Η μεσαία τάξη δεν ζει πια εδώ. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μετακόμισε αλλού, αν και ασφαλείς πληροφορίες λένε ότι απεβίωσε, μαζί με τον άλλοτε εκφραστή μερίδας ψηφοφόρων, μεσαίου χώρου, που έβγαζε κυβερνήσεις.
Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί για να οριοθετηθεί αλλά και να «σηκωθεί» ο μεσαίος χώρος από τον καναπέ, για να αλλάξει την πολιτική κατάσταση της χώρας. Να βάλει «φρένο» στη διολίσθηση της κοινωνίας προς τα άκρα. Στόχος, το πολυδιαφημιζόμενο «rebranding» της κεντροδεξιάς. Τώρα ο μεσαίος χώρος πολιορκείται κι από την πρώτη φορά αριστερά, που η επιβίωση της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κατάληψη του μεσαίου χώρου. Διαφορετικά, έπεα πτερόεντα, και για την κεντροδεξιά και για την κεντροαριστερά με σοσιαλιστικό πρόσημο.

Σε μια χώρα όπου τα αποθέματα σανού λιγοστεύουν και οι πολιτικοί γυρολόγοι περισσεύουν, η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, η μεσαία τάξη, βρίσκεται «υπό καταδίωξη» και ασφυκτιά να βγάλει τα προς το «ζην» αναγκαία.

Οι πολίτες στοιβάζονται σε πολιτικά άκρα, απογοητευμένοι από τις χρόνιες παθογένειες του κέντρου. Το βλέπουμε σε όλον τον κόσμο. Από την επιλογή Τραμπ, την ψήφιση του Βρετανού Πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον άλλα, και στο σύνολο των εκλεγμένων σε όλον τον κόσμο.
Μετά την οικονομική ταλαιπωρία από τα υπερδεκαετή μνημόνια και μετά την πανδημία, δεν υπάρχει ούτε μεσαίος χώρος, ούτε μεσαία τάξη. Υπάρχουν οι ανήκοντες στην «ελίτ» τάξη και οι «νεόπτωχοι». Ο άλλοτε νοικοκύρης της μεσαίας τάξης, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της καθημερινής επιβίωσης, αγοράζει μόνο τα απαραίτητα, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της έξωσης, ακόμη και από πατρικό του σπίτι, δεδομένης της ανάγκης να πληρώσει τους δυσβάσταχτους φόρους, που του έχουν επιβληθεί .
Με πολιτικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων και πολύ ικανότερες στη διασφάλιση των «δικών» τους πλούσιων προνομίων, αδιαφορούν ακόμη και στις μέρες μας για το «ασφυκτικό» πνίξιμο όλων των τάξεων, που ανήκουν στους μη προνομιούχους Έλληνες.

Έχουν κλειδωθεί, περιχαρακωθεί στο ναό της δημοκρατίας, στη Βουλή, ασχολούνται με τις ιδεοληψίες τους, διασταυρώνουν τα ξίφη τους, ενώ έχουν πετάξει το κλειδί έξω από το παράθυρο, μένοντας στη σιγουριά της αστυνομοκρατούμενης  περιοχής ασφαλείας τους. Ακόμη κι όταν βγαίνουν για έναν καθημερινό περίπατο στην αγορά, στα στέκια της νεολαίας, πάντα στο πλάνο αστυνομικοί ασφαλείας.

Για την κυβέρνηση, ισχύει η ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου «το κόμμα είναι για τον ιδεατό, η κυβέρνηση για το εφικτό». Με πόνο ψυχής, μειώνουν το ΦΠΑ, μετακυλύουν τους φόρους, μοιράζουν επιδόματα και διεκδικούν ρόλο μεγαλύτερο από τη σκιά τους. Με απύλωτη και ανεύθυνη μεγαλοστομία, υπόσχονται εθνική ανάταση, οικονομική ανάπτυξη και χειροκροτούν εαυτούς και αλλήλους, για τα μέχρι τώρα κατορθώματα τους.
Για την αντιπολίτευση, το «έχουν μνήμη» οι πολίτες δεν περνάει από το μυαλό τους. Υπόσχονται και πάλι «λαγούς με πετραχήλια», σαν να μην πέρασε μια μέρα. Προτείνουν ανέφικτες λύσεις, ξέροντας ότι δεν θα κληθούν να τις πραγματοποιήσουν. Αντιμετωπίζουν τη μεσαία τάξη όπως το σκοπευτήριο της Καισαριανής, ως επισκέπτες και όχι ως προσκυνητές σε έναν τόπο μαρτυρίου. Η μεσαία τάξη, από το άλλοτε κλίμα ευφορίας, το οποίο βίωνε, έγινε κλίμα εφορίας, αβεβαιότητας για το αύριο, με κατασχέσεις και πάσης φύσεως πλειστηριασμοί και οικονομικές διώξεις.
Ζούμε το λυκόφως του μεσαίου χώρου και της μεσαίας τάξης. Έντονη είναι η δίψα της νέας τάξης των «νεόπτωχων» πολιτών, για μια νέα πολιτική δύναμη, που θα παλέψει γι αυτούς, και όχι για συλλογικότητες, τα κάθε είδους επιχειρηματικά συμφέροντα, και «αόρατους» ταξικούς εγχώριους και ξένους εχθρούς. Μια σύγχρονη κοινωνία, με ανοιχτές πόρτες, με αξιοκρατία να βασιλεύει και με λιγότερα προνόμια για τους "εκλεκτούς" του Κοινοβουλίου. Να δουν επιτέλους και τις πραγματικές ανάγκες ενός «αόρατου» λαού!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Γυναίκες «ξυπνήστε» τον πολιτικό μέσα σας! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η «ομορφιά μπορεί να σώσει τον κόσμο», σύμφωνα με τη ρήση του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, αλλά η εκπροσώπηση των γυναικών στα «κοινά» είναι από πολύ μικρή έως «αόρατη»! Στη σημερινή κυβέρνηση «μετράμε» πέντε γυναίκες σε σύνολο 51 ατόμων και από τις πέντε μόνο οι δύο σε υπουργικά καθήκοντα.

Στην Αυτοδιοίκηση, και παρά την αναγκαστική ποσόστωση του 40% στα δημοτικά ψηφοδέλτια, η γυναικεία συμμετοχή είναι πάρα πολύ μικρή, για να μην πούμε απογοητευτική. Στο σύνολο των 13 Περιφερειών, εξελέγη μία γυναίκα, ενώ στο σύνολο των 332 Δήμων της Ελλάδας, εξελέγησαν μόνο 19 γυναίκες Δήμαρχοι. Ευτυχώς που για πρώτη φορά έχουμε γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Οι γυναίκες αποτελούν το 51% του πληθυσμού της Ελλάδας, ωστόσο δεν βλέπουν με «καλό μάτι» ούτε τη συμμετοχή των γυναικών σε ψηφοδέλτια, ούτε ψηφίζουν γυναίκες στην κάλπη, ενώ τις ψηφίζουν στις δημοσκοπήσεις. Είναι προνομιακό το πεδίο της πολιτικής για τους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες. Σε παγκόσμιο επίπεδο, στις χώρες που το τιμόνι της εξουσίας, το είχαν γυναίκες, τα αποτελέσματα στην οικονομική ανάπτυξη, στη μείωση της ανεργίας και στην κοινωνική πολιτική, οι γυναίκες αποδείχθηκαν περισσότερο αποτελεσματικές από τους άνδρες συναδέλφους. Είναι αυτονόητο ότι χρειαζόμαστε εξίσου γυναίκες και άνδρες για να έχουμε ένα ισορροπημένο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα. Απαραίτητη προϋπόθεση οι γυναίκες να «πολιτευτούν» με πρότυπα γυναικεία και όχι ανδρικά. Να ξεχωρίσουν με τις δυνατότητες τους, το ταλέντο τους, το έργο που έχουν να επιδείξουν και τις προτάσεις τους για το κοινωνικό σύνολο.

Μέσα από την πολυετή επαγγελματική μου εμπειρία, οι γυναίκες για να διεκδικήσουν μια θέση κύρους, εφόσον διαθέτουν τις κατάλληλες δεξιότητες, έχουν ένα πρόσθετο πλεονέκτημα σε σχέση με τους άνδρες. Έχουν το βασικό πλεονέκτημα της γυναικείας φύσης, την ενσυναίσθηση, τη διαλλακτικότητα, τη μεταδοτικότητα, την οργανωτικότητα, οικείο και ουσιαστικό λόγο. Οι γυναίκες πολιτικοί δεν φημίζονται για τον ξύλινο λόγο όπως το σύνολο των ανδρών συναδέλφων τους.

Το πιο σημαντικό για μια γυναίκα πολιτικό είναι να ξεκαθαρίσει ποια θα είναι η συνεισφορά της στην πολιτική διαδικασία.

Τι θέλει να επιτύχει και φυσικά να μπορεί να μεταδώσει το σχετικό μήνυμα προς το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Η πολιτική για μια γυναίκα είναι ένα επαγγελματικό πεδίο «δόξης λαμπρό», σήμερα στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας.

Έχουν μια μοναδική ευκαιρία να συμμετέχουν στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, βελτιώνοντας το επίπεδο ζωής των πολιτών, ενώ παράλληλα έχουν εργασιακά προνόμια που πολύ λίγοι επαγγελματικοί κλάδοι προσφέρουν.

Η υιοθέτηση των στερεότυπων ότι οι γυναίκες είναι αδύναμες, γκρινιάρες, συναισθηματικές και όταν ασχοληθούν με την πολιτική παραμελούν την οικογένεια και τα παιδιά, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στο ιδιαίτερα ανδροκρατούμενο περιβάλλον.

Το νέο μίγμα του πολιτικού προσωπικού στη Βουλή, στην Αυτοδιοίκηση αλλά και σε πολλές ακόμη θέσεις εξουσίας, θα πρέπει να έχει περισσότερες γυναίκες.

Και μια τελευταία συμβουλή, για το προφίλ μιας γυναίκας. Είναι λάθος να υιοθετούν οι γυναίκες πολιτικοί, την «αρρενωπότητα» των ανδρών συναδέλφων τους, στην εμφάνιση, στην απολυτότητα, στην αυστηρότητα, στην εκφορά του λόγου.

Ελληνίδες, "ξυπνήστε" τον πολιτικό μέσα σας. Η χώρα μας, σας χρειάζεται!

Η «νέα κανονικότητα» της πολιτικής επικοινωνίας! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η επικοινωνία για τους πολιτικούς, νέους και παλιούς είναι πολύ σημαντική και αναγκαία για την περαιτέρω εξέλιξη και ανέλιξη της καριέρας τους.

Ιδιαίτερα στις ημέρες μας όπου η «διά ζώσης» επικοινωνία είναι πλέον αδύνατη, απότοκο της κρίσης για τη μετάδοση του ιού. Μοναδικά μέσα επικοινωνίας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παραδοσιακά και διαδικτυακά. Η «νέα κανονικότητα» στην επικοινωνία των πολιτικών με τους πολίτες, επιτάσσει συμμετοχή σε πάνελ τηλεοράσεων και ραδιοφωνικών εκπομπών, αλλά και πληθώρα χρήση των facebook, twitter, Instagram και λοιπών διαδικτυακών μέσων.

Η έκθεση προσφέρει στον πολιτικό, αύξηση αναγνωρισιμότητας, μετάδοση των προσωπικών του μηνυμάτων και βελτίωση του προφίλ του, με τις παρεμβάσεις του.

Αντίθετα, η υπερέκθεση του πολιτικού σε συνδυασμό με την άγνοια των κανόνων της μιντιακής προβολής, εγκυμονούν κινδύνους για την εικόνα τους και μετατρέπουν απρόβλεπτες αστοχίες,μπούμερανγκ για την εικόνα τους. Έμπειρα πολιτικά στελέχη ανακυκλώνουν αυτονόητα, σε επίπεδο ανοησίας, εκστομούν σκέψεις, χωρίς να είναι έτοιμοι να τις εξηγήσουν, φλυαρούν ασύστολα, και αυτοθαυμάζονται για τις ιδιοφυείς μπαρούφες που «πετάνε».

Θεωρώντας ότι έχουν απέναντι τους κοινό λωτοφάγων, παρουσιάζουν το άσπρο, μαύρο, και χωρίς αιδώ.

Η μέθη της επικοινωνιακής προβολής, τους μετατρέπει σε σχολιαστές τρίτης κατηγορίας και μόνιμους θαμώνες των κάθε είδους μιντιακών καφενείων.

Η πολυτέλεια των «προσωπικών» όπως ξέραμε ανθρώπινων σχέσεων, είναι πλέον παρελθόν.

Η «αφωνία» των περισσότερων πολιτικών, στην καρδιά της κρίσης, απέδειξε ότι θα έχουν παρόν και μέλλον όσοι είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία ή έχουν δίπλα τους έμπειρους γνώστες του νέου τρόπου διαχείρισης της «νέας κανονικότητας» της πολιτικής επικοινωνίας.

Οι ανήκοντες πολιτικοί στην παλιά σχολή, της εποχής του Μαυρογιαλούρου, θα αναγκαστούν να δώσουν τη θέση τους στη νέα «φουρνιά», αναπληρώνοντας τον παραγκωνισμό τους, με περίσσεια κακία και μοχθηρότητα, προς το σύστημα από το οποίο σιτίζονταν. Στη «νέα κανονικότητα» της πολιτικής επικοινωνίας, διεκδικούν ρόλο μεγαλύτερο από τη σκιά τους και το «Πρυτανείο» της πολιτικής δεν τους χωράει πλέον.

Στην αναμενόμενη μεγάλη ύφεση που θα ακολουθήσει την κρίση του κορονοϊού, οι πολίτες περιμένουν πολλά περισσότερα από πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς παράγοντες. Σε συνθήκες πολέμου, ορατού ή αόρατου, οι πολιτικοί θα πρέπει να χτίζουν το προσωπικό τους προφίλ «πατερναλιστικά» σύμφωνα με την ορολογία που χρησιμοποίησε και ο Πρωθυπουργός μας.

Δεν απαιτούνται μεγαλόστομες διακηρύξεις, άκριτες υποσχέσεις που οδηγούν σε ανεδαφικές λύσεις. Να τηρούν ένα βασικό κανόνα της πολιτικής «Ποτέ κανένας δεν μετάνιωσε για κάτι που δεν είπε»!

Οι δηλώσεις, ατάκες των πολιτικών για να παίξουν στα δελτία ειδήσεων των καναλιών και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ανήκουν στο παρελθόν. Απαιτούνται ενδιαφέρουσες και σημαντικές παρεμβάσεις που συνεισφέρουν στην κοινή προσπάθεια για αλλαγή του κοινωνικού κλίματος και ανάκαμψη της οικονομίας.

Και αυτά δεν κατασκευάζονται, προκύπτουν από  τις αποφάσεις των πολιτικών.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ένα happy end θέλουμε! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Συμμετέχουμε στο μεγαλύτερο ψυχιατρικό πείραμα, που έγινε ποτέ. Ένας κόσμος ολόκληρος θα μελετάται καθημερινά, για τη συμπεριφορά του, εκτός κατοικίας, και θα παραμένει εκτός ή θα ξαναγυρίζει στο «κλουβί», αν θεωρηθεί επικίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Πειραματόζωα, κανονικά!

Οι πολιτικοί μας, υπεύθυνοι για τη σωτηρία του σώματος μας και όχι της ψυχής, θα παίζουν με τα συναισθήματα μας και τις ζωές μας, σαν να είναι τα πλήκτρα ενός πιάνου. Η καραντίνα είναι η μοναδική φαρμακευτική παρέμβαση, μέχρι να βρεθεί το εμβόλιο, για τον κορονοϊό. Γάντια, μάσκα και αυτοσχέδιες ομπρέλες προστασίας για την υγειονομική ασφάλεια, όσων έχουν ευαισθητοποιηθεί στον κίνδυνο να βρεθούν στόχαστρο του ιού και από εκεί σε κάποια ΜΕΘ, αν υπάρξει!

Τα διάφορα ΜΜΕ αναπαράγουν όλες τις «φανταχτερές» ειδήσεις όπως ομαδικοί τάφοι, αγωνίες ειδικών και άλλες ειδήσεις ίδιου περιεχομένου, που προσφέρουν επαρκή ακροαματικότητα ώστε να εξασφαλίσουν υψηλή τηλεθέαση και κατ’ επέκταση μεγαλύτερα διαφημιστικά κονδύλια. Τη σκυτάλη παίρνουν και τα μεγάλα ειδησεογραφικά σάϊτ, τα οποία φιλοξενούν και κάθε είδους συνωμοσιολογίες από αμφιβόλου προέλευσης πηγές. Μέχρι να βρεθεί το φάρμακο ή το εμβόλιο του ιού, είναι η πιο κατάλληλη πηγή που παίρνουν στα σοβαρά ΜΜΕ και καταναλωτές των ειδήσεων! Διαβάζονται και ακούγονται κοινοτυπίες, φληναφήματα, κινδυνολογία, χάνοντας όχι μόνο το μέτρο αλλά και την επαφή με την πραγματικότητα και ότι δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με την ανθρώπινη λογική, απερινόητο!

Μετά από πενήντα ημέρες υποχρεωτικού εγκλεισμού ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού νοιώθει βαρύ το ψυχολογικό φορτίο.

Αν και εκ φύσεως, όλοι οι άνθρωποι είναι οκνηροί, και παρά το κίνητρο των επιδομάτων που δόθηκαν, όλοι περιμένουν με ανυπομονησία την επιστροφή στην κανονικότητα. Να ανοίξει η αυλαία, για να ζήσουμε όσα έχουμε ακόμη μπροστά μας. Να ζήσουμε την άγνωστη «επόμενη» μέρα, που για τους περισσότερους διαγράφεται ανασφαλής και δραματική.

Η βαριά βιομηχανία μας, ο τουρισμός, παρά τις αισιόδοξες δηλώσεις της κυβέρνησης, ότι θα πάρουμε «το πιο μεγάλο κομμάτι από μια μικρή πίτα», δεν φαίνεται να συμβαδίζει με την πραγματικότητα των αριθμών των προτιθέμενων να ανοίξουν, τουριστικά καταλύματα. Η επαναφορά του κοινωνικού τουρισμού, ίσως να υποκαθιστούσε, την αποχή του εισαγόμενου τουριστικού ρεύματος, λόγω των ανησυχιών, για υγειονομικά πρωτόκολλα και αεροπορικές συνδέσεις.

Η επιτυχημένη διαχείριση της πανδημικής κρίσης στη χώρα, θα πρέπει να συνδυαστεί με επιτυχίες στο χώρο των επιχειρήσεων.

Θα πρέπει να κρατηθούν όρθιες και δυνατές οι υγιείς επιχειρήσεις, δίνοντας χρηματοδοτήσεις και κίνητρα για να μην μειωθούν οι θέσεις εργασίας.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που θα πρέπει να κερδίσει, η κυβέρνηση, μετά την θετική  αποδοχή διαχείρισης , της κρίσης. Οι πολίτες είναι φοβισμένοι, απαισιόδοξοι, επιφυλακτικοί και ανασφαλείς για την πορεία των πραγμάτων, μετά το καλοκαίρι και με το φόβο των ειδικών για το δεύτερο κύμα της πανδημίας. Το ευτύχημα είναι ότι εμπιστεύονται τους θεσμούς και το κράτος- πρόνοιας. Τα ΜΜΕ θα πρέπει να μειώσουν την «τρομοκρατική» τους ειδησεογραφία δίνοντας περισσότερο χώρο, σε ειδήσεις αισιοδοξίας των πολιτών και καλών πρακτικών που εφαρμόζονται στο εξωτερικό για την αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών της πανδημίας.

Ένα happy end, θέλουμε στο κλείσιμο της αυλαίας της πανδημίας. Μόνο στις ταινίες θα το έχουμε!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τρέμω στην ιδέα της άρσης των μέτρων! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στο ποίημα του Καβάφη «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» ο ποιητής επιχειρεί την πρώτη του έξοδο από τα μικρά δράματα της έγκλειστης ψυχής προς το κοινωνικό επίπεδο. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, διάσημος αρθρογράφος εφημερίδας παγκόσμιας κυκλοφορίας, έγραψε πριν από χρόνια ότι «οι αλυσίδες συνηθειών, είναι πολύ ελαφριές για να τις νοιώσουμε, μέχρι να γίνουν πολύ βαριές για να τις σπάσουμε».

Στα καθ’ ημάς τώρα. Ζούμε εδώ και αρκετό  καιρό σε «καραντίνα» λόγω της επιδημίας του κορωνοϊού. Με sms και χαρτάκι, κυκλοφορούμε και πληρώνουμε πρόστιμα, αν παρανομήσουμε. Με την υγεία των πολιτών δεν παίζουμε, είναι το πρόσχημα που επικαλούνται οι δικοί μας «Βάρβαροι». Κι εμείς, το συνηθίσαμε και με γενναιότητα το αντιμετωπίζουμε. Αναγκαίο καλό, σύμφωνα και με το γνωστό σύνθημα πολιτικού κόμματος που συγκυβέρνησε αλλά στη συνέχεια διαλύθηκε.

Στην καθημερινή ενημέρωση μας, ακούμε την ίδια ερώτηση από τους δημοσιογράφους. Πότε θα έχουμε άρση των περιοριστικών μέτρων. Πότε θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητα. Πότε θα βγαίνουμε έξω, χωρίς το φόβο του «μπαμπούλα» και άλλα που αφορούν την «επόμενη» μέρα. Μέχρι σήμερα, απαντήσεις δεν παίρνουμε αλλά κάτι μεσοβέζικες δηλώσεις του τύπου, «θα δείξει η καμπύλη του κορωνοϊού», «εξαρτάται από το πόσο πειθαρχημένα παιδιά είμαστε», «θα α ξαναπούμε μόλις περάσουν οι επόμενες κρίσιμες μέρες»!

Στην αγορά των κλισέ υπεκφυγής, υπάρχει υλικό για όλα τα θέματα.

Προσωπικά, τρέμω στην ιδέα της άρσης των περιοριστικών μέτρων, και της επιστροφής στην κανονικότητα για όσα  θα ακολουθήσουν.

Τρέμω στην ιδέα ότι θα μιλάμε για το παρόν, την καθημερινή επιβίωση, τα προβλήματα ατομικών χρεών και αδυναμίες υποχρεωτικών πληρωμών φόρων και υποχρεώσεων. Ούτε κουβέντα για πιθανό ελπιδοφόρο μέλλον.

Τρέμω στην ιδέα ότι θα ξαναγεμίσουν οι τηλεοπτικές οθόνες, με τα πρόσωπα των γνωστών αγνώστων πολιτικών ταγών μας, λέγοντας τα γνωστά τους πολιτικά τροπάρια. Οι μέχρι σήμερα, επιστήμονες γιατροί, ερευνητές και επιδημιολόγοι, που μας κρατούσαν σε ένα υψηλό επίπεδο την ποιότητα των τηλεοπτικών εκπομπών, θα περάσουν στην ιστορία.

Τρέμω στην ιδέα ότι θα ξαναρχίσουν πάλι οι ατελείωτες συζητήσεις των πολιτικών αρχηγών στο Κοινοβούλιο με τις γνωστές αντιπαραθέσεις και κοκορομαχίες. Οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι ρομά και άπαντες οι κατατρεγμένοι της κοινωνίας, θα γίνουν και πάλι εργαλεία φθηνού ανθρωπισμού και ανέξοδης επίδειξης αντιαυταρχισμού.

Τρέμω στην ιδέα ότι η γλώσσα του σώματος, θα πρέπει να επικαιροποιηθεί για τους πολιτικούς. Το βασικό τους όπλο, η χειραψία με τον πολίτη, συνταξιοδοτήθηκε. Με τους αγκώνες η «ζωντανή» επαφή.

Τρέμω στην ιδέα ότι οι καλοκάγαθες προθέσεις και ο άδολος ανθρωπισμός των εχόντων την εξουσία, δεν αρκούν να καθησυχάσουν τα άγχη και αγωνίες των χιλιάδων νέων ανέργων. Ούτε τα κάθε είδους επιδόματα και ενισχύσεις που θα δοθούν.

Τρέμω στην ιδέα ότι θα ξεκινήσουν και πάλι οι κλοπές και οι ληστείες λόγω ύπαρξης οικονομικής δραστηριότητας και θα αποτελούν πλέον, μέρος των καθημερινών ειδήσεων. Με τα «μούτρα» στη δουλειά θα πέσουν οι επαΐοντες του κλάδου.

Τρέμω στην ιδέα ότι το άνοιγμα των μικρών καταστημάτων δεν θα «ανοίξει» και την αγορά. Χρήμα δεν υπάρχει, άνθρωποι θα κυκλοφορούν φοβισμένοι και θα περιορίσουν τις αγορές στα απολύτως αναγκαία.

Τρέμω στην ιδέα ότι και για την πιθανότητα να ξαναπάμε σε εκλογές για δήθεν ανεπαρκή πολιτική νομιμοποίηση ώστε να παρθούν νέα μέτρα, ίσως και μνημόνια, για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στο μέσον του ποταμού δεν αλλάζεις άλογο. Ότι σου έλαχε.

Τρέμω στην ιδέα μήπως μετά την άρση των μέτρων εκφράσουμε και πάλι τον τελευταίο στίχο του Κώστα Βάρναλη «Και τώρα τι θα γέννουμε χωρίς τα μέτρα. Η καραντίνα ήταν μια κάποια λύση»!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ο κορωνοϊός, η καραντίνα και το telemarketing. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Το φαινόμενο του κορονοϊού που έπληξε και τη χώρα μας, η καραντίνα που επιβλήθηκε με το κλείσιμο μικρών και μεγάλων καταστημάτων, επηρέασε κάθε πτυχή του επιχειρείν. Το μάρκετινγκ, την επικοινωνία, τα media, το χώρο των εκδηλώσεων και των εκθέσεων. Πρωτόγνωρες καταστάσεις βιώνουν οι άνθρωποι και το εμπόριο, που θυμίζουν ταινία επιστημονικής φαντασίας. Πολλοί οι «χαμένοι» της αγοράς από τις νέες συνθήκες που επικρατούν. Όμως υπάρχουν και οι κερδισμένοι.

Τα οργανωμένα ηλεκτρονικά καταστήματα πωλήσεων, τα γνωστά μας e-shops, που έχουν τα περισσότερα ξεπουλήσει ή αδυνατούν να παραδώσουν τα προϊόντα τους, λόγω φόρτου παραγγελιών και αδυναμίας εξεύρεσης εργατικού δυναμικού, για κατ’ οίκον παραδόσεις. Ακόμη, και οι οδηγοί TAXI, έχουν επιστρατευτεί και παραδίδουν εμπορεύματα.

Όμως το κανάλι των πωλήσεων που παρουσιάζει μεγάλη άνθιση, είναι το «τσουνάμι» των εκπομπών telemarketing που προβάλλουν καθημερινά, μικρά επαρχιακά αλλά και μεγάλα κανάλια, ακόμη και πανελλήνιας εμβέλειας.

Με παραφαρμακευτικά προϊόντα, βιβλία, χαλιά, πάσης φύσεως ένδυση, κοσμήματα, φίλτρα νερού, μηχανήματα γυμναστικής και ευεξίας, ακόμη και πολιτική μέσα από πληρωμένες εκπομπές telemarketing.

Οι διάφοροι παραγωγοί, τηλεπωλητές αγοράζουν χρόνο για να πουλήσουν την πραμάτεια τους, κάνοντας χρυσές δουλειές και λόγω καραντίνας.

Πολλάκις μια ζώνη telemarketing, ζώνη διαφήμισης, μετατρέπεται σε ζώνη πολιτικού λόγου, talk show και λίγο πριν το τέλος της εκπομπής παρουσιάζονται τα προς πώληση προϊόντα. Η απουσία ελέγχου, από τα εντεταλμένα όργανα, δίνει τη δυνατότητα να «παντρεύεται» ο πολιτικός λόγος με τα πλεονεκτήματα των προς πώληση προϊόντων. Με ένα σπάρο δύο τρυγόνια. Και πολύ πιο οικονομικά. Η παραβίαση της νομοθεσίας, βλάπτει σοβαρά τα έσοδα του κράτους. Αποφυγή του συγκεκριμένου φόρου διαφήμισης, διαφορετική τιμολόγηση του χρόνου διάρκειας του telemarketing, από την κανονική τιμολόγηση των διαφημιστικών ταινιών.

Κυβέρνηση, ΕΣΡ και ΕΟΦ, θα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά και να αποκλείσουν από την προβολή μέσα από το telemarketing, προϊόντα που υπόσχονται θεραπείες, λύσεις σε μακροχρόνια προβλήματα,με ψευδή ιατρική πληροφόρηση ως αληθή και ανύπαρκτες ιδιότητες σε προϊόντα, για να γίνουν πωλήσεις!

Ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία, η πιθανή  φοροαποφυγή των διαφόρων επιχειρήσεων telemarketing θα πρέπει να απασχολήσουν σοβαρά τους έχοντες την ευθύνη.

Στο εξωτερικό, οι ανωτέρω παρενέργειες, έχουν εξαλειφθεί σχεδόν εντελώς. Τα μεγάλα πρόστιμα που επιβάλλονται σε επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν «δόλιες» μεθόδους για να εξασφαλίσουν τη ζήτηση των προϊόντων τους, οι συνεχείς έλεγχοι ποιότητας και ο σεβασμός στον καταναλωτή, το γνωστό μας «πελατοκεντρικό» σύστημα πωλήσεων, έχουν δημιουργήσει μια μεγάλη αγορά μέσα από το telemarketing. Άλλωστε υπάρχουν και ειδικά κανάλια με 24 ώρες telemarketing.

Θανάσης παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Και τώρα τι κάνουμε! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η κοινωνική πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη. Απαγόρευση κυκλοφορίας, ο κορονοϊός είναι πάρα πολύ ύπουλος, τα μικρόβια μεταφέρονται ακόμη και από τα καρότσια του σούπερ μάρκετ, θα έρθει δεύτερο κύμα του ιού και πότε θα μας επισκεφθεί, θα βρεθεί το εμβόλιο, θα αποδοθούν ευθύνες και σε ποιους για τη διάχυση του ιού. Αυτά και άλλα πολλά μας απασχολούν ως κοινωνία.

Η πολιτική πραγματικότητα, επαναλαμβάνεται. Μετά τις πρώτες ημέρες της συναίνεσης, περάσαμε στο «μετά θα λογαριαστούμε» και στην πλειοδοσία των παροχών για τις οικονομικά ασθενείς ομάδες των συμπολιτών μας. Πρόγραμμα, είκοσι επτά δις ο ένας, περίπου όπως το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και το γνωστό σε όλους «λεφτά υπάρχουν».

Ο πήχης μπήκε και θα πρέπει ο άλλος να περάσει πάνω ή κάτω από αυτόν τον πήχη.

Επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά, ότι οι πολιτικοί έχουν το παραμύθι, σαν καραμέλα, πιστεύοντας ότι οι πολίτες λατρεύουν τα παραμύθια και συγχωρούν τις αυταπάτες.

Οι πολιτικοί μας παίζουν σε έναν γυάλινο πύργο, στη Βουλή, πιστεύοντας ότι όλοι εμείς παρακολουθούμε τις κονταρομαχίες τους, τους χειροκροτούμε σήμερα και αύριο θα τους ψηφίσουμε. Κούνια που τους κούναγε. Οι πολίτες, μετά την πανδημία και την αβεβαιότητα για  την επόμενη μέρα θα επανεξετάσουν τις πολιτικές τους επιλογές.Αυτό προβλέπω!

Θα επιβραβεύσουν τους πολιτικούς της πράξης, της ουσίας των έργων και όχι των λόγων και των άκριτων υποσχέσεων. Με τις επιλογές τους, θα γυρίσουν σελίδα αποβλέποντας σε εναλλακτικές λύσεις, αξιόπιστες.

Στην παγκόσμια πραγματικότητα οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις, φάνηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Η καθημερινότητα αποτυπώνει εύγλωττα, την τραγική κατάσταση των πολιτών.

Εκατοντάδες νεκροί, χιλιάδες κρούσματα, πολλά τα ερωτήματα, για τον απίστευτο τρόπο διαχείρισης της κρίσης. Αρχηγοί κρατών αποδείχθηκαν ανίκανοι να διοικήσουν την πιο «απάχη» εταιρία, με μηδέν υπαλλήλους.

Όσον αφορά, για τα σενάρια συνωμοσίας, φουντώνουν καθημερινά, κακοκαρδίζοντας εναλλάξ,  ύποπτες χώρες και εργαστήρια.

Στην εκκλησιαστική πραγματικότητα. Αμφισημία, μεταξύ πιστών αλλά και του κλήρου. Απλού και υψηλά ιστάμενου κλήρου. Φρένο στις επισκέψεις σε ναούς, αποχή από τη Θεία Κοινωνία, το Άγιο Φως στο σπίτι από τους Δήμους με κούριερ, νέα ημερομηνία Ανάστασης…

Φυσικά, η χάρη και η ενέργεια του Θεού μεταφέρεται και χωρίς να ακολουθήσουμε τις παραδοσιακές λειτουργικές πρακτικές της Εκκλησίας.

Στη μιντιακή πραγματικότητα, επανάληψη των ίδιων. Τα επικοινωνιακά εργαλεία των πολιτικών μας κομμάτων,τα μέσα, συνεχίζουν να υπηρετούν με το ίδιο σθένος όλα όσα και πριν την κρίση, υπηρετούσαν. Απλά, διαφοροποιήθηκαν τα μέτρα και οι εξαγγελίες.

Όσο για τα κανάλια, σερβίρουν στο αποκλεισμένο τηλεοπτικό κοινό, ό,τι κονσέρβα προγραμμάτων, έχει παιχτεί λιγότερο από είκοσι φορές σε επανάληψη.

Παράλληλα, έχουν επιστρατευθεί, όλο το ιατρικό προσωπικό της χώρας, αλλά και από ξένες χώρες, για να μας ενημερώσουν, για το πόσο γρήγορα υπάρχει ο κίνδυνος να δούμε τα ραδίκια ανάποδα!

Και τώρα τι κάνουμε; Μια φράση, μια πρόταση που είναι αληθινή και κατάλληλη για όλους τους καιρούς και περιστάσεις. Είναι 4 λέξεις: «Κι αυτό θα περάσει».

Πόσο παρήγορη φράση, στις μέρες μας. Σοφή κουβέντα!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Μετά θα λογαριαστούμε! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Και φυσικά, «όταν γυρίσω θα σας γ…σω», σύμφωνα με την αντιπολίτευση. Μνησικακία, κόμπλεξ, ανοησία, λιποβαρή μόρφωση, γραφικότητα, ανεπάρκεια, εμπάθεια ή όποιο άλλο επίθετο θέλετε, μπορείτε να το προσθέσετε.

Βλέπουν ότι χάνουν ημέρα με την ημέρα, δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν μια μείζονα κρίση και τρελαίνονται όταν ακούν τους πολίτες να εγκωμιάζουν την κυβέρνηση, και τις δημοσκοπήσεις να τους δίνουν είκοσι μονάδες πίσω.

Ρέπουν προς ακατάσχετη λαθολογία, αυτομαστίγωμα, κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων, ανθρωποφαγία, δολοφονία χαρακτήρων. Κάνουν κριτική των πάντων, πλην αυτοκριτικής των ολίγων πεπραγμένων τους. Πεζοδρομιακή αντιμετώπιση, ενός προβλήματος ζωής και θανάτου. Αρέσκονται στη λάμψη των προβολέων και αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τα «ζέοντα» προβλήματα της κοινωνίας. Τις πραγματικές φλόγες. Θα έπρεπε να μιλάνε λιγότερο, και ποτέ εκτός διδακτέας αντιπολιτευτικής ύλης. Αλόγιστο ξόδεμα λόγου.

Απαξιώνουν τους πάντες και όλα όσα δεν συνηγορούν στην ιδεολογία τους. Στην αριστεία που είναι ρετσινιά. Στους λαθρομετανάστες που λιάζονται. Στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων.

Ένας λαϊκιστικός λόγος, που αφήνει αδιάφορους τους πολίτες, την ώρα που τους «καίει» τη ζωή τους ο κορονοϊός. Αδυνατούν, οι spin doctors της αντιπολίτευσης, να εφεύρουν ένα νέο αντιπολιτευτικό αφήγημα, βασισμένο στο αύριο της ζωής των πολιτών και όχι μεμψιμοιρώντας για το σήμερα.

Μια πειστική πρόταση που θα «πουλήσει» την επόμενη μέρα της πανδημίας, την ελπίδα της ανάτασης στην κοινή γνώμη. Η ανακύκλωση της μιζέριας, η πόλωση, η διχόνοια και οι τυφλές συγκρούσεις περιθωριοποιούν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Προσθέτουν τοξίνες, στο ήδη τοξικό περιβάλλον που το σύνολο του πολιτικού προσωπικού βιώνει.

Κάποτε θα τελειώσει η πανδημία, και τότε πραγματικά θα λογαριαστούνε τα πολιτικά κόμματα και θα δούμε ποιος θα «γ…σει» τον άλλον.

Θα δούμε, πως θα διαμορφωθούν οι πολιτικοί σχηματισμοί και με ποιο πολιτικό αφήγημα θα πορευθεί το κάθε κόμμα.

Τότε θα παίξει σημαντικό ρόλο η κανονικότητα των πολιτών, ως αφήγημα. Πως τη θέλουν οι πολίτες και πως την προβάλλουν οι πολιτικές δυνάμεις.

Σήμερα, το κυβερνών κόμμα, κεφαλαιοποιεί και τη στάση του στην «εισβολή» των λαθρομεταναστών και την έγκαιρη διαχείριση της παγκόσμιας κρίσης στην υγεία των πολιτών.

Παράδειγμα προς μίμηση, θετικό σημείο αναφοράς, γίναμε για πρώτη φορά μετά τα «φώτα» που δώσαμε σε όλον τον κόσμο.

Τα ερείπια που άφησε ο κορονοϊός, θα πρέπει να τα διαχειριστεί μια κυβέρνηση, που θα έχει καθολική αποδοχή.

Τότε πραγματικά, οι πολιτικές δυνάμεις θα λογαριαστούν. Στο αύριο της ανασυγκρότησης της χώρας, με πρωτοβουλίες και μέτρα. Χωρίς να παρασυρθούν από πλειοδοσία παροχών, υπερπατριωτικές κραυγές, έρμαια των ακραία δεξιών και αριστερών λαϊκιστών.

Τότε θα λογαριαστούν, επί τη βάσει, ικανών προσώπων να διαχειριστούν τις τύχες των πολιτών, με αποδεδειγμένες τις δεξιότητες της στόφας ηγέτη.

Τότε θα λογαριαστούν, οι ψύχραιμες πειστικές φωνές απέναντι στις περιθωριακές φωνές ανοησίας.

Για πρώτη φορά, οι Έλληνες νοιώθουμε ένα αίσθημα περηφάνιας, απέναντι σε γείτονες πιο πλούσιους, πιο οργανωμένους, πιο υπεύθυνους. Με αυτούς να λογαριαστούμε που μας «έσερναν» τα μύρια όσα. Όχι μεταξύ μας!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ορίστε η μοίρα μας... Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σήμερα, 10 εκατομμύρια «πρωταγωνιστές», ασκούμενοι στο παίξιμο διάφορων ρόλων, παίζουμε σε ένα πραγματικό ντοκυμαντέρ, που γυρίζεται στους κόλπους μιας «φυλακισμένης» χώρας, χωρίς κομπάρσους και μελλοντικούς θεατές.

Σήμερα η ζωή μας, από κοινωνικής και ψυχολογικής άποψης, βρίσκεται μέσα σε ένα χρονότοπο, ονόματι facebook, που με την ανταλλαγή των μηνυμάτων που στέλνουμε ο ένας στον άλλον, δημιουργεί ένα αόρατο ανοσοποιητικό σύστημα, που αποβλέπει στη διατήρηση ενός υπαρξιακού status quo για τον καθένα μας.

Σήμερα είμαστε θύματα των καιρών και των εκάστοτε κορονοϊών και των εξουσιών, που ήταν απούσες στην έγκαιρη πρόβλεψη και οργάνωση της δημόσιας υγείας, αλλά ευτυχώς είχαμε παρόντες τις αναγκαίες επιστημονικές «αυθεντίες» για την κατάσταση.

Σήμερα απενοχοποιείται η ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων, μεταφέρεται το βάρος για την επίλυση του προβλήματος σε αυτούς που είναι κατ’ εξοχήν θύματα του. Ένας αστικός μύθος που επαναλαμβάνεται μαζί με το γκεμπελικό «Λιγότεροι ασθενείς, λιγότεροι θάνατοι λόγω έλλειψης ΜΕΘ». Πάλι οι ευθύνες στους πολίτες.

Σήμερα θα θέλαμε να γίνει μια δημοσκοπική έρευνα με την ερώτηση «ποιοι ευθύνονται για το γεγονός ότι μια χώρα έχει τόσες λίγες ΜΕΘ, με τόσα χρήματα, τα τόσα χρόνια που της έχουν δοθεί»; Φυσικά, οφείλουμε και να μη μιλάμε, γιατί στη χώρα μας υπάρχει μια πεφωτισμένη ελίτ πολιτικών και οικονομικά ισχυρών, που ξέρουν καλύτερα που πρέπει να πάνε τα χρήματα του λαού, από τον ίδιο τον λαό!

Σήμερα, για τη μαύρη λίστα των θυμάτων του κορονοϊού φταίνε μόνο οι σίγουρα ανόητοι, που βγαίνουν έξω και πάνε εκδρομές; Άλλος κανένας θα αναλάβει τις ευθύνες που αναλογούν την περίοδο της διακυβέρνησης του; Η εκκωφαντική σιωπή υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει το πολιτικό μας σύστημα σε φαινόμενο τύφλωσης. Όμως οι επιλεκτικές ευαισθησίες τους, δεν το επιτρέπουν.

Σήμερα στο μυαλό των πολιτών προηγείται η επιβίωση, η ζωή και στη συνέχεια οι συζητήσεις για τα «κέρδη και τις ζημιές» των πολιτικών μας κομμάτων. Θυμίζουμε, σε όσους βιάζονται να βγάλουν μελλοντικά εκλογικά συμπεράσματα ότι οι δημοσκοπήσεις πυροβολούν με τα ευρήματα τους αλλά η κάλπη βγάζει την ετυμηγορία! Συμφωνεί και η λαϊκή ρήση «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό»!

Σήμερα ο κόσμος δεν κάνει σχέδια, προγράμματα, όνειρα. Σταμάτησε να επικοινωνεί, να ερωτεύεται, να αισιοδοξεί. Κάθε μέρα η ζωή του πάει από το κακό στο χειρότερο. «Χάσαμε και τα αυγά και τα πασχάλια», σύμφωνα με την επίκαιρη πλέον λαϊκή ρήση. Χάσαμε, την ελπίδα. Πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά και στη νόσο και στη ζωή μας. Ορίστε η μοίρα μας σήμερα. Αύριο;

Αύριο, γιατί θα υπάρξει αύριο, βρεθεί ή δεν βρεθεί το εμβόλιο της νόσου, η οικονομική απελπισία θα είναι το υποδόριο πότισμα της κοινωνίας. Οι «κρατούντες» θα προσπαθήσουν να χρυσώσουν το χάπι με παροχές απέναντι σ τα πολλαπλά προβλήματα, που θα προκύψουν. Όμως όλοι συμφωνούν ότι για να αλλάξει η μοίρα μας χρειάζονται γενναίες παροχές και αλλαγές στη νοοτροπία πολιτικών και πολιτών.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας» θα είναι «υπηρέτης του λαού»; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Όλοι ψάχνουν να βρουν, ψηφοφόροι και κόμματα, τα στοιχεία εκείνα που θα χαρακτηρίζουν τον πολιτικό της «επόμενης μέρας». Θα είναι όπως και ο πολιτικός του σήμερα, «υπηρέτης του λαού» και τι σηματοδοτεί αυτό; Υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον χάριν των πολιτών ή υπηρετεί το προσωπικό συμφέρον κάθε πολίτη ξεχωριστά; Κάνει τα γνωστά σε όλους μας ρουσφέτια ή είναι θεματοφύλακας των αξιών των πολιτών που τον εξέλεξαν. Όλοι οι πολίτες έχουν ταχθεί στην ανακάλυψη νέων, άφθαρτων προσώπων, που δεν έχουν προλάβει να «καούν» από την καθημερινότητα της πολιτικής ζωής και έκθεσης στα ΜΜΕ μόνο που στην κάλπη «σταυρώνουν» γόνους, άτομα από κομματικούς σωλήνες, τηλεοπτικούς μαϊντανούς, celebrities από το star system, αλλά και εν ενεργεία πολιτικούς που έχουν επενδύσει σε πελατειακές σχέσεις.

Τώρα, το ότι ζητάμε να πάμε στον νέο αιώνα με ποιοτικό πολιτικό προσωπικό του περασμένου αιώνα, το εγχείρημα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας», θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή , όχι στο φαίνεσθε, όπως στις μέρες μας, αλλά στο είναι. Και δεν αρκεί το πολυφορεμένο, να είναι ο εαυτός του. Χρειάζονται πολλά περισσότερα να αποδείξει για να κερδίσει την ψήφο των πολιτών.

Ναι είναι αληθινός και όχι αληθοφανής και ψεύτης. Να είναι υπεύθυνος και ντόμπρος. Να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να μην κρύβεται πίσω από νόμους και διατάξεις που καλύπτουν το «σινάφι» του. Να ακούει πολύ και να μιλάει λίγο, με «καθαρές κουβέντες και μηνύματα». Στις πολιτικές επιλογές να παίρνει τη θέση των απλών ανθρώπων, του μόχθου και όχι του κεφαλαίου. Να ενδιαφέρεται για την ουσία και όχι για την επικοινωνία. Να διαχειρίζεται τα κοινά με αποφασιστικότητα, τόλμη και αμεσότητα. Πάντα με κοινωνική ευαισθησία.

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας» δεν προέρχεται από παρθενογένεση. Έχει ιδεολογικό στίγμα, αλλά δεν έχει κομματικές παρωπίδες και δεν στηρίζεται σε κομματικές πατερίτσες.

Έχει πτυχία που τον καταξιώνουν, αλλά όμως δεν εξασφαλίζουν και την αποτελεσματικότητα στο αξίωμα που τον έχει ανατεθεί. Και το κυριότερο, θα μπορεί να ισορροπεί στη ζυγαριά τη σχέση «υπηρέτης του λαού» για το δημόσιο συμφέρον των πολιτών και στις μικροεξυπηρετήσεις μεμονωμένων ομάδων ή και πολιτών.

Και μερικές ακόμη υποσημειώσεις για τον πολιτικό της «επόμενης μέρας». Δεν απαιτείται η νεότητα ούτε η κυκλοφορία με χιλιάρα μηχανή. Υποχρεούται να μιλάει απλά, καθαρά, ξάστερα και ωμά, όταν χρειάζεται. Ο ξύλινος λόγος και τα χιλιοειπωμένα κλισέ σε συνδυασμό με ιδεολογικές «θολούρες» κάνουν τον νέο πολιτικό, να φαίνεται ξεπερασμένος, απρόσιτος, γερασμένος. Η υπέρμετρη έκθεση στα ΜΜΕ, μπορεί να αποβεί μπούμερανγκ για την εικόνα του πολιτικού της «επόμενης μέρας». Επικέντρωση σε ουσιαστικές και στοχευμένες μιντιακές εκθέσεις, ενδείκνυνται.

Στους πολιτικούς της «επόμενης μέρας» θα πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό των γυναικών σε θέσεις ευθύνης. Απλά, να σημειώσουμε ότι στους 66 Δήμους της Αττικής έχουν εκλεγεί μόνο 3 γυναίκες! Χαμηλά τα ποσοστά συμμετοχής των γυναικών σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης του κράτους. Και σίγουρα δεν αρκεί η ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια.

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας» θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί και στα νέα δεδομένα αλλαγής του πολιτικού μάρκετινγκ που φέρνει η νέα μορφή του κορονοϊού. Αν οι πολίτες αναγκαστούν να παραμείνουν στα σπίτια τους, τότε οι πολιτικοί θα ξεχάσουν την αναντικατάστατη τεχνική επικοινωνίας την γνωστή μας «προσωπική επαφή» με τον πολίτη και θα εφαρμόσουν την επαφή τους μέσα από τη νέα ψηφιακή εποχή. Ο κορονοϊός «σκοτώνει» και τις ανθρώπινες σχέσεις!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Καλή Σαρακοστή και στην πολιτική επικοινωνία. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Καλή Σαρακοστή εύχονται οι χριστιανοί, γιατί έτσι «καθαρίζονται» πνευματικά και σωματικά. Μέρες νηστείας, όπως οι σαράντα μέρες νηστείας το Χριστού στην έρημο. Αυτά τα θρησκευτικά, για την ευχή που ακούμε εδώ και λίγες μέρες από όλους όσοι ασπάζονται τον Χριστιανισμό.

Καλή Σαρακοστή από τις εμφανίσεις των πολιτικών μας, θα έχουμε; Οι ανάγκες των πολυάριθμων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, για τους περισσότερους, παραδοσιακά ή νέας τεχνολογίας, σε συνδυασμό με την επί 24ώρου βάσης λειτουργίας τους, έχουν δημιουργήσει μια τεράστια ζήτηση προσώπων του πολιτικού και life style χώρου. Ιδιαίτερα, σε θέματα επικαιρότητας, κυβερνητικά, αντιπολιτευτικά, δικαστικά, αθλητικά και πολλά ακόμη κοινωνικά γεγονότα. Από γάμους των celebrities μέχρι θέματα που απασχολούν τα ψιλά των εσωτερικών σελίδων των εφημερίδων και περιοδικών.

Το αδηφάγο τηλεοπτικό κοινό, τα καταναλώνει όλα και αμάσητα. Σημαντικά, φλέγοντα και ασήμαντα θέματα της καθημερινότητας.

Στις μέρες μας, το μεταναστευτικό, προσφυγικό, παραδικαστικό, επιδημίες, δημιούργησαν τεράστιο ζήτημα εξεύρεσης προσώπων από καθηγητές ιατρικής, απόστρατους στρατιωτικούς, δικαστικούς, υπουργούς, βουλευτές, αυτοδιοικητικούς, για να καλύψουν την τεράστια ζήτηση σε πάσης φύσεως συνεντεύξεις, κρίσεις και σχολιασμούς.

Φυσικά, εκτός από τις ατομικές συνεντεύξεις και συζητήσεις, έχουμε και τα λεγόμενα talk show με τα οποία έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση των τηλεθεατών, ως συλλογικά «σόου»!

Για μια στιγμή προσοχής και για να ανέβει η αδρεναλίνη «σκάει» ένα τηλεοπτικό σόου, σκηνοθετημένο ή μη, για να «σπάσει» τα νούμερα της τηλεθέασης.

Οι πολιτικοί «μαϊντανοί» ξέρουν καλά το ρόλο τους και την ικανότητα τους να συμπλέκονται με τους κομματικούς αντιπάλους τους, υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων. Άλλωστε, αυτό είναι και το ζητούμενο από τα Μέσα, για να παίρνουν τις προσκλήσεις και να πιάνουν «στασίδι» κάθε μέρα, σε κάθε κανάλι, εκ περιτροπής.

Καλή Σαρακοστή θα πρέπει να είναι η ευχή όλων των τηλεθεατών, προς τους γνωστούς σε όλους εμάς, τοκσοουίτες που μας ζαλίζουν καθημερινά με τη βοερή ανεπάρκεια τους, την ακατάσχετη λαθολογία, την κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων, τη δολοφονία χαρακτήρων, μετατρέποντας μια συλλογική αντιπαράθεση, σε ανθρωποφαγία τις περισσότερες φορές.

Καλή Σαρακοστή ιδιαίτερα σε όσους, οι γνωστές χθεσινές θέσεις τους είναι αντίθετες με τις σημερινές. Να αφήσουν να περάσει ένα χρονικό διάστημα, μέχρι να ξεχαστούν και μετά από την αρχή. Άλλωστε οι κωλοτούμπες είναι της μόδας. Πολλές φορές είναι πιο γρήγορες από τη σκιά τους.

Καλή Σαρακοστή στο πλήθος των πολιτικών σολοικισμών, των ιδεολογικών και εκφραστικών λαθών, από τους καθοδηγητές της κοινής γνώμης που νομίζουν ότι το κέντρο του κόσμου είναι ο περίγυρος τους.

Καλή Σαρακοστή και στον υπερβολικό τρόπο παρουσίασης πολιτικών ασήμαντων γεγονότων ως πλέον σημαντικών, από τα ΜΜΕ που έχουν στην ατζέντα τους. «Δύο μέτρα και δύο σταθμά» χάριν των χορηγών που τα στηρίζουν.

Καλή Σαρακοστή και στα πολιτικά τρολς που κατακλύζουν τοίχους και γεμίζουν παραπολιτικές στήλες, «θεραπαινίδες» κομματικών στόχων, με απώτερο στόχο την ενεργοποίηση ανακλαστικών της κοινωνίας για επίτευξη συγκεκριμένων επιδιώξεων.

Καλή Σαρακοστή στην πολιτική επικοινωνία γιατί το εκλογικό σώμα έχει μπαφιάσει!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Διάφορα, αλλά όχι αδιάφορα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, πόσοι διαβάζουν τα κατεβατά, τα «σεντόνια» των βαθυστόχαστων δήθεν άρθρων, που φιλοξενούνται καθημερινά σε παραδοσιακά και νέας τεχνολογίας έντυπα;

Το ενδιαφέρον των αναγνωστών έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Πολιτικοοικονομικές αναλύσεις, αδιάκοπος βομβαρδισμός πληροφοριών, γλωσσικών εμμονών σε φραστικά τερτίπια, ακαταλαβίστικα για τους περισσότερους αναγνώστες, παραληρήματα, σφραγίζονται με τον τίτλο «αδιάφορα».

Η ευθύνη βαρύνει τους ίδιους τους συντάκτες των άρθρων. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και στη διάχυση των πληροφοριών και ειδήσεων. Ο αναγνώστης κάθε τυπωμένου κειμένου, ειδησεογραφικού, πολιτικού, ενημερωτικού, θέλει να έχει τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης, όπως είναι η αντιμετώπιση από την τηλεόραση. Πληθώρα ειδήσεων σε μικρό χρόνο. Εύπεπτος λόγος, ταχύτητα ενημέρωσης, ένας «φαύλος κύκλος» πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων. Από την ελληνοτουρκική κρίση μέχρι τον γάμο ενός σελέμπριτι. Και όλα αυτά κρίνονται από τους επαΐοντες των τηλεοπτικών ειδήσεων σαν διάφορα, αλλά όχι αδιάφορα.

Η δεξαμενή της τηλεθέασης, έχει μεγάλο εύρος ενδιαφερόντων τηλεθεατών. Από ενεργούς πολίτες, απολιτίκ, ακτιβιστές, μέχρι θεσμικούς παράγοντες, καθηγητές πανεπιστημίων και πάσης φύσεως παρατρεχάμενους στο τηλεοπτικό ζάπινγκ.

Σήμερα, θα ήθελα να παρουσιάσω μια νέα μορφή δημοσιογραφικής αρθρογραφίας, μια απλή άσκηση ενός δήθεν άρθρου με διαφορετική, διάφορη, αλλά όχι αδιάφορη πολιτική θεματολογία. Για παράδειγμα. Μερικά πολιτικά, αλλά πολύ διαφορετικά των παραπολιτικών.

Στον καθημερινό τηλεοπτικό μαραθώνιο της «σαχλαμάρας» με τις φανφάρες και τα φούμαρα που εκστομίζουν για να ξεχωρίσουν διάφοροι φερόμενοι και ως ειδικοί, στα αδιέξοδα και ζέοντα προβλήματα της χώρας, όπως το Μακεδονικό, ελληνοτουρκικό, μεταναστευτικό, προσφυγικό, παραδικαστικό, αθλητικό και άλλα της επικαιρότητας, οι τηλεθεατές έχουν ένα μόνο όπλο άμυνας. Το τηλεκοντρόλ!

Σε πιθανή ερώτηση «φωτεινά μυαλά» ή «πρακτικά μυαλά» στην πολιτική, η απάντηση είναι απλή. Χορτάσαμε από «φωτεινά μυαλά» με μεταπτυχιακά και ντοκτορά που μας εκπαιδεύουν, μας διδάσκουν και μας καθοδηγούν μόνο «επί χάρτου». Θέλουμε «ψημένους» πολιτικούς θέλουμε μάνατζερ, θέλουμε «βοσκούς» που ξέρουν να οδηγούν το «ποίμνιο». Να δίνουν μάχες στα προκεχωρημένα χαρακώματα και όχι στα της οπισθοφυλακής!

Άγραφοι νόμοι. Στην πολιτική μεγαλύτερη δύναμη από την προπαγάνδα έχουν οι βιωματικές εμπειρίες. Ζούμε στην εποχή του story telling και το χειροπιαστό παράδειγμα υπερτερεί όλων των μορφών επικοινωνίας. Και ένας ακόμη άγραφος νόμος. Αν ένας πολιτικός θέλει να μείνει στην ιστορία, θα πρέπει κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας, εκτός από το να ακολουθεί υπεύθυνη πολιτική στάση, πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, όταν πρόκειται να πάρει, σε μια κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, μια ιστορική απόφαση που θα «ταυτιστεί» μαζί του. Και για κάθε πολιτικό, υπάρχει μόνο μια ιστορική στιγμή. Κάποιοι «έπιασαν» τη στιγμή, κάποιοι άλλοι την «έχασαν» γιατί δεν την είδαν, ή «κιότεψαν». Και στην πολιτική, η ζωή είναι στιγμές!

Δεν γνωρίζω αν αυτή η νέα απλή άσκηση γραφής και παρουσίασης ενός πολιτικού άρθρου βρει μιμητές.

Θέλω όμως να πιστεύω ότι αξίζει το χαρτί και μελάνι της εκτύπωσης! Και φυσικά, αξίζει να διαβαστεί.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τα πολιτικά «παυσίπονα»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πρόκειται για τα συνηθισμένα πολιτικά «παυσίπονα» που βρίσκονται σε εντελώς ξεχωριστά σημεία από τα γνωστά παυσίπονα για τον βήχα, τον πυρετό και άλλες ιώσεις.

Τα πολιτικά «παυσίπονα» βρίσκονται στις ειδήσεις των τηλεοράσεων, ραδιοφώνων, στις σελίδες των εφημερίδων και χορηγούνται χωρίς συνταγή ιατρού αλλά κατόπιν δήλωσης ενός κυβερνητικού ή κομματικού εκπροσώπου για τον κατευνασμό κοινωνικών απαιτήσεων, αποπροσανατολισμό από τα ζέοντα προβλήματα ακόμη και για την εικονική «θεραπεία» κοινωνικά ευπαθών ομάδων.

Δυστυχώς οι περισσότεροι εξ ημών, δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε, προκειμένου να αποφεύγουμε πιθανές από τις ανωτέρω παρενέργειες.

Πολιτικά αναλγητικά που στόχο έχουν να καταπραΰνουν, να καλύπτουν κάθε πολιτική αβελτηρία, βήμα προς βήμα. Με μια δήλωση του εκπροσώπου της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, διεγείρονται τα αντανακλαστικά των πολιτών προς την επιθυμητή στόχευση.

Αντίθετα με τα κοινά παυσίπονα, η κατάχρηση των πολιτικών «παυσίπονων», δεν προκαλούν εξάρτηση, εθισμό, έχουν πάντα «άμεση δράση» και η επίδραση τους υποχωρεί αμέσως μετά τη λύση του προβλήματος. Φυσικά αν γίνει υπέρβαση της συνιστώμενης δοσολογία, ένα πολιτικό «παυσίπονο» για κάθε πρόβλημα, υπάρχουν παρενέργειες όπως η έλλειψη εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας από τους πολίτες προς τον χορηγούντα το πολιτικό «παυσίπονο», πολιτικό φορέα.

Τα πολιτικά «παυσίπονα» είναι μονόδρομος, για κάθε πολιτικό φορέα, που επιδιώκει τη μακροημέρευση του. Είναι γνωστό ότι το εφικτό από έναν πολιτικό φορέα δεν ταυτίζεται με το επιθυμητό των πολιτών, αρκετές φορές και οι γνωστές προεκλογικές δεσμεύσεις, επινοήματα, ευφυολογήματα χωρίς αντίκρισμα, δεν μπορούν να καταπολεμηθούν στη συνέχεια, χωρίς τα κατάλληλα αναλγητικά.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι όταν οι πολίτες, λόγω υπερβολικής χρήσης και μεγάλης δοσολογίας πολιτικών «παυσίπονων», να έχουν αναπτύξει αντισώματα και να απορρίπτουν το δικό μας «παυσίπονο», με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται το πρόβλημα.

Είναι σημαντικό, πριν δώσουμε την πολιτική φαρμακευτική αγωγή, να συμβουλευόμαστε τους ειδικούς επιστήμονες όπως επικοινωνιολόγους, ψυχολόγους, πολιτικούς αναλυτές, για το είδος του πολιτικού «παυσίπονου» και την ακριβή δοσολογία, για να αποφευχθούν περαιτέρω παρενέργειες απόρριψης και για να μπορέσει να «δράσει» αποτελεσματικά!

Στην πολιτική, τα πολιτικά «παυσίπονα» δεν μπορούν να αγνοηθούν τελείως. Σίγουρα θα υπάρξουν περιπτώσεις «πόνου» λόγω αφόρητων πιέσεων από εξωγενείς παράγοντες. Με φειδώ, παροχή προς τους πολίτες των πολιτικών «παυσίπονων». Κίνδυνος «στρεβλώσεων»! Πρόσκαιρα ανακουφίζουν, αλλά το «χάπι» κάνει τον κύκλο του και το πρόβλημα επανέρχεται και απαιτείται άμεση αντιμετώπιση.

Η πολιτική «ίαση» θα επιτευχθεί όταν ο ιός καταπολεμηθεί από τη ρίζα του.

Το πολιτικό «παυσίπονο» για την ίαση κάθε πολιτικού προβλήματος, είναι η ανάληψη ευθύνης και πολιτικού κόστους. Είναι το πολιτικό «παυσίπονο» με έξτρα δόση αναλγητικού.

Θανάσης Παμαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τα δικά μας «Παράσιτα»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Απόλυτη ανατροπή της βραδιάς απονομής των Όσκαρ, από την ταινία τα «Παράσιτα». Κέρδισαν τις ακριβές χολιγουντιανές παραγωγές βγαίνοντας από τους «υπονόμους» της ζωής και σάρωσαν, με τέσσερα βραβεία. Μια ταινία από την Νότια Κορέα, κατατρόπωσε το φημισμένο Χόλυγουντ.

Στη χώρα μας, όπου τα «παράσιτα» αφθονούν, έχει προβλεφθεί διαγωνιστικός θεσμός να αποδώσει τα αντίστοιχα αγαλματίδια των Όσκαρ; Ο ανταγωνισμός θα ήταν πολύ σκληρός μια και θα έπαιρναν μέρος χιλιάδες συμμετέχοντες. Πραγματικά «παράσιτα»!

«Παράσιτα» που καλλιεργούνται πολύ στα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης, και εμφανίζονται κυρίως σε πάσης φύσεως μεταμεσονύκτιες συζητήσεις, αλλά και σε έρευνες, ρεπορτάζ και συνεντεύξεις καφενειακού και πεζοδρομιακού τύπου. Τα «Παράσιτα» γίνονται από αγγελιοφόροι, μηνύματα και επηρεάζουν ιδιαίτερα τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες

«Παράσιτα» που «ευδοκιμούν» σε θερμά κλίματα των ποδοσφαιρικών σωματείων έχοντας πολύμορφες διακλαδώσεις με άλλου τύπου «παράσιτα» που φύονται σε έντονες κοινωνικές εξάρσεις και ακούν στο όνομα «συλλογικότητες»!

«Παράσιτα» με ρίζες μακρόβιες, στα δημοσιοϋπαλληλικά εδάφη και διαβιούν τρώγοντας τις σάρκες των υγιών φορολογούμενων πολιτών. Εμφανίζονται και εφορμούν ως οι ακρίδες, κάθε φορά που υπάρχει αλλαγή κυβερνητικής εξουσίας. Πραγματικά «τσουνάμι παρασίτων» που οδηγούν σε τριτοκοσμικές καταστάσεις.

«Παράσιτα» προσωπικοτήτων στο κοινωνικό γίγνεσθαι από «ανώνυμους» που επιδιώκουν να πραγματώσουν μια μύχια επιθυμία τους, να γίνουν «επώνυμοι». Τα «ανώνυμα παράσιτα» υπάρχουν σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις, δεξιώσεις, γκαλά, γάμους, βαπτίσεις αλλά και κηδείες «επωνύμων». Καλλιεργούν στενές σχέσεις με υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, εκδηλώσεων, αλλά και φωτογράφους, που θα αποτυπώσουν μ ια φωτογραφική σχέση του «ανώνυμου» με τον «επώνυμο»!

«Παράσιτα» της πολιτικής και δημοσιογραφικής ζωής του τόπου μας. Λαϊκίζοντα μικρόφωνα κομματικών παρατάξεων, φερέφωνα, παλαιοκομματικοί που έχουν αναγάγει την πολιτική και τη δημοσιογραφία ως επαγγελματική ανέλιξη, αντί του γνωστού λειτουργήματος. Κατά καιρούς, νοιώθουν την ανάγκη του ρετουσαρίσματος και του εκσυγχρονισμού της εικόνας τους, αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι τη διαπίστωση της ανάγκης!

«Παράσιτα» εξ ανάγκης, οι ολοένα και αυξανόμενοι σε αριθμό, συνάνθρωποι μας που πεινάνε και ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Ο τραγέλαφος είναι ότι θεωρούνται αποδιοπομπαίοι από τα «παράσιτα» της πολιτικής που τους έφεραν στην ανέχεια, με πλειστηριασμούς κατοικιών, εξαντλητικές φορολογίες, μειώσει μισθών και αύξηση ανεργίας. Αυτά τα «παράσιτα» εξ ανάγκης είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές μια αληθινής ταινίας. Σε αυτούς πρέπει να δοθούν πολλά Όσκαρ!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Η Οδύσσεια ενός κράτους. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Το σκηνικό της ακραίας πόλωσης που συνεχίζει να διαμορφώνεται ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, ουδόλως ενδιαφέρει τον πολίτη που ασφυκτιά να τα φέρει βόλτα, ούτε οι βαρείς χαρακτηρισμοί για επιστροφή σε «μαύρες» ημέρες παρακολούθησης των πολιτών, καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων, αδιαφάνεια, αναξιοκρατία και πάσης φύσεως κατηγορίες για συστήματα διαπλοκής στο παρελθόντα χρόνο.

Μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα από όλους, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Με μια κοινωνία σε κατάσταση πανικού, για την επιβίωση της, με μια οικονομία στα όρια εμφράγματος, με ανασφάλεια να κυριαρχεί καθημερινά στη ζωή των πολιτών και με ένα κράτος να προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του εν μέσω, προσφυγικών ροών και τουρκικών προκλήσεων.

Όσον  αφορά για τους πολιτικούς ταγούς μας, αυτοί περί των ποδοσφαιρικών τυρβάζουν!

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν έχουν καταλάβει, ότι χρέος τους είναι να αναδεικνύουν και να ικανοποιούν τις ανάγκες και τα αιτήματα των πολιτών και όχι τον τρόπο για να επανεκλεγούν.

Αν πιστεύουν ότι θα επανεκλεγούν, αν κονταροχτυπιούνται στο κοινοβούλιο και στα τηλεοπτικά παράθυρα, ή σηκώνουν «τα γάντια» των προκλήσεων, πλανώνται πλάνην οικτρά! Οι παλιές καλές ημέρες, όπου ο άκρατος λαϊκισμός χωρίς αναστολές, ένα ελκυστικό σύνθημα και ένα «διαφορετικό» επικοινωνιακό κόνσεπτ, αρκούσαν για να κερδίσουν  το ενδιαφέρον των πολιτών, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Σήμερα οι πολίτες θέλουν πολιτικές, που δίνουν απαντήσεις στα καθημερινά τους προβλήματα. Τους φόρους που τους τσακίζουν, τον κίνδυνο να χάσουν το σπίτι τους, την απώλεια της θέσης εργασίας τους, που με τόσο κόπο και θυσίες εξασφάλισαν, το βιός τους που απέκτησαν ή κληρονόμησαν. Ακόμη και για την κλιματική αλλαγή αδιαφορούν, σε μεγάλο βαθμό, και ανησυχούν περισσότερο για τη δική τους αλλαγή επιβίωσης.

Είμαστε μια χώρα απίθανων πολιτικών και πολιτών. Ένας συνδυασμός ατόμων με απίστευτη αλαζονεία, παντελή άγνοια και ποινικοποίηση κάθε αποκλίνουσας άποψης από τη δική τους, και σε μεγάλο βαθμό κατάφορη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Και για του λόγου το αληθές, ρίξτε μια ματιά στην καθημερινότητα. Άλλοτε για γέλια και άλλοτε για κάματα. Ένας θορυβώδης χαρτοπόλεμος ειδήσεων, μας κατακλύζει. Πολιτικοί καβγάδες, ανακύκλωση διαπλοκής, αντεγκλήσεις, φωνασκίες, απίστευτοι συμψηφισμοί, πεζοδρομιακοί διάλογοι, λεξιπενία ταγών, για ψύλλου πήδημα, θεριό ανήμερο η κοινωνία! Η οικονομική κρίση της δεκαετίας, άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της. Άφησε ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικών.

Η σχέση των δύο αυτών μερών είναι ένα «νόμισμα στο αέρα». Να δούμε που θα κάτσει, αν και οι πολίτες αδιαφορούν για την έκβαση και οι πολιτικοί αδυνατούν να σφυγμομετρήσουν την κοινωνία.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η μοναδική στρατηγική διοίκησης του κράτους, από τους μέχρι σήμερα πολιτικούς μας, είναι η στρατηγική του «βλέποντας και κάνοντας». Βλέπουμε τις δημοσκοπήσεις και διορθώνουμε ότι δεν αρέσει τους πολίτες – ψηφοφόρους μας. Χωρίς όραμα, με τετριμμένα συνθήματα περί ισότιμης ανάπτυξης, «συμβόλαια» με το λαό. Συμβόλαιο εξόδου από την πολιτική, πολλών πολιτικών που έφεραν τη χώρα, στα σημερινά χάλια, χρειάζεται!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος