Πρόωρες εκλογές. Μπαμπούλας, Βατερλώ ή διέξοδος;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το γεγονός ότι η χώρα τον τελευταίο χρόνο μετεωρίζεται στο χείλος της αβύσσου είναι γνωστό σε φίλους μας, αλλά και σε εχθρούς. Δεκάδες κεκτημένα αγώνων ανατράπηκαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, ελπίδες και προσδοκίες διαψεύστηκαν. Ζοφερό το παρόν και άδηλο το μέλλος για πολίτες, πολιτικούς, ακόμη και καταξιωμένους αστρολόγους.

Τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί μας, με λόγια ασήμαντα και υποσχέσεις έωλες, ενώ στην αρχή φάνταζαν μεγαλοπρεπείς, στο τέλος πολτοποιήθηκαν στη δίνη των μνημονίων. Τρία στη σειρά αλλά θα έρθει και τέταρτο, ίσως και πέμπτο μια και αξιολογήσεις και προαπαιτούμενα δεν επιτρέπουν να παραμείνουν οι κυβερνήσεις για πολύ χρόνο στο τιμόνι  του κράτους.

Ξορκίζουν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, ίσως και κάποια της αντιπολίτευσης, τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, που αναδύονται στην επιφάνεια με αφορμή τις αγεφύρωτες διαφωνίες στο ασφαλιστικό, αγροτικό νομοσχέδιο που οδήγησαν σε τραγελαφικές καταστάσεις, όπως το κλείσιμο των δρόμων, διαδηλωτές της γραβάτας, και  ρηγμάτωση της κυβερνητικής συνοχής από αρκετούς βουλευτές που βλέπουν τον προσωπικό πολιτικό τους όλεθρο να έρχεται.

Παρόλαυτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και με νέο αρχηγό αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη μεγάλη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα από την κεντρώα φυσική δεξαμενή άντλησης ψήφων.

Με δημοσκοπικές «φυματικές» διαφορές της τάξεως των 1,5 έως 3 μονάδων και με ποσοστό αναποφάσιστων πάνω από είκοσι τοις εκατό, ασφαλή πρόβλεψη του νικητή των πιθανών πρόωρων εκλογών, μόνο το παραβάν της κάλπης μπορεί να δώσει.

Στην παρούσα φάση οι πρόωρες εκλογές είναι πιθανό να μη βρίσκονται στην ατζέντα κανενός από τα δύο βασικά κόμματα της συγκυβέρνησης, αλλά το κλίμα απαισιοδοξίας που έχει εξαπλωθεί στις περισσότερες κοινωνικές ομάδες δεν ανατρέπεται από τις νέες υποσχέσεις για ανάπτυξη της χώρας και από την άλλη μεριά, ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως φάνηκε κι από την πρώτη ομιλία του στη Βουλή, οργανώνεται για δομική αντιπολίτευση και για μια δυναμική προεκλογική κούρσα πρόωρων εκλογών, ρίχνοντας τη δική του ποσότητα λαϊκισμού στο βασικό καύσιμο των media. Ανασταλτικός παράγοντας στην απόφαση για πρόωρες εκλογές είναι η πρόσφατη εμπειρία του παρελθόντος ότι πρόωρες εκλογές – εν μέσω μνημονίων – δεν αποτελούν ασφαλή επιλογή για κανέναν.

Τα περιθώρια όμως για την κυβέρνηση στενεύουν και δεν θα μπορεί σε λίγο να συνεχίσει την αριστερή ρητορεία, τη διαχείριση των μεταρρυθμίσεων αλά καρτ και το μελλοντικό σχεδιασμό της χώρας με το γνωστό σύστημα αλαλούμ, ή όσα πάνε κι όσα έρθουν. Ούτως ή άλλως οι άλλοι φταίνε!

Η μέχρι σήμερα διγλωσσία της που της εξασφάλισε την πολιτική της επιβίωση, δεν έχει άλλα περιθώρια να δουλέψει, όσο ο ταχυδρόμος φέρνει χαράτσια και όχι γράμματα και όσο ακόμη πιστεύουν ότι σύμπασα η ανθρωπότητα, ελληνική και ευρωπαϊκή οφείλει να είναι στρατευμένη στην εκτόξευση του μεγαλείου της αριστερής δόξας που πρεσβεύουν!

Η απάντηση στην ερώτηση αν οι πρόωρες εκλογές, είναι Μπαμπούλας, Βατερλώ ή διέξοδος, είναι απλή. Ότι εγγυάται πρωτογενές πλεόνασμα οικογενειακού εισοδήματος. Άρα, διέξοδος αλλά με πιο σωστή επιλογή ψήφου, αυτή τη φορά!

Πολιτικοί πανελίστες. H νέα φυλή των media.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Βραδινές ενημερωτικές εκπομπές, αλλά και πρωινές με αρκετά πολιτικά, οικονομικά και οικογενειακά τηλεοπτικά θέματα συζητούν ακατάπαυστα για την πορεία της καθημερινότητας μας. Πότε  θα βγούμε, αν θα βγούμε από την κρίση και τι μέλλει γενέσθαι για εμάς και τα παιδιά μας. Σε κάθε πάνελ, πασίδηλο είναι, ο ένας να υποστηρίζει τα κυβερνητικά δρώμενα και οι υπόλοιποι να αντιπολιτεύονται. Ο δημοσκοπικός καλπασμός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως είχα προβλέψει στο προηγούμενο άρθρο μου έχει πολλαπλασιάσει τηλεοπτικές συζητήσεις και αναλύσεις για το νέο διαφαινόμενο πολιτικό σκηνικό από παλιούς και νέους πανελίστες. Επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, κομματικά στελέχη ακόμη και επώνυμους από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Ζούμε σε μια τηλεοπτική δημοκρατία όπου ενδημεί ένας τεράστιος αριθμός ειδικών που κατακλύζουν τα σαλόνια μας και φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν στις τελευταίες σκέψεις πριν κοιμηθούμε. Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες οι προσκεκλημένοι σε πολιτικές τηλεοπτικές συζητήσεις έχουν και αμοιβή, αντίθετα στα δικά μας Μέσα βάζεις μέσον για να βγεις στο γυαλί. Θεωρείται εφαλτήριο ανέλιξης για όσους επιζητούν πολιτική καριέρα.

Κάποιοι από τους «παραθυράτους» είναι μορφωμένοι, ευγενείς και τηλεοπτικά ευπαρουσίαστοι, και γίνονται συζητήσεις σε ήρεμους τόνους, άλλοι φωνασκούν συνεχώς, διακόπτουν αγενώς και δυναμιτίζουν την όποια συζήτηση αρχίζει. Εδώ, ο νοήμων τηλεθεατής κάνει ζάπινγκ και πάει σε πιο ήρεμα κανάλια για να αποφύγει χρήση αναλγητικών.

Στις μέρες μας, με τις ξαφνικές αλλαγές που έχουν γίνει στο πολιτικό μας στερέωμα έχουν παρουσιαστεί νέα τηλεοπτικά «φρούτα» που κατακεραυνώνουν τους νέους εκπροσώπους της πολιτικής εξουσίας για ετεροχρονισμένες δράσεις κατηγορώντας τους για παντός είδους παρανομίες.

Διεκδικούν τον τίτλο του τιμητή των πάντων και εκμεταλλευόμενοι τη γενικότερη κρίση στην κοινωνία την πολιτική και τις αξίες της, θέλουν να επηρεάσουν με τη λαϊκίστικη ρητορική τους ένα σημαντικό αλλά κυρίως απογοητευμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που τους ακούει και τους παρακολουθεί, θεωρώντας τους, όπως πιστεύουν, ότι είναι οι ίδιοι αμόλυντοι και αδιάφθοροι.

Κόπτονται σήμερα για την ένδεια των ασφαλιστικών ταμείων και για τη φοροδιαφυγή αλλά πολλοί από αυτούς δεν πλήρωσαν ποτέ ένα ευρώ στην εφορία, ούτε ένσημα σε ασφαλιστικά ταμεία κλείνοντας τις επιχειρήσεις τους εν μια νυκτί.

Χρεοκόπησαν οι εταιρίες που διοικούσαν αλλά κράτησαν το «πορτοφόλι» και τώρα φοράνε τον μανδύα του επαναστάτη και κατήγορου.

Απομεινάρια ενός χρεοκοπημένου πολιτικού και μιντιακού συστήματος εξίσου υπεύθυνο για τη σημερινή κατάντια μας. Παιδιά του λαού με βίλες και πισίνες δίπλα στον άνεργο, στον απροστάτευτο στον κατατρεγμένο.

Ζούμε σε μια εποχή όπου κοσμογονικές αλλαγές δημιουργούν ένα ρευστό σκηνικό και κανένας δεν ξέρει που θα κάτσει η μπίλια. Βρισκόμαστε στο τέλος των ιδεολογιών και τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επαναπροσεγγίσουν τα «χαμένα» ακροατήρια τους με νέους όρους και τρόπους.

Νέα φλερτ θα αναβιώσουν και οι μέχρι τώρα ιδεολογικές γραμμές θα δώσουν τη θέση τους σε νέες αφετηρίες από τις οποίες θα θελήσουν να επωφεληθούν όλοι οι πολιτικοί συνδυασμοί.

Ας είναι λοιπόν προσεκτικοί οι οπαδοί – πανελίστες των μεγαλύτερων κομμάτων μας που χωρίς κανένα μέτρο εκτοξεύουν ρητορικές βολές εκατέρωθεν και με φρασεολογία που δεν συνάδει στον πολιτικό πολιτισμό που επικαλούνται. Να μην ξεκατινιάζονται για ανούσια ζητήματα, στα οποία δεν τους πέφτει και ο λόγος τις περισσότερες φορές.

Αφήστε που μπορεί να διαψευστούν την άλλη στιγμή, μια και οι κομματικές υπερβολές και τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια! Άλλωστε, ποιος εμπιστεύεται  πλέον τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς των κομμάτων και πολλών Μέσων όταν η παραπληροφόρηση τους αποδεικνύεται καθημερινά.

Σταματήστε  λοιπόν τους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς λεονταρισμούς, ρίχνοντας νερό στο μύλο της τηλεθέασης των Μέσων, γιατί κανείς δεν σας ακούει! 

Τα δύσκολα για τον Κυριάκο είναι μπροστά!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Δεν θα αργήσουν να ξεκινήσουν τα όργανα «ροκανίσματος» του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας με στόχο το ποιος θα κάνει «κουμάντο» στην καινούργια παράταξη. «Αόρατα χέρια» της αμφισβήτησης θα προσπαθήσουν να φτιάξουν ένα νέο αντίβαρο και αντίπαλο δέος για να έχουν λόγο στα νέα δρώμενα του κόμματος.

Θα το δείτε, δειλά – δειλά θα αρχίσουν να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας πιθανές υποψηφιότητες που όμως δεν καρποφόρησαν στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές. Ανάμεσα τους πρόσωπα με υψηλή δημοφιλία, ηλικιακή φρεσκάδα και απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια. Νέοι πρώιμοι μνηστήρες που θα καιροφυλακτούν σε κάθε στραβοπάτημα του νέου Προέδρου.

Παράλληλα ξεκίνησε ο βρόμικος πόλεμος λάσπης για τους λεγόμενους στενούς συνεργάτες του προέδρου που η τεχνοκρατική τους αντίληψη στην επικοινωνία συνέβαλλε στον εκλογικό θρίαμβο του προέδρου. Δεν τους συγχωρούν την επιτυχία. Τους «χαλάσανε» τη σούπα που θα σέρβιραν!

Υπάρχουν βέβαια και όσοι βιάζονται να «πάνε ταμείο» όπως λέμε και στο στοίχημα. Να εξασφαλίσουν μια θεσούλα στη νέα διανομή «καρεκλών» στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και τους είδαμε το βράδυ της νίκης να συνωστίζονται στο εκλογικό κέντρο και να στριμώχνονται στα γραφεία του κόμματος αναμένοντας τους πολιτικούς καρπούς της προσπάθειας τους. Χαμαιλέοντες που υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.

Τώρα «πήραμε το μαγαζί» καιρός  να αποκατασταθούμε. Άθλιες συναλλαγές που εγκυμονούν πάντα τον κίνδυνο να είναι το ταμείο μείον, στο τέλος! Και καλά όσοι είχαν εκδηλωθεί, οι άλλοι οι «σιγανοπαπαδιές» πάλι σε πρώτο πλάνο. Αναξιοπρεπείς και χωρίς ίχνος ντροπής κάποιοι χειροκροτητές του νέου Προέδρου!

Όσο για τα Μέσα, συστημικά, αντισυστημικά, έντυπα, ηλεκτρονικά, που όλα πέσανε από τα σύννεφα με την εκλογή του Κυριάκου αλλά ξεκίνησαν άμεσα την «αγιοποίηση» παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος του νέου αρχηγού!

Να δείτε τι έχει να γίνει μόλις η πρώτη δημοσκόπηση δίνει προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό θα γίνει όπως γίνεται κάθε φορά που ένα κόμμα αλλάζει αρχηγό. Θα τον αποθεώσουν. Αναμενόμενο θα πείτε στις πρώτες μέρες της πολιτικής ηγεμονίας του νέου προέδρου. Άλλωστε είναι και οι αδύνατοι κρίκοι στο νομοσχέδιο για την αδειοδότηση των Μέσων. Θέλουν συμμάχους.

Σε καθημερινή ανάγνωση σε τύπο και θέαση σε ηλεκτρονικά μέσα, έχουμε τις δυσκολίες που έχει να διαχειριστεί ο νέος Πρόεδρος από γνωστούς αρθρογράφους και πανελίστες πολιτικών εκπομπών. Τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει, θα ψηφίσει τα νομοσχέδια ασφαλιστικό, αγροτικό και πως θα διαχειριστεί την ενότητα του κόμματος που πιθανόν να αρχίσει να «χλομιάζει» μετά από την απροσδόκητη επικράτηση στην κούρσα διαδοχής του νέου αρχηγού. Και δεν είναι και προβλέψιμος ο νέος αρχηγός στις πρακτικές που θα ακολουθήσει.

Άφησα στο τέλος, το τέλος του Καραμανλισμού, γιατί αυτό μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Οι ιδέες και οι αξίες του Καραμανλισμού δεν πεθαίνουν ποτέ. Για τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας στην απόφαση ψήφου βάρυναν δύο πράγματα. Η ανανέωση του κόμματος και ο νικητής στην επόμενη εκλογική μάχη με τον Αλέξη. Ούτε ο Καραμανλισμός, ούτε άλλα κουραφέξαλα!

Και ο νέος αρχηγός είχε δύο στα δύο. Είναι νέος, πολύ μορφωμένος, με καθαρές θέσεις. Ένας πραγματικός Ηγέτης. Γι αυτό και ξεκίνησαν να «τρολάρουν» κάποιοι εναντίον του. Είναι ορατός ο κίνδυνος να πάρει δημοσκοπικό «κεφάλι» σε πρώτη φάση η Νέα Δημοκρατία και θα είναι δύσκολο να ανακοπεί η πρωτιά της στις επόμενες εκλογές. 

Ο Σουν Τζου και τα χαρακτηριστικά του νικητή της Κυριακής

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ήδη βρισκόμαστε στο παρά πέντε πριν ανοίξουν οι κάλπες της δεύτερης Κυριακής για την εκλογή του Προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είμαστε στην τελική ευθεία προς τη νίκη ενός εκ των δύο μονομάχων.

Ο πιο έμπειρος στρατηγός, σύμφωνα με τον κινέζο στρατηγός Σουν Τζου έχει καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας χαράξει και έχει ακολουθήσει με συνέπεια τη στρατηγική που θα του αποφέρει το ποθητό αποτέλεσμα τη ΝΙΚΗ και σύμφωνα με τον Σουν Τζου τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν το νικητή της Κυριακής είναι τα ακόλουθα:

• Πρώτον θα νικήσει ο υποψήφιος που καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας δεν αναλώθηκε σε αρνητικές επιθέσεις ενάντια στον αντίπαλο του. Ιδιαίτερα αν είχε με το μέρος του ευνοϊκά τα δημοσκοπικά ευρήματα. Ακολουθούσε τη δική του προσωπική στρατηγική.

• Δεύτερον θα νικήσει εκείνος ο υποψήφιος που κατάφερε να εκμεταλλευθεί τουλάχιστον ένα λάθος του αντιπάλου του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.  Μια ατυχής δήλωση, ένα στραβοπάτημα, μια κρυμμένη αποκάλυψη από το παρελθόν, είναι δυνατά χαρτιά για τη μεγιστοποίηση των ωφελειών ενός μονομάχου, χρησιμοποιώντας τα σε κατάλληλες στιγμές. Άλλωστε ευνοϊκές συγκυρίες αναφοράς του λάθους πάντα υπάρχουν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Σύμφωνα δε με την αμερικανική σχολή πολιτικής επικοινωνίας get away strategy, η αρνητική επίθεση κορυφώνεται λίγες μέρες ή και ώρες πριν την τελική μάχη.

• Τρίτο χαρακτηριστικό του νικητή είναι η δημιουργία «συμμαχιών» και ο χειρισμός τους από τον επικεφαλής μονομάχο. Η πληθώρα συνεργασιών δεν εξασφαλίζει τη νίκη, αλλά απαιτείται ο αποτελεσματικός συντονισμός με στόχο να δουλεύουν όλοι για ένα κοινό στόχο. Θα νικήσει μόνο αν όλο το επιτελείο του υποψήφιου διακατέχεται από το ίδιο πνεύμα σε όλα του τα επίπεδα.

Και μερικά ακόμη τελευταία χαρακτηριστικά, που έχει δείξει ο υποψήφιος καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, σύμφωνα με τον Σουν Τζου, είναι, το ηγετικό προφίλ, οι διοικητικές ικανότητες, η αποφασιστικότητα και η σθεναρή του θέση απέναντι σε κενού περιεχομένου παρεμβάσεις από επίδοξους αυλικούς και κολλητούς.

Από Δευτέρα αθρογράφοι και ειδικοί της πολιτικής επικοινωνίας θα μας «πήξουν» με τις βαθυστόχαστες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις τους για τα αίτια της νίκης του ενός και της ήττας του άλλου.

Επίθετα, ετικέτες, εξηγήσεις περί κεντροδεξιάς, και μεσαίου χώρου. Εκλογές ίσον πόλεμος και οι ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις έχουν σταματήσει προ πολλού να ισχύουν. Οι κοινωνίες άλλαξαν, οι ψηφοφόροι είναι απρόβλεπτοι. Έτσι, «πας προφήτης μετά Χριστόν εστί…».

Θα δούμε αν θα επιβεβαιωθούν και τα χαρακτηριστικά του  νικητή όπως τα έχει γράψει πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο κινέζος στρατηγός Σουν Τζου.

Κυριακή κοντή γιορτή!

Το αρνί, το μαντρί και ο κακός λύκος.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ένας ακήρυχτος πόλεμος στην εσωκομματική μάχη της ΝΔ με φήμες, παρεμβάσεις, δημόσιες δηλώσεις, διαρροές, χτυπήματα ύπουλα, υπόγεια και κάτω από τη μέση θα διακοπεί για λίγο λόγω των ημιτελικών εκλογής των μονομάχων και θα συνεχιστεί μέχρι τελικής εξόντωσης στην τελική σύγκρουση.

Και όλα αυτά κάτω από τις «σκιές» επιφανών πολιτικών ανδρών που «μιλάνε» με κολλητούς και κύκλους.

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα επισημάνει ότι η παράταξη της ΝΔ με το ειδικό βάρος που διαθέτουν τα προβεβλημένα στελέχη της δεν μπορεί να έχει κοινά αποδεκτή ηγεσία. Η μόνη εφεδρεία που διαθέτει, το μόνο κεφάλαιο της παράταξης όπως διατυμπανίζεται από τους γνωστούς αγνώστους κύκλους ως ο φυσικός ηγέτης του χώρου δε δείχνει να ενδιαφέρεται για την ώρα, ίσως να περιμένει το τέλος, τη διάλυση της παράταξης για να την επανασυνθέσει. Μέσα σ’ αυτή την αβεβαιότητα είναι παγιδευμένος ο μικρόκοσμος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κρίση στην οποία έχει περιέλθει είναι σύνθετη και δεν θα δοθεί λύση ακόμη κι αν βρεθεί η πιο επιφανής προσωπικότητα για να ηγηθεί

Η ΝΔ έχει αποκοπεί από τη ζώσα πραγματικότητα, οι πολίτες θέλουν να εκφραστούν από το νέο απορρίπτοντας κάθε τι που θυμίζει το παλιό και παραδοσιακό, ούτε να το ακούν, ούτε και να το βλέπουν.

Η εκλογή νέου αρχηγού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν η παράταξη ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο, περιοριζόμενη σε μια μάχη χαρακωμάτων για τη διαφύλαξη της δεύτερης θέσης και επαναλαμβάνοντας τις τετριμμένες θέσεις και προτάσεις για τα μεγάλα προβλήματα των πολιτών.

Στις μέρες μας η ανάγκη της προσωπικής και συλλογικής επιβίωσης είναι ισχυρότερη από τις ιδεολογίες και από τις σκουριασμένες πολιτικές επετηρίδες.

Οι πολίτες στην κυριολεξία είναι στα κάγκελα και ενώ για πολλούς πολιτικούς τα ποσοστά ανεργίας ή τα κόκκινα δάνεια είναι μόνο αριθμοί προς ανάγνωση, για τους πολίτες είναι εφιάλτης, δάκρυα και πόνος.

Όσο για το «μπάχαλο» ασυνεννοησίας που επικρατεί μεταξύ του κουαρτέτου των υποψηφίων, αρκεί να σημειωθεί η άρνηση υποψηφίου για ντιμπέιτ ή ακόμη και μια κοινή τους φωτογράφιση με ένα μήνυμα ενότητας. Λέτε να «πονάνε» περισσότερο για την εικόνα της παράταξης ή για την προσωπική τους;

Όσοι την ενότητα την επικαλούνται μόνο στις ομιλίες τους γιατί έχουν άλλα σχέδια για την επόμενη μέρα, καλό θα είναι όμως να θυμηθούν την γνωστή φράση, με το αρνί και το μαντρί. Όσο για το λύκο, όλοι τον ξέρουμε.  

Τα παραλειπόμενα μιας χρονιάς.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Περασμένα αλλά όχι ξεχασμένα θα μείνουν όλα όσα έγιναν τη χρονιά που μας πέρασε και έγιναν πάρα πολλά και στην πολιτική και στην οικονομία και στην κοινωνία.

Στην πολιτική είχαμε πρώτη φορά αλλά και δεύτερη αριστερά στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας. Είχαμε δημοψήφισμα στο οποίο οι κάλπες «γέννησαν» ΟΧΙ, αλλά στο νεογέννητο δόθηκε το όνομα ΝΑΙ. Είχαμε capital controls των τραπεζών μετά από ένα ευχάριστο chicken game. Είχαμε μειώσεις μισθών, συντάξεων αλλά και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την τιμή των «συνδικαλιστικών» όπλων. Είχαμε ακόμη και τρίτο επάρατο μνημόνιο. Είχαμε και τι δεν είχαμε από την κυβέρνηση της πρώτης και της δεύτερης φοράς αριστεράς και δυστυχώς δεν έχει τελειώσει ακόμη ο χρόνος για να δούμε τι άλλο θα μας επιφυλάξει!

Σίγουρα η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά θα έχει συνειδητοποιήσει πόσο «βαριά είναι η καλογερική» όπως λέει μια παροιμία, σε αντίθεση με αυτό που έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Μια εποχή με υποσχέσεις για μεγάλες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με κατάργηση όλων των φόρων, με «σκίσιμο» των μνημονίων και όχι των πορτοφολιών μας, όπως γίνεται ένα χρόνο τώρα.

Στην κυριολεξία η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά μας «παίρνει κάθε μπουκιά από το στόμα» αφήνοντας μας νηστικούς και άφωνους. Σε συνεργασία φυσικά με το άλλοτε κραταιό κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης που έχει βάλει στόχο τη θέση της ελάσσονος!

Στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση τα πάντα είναι αίολα, βαριά και ασήκωτα. Στο ύψος των περιστάσεων ο μόνος που μπορεί να σταθεί είναι ο αλήστου μνήμης των δημοσκοπήσεων ΚΑΝΕΝΑΣ.

Στην οικονομία χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, πτώχευσαν και όσες ακόμη επιβιώνουν, είναι σε «μηχανική» υποστήριξη με ελάχιστο το οξυγόνο  ρευστού χρήματος.

Το κράτος χρωστάει σε ιδιώτες, οι ιδιώτες χρωστάνε στο κράτος και τανάπαλιν. Οι βασικοί πυλώνες διαπλοκής και διαφθοράς ζουν και βασιλεύουν ακλόνητοι και «κομματικές συμμορίες» έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν το κράτος με αντικαταστάσεις του διοικητικού στελεχιακού δυναμικού.

Δεν είναι προβοκατόρικη υπερβολή είναι σίγουρα μια πιστοποίηση ίσως καταθλιπτική αλλά σίγουρα ρεαλιστική. Και δυστυχώς το ραβδί της Κίρκης δεν το έχουν οι πολιτικοί μας για να μεταμορφώσουν, να αλλάξουν την εικόνα για μια καλύτερη ζωή.

Θα πάμε στο νέο χρόνο με βάρκα την ελπίδα σε «άγνωστα και επικίνδυνα» νερά. Ο Θεός να μας φυλάει!

Οι Αισιόδοξοι, οι Απαισιόδοξοι και οι Ρεαλιστές, του Νέου Χρόνου!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στη χρονιά που φτάνει στο τέλος και μετά από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, φάνηκε ξεκάθαρα η απαξίωση που έδειξαν οι πολίτες στους πολιτικούς με την επιλογή των «εκλεκτών» τους για την εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο.

Η λογική της «ψήφου-χαβαλέ» της «αντισυστημικής» ή της «απολιτίκ – ψήφου» έπιασε τόπο και σίγουρα θα μας κατατρέχει και στις επόμενες εκλογές, εθνικές, αυτοδιοικητικές ή ακόμη και εσωκομματικές αλλά με τη νέα μορφή ψήφου, την «ψήφο Τσιπροανατροπής» μια και οι τέσσερις υποψήφιοι κομπορρημονούν ότι θα το καταφέρουν!

Φυσικά πρόωρες εκλογές στην παρούσα φάση είναι το πιο πιθανό να μην βρίσκονται στην ατζέντα κανενός κόμματος, μια και εκλογές εν μέσω τρίτου μνημονίου δεν αποτελούν ασφαλή επιλογή για την πορεία της χώρας την επόμενη χρονιά.

Έτσι, μπαίνουμε σε λίγο στο νέο χρόνο με μια κυβέρνηση που «παραπαίει», δεν θα αντέξει λένε οι απαισιόδοξοι να βγάλει τα «κάστανα» του ασφαλιστικού από τη φωτιά. Ούτε να βάλει το χέρι της στο «λάκκο με τα φίδια» του αγροτικού. Όσο για το grexit, αυτό περιμένει ανυπόμονα να μας έρθει με τη νέα χρονιά! Και με μια αντιπολίτευση εγκλωβισμένη στον «μικρόκοσμο» της, στις παθογένειες της, σε μια γαλάζια παρασκηνιακή καμαρίλα.

Θετική σκέψη, θα έρθουν καλύτερες μέρες, θα γυρίσει ο τροχός και άλλα τέτοια θα ακούσουμε με την έλευση του νέου χρόνου από τους αισιόδοξους με στόχο να κρατήσουν το φρόνημα της αισιοδοξίας σε υψηλά επίπεδα γιατί καιροφυλακτούν αυτοχειρίες, αν και σε προσωπικό επίπεδο λίγοι πιστεύουν το αληθές του αξιώματος.

Άλλωστε η διαφορά μεταξύ αισιόδοξου και απαισιόδοξου, σύμφωνα με αμερικανό μυθολόγο, είναι «ο αισιόδοξος βλέπει μόνο την καρυδόψιχα, ο απαισιόδοξος το σκληρό καρύδι ολόκληρο».

Όμως εκτός από τους αισιόδοξους και απαισιόδοξους, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία. Είναι οι ρεαλιστές. Όλοι όσοι βλέπουν ότι η ζυγαριά κλείνει προς την απαισιόδοξη μεριά και θα αλλάξει ρότα όχι με το «θαύμα» που περιμένουν οι αισιόδοξοι, ούτε με τη διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης, αλλά με άσκηση μιας πολιτικής με όραμα και στόχους που λείπει τα τελευταία χρόνια. Μπορεί και να έχουν δίκιο γιατί με τα νέα οικονομικά μέτρα που μπαίνουν στη ζωή μας το νέο χρόνο, μόνο τρόφιμος φρενοκομείου θα τον έβλεπε με αισιοδοξία.

Όσοι «φλύαρα» αισιοδοξούν για τη νέα χρονιά είναι ή οι πολιτικοί μας με τους παχυλούς μισθούς και επιδόματα ή οι «λίγοι» βολεμένοι λόγω ειδικών συνθηκών. Όλοι τους ζουν σε άλλο κόσμο, σε άλλη χώρα!

Η δε αλληλεγγύη που πρόσφατα ανακαλύφθηκε, λόγω ανυπαρξίας της κρατικής αρωγής, είναι η ελπίδα της ανθρωπιάς που έλειπε ή είναι ο φόβος ότι ίσως γρήγορα βρεθούμε στην ίδια θέση…;

Αν πραγματικά τόσα χρόνια η κρίση μας έκανε περισσότερο ανθρώπους και στους πολλούς υπάρχει πλέον το ΕΜΕΙΣ και όχι το ΕΓΩ, θα το δούμε στη διαφάνεια των νέων φορολογικών μας δηλώσεων και όχι στη φιλανθρωπία μεταχειρισμένων ρούχων και κλινοσκεπασμάτων που μας πιάνουν χώρο…

Εύχομαι το τέλος της νέα χρονιάς του 2016 να μη φύγει με «κατάρες» όπως φεύγει και ο παλιός χρόνος το 2015. Εδώ θα είμαστε να τα λέμε!

Η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να πάει αδιάβαστη!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Τι κρύβει η κουρτίνα 2 της ΝΔ» είχα επισημάνει τη πιθανότητα διάσπασης του κόμματος της ΝΔ είτε από ατύχημα, είτε από προσχεδιασμένο σχέδιο. Και αυτό θα το βλέπαμε μόλις άνοιγε η κουρτίνα 2 την επόμενη των εκλογών. Ατύχημα έγινε, εκλογές δεν έγιναν αλλά απάντηση δε δόθηκε αν ήταν τυχαίο το ατύχημα ή προσχεδιασμένο. Μαλλιά κουβάρια γίνανε οι ιθύνοντες της εκλογικής διαδικασίας, όμως πέπλο μυστηρίου καλύπτει ακόμη τις κρυφές προθέσεις πολλών πρωταγωνιστών και κομπάρσων της εκλογικής μάχης για την ανάδειξη του Προέδρου του κόμματος. Η ΝΔ έκανε ένα μεγάλο άλμα, αλλά το έκανε στο κενό και κινδυνεύει να πάει αδιάβαστη! Στη συνέχεια θα δούμε αν ήταν ένα άλμα προσχεδιασμένο ή από ασχετοσύνη και ανικανότητα αντίληψης των επιπτώσεων του.

Σε πολιτική ανυπαρξία έχει περιέλθει πλέον το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα μάτια των μόνιμων ψηφοφόρων αλλά και των περιστασιακών ψηφοφόρων της.

Σαράντα ένα χρόνια πρωταγωνίστησε στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου περισσότερο ως διαχειριστής των δικών της προβλημάτων και όχι της κοινωνίας, εξαιρουμένης της περιόδου διακυβέρνησης του τόπου από τον αείμνηστο ιδρυτή της και την ένταξη της χώρας στην ευρωπαϊκή πορεία. Αυτό επικαλείται συνεχώς σαράντα ένα χρόνια αλλά δεν συγκινεί πλέον.

Σαράντα ένα χρόνια μετά, κινδυνεύει να πάει αδιάβαστη. Νομοτελειακά ζυγώνει η ώρα της διάσπασης της σε ένα, δύο ή και περισσότερα μικρά κόμματα. Στα ήδη αρκετά κόμματα της λεγόμενης κεντροδεξιάς, αναμένεται να προστεθεί ένας νέος ακόμη πολιτικός φορέας που να καλύπτει το χώρο από τη δεξιά της ΝΔ μέχρι αριστερά της Χ.Α. Ένας πολιτικός χώρος που κάλυπτε το ΛΑΟΣ σε μεγάλο βαθμό πριν από τη συρρίκνωση τους.

Φυσικά οι εσωκομματικές αναταράξεις της ΝΔ αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Στα απαξιωτικά επίθετα με τα οποία χαρακτήριζαν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως κόμμα διαπλοκής, αδιαφάνειας, βαρονιών, φατριών και άλλων παρεμφερών προστέθηκε και αυτό της ανικανότητας. Άραγε ποιος θα την εμπιστευθεί να κυβερνήσει όταν δεν μπορεί να κάνει ούτε εσωκομματικές εκλογές. Μια μομφή αποτυχίας που θα ακολουθεί για πολύ το κόμμα της ΝΔ ιδιαίτερα αν δεν καταφέρει να την ανατρέψει κάνοντας υποδειγματικές τις νέες εκλογές αρχηγού, όποτε κι αν γίνουν!

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη δυσχερή θέση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα της ΝΔ αλλά και για το ζοφερό μέλλον που την περιμένει, έχουν όλοι οι υποψήφιοι μνηστήρες του προεδρικού της θώκου. Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, αλλά όλοι έχουν ευθύνη.

Η κοινωνία βρίσκεται στα κάγκελα λόγω των δύσκολων οικονομικών μέτρων και οι υποψήφιοι αρχηγοί και οι αυλές τους «ξεκατινιάζονται» μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα προς τέρψη των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων και ιδιαίτερα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που αφέθηκε να παίζει μπάλα μόνη της στο γήπεδο.

Η ΝΔ μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι που πλέει στο άγνωστο και με σφοδρή καταιγίδα. Αυτονόητο είναι, αν δεν αλλάξει ρότα, έστω και την τελευταία στιγμή, να βυθιστεί όπως ο Τιτανικός ή το καλύτερο να πέσει σε ξέρα και να χάσει ένα μέρος του πλοίου και αρκετούς επιβάτες. Το τοπίο είναι θολό και ή ομίχλη πυκνή. Το καράβι ακυβέρνητο και ο καπετάνιος αναζητείται. Τεκτονικές παγκόσμιες αλλαγές απειλούν την ειρήνη και σταθερότητα της Ευρώπης αλλά και άλλων κρατών. Το να μείνουμε ως χώρα στο απυρόβλητο δεν είναι ούτε αυτονόητο, ούτε εύκολο. Αν μπούμε κι εμείς στο μάτι του κυκλώνα, αν πέσουμε στο γκρεμό, τότε κάθε εμφύλιος εσωκομματικός ή πολιτικές μάχες για την διατήρηση της εξουσίας, θα εξηγούνται με όρους ψυχιατρικής.

Κάτι που θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους όλοι όσου έχουν την ευθύνη να παραμείνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αξιωματική Αντιπολίτευση και όχι ελάσσονος!

Τι κρύβει η «κουρτίνα 2» την Κυριακή των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Είναι πασίδηλη η ανάγκη της ύπαρξης μιας μεγάλης κεντροδεξιάς αντιπολίτευση και ο ηγέτης της που θα αναδειχθεί από την κάλπη, να έχει την αποδοχή της μεγαλύτερης πλειοψηφίας των μελών, των παραδοσιακών ψηφοφόρων του κόμματος αλλά και των «περαστικών» που είδαν «ανοιχτή» κάλπη και μπήκαν! Διαφορετικά ο κίνδυνος της διάσπασης είναι μεγάλος και η δυνατότητα του κόμματος να συνεχίσει ενωμένη την επόμενη μέρα, τίθεται «εν αμφιβόλω»!

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα γράψει ότι ο Έλληνας πολιτικός είναι ένα ισχυρό brand name. Κάθε κομματικός συνδυασμός για να προχωρήσει και να πετύχει τους στόχους του βασίζεται πάντα στις ικανότητες του αρχηγού του. Βέβαια και ο αρχηγός του κόμματος είναι ο «καθρέφτης» των μελών του, όπως, ότι και ο λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Πρέπει να «ταυτίζεται» μαζί τους. Με το προφίλ των ψηφοφόρων που θέλει να εκπροσωπήσει.

Όμως στη σημερινή δεινή οικονομική αλλά και πολιτική κατάσταση της χώρας μας, σε συνδυασμό με τις νέες θεωρήσεις των ψηφοφόρων για την εικόνα και τα νέα προσόντα των πολιτικών της νέας εποχής, η αναγκαιότητα μιας νέας «ελίτ» πολιτικών είναι πολύ μεγάλη.

Στο σύνολο τους οι υποψήφιοι «μνηστήρες» της ΝΔ διαγκωνίζονται κατά κύριο λόγο στο πεδίο της καταλληλότητας απέναντι στον μέχρι στιγμής ανίκητο «αντίπαλο» τους τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Προσδιορίζονται οι ίδιοι από την ταυτότητα του αντιπάλου τους. Αστείος λόγος για να ψηφίσει κάποιος, κάποιον που αυτοπροσδιορίζεται ετεροπροσδιοριζόμενος!

Από την άλλη μεριά, μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι στα «κάγκελα», δεν εμπιστεύεται κανένα θεσμό, καθημερινά απαξιώνει πολιτικά πρόσωπα, δεν επηρεάζεται από καμιά πηγή πληροφόρησης και ιδιαίτερα από τα λεγόμενα συστημικά μέσα και αδιαφορεί σε μεγάλο βαθμό για τα ηγετικά προβλήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έτσι αρκετοί παραδοσιακοί ψηφοφόροι της ΝΔ δεν θεωρούν απαραίτητη τη συμμετοχή τους στις εσωκομματικές εκλογές, με φυσικό επακόλουθο η τελική έκβαση της μάχης να κριθεί και από «περαστικούς» ψηφοφόρους άλλων κομμάτων. Μερικοί από αυτούς ίσως κάποτε να είχαν ψηφίσει τη Νέα Δημοκρατία, αλλά με το να ψηφίσουν τον νέο αρχηγό της, δε σημαίνει ότι επαναπατρίστηκαν! Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα της εκλογής αρχηγού από τη «βάση» όταν δεν ξέρουμε τη «βάση»!

Στη φάση που βρίσκεται η ΝΔ θα έπρεπε να κάνει το μεγάλο άλμα. Να ξαναγράψει ιστορία με επιφανή ηγετική προσωπικότητα για αρχηγό για να αφυπνίσει με δυναμική την παράταξη και τους ψηφοφόρους της. Να κυριαρχήσει το Ένας για Όλους και Όλοι για Έναν, και όχι το ο καθένας για την «πάρτη» του όπως και θα φανεί από την επόμενη των εκλογών λόγω συμμαχιών, ισορροπιών, και δεσμεύσεων των υποψηφίων αρχηγών.

Προς το παρόν αυτό που πρέπει να επιτευχθεί, είναι η ενότητα του κόμματος και η παραμονή του στη δεύτερη θέση. Και τα δύο, δεν είναι ούτε εύκολα, ούτε αυτονόητα! Τη Δευτέρα θα ανοίξει η «κουρτίνα 2»!

Unfair εκλογικό παιχνίδι, ο μεγάλος κίνδυνος για την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Αυξάνονται και πληθύνονται, σε καθημερινή βάση και μέχρι να φτάσουμε στην κρίσιμη Κυριακή εκλογής του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας θα πολλαπλασιαστούν, οι υποστηρικτές και οι αρνητές των τεσσάρων ανθυποψηφίων.

Θα επιχειρήσουν να καταστήσουν ευκρινέστερο το στίγμα της διαφοροποίησής τους ως προς την προτίμησή τους για νέο αρχηγό του κόμματός τους, χρησιμοποιώντας ιδεολογικούς όρους, πολιτικά επιχειρήματα και ενδιαφέρουσες σκέψεις αναφορικά με το πώς υποχρεούται ή δύναται να ασκήσει η ΝΔ το αντιπολιτευτικό της ρόλο από εδώ και εμπρός, καθώς και ποια πρέπει να είναι η τοποθέτηση του κόμματος στον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Μέχρι στιγμής, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, η προεκλογική εκστρατεία όλων των ανθυποψηφίων έχει κρατηθεί σε ήρεμους τόνους και κύρια μέριμνα τους ήταν να διαφημίσουν τα χαρακτηριστικά της υποψηφιότητας τους και όχι να δυσφημίσουν τα χαρακτηριστικά των αντιπάλων.

Φυσικά δεν έλειψαν οι διάφοροι «μεχμετζίκ» των υποψηφίων να ανταλλάσσουν πολιτικές μομφές και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, σε site, σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να επιχειρούν με δημοσκοπήσεις αμφιβόλου αξιοπιστίας να αποδομήσουν την προσωπικότητα των άλλων ανθυποψηφίων ακόμη και με προσωπικές εξόφθαλμες διαβολές.

Φυσικά, την επόμενη μέρα το πρόβλημα θα το έχουν οι υποψήφιοι της προτίμησής τους, διότι θα έχουν συγκεντρώσει πάνω τους τόση λάσπη, που ούτε οι καταρράκτες του Νιαγάρα δε θα μπορούσαν να ξεπλύνουν, αλλά και οι ίδιοι, διότι ενδέχεται να βρεθούν στο δίλημμα είτε να δοξάσουν τον αρχηγό που προηγουμένως λοιδορούσαν ως υποψήφιο, είτε να εγκαταλείψουν τη ΝΔ, ενδεχομένως και την ίδια την πολιτική και να πάνε σπίτια τους. Επιπλέον, αναλαμβάνουν το ρίσκο να προκαλέσουν τον ψηφοφόρο της ΝΔ να σκεφτεί ότι δικαίως τους μαύρισε, ή αδίκως τους ψήφισε στις τελευταίες εκλογές.

Γενικά τα ήθη και οι συμπεριφορές που επικρατούν σε αυτή την αντιπαράθεση, στη μέχρι τώρα εξέλιξη της, μπορεί να εκληφθεί ως μια μετριοπαθής έκφραση του τι πρεσβεύει ο καθένας στην υπόθεση της διαδοχής του τελευταίου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, του κ. Σαμαρά.

Θα πρέπει να κρατηθεί σε επίπεδο πολιτικού πολιτισμού για να μην εξοργιστεί ή βάση της ΝΔ και αντιδράσει με αποχή από τα εσωκομματικά δρώμενα.

Η μέχρι τώρα στρατηγική επικοινωνίας που έχουν ακολουθήσει οι «μνηστήρες», μπορεί να έχει προκαλέσει εντυπώσεις, να έχει διαμορφώσει εκτιμήσεις, να έχει κερδίσει συμπάθειες, σίγουρα όμως δεν είναι τόσο αποτελεσματική ώστε να σηκώσει σε λίγες μέρες τον ψηφοφόρο από την πολυθρόνα του ή να θυσιάσει την εκδρομή του να πάει να ψηφίσει. Αφήστε που η σκληρή καθημερινότητα των πολιτών βάζει την εκλογή προέδρου της ΝΔ σε υποδεέστερη προτεραιότητα.

Λίγες ημέρες πριν από τις κάλπες, η προεκλογική προσπάθεια των υποψηφίων θα επικεντρωθεί στα ΜΜΕ ρίχνοντας και τα τελευταία όπλα της πολιτικής τους επικοινωνίας στη μάχη.

Όμως, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί να μη στιγματιστεί η τελευταία τους επικοινωνιακή προσπάθεια από αίσθηση αμετροέπειας!

Unfair εκλογικό παιχνίδι, είναι μεγάλος κίνδυνος για την ενότητα της παράταξης.

Ηγεσία από σόι, από τζάκι, από κομματική επετηρίδα ή από μεταγραφή!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, φαινόμενα μεσαιωνικά, κομματικές επετηρίδες, μεταγραφικά δικαιώματα, ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, πάντα προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας.

Μια μοναδική Ελληνική «ιδιαιτερότητα» επινόηση ισχυρών προσώπων πολιτικής προς επαγγελματική αποκατάσταση των γόνων και προώθησης τους σε ανώτερα αξιώματα, βουλευτές, αρχηγοί κομμάτων, και άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακόμη έχουμε μετακινήσεις – κωλοτούμπες στελεχών από τη μία παράταξη στην άλλη, άλλοτε για λόγους πολιτικής επιβίωσης και άλλοτε για ταχύτατη ανέλιξης τους σε θέσεις εξουσίας.

Ανάμεσα σε αυτό το σύνολο υποψηφίων καλούνται οι ψηφοφόροι βάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εκλέξουν τον αρχηγό τους. Για κάποιους από τους υποψήφιους αρχηγούς το δυνατό τους «όπλο» είναι το γνωστό οικογενειακό όνομα ή κάποιο έργο που μπορεί να έχει αφήσει κάποιος από το γενεαλογικό του δέντρο με τα πλούσια πολιτικά φυλλώματα του και για κάποιους «αδιευκρίνιστους λόγους» ο ψηφοφόρος πρέπει να πιστέψει πως ο επίγονος του, είναι ικανός συνεχιστής.

Το κριτήριο δεν είναι η ικανότητα αλλά η αναγνωσιμότητα, ελέω οικογενείας ή τζακιού. Μικρή αξία έχει σε αυτές τις περιπτώσεις η προσωπικότητα, γιατί στην οικογενειοκρατία οι « επίγονοι» περιμένουν  να λάβουν τα σκήπτρα των αξιωμάτων σχεδόν νομοτελειακά. Σε όλες τις περιπτώσεις το οικογενειακό όνομα ανοίγει τον πολιτικό δρόμο πιο εύκολα στον κληρονόμο, αλλά για κάποιους στη συνέχεια αποδεικνύεται βαρίδι.

Εις το όνομα του όποιου πατρός, θα ψηφιστεί ο υιός, είναι ένα από τα ερωτήματα που θα απαντηθούν σε λίγες μέρες, έστω κι αν αρκετοί πολίτες έχουν την άποψη ότι η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός αποτελούν δυστυχώς ένα από τα ισχυρότερα συμπτώματα της γενικότερης νόσου του πολιτικού μας συστήματος και πολλές φορές συνδέθηκαν με το φαινόμενο της ανάπτυξης της διαφθοράς στην πολιτική.

Φυσικά, υπάρχουν περιπτώσεις που κληρονόμοι μεγάλων ονομάτων, μεγαλούργησαν προς δόξα των προγόνων τους. αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Στην άλλη πλευρά έχουμε έναν υποψήφιο αρχηγό με κομματικές ρίζες μακρόβιες. Ένας συνασπισμός ηρεμίας και ήπιου λόγου με έντονο ευρωπαϊκό χαρακτήρα, κατάλληλος για πρώτος καπετάνιος αλλά σε «γνωστά» νερά. Έχει την τύχη να έχει την αμέριστη συμπαράσταση του μεγαλύτερου μέρους του κομματικού μηχανισμού, αλλά την ατυχία να ψηφίζει η βάση. Μια βάση που δεν ξέρει κανένας ποια θα είναι, τι μέγεθος θα έχει και αν θα ψηφίσει το «αυτόν ξέρουμε, αυτός εμπιστευόμαστε»!

Όμως τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Ο ψηφοφόρος δεν θέλει πια κλειστά κομματικά κλαμπ να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή του ούτε φυτώρια «γόνων» και «επιγόνων».

Γιατί ο ψηφοφόρος σήμερα έχει πια την ωριμότητα,  ώστε να κρίνει τον ταγό του, όχι από τις γνωριμίες, τις υποσχέσεις και το όνομα, αλλά από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες του για να τον βγάλει από το τέλμα. Αδιαφορεί πλήρως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων για το χώρο προέλευσης και πολιτικού DNA του επόμενου αρχηγού της. Ζητά απεγνωσμένα να δει αποτελέσματα. Χόρτασε από λόγια! Ισχύει και για την επιλογή του αρχηγού η γνωστή ρήση «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει τα ποντίκια»!

Το Νέο brand name του Έλληνα Πολιτικού.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε μια κρίση ειλικρινούς αφέλειας κυβερνητικός βουλευτής, τέως αγανακτισμένος δήλωσε με στόμφο «ήξεραν τι τους περιμένει πριν μας ψηφίσουν, τώρα γιατί διαμαρτύρονται;». Και είχε το δίκιο του όπως και ο λαός που τον ψήφισε. Άλλωστε, οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού όπως ευφυώς έχει λεχθεί. Πολιτική προίκα, πελατειακές σχέσεις, συγκυρίες, τύχη και άλλα αποτελούσαν, και σε έναν βαθμό ακόμη αποτελούν, τα βασικά προσόντα ενός πολιτικού.

Όμως η οικονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο την πολιτική κρίση και την αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας νέας «ελίτ» πολιτικών της νέας εποχής. Ένα νέο brand name του Έλληνα πολιτικού, που να αφορά την εικόνα και τα νέα απαραίτητα προσόντα που πρέπει να έχει. Δεν αρκεί μόνο το νεαρό της ηλικίας ή πόσα ένσημα έχει κολλήσει, στη νέα εποχή που βιώνουμε. Απαιτούνται πολύ περισσότερα προσόντα.

Σκιαγραφώντας τα θα λέγαμε ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής» πρέπει να συνδυάζει την γνώση, την μεθοδικότητα, την σκληρή δουλειά με τα δεδομένα της πολιτικής και να μην υπολογίζει το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Να  έχει όραμα, στόχους, και να τα υπερασπίζεται με πυγμή. Να μην κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας πολιτών ή συντεχνιών. Με τις τεχνοκρατικές του γνώσεις σε συνδυασμό με την πολιτική του εμπειρία να δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές. Να έχει όλες τις αρετές ενός σύγχρονου μάνατζερ και να είναι γνώστης τουλάχιστον μίας ξένης γλώσσας!.

Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν βιάζεται αλλά ούτε αργοπορεί. Τα πάντα σωστά και στην ώρα τους. Πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί, αν η χρονική στιγμή ήταν η κατάλληλη και δεν ήταν λάθος.

Ο πολιτικός της νέας εποχής πρέπει να αντιμετωπίζει τις κρίσεις με επιδέξιο και ψύχραιμο τρόπο και δεν φοβάται να χάσει κάποιες μάχες κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας. Άλλωστε είναι γνωστή η Ιαπωνική παροιμία «Στην πολιτική πέσε 7 φορές σήκω 8». Να γνωρίζει τη μεγάλη δύναμη των media, το πόσο αδηφάγα είναι για σκάνδαλα κάθε τύπου και να μην πέφτει σε παγίδες. Η αφέλεια δεν δικαιολογείται σε έναν πολιτικό της νέας εποχής.

Ο πολιτικός της νέας εποχής να αναγνωρίζει τα λάθη και τις παραλείψεις του και το κυριότερο να σκέφτεται τι να πει πριν το πει, ιδιαίτερα μπροστά σε εκπροσώπους των Μέσων ενημέρωσης. Η παραδοχή αστοχίας και λάθους δε σημαίνει αδυναμία. Αντίθετα, η δημόσια υπεράσπιση ενός «αποδεδειγμένου» λάθους μπορεί να επιφέρει επικρίσεις από πολλά μέρη. Οι πολίτες απαιτούν άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις. «Χόρτασαν» από θεωρίες και υποσχέσεις.

Ο σωστός πολιτικός της νέας εποχής πρέπει να ξέρει πόθε θα αποσυρθεί, πριν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Τεχνολογικές και κοινωνικές.

Η «χρυσή εποχή» ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία δράσης και προσφοράς. Πιστεύοντας σε μια μακροχρόνια  άσκηση εξουσίας πιστεύει στον ίδιο του τον μύθο. Σε μια ψευδαίσθηση!

Αλήθεια, πόσους από τους πολιτικούς που έχουμε ψηφίσει συμπληρώνουν αυτά τα προσόντα; Πόσους «φωτεινούς αστέρες» έχουμε επιλέξει; Αναρωτηθείτε!

Ο πονοκέφαλος των ψηφοφόρων «βάσης»!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Παρασυρόμενοι από την αγωνία τους να επικρατήσουν των αντιπάλων τους στη μάχη της διαδοχής για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, όλοι οι βασικοί διεκδικητές κάνουν ότι είναι δυνατό για να κόψουν το νήμα της εκλογής από τη «βάση». Αγνοούν όμως τα πλέον αυτονόητα γεγονότα αναφορικά με το πώς νοιώθει η «βάση» και πολύ περισσότερο για ποια «βάση» μιλάμε και ποιοι πολίτες θα ψηφίσουν.

Στην εξίσωση για την Προεδρία της Νέας Δημοκρατίας υπάρχει ένας άγνωστος παράγοντας και αυτός είναι ταυτότητα της «βάσης» που θα ψηφίσει την ημέρα των εκλογών.

Ο θεσμός που υιοθετήθηκε από το ΠΑΣΟΚ με εκλογές «βάσης» αλλά δεν ακολουθήθηκε από κανένα αριστερό κόμμα, δεν έφερε και τα καλύτερα αποτελέσματα ανάδειξης αρχηγού, όποτε εφαρμόστηκε. Οι εκλεγμένοι αρχηγοί «βάσης» ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, δεν μακροημέρευσαν! Και η παράδοση εκλογής από τη «βάση» συνεχίζεται. Η τραυματική εσωστρέφεια και η απώλεια ψυχραιμίας κάποιων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας μετά από την τριπλή εκλογική ήττα, έφερε μια βεβιασμένη προώθηση των διαδικασιών, και τέσσερις επίδοξοι αρχηγοί ξεκίνησαν προεκλογικό αγώνα απροετοίμαστοι με κύριο αφήγημα το πολιτικό τους προφίλ, την προσωπικότητα τους, αγνοώντας πολλά ακόμη, όπως τον επανακαθορισμό της ταυτότητας του κόμματος που θέλουν να ηγηθούν. Μια ταυτότητα κόμματος που θα είχε συζητηθεί και συμφωνηθεί από όλα τα μέλη του κόμματος, αν είχε προηγηθεί ένα τακτικό συνέδριο αρχών.

Αγνοούν οι υποψήφιοι ότι οι πολίτες που θα ψηφίσουν δεν νοιάζονται για το ποιος θα καθίσει στην καρέκλα του αρχηγού αλλά για το πώς το κόμμα τους, η Νέα Δημοκρατία θα σταθεί ως αντιπολίτευση σήμερα και ποιο είναι το αφήγημα της ως Κυβέρνηση στο μέλλον.

Αγνοούν οι υποψήφιοι ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων βάσης της Νέας Δημοκρατίας έχουν μεταλλαχθεί από «αγανακτισμένοι» σε «απελπισμένοι» πολίτες. Η καταιγίδα των φόρων, η διάψευση των τελευταίων προεκλογικών υποσχέσεων της Κυβέρνησης, η συνεχής επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου, και η αδυναμία των υποψηφίων να ξεχωρίσουν στη βάση μιας ξεχωριστής πολιτικής επιχειρηματολογίας και η ανάγκη να επωμίζονται την αναπαραγωγή μιας κομματικής εσωστρέφειας ή μιας νέας λαϊκιστικής αντιμνημονιακής πολιτικής και κομματικών στρατοπέδων, έχουν φέρει πολλούς ψηφοφόρους της βάσης του κόμματος να αδιαφορούν για το ποιος θα κερδίσει.

Αγνοούν ότι οι πολίτες έχουν παύσει να θέλγονται από τις σκιαμαχίες με το παρελθόν, απεχθάνονται τα ντιρέκτ ή κάτω από τη ζώνη χτυπήματα στην εικόνα των αντιπάλων υποψηφίων αντιδρούν με την ψήφο τους σε συνειδητή χειραγώγηση από τα Μέσα υπέρ υποψηφίου, και αξιολογούν συνολικά και όχι κατά περίπτωση τις θέσεις των υποψηφίων.

Αγνοούν ότι πρέπει να απευθυνθούν στο συναίσθημα του ψηφοφόρου που ενδιαφέρεται περισσότερο για την αυριανή Νέα Δημοκρατία και όχι σε μια υπερφίαλη ανάλυση των δεξιοτήττων τους απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα.

Αγνοούν ότι οι σύγχρονες επαναστάσεις των λαών δεν χρειάζονται πολεμοχαρείς ηγέτες, παρά μόνο δυνατά social media.

Απομένουν λίγες ακόμη μέρες για να πείσουν τους ψηφοφόρους της βάσης να δώσουν ψήφο προσωπικής εκτίμησης προς το πρόσωπο τους. Κι αυτό θα επιτευχθεί αν στο λόγο τους κυριαρχήσει η ενότητα του κόμματος ανεξαρτήτως του αποτελέσματος της κάλπης.

Το σημερινό ζητούμενο ενός Νεοδημοκράτη.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Μπορείτε να φανταστείτε μια μεγάλη «πίστα», όπως λέγεται, ένα μεγάλης χωρητικότητας νυχτερινό κέντρο να κρατάει τέσσερις δεκαετίες τα ίδια πρώτα ονόματα στη μαρκίζα του μαγαζιού και στις διαφημιστικές της αφίσες κάθε σεζόν;

Θα είχε καμία ελπίδα να γεμίσει το μαγαζί; Καμία ελπίδα. Θα είχε κατεβάσει ρολά και πρωταγωνιστές προ πολλού. Αντίθετα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τις τελευταίες εκλογές, παρά την αναχρονιστική «καμαρίλα» την οποία αναδύει και που τη συνοδεύει χρόνια, κατάφερε να συγκρατήσει το ποσοστό της και να το αυξήσει οριακά, παρά το μεγάλο πρόβλημα του σαράντα τέσσερα τοις εκατό της αποχής.

Κι αυτό κάτι σημαίνει. Σημαίνει ή ότι έχει ένα πιστό κοινό που την ακολουθεί «γηράσκοντας» μαζί της ή τα άλλα νεανικά σχήματα προκαλούν ανησυχίες με τη διάσταση λόγων και έργων τους στη σκηνή!

Όμως, η ηγεμονική κυριαρχία, του κατ’ ευφημισμό λεγόμενου κόμματος της αριστεράς λόγω αποδοχής του πιο σκληρού μνημονίου, είναι δεδομένη και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ο βιρτουόζος αρχηγός του, μέρος της λύσης και όχι της κρίσης, σύμφωνα με την καγκελάριο της Γερμανίας, θα κρατάει τα σκήπτρα, θα έχει τον πρώτο ρόλο για αρκετά χρόνια, όσα μνημόνια σκληρά και επονείδιστα κι αν υπογράψει, όσο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αργεί να πάρει το μήνυμα της ανανέωσης της «μαρκίζας»! Του καινούργιου έναντι του παλιού. Ναι, να την «κατεβάσει»!

Και όσο ακόμα εξακολουθεί να βάζει κάτω από το χαλί παθογένειες ετών, κομματικές επετηρίδες, φατρίες, τζάκια, προσωπικές φιλοδοξίες, φεουδαρχικά συστήματα και αδυναμίες ανανέωσης σε ιδεολογικοπολιτικές θέσεις και σε νέα, φρέσκα πρόσωπα. Οι φωτογραφίες και τα ονόματα στη μαρκίζα πρέπει να αλλάζουν όλα. Οι ψηφοφόροι στις τελευταίες εκλογές διάλεξαν το «καινούργιο» αποδεχόμενοι ακόμη και αρκετές παραφωνίες. Είναι μια νέα πολιτική πραγματικότητα, η βαθειά απόρριψη του «παλιού» πολιτικού συστήματος και η ανάγκη για νέο πολιτικό αφήγημα. Κι αυτό είναι το μήνυμα. Μια πρώτη απόδειξη ότι το μήνυμα των εκλογών παρελήφθη, θα ήταν στο ψηφοδέλτιο με τα ονόματα των τεσσάρων ανθυποψηφίων να υπάρχει και η επιλογή «άλλος», αν δεν υπάρχει η επιλογή του λευκού. Είναι δίκαιο και δημοκρατικό όταν υπάρχουν ψηφοφόροι που δεν «πάνε» κανέναν από τους τέσσερις να έχουν εναλλακτική πρόταση αντί της αποχής.  Η επανεκκίνηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θα επιτευχθεί κι αν ακόμη με μαγικό τρόπο βρεθεί ο αντί – Τσίπρας στο τιμόνι της.

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπους για να αλλάξουν όλα και όλοι. Πρώτα, να αλλάξει το κάδρο. Μετά να γίνουν νέα πράγματα στην «για πρώτη φορά κεντροδεξιά»! Αυτό είναι το σημερινό ζητούμενο ενός Νεοδημοκράτη. Διαφορετικά θα πρέπει να περιμένει πάρα πολύ καιρό για να ωριμάσει το «φρούτο» της δεύτερης, τρίτης, τέταρτης… φοράς αριστεράς και να πέσει!

Αλέξη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

Εάν δεχθούμε τη ρήση του Αϊνστάιν ότι «τα προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με το επίπεδο σκέψης που τα δημιούργησε» τότε η απάντηση στο ερώτημα ποιος είναι ο καταλληλότερος υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι  ότι θα πρέπει να αναζητηθεί κάποιος διαφορετικός από τους σημερινούς υποψήφιους διεκδικητές της αρχηγίας. Και αυτό γιατί μερικά από τα βασικότερα αίτια της τριπλής ήττας μέσα στο χρόνο ήταν η ψευτιά, ο λαϊκισμός, η υποσχεσιολογία, η ασυνέπεια, η εξαπάτηση, ο επικίνδυνος πειραματισμός που επέδειξε ο νικητής των τριών εκλογικών αναμετρήσεων. Αλήθεια, ποιος μπορεί να πλειοδοτήσει και να τον κερδίσει;

Το ότι προσπάθησε να μάθει πειραματιζόμενος στου «κασίδη το κεφάλι» προσμετρήθηκε ως πλεονέκτημα εκπαιδευόμενου Πρωθυπουργού! Ποιος από τους εν δυνάμει υποψήφιους αρχηγούς της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να τον ανταγωνιστεί επάξια προβάλλοντας ως κεντρικό πολιτικό αφήγημα την ανευθυνότητα απέναντι στους ψηφοφόρους και την ανικανότητα να βγάλει τη χώρα από την κρίση με ουσιαστικό έργο και όχι γενικόλογες εκφράσεις παλιάς κοπής.

Ματαιοπονούν όσοι πιστεύουν ότι από την εσωκομματική κάλπη της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να ξεπεταχτεί ο αντι – Τσίπρας. Το πιο πιθανό είναι να δούμε μια μάχη διαδοχής μεταξύ του παλιού, με το πολύ γνωστό από τις τελευταίες εκλογές, «νέο», με ανανέωση ηλικιακή, προσώπων και σε πολύ μικρές δόσεις ανανέωση ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας.

Για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το παρόν δεν διαγράφεται φωτεινό η πολιτική ξηρασία θα συνεχιστεί και το μέλλον παραμένει άδηλο αν εξακολουθήσει να πορεύεται με όρους του παρελθόντος. Είναι καταστροφικό να προσδιορίζεται ακόμη από το παρελθόν της, όσο ένδοξο κι αν αυτό μνημονεύεται. Θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη και οι ανορθόδοξες φωνές που ζητούν την αυτοκατάργηση και την αναγέννηση της με βάση τα νέα δεδομένα. Για να ταξιδέψεις σε άγνωστες θάλασσες, χρειάζονται νέα σκαριά και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι σήμερα συμβατό με το αναγκαίο πλειοψηφικό ρεύμα των ψηφοφόρων και τη νέα πολιτική τάξη πραγμάτων που έχει διαμορφωθεί.

Η τελική έκβαση της μάχης διαδοχής, θα φέρει μερικά «απόνερα» στην παράταξη τα οποία γρήγορα θα διαλυθούν και όλοι θα παραμείνουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους. Απλά, η κομματική κατατονία θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό. Σε πραγματικό ψυχόδραμα τείνει να εξελιχθεί η εσωκομματική εκλογική διαδικασία στη ΝΔ ενώ αντίθετα στο ΣΥΡΙΖΑ όλοι αναφωνούν στο άκουσμα Αλέξη, το Χαίρε Καίσαρα!

Γαλάζιοι εναντίον Γαλάζιων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η μάχη ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας ξεκίνησε. Οι επίδοξοι μνηστήρες μπαίνουν ένας – ένας στην αρένα και ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο του παιχνιδιού. Στο πρώτο ημίχρονο κυριαρχούν οι προσωπικές αντιπαραθέσεις των υποψηφίων, οι εσωτερικές διαιρέσεις στελεχών αλλά και ψηφοφόρων χωρίς να έχουν αποφευχθεί αρκετά «συναδελφικά» μαχαιρώματα. Αν η διασφάλιση της ενότητας της παράταξης επιτευχθεί θα μάθουμε λίγες μέρες μετά την τελική έκβαση της ψηφοφορίας. Δύσκολο πάντως φαίνεται ο υποψήφιος που θα εκλεγεί να είναι αρχηγός μακράς πνοής. Άλλωστε αρκετοί προεξοφλούν ακόμη και τον επόμενο πρόεδρο και με όνομα.

Η εσωκομματική αυτή διαδικασία εξελίσσεται στο πρώτο της ημίχρονο, κατάθεσης των υποψηφιοτήτων, σε θρίλερ. Κάθε μέρα και από ένας διεκδικητής της αρχηγίας υποκινούμενος είτε από προσωπικές φιλοδοξίες, είτε από αναζήτηση δωρεάν προβολής από τα μαζικά μέσα επικοινωνίας. Η συγκέντρωση των υπογραφών στήριξης είναι το μεγάλο αγκάθι για αρκετούς υποψήφιους γιατί οι εκλέκτορες, όσοι δηλαδή έχουν δικαίωμα υπογραφής δεν παίρνουν θέση, είτε για να μην εκτεθούν, είτε γιατί θέλουν από την αρχή να είναι με τον νικητή της κούρσας.

Η καθυστέρηση ανακοίνωσης από τον εν δυνάμει πρώτο διεκδικητή της μάχης έδωσε τη δυνατότητα σε μια πλειάδα πρωτοκλασάτων και τριτοκλασάτων φιλόδοξων στελεχών να ανακοινώσουν την υποψηφιότητα τους. Θέλει να «μετρήσει» τους εσωκομματικούς σχεδιασμούς, περιμένει το «πράσινο φως» από πολιτικές παράγκες και διάφορα αρχηγικά κέντρα, «δειλιάζει» μπροστά στη δυναμική που αναπτύσσεται στους κόλπους της παράταξης για την εξεύρεση «γαλάζιου» Τσίπρα, θέλει χρόνο να προετοιμαστεί για την παρουσίαση της πολιτικής πλατφόρμας μετεξέλιξης της ΝΔ με ξεκάθαρο ιδεολογικό προφίλ; Μένει να αποδειχθεί τελικά αν η υποψηφιότητα του είναι ενωτική και πολυσυλλεκτική ή η επόμενη μέρα θα βρει την παράταξη σε πολλά κομμάτια. Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον της ελληνικής κεντροδεξιάς και θα απαντηθεί σε ένα μήνα από σήμερα.

Θα πρέπει οι έχοντες την ευθύνη επικοινωνίας της προεκλογικής κούρσας διαδοχής, να προσέξουν πολύ. Τα κριτήρια επιλογής υποψήφιου από τους ψηφοφόρους βάσης, έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά. Ακολουθούν κανόνες αντισυστημικής επιλογής της στρατηγικής και της έμμεσης χρησιμοποίησης μέσων από τους υποψήφιους.

Έχει αποδειχθεί ακόμη ότι δεν ακολουθούν «γραμμές υπόδειξης» από τους λεγόμενους διαμορφωτές κοινής γνώμης. Ηχηρά μηνύματα καθοδηγητών, απαξιωτικός λόγος και προσπάθειες αποδόμησης υποψήφιου έχει αποδειχθεί ότι φέρνει αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Οι ψηφοφόροι βάσης είναι αρκετές φορές «πονόψυχοι» και παίρνουν το μέρος του «αδύναμου». Ειδικά στις μέρες μας, και για λόγους καχυποψίας.

Οι φίλοι της παράταξης της ΝΔ που θα κληθούν να ψηφίσουν, θέλουν νέα ηγεσία με όραμα για να τους εμπνεύσει και να τους καθοδηγήσει στη νέα εποχή. Λύσεις ανάγκης ή προσωρινή στέγαση «βολικών κολλητών» δεν ταιριάζουν στην παράταξη που ίδρυσε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής. 

Ο Μπραντ Πητ κερδίζει Όσκαρ και όχι εκλογές!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ - Επικοινωνιολόγου

«Είναι τα πρόσωπα ηλίθιε», ήταν ο τίτλος ενός άρθρου μου που δημοσιεύθηκε με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Έγραφα μεταξύ άλλων «Τα φθαρμένα πολιτικά και ηθικά στο χρόνο γνωστά πρόσωπα της κεντροδεξιάς αποτελούν την μόνιμη τροχοπέδη της ανόδου της. Στις πρόωρες εκλογές που έρχονται στα κριτήρια επιλογής ψήφου θα παίξει σημαντικό ρόλο το ταξικό πρόσημο των προσώπων που θα κοσμούν τα ψηφοδέλτια των κομμάτων.». Οι εκλογές το επιβεβαίωσαν.

Για πρώτη φορά αρχηγός κόμματος κερδίζει τις εκλογές στην κυριολεξία μόνος του και με μεγάλη διαφορά, παρόλο που απώλεσε πρωτοκλασάτα στελέχη από το κόμμα του, δέχθηκε μύρια όσα μαχαιρώματα εσωκομματικά και μη, τσαλάκωσε την υπερηφάνεια των Ελλήνων με τις ουρές στις τράπεζες, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, άνοιξε την πόρτα της χώρας, έφερε δυσβάσταχτο τρίτο μνημόνιο με βροχή νέων φόρων μετά από ατελείωτες διαπραγματεύσεις που λίγο έλειψε να μας πάνε στον γκρεμό.

Τελικά γιατί κέρδισε ο Αλέξης….; Γιατί έχει όμορφο νεανικό πρόσωπο, λαμπερό χαμόγελο, ευφράδεια ή μήπως κατάφερε να μαγέψει τους ψηφοφόρους κάνοντας για δεύτερη φορά αριστερά μαγικά; Δηλαδή αν ένα κόμμα είχε για αρχηγό ένα συνδυασμό εμφάνισης Μπραντ Πητ, ρητορικής Ομπάμα και γοητείας Ρίτσαρντ Γκηρ, θα κέρδιζε τον Αλέξη; Εκλογές είχαμε και όχι καλλιστεία! Σίγουρα ένα νέο, φρέσκο νέας γενιάς πρόσωπο βοηθάει στην επίτευξη κάθε προεκλογικού στόχου αλλά τη νίκη σε κάθε εκλογική διαδικασία τη δίνει η πολιτική στρατηγική που θα χαράξει το κόμμα. Ποιό διακύβευμα θα προβάλλει, ποιο δίλημμα θα θέσει στους ψηφοφόρους του. Ακόμη πρέπει να είναι γνωστό, σε όλους όσους ασχολούνται με την πολιτική επικοινωνία ότι τα ποσοστά της κεντροδεξιάς ανέρχονται στην Ελλάδα σε 30%-35% και της κεντροαριστεράς σε 60%-65%.

Όσες φορές η κεντροδεξιά κατάφερε να κερδίσει την εξουσία ήταν γιατί είχε να προβάλλει ένα ισχυρό δίλημμα. Θυμίζω το «Καραμανλής ή τανκς», την «κάθαρση» το 1990 και την «επανίδρυση του Κράτους» το 2004. Κλασσικός κανόνας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, το Διακύβευμα.

Και ο Αλέξης το είχε, « Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο». Με ψυχολογία νικητή, την τελευταία εβδομάδα, το πέρασε στους ψηφοφόρους και πήρε άνετα τη νίκη. Αντίθετα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προφανώς βασιζόμενο σε δημοσκοπικά ευρήματα, προέβαλλε τη συναίνεση ως επικοινωνιακή προεκλογική στρατηγική και σε συνδυασμό με την έλλειψη φρέσκων, νέας γενιάς πολιτικών προσώπων, τιμωρήθηκε για τρίτη φορά μέσα σε λίγους μήνες από το εκλογικό σώμα. Δεν ήξεραν, δε ρώταγαν…;

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, όταν το αξίζει!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Οι κύριες εκτιμήσεις και επισημάνσεις δημοσκόπων και πολιτικών αναλυτών από την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου είναι πρώτον ότι οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι θα κάνουν πάλι το θαύμα τους και θα βγάλουν τον νικητή πάνω από την κάλπη, και ότι αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής αυτών των εκλογών είναι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Ξεκίνησε ως «μεταβατικός» πριν από δύο μήνες και έχει «μπετοναριστεί» ως ο επόμενος αρχηγός είτε χάσει είτε κερδίσει τις εκλογές.

Ξεκίνησε ως «αουτσάϊντερ» και «χτυπάει» στα ίσα το υπερόπλο του αντίπαλου κόμματος και με πολλές πιθανότητες να το κερδίσει.

Ούτε ο πιο σκληροπυρηνικός νεοδημοκράτης δεν περίμενε στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου τη μετάλλαξη ενός κατά τα άλλα συμπαθούς στελέχους του κόμματος, σε έναν δυναμικό αρχηγό, σε μια πραγματική αποκάλυψη ενός νέου είδους πολιτικού. Πολύ περισσότερο πρέπει να εξεπλάγησαν από την μεταμόρφωση του, εκείνοι που τον επέλεξαν, αν δεν το μετάνιωσαν!

Η επιτυχημένη προεκλογική του πορεία, μέχρι σήμερα, τον επιβεβαιώνει για τον αδιαφιλονίκητο αρχηγό του κόμματος του, είτε χάσει είτε κερδίσει στις εκλογές της Κυριακής. Ποιος θα τον αμφισβητήσει στις εσωκομματικές εκλογές, όποτε και να γίνουν;

Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας πέρασε από πολλές συμπληγάδες, απέφυγε παγίδες, πεπονόφλουδες, αυτογκόλ, έπαιξε την καλύτερη άμυνα, αποδείχθηκε ενωτικά χρήσιμος για το κόμμα του και τις ακραίες «φυλές» του, έκανε στοχευμένες επιθέσεις και το κυριότερο αποτέλεσε αρχηγός με θετικό πρόσημο για επαναπατρισμό ψηφοφόρων χωρίς ιδεολογικές ταυτίσεις, από άλλα κόμματα.

Κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων, πέραν του κόμματος του, ότι είναι ο καταλληλότερος για να ηγηθεί της νέας κυβέρνησης. Σε καμιά περίπτωση μια πιθανή ήττα πρωτιάς της Κυριακή, δεν θα πρέπει να του χρεωθεί.

Στη συνείδηση των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων πάλεψε δυνατά και είναι νικητής. Ο φόβος αποσυσπείρωσης των ψηφοφόρων του κόμματος διαλύθηκε και η ελπίδα αναγέννησης του κόμματος έγινε πλέον ορατή.

Λίγες ώρες μείνανε για να αποδειχθεί αν η εμπειρία και ο ρεαλισμός του «παλιού» θα αποκλείσει την πρώτη θέση από τη δημιουργική ασάφεια του «νέου».

Το μόνο σίγουρο για σήμερα, είναι η εδραίωση του κ. Μεϊμαράκη στην καρέκλα του Αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας μέχρι της επόμενες εκλογές.