “καθαρή” είναι μια έξοδος από τα Μνημόνια που επιβαρύνεται με πλεονάσματα, για σαράντα χρόνια, από 2,2%-3,5%, με υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για ογδόντα χρόνια και μείωση των συντάξεων και του αφορολογήτου από τον επόμενο χρόνο, όλα αυτά είναι “άλλου παπά ευαγγέλιο”, την ώρα που έχει ευνουχιστεί ιδεολογικά και ακρωτηριαστεί πολιτικά.
Διατυμπανίζουν ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια και αποκρύπτουν ότι οι “δανειστές” μας εγκατέλειψαν στο έλεος των αγορών για να μας “ξανά-μαντρώσουν”, όποτε το κρίνουν απαραίτητο. Όταν στην ασφυκτική τρίμηνη επιθεώρηση τους, δουν ότι δεν τηρούμε τα υπεσχημένα.
Αυτή είναι η αλήθεια αλλά τα στόματα είναι ραμμένα ,κλειστά χάριν των πλούσιων προνομίων της πολιτικής τάξης. Αποκαρδιωτικές εικόνες από την καθημερινότητα των πολιτών. Ούτε οι σκηνές από τα χουντικά επίκαιρα δεν τις φτάνουν.
Άδειες τσέπες, χρέη που τρέχουν, κατάθλιψη που καλύπτει κάθε μέρα και μια μεγάλη μερίδα των πληττόμενων από την κρίση συνανθρώπων μας. Σ’ αυτούς μιλάνε; Σε όλους εμάς, που δεν ακούμε, παρά μόνο τα τηλέφωνα των εισπρακτικών εταιριών και βλέπουμε τα ειδοποιητήρια αρκετών ευαγών ιδρυμάτων, όπως τράπεζες, εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία; Σε ώτα μη ακουόντων!
«Φύγετε» είναι η μόνιμη επωδός ακόμη και των περισσότερων που τους έχουν φέρει στη θέση της εξουσίας, αδιαφορώντας ακόμη κι αν πάνε από το ένα κακό, στο χειρότερο. Η κοινωνία γνωρίζει ότι σήμερα οδηγείται σε παρακμή και αποτελμάτωση και τίποτα δεν προδικάζει , κάποια ανάκαμψη. Για να γίνει αυτό χρειάζεται ριζική αλλαγή κατεύθυνσης και αντίληψης.
Και ένα διαφορετικό εκλογικό αποτέλεσμα πριν από κάποιο, φευ, ταρακούνημα εθνικό ή κοινωνικό.
Άλλωστε κάθε τι νέο, φέρνει μέσα την ελπίδα.
Η διάψευση έρχεται πολύ αργότερα ,όταν  ψηφίζουμε όπως ψηφίζουμε
Τα αυτονόητα της αξιοκρατίας, της εμπιστοσύνης, της διαφάνειας, του πατριωτισμού έγιναν ζητούμενα.
Τα όπλα για την άσκηση της πολιτικής είναι πλέον το κράτος-πατερούλης, η κομματική πελατεία, το βόλεμα, η μετριότητα, η ανευθυνότητα.
Βερμπαλιστικές διακηρύξειςως ιμάντες μεταφοράς ενός ψεύτικου φαίνεσθαι  και της πολιτικής απομόνωσης τους.
Βέβαια, η χρεοκοπία του κράτους και η δυστυχία των πολιτών ήταν αποτέλεσμα πολιτικών πολλών ετών.
Η ευχή των περισσότερων πολιτών, που ακούγεται στα πάσης φύσεως καφενεία, παραδοσιακά και διαδικτυακά, είναι να δουν οι υπεύθυνοι πολιτικοί μας τον κόσμο ριγέ πίσω από σίδερα!
Η κοινωνία αντιλαμβάνεται αργά και σταθερά ότι η κατανάλωση κατεψυγμένων τροφών ληγμένων ιδεολόγιων δημιουργεί στρεβλώσεις και όξυνση.
Καιρός να αλλάξει το πολιτικό μενού.
Με νου και γνώση για την επόμενη μέρα.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Χωρίς αιδώ και τσίπα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Φρούδα φαντασίωση, για όσους πίστεψαν ότι θα γλυτώσουν από την οργή του κόσμου και την τσιμπίδα του νόμου. Όταν υπάρχει εκατόμβη νεκρών, πολίτες που μηνύουν και εισαγγελείς που δικάζουν για αμέλειες και παραλείψεις, θα υπάρξει και  τιμωρία και προς έκτιση ποινές.
Φυσικά, η απάντηση θα δοθεί όταν έρθει η ώρα της κάλπης και των εκατοντάδων δικαστικών προσκλήσεων προς τους υπεύθυνους της τραγωδίας. Διοικητικούς και πολιτικούς προϊσταμένους.  
Δεν ζούμε σε καθεστώς σοβιέτ, για να μπορεί η εξουσία να κρύβει τις δυσάρεστες ειδήσεις με την προσπάθεια χειραγώγησης των Μέσων και να αποδίδονται ευθύνες πότε στον  ξένο παράγοντα, πότε στους χαροκαμένους πολίτες και πότε στην άναρχη δόμηση. Μόνο στους πρωτόπλαστους , Αδάμ και Εύα δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες. Ούτε λόγος για ανθρώπινα λάθη και αστοχίες. Ούτε λόγος για μια συγγνώμη ούτε λόγος για μια παραίτηση στην ώρα της.
Μια αδύνατη πολιτεία που οι πολίτες της τον χειμώνα πνίγονται και το καλοκαίρι καίγονται.
Και το ρετιρέ της εξουσίας, πολλοί εκφράζουν τη θλίψη τους και συνεχίζουν τις μεγαλοστομίες τους. 
Ούτε δάκρυσαν, ούτε λύγισαν από το βάρος των ευθυνών ούτε έκλαψαν για τους νεκρούς.
Στρογγυλοκαθισμένοι στα δρύινα γραφεία τους,“παπαρολογούν” σύμφωνα με τη γνωστή έκφραση βουλευτή τους, ενώ οι καφενόβιοι επικοινωνιολόγοι τους συμβουλεύουν να ξεκινήσουν το γνωστό τους “τροπάρι” των παροχών κάθε είδους για την κάλυψη των δικών τους αδυναμιών.
Οι ευθύνες τους όμως είναι μεγάλες και δεν ξεχνιούνται και δεν συμψηφίζονται και δεν παραγράφονται. Θα τις πληρώσουν. Και πολιτικά και νομικά.
Ακολουθώντας μια προσφιλή μέθοδο, “στρίβειν”  διά της παραπλάνησης, οι Αξιωματούχοι που βρέθηκαν στο Μάτι του κυκλώνα, εξαπάτησαν συνειδητά ψελλίζοντας δικαιολογίες ακόμη και  τους εαυτούς τους.
Προσπάθησαν με έντεχνα σκηνοθετημένη παραπλάνηση και απότομα αναγκαία εξαπάτηση, να διώξουν τις Ερινύες για να έχουν “ύπνο ελαφρύ” τα βράδια.
Η εκατόμβη των νεκρών δύσκολαομως θα φύγει από τη σκέψη όλων μας.
Από την άλλη πλευρά, η φθίνουσα δημοσκοπική πορεία χειροτερεύει την ψυχολογία και θολώνει το μυαλό των υπεύθυνων της επικοινωνίας.
Αποτέλεσμα να βαλτώνουν για πολλοστή φορά οι ”ορντινάτσες  “ του συστήματος, να αδειάζει ο “πάγκος”, οι αναπληρωματικοί που θα μπουν στο παιχνίδι να’ ναι από “ξένο σώμα” και αρα δεν κολλάνε, με μοναδική πλέον ελπίδα τον “κουτσό”Νουρεγιέφ,  να μαγέψει το πλήθος για άλλη μια φορά.
Σε λίγες ημέρες, έρχεται η νέα διανομή “σανού” με λεκτικές ακροβασίες. Θα αποτίσουν, για ακόμη μια φορά, με περισσή αμετροέπεια φόρο τιμής, στο  αλήστου μνήμης, πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014. Χωρίς αιδώ, χωρίς τσίπα!
Θανάσης Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγος

Η γυναίκα στην πολιτική Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η ίση συμμετοχή των γυναικών στις πολιτικές διαδικασίες, και η ισότιμη αντιπροσώπευση τους σε όργανα και θέσεις εξουσίας, δεν μπορεί να επιβάλλεται μόνο με αναγκαστική ποσόστωση στα ψηφοδέλτια, των Ευρωπαϊκών, εθνικών και αυτοδιοικητικών εκλογών.

Η συμμετοχή των αιρετών γυναικών σε θέσεις πολιτικής ευθύνης, είναι αναγκαία για την ενίσχυση της δημοκρατικής διακυβέρνησης και την ισορροπία της συνεισφοράς, στην πολιτική από γυναίκες πολιτικούς.

Η ποσόστωση είναι ένα μέσον για να υπάρξει μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών, και όχι αυτοσκοπός. Πολιτικά κόμματα και δημοτικοί συνδυασμοί, αναζητούν γυναίκες υποψήφιους μέχρι την τελευταία στιγμή, για να κλείσουν τις τρύπες στα ψηφοδέλτια. Ειδικά με τον νέο εκλογικό νόμο περί υποχρεωτικής συμμετοχής των γυναικών σε ποσοστό 40%, οι υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες θα βάλουν στα ψηφοδέλτια, ακόμη και τις οικιακές βοηθούς.

Όμως οι γυναίκες, για να μπορούν να «παντρέψουν» την πολιτική με τις υποχρεώσεις της οικογενειακής ζωής, χρειάζονται στήριξη από την πολιτεία και αλλαγή στάσης των κομμάτων.

Η γυναίκα σήμερα, χρειάζεται βοήθεια για να μεγαλώσει τα παιδιά της, περισσότερες προνοιακές δομές και ολοήμερα σχολεία. Ισότητα στις αμοιβές και ισότιμη συμμετοχή σε θέσεις ευθύνης.

Οι γυναίκες σήμερα είναι περισσότερες από το μισό του πληθυσμού στη χώρα μας, αλλά συμμετέχει σε πολύ μικρό ποσοστό στις πολιτικές διεργασίες του τόπου μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, από τους 325 δημάρχους στη χώρα, μόνο 25 – 30 είναι γυναίκες και τα Υπουργεία έχουν καταληφθεί στο σύνολο τους από άνδρες πολιτικούς.

Υπάρχουν βέβαια προκαταλήψεις, υπάρχουν δυσκολίες λόγω της διπλής ενασχόλησης της γυναίκας με την οικογένεια και την πολιτική, αλλά και την εργασία. Όταν όμως υπάρχει ένα ισχυρό  κίνητρο, όλα ξεπερνιούνται. Και το κίνητρο θα πρέπει να είναι ηθικό, στη διαμόρφωση των αξιών της κοινωνίας μας.

Αξιοσημείωτη είναι η στάση των ψηφοφόρων γυναικών απέναντι σε γυναίκες υποψήφιους. Η γενική εντύπωση είναι το κλασσικό «οι γυναίκες δεν ψηφίζουν γυναίκες». Είναι όμως μια ρήση που ολοένα και περισσότερο καθίσταται ξεπερασμένη. Οι γυναίκες υποψήφιοι αργά και σταθερά κερδίζουν το χαμένο έδαφος, χιλιάδων ετών απομόνωσης στην οικιακή σφαίρα, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι, και θέλουν και μπορούν να πετύχουν στην πολιτική.

Η πρόκληση για τις γυναίκες υποψήφιες παραμένει. Να πάρει με το μέρος της τις γυναίκες ψηφοφόρους, πείθοντας ότι δεν απειλούνται από τη δική σας εικόνα.

Στη σύγχρονη εποχή της υπερπληροφόρησης, της απαξίας του ανδροκρατούμενου πολιτικού συστήματος της χώρας μας, η πρώτη συμβουλή που θα ήταν χρήσιμη σε μια γυναίκα πολιτικό, θα ήταν να είναι πάντα ο εαυτός της.

Το πολιτικό αισθητήριο του μέσου ψηφοφόρου έχει εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αντιλαμβάνεται χωρίς δεύτερη σκέψη πότε ένας ή μία πολιτικός φοράει ξένη μάσκα στο πρόσωπο.

Με απλές λέξεις, η γυναίκα που πολιτεύεται , δεν θα πρέπει να είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος από εκείνον που ήταν πριν πολιτευτεί. Να χτίσει το προφίλ της, πάνω στα προσωπικά της θεμέλια, χρησιμοποιώντας ως δομικά στοιχεία τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της προσωπικότητας της.

Ουαί και αλίμονο… Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ουαί και αλίμονο, όταν βαφτίζεται η ιδεολογική ανάγκη σε προσωπική επιλογή.

Ουαί και αλίμονο όταν οι παιδικές ασθένειες μιας κοινωνίας, γίνονται χρόνιες παθήσεις.

Ουαί και αλίμονο όταν οι πραγματικές τραγωδίες αντιμετωπίζονται ως λογιστικά προγράμματα.

Ουαί και αλίμονο όταν γονατογραφήματα γίνονται νόμοι

Ουαί και αλίμονο όταν το μοναδικό «ντοκτορά» που προσφέρει επαγγελματική αποκατάσταση στην εποχή της ανεργίας, είναι αυτό του «παραμυθιού».

Ουαί και αλίμονο όταν μια κοινωνία επιλέγει να διοικηθεί από ακραίους, ημιμαθείς, με ψυχώσεις αυτοδοξασίας, τελικά να έχει απαίτηση σωτηρίας από τον από «μηχανής Θεό».

Ουαί και αλίμονο όταν παρασυρόμενοι από τη σαγήνη της εικόνας, πιστεύουμε σε ουρανόσταλτα είδωλα, τρώμε αδιαμαρτύρητα «στάχτη στα μάτια», ψωνίζουμε από το «κάτω ράφι» και περιμένουμε να αφήσουν οι «εκλεκτοί» μας κάτι περισσότερο από λεκέ!

Ουαί και αλίμονο αν περιμένουμε να μοιάσουμε στους ευτυχισμένους άνδρες και γυναίκες των διαφημιστικών σποτ. Στην τηλεοπτική δημοκρατία όλοι έχουν υποχρέωση για ένα χαμόγελο έστω και ψεύτικο. Στη δική μας δημοκρατία και το χαμόγελο είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Ουαί και αλίμονο όταν από το καινούργιο στόμα δεν ακούγονται παρά μόνο κοινοτυπίες, παρωχημένες ιδέες και κούφια λόγια από χορτασμένους ανθρώπους. Βαφτίζουν «ιδεολογικά την πολιτική», λόγω έλλειψης πολιτικής. Υπόδουλοι καιροσκόποι, επαίτες για τη συντήρηση της εκλογικής πελατείας τους.

Ουαί και αλίμονο αν οι εκλογές, πρόωρες ή στην ώρα τους, φέρουν την ωρολογιακή βόμβα, της απλής αναλογικής. Τα κόμματα θα ζητάνε τη λαϊκή ετυμηγορία κάθε τρεις και λίγο. Η δημόσια διοίκηση θα ξεχαρβαλωθεί και οι ένοικοι αυτού του τόπου θα μετακομίσουν κοντά στα εκλογικά τους τμήματα για να αποφύγουν τις συνεχείς μετακινήσεις. Θα κάνουμε «μαύρα μάτια» να δούμε σταθερή κυβέρνηση.

Ουαί και αλίμονο από αυτά που θα ακολουθήσουν με τις εορταστικές εκδηλώσεις για την καθαρή έξοδο. Βαρετή αρθρογραφία από τα φίλια ΜΜΕ, σκληρή ξύλινη γλώσσα, πομπώδεις εκφράσεις, υποσχέσεις, βερμπαλισμοί στα πρωινάδικα, αλαζονικό ύφος, ναρκισσισμός. Και φυσικά, τα γνωστά και αναμενόμενα διαγγέλματα. Είναι όμως αρκετά για να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη ήττα τους και να δυσκολέψουν την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατία; Όσο για το «πανηγύρι» στο ακριτικό νησί, εντάσσεται στα Αυγουστιάτικα πανηγύρια με κλαρίνα, νταούλια και ζουρνάδες!

Ουαί και αλίμονο αν η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά που έκανε μεταστροφή λόγου και πράξης από τις ιδεοληψίες της, θελήσει να ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό και να μας ξαναγυρίσει στο σκάφος, σε πορεία σύγκρουσης με τα βράχια!

Ουαί και αλίμονο, αν συνεχίζοντας να παρακαλάμε για την προσέλευση ξένων επενδυτών, αλλάζουμε συνεχώς νόμους και φορολογικό σύστημα, στέλνοντας τους στα δικαστήρια. Ούτε με το όπλο στον κρόταφο, δεν θα επενδύσουν.

Ουαί και αλίμονο αν κάποια αρνητική είδηση θα χαλάσει τη φιέστα της εξόδου και το πάρτι που θα ακολουθήσει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Κανονικά θα έπρεπε να απαγορευτούν οι ειδήσεις από το εξωτερικό για να μη χαλάσει η ειδυλλιακή εικόνα του Αυγούστου με τα πλέον αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον της χώρας. Τώρα, αν τα πιστεύουν οι ιθαγενείς είναι απορίας άξιον.

Ουαί και αλίμονο με τα ορνιθοτροφεία και τα προϊόντα τους. Ο Γιάνης, με ένα «ν» χρησιμοποίησε το «game of chicken», ο έτερος δήλωσε ότι πέρασε η εποχή που κάναμε τη διπλωματία της «κότας». Ο θυμόσοφος λαός λέει ότι «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες». Ο πρώτος, το πρωτότυπο, φαγώθηκε, έμεινε ο δεύτερος.

Στα όπλα, οι υποψήφιοι Αυτοδιοικητικοί! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Οι συζητήσεις ολοκληρώθηκαν, οι προθέσεις διαφάνηκαν, ο Νόμος κλείδωσε. Dura lex sed lex. Απλή αναλογική το νέο μοντέλο λειτουργίας της αυτοδιοίκησης. Αντιπροσωπευτικότερο εκλογικό σύστημα έκφρασης της βούλησης των πολιτών ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες, θα το δείξει ο χρόνος και για να τα λέμε και λαϊκά, η «νεκροψία» της επόμενης μέρας. Άλλωστε όλα τα γεγονότα έχουν δύο όψεις, την πραγματική και αυτή που αντιλαμβάνονται οι «παροικούντες» εκατέρωθεν των δύο πλευρών του αυτοδιοικητικού ποταμού.

Τα νέα δεδομένα φέρνουν την αυτοδιοίκηση, μπροστά σε ένα νέο τοπίο. Σε αχαρτογράφητα νερά, σε άγνωστα μονοπάτια. Πουθενά στον κόσμο, το ίδιο εκλογικό σύστημα. Βγάλτε συμπέρασμα. Βαβέλ, η επόμενη μέρα για πολλούς. Ευχολόγια, αφορισμοί και απαισιοδοξία προς το παρόν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δυσκολέψει την επανεκλογή αρκετών αυτοδιοικητικών αρχόντων που θεωρούσαν τις εκλογές, μια τυπική διαδικασία.

Ο αυξημένος αριθμός των αυτοδιοικητικών συνδυασμών, λόγω των δέλεαρ της απλής αναλογικής, από τους μέχρι χθες συμβούλους τους και δυνατούς ψηφοσυλλέκτες και από σήμερα επικεφαλής συνδυασμού, αποδυναμώνει τα εκλογικά ποσοστά των άλλοτε ‘’σίγουρων’’ για επανεκλογή. Κάνοντας μια προβολή στην επόμενη μέρα, θα δούμε κατακερματισμένα αυτοδιοικητικά συμβούλια, άσκηση διοίκησης βασισμένη σε συναλλαγές κάθε είδους, υποβαθμισμένο επίπεδο συμβούλων, από άποψη αυτοδιοικητικού οράματος, τεράστιες δυσκολίες να "περνάνε" ακόμα και αποφάσεις ήσσονος σημασίας, τοπικά συμφέροντα να κάνουν κουμάντο, πολίτες να αδυνατούν να λύσουν τα καθημερινά τους προβλήματα.  Τα παράπονα στον Δήμαρχο, θα απευθύνονται πλέον, στις μειοψηφούσες αυτοδιοικητικές δυνάμεις!

Γιατί οι ηττημένες δυνάμεις των εκλογών, θα αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα στη διακυβέρνηση Περιφέρειας και Δήμου. Σύμφωνα με τον νέο εκλογικό νόμο, ο πρώτος της πρώτης Κυριακής των εκλογών και δεύτερος στη δεύτερη Κυριακή, θα έχει περισσότερους συμβούλους, από τον δεύτερο της πρώτης Κυριακής και πρώτο στη δεύτερη Κυριακή. Δηλαδή ο νικητής των εκλογών θα έχει μειοψηφία στο αυτοδιοικητικό συμβούλιο. Αναπάντητο το ερώτημα κι από κλινικούς ψυχολόγους!!!

Μια καλή ιδέα θα ήταν να συμπεριληφθεί ένα παιχνίδι στο «πάμε Στοίχημα» με το ερώτημα, πόσοι εκλεγμένοι αυτοδιοικητικοί άρχοντες, μετά από 6 μήνες, αηδιασμένοι, από το νέο τρόπο διοίκησης που κλήθηκαν να υπηρετήσουν, με συναλλαγές, εκβιασμούς και παρακάλια για να πραγματοποιήσουν τα καθημερινά αυτονόητα που έχουν ανάγκη οι πολίτες, θα τα βροντήξουν και θα φύγουν…. Απόδοση στοιχήματος ένα προς δέκα χιλιάδες!

Προς το παρόν, ήχησε το εγερτήριο σάλπισμα και άπαντες οι αυτοδιοικητικοί πήραν τα όπλα. Ημερολογιακά έχουμε δέκα μήνες, στην ουσία λιγότερους από οκτώ λόγω εορτών και πανηγύρεων. Τέλος η αναμονή της προσωπικής τελικής απόφασης, η θεωρητική εκπαίδευση σε συνθήκες εργαστηρίου, τα σεμινάρια και οι διαλέξεις.

Ήρθε η ώρα της μάχης, σε πραγματικό πεδίο μάχης γιατί Εκλογές ίσον Πόλεμος. Καλό εκλογικό βόλι!

Αν θα είστε Υποψήφιος Περιφερειάρχης, Δήμαρχος, Σύμβουλος, στις αυτοδιοικητικές εκλογές τον Μάϊο του 2019 και θέλετε να έχετε μια νικηφόρα προεκλογική εκστρατεία, τότε μας χρειάζεστε.

Είμαστε μια ομάδα έμπειρων και πολύ γνωστών επικοινωνιολόγων, πολιτικών αναλυτών, δημοσκόπων και αναλαμβάνουμε τη δική σας προεκλογική εκστρατεία.

Επικοινωνήστε μαζί μας για μια προσωπική συνάντηση με τον επικεφαλής της ομάδας “Think Politics” , επικοινωνιολόγο, κ.Θανάση Παπαμιχαήλ, στα τηλέφωνα 210-9246770, 210-9568066 ή μέσω email στα thanasis.papamichail@yahoo.gr , ananasa@otenet.gr .

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

·         Διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας με βάση το έργο που έχει παραχθεί και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα εικόνας Δημάρχου μακράς πνοής.

·         Χάραξη βασικών σημείων πολιτικού λόγου, κειμενογραφίες, ομιλίες, συνεντεύξεις, άρθρα.

·         Συμβουλευτική υποστήριξη του Γραφείου Τύπου.

·         Διαχείριση κρίσεων και άμεση επικοινωνιακή αντιμετώπιση.

·         Αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, internet, facebook, κ.ά.

·         Υπηρεσίες δημιουργικού σχεδιασμού (πρόγραμμα: έντυπα)

·         Υλοποίηση θεματικών καμπανιών όπως: περιβάλλον, εθελοντισμός, δράσεις κοινωνικής πολιτικής.

·         Δημοσκοπικές έρευνες.

·         Συστηματική παρακολούθηση των πολιτικών αντιπάλων.

·         Εκπαίδευση ψηφοδελτίου και ειδικά σεμινάρια.

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ, σπούδασε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια επικοινωνίας στην Αγγλία. Ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της διαφημιστικής εταιρείας Ananas Α.Ε. από το 1987. Εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Εταιρειών Διαφήμισης και Επικοινωνίας για τέσσερις συνεχόμενες θητείες. Έχει εργαστεί για τις προεκλογικές εκστρατείες πολιτικών προσώπων και συνδυασμών, καθώς και ως σύμβουλος επικοινωνίας για πολλούς πολιτικούς και οργανισμούς, με πιο πρόσφατη απ’ όλες τις τακτικές συνεργασίες του, εκείνη με τον Πρόεδρο της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας. Από το 1997, διευθύνει και συντονίζει το επιτελείο επιστημονικών συνεργατών της Think Politics, αναλαμβάνοντας πλήθος υποψηφίων και σημειώνοντας εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας. Είναι συγγραφέας των εξειδικευμένων πρακτικών οδηγών Πολιτικής Επικοινωνίας «Πώς να κάνετε σωστή Προεκλογική Εκστρατεία» (1998) και «Πώς να κερδίσετε στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (2006). Αρθρογραφεί σε τοπικής και εθνική κυκλοφορίας εφημερίδες, καθώς και σε εξειδικευμένα επαγγελματικά έντυπα στο χώρο της Επικοινωνίας.

Παραπληροφόρηση στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μια σατυρική κωμωδία, λίγο παρατραβηγμένη από τα μαλλιά, αλλά πολύ εύστοχη στην κοινωνία που ζούμε, μια ταινία της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα με τίτλο «wag the dog» και μεταφρασμένο ελληνικά «Ο Πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος».
Μια καμπάνια δημοσιότητας, για την ανατροπή της αρνητικής εικόνας ενός σκανδαλιάρη Προέδρου, με την «κατασκευή» ενός ανύπαρκτου, φανταστικού πολέμου της χώρας του Προέδρου, με μια μικρή και άγνωστη για τους περισσότερους χώρα ακόμη και με γεωγραφικό προσδιορισμό.
Τα αποτελέσματα ικανοποιητικά, η προεκλογική καμπάνια του Προέδρου συνέπεσε με τον νικηφόρο πόλεμο που έδωσε και τελικά επανεξελέγη πανηγυρικά.
Μια μικρή σεξουαλική παρενόχληση δεν στάθηκε ικανή να του κόψει ψήφους και να τον οδηγήσει εκτός του Λευκού Οίκου.
Η αμυντική παραπληροφόρηση με τις ψευδείς ειδήσεις, φανταστικού πολέμου, κατασκευασμένες από τη μία, και η ανάγκη υπερπληροφόρησης για τον πόλεμο των ΜΜΕ προς τους πολίτες από την άλλη, απομάκρυναν το επίμαχο θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης της ανήλικης μαθήτριας από τον Πρόεδρο. Μια «μαύρη» προεκλογική εκστρατεία για την κάλυψη μιας δυσάρεστης κατάστασης για την πολιτική επιβίωση του Προέδρου.
Οι λαοί συσπειρώνονται σε εθνικούς κινδύνους, στο πρόσωπο του ηγέτη τους. Ξεχνάνε και έωλες υποσχέσεις και δυσβάσταχτους φόρους και κάθε είδους σκάνδαλο.
Μετά την επιτυχία της ταινίας «wag the dog» κάθε στρατιωτική επέμβαση ελέγχεται από δημοσιογράφους και πολιτικούς αναλυτές, αν  υπάρχει από πίσω κάποια άλλη πολιτική σκοπιμότητα. Καχυποψία, εύλογη από μια πολύ επιτυχημένη στρατηγική παραπληροφόρησης.
Στα καθ’ ημάς, στον δικό μας πολιτικό χώρο, οι ψευδείς πληροφορίες χρησιμοποιούνται με μεγάλη ευκολία. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα ηχεία αναμετάδοσης των κεντρικών ειδήσεων των τηλεοράσεων, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο πολίτη. Διαφθορά, ψευδολογία, μίζες, σκάνδαλα υπαρκτά και ανύπαρκτα, κατηγορίες ασαφείς και αναπόδεικτες, σοκαριστικές αποκαλύψεις, σκηνοθετημένες δωροδοκίες κακέκτυπων χολιγουντιανών σεναρίων, εκστρατείες λάσπης, αφερέγγυες υποσχέσεις και πολλά άλλα, συμπληρώνουν το πάζλ της παραπληροφόρησης για ίδιον όφελος των δημιουργών.
Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω της ανασφάλειας για την εργασία, το βιοτικό επίπεδο, το μέλλον των πολιτών και των παιδιών τους, της εδαφικής ακεραιότητας και του πατριωτισμού, είναι «έργα» που πουλάνε μέσω των media. Σήμερα το τέλειο περιβάλλον για την παραπληροφόρησης, με τη διάδοση ψευδών ειδήσεων και με στόχο ακόμη και την οικονομική χειραγώγηση της κοινής γνώμης, είναι το περιβάλλον του διαδικτύου. Θύματα «ινστρουχτόρων» πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση για όλα τα θέματα που μας απασχολούν. Με διαρροή πληθώρας ανώνυμων πληροφοριών από αξιόπιστες πηγές και φερόμενους ειδικούς, βομβαρδιζόμαστε με ήσσονος σημασίας θέματα και μας διαφεύγουν τα κύρια.
Ευτυχώς στρατηγικές όπως η wag the dog, δεν έχουν ακόμη μπει στο οπλοστάσιο των κατεχόντων οικονομικές και πολιτικές εξουσίες, αλλά καλύτερα να μη «βάζουμε» ιδέες…

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ζητείται μια συγγνώμη! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η μοναδική φορά που ακούστηκε η λέξη συγγνώμη από στόμα πολιτικού, είναι από τον Μαυρογιαλούρο στη γνωστή ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο». Πρόσφατα, στο Μουντιάλ, βλέπουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές να ζητάνε συγγνώμη για το λάθος τους, από τους φιλάθλους της ομάδας τους, με έναν πολύ όμορφο και ευφάνταστο τρόπο. Κρύβουν το πρόσωπο τους με τη φανέλα. Έχουν «τσίπα», σε αντίθεση με τους πολιτικούς που προσπαθούν πάντα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, όταν δεν εκφράζονται με mea culpa ή αυταπάτες.
Στη λαϊκή, γράφουν τους πολίτες στα «μεζέα» τους, σύμφωνα με την προσφιλή έκφραση μέλους του κοινοβουλίου μας. Ασχολούνται με  υψηλή πολιτική και αρθρογραφία βασισμένη σε υψηλά νοήματα γυναικών και ανδρών επιφανών, για να προβάλλουν τη μεγάλη τους μόρφωση, με εμφανή την προσωπική τους έπαρση. «Χτίζουν» το προφίλ τους μέσω media και social media, και αρέσκονται στην «ατάκα» και όχι στην ουσία.
Υπάρχουν στην πολιτική επικοινωνία, συγκεκριμένα πρότυπα στρατηγικής, που προκύπτουν από διαφορετικούς στρατηγικούς συλλογισμούς, και τα οποία επιλέγονται από τους ειδικούς πολιτικούς αναλυτές, επικοινωνιολόγους κάθε κομματικού σχεδιασμού.
Μια γνωστή στρατηγική είναι η στρατηγική της παραδοχής ή απελευθέρωσης, από τα βάρη που σηκώνει ένας πολιτικός σχηματισμός από κατηγορίες που δύσκολα μπορούν να διαψευστούν ή «βγάζουν μάτι» με τις ανακολουθίες λόγων και έργων. Τα παραδείγματα πολλά. Από υποσχέσεις που πέρασαν στη σφαίρα της αυταπάτης, μέχρι προγράμματα που έμειναν «κενά γράμματα» σε συσκευασία δώρου. Από ασαφείς κατηγορίες με αδυναμία την παρουσίαση πειστικών αποδεικτικών στοιχείων, μέχρι συσσωρευμένα λάθη κυβερνητικού κόμματος εις βάρος ομάδων πολιτών με ιδιαίτερα προβλήματα και ανάγκες.
Οι συζητήσεις πολλές και η εκμετάλλευση από τους αντίπαλους κομματικούς σχηματισμούς καθημερινή και κλιμακούμενη σε εντάσεις.
Στις περιπτώσεις αυτές η ενδεικνυόμενη στρατηγική επικοινωνίας, είναι η λεγόμενη στρατηγική της παραδοχής, στρατηγική της ομολογίας, στρατηγική της απελευθέρωσης. Όλα τα λάθη, οι παρατυπίες, τα σφάλματα καταγράφονται και κοινοποιούνται στο ευρύ κοινό με μια φράση «Έχουμε καταλάβει. Ζητάμε συγγνώμη. Δεν θα επαναληφθούν».
Με αυτόν τον τρόπο, δείχνουμε ότι αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και αφαιρούμε από το σύνολο του αντιπολιτευτικού σώματος την ευκαιρία να τα φέρνει κάθε λίγο και λιγάκι στην επικαιρότητα.
Μια αρκετά μεγάλη μερίδα των πολιτών, θα σταθμίσει προσεκτικά την «ομολογία» και θα έχει περισσότερα θετικά αποτελέσματα από κάθε άλλη στρατηγική, αμυντικά παρελκυστική ή και Tit for Tat, η αγγλική έκφραση της «οφθαλμός αντί οφθαλμού». Δυστυχώς, οι πολιτικοί πολύ δύσκολα πείθονται να ακολουθήσουν αυτή τη στρατηγική της μεταμέλειας στα λάθη τους.
Φυσικά όταν το θέμα παίρνει άλλου είδους διαστάσεις, όπως εξώγαμα, εξωσυζυγικές σχέσεις, ομοφυλοφιλία, τότε η πιο ενδεδειγμένη στρατηγική είναι της παραδοχής του θέματος. Εδώ, δε μπορούν να μην αποδεχτούν τις κατηγορίες, με εμφανείς τις αποδείξεις.
Σήμερα, με την απαξίωση των πολιτικών να έχει φτάσει στο ζενίθ, η αποχή από την κάλπη να ξεπερνάει τα επιτρεπτά όρια και η αποστροφή των πολιτών σε αρχέγονες αξίες και αρχές, η στρατηγική της παραδοχής, από πολιτικά κόμματα και πρωτοκλασάτους πολιτικούς, ως εργαλείο αύξησης της εμπιστοσύνης, είναι αυτονόητη και επιβεβλημένη.
Στις εκλογές που θα ακολουθήσουν, θα δούμε ποιο πολιτικό κόμμα θα έχει τη δύναμη, το «τσαγανό» αλλά και την εξυπνάδα να κατέβει στην πρώτη φάση της προεκλογικής του εκστρατείας, με τη στρατηγική της παραδοχής λαθών παρελθόντων ετών και πρόσφατων. Με ένα μήνυμα «Ζητάμε συγγνώμη» βασιζόμενοι στη φιλοτιμία του Έλληνα ψηφοφόρου.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Υπάρχουμε κι εμείς υπάρχουν και οι άλλοι! του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, τους γνωρίζουν όλους. Κι εμάς και τους άλλους. Με νου και γνώση εμείς, με λάσπη, μίσος, ψευτιές, χυδαίο λαϊκισμό οι άλλοι. Υπάρχουμε κι εμείς, οι αγνοί πατριώτες ιδεολόγοι, υπάρχουν και οι γυρολόγοι ιδεολογιών ανάγοντας τους φαύλους σκοπούς τους, σε ενάρετους. 
Υπάρχουμε κι εμείς που ψηφίζουμε τους άριστους, μορφωμένους, ευφυείς, πετυχημένους, έντιμους, κοινωνικά καταξιωμένους και ευαίσθητους πολιτικούς, ανάμεσα στην πληθώρα των υποψηφίων στα «δικά»  μας ψηφοδέλτια. 
Υπάρχουν και οι άλλοι που ψηφίζουν τους μέτριους, τους αποτυχημένους, τα λαμόγια, τους τηλεοπτικούς μαϊντανούς, εμπόρους ελπίδας  και προσωπικών υποσχέσεων βολέματος. 
Υπάρχουμε κι εμείς που εκτοξεύουμε την οργή μας και επαναστατούμε μέσα από τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υπάρχουν και οι άλλοι που κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, παίζουν ξύλο και τρώνε του κόσμου τα καπνογόνα. 
Υπάρχουμε κι εμείς, οι μόνιμοι κωπηλάτες στις γαλέρες, υπάρχουν και οι άλλοι που απολαμβάνουν το ταξίδι στα σαλόνια του πλοίου πιστοί θιασώτες του συνθήματος «δεν θέλει κόπο, αλλά τρόπο».
Υπάρχουμε κι εμείς οι οσιομάρτυρες ενός κομματικού σχηματισμού, υπάρχουν και οι άλλοι που μνημονεύονται στο άβατο της Αγίας Ζώνης. 
Υπάρχουμε κι εμείς οι ειρηνικές φωνές, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, υπάρχουν και οι άλλοι, με πολεμοκάπηλες φωνές, ένα πλήθος που πουλάει εποχιακό εμπόριο πατριωτισμού και ψωνίζει από τις ακραίες φωνές.
Υπάρχουμε κι εμείς οι εκλεκτοί της αστικής κοινωνίας, με στόματα ραμμένα, υπάρχουν και οι άλλοι, φραστικοί τσαμπουκάδες, με απύλωτα στόματα, ανθεκτικές «κατσαρίδες» σε παρωχημένες ιδεολογίες που υπόσχονται τον χαμένο παράδεισο στην τάξη των προλετάριων.
Υπάρχουμε κι εμείς, που με συνθήματα πιστεύαμε ότι ανεβάζαμε και κατεβάζαμε κυβερνήσεις, υπάρχουν και οι άλλοι που καθόντουσαν «στ’ αβγά τους» και όταν ερχόταν η ώρα παίρνανε τις καλύτερες θέσεις. 
Υπάρχουμε κι εμείς που πιστεύουμε ότι είμαστε ο κυρίαρχος λαός και με την ψήφο μας στέλνουμε στη Βουλή όσους εμείς επιλέγουμε, υπάρχουν και οι άλλοι που επιλέγουν τους υποψήφιους που θα βάλουν στα ψηφοδέλτια, πριν από εμάς, για να τους  ψηφίσουμε εμείς! Μια παθολογία του ελληνικού πολιτικού συστήματος που επαναλαμβάνεται σε όλες τις βαθμίδες της πολιτικής. Από πρωθυπουργούς μέχρι τοπικούς άρχοντες των πέντε χιλιάδων κατοίκων. 
Υπάρχουμε κι εμείς που νοιώθουμε απελπισμένοι, γονατισμένοι, προδομένοι, εγκαταλελειμμένοι, κλεισμένοι στο καβούκι μας, υπάρχουν και οι άλλοι που νοιώθουν ζωντανοί, όρθιοι και αισιόδοξοι.
Ούτε και στο είδος της γραβάτας δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε εμείς και οι άλλοι. 
Να ‘ναι από ύφασμα ή από σκοινί!

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαή είναι επικοινωνιολόγος