Τα παραλειπόμενα μιας ομιλίας. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Η κυβέρνηση πέρασε «αβρόχοις ποσί» και μετά από την πολυαναμενόμενη αντιπολιτευτική παρουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που μόνο Έκθεση δεν ήταν!

Όσοι λοιπόν παρακολούθησαν την ομιλία του, αλλά και την τετράωρη συνέντευξη τύπου, είτε από επαγγελματική διαστροφή, από συνειδητή επιλογή, από άποψη ότι ο φανατισμός προκαλεί ατροφία στην ορθή σκέψη, είτε ακόμη από κατανάλωση ληγμένων, όταν από τα πολιτικά γενοφάσκια τους, κάποιοι ανήκουν σε άλλο ιδεολογικο-πολιτικό μετερίζι, βρέθηκαν μπροστά σε μια ομιλία μονότονη, βαρετή και επαναλαμβανόμενη.

Δεν έβγαλε ειδήσεις, πλην της συνεχούς αντιπολιτευτικής τακτικής, ότι η Κυβέρνηση κατεδαφίζει αντί να χτίζει, καταστρέφει αντί να δημιουργεί, δωροδοκεί δημοσιογράφους και Μέσα για να την υμνούν και η πείνα των πολιτών θα σερβίρεται στους επόμενους μήνες, με σερβίτσια νεοφιλελευθερισμού.

Καλό θέμα για κωμωδία, ήταν οι παρόλες για χιλιάδες προσλήψεις και το «λεφτοδέντρο» που θα πληρώνει νυχθημερόν τους πάντες. Στόχος η εξουσία εκ νέου, βασισμένη στην δοκιμασμένη στρατηγική του 2014, το γνωστό μας πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.

Επιστροφή στο παρελθόν, για να δικαιολογήσει το παρόν και να αποφύγει να μιλήσει για το μέλλον.

Εμφανίζει τον εαυτό του σαν κληρονόμο της εξουσίας αλλά χωρίς παρελθόν, εκστομίζει ατάκες που κάνουν το μαύρο άσπρο, ακόμη και το «πιστόλι στον κρόταφο» επικαλέστηκε, ότι απειλήθηκε από το Κεφάλαιο. Κυβέρνηση ήταν, γιατί δεν το γύρισε πάνω στο Κεφάλαιο, να κλείσουμε όλους τους λογαριασμούς που έχουμε; Όμηρο, τον είχε το Κεφάλαιο, γύρω στα πέντε χρόνια που κυβέρνησε και στημένο στον τοίχο; Η ταξική πάλη που υποσχόταν, με τέτοιου είδους δικαιολογίες, δεν γίνεται πιστευτή. Και η επανάληψη δεν είναι πλέον μήτηρ μαθήσεως, αλλά λάθος ανεπανόρθωτο.

Οι φοβίες, οι αμφιβολίες, οι προβληματισμοί και οι κανόνες ορθής συστημικής συμπεριφοράς εγκαταβιούν στα αστικά κόμματα και όχι στα κόμματα των αντισυστημικών και αμείλικτων ταξικών αγώνων.

Το δικαίωμα στην εναλλακτική ανάγνωση μιας πολιτικής περιόδου, απαιτεί μια νέα εναλλακτική πρόταση όχι copy paste της παλιάς.

Το 2020 δεν είναι εποχή των κλισέ, συνθημάτων και ντύσιμο μιας πολιτικής ομιλίας με «ρετσέτες», ούτε να σηκώνεται ένα «σεντόνι» πάνω από τα λάθη, για τα οποία ο λαός έβγαλε την ετυμηγορία του στην κάλπη.

Οι πολίτες άλλαξαν τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουν τα πολιτικά πρόσωπα, που θα εμπιστευτούν να τους κυβερνήσουν. Αξιοπιστία λόγων και έργων και εμπιστοσύνη είναι τα κλειδιά, που ανοίγουν την πόρτα της εξουσίας, στα πολιτικά κόμματα. Μήπως εδώ κρύβεται η αδυναμία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι ομιλίες του να μην προκαλούν το ανάλογο ενδιαφέρον, όπως άλλοτε και οι «ειδήσεις» που βγαίνουν να μην τυγχάνουν της αποδοχής από Μέσα και πολίτες, πλην των κομματικών και προκαλούν «βαρεμάρα» και πλήξη;

Στα «ράφι» του μυαλού των πολιτών, η εικόνα του αρχηγού και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, το άλλοτε ηθικό πλεονέκτημα, παραμένει άγγιχτο ή έχει τρωθεί;

Η άποψη ότι δεν υπήρχε εναλλακτική, λόγω Τρόικας, είναι επιχείρημα σοβαρό ή είναι δήλωση συνθηκολόγησης του αδύνατου, χωρίς να προηγηθεί μάχη;

Όταν πηγαίνεις να σταθείς απέναντι σε έναν αντίπαλο, με δημοσκοπική διαφορά είκοσι μονάδων και αντί να την αποδεχθείς, ψελλίζεις για «στημένες  έρευνες», τότε δεν θα πάρεις εύκολα δημοσκοπικά «κεφάλι»!

Και μία συμβουλή. Αντί για Κοινωνική Συμφωνία, καλό είναι να οικοδομήσετε ένα πλέγμα εμπιστοσύνης με τους πολίτες, τη λεγόμενη «Εγκάρδια Συνεννόηση»!

Είναι η ισχύς  ασθενών δεσμών, μεταξύ πολιτικού και πολιτών.

 

 

Φτάνει η στήριξη από τα ΜΜΕ; Του Θανάση Παπαμιχαήλ –Επικοινωνιολόγου

 

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υστερεί σε όλα.

Υστερεί στις δημοσκοπήσεις, σε πρωτοβουλίες, σε agenda setting πολιτικών θεμάτων και προώθησης τους στην κοινή γνώμη.

Εσωκομματικές γκρίνιες, αντιπολίτευση σε θέματα επικαιρότητα, απουσία από προτάσεις κυβερνησιμότητας. Με πολύ απλά λόγια, η κυβέρνηση παίζει «μπάλα» μόνη της. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει υποστεί πολλές μεταλλάξεις, ιδεολογικές, οργανωτικές, στρατηγικές με αποτέλεσμα να είναι λίγο αριστερά, λίγο κεντρώο, λίγο κεντροαριστερό με απροσδιόριστο DNA. Η Ανάσταση του, ταυτίζεται με την προσμονή ενός θαύματος, εκτός αν τα λάθη και οι αστοχίες του κυβερνώντος κόμματος, άρχισαν να ξεκλειδώνουν τα στόματα και οδηγούν τα πόδια των πολιτών στους δρόμους και πλατείες. Μεγάλο ζητούμενο, η δομική αντιπολίτευση και όχι η ευκαιριακή.

Το επόμενο διάστημα, και πέραν των δέκα μηνών, τα πράγματα θα εξελιχθούν δύσκολα για το σύνολο της κοινωνίας.

Σήμερα, η κυβέρνηση, σε καθημερινή βάση επεξεργάζεται το πολιτικό story της ημέρας.

 Η «πολιτική γραμμή της ημέρας» μεταβιβάζεται από τα φίλια μίντια άμεσα, σκηνοθετώντας εικόνες και μηνύματα για να ενισχύσουν τις θέσεις τους και να προλάβουν τα αντίπαλα μηνύματα, που τις περισσότερες φορές δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Στα κυβερνητικά κλιμάκια, γνωρίζουν ότι η άσκηση εξουσίας ταυτίζεται με ένα είδος προεκλογικής εκστρατείας, με αποτέλεσμα τη δόμηση – σκηνοθέτηση, ενός νέου πολιτικού οράματος, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα τους. Τα παραδείγματα πολλά. Από τις απαγορεύσεις εξόδου, το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων, την υποχρεωτική χρήση μάσκας, λόγω της πανδημίας, αλλά και πολλές ακόμη «υπαγορεύσεις» που θεωρούν αναγκαίες για την επίτευξη των στόχων που έχουν  τεθεί Δικαιολογημένα, εν μέρει!

Η πανδημία, έφερε αυταρχικές δημοκρατίες μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλον τον κόσμο. Αυτό είναι ηλίου φαεινότερον!

Απώτεροι στόχοι είναι η απόσπαση της προσοχής των πολιτών από τα ουσιώδη διακυβεύματα όπως φτωχοποίηση, χειραγώγηση μέσων, περίεργες μεθοδεύσεις εξωτερικών θεμάτων και άλλα ακανθώδη.

Φυσικά, όλες οι χώρες, μηδέ εξαιρουμένης και της χώρας μας, διαθέτουν ικανότατους δεξιοτέχνες της προπαγάνδας, spin doctors, story tellers όπως λέγονται στην αγγλική γλώσσα, «παραμυθάδες» στην ελληνική.

Όμως, η δημιουργία μιας αντι-πραγματικότητας με μυθοπλασίες έχει τα όρια της.

Μετά από μια δεκαετία μνημονίων και οικονομικής ανέχειας μεγάλης μερίδας πολιτών, η οποιαδήποτε φούσκα εικονικής πραγματικότητας που δημιουργείται από προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, θα «σκάσει» με πάταγο!

Όταν, οι πολίτες συνειδητοποιήσουν ότι για τους πολιτικούς προηγούνται οι επόμενες εκλογές και όχι οι επόμενες γενιές, τότε ποιος θα δει και δεν θα φοβηθεί την αληθινή σιωπηλή εξουσία, που είναι ο λαός;

Πιο απλά. Η έλλειψη νοσοκομειακής περίθαλψης λόγω κορωνοϊού, η αδυναμία οικονομικής επιβίωσης λόγω κρίσης και πιθανές αστοχίες στα εθνικά θέματα και στο προσφυγικό, είναι σπόροι για το «αφιόνι» του λαού. Και τότε, γαία πυρί μειχθήτω κατά τα κοινώς λεγόμενα..

Ένα τρίπτυχο προβλημάτων, που καταρρίπτει μύθους για τη δύναμη των μίντια και με ακρίβεια βάζει τα πράγματα στην πραγματική τους θέση. Μια ματιά στην ιστορία, θα επιβεβαιώσει του λόγου τα γραφόμενα. Η επιστροφή στην κανονικότητα, που διατυμπανίζει η κυβέρνηση, εκτός του ότι νοηματοδοτείται διαφορετικά από τον εκάστοτε λήπτη, είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Κράσαρε, λόγω πρωτόγνωρων προβλημάτων, που μαστίζουν την κοινωνία. Είμαστε πολλά «κλικ» μακριά της!

 

 

Η νέα γλώσσα του σώματος. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Πάνω από εξήντα τοις εκατό των πληροφοριών που λαμβάνουμε από έναν συνομιλητή μας, ανήκουν στη γνωστή μας μη λεκτική επικοινωνία.

Τα συναισθήματα εκφράζονται πιο έντονα μέσω των κινήσεων των χεριών μας, τις συσπάσεις του προσώπου μας, τη στάση του κορμιού μας, ακόμη και τον τρόπο που τοποθετούμε τα πόδια μας. Με τη γλώσσα του σώματος στέλνουμε μηνύματα, μη λεκτικά, ψυχολογικής κατάστασης, υποσυνείδητα και αυτόματα.

Η πανδημία και τα φυσικά επακόλουθα των πρωτοκόλλων υγείας, άλλαξαν και τη γλώσσα του σώματος. Η μάσκα δυσχεραίνει πλέον την μη λεκτική επικοινωνία του προσώπου.

Η νέα γλώσσα του σώματος περιλαμβάνει φιλάκια νοερά και από μακριά και πάνω από τη μάσκα, χαιρετισμός από κοντά με γροθιές και αγκώνες, από απόσταση δια ανατάσεως του δεξιού χεριού σε ορθή γωνία, το χέρι στην καρδιά για εγκάρδιο χαιρετισμό-ευχαριστώ θερμά-τιμή μου, αγκαλιά σύμφωνα με το γυμναστικό πρόσταγμα- στοιχηθείτε και ερωτικές περιπτύξεις μετά προσοχής και αποστάσεων.

Αυτά και άλλα πολλά επιτάσσουν τα υγειονομικά πρωτόκολλα, απόρροια της επιδημίας και τα "πάντα" όλα στη γλώσσα του σώματος αλλάζουν.
Παραμένουν σε ισχύ, οι συσπάσεις του άνω μέρους του προσώπου, για ενδείξεις όπως, άστραψε και βρόντηξε, γυαλίζει το μάτι του, μου κρατάει μούτρα!

Από την απλή χειραψία, μέχρι τον εγκάρδιο εναγκαλισμό όπως και κάθε κοινωνική ζύμωση, δια της ζώσης συμμετοχής υπόκεινται σε περιορισμούς.
Σε γάμους, κηδείες, μνημόσυνο, διαδηλώσεις, προεκλογικές συγκεντρώσεις και σε κάθε είδους συναθροίσεις, μετρημένοι στα δάκτυλα!

Μια ακόμη δυσκολία, στο να παίρνουμε και να στέλνουμε μηνύματα με εκφράσεις του προσώπου, επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας , να βλέπουμε το χαμόγελο που σκάει στα χείλη, ζεσταίνει το βλέμμα και πολλάκις, δίνει το "πράσινο φως" για τα περαιτέρω.

Τα μη λεκτικά σήματα έχουν περιοριστεί και έχει δυσκολέψει ακόμη και η αποκωδικοποίηση των νέων εκφράσεων του προσώπου, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζουμε, αν προέρχονται από τη δυσφορία της μάσκας ή από τα λεγόμενα μας!

Και δυστυχώς, δεν έχει ακόμη γραφτεί κι ένα εγχειρίδιο με θέμα «η νέα γλώσσα του σώματος» για να ξέρουμε
πως την διαβάζουμε!!!

Οι ειδικοί στα θέματα ανθρώπινης συμπεριφοράς συνιστούν, να αξιοποιούνται πλέον, τα μη λεκτικά σήματα, των χεριών, στάσης του σώματος και τα μάτια. Χέρια μακριά από το σώμα δείχνουν αυτοπεποίθηση και ειλικρίνεια. Χέρια σταυρωμένα δείχνουν άμυνα και αυτοπροστασία, χέρια που κρατάνε το κεφάλι, μπροστά, περνάνε μηνύματα φόβου, απόγνωσης, αδυναμίας, ενώ χέρια που αποτελούν «μαξιλάρι» κεφαλιού σημαίνουν άνεση, αδιαφορία, τεμπελιά, ανάλογα με την υπάρχουσα κατάσταση.

Νευρικές κινήσεις χεριών και ποδιών, άγγιγμα προσώπου, παιχνίδι με τα μαλλιά, δείχνουν αμηχανία, βαρεμάρα ή ακόμη και νευρικότητα που θα φέρει πιθανή έκρηξη. Το άλλοτε γνωστό μήνυμα ψεύδους με το ξύσιμο της μύτης, δεν θα το δούμε εύκολα, λόγω μάσκας. Έχει αντικατασταθεί από το κοίταγμα του άλλου, πάνω ή κάτω, για να αποφύγει να αποκαλυφθεί.

Μια καλή τακτική είναι να κρατάτε το βλέμμα του συνομιλητή σας, για αρκετή ώρα χαμογελώντας "ηχητικά" και δείχνοντας την έγκριση σας, στα λεγόμενα του.

Στο φλερτ, η στάση του σώματος της γυναίκας, δείχνει και την επιθυμία της. Αν ο κορμός του σώματος της είναι στραμμένος προς τη μεριά του άντρα, τότε σίγουρα το πρώτο βήμα της «επιτυχίας» έχει γίνει. Αν τρίβει το μάτι της, όσο της μιλάτε, καλύτερα να στοχεύσετε  αλλού!

Η εστία του ενδιαφέροντος του, είναι σε άλλο πρόσωπο!

Με μάσκα ή χωρίς, με χειραψία ή χωρίς, μάθετε να διαβάζετε τη γλώσσα του σώματος του συνομιλητή σας σαν εξπέρ. Θα σας χρειαστεί!!!

 

 

Στις Δημοτικές εκλογές, η απλή αναλογική φεύγει, ο νέος εκλογικός νόμος έρχεται

 Ήγουν, ένας νέος Νόμος που θα αντικαταστήσει  τον υπάρχοντα Νόμο της απλής αναλογικής, που έφερε μύρια τόσα προβλήματα σε Δήμους και Περιφέρειες. Προτάσεις αλλαγής του εκλογικού νόμου, σύμφωνα με όσα έχουν δει στο φως της δημοσιότητας και βρίσκονται ήδη στο τραπέζι του διαλόγου και της διαβούλευσης με τις αυτοδιοικητικές συνδικαλιστικές ενώσεις.

Το αρμόδιο υπουργείο, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες  «φλερτάρει» με την πρόταση, πολλαπλών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, στον νέο Νόμο.

Οι προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι των συζητήσεων  θεωρούνται ως οι πλέον θεσμικές αλλαγές, που πρέπει να γίνουν στον υπάρχοντα Νόμο.

Με πρώτη αλλαγή την κατάργηση της απλής αναλογικής αναγκαία προϋπόθεση, για να
μπορέσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση, απαλλαγμένη από κομματικές σκοπιμότητες, να προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα , που έχουν ανάγκη οι
σύγχρονες κοινωνίες.

Στις νέες εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης το 2023, Δήμοι και Περιφέρειες, να έχουν στο τιμόνι, ισχυρά σχήματα που αντιπροσωπεύουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και όχι ΣΥΡΡΑΦΉ ΠΑΡΑΤΆΞΕΩΝ ΜΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΈΣ ΑΤΖΈΝΤΕΣ.

Ακόμη, α) Να θεσπιστεί ένα εκλογικό όριο,  για την είσοδο μιας παράταξης στα Δημοτικά Συμβούλια. Αυτό θα λειτουργήσει ενισχυτικά στην κυβερνησιμότητα των Δήμων περιορίζοντας τα γνωστά σε όλους μας ‘’ακραία’’  μορφώματα , αντάρτικα και πολυδιασπάσεις.

β) Η εκλογή Δημάρχου να γίνεται από τον ‘’πρώτο’’ γύρο, με ένα ποσοστό τέτοιο
που θα ανταποκρίνεται στη φιλοσοφία της αναλογικής εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος. Έτσι, θα αποφευχθούν οι κάθε είδους συναλλαγές μεταξύ των παρατάξεων, που  όλοι μας,έχουμε  ζήσει,
στον ‘’δεύτερο’’  γύρο, στη δεύτερη Κυριακή.   Θα μπει τέλος σε εξωνημένους και μουστερήδες που αφθονούν στις τοπικές κοινωνίες.

γ) Σύμφωνα και με το Εθνικό εκλογικό σύστημα να θεσπιστεί και η γνωστή σε όλους μας ΛΊΣΤΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΊΑΣ.  Ένα ποσοστό, των μελών των Δημοτικών
Συμβούλων, πρόσωπα εγνωσμένου κύρους στις τοπικές κοινωνίες, να εκλέγονται χωρίς τον σταυρό προτίμησης. Στα Δημοτικά Συμβούλια, δεν χρειάζονται μόνο οι λεγόμενοι ‘’ψηφοσυλλέκτες’’ αλλά και προσωπικότητες που θα βοηθήσουν τον Τοπικό Άρχοντα, στην επίλυση ειδικών προβλημάτων.

Άγνωστο ακόμη, εάν θα μπει μεγαλύτερο όριο εισόδου, στα αυτοδιοικητικά συμβούλια από το υπάρχον όριο του 3 τοις εκατο για την είσοδο στη Βουλή, όπως και το αντίστοιχο ποσοστό στη λίστα επικρατείας. Ίδωμεν!

του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος

Θεέ μου, τι καλοκαίρι ζούμε! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ζούμε ένα παράξενο, πρωτόγνωρο, σοκαριστικό καλοκαίρι. Με το μυαλό να γυρίζει σαν εκκρεμές στην καραντίνα, στην απομόνωση, στην αποξένωση, στο φόβο πολέμου, σε γεγονότα επικίνδυνα, σε φάσεις περισυλλογής, αναζήτησης ψυχής και εγκλωβισμού σε διαπιστώσεις διλημματικές.
Ζούμε ένα καλοκαίρι, αναζητώντας όχι τις όμορφες παραλίες και αξέχαστες διακοπές, αλλά τους πιθανούς συμμάχους μας και τους τρόπους αποτροπής και αποκλιμάκωσης της Τουρκικής επιθετικότητας.
Ζούμε ένα καλοκαίρι, το πρώτο καλοκαίρι, με κοινωνική αποστασιοποίηση, βιώνοντας συνθήκες βίαιης τρομοκράτησης από τις υγειονομικές και οικονομικές επιπτώσεις και αδυναμία χάραξης στόχων και όρων της κοινωνικής και πολιτικής συνύπαρξής μας.
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου ακόμη και η πιο καλπάζουσα φαντασία, ωχριά, απέχει από την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα πιο σκληρή και πιο επώδυνη από την πιο ευφάνταστη μυθοπλασία.
Ζούμε ένα καλοκαίρι με το βλέμμα στραμμένο στις άλλες δύο εποχές του χρόνου που ακολουθούν, με μια κοινωνία να αναζητά τη νέα ταυτότητα προέλευσης της και με πολλαπλάσιο αριθμό τροφίμων Πρυτανείου.
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου τα πολιτικά κόμματα «τροχίζουν» τα μαχαίρια, για τον δεύτερο γύρο της πολιτικής ζωής. Νεφελοβατούν ιδεολογικά, επιβεβαιώνοντας την ανάγκη της δικής τους ύπαρξης και γαία πυρί μειχθήτω για τη χώρα.
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου για πρώτη φορά, έχουμε από επίσημα χείλη τη διαπίστωση, ότι στην πολιτική το μέλλον είναι γένους θηλυκού. Όσες γυναίκες βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άνδρες συναδέλφους τους.
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου η κανονικότητα του, νοηματοδοτείται διαφορετικά από τον εκάστοτε λήπτη, τον καθένα μας χωριστά.
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου οι ιντερνετικές επιχειρήσεις έχουν την τιμητική τους. Χιλιάδες σεμινάρια για να αλλάξουν τα οικονομικά κάθε επιχείρησης. Στους παλαιότερους, μας θυμίζουν, τα video clubs που γέμισαν τις γειτονιές και τα σουβλατζίδικα.
Ζούμε ένα καλοκαίρι, με κλειστά τα περισσότερα ξενοδοχεία, τουριστικά καταλύματα και καταστήματα τουριστικών σουβενίρ. Οι άλλοτε κερδοφόρες επιχειρηματικές ιδέες Rooms to let και Airbnb έριξαν για φέτος αυλαία. Του χρόνου πάλι και να δούμε αν θα ξαναδούμε και πανηγύρια!
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου η μόνη επανάληψη που βλέπουμε είναι αυτή των δεκάδων πυρκαγιών στην καθημερινή επικαιρότητα, απειλώντας κατοικημένες περιοχές και αναγκάζοντας προληπτικά τις εκκενώσεις ακόμη και παιδικών κατασκηνώσεων.
Ζούμε ένα καλοκαίρι που στις τηλεοπτικές μας οθόνες βλέπουμε σκηνές από διαστημικές ταινίες, που διαδραματίζονται δίπλα μας. Μάσκες, γάντια, αποστάσεις, ακόμη και στην ηλιοθεραπεία. Πάντα σε απόσταση ασφαλείας, καθόμαστε σε μαξιλαράκια, σε συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και εύθυμες βραδιές κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι.
Ζούμε ένα καλοκαίρι όπου παγκόσμια κυριαρχεί η βεβήλωση ενός μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς και στον ναό της Δημοκρατίας ακούμε πολιτικό, να αυτοπροσδιορίζεται με πρόσωπο που έζησε πριν από εβδομήντα χρόνια! Και το χρησιμοποίησε και ως ιδεολογικό υπερόπλο.
Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες, να ζήσουν ένα πολύ καλό Αυγουστιάτικο διάλειμμα!

Όλα το δείχνουν. Η επιστροφή στην κανονικότητα αργεί! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στη δεκαετία του ’60, υπήρξε μια αφίσα στη Γαλλία, που απεικόνιζε πρόβατα που επιστρέφουν στο μαντρί. Το σύνθημα κάτω από την αφίσα έλεγε «επιστροφή στην ομαλότητα»,  υποδηλώνοντας την υποχώρηση όλων των αντικαπιταλιστικών μαχητικών διαδηλώσεων. Αυτά στη Γαλλία. Στη χώρα μας, με την αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού, υπάρχει ο κίνδυνος να ξανακούσουμε το «επιστροφή στην καραντίνα»!

Παράλογα και ηλίθια, άχρηστα ανθρωπάκια συγχρωτίζονται, ο ένας πάνω στον άλλον, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις από τη νέα έξαρση της πανδημίας.

Η «επιστροφή στην κανονικότητα» των νοικοκυριών και της επίπλαστης ευημερίας με δανεικά, είναι ένα όνειρο απατηλό, όσο κι αν οι έχοντες την εξουσία την διαλαλούν. Όσο για την μιντιακή ολιγαρχία, επιδίδεται περισσότερο στις δημόσιες σχέσεις με τους αξιωματούχους της κυβέρνησης παρά με την παρουσίαση της πραγματικής κατάστασης της κοινωνίας. Η κοινή λογική απουσιάζει ενώ αρκετοί πιστεύουν ότι είναι απλά, ένα θεωρητικό κατασκεύασμα. Αντίθετα, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι το χρήμα που μοιράζεται υπό μορφή επιδομάτων σε πολίτες και media, είναι το καλύτερο ηλεκτρικό σίδερο, που ισιώνει ότι έχει «τσαλακωθεί», όπως μάθαμε και από την βραβευμένη ταινία «Τα παράσιτα». Μετά την άρση της τρίμηνης καραντίνας, ατοπήματα, επαμφοτερίζουσες πολιτικές ανοίγματος των συνόρων, πληγώνουν ανεπανόρθωτα την οικονομία, την κοινωνία και συρρικνώνουν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της κυβέρνησης. Μειώνεται σιγά –σιγά το θετικό πρόσημο από τη διαχείριση της πανδημίας και αυξάνεται η δυσφορία για τις νέες συνταγές αντιμετώπισης του ιού.

Έρχεται ένας δύσκολος χειμώνας. Η επιστροφή στην κανονικότητα, δεν υπάρχει στο μυαλό και του πιο αισιόδοξου πολίτη. Όλα τα πολιτικά κόμματα, αντί της συνεργασίας και της ενότητας, προτιμούν να αντιπολιτεύονται με διχαστικές πολιτικές. Ενώ βλέπουμε όλοι, τα λουκέτα που έρχονται, τη φτωχοποίηση των οικογενειών, τον κίνδυνο από τον άρπαγα γείτονα, την κατάρρευση όλων των κοινωνικών αξιών, επιδίδονται σε λαϊκίστικες πολιτικές, λες και ζούμε σε μια virtual reality μιας άλλης εποχής.

Πολίτες σε απόγνωση, απελπισία, φόβο, ανασφάλεια, προσπαθούν να μαντέψουν το αύριο, την επιβίωση τους και ψάχνουν εναγωνίως να κρατηθούν έστω κι από ξεφούσκωτα πολιτικά σωσίβια.

Η εμπορική κίνηση, στην κυριολεξία «σέρνεται», το «λίπος» των νοικοκυραίων έχει τελειώσει και το μόνο που απομένει είναι η απομόνωση στο σπίτι.

Αν αυτό υποδηλώνει την επιστροφή στην κανονικότητα, τότε και οι λέξεις χάσανε την αξία τους. Για πολλούς το μένουμε σπίτι δεν θα λέει τίποτα, μια και το σπίτι θα το έχουν πάρει οι Τράπεζες!

Στην Ευρώπη, στα σαλόνια της, παίζεται μια τελευταία ζαριά. Υπό αμφισβήτηση το «μάνα εξ ουρανού» για τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες. Το «χρυσόμαλλο δέρας» αξίας άνω των εξήντα δις ευρώ, θα αξιοποιηθεί σωστά από τους πολιτικούς ταγούς μα ή θα ικανοποιήσουν και πάλι το ισόβιο πολιτικό χούι των παροχών.

Λάθη, παλινωδίες, εσωκομματική υποχωρητικότητα, δισταγμοί, θα σηκώσουν το «χειρόφρενο», στην επιστροφή στην κανονικότητα.

Το πολιτικό μας σύστημα, θα πρέπει να προσέξει μήπως η κοινωνική αποστασιοποίηση των πολιτών, εφαρμοστεί και στον δικό του χώρο. Οι δύσκολες ημέρες που έρχονται, ευνοούν κάθε είδους υπερβολή από πλευράς των πολιτών, που βρίσκονται σε απόγνωση. Για επιστροφή στην κανονικότητα θα μιλάμε,  μόνο ως το πιο σύντομο ανέκδοτο! Αυτή είναι η αδήριτη πραγματικότητα!

Τα παραλειπόμενα μιας πανδημίας. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η πανδημία, η καραντίνα, το social distancing, κοινώς λεγόμενο, κοινωνική αποστασιοποίηση, μας έκαναν να καταλάβουμε την αξία της ανθρώπινης επαφής. Μας δίδαξαν ότι η επικοινωνία, δια ζώσης, είναι και εκπαιδευτική και θεραπευτική πολλές φορές.

Σήμερα, δεν υπάρχει η λεγόμενη «ζωντανή» επικοινωνία. Τα πάντα γίνονται «εκ του μακρόθεν» ή μέσω του ψηφιακού κόσμου.

Ένα γκρίζο σύννεφο, έχει απλωθεί πάνω από τις καρδιές μας και την καθημερινότητα μας. Το άλλοτε γνωστό σύνθημα «μαζί», επαναλαμβάνεται συμπληρωμένο «Μαζί αλλά με ασφάλεια»!

Τέλος οι χοροί στα πανηγύρια, υπό έξωση οι θαμώνες των beach bar των παραλιών. Μακριά κι αγαπημένοι, θα τραγουδάμε, θα χορεύουμε, θα διασκεδάζουμε.

Οι νέες σχέσεις εμπιστοσύνης χτίζονται πλέον με αλληλεγγύη. «Κράτα με να σε κρατώ, να ανεβούμε το βουνό», ό,τι πιο πολύτιμο αποκομίσαμε αυτή την ιδιαίτερη περίοδο που βιώνουμε και δεν γνωρίζουμε για πόσο ακόμη.

Φυσικά, τα διθυραμβικά σχόλια από κάθε πλευρά του πλανήτη για την αντιμετώπιση του covid-19 μας κάνουν να νοιώθουμε περήφανοι. Πήραμε αέρα στα πανιά μας, και συσπειρωθήκαμε γύρω από την εξουσία, στις δύσκολες αυτές στιγμές, σύμφωνα με την αγγλική φράση «rally around the flag effect», έστω κι αν τα ιδεολογικά μας χνώτα δεν ταιριάζουν.

Στην οικονομία, η πανδημία δημιούργησε μια πληγή βαθιά  χαίνουσα και πυορροούσα, σε όλους τους παραγωγικούς κλάδους, από τον τουρισμό μέχρι και τη διαφημιστική επικοινωνία. Με λιγότερες πωλήσεις, τα διαφημιστικά κονδύλια μειώθηκαν δραματικά. Τα πάντα βρίσκονται στο μικροσκόπιο της «υγειονομικής ζώνης των πρωτοκόλλων»!

Η λογική ως εργαλείο ερμηνείας της ζώσας πραγματικότητας, δεν «δουλεύει» πλέον.

Όλα τα σχέδια, πιθανόν να ανατραπούν από τον εξωγενή παράγοντα που ακούει στο όνομα «έξαρση της πανδημίας». Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, είμαστε πολλά «κλικ» μακριά για να επανέλθουμε στην γνωστή μας μέχρι χθες «κανονικότητα».

Η ζωή όλων μας, περνάει σε φάση «αφυδάτωσης».

Μια ματιά στους δρόμους θα το επιβεβαιώσει. Άνθρωποι γεμάτοι άγχος, ανησυχία, φόβο στα μάτια και κίνηση σε ιδιότυπη καραντίνα. Μάσκες, γάντια, σπρέι αντισηπτικών, σφιγμένες γροθιές για γρήγορο χαιρετισμό και μαντηλάκια εμποτισμένα με Dettol. Το αμυντικό όπλο, σε κάθε επιδημία, πανικό, έκτακτο εθνικό πρόβλημα, το χαρτί υγείας στοκαρισμένο σε όλα τα σπίτια. Η πρώτη έλλειψη προϊόντος από τα super markets. Κακόβουλες και αδιασταύρωτες εξηγήσεις θεωρούν ότι η έλλειψη στοκ χασαπόχαρτου, υποχρεώνει στην αγορά χαρτιού υγείας! Χρήζει ψυχολογικής ανάλυσης.

Μοναδική ελπίδα σωτηρίας της επικοινωνίας, είναι το διαδίκτυο. Κάνουμε  εκείνο που μας επιτρέπεται. Ζούμε για να επικοινωνούμε ψηφιακά, μετά από μια τρίμηνη ψηφιακή ωρίμανση, λόγω εγκλεισμού.

Για να μπορέσουμε να ξαναβρούμε τον καλό παλιό εαυτό μας, να βγούμε από το «χάλι» που βρισκόμαστε, χρειαζόμαστε να υπάρξουν πολιτικές ηγεσίες σε όλο τον κόσμο με όραμα αλτρουισμού και συνεργασίας.

Τα φάρμακα τύπου placebo δεν αποδίδουν σε βαριά ασθενείς.

Δυστυχώς, οι περισσότεροι πολιτικοί που βρίσκονται επικεφαλής πολλών κρατών, σε κάθε βήμα τους, πατάνε και τα κορδόνια των παπουτσιών τους.

Το μέλλον όλων μας έχει πολύ ξηρασία και δύσκολα να βρούμε νερό για να ποτιστούμε. Οι ποικιλώνυμες εξουσίες, καλούνται να δώσουν τα δικά τους δείγματα γραφής, για την επιστροφή στο ένδοξο παρελθόν. Μέχρι τώρα, την έβγαλαν ζάχαρη, όμως η συνέχιση της πανδημίας μπορεί να τους εξαναγκάσει σε άτακτη φυγή. Οι πολίτες καραδοκούν!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Social media και πολιτικοί. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο Πρόεδρος Ομπάμα, άνοιξε το δρόμο. Με ευφάνταστες μεθόδους επικοινωνίας, ήρθε σε επαφή με το κοινό του, έκανε διάλογο, προώθησε την ατζέντα του και κέρδισε τις εκλογές. Άκουγε περισσότερο από όσο μίλαγε και ξόδεψε πολύ λιγότερα από ότι θα ξόδευε σε παραδοσιακούς τρόπους επικοινωνίας.

Στοχευμένη επικοινωνία, με πλατφόρμες που γνωρίζουν τι σκέφτονται οι άνθρωποι, τι τους απασχολεί, μοναδικές απόψεις και όχι πακεταρισμένες απαντήσεις σε τυποποιημένες δημοσκοπικές ερωτήσεις.

Σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, απογοήτευσης των πολιτών από το πολιτικό προσωπικό, το διαδίκτυο φαίνεται να κερδίζει την πρωτοκαθεδρία σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα.

Οι πολιτικοί ανακάλυψαν τα social media, λόγω χαμηλού κόστους και για λόγους εύκολης προσπάθειας να στείλουν άμεσα τα μηνύματα τους. Πολλάκις άγαρμπα και ανέμπνευστα. Χρειάζονται πολλά περισσότερα από το να πετάξεις μια ατάκα ή να βάλεις τη φωτογραφία, για να μετασχηματιστεί ο τρόπος της επικοινωνίας πολίτη με πολιτικό. Μέσα από το διαδίκτυο, οι πολίτες αναζητούν σύνδεση με άλλους ανθρώπους, η γνώμη τους μετράει, δημοσιοποιούν τις σκέψεις τους, αφηγούνται τη δική τους ιστορία και επηρεάζονται από τη γνώμη άλλων ατόμων, που εκτιμούν αν και δεν γνωρίζουν προσωπικά τις περισσότερες φορές.

Πολιτικά κόμματα και πολιτικοί χρησιμοποιούν τη διάδραση που προσφέρει το διαδίκτυο, μονοδιάστατα. Απλά μεταδίδουν το μήνυμα τους. Και η αποτελεσματικότητα είναι πάντα πολύ χαμηλή.

Έρευνες έχουν καταδείξει ότι οι πολίτες θέλουν να συμμετέχουν πιο ενεργά στα κελεύσματα των πολιτικών, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Αν οι πολιτικοί νοιάζονταν όντως για τα «θέλω» των πολιτών- ψηφοφόρων τους και θέλουν να τους απευθύνουν το όραμα τους, τότε θα πρέπει να απομακρυνθούν από αυτόν τον τρόπο της επικοινωνίας, μέσα από τα social media και να εφεύρουν άλλους τρόπους μεταφοράς των «εύπεπτων» μηνυμάτων τους. Οι πολίτες θέλουν να βλέπουν και να διαβάζουν για πολιτικές ανάπτυξης, δικαιώματα νέων, προτάσεις για μείωση της ανεργίας και βελτίωση του επιπέδου ζωής.

Το φλερτ των πολιτικών με το νέο ψηφιακό κόσμο, τον μαγικό κόσμο των social media, φέρνει πολλές φορές και τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Μπορεί ακόμη και να γκρεμίσει πολιτικές καριέρες που κάποτε, κάποιοι έχτιζαν για χρόνια.

Αν δεν έχει ο πολιτικός, έμπειρους συνεργάτες στα social media καλύτερα να εγκαταλείψει το «άθλημα». Ασφαλέστερο ένα δύσκολο μονοπάτι που το γνωρίζεις από μια σύγχρονη λεωφόρο, όταν δεν γνωρίζεις τις σημάνσεις.

Στις μέρες μας, η πανδημία τα άλλαξε όλα. Οι παραδοσιακοί τρόπου επαφής με τον πολίτη, χειραψία, αγκαλιά, προσωπική συζήτηση, αντικαταστάθηκαν με χειραψία αγκώνα, ενάμιση μέτρο απόσταση για συζήτηση και αποφυγή  επικοινωνίας με τα γνωστά έντυπα.. Άπαντα, ψηφιακά! Σε λίγο καιρό και διαδικτυακές εκλογές, χωρίς ψηφοδέλτια.

Ήρθε η ώρα, του ψηφιακού κόσμου.

Οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίσουν τον νέο αυτόν κόσμο και τους κανόνες της διαδικτυακής δραστηριότητας. Να μάθουν τις σωστές πρακτικές και τους τρόπους αποφυγής των παγίδων. Να ξέρουν, αν απαντούν στα σχόλια και ερωτήσεις, αν τα υβριστικά σχόλια κάνουν πως δεν τα βλέπουν ή πρέπει να  απαντάνε..

«Δουλεύουν» καλύτερα οι μακροσκελής αναρτήσεις ή οι μικρές και στοχευμένες; Όλα αυτά και άλλα πολλά μυστικά απαιτούνται για μια σωστή επικοινωνία μέσω του διαδικτύου, ενός πολιτικού. Αν δεν τα ξέρει, καλύτερα να συνεχίσει τον παλιό παραδοσιακό τρόπο επικοινωνίας ή να προσλάβει επαγγελματίες του είδους!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Πρόωρες εκλογές και ο ξαφνικός «θάνατος του εμποράκου»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πρόωρες εκλογές, μέσα στο καλοκαίρι, είχαμε ένα χρόνο πριν. Στήθηκαν καλοκαιριάτικα οι κάλπες, μαζί με τις ομπρέλες και ξαπλώστρες στην παραλία.

Ήταν οι πρώτες που έγιναν τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου, ενώ συνήθως για αναμετρήσεις εκλογικές, προτιμούνται Ιούνιος, Αύγουστος και Σεπτέμβριος.

Το δόγμα του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου «Δεν θα χαλάσουμε τα μπάνια του λαού», φαίνεται ότι δεν συγκινεί, πλέον, τους νέους αρχηγούς των κομμάτων εξουσίας.

Στον κοινοβουλευτισμό, όπου βλέπεις μπόσικο τον αντίπαλο, του ρίχνεις στο ψαχνό! Και το κυβερνών κόμμα, βλέποντας τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, και τις κινήσεις διεύρυνσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το ζοφερό σκηνικό της «κάθαρσης» που φαίνεται στο προσκήνιο, σκέφτεται σοβαρά να «στερήσει» και φέτος τα μπάνια του λαού.

Να κάνει restart, για άλλα τέσσερα χρόνια, «καίγοντας» παράλληλα την απλή αναλογική, που τόσο την τρομάζει.

Η χώρα βρίσκεται σε περιδίνηση. Στο εσωτερικό στήνεται σκηνικό πόλωσης, το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο αξιοπιστίας και η κοινωνία φοβισμένη για όσα πέρασε και οι πολίτες τρομαγμένοι για όσα αναμένουν ότι θα συμβούν το φθινόπωρο. Στην υγεία τους και στην τσέπη τους. Στα εθνικά μας θέματα, όλα παίζονται στη στιγμή που κάποιος θα κάνει το μοιραίο λάθος και θα βάλει «μπουρλότο» στην ησυχία χιλιάδων πολιτών εκατέρωθεν των χωρών. Μόνο αν κλείσεις, τα μάτια δεν βλέπεις το πρόβλημα. Ότι αυτό που χρειάζεται είναι σύνεση, ομόνοια, ψυχραιμία όλων των κομματικών παρατάξεων και όχι πρόωρες εκλογές. Η κοινωνία είναι σύνολο, δεν είναι άθροισμα ιδεολογικών τάσεων και απόψεων, κόμμα διαμαρτυρίας και στιγμιαίου συμφέροντος.

Είναι γεγονός ότι το φετινό καλοκαίρι, θα είναι πολύ δύσκολο και για την μονοκαλλιέργεια του τουριστικού προϊόντος.

Θα μετρήσουμε πληγές, απώλειες, δυσκολίες απερίγραπτες, που μας δημιούργησε η πανδημία. Οι προσδοκίες είναι πολύ μικρότερες και οι δηλώσεις των κυβερνητικών μετριοπαθείς και μετρημένες. Το κράτος ανέλαβε το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί αλλά οι πρωτόγνωρες καταστάσεις δεν μας αφήνουν κανένα περιθώριο για ένα νέο βιώσιμο και ανταγωνιστικό μοντέλο συγχρόνου τουριστικού προϊόντος. Άλλωστε, όλοι προδικάζουν, στο τέλος της τουριστικής σεζόν, θα μετρήσουμε υψηλά νούμερα ανεργίας και εσόδων εκ τουρισμού.

Αυτά είναι γνωστά στην κυβέρνηση όπως είναι γνωστό ότι με την έλευση του φθινοπώρου ότι  και η πανδημία θα επιστρέψει και τα οικονομικά των Ελλήνων θα βρεθούν στο ναδίρ. Η διεκδίκηση νέας λαϊκής εντολής θα είναι απείρως δυσκολότερη, από πιθανές πρόωρες εκλογές μέσα στο καλοκαίρι.

Σήμερα, το περιβάλλον είναι ακόμη θετικό για την κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός, έχει ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχει λόγος να γίνουν εκλογές. Φυσικά, οι πρόωρες εκλογές δεν προαναγγέλλονται. Την ευθύνη την έχει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός και κάνει την κίνηση όταν σταθμίσει στη ζυγαριά τα υπέρ και τα κατά της απόφασης.

Στο συρτάρι του τραπεζιού του είναι και όποτε θέλει τις βγάζει.

Αν ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης, κρατήσει το λόγο του, ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος για να οδηγηθεί η χώρα πρόωρα σε εκλογές υπογραμμίζοντας πως πρώτη προτεραιότητα αποτελεί η ανάταση της χώρας και όχι το μικροπολιτικό συμφέρον της ανανέωσης της εντολής στην κυβέρνηση του, θα είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός που θα κερδίσει επάξια το βραβείο αξιοπιστίας πολιτικού προσώπου, που ότι λέει το κάνει.

Και θα είναι ο πρώτος πολιτικός, που θα μπορεί με περηφάνια να δηλώνει ότι «Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι»!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Στην άκρη, στην άκρη… «λεκιάζει»! του Θανάση Παπαμιχαήλ

Δεν είναι όλα τα πολιτικά κόμματα ίδια. Υπάρχουν και τα χειρότερα, λίγο πριν πάρουν τον δρόμο των δεινοσαύρων. Κάποια χρησιμοποιούν τη διχαστική λογική, μετατρέποντας την υπέρ τους, κάποια άλλα για να πλήξουν την εικόνα των αντιπάλων τους, δεν φείδονται στη χρήση της προσβλητικής αρνητικής διαφήμισης.

Αρχέγονος πολιτικός κανόνας, η αρνητική διαφήμιση για να πληγεί ο αντίπαλος. Όσο πιο δημιουργική και έξυπνη η διαφήμιση, τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα .

Στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε μια κινηματογραφική ταινία,  για να στηρίξει με ένα σενάριο μυθοπλασίας, την υποψηφιότητα ενός  υποψήφιου Προέδρου. Μια σατυρική κωμωδία, λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά, με τον ξένο τίτλο «wag the dog» και μεταφρασμένο στα ελληνικά «Ο Πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος». Στόχος η ανατροπή της αρνητικής εικόνας του  υποψήφιου Προέδρου, με την «κατασκευή» ενός φανταστικού πολέμου. Η κοροϊδία των πολιτών- ψηφοφόρων σε όλο της το μεγαλείο. Πολλά τα παραδείγματα της αρνητικής διαφήμισης των πολιτικών μας κομμάτων. Αλλά κομψά και δημιουργικά, «σφάζουν» με το βαμβάκι και άλλα άγαρμπα και φθηνά  με στόχο να «λεκιάζουν»!

Σε αυτή την κατηγορία, του «λεκιάσματος», λόγω περιεχόμενου, εντάσσεται και το νέο διαφημιστικό σποτ, με την ξανθιά παρουσιάστρια -επαναστάτρια και τη βροχή των ευρώπουλων! Το στόρι της ταινίας, είναι μια οπτική καταγραφή όλων όσων έχουν γραφτεί και λεχθεί, από φίλια στην αντιπολίτευση Μέσα, για το «λιβάνισμα» άλλων Μέσων στο πρόσωπο του πολιτικού αντιπάλου της και ο αδιαφανής χρηματισμός φίλιων ΜΜΕ. Ο λόγος που έγινε σενάριο και η «πρόχειρη» παραγωγή του διαφημιστικού σποτ.

Τους ξέφυγε μόνο το «λέκιασμα» μιας ομάδας επαγγελματιών δημοσιογράφων. Όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Εργοδότες Μέσων και εργαζόμενοι που υπακούουν  σε εντολές, λόγω χρηματισμού.

Φυσικά, το διαφημιστικό σποτ, έγινε talk of the town, με την αρνητική φόρτιση που πήρε από τα Μέσα. Όμως, ο απώτερος στόχος επετεύχθη. Μια μεγάλη μερίδα τηλεθεατών, πήρε το μήνυμα της αδιαφάνειας μοιράσματος ενός μεγάλου ποσού, είκοσι εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με την αντιπολίτευση.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να δώσει άμεσα τη λίστα και τα ποσά που έλαβαν οι ωφελούμενοι, αν θέλει να απαντήσει αποτελεσματικά στις κατηγορίες. Διαφορετικά, θα το βρίσκει μπροστά της κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι θέμα διαφάνειας και ηθικής τάξης.

Το μόνο πρόβλημα που δημιούργησε το σποτ, ήταν το «λέκιασμα» ενός μεγάλου αριθμού εργαζομένων στα Μέσα. Εκεί, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί για να μη ξεσηκώσουν αντιδράσεις.

Άλλωστε, στην καθημερινότητα όλων των Μέσων χρησιμοποιούνται θεμιτά και αθέμιτα μέσα για τη στήριξη των φίλιων πολιτικών κομμάτων αλλά και προσώπων. Διαφθορά προσώπων, σκάνδαλα, μίζες, εκστρατείες λάσπης, αφερέγγυες υποσχέσεις συμπληρώνουν το πάζλ της αρνητικής πληροφόρησης για ίδιον όφελος των δημιουργών, σε πρωτοσέλιδα και δελτία ειδήσεων..

Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω των αρνητικών ειδήσεων, η σπίλωση προσώπων, είναι «έργα» που πουλάνε μέσω των media. Είμαστε θύματα «ινστρουχτόρων» πολιτικοοικονομικών συμφερόντων και βομβαρδιζόμαστε με ήσσονος σημασίας θέματα, ενώ μας «κρύβουν» τα κύρια. Αν δεν είχαμε την παράπλευρη προσβολή του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, δεν θα μπαίναμε στην κόπο να «χυθεί» τόσο μελάνι για ένα κομματικό διαφημιστικό με αρνητικό πρόσημο.

Στην άκρη, στην άκρη, «λεκιάζει» είναι ένα γνωστό σύνθημα της αγοράς, για την προστασία των θαμώνων, από επαφή με κάτι που "λερώνει" .Η ταύτισή του με το πολιτικό μας σύστημα, επικίνδυνη!

Η επικοινωνία αναζητεί σωσίβιο σωτηρίας. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μια πρωτόγνωρη κατάσταση προέκυψε στην επικοινωνία και νέες συνθήκες δημιουργήθηκαν, μετά το πρώτο σοκ από την πανδημία.

Η αλήθεια είναι ότι τα δεδομένα και οι εξελίξεις είναι τόσο ρευστά, που η δημιουργία διαφορετικών σεναρίων, από πλευράς προσωπικής, επιχειρηματικής και πολιτικής επικοινωνίας είναι πλέον, μια καθημερινή αβεβαιότητα. Σε αυτή τη νέα εποχή της επικοινωνίας, επικρατεί επιφυλακτικότητα και απαιτείται ευελιξία προσαρμοστικότητα και συνεχή παρακολούθηση και πρόβλεψη, με τις συνθήκες που καθημερινά διαμορφώνονται.

Ζούμε σε μια νέα πραγματικότητα, αρχής γενομένης, από την προσωπική επικοινωνία μας. Ο εναγκαλισμός, ο δια χειραψίας χαιρετισμός, και άλλες τρυφερές στιγμές των ζευγαριών, αποτελούν παρελθόν. Πρωτόκολλα υγείας ακόμη και σε οίκους ανοχής! Ούτε λόγος για πάρτι, λουλουδοπόλεμο σε πολιτιστικά κέντρα, στριμωξίδι σε χώρους αναψυχής. «Παγώσαμε» ως έλλογα όντα και μαζί μας «πάγωσε» η αγορά και το σύμπαν ολόκληρο.

Στις επιχειρήσεις, οι νέοι τρόποι εργασίας που ήρθαν στο προσκήνιο, άλλαξαν και την επικοινωνία μεταξύ των στελεχών. Το γνωστό σε όλους μας creative brain storming, δημιουργικό ανακάτεμα ιδεών, που απαιτεί φυσική παρουσία, γίνεται πολύπλοκο και χρονοβόρο, μέσω των νέων μέσων επικοινωνίας. Οι τηλεδιασκέψεις δίνουν και παίρνουν. Στις εταιρίες επικοινωνίας και διαφήμισης, στις οποίες εμπεριέχεται σε μεγάλο βαθμό, η προσωπική επαφή, η αμεσότητα της πληροφορίας, ο διάχυτος ενθουσιασμός, δίνουν τη θέση τους, στην ψυχρή και αποδυναμωμένη κουλτούρα, του messenger και του skype.

Απλά, κατ’ ευφημισμόν έχει ονομαστεί σαν smart working. Τα κλειστά, για περισσότερο από εβδομήντα μέρες, καταστήματα και η φοβία της κυκλοφορίας των πολιτών με το άνοιγμα τους, δημιούργησαν μια νέα πραγματικότητα. Νέες αγοραστικές συμπεριφορές έχουν διαμορφωθεί, τόσο στο on line όσο και στο off line εμπόριο, με κερδισμένο όλων, το on line.

Ακόμη και στις κρατικές υπηρεσίες είδαμε τεράστιες επικοινωνιακές αλλαγές, πολλές φορές και «βίαιες», λόγω του ψηφιακού μετασχηματισμού.

Μια νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται σε όλα τα επίπεδα, στην επικοινωνία των ανθρώπων, ανά της γης.

Η αβεβαιότητα, μαζί με τα αυξημένα απαγορευτικά, σε κάθε μας βήμα, από ταξίδια, διακοπές, κυκλοφορία με τα μαζικά μέσα, ακυρώσεις πολλών events ακόμη και γάμων, τα πάντα στον χώρο της επικοινωνίας, επανακαθορίζονται. Η χαρτογράφηση των νέων κανόνων επικοινωνίας, είναι αδύνατη. Τα γνωστά μας brands, οι μάρκες που ζουν μαζί μας, θα πρέπει να ξανασκεφτούν τη στρατηγική επικοινωνίας, που θα πρέπει να ακολουθήσουν από σήμερα. Θα πρέπει να περάσουν το μάρκετινγκ και την επικοινωνία, σε στρατηγικές είτε χαμηλών τιμών, hard selling, είτε στη γνωστή στρατηγική της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης.  Με αυτά τα «κουστουμάκια» επικοινωνίας θα πρέπει να ντύσουν τα προϊόντα και υπηρεσίες τους.

Τα δύσκολα στην επικοινωνία, είναι μπροστά.

Το πρώτο στάδιο της πανδημίας, έφερε αρκετό «μούδιασμα» και φόβο. Μπαίνουμε σε μια επόμενη φάση με πλοηγό την ελπίδα και τους «ειδικούς» της υγείας.

Η διατάραξη της κανονικότητας και  στην πολιτική επικοινωνία και ποιος θα είναι ο νέος ρόλος της σε τέτοιες πρωτοφανείς συνθήκες, είναι στο επίκεντρο του πολιτικού μας συστήματος. Όλα τα γνωστά και δοκιμασμένα εργαλεία επικοινωνίας, όπως η προσωπική επαφή, οι συγκεντρώσεις και άλλα, έχουν ακυρωθεί, ενώ παράλληλα οι γνώσεις των περισσότερων πολιτικών στη χρήση των νέων μέσω επικοινωνίας, είναι «νηπιακού» επιπέδου. Αναζητούνται νέοι τρόποι επικοινωνίας με τους πολίτες, προς άγραν ψήφων.

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Αφιλτράριστα και «γαλλικά»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Το εγχειρίδιο του «πολιτικού βωμολόχου», χωρίς ίχνος αιδούς από σημαντική μερίδα του πολιτικού μας κόσμου, θα γινόταν best seller όποτε κι αν αυτό εκδοθεί.

Ένα απάνθισμα της νεοελληνικής κακογουστιάς από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου, στολίζει καθημερινά τα πρωτοσέλιδα του εντύπου και ηλεκτρονικού τύπου.

Πολιτική με «γαλλικά», με προσβλητικές και υβριστικές δηλώσεις, γνήσιες «γαλλικές» εκφράσεις, σεξουαλικά υπονοούμενα, λαϊκά καντήλια, από μορφωμένους αλλά χωρίς παιδεία, πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς ταγούς μας. Στόχος, να μπουν στο μάτι των αντιπάλων, να κάνουν τον «καμπόσο» στους κομματικούς τους φίλους, να αναπαραχθούν, να «γράψουν» στις τηλεοπτικές ειδήσεις. Κάτι σαν το αλατοπίπερο στην ύλη, των μέσων ενημέρωσης.

Οι χειροδικίες, στους χώρους «λατρείας» της πολιτικής όπως Βουλή, δημοτικά συμβούλια, τηλεοπτικά πάνελ, έχουν πολύ καιρό να απασχολήσουν τα δελτία ειδήσεων. Έχουμε να δούμε τέτοιες σκηνές, μη ενταγμένες στον πολιτικό πολιτισμό μας, από την αλήστου μνήμης εποχή, πρωινής εκπομπής, με χειροδικία και κατάβρεγμα πολιτικών προσώπων.

Αντίθετα, αθυροστομίες, ειρωνείες, φωνασκίες, χειρονομίες, αγριάδα και βίαιες αποχωρήσεις, είναι καθημερινά φαινόμενα, αλλά δεν συγκινούν κανέναν πλέον. Γίνανε συνηθισμένα.

Και όλα αυτά, όταν υπάρχει ο αδηφάγος φακός της δημοσιότητας, για να κλέψουν λίγα λεπτά δημοσιότητας σε τηλεοπτικά προγράμματα και στις παραπολιτικές στήλες των εντύπων.

Και όλα αυτά για το ευ αγωνίζεσθαι, στην πολιτική και αυτοδιοικητική σκακιέρα. Φυσικά δεν μιλάμε για το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Υπάρχουν και οι σοβαροί πολιτικοί που πριν εκστομίσουν μια λέξη, τη βουτάνε πρώτα στο μυαλό.

«Μιλάνε» με επιχειρήματα, με ορθό πολιτικό λόγο, χωρίς να περιλαμβάνουν στο λεξιλόγιο τους, κουτσαβάκικες εκφράσεις, ύβρεις, φράσεις εντυπωσιασμού και ατάκες βόθρου.

Σε πιθανές παρατηρήσεις για την απρεπή εκφορά του λόγου, είναι γνωστό το μοτο «απολογούμαι μόνο στους ψηφοφόρους μου» δηλαδή δεν απολογείται σε κανέναν!

Οι ηγέτες των πολιτικών και αυτοδιοικητικών ομάδων, καθώς και  το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, θα πρέπει να πάρουν μέτρα προφύλαξης, για να μην μετεξελιχθεί ο δημόσιος λόγος σε απόλυτη ισοπέδωση, σε αρένα κακογουστιάς, με «γαλλικά» του υποκόσμου αλλά και με υπονοούμενα σεξιστικά και προσβλητικά. Για να μην επιβαρυνθεί περισσότερο η ήδη προβληματική εικόνα του πολιτικού συστήματος. Οι ηγέτες να γίνουν «κόφτες» των συνεργατών τους που ηδονίζονται με τα «γαλλικά» και τα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, να σταματήσουν να προβάλλουν ανελλιπώς και σε περίοπτη θέση τον κακόγουστο λόγο, τις υβριστικές ατάκες, να για κερδίσουν μερικά ακόμη «ψίχουλα» τηλεθέασης και πώλησης εντύπων, αδιαφορώντας για την αμετροέπεια, τη θρασύτητα και τον χλευασμό που εκπέμπουν, απαξιώνοντας το πολιτικό προσωπικό, που είναι και οι πελάτες τους.

Μερίδιο ευθύνης έχουμε κι εμείς οι πολίτες που μας αρέσουν οι εξυπνακίστικες φαρμακερές ατάκες ενός πολιτικού, αδιαφορώντας για το παραγόμενο έργο στην κοινωνία.

Ας φροντίσουμε όλοι, να μπει ένα χαλινάρι στη γλώσσα πολλών πολιτικών που στοχεύουν να ικανοποιήσουν διχαστικές και έντονης οξύτητας αντιπαλότητες και να κερδίσουν το σταυρό της προτίμησης των φανατικών οπαδών του κόμματος τους στις επόμενες εκλογές.
Καλλιέργεια πολιτικού ήθους και επιμόρφωσης, είναι αναγκαία για την ανύψωση του επιπέδου του πολιτικού προσωπικού μιας Χώρας.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Το ''κλειστό επάγγελμα" του πολιτικού, πρέπει να "ανοίξει"! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Διαβάζοντας τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών και αυτοδιοικητικών ταγών μας, αποδεικνύεται ότι το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα, είναι η ενασχόληση με την πολιτική. 

Είτε από τα κομματικά γεννοφάσκια, είτε από την αδυναμία να βρεθεί μια τόσο καλά αμειβόμενη και άνετη θέση εργασίας,μετά από πολύχρονες σπουδές είτε ως γόνος πολιτικού τζακιού!

Σύμφωνα με το Μαρξ Βέμπερ, η ενασχόληση με την πολιτική, σημαίνει συμμετοχή σε έναν αγώνα ισχύος, με σκοπό τον επηρεασμό της διοίκησης ενός κράτους.

Αυτός ο ορισμός της πολιτικής ως επάγγελμα ανήκει σε παλαιότερες εποχές όπου η πολιτική ήταν λειτούργημα και οι πολιτικοί έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι, αν δεν πέθαιναν στην ψάθα έχοντας όμως αφήσει πλούσια κληρονομιά, σε ιδέες και έργο!

Στις μέρες μας το αξίωμα βουλευτή, τοπικού άρχοντα, εξελίσσεται σε ένα «κλειστό επάγγελμα» με την οικογενειοκρατία να διαπερνά οριζόντια και κάθετα 

όλα τα κόμματα εξουσίας, αντιμετωπίζοντας την "καρέκλα" της εξουσίας, ως γονική παροχή.

Ρίχνοντας μια ματιά στη βουλευτική αποζημίωση κάθε ενός από τους τριακόσιους βουλευτές μας, βλέπουμε ότι έχουν μηνιαίο εισόδημα κοντά στα επτά χιλιάδες ευρώ, 

έχουν με λίζινγκ αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού και επιδότηση ενοικίου για τους επαρχιώτες βουλευτές. Επίσης, παίρνουν πιο εύκολα δάνεια από τράπεζες και πολλάκις χωρίς εγγυήσεις και βοηθάνε με τις γνωριμίες τις προσωπικές τους δουλειές. Πάνω – κάτω ίδια είναι και τα προνόμια των αυτοδιοικητικών αρχόντων μας. 

Διαχρονικά, το επάγγελμα του πολιτικού είναι ένα «κλειστό» ανδρικό επάγγελμα για λίγους, μια και το ενδιαφέρον των γυναικών δεν είναι αυτό που θα περίμενε κανείς, 

όταν οι γυναίκες συμμετέχουν στο σύνολο του πληθυσμού σε ποσοστό πάνω του πενήντα τοις εκατό.

Η συμμετοχή σε ψηφοδέλτια αποτελεί για πολλούς γόνους,«προίκα», περιουσιακό στοιχείο με κληρονομικό δικαίωμα. 

Οι περισσότεροι νεοεισερχόμενοι στην πολιτική,προέρχονται από κομματικές οργανώσεις και χρειάζεται  να διαθέτουν μεγάλα ποσά για τις προεκλογικές τους εκστρατείες, απέναντι στους κληρονόμους των πολιτικών τζακιών και δυναστειών.Υπάρχουν και αυτοί που συμπληρώνουν τα ψηφοδέλτια,δεν εκλέγονται αλλά διορίζονται σε κρατικές θέσεις την "επόμενη"των εκλογών,με αμοιβές υψηλές! Όλοι κερδισμένοι. 

Νέοι, όχι κατ’ ανάγκη σε ηλικία,πρέπει  να ασχοληθούν με την πολιτική όπως πετυχημένοι επαγγελματίες, καταξιωμένες γυναίκες,να μην  αποφεύγουν την ενασχόληση με το γνωστό «δεν κάνω εγώ για την πολιτική». Εννοούν προφανώς, ότι καταδικάζουν τις γνωστές πρακτικές των πολιτικών όπως υπόγειες συναλλαγές, χάϊδεμα αφτιών, ρουσφετολογία, κομματικούς μικροσυμβιβασμούς. Αποτέλεσμα, η κρίση του πολιτικού μας συστήματος να διαιωνίζεται.

Καθημερινά ακούγονται πολλές φωνές για το «άνοιγμα» του πολιτικού επαγγέλματος. Όλοι ζητάνε να μπει «νέο αίμα» στις τάξεις όλων των κομμάτων,αν και εξακολουθούν να ψηφίζονται εκ νέου και αρκετοί από τους "παλιούς" πολιτικούς.Οι λόγοι πολλοί,πελατειακές σχέσεις,ρουσφέτια,συναλλαγές και άλλα γνωστά.

Χρειάζονται πολιτικοί με παιδεία, τεχνοκράτες, με νέες ιδέες και με στόχο να αλλάξουν την άποψη των πολιτικών «όλοι το ίδιο είναι». 

Να «σκύψουν» πάνω στα προβλήματα των πολιτών και να δώσουν λύσεις, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος.

Στη χώρα μας όπου από εκλογές σε εκλογές, σε μεγάλο ποσοστό ανακυκλώνονται τα ίδια πρόσωπα,

 θα πρέπει να αναδειχθούν νέα πρόσωπα και ιδίως γυναίκες. που θα φέρουν ένα διαφορετικό πολιτικό ήθος και  κύρος στον θεσμό, 

έχοντας θέληση και δυνατότητα να συμβάλλουν στην πραγματική αλλαγή του πολιτικού μας συστήματος. 

Και υπάρχουν τέτοια πρόσωπα.

 Αρκεί, να "ξυπνήσει ο Πολιτικός" μέσα τους!!!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος