Ορίστε η μοίρα μας... Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σήμερα, 10 εκατομμύρια «πρωταγωνιστές», ασκούμενοι στο παίξιμο διάφορων ρόλων, παίζουμε σε ένα πραγματικό ντοκυμαντέρ, που γυρίζεται στους κόλπους μιας «φυλακισμένης» χώρας, χωρίς κομπάρσους και μελλοντικούς θεατές.

Σήμερα η ζωή μας, από κοινωνικής και ψυχολογικής άποψης, βρίσκεται μέσα σε ένα χρονότοπο, ονόματι facebook, που με την ανταλλαγή των μηνυμάτων που στέλνουμε ο ένας στον άλλον, δημιουργεί ένα αόρατο ανοσοποιητικό σύστημα, που αποβλέπει στη διατήρηση ενός υπαρξιακού status quo για τον καθένα μας.

Σήμερα είμαστε θύματα των καιρών και των εκάστοτε κορονοϊών και των εξουσιών, που ήταν απούσες στην έγκαιρη πρόβλεψη και οργάνωση της δημόσιας υγείας, αλλά ευτυχώς είχαμε παρόντες τις αναγκαίες επιστημονικές «αυθεντίες» για την κατάσταση.

Σήμερα απενοχοποιείται η ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων, μεταφέρεται το βάρος για την επίλυση του προβλήματος σε αυτούς που είναι κατ’ εξοχήν θύματα του. Ένας αστικός μύθος που επαναλαμβάνεται μαζί με το γκεμπελικό «Λιγότεροι ασθενείς, λιγότεροι θάνατοι λόγω έλλειψης ΜΕΘ». Πάλι οι ευθύνες στους πολίτες.

Σήμερα θα θέλαμε να γίνει μια δημοσκοπική έρευνα με την ερώτηση «ποιοι ευθύνονται για το γεγονός ότι μια χώρα έχει τόσες λίγες ΜΕΘ, με τόσα χρήματα, τα τόσα χρόνια που της έχουν δοθεί»; Φυσικά, οφείλουμε και να μη μιλάμε, γιατί στη χώρα μας υπάρχει μια πεφωτισμένη ελίτ πολιτικών και οικονομικά ισχυρών, που ξέρουν καλύτερα που πρέπει να πάνε τα χρήματα του λαού, από τον ίδιο τον λαό!

Σήμερα, για τη μαύρη λίστα των θυμάτων του κορονοϊού φταίνε μόνο οι σίγουρα ανόητοι, που βγαίνουν έξω και πάνε εκδρομές; Άλλος κανένας θα αναλάβει τις ευθύνες που αναλογούν την περίοδο της διακυβέρνησης του; Η εκκωφαντική σιωπή υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει το πολιτικό μας σύστημα σε φαινόμενο τύφλωσης. Όμως οι επιλεκτικές ευαισθησίες τους, δεν το επιτρέπουν.

Σήμερα στο μυαλό των πολιτών προηγείται η επιβίωση, η ζωή και στη συνέχεια οι συζητήσεις για τα «κέρδη και τις ζημιές» των πολιτικών μας κομμάτων. Θυμίζουμε, σε όσους βιάζονται να βγάλουν μελλοντικά εκλογικά συμπεράσματα ότι οι δημοσκοπήσεις πυροβολούν με τα ευρήματα τους αλλά η κάλπη βγάζει την ετυμηγορία! Συμφωνεί και η λαϊκή ρήση «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό»!

Σήμερα ο κόσμος δεν κάνει σχέδια, προγράμματα, όνειρα. Σταμάτησε να επικοινωνεί, να ερωτεύεται, να αισιοδοξεί. Κάθε μέρα η ζωή του πάει από το κακό στο χειρότερο. «Χάσαμε και τα αυγά και τα πασχάλια», σύμφωνα με την επίκαιρη πλέον λαϊκή ρήση. Χάσαμε, την ελπίδα. Πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά και στη νόσο και στη ζωή μας. Ορίστε η μοίρα μας σήμερα. Αύριο;

Αύριο, γιατί θα υπάρξει αύριο, βρεθεί ή δεν βρεθεί το εμβόλιο της νόσου, η οικονομική απελπισία θα είναι το υποδόριο πότισμα της κοινωνίας. Οι «κρατούντες» θα προσπαθήσουν να χρυσώσουν το χάπι με παροχές απέναντι σ τα πολλαπλά προβλήματα, που θα προκύψουν. Όμως όλοι συμφωνούν ότι για να αλλάξει η μοίρα μας χρειάζονται γενναίες παροχές και αλλαγές στη νοοτροπία πολιτικών και πολιτών.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας» θα είναι «υπηρέτης του λαού»; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Όλοι ψάχνουν να βρουν, ψηφοφόροι και κόμματα, τα στοιχεία εκείνα που θα χαρακτηρίζουν τον πολιτικό της «επόμενης μέρας». Θα είναι όπως και ο πολιτικός του σήμερα, «υπηρέτης του λαού» και τι σηματοδοτεί αυτό; Υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον χάριν των πολιτών ή υπηρετεί το προσωπικό συμφέρον κάθε πολίτη ξεχωριστά; Κάνει τα γνωστά σε όλους μας ρουσφέτια ή είναι θεματοφύλακας των αξιών των πολιτών που τον εξέλεξαν. Όλοι οι πολίτες έχουν ταχθεί στην ανακάλυψη νέων, άφθαρτων προσώπων, που δεν έχουν προλάβει να «καούν» από την καθημερινότητα της πολιτικής ζωής και έκθεσης στα ΜΜΕ μόνο που στην κάλπη «σταυρώνουν» γόνους, άτομα από κομματικούς σωλήνες, τηλεοπτικούς μαϊντανούς, celebrities από το star system, αλλά και εν ενεργεία πολιτικούς που έχουν επενδύσει σε πελατειακές σχέσεις.

Τώρα, το ότι ζητάμε να πάμε στον νέο αιώνα με ποιοτικό πολιτικό προσωπικό του περασμένου αιώνα, το εγχείρημα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας», θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή , όχι στο φαίνεσθε, όπως στις μέρες μας, αλλά στο είναι. Και δεν αρκεί το πολυφορεμένο, να είναι ο εαυτός του. Χρειάζονται πολλά περισσότερα να αποδείξει για να κερδίσει την ψήφο των πολιτών.

Ναι είναι αληθινός και όχι αληθοφανής και ψεύτης. Να είναι υπεύθυνος και ντόμπρος. Να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να μην κρύβεται πίσω από νόμους και διατάξεις που καλύπτουν το «σινάφι» του. Να ακούει πολύ και να μιλάει λίγο, με «καθαρές κουβέντες και μηνύματα». Στις πολιτικές επιλογές να παίρνει τη θέση των απλών ανθρώπων, του μόχθου και όχι του κεφαλαίου. Να ενδιαφέρεται για την ουσία και όχι για την επικοινωνία. Να διαχειρίζεται τα κοινά με αποφασιστικότητα, τόλμη και αμεσότητα. Πάντα με κοινωνική ευαισθησία.

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας» δεν προέρχεται από παρθενογένεση. Έχει ιδεολογικό στίγμα, αλλά δεν έχει κομματικές παρωπίδες και δεν στηρίζεται σε κομματικές πατερίτσες.

Έχει πτυχία που τον καταξιώνουν, αλλά όμως δεν εξασφαλίζουν και την αποτελεσματικότητα στο αξίωμα που τον έχει ανατεθεί. Και το κυριότερο, θα μπορεί να ισορροπεί στη ζυγαριά τη σχέση «υπηρέτης του λαού» για το δημόσιο συμφέρον των πολιτών και στις μικροεξυπηρετήσεις μεμονωμένων ομάδων ή και πολιτών.

Και μερικές ακόμη υποσημειώσεις για τον πολιτικό της «επόμενης μέρας». Δεν απαιτείται η νεότητα ούτε η κυκλοφορία με χιλιάρα μηχανή. Υποχρεούται να μιλάει απλά, καθαρά, ξάστερα και ωμά, όταν χρειάζεται. Ο ξύλινος λόγος και τα χιλιοειπωμένα κλισέ σε συνδυασμό με ιδεολογικές «θολούρες» κάνουν τον νέο πολιτικό, να φαίνεται ξεπερασμένος, απρόσιτος, γερασμένος. Η υπέρμετρη έκθεση στα ΜΜΕ, μπορεί να αποβεί μπούμερανγκ για την εικόνα του πολιτικού της «επόμενης μέρας». Επικέντρωση σε ουσιαστικές και στοχευμένες μιντιακές εκθέσεις, ενδείκνυνται.

Στους πολιτικούς της «επόμενης μέρας» θα πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό των γυναικών σε θέσεις ευθύνης. Απλά, να σημειώσουμε ότι στους 66 Δήμους της Αττικής έχουν εκλεγεί μόνο 3 γυναίκες! Χαμηλά τα ποσοστά συμμετοχής των γυναικών σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης του κράτους. Και σίγουρα δεν αρκεί η ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια.

Ο πολιτικός της «επόμενης μέρας» θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί και στα νέα δεδομένα αλλαγής του πολιτικού μάρκετινγκ που φέρνει η νέα μορφή του κορονοϊού. Αν οι πολίτες αναγκαστούν να παραμείνουν στα σπίτια τους, τότε οι πολιτικοί θα ξεχάσουν την αναντικατάστατη τεχνική επικοινωνίας την γνωστή μας «προσωπική επαφή» με τον πολίτη και θα εφαρμόσουν την επαφή τους μέσα από τη νέα ψηφιακή εποχή. Ο κορονοϊός «σκοτώνει» και τις ανθρώπινες σχέσεις!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Καλή Σαρακοστή και στην πολιτική επικοινωνία. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Καλή Σαρακοστή εύχονται οι χριστιανοί, γιατί έτσι «καθαρίζονται» πνευματικά και σωματικά. Μέρες νηστείας, όπως οι σαράντα μέρες νηστείας το Χριστού στην έρημο. Αυτά τα θρησκευτικά, για την ευχή που ακούμε εδώ και λίγες μέρες από όλους όσοι ασπάζονται τον Χριστιανισμό.

Καλή Σαρακοστή από τις εμφανίσεις των πολιτικών μας, θα έχουμε; Οι ανάγκες των πολυάριθμων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, για τους περισσότερους, παραδοσιακά ή νέας τεχνολογίας, σε συνδυασμό με την επί 24ώρου βάσης λειτουργίας τους, έχουν δημιουργήσει μια τεράστια ζήτηση προσώπων του πολιτικού και life style χώρου. Ιδιαίτερα, σε θέματα επικαιρότητας, κυβερνητικά, αντιπολιτευτικά, δικαστικά, αθλητικά και πολλά ακόμη κοινωνικά γεγονότα. Από γάμους των celebrities μέχρι θέματα που απασχολούν τα ψιλά των εσωτερικών σελίδων των εφημερίδων και περιοδικών.

Το αδηφάγο τηλεοπτικό κοινό, τα καταναλώνει όλα και αμάσητα. Σημαντικά, φλέγοντα και ασήμαντα θέματα της καθημερινότητας.

Στις μέρες μας, το μεταναστευτικό, προσφυγικό, παραδικαστικό, επιδημίες, δημιούργησαν τεράστιο ζήτημα εξεύρεσης προσώπων από καθηγητές ιατρικής, απόστρατους στρατιωτικούς, δικαστικούς, υπουργούς, βουλευτές, αυτοδιοικητικούς, για να καλύψουν την τεράστια ζήτηση σε πάσης φύσεως συνεντεύξεις, κρίσεις και σχολιασμούς.

Φυσικά, εκτός από τις ατομικές συνεντεύξεις και συζητήσεις, έχουμε και τα λεγόμενα talk show με τα οποία έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση των τηλεθεατών, ως συλλογικά «σόου»!

Για μια στιγμή προσοχής και για να ανέβει η αδρεναλίνη «σκάει» ένα τηλεοπτικό σόου, σκηνοθετημένο ή μη, για να «σπάσει» τα νούμερα της τηλεθέασης.

Οι πολιτικοί «μαϊντανοί» ξέρουν καλά το ρόλο τους και την ικανότητα τους να συμπλέκονται με τους κομματικούς αντιπάλους τους, υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων. Άλλωστε, αυτό είναι και το ζητούμενο από τα Μέσα, για να παίρνουν τις προσκλήσεις και να πιάνουν «στασίδι» κάθε μέρα, σε κάθε κανάλι, εκ περιτροπής.

Καλή Σαρακοστή θα πρέπει να είναι η ευχή όλων των τηλεθεατών, προς τους γνωστούς σε όλους εμάς, τοκσοουίτες που μας ζαλίζουν καθημερινά με τη βοερή ανεπάρκεια τους, την ακατάσχετη λαθολογία, την κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων, τη δολοφονία χαρακτήρων, μετατρέποντας μια συλλογική αντιπαράθεση, σε ανθρωποφαγία τις περισσότερες φορές.

Καλή Σαρακοστή ιδιαίτερα σε όσους, οι γνωστές χθεσινές θέσεις τους είναι αντίθετες με τις σημερινές. Να αφήσουν να περάσει ένα χρονικό διάστημα, μέχρι να ξεχαστούν και μετά από την αρχή. Άλλωστε οι κωλοτούμπες είναι της μόδας. Πολλές φορές είναι πιο γρήγορες από τη σκιά τους.

Καλή Σαρακοστή στο πλήθος των πολιτικών σολοικισμών, των ιδεολογικών και εκφραστικών λαθών, από τους καθοδηγητές της κοινής γνώμης που νομίζουν ότι το κέντρο του κόσμου είναι ο περίγυρος τους.

Καλή Σαρακοστή και στον υπερβολικό τρόπο παρουσίασης πολιτικών ασήμαντων γεγονότων ως πλέον σημαντικών, από τα ΜΜΕ που έχουν στην ατζέντα τους. «Δύο μέτρα και δύο σταθμά» χάριν των χορηγών που τα στηρίζουν.

Καλή Σαρακοστή και στα πολιτικά τρολς που κατακλύζουν τοίχους και γεμίζουν παραπολιτικές στήλες, «θεραπαινίδες» κομματικών στόχων, με απώτερο στόχο την ενεργοποίηση ανακλαστικών της κοινωνίας για επίτευξη συγκεκριμένων επιδιώξεων.

Καλή Σαρακοστή στην πολιτική επικοινωνία γιατί το εκλογικό σώμα έχει μπαφιάσει!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Διάφορα, αλλά όχι αδιάφορα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, πόσοι διαβάζουν τα κατεβατά, τα «σεντόνια» των βαθυστόχαστων δήθεν άρθρων, που φιλοξενούνται καθημερινά σε παραδοσιακά και νέας τεχνολογίας έντυπα;

Το ενδιαφέρον των αναγνωστών έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Πολιτικοοικονομικές αναλύσεις, αδιάκοπος βομβαρδισμός πληροφοριών, γλωσσικών εμμονών σε φραστικά τερτίπια, ακαταλαβίστικα για τους περισσότερους αναγνώστες, παραληρήματα, σφραγίζονται με τον τίτλο «αδιάφορα».

Η ευθύνη βαρύνει τους ίδιους τους συντάκτες των άρθρων. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και στη διάχυση των πληροφοριών και ειδήσεων. Ο αναγνώστης κάθε τυπωμένου κειμένου, ειδησεογραφικού, πολιτικού, ενημερωτικού, θέλει να έχει τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης, όπως είναι η αντιμετώπιση από την τηλεόραση. Πληθώρα ειδήσεων σε μικρό χρόνο. Εύπεπτος λόγος, ταχύτητα ενημέρωσης, ένας «φαύλος κύκλος» πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων. Από την ελληνοτουρκική κρίση μέχρι τον γάμο ενός σελέμπριτι. Και όλα αυτά κρίνονται από τους επαΐοντες των τηλεοπτικών ειδήσεων σαν διάφορα, αλλά όχι αδιάφορα.

Η δεξαμενή της τηλεθέασης, έχει μεγάλο εύρος ενδιαφερόντων τηλεθεατών. Από ενεργούς πολίτες, απολιτίκ, ακτιβιστές, μέχρι θεσμικούς παράγοντες, καθηγητές πανεπιστημίων και πάσης φύσεως παρατρεχάμενους στο τηλεοπτικό ζάπινγκ.

Σήμερα, θα ήθελα να παρουσιάσω μια νέα μορφή δημοσιογραφικής αρθρογραφίας, μια απλή άσκηση ενός δήθεν άρθρου με διαφορετική, διάφορη, αλλά όχι αδιάφορη πολιτική θεματολογία. Για παράδειγμα. Μερικά πολιτικά, αλλά πολύ διαφορετικά των παραπολιτικών.

Στον καθημερινό τηλεοπτικό μαραθώνιο της «σαχλαμάρας» με τις φανφάρες και τα φούμαρα που εκστομίζουν για να ξεχωρίσουν διάφοροι φερόμενοι και ως ειδικοί, στα αδιέξοδα και ζέοντα προβλήματα της χώρας, όπως το Μακεδονικό, ελληνοτουρκικό, μεταναστευτικό, προσφυγικό, παραδικαστικό, αθλητικό και άλλα της επικαιρότητας, οι τηλεθεατές έχουν ένα μόνο όπλο άμυνας. Το τηλεκοντρόλ!

Σε πιθανή ερώτηση «φωτεινά μυαλά» ή «πρακτικά μυαλά» στην πολιτική, η απάντηση είναι απλή. Χορτάσαμε από «φωτεινά μυαλά» με μεταπτυχιακά και ντοκτορά που μας εκπαιδεύουν, μας διδάσκουν και μας καθοδηγούν μόνο «επί χάρτου». Θέλουμε «ψημένους» πολιτικούς θέλουμε μάνατζερ, θέλουμε «βοσκούς» που ξέρουν να οδηγούν το «ποίμνιο». Να δίνουν μάχες στα προκεχωρημένα χαρακώματα και όχι στα της οπισθοφυλακής!

Άγραφοι νόμοι. Στην πολιτική μεγαλύτερη δύναμη από την προπαγάνδα έχουν οι βιωματικές εμπειρίες. Ζούμε στην εποχή του story telling και το χειροπιαστό παράδειγμα υπερτερεί όλων των μορφών επικοινωνίας. Και ένας ακόμη άγραφος νόμος. Αν ένας πολιτικός θέλει να μείνει στην ιστορία, θα πρέπει κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας, εκτός από το να ακολουθεί υπεύθυνη πολιτική στάση, πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, όταν πρόκειται να πάρει, σε μια κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, μια ιστορική απόφαση που θα «ταυτιστεί» μαζί του. Και για κάθε πολιτικό, υπάρχει μόνο μια ιστορική στιγμή. Κάποιοι «έπιασαν» τη στιγμή, κάποιοι άλλοι την «έχασαν» γιατί δεν την είδαν, ή «κιότεψαν». Και στην πολιτική, η ζωή είναι στιγμές!

Δεν γνωρίζω αν αυτή η νέα απλή άσκηση γραφής και παρουσίασης ενός πολιτικού άρθρου βρει μιμητές.

Θέλω όμως να πιστεύω ότι αξίζει το χαρτί και μελάνι της εκτύπωσης! Και φυσικά, αξίζει να διαβαστεί.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τα πολιτικά «παυσίπονα»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πρόκειται για τα συνηθισμένα πολιτικά «παυσίπονα» που βρίσκονται σε εντελώς ξεχωριστά σημεία από τα γνωστά παυσίπονα για τον βήχα, τον πυρετό και άλλες ιώσεις.

Τα πολιτικά «παυσίπονα» βρίσκονται στις ειδήσεις των τηλεοράσεων, ραδιοφώνων, στις σελίδες των εφημερίδων και χορηγούνται χωρίς συνταγή ιατρού αλλά κατόπιν δήλωσης ενός κυβερνητικού ή κομματικού εκπροσώπου για τον κατευνασμό κοινωνικών απαιτήσεων, αποπροσανατολισμό από τα ζέοντα προβλήματα ακόμη και για την εικονική «θεραπεία» κοινωνικά ευπαθών ομάδων.

Δυστυχώς οι περισσότεροι εξ ημών, δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε, προκειμένου να αποφεύγουμε πιθανές από τις ανωτέρω παρενέργειες.

Πολιτικά αναλγητικά που στόχο έχουν να καταπραΰνουν, να καλύπτουν κάθε πολιτική αβελτηρία, βήμα προς βήμα. Με μια δήλωση του εκπροσώπου της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, διεγείρονται τα αντανακλαστικά των πολιτών προς την επιθυμητή στόχευση.

Αντίθετα με τα κοινά παυσίπονα, η κατάχρηση των πολιτικών «παυσίπονων», δεν προκαλούν εξάρτηση, εθισμό, έχουν πάντα «άμεση δράση» και η επίδραση τους υποχωρεί αμέσως μετά τη λύση του προβλήματος. Φυσικά αν γίνει υπέρβαση της συνιστώμενης δοσολογία, ένα πολιτικό «παυσίπονο» για κάθε πρόβλημα, υπάρχουν παρενέργειες όπως η έλλειψη εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας από τους πολίτες προς τον χορηγούντα το πολιτικό «παυσίπονο», πολιτικό φορέα.

Τα πολιτικά «παυσίπονα» είναι μονόδρομος, για κάθε πολιτικό φορέα, που επιδιώκει τη μακροημέρευση του. Είναι γνωστό ότι το εφικτό από έναν πολιτικό φορέα δεν ταυτίζεται με το επιθυμητό των πολιτών, αρκετές φορές και οι γνωστές προεκλογικές δεσμεύσεις, επινοήματα, ευφυολογήματα χωρίς αντίκρισμα, δεν μπορούν να καταπολεμηθούν στη συνέχεια, χωρίς τα κατάλληλα αναλγητικά.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι όταν οι πολίτες, λόγω υπερβολικής χρήσης και μεγάλης δοσολογίας πολιτικών «παυσίπονων», να έχουν αναπτύξει αντισώματα και να απορρίπτουν το δικό μας «παυσίπονο», με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται το πρόβλημα.

Είναι σημαντικό, πριν δώσουμε την πολιτική φαρμακευτική αγωγή, να συμβουλευόμαστε τους ειδικούς επιστήμονες όπως επικοινωνιολόγους, ψυχολόγους, πολιτικούς αναλυτές, για το είδος του πολιτικού «παυσίπονου» και την ακριβή δοσολογία, για να αποφευχθούν περαιτέρω παρενέργειες απόρριψης και για να μπορέσει να «δράσει» αποτελεσματικά!

Στην πολιτική, τα πολιτικά «παυσίπονα» δεν μπορούν να αγνοηθούν τελείως. Σίγουρα θα υπάρξουν περιπτώσεις «πόνου» λόγω αφόρητων πιέσεων από εξωγενείς παράγοντες. Με φειδώ, παροχή προς τους πολίτες των πολιτικών «παυσίπονων». Κίνδυνος «στρεβλώσεων»! Πρόσκαιρα ανακουφίζουν, αλλά το «χάπι» κάνει τον κύκλο του και το πρόβλημα επανέρχεται και απαιτείται άμεση αντιμετώπιση.

Η πολιτική «ίαση» θα επιτευχθεί όταν ο ιός καταπολεμηθεί από τη ρίζα του.

Το πολιτικό «παυσίπονο» για την ίαση κάθε πολιτικού προβλήματος, είναι η ανάληψη ευθύνης και πολιτικού κόστους. Είναι το πολιτικό «παυσίπονο» με έξτρα δόση αναλγητικού.

Θανάσης Παμαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τα δικά μας «Παράσιτα»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Απόλυτη ανατροπή της βραδιάς απονομής των Όσκαρ, από την ταινία τα «Παράσιτα». Κέρδισαν τις ακριβές χολιγουντιανές παραγωγές βγαίνοντας από τους «υπονόμους» της ζωής και σάρωσαν, με τέσσερα βραβεία. Μια ταινία από την Νότια Κορέα, κατατρόπωσε το φημισμένο Χόλυγουντ.

Στη χώρα μας, όπου τα «παράσιτα» αφθονούν, έχει προβλεφθεί διαγωνιστικός θεσμός να αποδώσει τα αντίστοιχα αγαλματίδια των Όσκαρ; Ο ανταγωνισμός θα ήταν πολύ σκληρός μια και θα έπαιρναν μέρος χιλιάδες συμμετέχοντες. Πραγματικά «παράσιτα»!

«Παράσιτα» που καλλιεργούνται πολύ στα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης, και εμφανίζονται κυρίως σε πάσης φύσεως μεταμεσονύκτιες συζητήσεις, αλλά και σε έρευνες, ρεπορτάζ και συνεντεύξεις καφενειακού και πεζοδρομιακού τύπου. Τα «Παράσιτα» γίνονται από αγγελιοφόροι, μηνύματα και επηρεάζουν ιδιαίτερα τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες

«Παράσιτα» που «ευδοκιμούν» σε θερμά κλίματα των ποδοσφαιρικών σωματείων έχοντας πολύμορφες διακλαδώσεις με άλλου τύπου «παράσιτα» που φύονται σε έντονες κοινωνικές εξάρσεις και ακούν στο όνομα «συλλογικότητες»!

«Παράσιτα» με ρίζες μακρόβιες, στα δημοσιοϋπαλληλικά εδάφη και διαβιούν τρώγοντας τις σάρκες των υγιών φορολογούμενων πολιτών. Εμφανίζονται και εφορμούν ως οι ακρίδες, κάθε φορά που υπάρχει αλλαγή κυβερνητικής εξουσίας. Πραγματικά «τσουνάμι παρασίτων» που οδηγούν σε τριτοκοσμικές καταστάσεις.

«Παράσιτα» προσωπικοτήτων στο κοινωνικό γίγνεσθαι από «ανώνυμους» που επιδιώκουν να πραγματώσουν μια μύχια επιθυμία τους, να γίνουν «επώνυμοι». Τα «ανώνυμα παράσιτα» υπάρχουν σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις, δεξιώσεις, γκαλά, γάμους, βαπτίσεις αλλά και κηδείες «επωνύμων». Καλλιεργούν στενές σχέσεις με υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, εκδηλώσεων, αλλά και φωτογράφους, που θα αποτυπώσουν μ ια φωτογραφική σχέση του «ανώνυμου» με τον «επώνυμο»!

«Παράσιτα» της πολιτικής και δημοσιογραφικής ζωής του τόπου μας. Λαϊκίζοντα μικρόφωνα κομματικών παρατάξεων, φερέφωνα, παλαιοκομματικοί που έχουν αναγάγει την πολιτική και τη δημοσιογραφία ως επαγγελματική ανέλιξη, αντί του γνωστού λειτουργήματος. Κατά καιρούς, νοιώθουν την ανάγκη του ρετουσαρίσματος και του εκσυγχρονισμού της εικόνας τους, αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι τη διαπίστωση της ανάγκης!

«Παράσιτα» εξ ανάγκης, οι ολοένα και αυξανόμενοι σε αριθμό, συνάνθρωποι μας που πεινάνε και ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Ο τραγέλαφος είναι ότι θεωρούνται αποδιοπομπαίοι από τα «παράσιτα» της πολιτικής που τους έφεραν στην ανέχεια, με πλειστηριασμούς κατοικιών, εξαντλητικές φορολογίες, μειώσει μισθών και αύξηση ανεργίας. Αυτά τα «παράσιτα» εξ ανάγκης είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές μια αληθινής ταινίας. Σε αυτούς πρέπει να δοθούν πολλά Όσκαρ!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Η Οδύσσεια ενός κράτους. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Το σκηνικό της ακραίας πόλωσης που συνεχίζει να διαμορφώνεται ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, ουδόλως ενδιαφέρει τον πολίτη που ασφυκτιά να τα φέρει βόλτα, ούτε οι βαρείς χαρακτηρισμοί για επιστροφή σε «μαύρες» ημέρες παρακολούθησης των πολιτών, καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων, αδιαφάνεια, αναξιοκρατία και πάσης φύσεως κατηγορίες για συστήματα διαπλοκής στο παρελθόντα χρόνο.

Μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα από όλους, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Με μια κοινωνία σε κατάσταση πανικού, για την επιβίωση της, με μια οικονομία στα όρια εμφράγματος, με ανασφάλεια να κυριαρχεί καθημερινά στη ζωή των πολιτών και με ένα κράτος να προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του εν μέσω, προσφυγικών ροών και τουρκικών προκλήσεων.

Όσον  αφορά για τους πολιτικούς ταγούς μας, αυτοί περί των ποδοσφαιρικών τυρβάζουν!

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν έχουν καταλάβει, ότι χρέος τους είναι να αναδεικνύουν και να ικανοποιούν τις ανάγκες και τα αιτήματα των πολιτών και όχι τον τρόπο για να επανεκλεγούν.

Αν πιστεύουν ότι θα επανεκλεγούν, αν κονταροχτυπιούνται στο κοινοβούλιο και στα τηλεοπτικά παράθυρα, ή σηκώνουν «τα γάντια» των προκλήσεων, πλανώνται πλάνην οικτρά! Οι παλιές καλές ημέρες, όπου ο άκρατος λαϊκισμός χωρίς αναστολές, ένα ελκυστικό σύνθημα και ένα «διαφορετικό» επικοινωνιακό κόνσεπτ, αρκούσαν για να κερδίσουν  το ενδιαφέρον των πολιτών, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Σήμερα οι πολίτες θέλουν πολιτικές, που δίνουν απαντήσεις στα καθημερινά τους προβλήματα. Τους φόρους που τους τσακίζουν, τον κίνδυνο να χάσουν το σπίτι τους, την απώλεια της θέσης εργασίας τους, που με τόσο κόπο και θυσίες εξασφάλισαν, το βιός τους που απέκτησαν ή κληρονόμησαν. Ακόμη και για την κλιματική αλλαγή αδιαφορούν, σε μεγάλο βαθμό, και ανησυχούν περισσότερο για τη δική τους αλλαγή επιβίωσης.

Είμαστε μια χώρα απίθανων πολιτικών και πολιτών. Ένας συνδυασμός ατόμων με απίστευτη αλαζονεία, παντελή άγνοια και ποινικοποίηση κάθε αποκλίνουσας άποψης από τη δική τους, και σε μεγάλο βαθμό κατάφορη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Και για του λόγου το αληθές, ρίξτε μια ματιά στην καθημερινότητα. Άλλοτε για γέλια και άλλοτε για κάματα. Ένας θορυβώδης χαρτοπόλεμος ειδήσεων, μας κατακλύζει. Πολιτικοί καβγάδες, ανακύκλωση διαπλοκής, αντεγκλήσεις, φωνασκίες, απίστευτοι συμψηφισμοί, πεζοδρομιακοί διάλογοι, λεξιπενία ταγών, για ψύλλου πήδημα, θεριό ανήμερο η κοινωνία! Η οικονομική κρίση της δεκαετίας, άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της. Άφησε ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικών.

Η σχέση των δύο αυτών μερών είναι ένα «νόμισμα στο αέρα». Να δούμε που θα κάτσει, αν και οι πολίτες αδιαφορούν για την έκβαση και οι πολιτικοί αδυνατούν να σφυγμομετρήσουν την κοινωνία.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η μοναδική στρατηγική διοίκησης του κράτους, από τους μέχρι σήμερα πολιτικούς μας, είναι η στρατηγική του «βλέποντας και κάνοντας». Βλέπουμε τις δημοσκοπήσεις και διορθώνουμε ότι δεν αρέσει τους πολίτες – ψηφοφόρους μας. Χωρίς όραμα, με τετριμμένα συνθήματα περί ισότιμης ανάπτυξης, «συμβόλαια» με το λαό. Συμβόλαιο εξόδου από την πολιτική, πολλών πολιτικών που έφεραν τη χώρα, στα σημερινά χάλια, χρειάζεται!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Όλα ρολόι… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Αμ’ έπος, αμ’ έργον, μετά από το σάλο που ξέσπασε και τα ομαδικά πυρά κατά της κυβέρνησης για τα γεγονότα στον αθλητισμό και την «επανάσταση» που ήταν έτοιμη να γίνει από μερίδα οπαδών των θιγόμενων ποδοσφαιρικών συλλόγων.

Πάνω από όλα η κοινωνική συνοχή και άμεσα τα αντανακλαστικά από τον Κυριάκο με νομοθετικές πρωτοβουλίες και διαγραφές.

Το γνωστό μας «dura lex sed lex», δεν χρειαζόταν να εφαρμοστεί στις ημέρες μας, με ανοιχτά τα εξωτερικά μας θέματα και με τις αγωνιώδεις προσπάθειες της κυβέρνησης να φέρει την οικονομία σε «ίσα βάρκα, ίσα πανιά» και την κοινωνία στην κανονικότητα, μακριά από την παραμονεύουσα αντιπολίτευση που ξαναυπόσχεται να οδηγήσει τους πολίτες στη γη της επαγγελίας!

Μια πολιτική κρίση που αντιμετωπίστηκε σύμφωνα με τους κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας. Άμεση αναγνώριση του προβλήματος και άμεση λύση. Διαφορετικά, θα είχαμε οπαδούς – Ταλιμπάν στα κεραμίδια, στους δρόμους και πολιτικά στελέχη του κόμματος να πρωταγωνιστούν στις εκδηλώσεις εναντίον του επάρατου «κράτους των Αθηνών», κραδαίνοντας την απειλή της παραίτησης από το Κοινοβούλιο, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, το κόμμα.

Με μια απλή κίνηση, κλείσανε τα στόματα όλων και η κυβέρνηση απέδειξε ότι δεν εκβιάζεται από κανέναν. Όλα κύλησαν ρολόι και ούτε γάτα, ούτε ζημιά!

Η κυβέρνηση διάλεξε τον καλύτερο τρόπο. Κάποιοι χάνουν το πρωτάθλημα, λόγω μείωσης των βαθμών και κάποιοι άλλοι διαμαρτύρονται ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου. Όσο για το πρωτάθλημα, όλα τα χρόνια «πέτσινο» και «πουλημένο» το ανεβοκατέβαζαν. Η άκρως εκβιαστική θέση του «κάπτεν» της Εθνικής ομάδας του 2004 δεν έμεινε αναπάντητη από τον Κυριάκο.

Όλα ρολόι κύλησαν, σε μια χώρα όπου η πολιτική είναι άμεσα συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο και αρκετές φορές αιχμαλωτίζεται από το θυμικό των τοπικών κοινωνιών, που θεωρούν την ποδοσφαιρική τους ομάδα, θρησκεία. Να μην ξεχνάμε πόσοι πολιτικοί έχουν κάνει καριέρα λόγω ενασχόλησης τους με τις ομάδες, θρησκείες για πολλούς. Και δεν είναι μόνο ελληνική ιδιαιτερότητα. Παντού υπάρχουν στρατοί ψηφοφόρων και από τις λεγόμενες ευρωπαϊκές ιστορικές ομάδες.

Μόνο που εκεί τα ποδοσφαιρικά προβλήματα λύνονται από το αυτοδιοικητικό του αθλήματος και όχι από τα κράτη. Όταν ξεφύγουν τα πράγματα τα «άλλα» κράτη εφαρμόζουν το «dura lex sed lex». Αλλά είπαμε, αυτό αφορά τα «άλλα» κράτη!

Στα καθ’ ημάς, «οι λόγοι κοινωνικής συνοχής» μας υποχρεώνουν να απευθυνόμαστε με το «σεις και το σας», στους οπαδούς και στις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρίες και να τους «χαϊδεύουμε»!

Κρίνοντας τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης που ανέκυψε, από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, θα βάζαμε «άριστα δέκα» και για τη διαγραφή και για την νομοθετική ρύθμιση.

Μπορείτε να φανταστείτε, μέσα στα τόσα προβλήματα που ταλανίζουν την κυβέρνηση από το μεταναστευτικό μέχρι το rebranding της χώρας, να έσκαγε στα χέρια της και ένα πρόβλημα από το πουθενά;

Η τακτική του «Πόντιου Πιλάτου» και της καθυστέρησης, θα ήταν εγκληματική για την επιβίωση της κυβέρνησης.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Για πρώτη φορά. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Για πρώτη φορά, γένους θηλυκού Πρόεδρος Δημοκρατίας με σημειολογία που έχει αναλυθεί εκτενέστερα όλες αυτές τις ημέρες, που ακολούθησαν, του σήριαλ της ονοματολογίας. Με ομιλία by heart, από καρδιάς, και όχι by the book, η νέα Πρόεδρος, μετρημένη, σοβαρή, στιβαρή και με πολύ καλή ευφράδεια λόγου. Ακολούθησαν selfies, με την Πρόεδρο. Καλή επιτυχία της ευχόμαστε.

Για πρώτη φορά ήρθαν σε καθημερινή παρέλαση στα κανάλια, οι νέοι σταρ. Οι μετεωρολόγοι. Στα κατά τα αλλά, μαύρα μαντάτα των δελτίων ειδήσεων, ήρθαν να προστεθούν τα καιροτρομολαγνικά ρεπορτάζ για κακοκαιρίες με ονόματα by the past. Το ότι είναι χειμώνας και πιθανόν να είναι φυσιολογικό και να βρέξει και να χιονίσει, δεν παίζει ρόλο. Είναι το νέο πολικό ψύχος, που άλλοτε έρχεται από την Ουκρανία, άλλοτε από την Ιταλία και πάντα φέρνει αναστάτωση και τηλεθέαση στα κανάλια.

Για πρώτη φορά σε έρευνα κοινής γνώμης, οι ερωτώμενοι πολίτες «βλέπουν» θερμό επεισόδιο με τη γείτονα χώρα, σε ποσοστό άνω του πενήντα τοις εκατό και δεν τρέχουν στα σούπερ μάρκετ να αδειάσουν τα ράφια από το χαρτί υγείας. Αλλοτινές εποχές, μια απλή αναφορά αρκούσε να αδειάσει τα ράφια από κονσέρβες, ζάχαρη και χαρτί υγείας. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Για πρώτη φορά η «κοπή της πίτας» κόστισε ακριβά στους πολιτικούς μας. Η Διαύγεια, ο σύγχρονος Αρτέμης Μάτσας, βγάζει στη φόρα τα ποσά που πρόκειται να δαπανηθούν για κάθε δαπάνη ακόμη και γιαι την κοπή πίτας. Πάει και αυτό το πανηγυράκι!!!

Για πρώτη φορά είχαμε στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές, τόσο μεγάλη προσέλευση υποψηφίων. Εβδομήντα χιλιάδες υποψήφιοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι και οκτώ χιλιάδες υποψήφιοι Περιφερειάρχες και Περιφερειακοί Σύμβουλοι. Όλοι αυτοί είδαν στην τοπική αυτοδιοίκηση κενό πολιτικής ή η απλή αναλογική, που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, τους άνοιξε την όρεξη;

Για πρώτη φορά ευρήματα από δημοσκοπικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών «σκέπτονται εξ ιδίων» δηλαδή συλλογιέται με το δικό του μυαλό, και όχι από την προπαγάνδα των άλλων. Αποτέλεσμα, οι πολίτες αναλαμβάνουν το ρίσκο να ακολουθήσουν αυτά που οι ίδιοι και όχι όσα ΜΜΕ και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τους προσφέρουν.

Για πρώτη φορά σε καθημερινή βάση έχουμε τόσες κλοπές, ληστείες σε καταστήματα, εμπρησμούς σε τράπεζες και εταιρίες, ακόμη και εκτελέσεις τύπου μαφίας. Ένα καθημερινό εκρηκτικό σκηνικό που μαζί με τις καταλήψεις και ανακαταλήψεις κτιρίων, τρομοκρατούν τους πολίτες και το αίσθημα της ανασφάλειας χτυπάει κόκκινο!

Για πρώτη φορά ένα ολόκληρο έθνος παρακολουθεί σε λεπτομέρεια, τις διπλωματικές εξελίξεις για τα εθνικά θέματα. Συμμετέχουμε στα δρώμενα, δίνουμε προσωπικές «λύσεις» σε ακανθώδη προβλήματα που χρειάζονται γνώσεις, εμπειρία, χρόνο και λεπτό χειρισμό και αφαιρούμε από τους επαγγελματίες να κάνουν τη δουλειά τους. Γίναμε οικονομολόγοι, διπλωμάτες, πολιτικοί του καναπέ. Είμαστε στην κερκίδα και κάνουμε τον προπονητή, τον σχολιαστή, τον ειδικό. Τα προβλήματα είναι δύσκολα, ας μην τα δυσκολεύουμε περισσότερο από την κερκίδα!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Τα αλλοπρόσαλλα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ποια είναι η γενικότερη αίσθηση που επικρατεί στην κοινωνία; Έχουν περάσει τα δύσκολα ή ακόμη υπάρχουν, απλά έχουν μπει κι αυτά σε ρυθμίσεις όπως και τα χρέη μας;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να πιστεύουμε ότι θα βελτιωθεί το επίπεδο της ζωής μας, που παραμένει εντούτοις στάσιμο, με μια υποθετική αλλαγή της ψυχολογίας των πολιτών λόγω υποσχέσεων και εξαγγελιών; Δεν είναι ηλίου φαεινότερο, ότι πολλοί συμπολίτες μας αυτοσχεδιάζουν κάθε μήνα για να τα «βγάλουν πέρα»;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να βομβαρδίζεσαι καθημερινά, ότι τα εχέγγυα αισιοδοξίας είναι ορατά και τα ευχάριστα είναι μπροστά μας; Πως εξηγείται ότι ένα ποσοστό πάνω από το 10% ξοδεύει πάνω από το 100% του διαθέσιμου εισοδήματος του, δηλαδή δανείζεται για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες; Και το ποσοστό αυτό δείχνει να κινείται ανοδικά σύμφωνα με έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Συνδέσμου των Επιχειρήσεων Λιανικής Πώλησης της Ελλάδας.

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο ότι ενώ η ανάπτυξη έρχεται, σημαντικό ρόλο στην τάση των πολιτών – καταναλωτών να παίζει το «κυνήγι» των προσφορών όλων των ειδών; Από το χαρτί υγείας μέχρι τους αφυγραντήρες!

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να θεωρείται κανονική έξοδος, η επίσκεψη στις καφετέριες και στα ταχυφαγεία, ενώ η πραγματική έξοδος να περιορίζεται στις τηλεοπτικές περιηγήσεις σε ελληνικά και ξένα εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας; Η κλασσική ελληνική διασκέδαση στα «γούστα» και «μπουζούκια» που είχαν ονομαστεί κάποτε και πολιτιστικά κέντρα είναι πλέον άπιαστο όνειρο, για την πλειονότητα των άλλοτε θαμώνων.

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να μιλάμε για μια νέα μορφή τηλεθέασης, τη λεγόμενη οικογενειακή τηλεθέαση, άμεσα ζητούμενο των τηλεοπτικών μας καναλιών, με στόχο τη μείωση των προγραμμάτων υψηλού κόστους. Σερβίρουν προγράμματα που αφορούν το σύνολο της οικογένειας κάτι σαν «ταμπλ ντοτ» και όχι «μενού» για κάθε ηλικία. Η μείωση της διαφημιστικής πίτας, πέραν του πενήντα τοις εκατό από τα παραδοσιακά μέσα, προς όφελος του διαδικτύου, φέρνει αλλοπρόσαλλο προγραμματισμό.

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο αρκετοί από τους εκλεγμένους σε όλες τις βαθμίδες των θεσμών, αυτοδιοίκησης και κεντρικής πολιτικής σκηνής, να δηλώνουν σοσιαλιστές και αριστεροί, και ότι μισούν τον καπιταλισμό και να θέλουν να τον καταργήσουν, ενώ ταυτόχρονα να απολαμβάνουν τα αγαθά του και να μην αρνούνται τα πλουσιοπάροχα προνόμια που η θέση προσφέρει;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο οι χθεσινοί διαπρύσιοι κήρυκες του ακομμάτιστου κράτους, να το στελεχώνουν σήμερα με κομματικά κριτήρια, βολεύοντας τους μέτριους ημέτερους για να κρατήσουν τα «μπόσικα» και επιλέγοντας, όταν υπάρξει ανάγκη, τους άριστους να τους βάλουν στη «μαρκίζα»;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο ότι ακόμα συζητάμε για τη διάσωση της χώρας, από τα δεινά των τελευταίων ετών, ενώ όλοι ξέρουμε ότι απαιτούνται πραγματικές μεταρρυθμίσεις και πολιτικό θάρρος για να υλοποιηθούν; Τόσο απλό είναι. Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Προς το παρόν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πολλά τα μπερδέματα, περισσότερα τα παιχνίδια πολιτικής. Μπαίνουμε σε μια νέα πολιτική φάση συνδιαλλαγών, σφοδρών αντιπαραθέσεων, εσωτερικών κομματικών εμφυλίων, έχοντας μπροστά μας εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, αντιμετώπιση αυξημένων ροών προσφύγων, θερμό κλίμα στις σχέσεις μας με τη γείτονα χώρα, αλλά και θέματα εκλογικού νόμου που υποχρεώνουν για κομματικές «συμπλεύσεις», μετά από μυστικές διεργασίες.

Προς το παρόν ακούμε τα «αυστηρά» μηνύματα περί παραβίασης των δικαιωμάτων που απορρέουν από διεθνείς συμβάσεις, περί παράνομων ενεργειών της γείτονος χώρας, περί σεβασμού των «θεμελιωδών» αρχών και άλλων παρεμφερών δηλώσεων αλληλεγγύης. Φυσικά, δεν ιδρώνει το αφτί κανενός. Ούτε των συμμάχων μας, ούτε του αιώνιου αντιπάλου μας, με κίνδυνο η ενδοτικότητα και η αποδοχή «τετελεσμένων» να δημιουργήσουν δραματικές εξελίξεις στη χώρα. 

Προς το παρόν παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός κατέβηκε από το βουνό, με τις πλάκες του «χρησμού» του ονόματος του Προέδρου της Δημοκρατίας κρατάει κλειστά τα χαρτιά του. Το παίζει μονά – ζυγά, σε γυναίκα  και άνδρα υποψήφιο. Παρά το γεγονός ότι το μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων που τον έφερε στην Πρωθυπουργία ανήκουν στην κεντροδεξιά, αυτός «αλληθωρίζει» σε πρόσωπο της κεντροαριστεράς. Για λόγους κομματικής διεύρυνσης πολιτικής συναίνεσης ή συμψηφισμού με ψήφους για την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Προς το παρόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν έχουν πάρει τις τελικές τους θέσεις. Το ΚΙΝΑΛ προτείνει πρόσωπα από το χώρο της κεντροαριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει μέχρι τώρα τον «Νυν», και τα άλλα πολιτικά κόμματα ακολουθούν τη γραμμή βλέποντας και κάνοντας, πλην του ΚΚΕ που έχει ξεκάθαρη θέση, τη μη συμμετοχή στην ψηφοφορία.

Προς το παρόν οι πολίτες αν και ζητάνε από τους πολιτικούς να τους λένε την αλήθεια, όσο «ωμή» κι αν είναι, όταν αυτή δεν τους ικανοποιεί, τους γυρίζουν την πλάτη. Από την άλλη πλευρά, στην πλειονότητα των πολιτών, ο ρόλος των πολιτικών συνάδει και με το ρόλο του Big brother. Να παίρνουν τις ευθύνες και να δημιουργούν δρόμους ευημερίας για το μέλλον τους. Μοναδική διαφορά από το γνωστό ριάλιτι, να κερδίζουν όλοι στο τέλος!

Προς το παρόν οι πρόωρες εκλογές ενώ δεν έχουν κανένα λόγο να γίνουν, εντούτοις «παίζουν» στα παιχνίδια ηγεμονίας των πολιτικών μας αρχηγών. Μια δεύτερη αυτοδυναμία της ΝΔ και μια πέμπτη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί ανακατατάξεις στο χώρο της κεντροαριστεράς, και δίνει περισσότερα κυβερνητικά χρόνια στη ΝΔ, για την υλοποίηση του προγράμματος της. 

Προς το παρόν θα πρέπει να περιμένουμε τις διεθνείς εξελίξεις, το ρόλο της χώρα μας στη διεθνή σκακιέρα και την απόδοση των μέτρων οικονομικής ανάπτυξης. 

Προς το παρόν καλό θα είναι να υιοθετήσουμε, πολίτες και πολιτικοί, έναν «καινούργιο» τρόπο σκέψης, που ακούει στο όνομα Ενότητα. Διαφορετικά κλάφτα Χαράλαμπε!
Προς το παρόν, αριστεροί ξανά! Αλλαγή θέσης με ταχύτητα εκκρεμούς. Μια ακόμη οβιδιακή μεταμόρφωση, δίκην «κωλοτούμπας», που υπονομεύει την αξιοπιστία του συνόλου του πολιτικού συστήματος. Τραμπουκισμοί αλλά όχι από τον Τράμπ, αυτή τη φορά.

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Πολιτικός Καζαμίας 2020. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σε παγκόσμιο επίπεδο οικονομία φαίνεται να είναι τόσο εύθραυστη όσο μια σαπουνόφουσκα. Η Οικονομική ελίτ θα συνεχίζει να κερδίζει σε βάρος των λαϊκών μαζών, που θα στενάζουν κάτω από τις συνεχείς διαπραγματεύσεις, των ισχυρών της παγκοσμιοποίησης.
Τα προβλήματα όπως πόλεμοι, μετανάστευση, σίτιση, ύδρευση, θα ενταθούν και οι λαοί θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται σε αναβρασμό.

Τα πάντα θα βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση. Οι έννοιες αλληλεγγύη, ισονομία, αδελφοσύνη, το δίκαιο των πολλών, θα είναι και πάλι λόγια του αέρα και μια αέναη προπαγάνδα με μοναδικό σκοπό το καταλάγιασμα, της λαϊκής αγανάκτησης.

Μόνο που με τα λόγια του αέρα, με την προπαγάνδα των ισχυρών, δεν γεμίζει το στομάχι, ούτε το περιβάλλον σώζεται!

Οι λαοί βαρέθηκαν τα λόγια τα μεγάλα, τις ψεύτικες υποσχέσεις. Δεν «μασάνε» πια! Οι αντιδράσεις θα πολλαπλασιαστούν. Τα «γιλέκα» έγχρωμα και ασπρόμαυρα θα γεμίζουν τις παγκόσμιες πλατείες.
Αυτά τα ολίγα για την Εσπερία. Στα καθ' ημάς τώρα.

Δυστυχώς πολιτικά exit polls για τη νέα χρόνια δεν γίνονται. Μόνο αστρολογικά. Αστρολογικές εκτιμήσεις με βάσει τις ημερομηνίες και τις ώρες ίδρυσης των κομμάτων και τους ωροσκόπου των πολιτικών αρχηγών!

Τα διάφορα αστρολογικά φαινόμενα όπως έκλειψη ηλίου, σελήνης, ανακοίνωση ονόματος Προέδρου Δημοκρατίας μπορούν να οδηγήσουν σε νέα αρχή του ζωδιακού κύκλου η και σε διπλές εκλογές. Τα πάντα εξαρτώνται από το ποτέ θα είναι ο ανάδρομος Ερμής στον Ποσειδώνα! Εξειδικευμένες προβλέψεις για πρόσωπα της πολιτικής σκηνής, εγχώρια και μη, κατά τη γνώμη των περισσότερων πολιτικών αναλυτών θα πάνε "άπατες"!

Τα πάντα ρει, που έλεγε και ο Ηράκλειτος. Προς το παρόν, θα πρέπει να αρκεστούμε στους «πρώην» που είδαν φως και μπήκαν σε κόμμα εξουσίας για να γίνουν «νυν» στα πολιτικά δρώμενα. Μοναδικός κίνδυνος όλων αυτών είναι να γίνουν από ανακυκλώσιμοι, αναλώσιμοι!

Από το κόμμα που κυβερνά σήμερα θα ακούμε καθημερινά τα αφηγήματα, των επενδύσεων, της ασφάλειας των πολιτών, της αταλάντευτης προάσπισης των Εθνικών μας συμφερόντων και πάντα με κατάληξη την ολοκλήρωση της τετραετίας. Αυτό ήταν και θα είναι πάντα το δυνατό χαρτί κάθε κυβέρνησης, για να κρατάει ζωηρό το ενδιαφέρον, για την υλοποίηση των ξεχασμένων προεκλογικών υποσχέσεων της.

Από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αξιωματικής και λοιπών κομμάτων, θα ακούμε συνεχώς για ανέφικτες προεκλογικές υποσχέσεις, για ατασταλίες, για διορισμούς ημετέρων, για κυβιστήσεις, και για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος. Τα ίδια και τα ίδια πάντα από τις αντιπολιτεύσεις. Κάθε μέρα η κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή σύμφωνα πάντα με τις επιθυμίες της αντιπολίτευσης, για να ξανά βρεθεί στην εξουσία. Σαματά με κάθε τρόπο, κάθε μέρα, όλο το χρόνο!

Η στήλη εκτός από τις πολιτικές προβλέψεις της που διαβάσατε, ήθελε να ευχηθεί στο πολιτικό μας σύστημα, με τις ενέργειες του, το νέο χρόνο να παράξει πολιτική και όχι παραπολιτική!

Να σταματήσει να σκιαμαχεί με φανταστικούς εχθρούς, ντόπιους και ξένους, να πάψει να αντιπαρατίθεται με ρητορική μίσους, διαίρεσης και με φρασεολογία πόλωσης και φαιδρότητας. Η Ελλάδα μας έχει ανάγκη από πολιτικούς υψηλού επιπέδου με όραμα και θέληση για δημιουργία και όχι από "Δελαπατρίδες"!

Να διαβάσουν το νέο χρόνο με νέα γυαλιά και όχι με τα γυαλιά των προηγουμένων χρόνων. Την πολιτική ιστορία του τόπου την γράφουν όσοι βγάζουν «το φίδι από την τρύπα».

Αυτό έχει αποδειχθεί, διαχρονικά!
Χρόνια πολλά
Καλή χρονιά!

Ο Παλιός φεύγει, ο Νέος έρχεται, τα προβλήματα μένουν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Και θα είναι ίδια και απαράλλαχτα με τον παλιό χρόνο που φεύγει, γιατί αν δεν αλλάξουμε εμείς, δεν θα αλλάξει τίποτα. Και του χρόνου θα ευχόμαστε να γίνει και ο Νέος χρόνος, παλιός. Να γίνει παρελθόν. Να τον ξεφορτωθούμε από την πλάτη μας. Άλλωστε ο κάθε χρόνος κυλάει γρήγορα και φεύγει, αφήνοντας μόνο ηλικιακά τα σημάδια του σε όλους εμάς, στις ταυτότητες μας.

Ζούμε σε μια πολυπαθούσα κοινωνία, με χιλιάδες προβλήματα που θέλουν λύση. Από την προσωπική μας επιβίωση, μέχρι τη συλλογική, κοινωνική στοχοπροσήλωση μας. Είναι η μόνη αλλαγή, η αλλαγή του χρόνου, που δεν μας τρομάζει, γιατί φέρνει τη λήθη σε κάθε τι δυσάρεστο και άσχημη ανάμνηση, και φέρνει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Σύμμαχος μιας νέας μεγάλης επανάστασης, που ο καθένας ονειρεύεται για τον εαυτό του.

Ο παλιός χρόνος φεύγει και μαζί του η ανθρώπινη μορφή και υπόσταση που του δώσαμε με ημερομηνία λήξης. Μέσα σε ένα χρόνο μεγάλωσε, πήρε τη μορφή ενός ηλικιωμένου με μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά και φεύγει χωρίς συνταξιοδότηση! Για πολλούς να πάει στον «αγύριστο»!

Ζήσαμε μαζί του καλές και άσχημες στιγμές. Βιώσαμε συναισθήματα θετικά και αρνητικά. Για κάποιους κύλησε αργά, για άλλους γρήγορα. Ανάλογα με το πόσο έντονα στιγμάτισε τη ζωή του καθενός.

Ο νέος χρόνος έρχεται, γεμάτος ελπίδα, όνειρα, νέες υποσχέσεις.

Τα άλυτα προβλήματα που περιμένουν καρτερικά, ευελπιστούμε ότι θα βρουν τις λύσεις τους.

Ένας νέος κύκλος ανοίγει και θα φέρει και πάλι πρόσφυγες, τρομοκρατία, φτώχεια, λιτότητα και ακόμη ένα χρόνο στην «καμπούρα» μας. Νομοτελειακά, τα ανωτέρω. Τα μεγάλα λόγια που θα ακουστούν στην αρχή του νέου χρόνου, αερολογίες για συρροή επενδύσεων, βερμπαλισμοί για βελτίωση του επιπέδου ζωής των πολιτών, δεν θα είναι παρά πομφόλυγες που θα σβήσουν, όπως άναψαν. Σε λίγο χρόνο. Άλλωστε ο πάνσοφος λαός λέει «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι»! Η πραγματικότητα και η καθημερινότητα είναι πολύ διαφορετικές από τις κατασκευασμένες ειδήσεις των Μέσων, για λόγους ηθικής τόνωσης και ψυχολογικής στήριξης των πολιτών.

Σε πολλά πράγματα, στην συντριπτική πλειοψηφία τα προβλήματα θα διογκωθούν με το νέο χρόνο, όπως εξαθλίωση μερίδας πολιτών, οικονομική ανέχεια των μικροεπιχειρήσεων, επαγγελματικά αδιέξοδα για δυναμικά κοινά, κλιματική αλλαγή, διεθνής αστάθεια των κοινωνιών.

Τα «φύκια και οι μεταξωτές κορδέλες», τα φούμαρα των εχόντων τα ηνία της εξουσίας θα συνεχίσουν να «συντροφεύουν», για πλατιά κατανάλωση, αφελείς αλλά και απογοητευμένους. Καιροσκόποι, τσαρλατάνοι και υποκριτές, σμίγουν στο σταυροδρόμι του παλιού και του νέου χρόνου.

Κλείνοντας θα ήθελα να θυμίσω ένα στίχο του Κ. Καβάφη «Του μέλλοντος οι μέρες στέκονται μπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμμένα».

Ευχή το 2020, τα κεράκια να μη σβήσουν ποτέ. Να μας φωτίσουν το Νέο Χρόνο δίνοντας χαρά, ευτυχία και ειρήνη. Και σε μας και στην Ελλάδα μας!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Θανάσης Παπαμιχαήλ

Μπορούμε να δούμε την καρυδόψιχα και όχι το καρύδι ολόκληρο; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Δάσκαλος και για πολλούς οραματιστής ο Αμερικανός μυθολόγος Τζόζεφ Κάμπελ, έδωσε τη διαφορά μεταξύ απαισιόδοξου και αισιόδοξου, με τον εξής αστείο τρόπο «Ο αισιόδοξος βλέπει μόνο την καρυδόψιχα, ο απαισιόδοξος το καρύδι ολόκληρο».

Είναι γεγονός ότι διάγουμε μια από τις δυσκολότερες περιόδους των τελευταίων δεκαετιών. Και οικονομικά και εθνικά. Με επιδόματα, με κοινωνικά μερίσματα, ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών προσπαθεί να τα βγάλει πέρα. Η αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ είναι πολύ αχνή για να ζωντανέψει τη χαμένη ελπίδα, από τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες, τις λαϊκίστικες τακτικές, από τη σοσιαλιστική λαίλαπα της κυβέρνησης της «πρώτης φοράς αριστεράς».

Στη μακρόχρονη ελληνική ιστορία το καινούργιο, το ελπιδοφόρο, οι ανατροπές, ξεκίνησαν από τις δύσκολες καταστάσεις. Όμως η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση έχει αφήσει βαθιές πληγές στην κοινωνία μας. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας έχουν στερηθεί παντελώς τους πόρους επιβίωσης και προσπαθούν με αξιοπρέπεια να αντιμετωπίσουν τις απρόβλεπτες αντιξοότητες της σκληρής πραγματικότητας και τα πολυποίκιλα προβλήματα.

Αλήθεια, μπορούν να δουν με αισιοδοξία, το αύριο της δικής τους ζωής, αλλά και της χώρας με όσα συμβαίνουν με τους «λαίμαργους» γείτονες μας;

Με μοναδικά όπλα τις διαχρονικές αξίες και τα ιδανικά της φυλής μας, όπως οι έννοιες της αλληλεγγύης, της φιλανθρωπίας, της ομοψυχίας και με τις κάθε είδους γιορταστικές εκδηλώσεις όπως Θερμοπύλες, Ναυμαχία Σαλαμίνας και ήρωες του  '21, μπορούν να σταθούν όρθιοι απέναντι σε ένα αδηφάγο και γραφειοκρατικό δημόσιο;

Η νέα κυβέρνηση καλά τα πάει μέχρι στιγμής, πράγμα το οποίο αποτυπώνεται και στις πολλαπλές δημοσκοπήσεις. Όμως, τα νέα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, όπως το μεταναστευτικό και οι μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί, άσυλο και ασφάλεια  των πολιτών, δεν αντιμετωπίζονται με τα καλά λόγια των πολιτικών και τα πλούσια αισθήματα ολίγων πολιτών, αλλά απαιτούνται συγκεκριμένες λύσεις να υιοθετηθούν.

Στην πολιτική ζυγαριά κόστους – οφέλους, δεν συγχωρούνται, αδράνεια και ερασιτεχνισμοί με κυβερνητικές υπογραφές.

Η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας είναι μια δυναμική διαδικασία, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν και μεταβάλλονται από απρόβλεπτους εξωγενείς παράγοντες.

Για να μπορέσει η νέα κυβέρνηση να διαχειριστεί με επιτυχία τα δύσκολα θέματα της επικαιρότητας εσωτερικά και εθνικά, και για να μπορέσουν οι πολίτες αυτής της χώρας να δουν την καρυδόψιχα και όχι το καρύδι με το σκληρό κέλυφος, θα πρέπει να μπουν κάποια «φρένα»!

«Φρένο» στις ανόητες κραυγές των λεγόμενων «τουρκοφάγων» και υιοθέτηση των ήπιων τόνων και της λογικής.

«Φρένο» στις κάθε είδους υστερικές κραυγές και απαιτήσεις κομμάτων και συνδικαλιστικών ενώσεων για εξωπραγματικές παροχές.

«Φρένο» στην καθημερινή ταλαιπωρία εμπόρων και πολιτών από τις πορείες και διαδηλώσεις των κάθε είδους μειοψηφιών.

Οι ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής πρέπει κάποτε να τελειώσουν και όσοι βαυκαλίζονται  ότι μετρούν περισσότερο από ότι μετρούν να μείνουν στα «κυβικά τους»!

Πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε το δρόμο της σύνεσης και της συνεργασίας. Να τηρηθεί με θρησκευτική ευλάβεια η ενότητα του λαού, γιατί ο διχασμός καιροφυλακτεί και θα φέρει πολλά δεινά, στη ζωή μας και στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Φιλανθρωπίες με το αζημίωτο. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στις μέρες μας, το θεάρεστο έργο της φιλανθρωπίας εξυπηρετείται από το κράτος, με τα υπερπλεονάσματα του και από τις επιχειρήσεις με τη λεγόμενη εταιρική κοινωνική ευθύνη. Κρατικοί μποναμάδες, καλοί Σαμαρείτες και Αι – Βασίληδες, ευδοκιμούν πάντα με την έλευση της φτώχειας και είναι καλοδεχούμενοι από τους πολίτες. Όμως τι κρύβεται πίσω από την προβολή του φιλανθρωπικού τους έργου; Είναι OPUS DEI, έργο Θεού ή έργο πολιτικού και οικονομικού μάρκετινγκ;

«Ου γνώτο η δεξιά σου, τι ποιεί η αριστερά σου» λέει η εκκλησία και «κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό» λέει ο θυμόσοφος λαός. Όμως οι επικοινωνιολόγοι των κομμάτων, οι διαφημιστές των επιχειρήσεων λένε «ρίχτο στην TV» με τα γνωστά σε όλους μας διαφημιστικά σποτάκια και τις βαρύγδουπες δηλώσεις των πολιτικών.

Και όλα με το αζημίωτο. Οι πολιτικοί κάνουν τον καλό Σαμαρείτη από τα πλεονάσματα της υπερφόρτωσης φορολογικών βαρών των πολιτών, και οι Αι – Βασίληδες των επιχειρήσεων με την αύξηση των πωλήσεων των προϊόντων τους, τη βελτίωση της θετικής εικόνας της επιχείρησης και τα μεγαλύτερα κέρδη. Προωθητικές ενέργειες πολιτικού και επιχειρηματικού μάρκετινγκ κοινωφελών σκοπών, με στόχο την ικανοποίηση μερίδας ψηφοφόρων και διασφάλιση σχέσεων εμπιστοσύνης με ευρύτερα κοινωνικά σύνολα.

Οι κρατικοί μποναμάδες, στις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, είναι ένα έθιμο που κρατάει πολλά χρόνια. Αντίθετα οι  ανιδιοτελείς προσφορές των επιχειρήσεων έχουν ενσκήψει ως λαίλαπα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, στο χώρο της επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια. Αυτή είναι η πραγματικότητα χωρίς τα επικοινωνιακά «φτιασιδώματα». Αντίθετα, τα οφέλη και τα πλεονεκτήματα που απορρέουν από την εφαρμογή των δράσεων της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης δεν δημοσιοποιούνται για να τα γνωρίζουμε και να καταλήγουμε σε κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Άξιζαν τον κόπο, πιάσανε το στόχο τους, έβγαλαν το κόστος των μεγάλων διαφημιστικών κονδυλίων και δαπανήθηκαν;

Αυτά για τις επιχειρήσεις. Όσο για τους κρατικούς μποναμάδες, η αποτελεσματικότητα τους θα φανεί στην πρώτη δημοσκόπηση ή στην κάλπη, αν γίνουν εντός ολίγου χρόνου πρόωρες εκλογές.

Προσωπικά, θα ήθελα μια κοινωνία χωρίς καλούς Σαμαρείτες και κρατικούς μποναμάδες, επιδομάτων πείνας ή κατ’ ευφημισμό 13ης σύνταξης.

Οι επιχειρήσεις είναι υπόλογοι των πράξεων τους και γνωρίζουν το μερίδιο ευθύνης τους, στο περιβάλλον και στις κοινωνικές ανισότητες. Η εταιρική κοινωνική ευθύνη αποτελεί επιχειρηματική ηθική ευθύνη αλλά και μια νέα πρακτική του μάρκετινγκ που αποσκοπεί να αποδώσει ως πρόσθετο εργαλείο βελτίωσης όλων των συστατικών ενός πετυχημένου μείγματος μάρκετινγκ. Από την αύξηση των εσόδων έως την αναβάθμιση της εταιρικής εικόνας.

Όσο για τη συνεχιζόμενη στρατηγική, όλων των κυβερνήσεων, της διανομής μερίσματος που προέρχονται από την υπερφορολόγηση, είναι αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Ενόψει των γιορτινών ημερών του χρόνου που σε λίγο θα είναι παρελθόν, ο κρατικός μποναμάς θα δοθεί, γιατί έχουν δοθεί υποσχέσεις.

Με την ίδια συνταγή, η αντιπολίτευση ετοιμάζει την επιστροφή της ενώ η κυβέρνηση την μακροημέρευση της.

Καρέκλες εξουσίας «ηλεκτρικές καρέκλες»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η διαχείριση μιας κυβερνητικής καρέκλας, δεν διαφέρει από τη διαχείριση μιας «ηλεκτρικής» καρέκλας και συνοδεύεται, τις περισσότερες φορές, από «πολιτικό θάνατο». Στην πιο ανώδυνη περίπτωση, οικονομική εξόντωση, και κοινωνικό διασυρμό στην πιο επώδυνη.

Είναι μια πολύφερνη νύφη, που ορέγονται πολλοί, και θυσιάζουν πολλές φορές ακόμη και την υστεροφημία τους. Μπορεί να μετατραπεί «εν μία νυκτί» σε φλεγόμενη βάτο, και αντί για τη φωνή της ανώτερης θεϊκής δύναμης, να ακουστεί η φωνή του δημόσιου κατήγορου που θα προτάσσει το «κάτσε στο σκαμνί».

Τα κυβερνητικά αξιώματα στις μέρες μας, κατακτώνται με τις ακόλουθες δεξιότητες. Πίστη προς το κόμμα, υπακοή στον αρχηγό, διορατικότητα, ελιγμοί, καπατσοσύνη, γρήγορα αντανακλαστικά, μεγάλη τύχη, ευλυγισία μέσης και ιδεολογίας. Πρόσθετα προσόντα, όπως  ένσημα σε αφισοκολλήσεις, ακόλουθοι περιοδειών αρχηγού, χειροκροτητές, δεν είναι υποχρεωτικά, αλλά θα εκτιμηθούν σε περίπτωση ισοψηφίας. Φυσικά προηγούνται οι αποτυχημένοι των ψηφοδελτίων, οι γνωστοί σε όλους πολιτευτές!

Συμμετοχή σε διάφορα κομματικά μητρώα, δεν λαμβάνονται σοβαρά στην τελική επιλογή, όπως και συμμετοχή σε κάθε είδους κλαδικά ψηφοδέλτια, εμπορικά επιμελητήρια, συλλόγους μηχανικών, δικηγόρων, ιατρών κλπ. Η επιλογή είναι ενός ανδρός και το πολύ κάποιων μελών της οικογένειας του.

Φυσικά, οι κομματικές ισορροπίες εγγυώνται την μακροημέρευση της κυβέρνησης.

Όμως, αγαπητοί μνηστήρες των διαφόρων κυβερνητικών εδράνων, να διαβάσετε τις πρώτες σειρές του άρθρου με ιδιαίτερη προσοχή. Ζούμε και βιώνουμε καχύποπτους και πονηρούς καιρούς. Ο χώρος της κεντρικής πολιτικής σκηνής θεωρείται από τους πολίτες χώρος διαπλοκής και διαφθοράς.

Προκατάληψη, δυσπιστία σε κάθε οικονομική διαχείριση, συνεχής έλεγχος από την αντιπολίτευση, σε κάθε υπογραφή που μπαίνει σε σχέδια νόμου και κλονισμός της εμπιστοσύνης προς απώτερους στόχους των εχόντων την εξουσία. Η «εθελουσία» έξοδος από τα κυβερνητικά κλιμάκια παραμονεύει.

Μοναδική βάρκα σωτηρίας ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που όμως διαφοροποιείται ριζικά και αφήνει ακάλυπτα τα νώτα και τις υπογραφές.

Και δυστυχώς δεν έχει προβλεφθεί, για το χρόνο παραμονής στα υπουργικά έδρανα, αποζημίωση για πολιτική βλάβη, ούτε έχει ενταχθεί ο χρόνος στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα για μεγαλύτερη σύνταξη.

Μπορεί ένα από τα οδόσημα της ζωής ενός πολιτικού να είναι και ένας υπουργικός θώκος, αλλά οι εποχές δεν είναι πλέον κατάλληλες. Μια θέση που δίνει προστιθέμενη αξία στην εικόνα ενός πολιτικού, αλλά που τον φορτώνει με άγχος, νεύρα, πίεση, γκρίνιες, απογοητεύσεις.

Πολλά είναι τα παραδείγματα που πρωτοκλασσάτοι υπουργοί παύτηκαν εν μία νυκτί, μέσα στο αεροπλάνο, μετά από μια «στραβή» που τους έτυχε στη βάρδια τους. Μοναδικό κέρδος η αναφορά στις προσωπικές τους κάρτες, κάτω από το όνομα, το «τέως υπουργός» και με ψιλά γράμματα !

Σε μια στιγμή από την τάξη των «ελίτ» στην τάξη των «αποτυχημένων» των «αλήτ»!

Σύμφωνα με τα όσα γράφονται στις παραπολιτικές στήλες πολλών εφημερίδων, ο ανασχηματισμός της νέας κυβέρνησης των 6 μηνών, είναι «προ των πυλών», για λόγους βελτίωσης της ταχύτητας του κυβερνητικού έργου, ασυνεννοησίας, αδυναμίας υλοποίησης κυβερνητικών εξαγγελιών, αλλά και αλλαγής προσώπων για κομματικές και ιδεολογικές ισορροπίες.

Αρκετές φορές η Οδύσσεια ενός πολιτικού, ξεκινάει από την προαγωγή του και μετακίνηση του από τα έδρανα της Βουλής, στα υπουργικά.

Αν θέλετε να μείνετε στο απυρόβλητο, να μην χαρακτηριστείτε «μαύρο πρόβατο» και να μην πέσετε τα χέρια αδίστακτων «συκοφαντών», παραμείνετε ασφαλείς στις θέσεις σας. Είναι δύσκολοι οι καιροί για τους μετέχοντες σε κυβερνητικά συμβούλια.

Απαντήστε απλά «Ευχαριστώ για την τιμή, αλλά…».

Ο Θανάση Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος