Για πρώτη φορά. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Για πρώτη φορά, γένους θηλυκού Πρόεδρος Δημοκρατίας με σημειολογία που έχει αναλυθεί εκτενέστερα όλες αυτές τις ημέρες, που ακολούθησαν, του σήριαλ της ονοματολογίας. Με ομιλία by heart, από καρδιάς, και όχι by the book, η νέα Πρόεδρος, μετρημένη, σοβαρή, στιβαρή και με πολύ καλή ευφράδεια λόγου. Ακολούθησαν selfies, με την Πρόεδρο. Καλή επιτυχία της ευχόμαστε.

Για πρώτη φορά ήρθαν σε καθημερινή παρέλαση στα κανάλια, οι νέοι σταρ. Οι μετεωρολόγοι. Στα κατά τα αλλά, μαύρα μαντάτα των δελτίων ειδήσεων, ήρθαν να προστεθούν τα καιροτρομολαγνικά ρεπορτάζ για κακοκαιρίες με ονόματα by the past. Το ότι είναι χειμώνας και πιθανόν να είναι φυσιολογικό και να βρέξει και να χιονίσει, δεν παίζει ρόλο. Είναι το νέο πολικό ψύχος, που άλλοτε έρχεται από την Ουκρανία, άλλοτε από την Ιταλία και πάντα φέρνει αναστάτωση και τηλεθέαση στα κανάλια.

Για πρώτη φορά σε έρευνα κοινής γνώμης, οι ερωτώμενοι πολίτες «βλέπουν» θερμό επεισόδιο με τη γείτονα χώρα, σε ποσοστό άνω του πενήντα τοις εκατό και δεν τρέχουν στα σούπερ μάρκετ να αδειάσουν τα ράφια από το χαρτί υγείας. Αλλοτινές εποχές, μια απλή αναφορά αρκούσε να αδειάσει τα ράφια από κονσέρβες, ζάχαρη και χαρτί υγείας. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Για πρώτη φορά η «κοπή της πίτας» κόστισε ακριβά στους πολιτικούς μας. Η Διαύγεια, ο σύγχρονος Αρτέμης Μάτσας, βγάζει στη φόρα τα ποσά που πρόκειται να δαπανηθούν για κάθε δαπάνη ακόμη και γιαι την κοπή πίτας. Πάει και αυτό το πανηγυράκι!!!

Για πρώτη φορά είχαμε στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές, τόσο μεγάλη προσέλευση υποψηφίων. Εβδομήντα χιλιάδες υποψήφιοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι και οκτώ χιλιάδες υποψήφιοι Περιφερειάρχες και Περιφερειακοί Σύμβουλοι. Όλοι αυτοί είδαν στην τοπική αυτοδιοίκηση κενό πολιτικής ή η απλή αναλογική, που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, τους άνοιξε την όρεξη;

Για πρώτη φορά ευρήματα από δημοσκοπικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών «σκέπτονται εξ ιδίων» δηλαδή συλλογιέται με το δικό του μυαλό, και όχι από την προπαγάνδα των άλλων. Αποτέλεσμα, οι πολίτες αναλαμβάνουν το ρίσκο να ακολουθήσουν αυτά που οι ίδιοι και όχι όσα ΜΜΕ και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τους προσφέρουν.

Για πρώτη φορά σε καθημερινή βάση έχουμε τόσες κλοπές, ληστείες σε καταστήματα, εμπρησμούς σε τράπεζες και εταιρίες, ακόμη και εκτελέσεις τύπου μαφίας. Ένα καθημερινό εκρηκτικό σκηνικό που μαζί με τις καταλήψεις και ανακαταλήψεις κτιρίων, τρομοκρατούν τους πολίτες και το αίσθημα της ανασφάλειας χτυπάει κόκκινο!

Για πρώτη φορά ένα ολόκληρο έθνος παρακολουθεί σε λεπτομέρεια, τις διπλωματικές εξελίξεις για τα εθνικά θέματα. Συμμετέχουμε στα δρώμενα, δίνουμε προσωπικές «λύσεις» σε ακανθώδη προβλήματα που χρειάζονται γνώσεις, εμπειρία, χρόνο και λεπτό χειρισμό και αφαιρούμε από τους επαγγελματίες να κάνουν τη δουλειά τους. Γίναμε οικονομολόγοι, διπλωμάτες, πολιτικοί του καναπέ. Είμαστε στην κερκίδα και κάνουμε τον προπονητή, τον σχολιαστή, τον ειδικό. Τα προβλήματα είναι δύσκολα, ας μην τα δυσκολεύουμε περισσότερο από την κερκίδα!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Τα αλλοπρόσαλλα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ποια είναι η γενικότερη αίσθηση που επικρατεί στην κοινωνία; Έχουν περάσει τα δύσκολα ή ακόμη υπάρχουν, απλά έχουν μπει κι αυτά σε ρυθμίσεις όπως και τα χρέη μας;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να πιστεύουμε ότι θα βελτιωθεί το επίπεδο της ζωής μας, που παραμένει εντούτοις στάσιμο, με μια υποθετική αλλαγή της ψυχολογίας των πολιτών λόγω υποσχέσεων και εξαγγελιών; Δεν είναι ηλίου φαεινότερο, ότι πολλοί συμπολίτες μας αυτοσχεδιάζουν κάθε μήνα για να τα «βγάλουν πέρα»;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να βομβαρδίζεσαι καθημερινά, ότι τα εχέγγυα αισιοδοξίας είναι ορατά και τα ευχάριστα είναι μπροστά μας; Πως εξηγείται ότι ένα ποσοστό πάνω από το 10% ξοδεύει πάνω από το 100% του διαθέσιμου εισοδήματος του, δηλαδή δανείζεται για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες; Και το ποσοστό αυτό δείχνει να κινείται ανοδικά σύμφωνα με έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Συνδέσμου των Επιχειρήσεων Λιανικής Πώλησης της Ελλάδας.

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο ότι ενώ η ανάπτυξη έρχεται, σημαντικό ρόλο στην τάση των πολιτών – καταναλωτών να παίζει το «κυνήγι» των προσφορών όλων των ειδών; Από το χαρτί υγείας μέχρι τους αφυγραντήρες!

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να θεωρείται κανονική έξοδος, η επίσκεψη στις καφετέριες και στα ταχυφαγεία, ενώ η πραγματική έξοδος να περιορίζεται στις τηλεοπτικές περιηγήσεις σε ελληνικά και ξένα εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας; Η κλασσική ελληνική διασκέδαση στα «γούστα» και «μπουζούκια» που είχαν ονομαστεί κάποτε και πολιτιστικά κέντρα είναι πλέον άπιαστο όνειρο, για την πλειονότητα των άλλοτε θαμώνων.

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο να μιλάμε για μια νέα μορφή τηλεθέασης, τη λεγόμενη οικογενειακή τηλεθέαση, άμεσα ζητούμενο των τηλεοπτικών μας καναλιών, με στόχο τη μείωση των προγραμμάτων υψηλού κόστους. Σερβίρουν προγράμματα που αφορούν το σύνολο της οικογένειας κάτι σαν «ταμπλ ντοτ» και όχι «μενού» για κάθε ηλικία. Η μείωση της διαφημιστικής πίτας, πέραν του πενήντα τοις εκατό από τα παραδοσιακά μέσα, προς όφελος του διαδικτύου, φέρνει αλλοπρόσαλλο προγραμματισμό.

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο αρκετοί από τους εκλεγμένους σε όλες τις βαθμίδες των θεσμών, αυτοδιοίκησης και κεντρικής πολιτικής σκηνής, να δηλώνουν σοσιαλιστές και αριστεροί, και ότι μισούν τον καπιταλισμό και να θέλουν να τον καταργήσουν, ενώ ταυτόχρονα να απολαμβάνουν τα αγαθά του και να μην αρνούνται τα πλουσιοπάροχα προνόμια που η θέση προσφέρει;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο οι χθεσινοί διαπρύσιοι κήρυκες του ακομμάτιστου κράτους, να το στελεχώνουν σήμερα με κομματικά κριτήρια, βολεύοντας τους μέτριους ημέτερους για να κρατήσουν τα «μπόσικα» και επιλέγοντας, όταν υπάρξει ανάγκη, τους άριστους να τους βάλουν στη «μαρκίζα»;

Δεν είναι αλλοπρόσαλλο ότι ακόμα συζητάμε για τη διάσωση της χώρας, από τα δεινά των τελευταίων ετών, ενώ όλοι ξέρουμε ότι απαιτούνται πραγματικές μεταρρυθμίσεις και πολιτικό θάρρος για να υλοποιηθούν; Τόσο απλό είναι. Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Προς το παρόν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πολλά τα μπερδέματα, περισσότερα τα παιχνίδια πολιτικής. Μπαίνουμε σε μια νέα πολιτική φάση συνδιαλλαγών, σφοδρών αντιπαραθέσεων, εσωτερικών κομματικών εμφυλίων, έχοντας μπροστά μας εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, αντιμετώπιση αυξημένων ροών προσφύγων, θερμό κλίμα στις σχέσεις μας με τη γείτονα χώρα, αλλά και θέματα εκλογικού νόμου που υποχρεώνουν για κομματικές «συμπλεύσεις», μετά από μυστικές διεργασίες.

Προς το παρόν ακούμε τα «αυστηρά» μηνύματα περί παραβίασης των δικαιωμάτων που απορρέουν από διεθνείς συμβάσεις, περί παράνομων ενεργειών της γείτονος χώρας, περί σεβασμού των «θεμελιωδών» αρχών και άλλων παρεμφερών δηλώσεων αλληλεγγύης. Φυσικά, δεν ιδρώνει το αφτί κανενός. Ούτε των συμμάχων μας, ούτε του αιώνιου αντιπάλου μας, με κίνδυνο η ενδοτικότητα και η αποδοχή «τετελεσμένων» να δημιουργήσουν δραματικές εξελίξεις στη χώρα. 

Προς το παρόν παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός κατέβηκε από το βουνό, με τις πλάκες του «χρησμού» του ονόματος του Προέδρου της Δημοκρατίας κρατάει κλειστά τα χαρτιά του. Το παίζει μονά – ζυγά, σε γυναίκα  και άνδρα υποψήφιο. Παρά το γεγονός ότι το μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων που τον έφερε στην Πρωθυπουργία ανήκουν στην κεντροδεξιά, αυτός «αλληθωρίζει» σε πρόσωπο της κεντροαριστεράς. Για λόγους κομματικής διεύρυνσης πολιτικής συναίνεσης ή συμψηφισμού με ψήφους για την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Προς το παρόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν έχουν πάρει τις τελικές τους θέσεις. Το ΚΙΝΑΛ προτείνει πρόσωπα από το χώρο της κεντροαριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει μέχρι τώρα τον «Νυν», και τα άλλα πολιτικά κόμματα ακολουθούν τη γραμμή βλέποντας και κάνοντας, πλην του ΚΚΕ που έχει ξεκάθαρη θέση, τη μη συμμετοχή στην ψηφοφορία.

Προς το παρόν οι πολίτες αν και ζητάνε από τους πολιτικούς να τους λένε την αλήθεια, όσο «ωμή» κι αν είναι, όταν αυτή δεν τους ικανοποιεί, τους γυρίζουν την πλάτη. Από την άλλη πλευρά, στην πλειονότητα των πολιτών, ο ρόλος των πολιτικών συνάδει και με το ρόλο του Big brother. Να παίρνουν τις ευθύνες και να δημιουργούν δρόμους ευημερίας για το μέλλον τους. Μοναδική διαφορά από το γνωστό ριάλιτι, να κερδίζουν όλοι στο τέλος!

Προς το παρόν οι πρόωρες εκλογές ενώ δεν έχουν κανένα λόγο να γίνουν, εντούτοις «παίζουν» στα παιχνίδια ηγεμονίας των πολιτικών μας αρχηγών. Μια δεύτερη αυτοδυναμία της ΝΔ και μια πέμπτη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί ανακατατάξεις στο χώρο της κεντροαριστεράς, και δίνει περισσότερα κυβερνητικά χρόνια στη ΝΔ, για την υλοποίηση του προγράμματος της. 

Προς το παρόν θα πρέπει να περιμένουμε τις διεθνείς εξελίξεις, το ρόλο της χώρα μας στη διεθνή σκακιέρα και την απόδοση των μέτρων οικονομικής ανάπτυξης. 

Προς το παρόν καλό θα είναι να υιοθετήσουμε, πολίτες και πολιτικοί, έναν «καινούργιο» τρόπο σκέψης, που ακούει στο όνομα Ενότητα. Διαφορετικά κλάφτα Χαράλαμπε!
Προς το παρόν, αριστεροί ξανά! Αλλαγή θέσης με ταχύτητα εκκρεμούς. Μια ακόμη οβιδιακή μεταμόρφωση, δίκην «κωλοτούμπας», που υπονομεύει την αξιοπιστία του συνόλου του πολιτικού συστήματος. Τραμπουκισμοί αλλά όχι από τον Τράμπ, αυτή τη φορά.

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Πολιτικός Καζαμίας 2020. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σε παγκόσμιο επίπεδο οικονομία φαίνεται να είναι τόσο εύθραυστη όσο μια σαπουνόφουσκα. Η Οικονομική ελίτ θα συνεχίζει να κερδίζει σε βάρος των λαϊκών μαζών, που θα στενάζουν κάτω από τις συνεχείς διαπραγματεύσεις, των ισχυρών της παγκοσμιοποίησης.
Τα προβλήματα όπως πόλεμοι, μετανάστευση, σίτιση, ύδρευση, θα ενταθούν και οι λαοί θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται σε αναβρασμό.

Τα πάντα θα βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση. Οι έννοιες αλληλεγγύη, ισονομία, αδελφοσύνη, το δίκαιο των πολλών, θα είναι και πάλι λόγια του αέρα και μια αέναη προπαγάνδα με μοναδικό σκοπό το καταλάγιασμα, της λαϊκής αγανάκτησης.

Μόνο που με τα λόγια του αέρα, με την προπαγάνδα των ισχυρών, δεν γεμίζει το στομάχι, ούτε το περιβάλλον σώζεται!

Οι λαοί βαρέθηκαν τα λόγια τα μεγάλα, τις ψεύτικες υποσχέσεις. Δεν «μασάνε» πια! Οι αντιδράσεις θα πολλαπλασιαστούν. Τα «γιλέκα» έγχρωμα και ασπρόμαυρα θα γεμίζουν τις παγκόσμιες πλατείες.
Αυτά τα ολίγα για την Εσπερία. Στα καθ' ημάς τώρα.

Δυστυχώς πολιτικά exit polls για τη νέα χρόνια δεν γίνονται. Μόνο αστρολογικά. Αστρολογικές εκτιμήσεις με βάσει τις ημερομηνίες και τις ώρες ίδρυσης των κομμάτων και τους ωροσκόπου των πολιτικών αρχηγών!

Τα διάφορα αστρολογικά φαινόμενα όπως έκλειψη ηλίου, σελήνης, ανακοίνωση ονόματος Προέδρου Δημοκρατίας μπορούν να οδηγήσουν σε νέα αρχή του ζωδιακού κύκλου η και σε διπλές εκλογές. Τα πάντα εξαρτώνται από το ποτέ θα είναι ο ανάδρομος Ερμής στον Ποσειδώνα! Εξειδικευμένες προβλέψεις για πρόσωπα της πολιτικής σκηνής, εγχώρια και μη, κατά τη γνώμη των περισσότερων πολιτικών αναλυτών θα πάνε "άπατες"!

Τα πάντα ρει, που έλεγε και ο Ηράκλειτος. Προς το παρόν, θα πρέπει να αρκεστούμε στους «πρώην» που είδαν φως και μπήκαν σε κόμμα εξουσίας για να γίνουν «νυν» στα πολιτικά δρώμενα. Μοναδικός κίνδυνος όλων αυτών είναι να γίνουν από ανακυκλώσιμοι, αναλώσιμοι!

Από το κόμμα που κυβερνά σήμερα θα ακούμε καθημερινά τα αφηγήματα, των επενδύσεων, της ασφάλειας των πολιτών, της αταλάντευτης προάσπισης των Εθνικών μας συμφερόντων και πάντα με κατάληξη την ολοκλήρωση της τετραετίας. Αυτό ήταν και θα είναι πάντα το δυνατό χαρτί κάθε κυβέρνησης, για να κρατάει ζωηρό το ενδιαφέρον, για την υλοποίηση των ξεχασμένων προεκλογικών υποσχέσεων της.

Από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αξιωματικής και λοιπών κομμάτων, θα ακούμε συνεχώς για ανέφικτες προεκλογικές υποσχέσεις, για ατασταλίες, για διορισμούς ημετέρων, για κυβιστήσεις, και για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος. Τα ίδια και τα ίδια πάντα από τις αντιπολιτεύσεις. Κάθε μέρα η κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή σύμφωνα πάντα με τις επιθυμίες της αντιπολίτευσης, για να ξανά βρεθεί στην εξουσία. Σαματά με κάθε τρόπο, κάθε μέρα, όλο το χρόνο!

Η στήλη εκτός από τις πολιτικές προβλέψεις της που διαβάσατε, ήθελε να ευχηθεί στο πολιτικό μας σύστημα, με τις ενέργειες του, το νέο χρόνο να παράξει πολιτική και όχι παραπολιτική!

Να σταματήσει να σκιαμαχεί με φανταστικούς εχθρούς, ντόπιους και ξένους, να πάψει να αντιπαρατίθεται με ρητορική μίσους, διαίρεσης και με φρασεολογία πόλωσης και φαιδρότητας. Η Ελλάδα μας έχει ανάγκη από πολιτικούς υψηλού επιπέδου με όραμα και θέληση για δημιουργία και όχι από "Δελαπατρίδες"!

Να διαβάσουν το νέο χρόνο με νέα γυαλιά και όχι με τα γυαλιά των προηγουμένων χρόνων. Την πολιτική ιστορία του τόπου την γράφουν όσοι βγάζουν «το φίδι από την τρύπα».

Αυτό έχει αποδειχθεί, διαχρονικά!
Χρόνια πολλά
Καλή χρονιά!

Ο Παλιός φεύγει, ο Νέος έρχεται, τα προβλήματα μένουν. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Και θα είναι ίδια και απαράλλαχτα με τον παλιό χρόνο που φεύγει, γιατί αν δεν αλλάξουμε εμείς, δεν θα αλλάξει τίποτα. Και του χρόνου θα ευχόμαστε να γίνει και ο Νέος χρόνος, παλιός. Να γίνει παρελθόν. Να τον ξεφορτωθούμε από την πλάτη μας. Άλλωστε ο κάθε χρόνος κυλάει γρήγορα και φεύγει, αφήνοντας μόνο ηλικιακά τα σημάδια του σε όλους εμάς, στις ταυτότητες μας.

Ζούμε σε μια πολυπαθούσα κοινωνία, με χιλιάδες προβλήματα που θέλουν λύση. Από την προσωπική μας επιβίωση, μέχρι τη συλλογική, κοινωνική στοχοπροσήλωση μας. Είναι η μόνη αλλαγή, η αλλαγή του χρόνου, που δεν μας τρομάζει, γιατί φέρνει τη λήθη σε κάθε τι δυσάρεστο και άσχημη ανάμνηση, και φέρνει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Σύμμαχος μιας νέας μεγάλης επανάστασης, που ο καθένας ονειρεύεται για τον εαυτό του.

Ο παλιός χρόνος φεύγει και μαζί του η ανθρώπινη μορφή και υπόσταση που του δώσαμε με ημερομηνία λήξης. Μέσα σε ένα χρόνο μεγάλωσε, πήρε τη μορφή ενός ηλικιωμένου με μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά και φεύγει χωρίς συνταξιοδότηση! Για πολλούς να πάει στον «αγύριστο»!

Ζήσαμε μαζί του καλές και άσχημες στιγμές. Βιώσαμε συναισθήματα θετικά και αρνητικά. Για κάποιους κύλησε αργά, για άλλους γρήγορα. Ανάλογα με το πόσο έντονα στιγμάτισε τη ζωή του καθενός.

Ο νέος χρόνος έρχεται, γεμάτος ελπίδα, όνειρα, νέες υποσχέσεις.

Τα άλυτα προβλήματα που περιμένουν καρτερικά, ευελπιστούμε ότι θα βρουν τις λύσεις τους.

Ένας νέος κύκλος ανοίγει και θα φέρει και πάλι πρόσφυγες, τρομοκρατία, φτώχεια, λιτότητα και ακόμη ένα χρόνο στην «καμπούρα» μας. Νομοτελειακά, τα ανωτέρω. Τα μεγάλα λόγια που θα ακουστούν στην αρχή του νέου χρόνου, αερολογίες για συρροή επενδύσεων, βερμπαλισμοί για βελτίωση του επιπέδου ζωής των πολιτών, δεν θα είναι παρά πομφόλυγες που θα σβήσουν, όπως άναψαν. Σε λίγο χρόνο. Άλλωστε ο πάνσοφος λαός λέει «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι»! Η πραγματικότητα και η καθημερινότητα είναι πολύ διαφορετικές από τις κατασκευασμένες ειδήσεις των Μέσων, για λόγους ηθικής τόνωσης και ψυχολογικής στήριξης των πολιτών.

Σε πολλά πράγματα, στην συντριπτική πλειοψηφία τα προβλήματα θα διογκωθούν με το νέο χρόνο, όπως εξαθλίωση μερίδας πολιτών, οικονομική ανέχεια των μικροεπιχειρήσεων, επαγγελματικά αδιέξοδα για δυναμικά κοινά, κλιματική αλλαγή, διεθνής αστάθεια των κοινωνιών.

Τα «φύκια και οι μεταξωτές κορδέλες», τα φούμαρα των εχόντων τα ηνία της εξουσίας θα συνεχίσουν να «συντροφεύουν», για πλατιά κατανάλωση, αφελείς αλλά και απογοητευμένους. Καιροσκόποι, τσαρλατάνοι και υποκριτές, σμίγουν στο σταυροδρόμι του παλιού και του νέου χρόνου.

Κλείνοντας θα ήθελα να θυμίσω ένα στίχο του Κ. Καβάφη «Του μέλλοντος οι μέρες στέκονται μπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμμένα».

Ευχή το 2020, τα κεράκια να μη σβήσουν ποτέ. Να μας φωτίσουν το Νέο Χρόνο δίνοντας χαρά, ευτυχία και ειρήνη. Και σε μας και στην Ελλάδα μας!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Θανάσης Παπαμιχαήλ

Μπορούμε να δούμε την καρυδόψιχα και όχι το καρύδι ολόκληρο; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Δάσκαλος και για πολλούς οραματιστής ο Αμερικανός μυθολόγος Τζόζεφ Κάμπελ, έδωσε τη διαφορά μεταξύ απαισιόδοξου και αισιόδοξου, με τον εξής αστείο τρόπο «Ο αισιόδοξος βλέπει μόνο την καρυδόψιχα, ο απαισιόδοξος το καρύδι ολόκληρο».

Είναι γεγονός ότι διάγουμε μια από τις δυσκολότερες περιόδους των τελευταίων δεκαετιών. Και οικονομικά και εθνικά. Με επιδόματα, με κοινωνικά μερίσματα, ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών προσπαθεί να τα βγάλει πέρα. Η αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ είναι πολύ αχνή για να ζωντανέψει τη χαμένη ελπίδα, από τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες, τις λαϊκίστικες τακτικές, από τη σοσιαλιστική λαίλαπα της κυβέρνησης της «πρώτης φοράς αριστεράς».

Στη μακρόχρονη ελληνική ιστορία το καινούργιο, το ελπιδοφόρο, οι ανατροπές, ξεκίνησαν από τις δύσκολες καταστάσεις. Όμως η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση έχει αφήσει βαθιές πληγές στην κοινωνία μας. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας έχουν στερηθεί παντελώς τους πόρους επιβίωσης και προσπαθούν με αξιοπρέπεια να αντιμετωπίσουν τις απρόβλεπτες αντιξοότητες της σκληρής πραγματικότητας και τα πολυποίκιλα προβλήματα.

Αλήθεια, μπορούν να δουν με αισιοδοξία, το αύριο της δικής τους ζωής, αλλά και της χώρας με όσα συμβαίνουν με τους «λαίμαργους» γείτονες μας;

Με μοναδικά όπλα τις διαχρονικές αξίες και τα ιδανικά της φυλής μας, όπως οι έννοιες της αλληλεγγύης, της φιλανθρωπίας, της ομοψυχίας και με τις κάθε είδους γιορταστικές εκδηλώσεις όπως Θερμοπύλες, Ναυμαχία Σαλαμίνας και ήρωες του  '21, μπορούν να σταθούν όρθιοι απέναντι σε ένα αδηφάγο και γραφειοκρατικό δημόσιο;

Η νέα κυβέρνηση καλά τα πάει μέχρι στιγμής, πράγμα το οποίο αποτυπώνεται και στις πολλαπλές δημοσκοπήσεις. Όμως, τα νέα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, όπως το μεταναστευτικό και οι μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί, άσυλο και ασφάλεια  των πολιτών, δεν αντιμετωπίζονται με τα καλά λόγια των πολιτικών και τα πλούσια αισθήματα ολίγων πολιτών, αλλά απαιτούνται συγκεκριμένες λύσεις να υιοθετηθούν.

Στην πολιτική ζυγαριά κόστους – οφέλους, δεν συγχωρούνται, αδράνεια και ερασιτεχνισμοί με κυβερνητικές υπογραφές.

Η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας είναι μια δυναμική διαδικασία, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν και μεταβάλλονται από απρόβλεπτους εξωγενείς παράγοντες.

Για να μπορέσει η νέα κυβέρνηση να διαχειριστεί με επιτυχία τα δύσκολα θέματα της επικαιρότητας εσωτερικά και εθνικά, και για να μπορέσουν οι πολίτες αυτής της χώρας να δουν την καρυδόψιχα και όχι το καρύδι με το σκληρό κέλυφος, θα πρέπει να μπουν κάποια «φρένα»!

«Φρένο» στις ανόητες κραυγές των λεγόμενων «τουρκοφάγων» και υιοθέτηση των ήπιων τόνων και της λογικής.

«Φρένο» στις κάθε είδους υστερικές κραυγές και απαιτήσεις κομμάτων και συνδικαλιστικών ενώσεων για εξωπραγματικές παροχές.

«Φρένο» στην καθημερινή ταλαιπωρία εμπόρων και πολιτών από τις πορείες και διαδηλώσεις των κάθε είδους μειοψηφιών.

Οι ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής πρέπει κάποτε να τελειώσουν και όσοι βαυκαλίζονται  ότι μετρούν περισσότερο από ότι μετρούν να μείνουν στα «κυβικά τους»!

Πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε το δρόμο της σύνεσης και της συνεργασίας. Να τηρηθεί με θρησκευτική ευλάβεια η ενότητα του λαού, γιατί ο διχασμός καιροφυλακτεί και θα φέρει πολλά δεινά, στη ζωή μας και στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Φιλανθρωπίες με το αζημίωτο. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στις μέρες μας, το θεάρεστο έργο της φιλανθρωπίας εξυπηρετείται από το κράτος, με τα υπερπλεονάσματα του και από τις επιχειρήσεις με τη λεγόμενη εταιρική κοινωνική ευθύνη. Κρατικοί μποναμάδες, καλοί Σαμαρείτες και Αι – Βασίληδες, ευδοκιμούν πάντα με την έλευση της φτώχειας και είναι καλοδεχούμενοι από τους πολίτες. Όμως τι κρύβεται πίσω από την προβολή του φιλανθρωπικού τους έργου; Είναι OPUS DEI, έργο Θεού ή έργο πολιτικού και οικονομικού μάρκετινγκ;

«Ου γνώτο η δεξιά σου, τι ποιεί η αριστερά σου» λέει η εκκλησία και «κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό» λέει ο θυμόσοφος λαός. Όμως οι επικοινωνιολόγοι των κομμάτων, οι διαφημιστές των επιχειρήσεων λένε «ρίχτο στην TV» με τα γνωστά σε όλους μας διαφημιστικά σποτάκια και τις βαρύγδουπες δηλώσεις των πολιτικών.

Και όλα με το αζημίωτο. Οι πολιτικοί κάνουν τον καλό Σαμαρείτη από τα πλεονάσματα της υπερφόρτωσης φορολογικών βαρών των πολιτών, και οι Αι – Βασίληδες των επιχειρήσεων με την αύξηση των πωλήσεων των προϊόντων τους, τη βελτίωση της θετικής εικόνας της επιχείρησης και τα μεγαλύτερα κέρδη. Προωθητικές ενέργειες πολιτικού και επιχειρηματικού μάρκετινγκ κοινωφελών σκοπών, με στόχο την ικανοποίηση μερίδας ψηφοφόρων και διασφάλιση σχέσεων εμπιστοσύνης με ευρύτερα κοινωνικά σύνολα.

Οι κρατικοί μποναμάδες, στις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, είναι ένα έθιμο που κρατάει πολλά χρόνια. Αντίθετα οι  ανιδιοτελείς προσφορές των επιχειρήσεων έχουν ενσκήψει ως λαίλαπα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, στο χώρο της επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια. Αυτή είναι η πραγματικότητα χωρίς τα επικοινωνιακά «φτιασιδώματα». Αντίθετα, τα οφέλη και τα πλεονεκτήματα που απορρέουν από την εφαρμογή των δράσεων της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης δεν δημοσιοποιούνται για να τα γνωρίζουμε και να καταλήγουμε σε κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Άξιζαν τον κόπο, πιάσανε το στόχο τους, έβγαλαν το κόστος των μεγάλων διαφημιστικών κονδυλίων και δαπανήθηκαν;

Αυτά για τις επιχειρήσεις. Όσο για τους κρατικούς μποναμάδες, η αποτελεσματικότητα τους θα φανεί στην πρώτη δημοσκόπηση ή στην κάλπη, αν γίνουν εντός ολίγου χρόνου πρόωρες εκλογές.

Προσωπικά, θα ήθελα μια κοινωνία χωρίς καλούς Σαμαρείτες και κρατικούς μποναμάδες, επιδομάτων πείνας ή κατ’ ευφημισμό 13ης σύνταξης.

Οι επιχειρήσεις είναι υπόλογοι των πράξεων τους και γνωρίζουν το μερίδιο ευθύνης τους, στο περιβάλλον και στις κοινωνικές ανισότητες. Η εταιρική κοινωνική ευθύνη αποτελεί επιχειρηματική ηθική ευθύνη αλλά και μια νέα πρακτική του μάρκετινγκ που αποσκοπεί να αποδώσει ως πρόσθετο εργαλείο βελτίωσης όλων των συστατικών ενός πετυχημένου μείγματος μάρκετινγκ. Από την αύξηση των εσόδων έως την αναβάθμιση της εταιρικής εικόνας.

Όσο για τη συνεχιζόμενη στρατηγική, όλων των κυβερνήσεων, της διανομής μερίσματος που προέρχονται από την υπερφορολόγηση, είναι αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Ενόψει των γιορτινών ημερών του χρόνου που σε λίγο θα είναι παρελθόν, ο κρατικός μποναμάς θα δοθεί, γιατί έχουν δοθεί υποσχέσεις.

Με την ίδια συνταγή, η αντιπολίτευση ετοιμάζει την επιστροφή της ενώ η κυβέρνηση την μακροημέρευση της.

Καρέκλες εξουσίας «ηλεκτρικές καρέκλες»! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η διαχείριση μιας κυβερνητικής καρέκλας, δεν διαφέρει από τη διαχείριση μιας «ηλεκτρικής» καρέκλας και συνοδεύεται, τις περισσότερες φορές, από «πολιτικό θάνατο». Στην πιο ανώδυνη περίπτωση, οικονομική εξόντωση, και κοινωνικό διασυρμό στην πιο επώδυνη.

Είναι μια πολύφερνη νύφη, που ορέγονται πολλοί, και θυσιάζουν πολλές φορές ακόμη και την υστεροφημία τους. Μπορεί να μετατραπεί «εν μία νυκτί» σε φλεγόμενη βάτο, και αντί για τη φωνή της ανώτερης θεϊκής δύναμης, να ακουστεί η φωνή του δημόσιου κατήγορου που θα προτάσσει το «κάτσε στο σκαμνί».

Τα κυβερνητικά αξιώματα στις μέρες μας, κατακτώνται με τις ακόλουθες δεξιότητες. Πίστη προς το κόμμα, υπακοή στον αρχηγό, διορατικότητα, ελιγμοί, καπατσοσύνη, γρήγορα αντανακλαστικά, μεγάλη τύχη, ευλυγισία μέσης και ιδεολογίας. Πρόσθετα προσόντα, όπως  ένσημα σε αφισοκολλήσεις, ακόλουθοι περιοδειών αρχηγού, χειροκροτητές, δεν είναι υποχρεωτικά, αλλά θα εκτιμηθούν σε περίπτωση ισοψηφίας. Φυσικά προηγούνται οι αποτυχημένοι των ψηφοδελτίων, οι γνωστοί σε όλους πολιτευτές!

Συμμετοχή σε διάφορα κομματικά μητρώα, δεν λαμβάνονται σοβαρά στην τελική επιλογή, όπως και συμμετοχή σε κάθε είδους κλαδικά ψηφοδέλτια, εμπορικά επιμελητήρια, συλλόγους μηχανικών, δικηγόρων, ιατρών κλπ. Η επιλογή είναι ενός ανδρός και το πολύ κάποιων μελών της οικογένειας του.

Φυσικά, οι κομματικές ισορροπίες εγγυώνται την μακροημέρευση της κυβέρνησης.

Όμως, αγαπητοί μνηστήρες των διαφόρων κυβερνητικών εδράνων, να διαβάσετε τις πρώτες σειρές του άρθρου με ιδιαίτερη προσοχή. Ζούμε και βιώνουμε καχύποπτους και πονηρούς καιρούς. Ο χώρος της κεντρικής πολιτικής σκηνής θεωρείται από τους πολίτες χώρος διαπλοκής και διαφθοράς.

Προκατάληψη, δυσπιστία σε κάθε οικονομική διαχείριση, συνεχής έλεγχος από την αντιπολίτευση, σε κάθε υπογραφή που μπαίνει σε σχέδια νόμου και κλονισμός της εμπιστοσύνης προς απώτερους στόχους των εχόντων την εξουσία. Η «εθελουσία» έξοδος από τα κυβερνητικά κλιμάκια παραμονεύει.

Μοναδική βάρκα σωτηρίας ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, που όμως διαφοροποιείται ριζικά και αφήνει ακάλυπτα τα νώτα και τις υπογραφές.

Και δυστυχώς δεν έχει προβλεφθεί, για το χρόνο παραμονής στα υπουργικά έδρανα, αποζημίωση για πολιτική βλάβη, ούτε έχει ενταχθεί ο χρόνος στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα για μεγαλύτερη σύνταξη.

Μπορεί ένα από τα οδόσημα της ζωής ενός πολιτικού να είναι και ένας υπουργικός θώκος, αλλά οι εποχές δεν είναι πλέον κατάλληλες. Μια θέση που δίνει προστιθέμενη αξία στην εικόνα ενός πολιτικού, αλλά που τον φορτώνει με άγχος, νεύρα, πίεση, γκρίνιες, απογοητεύσεις.

Πολλά είναι τα παραδείγματα που πρωτοκλασσάτοι υπουργοί παύτηκαν εν μία νυκτί, μέσα στο αεροπλάνο, μετά από μια «στραβή» που τους έτυχε στη βάρδια τους. Μοναδικό κέρδος η αναφορά στις προσωπικές τους κάρτες, κάτω από το όνομα, το «τέως υπουργός» και με ψιλά γράμματα !

Σε μια στιγμή από την τάξη των «ελίτ» στην τάξη των «αποτυχημένων» των «αλήτ»!

Σύμφωνα με τα όσα γράφονται στις παραπολιτικές στήλες πολλών εφημερίδων, ο ανασχηματισμός της νέας κυβέρνησης των 6 μηνών, είναι «προ των πυλών», για λόγους βελτίωσης της ταχύτητας του κυβερνητικού έργου, ασυνεννοησίας, αδυναμίας υλοποίησης κυβερνητικών εξαγγελιών, αλλά και αλλαγής προσώπων για κομματικές και ιδεολογικές ισορροπίες.

Αρκετές φορές η Οδύσσεια ενός πολιτικού, ξεκινάει από την προαγωγή του και μετακίνηση του από τα έδρανα της Βουλής, στα υπουργικά.

Αν θέλετε να μείνετε στο απυρόβλητο, να μην χαρακτηριστείτε «μαύρο πρόβατο» και να μην πέσετε τα χέρια αδίστακτων «συκοφαντών», παραμείνετε ασφαλείς στις θέσεις σας. Είναι δύσκολοι οι καιροί για τους μετέχοντες σε κυβερνητικά συμβούλια.

Απαντήστε απλά «Ευχαριστώ για την τιμή, αλλά…».

Ο Θανάση Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Τα προσόντα ενός νέου πολιτικού. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού, όπως ευφυώς έχει λεχθεί. Πολιτική προίκα, πελατειακές σχέσεις, συγκυρίες, τύχη και άλλα αποτελούν τα βασικά κριτήρια της εκλογής ενός πολιτικού.

Σε μια κρίση ειλικρινούς αφέλειας, κυβερνητικός βουλευτής δήλωσε με στόμφο «είχαμε πει ότι το μεταναστευτικό είναι πρόβλημα, αλλά δεν είπαμε πως θα το λύσουμε», όταν ρωτήθηκε γιατί πάνε τους μετανάστες στην ενδοχώρα. Και είχε το δίκιο του. Ο λαός ψηφίζει με κλειστά μάτια τον πολιτικό και το κόμμα που τον έχει στο ψηφοδέλτιο του, και όχι το πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί την επόμενη των εκλογών. Ο λαός ψηφίζει το ηχείο και όχι το είδος της μουσικής που ακούγεται.

Όμως τα μνημονιακά χρόνια και η οικονομική κρίση έφεραν στο προσκήνιο μια νέα «ελίτ» πολιτικών της νέας εποχής. Ένα νέο brand name του Έλληνα πολιτικού που να αφορά την εικόνα του και τα νέα απαραίτητα προσόντα του. Δεν αρκεί μόνο το νεαρό της ηλικίας, το πόσα ένσημα έχει κολλήσει, και πόσο καλός αφισοκολλητής υπήρξε για τις ανάγκες του κόμματος.

Απαιτούνται πολύ περισσότερα προσόντα, γιατί τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων άλλαξαν. Πιο απλά, το εκλογικό σώμα έχει «μπαφιάσει» στην κυριολεξία, από τους ίδιους και τους ίδιους πολιτικούς, που μπήκαν στην πολιτική και πήραν σύνταξη!

Σκιαγραφώντας, ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής», πρέπει να συνδυάζει τη γνώση, τη μεθοδικότητα, τη σκληρή δουλειά με τα δεδομένα της πολιτικής και να μην υπολογίζει το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Να έχει όραμα και στόχους, να υπερασπίζεται τις θέσεις του με πυγμή και να μην κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας πολιτών ή συντεχνιών. Να δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές με τις τεχνοκρατικές γνώσεις του, σε συνδυασμό με την πολιτική του εμπειρία.

Απαραίτητη προϋπόθεση να ξέρει τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα και να έχει τις αρετές ενός σύγχρονου μάνατζερ.

Ο πολιτικός της νέας εποχής θα πρέπει να αναγνωρίζει τα λάθη και τις παραλήψεις του, να σκέφτεται πριν μιλήσει ιδιαίτερα μπροστά σε εκπροσώπους των Μέσων Ενημέρωσης. Στην περίπτωση που υποπέσει σε παράπτωμα, η παραδοχή του δεν σημαίνει αδυναμία. Το mea culpa το είπανε πολλοί πριν από αυτόν και δεν πάθανε και τίποτα. Οι πολίτες ξέρουν και να συγχωρούν!

Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν βιάζεται, αλλά ούτε αργοπορεί. Τα πάντα στην ώρα τους. Πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες θα είχαν υλοποιηθεί, αν η χρονική στιγμή, το γνωστό timing, ήταν κατάλληλη και δεν ήταν λάθος. Η ανάγνωση των πολιτικών ευκαιριών δεν είναι μόνο οριζόντια, χρειάζεται να μελετάται και πίσω από τις γραμμές. Αλλιώς κινδυνεύει να «καεί» πρώιμα.

Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν γίνεται ούτε μαϊντανός, ούτε γλάστρα, στις προσκλήσεις των media. Πρέπει να ξέρει τα όρια του και το πόσο αδηφάγα είναι, για σκάνδαλα κάθε τύπου, παγίδες και διαστρέβλωση δηλώσεων. Η αφέλεια δεν δικαιολογείται από ένα νέο πολιτικό.

Ο πολιτικός της νέας εποχής πρέπει να ξέρει ότι έχει ημερομηνία λήξης. Οι εξελίξεις, τεχνικές και κοινωνικές, είναι οι μεγάλοι του «εχθροί».

Η «χρυσή εποχή» ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία δράσης και προσφοράς. Αν πιστεύει σε μακροχρόνια άσκηση εξουσίας, τότε πιστεύει στον ίδιο του τον μύθο. Σε μια ψευδαίσθηση.

Σήμερα, στο πολιτικό μας σύστημα οι «φωτεινοί» αστέρες της πολιτικής, είναι πολλοί; Αναρωτηθείτε!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Κόλλησε η βελόνα της αντιπολίτευσης. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

…στην οδυνηρή επιστροφή και παλινόρθωση του κράτους της δεξιάς.

Κόλλησε η βελόνα, στη δεξιά «κανονικότητα» μέσα στις πρώτες εκατό ημέρες των κυβερνητικών πρωτοβουλιών.

Κόλλησε η βελόνα, στις επιθέσεις του κράτους της δεξιάς στις λαϊκές κατακτήσεις, στα ρουσφέτια των «δικών» μας, στην ανυπαρξία ενός σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης.

Κόλλησε η βελόνα,στη μεταφορά της δημόσιας συζήτησης από θέματα μείζονος σημασίας, όπως συμφωνία Πρεσπών, εργατικά δικαιώματα, ανεργία, φτωχοποίηση, σε ήσσονος σημασίας θέματα όπως άσυλο, απλή αναλογική, μείωση φόρων, τάξη και ασφάλεια.

Κόλλησε η βελόνα, στη χρεοκοπία από το παλιό πολιτικό σύστημα, τις μονοκομματικές κυβερνήσεις, στη δίψα της σκληρής δεξιάς για την εγκαθίδρυση ενός ρεβανσιστικού κράτους.

Κόλλησε η βελόνα, στην υπεροπλία της δεξιάς στο χώρο της ενημέρωσης για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, με πλύση εγκεφάλου που δέχεται καθημερινά για να πιστέψει ότι η αυτοδύναμη κυβέρνηση του Κυριάκου, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί. Τα δώρα πάνε σύννεφο στους ολιγάρχες και μόνο καλά νέα για την κυβέρνηση μεταδίδονται, όπως μείωση ΕΝΦΙΑ, ρύθμιση χρεών και τα συναφή που θεωρούνται σαν χαϊμαλάκια για τους γηγενείς αυτής της χώρας.

Κόλλησε η βελόνα, σε έναν αθεράπευτο αντιπολιτευτικό οίστρο από μια παράταξη που κυβέρνησε κοντά στα πέντε χρόνια, και το μόνο που έχει καταλάβει είναι ότι για να επανέλθει στη «γλυκιά» εξουσία, θα πρέπει να απαξιώνει τα πάντα και συνεχώς.

Κόλλησε η βελόνα, σε ψοφοδεείς κοκορομαχίες για θέματα ερμηνείας των άρθρων του Συντάγματος, αδιαφορώντας για θέματα εσωτερικά και εξωτερικά που «καίνε» και τρέμει το φυλλοκάρδι όλων, μήπως κακοφορμίσουν!

Κόλλησε η βελόνα, στην κυριαρχία ενός «στρατού κατοχής» μετακλητών υπαλλήλων στο Δημόσιο, όταν στην πραγματικότητα δεν έχει ξεκινήσει ακόμα η τοποθέτηση ούτε των προέδρων κρατικών οργανισμών.

Κόλλησε η βελόνα, στον «μεγάλο ασθενή» των ημερών. Το μεταναστευτικό. Αντί να ζητηθεί η συναίνεση και συνεργασία στο πρόβλημα, που κληρονόμησαν με τις πολιτικές τους, απλά κάνουν κριτική αφ’ υψηλού.

Κόλλησε η βελόνα, και αποδίδουν μόνο εύσημα στον εαυτό τους, όταν ήταν στην εξουσία. Όλα καλά τα έκαναν και γι αυτό ο «αχάριστος» λαός τους τιμώρησε. Κουβέντα δεν γίνεται για το πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης το 2015 και τις οικονομικές επιπτώσεις στις πλάτες της ελληνικής κοινωνίας. «Εσαεί υπόλογοι» θα είναι αν και το αποφεύγουν σαν το λιβάνι ο «έξω από εδώ».

Η βελόνα θα πρέπει να ξεκολλήσει από όλα τα «αντί», αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέλει να κερδίσει τους ψηφοφόρους που το εγκατέλειψαν.

Η όξυνση και ο διχασμός δεν βοηθάνε στην προσπάθεια της αντιπολίτευσης που βγάζει φλας προς το κέντρο, αλλά «μαρσάρει» και ακολουθεί πορεία προς αριστερά. Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς , λέει μια λαϊκή παροιμία.

Το να προσπαθεί να μετατρέψει την ανεπάρκεια του σε προτάσεις, με επάρκεια αντιπολιτευτική, δεν θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η γνωστή μέθοδος να κερδίσει κανείς ψήφους «battery system» είναι αναγκαία.

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

«Ε και;». Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η «φιλοσοφική βίβλος» της πολιτικής επικοινωνίας, γραμμένη από θαυμάσια πολιτικά μυαλά, συμβουλεύει τους πολιτικούς να φορτώνουν τα ανομήματα τους προσωπικά και πολιτικά, σε οτιδήποτε άλλο πλην του εαυτού τους.

Να ξεφορτώνονται τα δικά τους αμαρτήματα φτιάχνοντας εύκολα «αόρατους» εχθρούς, αλλά και αδιαφορώντας ακόμη και για την προσωπική τους ευθύνη. Η πιο συνηθισμένη έκφραση, στην οποία κλίνουν ευλαβικά το γόνυ οι «έξυπνοι» και ετοιμόλογοι πολιτικοί, είναι το «Ε και;». Ε και τι έγινε αν συνέβη αυτό ή εκείνο; Κι αν ακόμη αποδεικνύεται με τη γίδα στην πλάτη. Ας δούμε μερικά από τα πιο γνωστά «Ε και;» που έχουν εκστομίσει οι πολιτικοί ταγοί ή βρίσκεται στα χείλη τους, έτοιμη να βγει.

«Ε και;» ήταν η απάντηση που έδωσε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Γαλλίας Μιτεράν, όταν νεαρή δημοσιογράφος προσπάθησε να τον «στριμώξει» πολιτικά, αναφέροντας το εξώγαμο του που είχε ανακαλυφθεί. Σε προσωπικές επιθέσεις είναι η καλύτερη απάντηση.

«Ε και;» φαίνεται ότι απαντά το πολιτικό σύστημα, όταν κατηγορείται ότι έχει διαγράψει τις λέξεις συναίνεση και συνεννόηση. Πάνω από όλα η κομματική ταυτότητα και η επαύριο μιας εκλογικής αναμέτρησης.

«Ε και;» τι έγινε αν συνεχίζονται οι ληστείες, οι κλοπές, οι διαρρήξεις και κάθε είδους παραβατικότητα. Δεν δεσμεύεται κανένας πολιτικός ότι θα κοιμόμαστε πλέον με ανοιχτά παράθυρα και πόρτες. Τουλάχιστον την πρώτη τετραετία.

«Ε και;» τι έγινε αν συνεχίζεται η ίδια τακτική πρόσληψης των ημετέρων, σε πολιτικές θέσεις. Προσφιλής απάντηση στο ερώτημα, ο αριθμός των προσλήψεων σε σχέση με τους προηγούμενους.

«Ε και;» ποιος νοιάζεται αν οι «προηγούμενοι» πιστεύουν ότι κέρδισαν στις εκλογές, αν και έχασαν την κυβέρνηση. Ο κλασσικός κανόνας στην πολιτική είναι να είσαι ο πρώτος και αυτοδύναμος για να κυβερνήσεις. Μετά από εσένα, τα υπόλοιπα είναι για μικροπολιτική.

«Ε και;» τι έγινε που προεκλογικά είπαμε και κάποιες ανοησίες, δώσαμε υπερβολικές υποσχέσεις, κατηγορήσαμε για καμένη γη, άδεια ταμεία, λαθροχειρίες, καθεστώς και άλλα παρεμφερή. Εκλογές είχαμε και όλα τα επικοινωνιακά όπλα τα ρίξαμε στη μάχη.

«Ε και;» είναι ηλίου φαεινότερο ότι, ό,τι θετικό βλέπουν οι πολίτες είναι δικό μας, για ότι αρνητικό ευθύνονται οι προηγούμενοι.

«Ε και;» εμείς φταίμε που το πολιτικό μας σύστημα δεν ανανεώνεται, και τα ρίχνουμε όλα στον ατελεύτητο βίο πολλών επαγγελματιών της πολιτικής, ή οι πολίτες που ενώ το στηλιτεύουν, στις εκλογές το επιβραβεύουν.

«Ε και;» κάναμε κάποιες άστοχες δηλώσεις, αυτό σημαίνει ότι αγνοούμε την ιστορία; Την επόμενη φορά, αν έχουμε την τύχη να παραμείνουμε στις θέσεις μας, θα τις ανασκευάσουμε. Πολιτικοί είμαστε, εσκεμμένα λάθη κάνουμε.

«Ε και;» οι πρώτοι ή οι τελευταίοι είμαστε. Τόσα mea culpa και αυταπάτες έχουν πει οι προηγούμενοι, εμάς θα πυροβολήσετε;

«Ε και;» απαντάμε σε όσους μας κατηγορούν, ότι ξοδεύουμε τα χρήματα που άφησαν οι προηγούμενοι. Στον τόκο θα τα βάζαμε; Τα μοιράσαμε και αλλάξαμε άρδην το ψυχολογικό κλίμα της αγοράς. Τόσο δύσκολο ήταν να το είχανε σκεφτεί;

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Κατώτερη των περιστάσεων… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

…το σύνολο της αντιπολίτευσης. Αξιωματική αντιπολίτευση και έλασσον. Διχαστική. Χωρίς όραμα για την επόμενη μέρα, με φθηνές επιθέσεις εναντίον μιας κυβέρνησης τριών μηνών. Απώτερος στόχος η συσπείρωση της σκληρής βάσης. Από αυτοκριτική για τα δικά τους πεπραγμένα, ούτε ίχνος. Όλα καλά καμωμένα.

Ήρθαν δεύτεροι, τρίτοι ή με το ζόρι μπήκαν στη βουλή και έφταιγαν η κακιά στιγμή, το μάτι και η γλωσσοφαγιά. Μόνο αυτοί δεν έφταιγαν!
Καθημερινά δείχνουν το αφτιασίδωτο πρόσωπο τους στις τηλεοράσεις, στη βουλή, στην κοινωνία. Σκληρό και χυδαίο. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες της κυβέρνησης, βγάλανε συμπεράσματα, εξοργιστικά. Από υβρίδιο νεοφιλελευθερισμό και ακραίας δεξιάς, από κυβέρνηση συναλλαγής με το κεφάλαιο, μέχρι και χυδαιότητες και κοινωνικές πληγές που άνοιξαν, πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής της ανάληψης της εξουσίας.

Η νέα κυβέρνηση επανέφερε όλες τις παθογένειες, όπως τη διαπλοκή, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή. Και όλα αυτά μέσα σε ενενήντα μέρες. Ούτε ο μάγος Χουντίνι να ήταν, ο αρχηγός της κυβέρνησης. Καμιά αναφορά στα θετικά, στις πρωτοβουλίες της νέας κυβέρνησης. Η δημοσκοπική διαφορά που καταγράφεται από το δεύτερο κόμμα, είναι οφθαλμαπάτη και όχι πραγματικότητα.
Με νέες προσπάθειες ανάδειξης διαχωριστικών γραμμών «Δεξιά – Αριστερά», «Προοδευτικός – Συντηρητικός», προσπαθούν να «θολώσουν» τα νερά, λόγω αδυναμίας άλλου συγκεκριμένου αφηγήματος.

Θέλουν να επικρατήσει η λήθη, να γίνουν οι πολίτες «λωτοφάγοι» και να ξεχάσουν τα τελευταία χρόνια που τους οδήγησαν στην εξαθλίωση.
Φυσικά επιλεκτικά, σύμφωνα με τις δικές τους επιδείξεις και τις ευθύνες που αποποιούνται. Αντί να κοιτάξουν να μαζέψουν τα δικά τους εκλογικά «συντρίμμια» και την πολλή απογοήτευση των στελεχών τους, ασχολούνται με τον εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής, στις δημόσιες εμφανίσεις τους.
Ξέχασε, η αξιωματική αντιπολίτευση, ότι κατά τη διάρκεια της τετραετούς θητείας της ως κυβέρνηση, «μπάζωνε φόρους και έχτιζε επιδόματα», με στόχο την ομηρία αναξιοπαθούντων πολιτών.
Φυσικά, οι «καινούργιες» ημέρες που διαλαλεί η κυβέρνηση, μοιάζουν μέχρι στιγμής απελπιστικά με τις παλιές.

Η φυγή προς τα εμπρός και η περιβόητη ανάπτυξη, περιγράφουν ένα ευοίωνο μέλλον, αλλά οι πολίτες ζουν στο παρόν και θέλουν χειροπιαστές αποδείξεις βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους. Η ανεργία δεν φαίνεται να μειώνεται, τα «μυαλά» που έφυγαν δεν προτίθενται να επιστρέψουν στο εγγύς μέλλον, κάποιες οικονομικές ανάσες που δόθηκαν στη μεσαία τάξη σηματοδοτούν τη νέα εποχή που έρχεται, σύμφωνα με τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης.
Από ότι φαίνεται, η νέα κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία και καλά θα κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ασχοληθούν περισσότερο με τα δικά τους προβλήματα, παρά να επιτίθενται καθημερινά στην κυβέρνηση. Υπάρχει φόβος να «καούν» στην προπόνηση.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Πολύς ντόρος για το τίποτα… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Είμαστε η χώρα που το ασήμαντο γίνεται σημαντικό, από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η ταινία Joker το φώτισε για μια ακόμα φορά. Η ταινία θίγει προβλήματα ταξικά, κοινωνικά και μπούλινγκ, για μια κατηγορία συμπολιτών μας που έχουν ψυχολογικά προβλήματα. 
Όμως στη χώρα μας το πιο σημαντικό ήταν η καταλληλότητα ή μη, παιδιών έως δεκαοκτώ χρονών, να παρακολουθήσουν την ταινία.

Και ένα ατυχές συμβάν πυροδότησε αντιδράσεις που κυριαρχούν μέχρι και σήμερα, λόγω της αστυνόμευσης. Ακόμη και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στην κυβέρνηση, φέρνοντας στη μνήμη την αλήστου εποχή της δικτατορίας και παλινόρθωση του κράτους της δεξιάς! Η διάπλαση των παίδων, επανέρχεται στην επικαιρότητα των εφημερίδων, των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών πάνελ, αλλά και οσονούπω στο Κοινοβούλιο. 

Μέγα το θέμα, για την προστασία των ανηλίκων από μια ταινία, και τις επιπτώσεις που θα έχει στην ψυχική υγεία και κοινωνική συμπεριφορά των εφήβων. Το ότι το έργο αυτό θα μπορούσαν να το κατεβάσουν ανέξοδα και να το δουν στον  υπολογιστή τους, δεν ενδιαφέρει την άρχουσα τάξη. Η ευκαιρία για φθηνή και ανέξοδη αντιπολίτευση, δόθηκε με την παρουσία αστυνομικών στους κινηματογράφους, άγαρμπα και αναίτια. 

Φυσικά, πολιτική ζημιά για την κυβέρνηση δεν προκλήθηκε, απλά είναι ένα πολιτικό παιχνίδι που η αντιπολίτευση προσπάθησε να το κάνει πρώτο θέμα. Ένα από τα παιδαριώδη «επιχειρήματα» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην εποχή του λαϊκισμού των social media.
Ως ανήλικοι, έχουμε δει πολλοί από εμάς, αρκετά «ακατάλληλα δι ανηλίκους» έργα, σε χειμερινά σινεμά της εποχής της «τσόντας», όπου είχαμε διακοπή της ταινίας, με καουμπόηδες όταν έπεφτε το «σύρμα», αστυνομία.

Θα λέγαμε ότι ήταν η εποχή της εκπαίδευσης μας στο σεξ. Δεν πάθαμε τίποτα και δεν κινδύνευσε η ηθική μας στο ελάχιστο, από τα σεξουαλικά μηνύματα των ταινιών.

Η ταινία Joker  είναι ένα αριστούργημα. Για ότι συνέβη ευθύνονται όσοι έχουν κάνει σημαία τους το «πνεύμα και ηθική» από την ελληνική ταινία με τον αξέχαστο Αυλωνίτη. Επικράτησε πανικός στην κυβέρνηση από μια ανόητη υπόθεση, που τα ΜΜΕ και τα social media την μεγαλοποίησαν. Κάνανε την «τρίχα, τριχιά». Και δεν είναι η πρώτη φορά. Γιατί δεν είναι μόνο κανάλια τηλεοπτικά, αλλά και αρδευτικά. Από το πρωί μέχρι το βράδυ κάνουν πλύση εγκεφάλου με ανόητες ιδεολογικές «μπουγάδες» και τα σουρεάλ απόνερα γεγονότων, όπως του Joker, που μας ποτίζουν!

Ευτυχώς, που ο αρχηγός της κυβέρνησης δεν ασχολήθηκε με τη διαχείριση της κρίσης, πέφτοντας στην παγίδα της αιτιολόγησης και πιθανόν αυτομαστιγώματος του κόμματος του. Υπάρχουν πολλά πιο σοβαρά θέματα που θα πρέπει να απασχολήσουν έναν αρχηγό κράτους, από τη σήμανση καταλληλότητας των κινηματογραφικών ταινιών. 

Όσο για την αξιωματική αντιπολίτευση, θα πρέπει να «ενηλικιωθεί» στο νέο της χώρο. Να ασχοληθεί με τα πλέον σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη χώρα και τους πολίτες, μακριά από καφενειακού τύπου αντιπολίτευση. Γιατί αν περιμένει να τους κάτσει ένα «Joker» για να ξανακυβερνήσουν, θα περιμένει πολύ!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Διακύβευμα ή συναίνεση! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Δημοσκοπικά ο «μήνας του μέλιτος» της Κυβέρνησης, πήρε τρίμηνη και βάλε παράταση, καθώς οι περισσότερες μετρήσεις δείχνουν τεράστιες διαφορές μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος.

Τα ποσοστά της Κυβέρνησης δείχνουν μια εξωπραγματική για τα Ελληνικά δεδομένα άνοδο και οι πρώτες δράσεις της, δείχνουν να είναι ο πυροκροτητής της δημοσκοπικής υπεροχής. Όμως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας, είναι η ασυμφωνία χαρακτήρων των δύο μεγάλων κομμάτων και η απουσία συναίνεσης σε μικρά και μεγάλα προβλήματα. Από τον τρόπο επιλογής των δικαιούχων επιδομάτων, μέχρι τα οξυμένα εθνικά θέματα και τις σχέσεις με τους συμμάχους, στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο.

Ο τόπος έχει πληρώσει ακριβά τις μικροκομματικές σκοπιμότητες, επανειλημμένα. Από την έκβαση των περιβόητων μνημονίων, μια έκβαση που θα ήταν πολύ διαφορετική αν είχε επέλθει στοιχειώδης συνεννόηση, μόλις «έσκασε» στα χέρια του τότε πρωθυπουργού που πήρε μόνος του την απόφαση, αρχή εξαθλίωσης της χώρας και των κατοίκων της.

Στη συνέχεια ακολούθησαν μονομερείς ενέργειες του υποτιθέμενου προγράμματος «διάσωσης» της Ελλάδας, χωρίς την υπευθυνότητα και ωριμότητα που απαιτούσαν οι στιγμές.
Τα αποτελέσματα γνωστά. Λιτότητα, capital controls, κυβερνητικές μεγαλοστομίες για επανάκτηση της κυριαρχίας στον τομέα της οικονομικής πολιτικής, εξαγγελίες με στίχους από την «Ιθάκη» του Καβάφη και γνωστές φράσεις από λατινομαθείς επικοινωνιολόγους του κυβερνώντος κόμματος και πολλά ακόμη ευτράπελα.

Η γνωστή σε όλους μας «έξοδος από τα μνημόνια», χαρακτηρίστηκε ως κομβική εξέλιξη, ασχέτως αν η χώρα βρίσκεται υπό «ζυγό δανειστών» με μεγάλα ετήσια πλεονάσματα, με «αξιολόγηση» αγορών, με «υποθήκη» των περιουσιακών στοιχείων της για αρκετά χρόνια. Όλα αυτά φαίνεται ότι είναι ψιλά γράμματα για το πολιτικό μας σύστημα, ξεχνώντας ότι η κύρια αιτία που μας οδήγησε στα μνημόνια, είναι το έλλειμμα της συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων, και ο «διχαστικός» λόγος, κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής πολιτικής ζωής.

Σήμερα καταλαβαίνουμε ότι για την επιστροφή στην κανονικότητα θα πρέπει να καταδικαστούν ενέργειες του λεγόμενου προοδευτικού κόσμου, όπως οι αλήστου μνήμης στιγμές σκαρφαλώματος στα κάγκελα, ξεχαρβάλωμα πεζοδρομίων και «ευτελισμός» του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Νέα «εκκίνηση» ενόψει ενός δύσκολους τριμήνου, κομβικού για το μέλλον της κυβέρνησης, αλλά και της χώρας. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να εφεύρουν νέα αφηγήματα, να φροντίσουν τη διατήρηση της συνοχής τους και να αλλάξουν τη «φρασεολογία» προσέγγισης των πολιτών.
Συναίνεση και στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και όχι να «ακονίζουν τα μαχαίρια» για τον τρόπο εκλογής του, για λόγους κομματικού συμφέροντος.

Αριστερόστροφες και δεξιόστροφες λογικές, έχουν πλέον ξεπεραστεί. Η νέα πορεία προσαρμογής στην πραγματικότητα, φράση – κλειδί στον κεντρικό σχεδιασμό κάθε πολιτικού κόμματος, θα πρέπει να είναι η συνεργασία και συμπόρευση.

Αυτό οι πολίτες το θέλουν και θα το επιβραβεύσουν, γιατί η αλλαγή σελίδας θα έρθει με τη συναίνεση και όχι με διαγγέλματα.

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Πολίτες και πολιτικοί. Δύο ξένοι στην ίδια χώρα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μπαίνουμε όπως όλα δείχνουν σε έναν θερμό χειμώνα. Το πολιτικό θερμόμετρο, θα φτάσει στα όρια του κόκκινου, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις της προθέρμανσης των αντιπάλων. Αν και οι εκλογές έδωσαν αυτοδύναμη κυβέρνηση, τα σενάρια νέων εκλογών δίνουν και παίρνουν. Πότε με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, πότε με τη Συνταγματική αναθεώρηση και πότε με την ανησυχία του επόμενου εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής. 

Οι πολιτικοί αρχηγοί μας διασταυρώνουν καθημερινά τα ξίφη τους στη Βουλή, ζωντανά και μέσα από τους εκπροσώπους τους στα λοιπά μέσα. Εύγε τους! Κάνουν καλά τη δουλειά τους για την οποία πληρώνονται με παχυλούς μισθούς και αρκετά προνόμια. 

Όμως οι ιστορικοί του μέλλοντος έχουν να ασχοληθούν με περισσότερα ενδιαφέροντα θέματα, από την παραπομπή πολιτικών προσώπων σε ειδικά δικαστήρια, την επιστολική ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού και τους καβγάδες αρκετών θερμοκέφαλων μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο.
Προέχουν τα εθνικά θέματα, ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη του έθνους, το προσφυγικό για κάποιους, το μεταναστευτικό για άλλους και η δύσκολη καθημερινότητα των πολιτών. 
Οι εξαγγελίες και οι προγραμματικές δηλώσεις των κομμάτων είναι τις περισσότερες φορές αέρας κοπανιστός και κενές μεγαλοστομίες. 

Ο λαός, οι πολίτες ανησυχούν, στην κυριολεξία κάθονται σε «αναμμένα κάρβουνα» και οι πολιτικοί το «χαβά» τους με την επανεκλογή τους.
Ανακυκλώνουν τα ίδια θέματα, από τις οθόνες των τηλεοράσεων και τους τοίχους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με φωνασκίες, αντεγκλήσεις, δίνοντας  «τροφή» στα δελτία ειδήσεων, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στους ασχολούμενους με τα διάφορα sites.

Παράλληλα, βομβαρδίζουν με τιτιβίσματα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάτι σαν ντέρμπι ποδοσφαιρικών ομάδων. Αποποίηση και ανεύθυνη μετακύλιση ευθυνών λόγω της πρόσφατης αλλαγής της εξουσίας, απίστευτοι συμψηφισμοί, πεζοδρομιακοί διάλογοι προς τέρψιν των φίλιων δυνάμεων στα έδρανα της Βουλής, αλλά και στους εκατέρωθεν οπαδούς που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα. Οι πολιτικοί μας ταγοί, δεν μπορούν να πιάσουν τον σφυγμό της κοινωνίας, στήνοντας καθημερινά σκηνικό ακραίας πόλωσης με αλληλοκατηγορίες που αφορούν παρελθόντα χρόνο. Ζουν ανάμεσα μας αλλά στο δικό τους κόσμο.

Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος του λαού μας, βιώνει την απόλυτη ακραία φτώχεια, η μεσαία τάξη προσπαθεί να πατήσει στα πόδια της, αλλά οι φόροι καραδοκούν να την τσακίσουν εκ νέου.
Οι πολιτικές σκιαμαχίες τους αφήνουν αδιάφορους μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, το βιός τους που με τόσο κόπο απέκτησαν. Δεν έχουν καταλάβει οι πολιτικοί μας, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ότι χρέος τους είναι να αναδεικνύουν τα αιτήματα των πολιτών και να τα ικανοποιούν. 

Με μια χώρα, σε εύθραυστη περιοχή, με μια κοινωνία να νοιώθει ανασφαλής και ένα κράτος στα όρια της χρεοκοπίας, οι πολιτικοί θα πρέπει να σοβαρευτούν. Ούτε να κονταροχτυπιούνται, ούτε να σηκώνουν «γάντια», ούτε να κάνουν επιλεκτική κριτική. Αυτή την εντολή έχουν πάρει από τους πολίτες που τους ψήφισαν. 

Πολίτες και πολιτικοί. Δύο ξένοι στην ίδια χώρα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μπαίνουμε όπως όλα δείχνουν σε έναν θερμό χειμώνα. Το πολιτικό θερμόμετρο, θα φτάσει στα όρια του κόκκινου, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις της προθέρμανσης των αντιπάλων. Αν και οι εκλογές έδωσαν αυτοδύναμη κυβέρνηση, τα σενάρια νέων εκλογών δίνουν και παίρνουν. Πότε με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, πότε με τη Συνταγματική αναθεώρηση και πότε με την ανησυχία του επόμενου εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής. 

Οι πολιτικοί αρχηγοί μας διασταυρώνουν καθημερινά τα ξίφη τους στη Βουλή, ζωντανά και μέσα από τους εκπροσώπους τους στα λοιπά μέσα. Εύγε τους! Κάνουν καλά τη δουλειά τους για την οποία πληρώνονται με παχυλούς μισθούς και αρκετά προνόμια. 

Όμως οι ιστορικοί του μέλλοντος έχουν να ασχοληθούν με περισσότερα ενδιαφέροντα θέματα, από την παραπομπή πολιτικών προσώπων σε ειδικά δικαστήρια, την επιστολική ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού και τους καβγάδες αρκετών θερμοκέφαλων μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο.
Προέχουν τα εθνικά θέματα, ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη του έθνους, το προσφυγικό για κάποιους, το μεταναστευτικό για άλλους και η δύσκολη καθημερινότητα των πολιτών. 
Οι εξαγγελίες και οι προγραμματικές δηλώσεις των κομμάτων είναι τις περισσότερες φορές αέρας κοπανιστός και κενές μεγαλοστομίες. 

Ο λαός, οι πολίτες ανησυχούν, στην κυριολεξία κάθονται σε «αναμμένα κάρβουνα» και οι πολιτικοί το «χαβά» τους με την επανεκλογή τους.
Ανακυκλώνουν τα ίδια θέματα, από τις οθόνες των τηλεοράσεων και τους τοίχους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με φωνασκίες, αντεγκλήσεις, δίνοντας  «τροφή» στα δελτία ειδήσεων, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στους ασχολούμενους με τα διάφορα sites.

Παράλληλα, βομβαρδίζουν με τιτιβίσματα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάτι σαν ντέρμπι ποδοσφαιρικών ομάδων. Αποποίηση και ανεύθυνη μετακύλιση ευθυνών λόγω της πρόσφατης αλλαγής της εξουσίας, απίστευτοι συμψηφισμοί, πεζοδρομιακοί διάλογοι προς τέρψιν των φίλιων δυνάμεων στα έδρανα της Βουλής, αλλά και στους εκατέρωθεν οπαδούς που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα. Οι πολιτικοί μας ταγοί, δεν μπορούν να πιάσουν τον σφυγμό της κοινωνίας, στήνοντας καθημερινά σκηνικό ακραίας πόλωσης με αλληλοκατηγορίες που αφορούν παρελθόντα χρόνο. Ζουν ανάμεσα μας αλλά στο δικό τους κόσμο.

Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος του λαού μας, βιώνει την απόλυτη ακραία φτώχεια, η μεσαία τάξη προσπαθεί να πατήσει στα πόδια της, αλλά οι φόροι καραδοκούν να την τσακίσουν εκ νέου.
Οι πολιτικές σκιαμαχίες τους αφήνουν αδιάφορους μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, το βιός τους που με τόσο κόπο απέκτησαν. Δεν έχουν καταλάβει οι πολιτικοί μας, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ότι χρέος τους είναι να αναδεικνύουν τα αιτήματα των πολιτών και να τα ικανοποιούν. 

Με μια χώρα, σε εύθραυστη περιοχή, με μια κοινωνία να νοιώθει ανασφαλής και ένα κράτος στα όρια της χρεοκοπίας, οι πολιτικοί θα πρέπει να σοβαρευτούν. Ούτε να κονταροχτυπιούνται, ούτε να σηκώνουν «γάντια», ούτε να κάνουν επιλεκτική κριτική. Αυτή την εντολή έχουν πάρει από τους πολίτες που τους ψήφισαν. 

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος