Τα όρια στην πολιτική κριτική. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Το δικαίωμα και τα όρια στην πολιτική κριτική και αντιπαράθεση, μέσα στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού, αποτέλεσε τη βάση μιας ημερίδας, που έγινε πριν από λίγες μέρες από αυτοδιοικητικούς φορείς.

Με πολύ απλά λόγια, τα κύρια θέματα που απασχόλησαν την ημερίδα ήταν τα γνωστά σε όλους μας, fake news, χτυπήματα κάτω από τη μέση, σκάνδαλα, λάσπη, ανθρωποφαγία και τα συναφή.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες έκνομων συμπεριφορών από πολιτικά κόμματα, πολιτικά πρόσωπα και αργυρώνητους δημοσιογράφους. Φυσικά, οι τελευταίοι παίζουν πάντα το ρόλο του διαμεσολαβητή και το ηχείο της διάχυσης της συκοφαντίας. Με το αζημίωτο βέβαια.

Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική ζωή του τόπου μας δηλητηριάζονται από κάθε είδους σκιωδών συμπεριφορών, αδιαφορώντας για  το λεγόμενο συμβόλαιο πολιτικού πολιτισμού, με στόχο την τήρηση των κανόνων της πολιτικής δεοντολογίας και του fair play μεταξύ των πολιτικών προσώπων.

Ιδιαίτερα στις προεκλογικές περιόδους η λάσπη στον ανεμιστήρα πάει σύννεφο. Περισσότερο οι πολιτικοί και λιγότερο οι αυτοδιοικητικοί καθημερινά κατακρεουργούνται από κακόπιστους πολίτες, πληρωμένους κονδυλοφόρους και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που επιδίδονται σε αποστολές δολοφονίας χαρακτήρων.

Στόχος η άμεση βλάβη πολιτικού προσώπου με πηγαίους τηλεοπτικούς και έντυπους τίτλους, αδιαφορώντας για την πραγματική υπόσταση της κατηγορίας.

Όταν μετά από κάποια χρόνια, το πολιτικό πρόσωπο θα κριθεί αθώο από τα δικαστήρια, τότε η είδηση θα καταχωρηθεί μονόστηλο στον Τύπο και θα περάσει απαρατήρητη από όλα τα άλλα Μέσα.

Αποτέλεσμα, η απειλή διασυρμού και απαξίωσης ενός πολιτικού προσώπου, να εμποδίζει σοβαρούς και αξιόλογους να ασχοληθούν με την πολιτική και την αυτοδιοίκηση. Θα πρέπει, ο κάθε εχέφρων άνθρωπος που θέλει να μπει στον πολιτικό στίβο να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν είναι κλέφτης, λαμόγιο, ακόμη και ελέφαντας. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει, πιθανούς επαγγελματίες εκβιαστές με όπλα έντυπα, ηλεκτρονικά και κοινωνικής δικτύωσης και να διαφυλάξει την προσωπικότητα του και της οικογενείας του από άρρωστα μυαλά που αμαυρώνουν εικόνες, δολοφονούν χαρακτήρες και σπιλώνουν ονόματα μέχρι τρίτης γενεάς.

Υπάρχει λοιπόν ελεύθερος επαγγελματίας, πετυχημένος κοινωνικά, να ρισκάρει την επαγγελματική και κοινωνική του θέση για να γίνει αιρετός, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή στην αυτοδιοίκηση;

Σήμερα, που η απαξία των πολιτών προς τους πολιτικούς και γενικά προς την πολιτική, εκδηλώνεται με τους γνωστούς «πεζοδρομιακούς» τρόπους λεκτικούς αλλά και με τη γλώσσα του σώματος, θα υπάρξουν πραγματικοί «σωτήρες» για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας;

Σήμερα, που οι μονταζιέρες των κομμάτων παράγουν αναρίθμητα τρολς και η λάσπη θολώνει την εικόνα κάθε πολιτικού προσώπου, θα γλυτώσει κανείς από τη σπίλωση;

Ποιος μπορεί να βάλει τα όρια στην πολιτική αντιπαράθεση, όταν οι έχοντες τη δύναμη να τα επιβάλλουν είναι οι πρώτοι που τα καταστρατηγούν;

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 

Σημεία και τέρατα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Σημεία και τέρατα στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη. Η πολιτική ορθότητα καταποντίζεται από τον άκρατο λαϊκισμό και από τους ερασιτέχνες της πολιτικής. Αναζητούνται ,νέος πολιτικός λόγος, νέες ιδέες ακόμη και νέες ιδεολογίες που να αντιμετωπίζουν το ώριμο αίτημα κάθε κοινωνίας.

Σημεία και τέρατα αναμένονται να συμβούν την επόμενη των αυτοδιοικητικών εκλογών με τον νέο νόμο της απλής αναλογικής. Πλέει σε αχαρτογράφητα νερά το μέλλον όλων των αυτοδιοικητικών και των πολιτών. Η αυτοδιοίκηση, ο ουσιαστικότερος μοχλός ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών, πνέει τα λοίσθια!

Σημεία και τέρατα με τις καθημερινές αποκαλύψεις εκατέρωθεν των κομμάτων εξουσίας για σκάνδαλα, οικονομικές ατασθαλίες αξιωματούχων, μεταφορείς βαλιτσών όπως τα κουτιά με pampers, υπερτιμολογήσεις, κατασπατάληση δημόσιου χρήματος. Η Βουλή τελικά για πλυντήριο καθαρισμού βρώμικου χρήματος μοιάζει. Τελευταία έχουμε και ροζ σκάνδαλα, με πρωταγωνίστριες ωραίες στριπτιζέζ!

Σημεία και τέρατα θα δούμε στις εθνικές εκλογές. Ανταλλαγές ψήφων με επιδόματα, αυξήσεις μισθών και έκτακτες επιχορηγήσεις σε συνταξιούχους. Ψήφος με το αζημίωτο χωρίς να υπολογίζεται η μετέπειτα ζημιά που ελλοχεύει στην οικονομία, στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την τσέπη μας. Δος  υμίν σήμερον, είναι το διαχρονικό σύνθημα όπως και ότι το τάξιμο δεν έβλαψε κανέναν. Η υλοποίηση του ταξίματος βλάπτει.

Σημεία και τέρατα παραμονεύουν να κάνουν την εμφάνιση τους γιατί η κοινωνία αρέσκεται να ζει με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Πάντα περιμένει τη σωτηρία του από τον «από μηχανής Θεό» που υπόσχεται να πληρώσει όλα τα χρέη του. Μια μόνιμη επωδός, με ανακυκλούμενα τα ονόματα των Μεσσιών!

Σημεία και τέρατα θα ξαναδούμε, αν στις εκλογές αυτοδιοικητικές, ευρωεκλογές, εθνικές εκλογές, το ίδιο πολιτικό δυναμικό και η πολυθρύλητη πολιτική κυτταρική ανανέωση γίνει με τα παλιά υλικά, πελατειακά, κομματικού σωλήνα, life style. Θα είμαστε και πάλι ως εκλογικό σώμα για κλάματα και μας λείπει και ο Χαράλαμπος!

Σημεία και τέρατα θα συμβούν αν οι πολίτες ακολουθήσουν την εκλογική στρατηγική της τιμωρητικής ψήφου.  Τσουνάμι αποτυχιών για δημοσκόπους, δημοσιολόγους πολιτικούς αναλυτές, επικοινωνιολόγους και άλλους αναλυτές του «γλυκού νερού» της επικοινωνίας. Αν η αντιπαγκοσμιοποίηση κερδίσει την παγκοσμιοποίηση κατά κράτος. Αν το καρκίνωμα του λαϊκισμού πλημμυρίσει όλη την Ευρώπη, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Αν και πάλι τα πολιτικά τσιτάτα, κερδίσουν την ουσία της πολιτικής. Και όλα αυτά δεν θα είναι μια «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Θα είναι μια επώδυνη πραγματικότητα και για τους πολίτες, το δημοκρατικό πολίτευμα και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Από σόι, από τζάκι, από μαγκάλι, από κομματικό σωλήνα ή από μεταγραφή

Σημασία για τη μελλοντική πορεία της χώρας, δεν έχουν μόνο οι πολιτικοί ιδεολογικοί πόλοι, που είναι απαραίτητοι, στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης που ζούμε, αλλά οι άνθρωποι που καλούνται να την υπηρετήσουν. Και δεν μιλάμε για τις προθέσεις να την υπηρετήσουν, αλλά για τις δεξιότητες τους να υπηρετήσουν τις ανάγκες της πορείας του καραβιού που έχουν, την ευθύνη της διακυβέρνησης.

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, κομματικές επετηρίδες, μεταγραφικά συμβόλαια, ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας. Αποτέλεσμα, να έχουν την εξουσία και γενικότερα να αποφασίζουν για την τύχη όλων μας και της χώρας, ό,τι το ανυπόληπτο και γελοίο «παρεπιδημεί» στην πολιτική κονίστρα.

Μια μοναδική Ελληνική «ιδιαιτερότητα» επινόηση ισχυρών πολιτικών προσώπων είτε για την επαγγελματική αποκατάσταση των γόνων, είτε για λόγους ψηφοθηρίας, είτε για συμβόλαια μετακινήσεων στελεχών από την μια παράταξη στην άλλη.

Επαγγελματίες πολιτικοί με μυαλά στη φορμόλη και ερασιτέχνες της συμφοράς, στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν μοιάζουν με Μέδουσες που ζουν χωρίς εγκέφαλο. Με αξίωμα και πολιτικό τους πιστεύω ότι οι πολίτες έχουν ως μέτρο των πραγμάτων την προσωπική τους άποψη και, έτσι θα προσχωρήσουν σ’ αυτή.

Ανάμεσα σε αυτό το σύνολο των υποψηφιοτήτων οι πολίτες – ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν ένα γνωστό οικογενειακό όνομα πολιτικής δυναστείας ή το έργο που έχει αφήσει κάποιος από το γενεαλογικό του δέντρο, πιστεύοντας ότι ο επίγονος του είναι ικανός συνεχιστής.

Όμως τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Ο ψηφοφόρος δεν θέλει κλειστά κομματικά κλαμπ, ούτε φυτώρια «γόνων» και «επιγόνων».

Γιατί ο ψηφοφόρος έχει πλέον την ωριμότητα, να κρίνει τον ταγό του από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες του για να τον βγάλει από το τέλμα. Φυσικά αρκετές επιλογές του είναι και πάλι λανθασμένες, ψηφίζοντας από τον σωρό του life style και από υποψήφιους που δεν είναι ικανοί ούτε για να διοικήσουν περίπτερο, όχι υπουργείο.

Όπως υπάρχουν και περιπτώσεις που κληρονόμοι μεγάλων ονομάτων μεγαλούργησαν προς δόξα των προγόνων τους, αλλά είναι  μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι περισσότεροι είναι υπερεκτιμημένοι στον πολιτικό χώρο.

Σε λίγες μέρες έχουμε ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές, ιδιαίτερα κρίσιμες για την εξέλιξη και το μέλλον του τόπου μας. Την ψήφο μας ζητούν απεγνωσμένα όλων των ειδών υποψήφιοι. Από «γόνους» και επιγόνους, μέχρι ινδάλματα του life style.  

Τα κριτήρια επιλογής από τους πολίτες θα πρέπει να είναι η ικανότητα του υποψήφιου, η προσωπικότητα του και το κοινωνικό του έργο και όχι ο νεποτισμός και οι οικογενειοκρατία που αποτελούν τα ισχυρότερα συμπτώματα της νόσου του πολιτικού μας συστήματος.

Από λόγια και άκριτες υποσχέσεις, οι πολίτες έχουν χορτάσει.
Καιρός για αλήθειες και έργα!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Οι γυναίκες δεν ψηφίζουν γυναίκες. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι Ελληνίδες δεν βλέπουν με «καλό μάτι» τη συμμετοχή των γυναικών στα ψηφοδέλτια. Τις ψηφίζουν στις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν τις προτιμούν στην κάλπη. Η υποεκπροσώπιση των γυναικών σε όλους τους θεσμούς είναι σε όλους γνωστή. Στον πρώτο βαθμό της αυτοδιοίκησης, στο σύνολο των 325 δημάρχων, μόνο ένας μικρός αριθμός γυναικών έχουν καταφέρει να εκλεγούν στη θέση του δημάρχου. Το ίδιο συμβαίνει και στον β’ βαθμό της αυτοδιοίκησης αλλά και στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Ο θεσμός της ποσόστωσης των γυναικών στο ψηφοδέλτιο είναι ένα μέσο για μεγαλύτερη συμμετοχή, αλλά όχι αυτοσκοπός. Είναι δύσκολο για μια γυναίκα να «παντρέψει» την πολιτική με τις υποχρεώσεις της προσωπικής και οικογενειακής ζωής.
Η πολιτεία θα πρέπει να σταθεί αρωγός για να μπορέσουν οι γυναίκες να ασχοληθούν με τα κοινά. Από βρεφονηπιακούς σταθμούς, προνοιακές δομές, ολοήμερα σχολεία, ισότητα στις αμοιβές, μέχρι αποδοχή των ανδρών πολιτικών, των γυναικών σε προνομιακές θέσεις εξουσίας.
Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι άνδρες πολιτικοί θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα μοιράζονται τις πρώτες θέσεις με γυναίκες πολιτικούς ακόμη και τη θέση του Πρωθυπουργού!
Παρ’ όλα αυτά το πρόβλημα παραμένει και για να λυθεί χρειάζεται οι γυναίκες να ψηφίζουν γυναίκες. Στο άρθρο μου αυτό, θα βρείτε μικρές συμβουλές, για να προσεγγίσουν οι γυναίκες υποψήφιοι το ιδιαίτερο αυτό κοινό και να το πάρουν με το μέρος τους.
Όταν μια γυναίκα παλεύει καθημερινά να τα βγάλει πέρα με το πλήθος των ρόλων της, εργαζόμενη, νοικοκυρά, μητέρα, είναι λογικό να αντιμετωπίζει με καχυποψία και φθόνο το πρότυπο της πετυχημένης γυναίκας που τα προλαβαίνει όλα και να διεκδικεί και μια θέση στα κοινά.
Μια γυναίκα υποψήφια νοιώθει τις περισσότερες φορές τη λάθος όψη της «αρρενωπότητας» των συναδέλφων ανδρών υποψηφίων. Κυκλοφορούν με κοστούμι, επίπεδη σόλα και χαρτοφύλακα. Μιλάνε με τη γνωστή ξύλινη γλώσσα των πολιτικών, παρεμβαίνουν με τραχύτητα και «ευνουχίζουν» το γυναικείο τους προφίλ και τη δική τους πολιτική προοπτική. Η γυναίκα πολιτικός που θέλει να εμφανιστεί αποκλειστικά ως κυνική τεχνοκράτης ή άκαμπτη διαχειρίστρια, έχει χάσει μεγάλο μέρος από την προσωπικότητα της και κάποια από τα ανθρώπινα, γήινα στοιχεία του φύλου της. Ακόμη και η «σιδηρά κυρία» της πολιτικής Μάργκαρετ Θάτσερ, αναγνώριζε με υψηλή εκτίμηση τη θέση της ως συζύγου.
Πολύ συχνά οι γυναίκες υποψήφιες, πέφτουν στην παγίδα να δημιουργούν υπερβολική οικειότητα με τα ανδρικά μέλη της οικογένειας, με αποτέλεσμα να απειλείται η οικογενειακή γαλήνη, στα μάτια των γυναικών ψηφοφόρων.
Μια υποψήφια πολιτικός θα πρέπει να βρει μια κοινή βάση αναφοράς με τη γυναίκα ψηφοφόρο. Να «μιλήσει» μαζί της και να ταυτιστεί με γυναικεία θέματα από συνταγές μαγειρικής, μόδα, συμβουλές ομορφιάς, και γενικότερα για θέματα καθημερινότητας που θα βοηθήσουν και θα προδώσουν μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ «φιλενάδων».
Είστε γυναίκα και μιλάτε σε γυναίκα. Όσο προφανές κι αν είναι αυτό, τονίστε το στη συζήτηση σας. Χρησιμοποιείστε τη φράση «εμείς οι γυναίκες» διαμορφώνοντας την αίσθηση στην ακροάτρια σας ότι ανήκετε στην ίδια ομάδα και ότι σας συνδέουν κοινά προβλήματα και ανησυχίες. Βρείτε το κουμπί της ομάδας που ανήκει η ψηφοφόρος, προσαρμόστε το λόγο και τις προτάσεις σας και πάρτε την με το μέρος σας.
Είναι γεγονός ότι η μικρή συμμετοχή των γυναικών στα κοινά, προκαλεί ένα δημοκρατικό έλλειμμα. Οφείλουμε όλοι, πολίτες και πολιτεία να σταθούμε αρωγοί στα προβλήματα των γυναικών. Να ξεπεραστούν οι δισταγμοί της συμμετοχής στην πολιτική. Γιατί όπως είπε και ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ο Αλέξης ξέμεινε από άσσους! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, τα ποσοστά τους άγγιξαν το «ταβάνι» για τα δεδομένα ενός κόμματος αντιπολίτευσης. Πήρε και Δήμους και Περιφέρειες με πρώτη και καλύτερη την Περιφέρεια της Αττικής, με τη Ρένα Δούρου. Και σίγουρα στο Δήμο της Αθήνας θα είχε καλύτερη τύχη, αν το νέο πρόσωπο, που επιλέχθηκε, με τις δηλώσεις του την τελευταία στιγμή, απέτρεψε αρκετούς ψήφους.
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει απροθυμία των πρωτοκλασάτων στελεχών αλλά και ένδεια τοπικών στελεχών να δοκιμαστούν στον εκλογικό στίβο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Επιθυμούν να μείνουν «αλώβητοι» από μια πιθανή εκλογική συντριβή τους, στο χώρο της αυτοδιοίκησης.
Η μόνη, προς τιμήν της, που πήρε το ρίσκο να ξαναμετρηθεί είναι η Περιφερειάρχης Αττικής, ενώ αρκετοί από τα άλλοτε πρωτοκλασάτα στελέχη της, πήραν την άγουσα για άλλες αυτοδιοικητικές περιοχές, για πιο σίγουρη και ασφαλή αυτοδιοικητική πορεία. Αυτή είναι η αλήθεια, κι αν μπορεί για τον ΣΥΡΙΖΑ να επαναληφθεί το πετυχημένο μοντέλο των προηγούμενων αυτοδιοικητικών εκλογών, θα το δείξει η κάλπη. Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει και τα σφάλματα που βαρύνουν την εξουσία μεγάλα και οι ψηφοφόροι είναι οργισμένοι και αρκετά δύσπιστοι.
Με το νέο εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής πήξαμε σε «αυτοπροτεινόμενους» υποψήφιους, δηλώνοντας ανεξάρτητη κάθοδο στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου προσδοκώντας ένα ποσοστό που θα τους επιτρέψει να παίξουν το ρόλο του ρυθμιστή την επόμενη μέρα.
Η τακτική του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δώσει επιλεκτικά στηρίξεις, μόνο στους μεγάλους δήμους, απελευθέρωσε δεκάδες στελέχη της με ισχυρά τοπικά ερείσματα να δηλώσουν την υποψηφιότητα τους. Αποτέλεσμα να υπάρχει σε πολλούς δήμους, μεγάλος αριθμός υποψηφιοτήτων από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Αντίθετα για το κυβερνών κόμμα, καταγράφονται υποψηφιότητες χαμηλού ενδιαφέροντος στις προτιμήσεις των πολιτών.
Η δημοσκοπική καθίζηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, αποθαρρύνει πολλά στελέχη του να δοκιμάσουν την τύχη τους στην αυτοδιοικητική αρένα. Ούτε λόγος βέβαια για τα πρωτοκλασάτα στελέχη του. Δεν αποτελεί η κάθοδος τους τεκμήριο σωφροσύνης και επίγνωσης, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος των «χαμένων άσσων», για τον Αλέξη να διευρύνεται.
Και στις αυτοδιοικητικές εκλογές τα κόμματα εξουσίας θα νοιώσουν εκλογικά τους κραδασμούς από τις πολιτικές επιλογές που οι πολίτες τους χρεώνουν.
Συμφωνία Πρεσπών, άγρια φορολόγηση, προστασία πρώτης κατοικίας, θα δυσκολέψουν σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές των πολιτών.
Επιμύθιο: Οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι και το 2019 αρένα κομματικής αντιπαράθεσης, μαζί με τις ευρωεκλογές. Η διπολική ατμόσφαιρα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ που θα διαμορφωθεί , θα δώσει δημοσκοπικό χαρακτήρα, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά το «εκλογές ίσον πόλεμος». Η κλεψύδρα του χρόνου ξεκίνησε να μετρά αντίστροφα και σύντομα θα πάρουμε τις απαντήσεις.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

"Γκάλοπ - μαϊμού" βλάπτουν τους υποψήφιους της τοπικής Αυτοδιοίκησης

Είμαστε στο κατώφλι των Αυτοδιοικητικών εκλογών του Μαΐου, με ένα νέο εκλογικό σύστημα, της απλής αναλογικής. Πληθώρα υποψηφίων σε όλους τους δήμους της επικράτειας. Εκλογές ιδιαίτερες και λόγω του νέου εκλογικού συστήματος και λόγω  του κλίματος πολιτικής απαξίωσης και οικονομικής δυσχέρειας μέσα στο οποίο θα διεξαχθούν.
Στη δύσκολη αυτή συγκυρία οι επιλογές των ψηφοφόρων θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το καλύτερο αύριο που όλοι αναμένουμε με αποτέλεσμα να γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες διαφόρων δημοσκοπικών αποτελεσμάτων και προβλέψεων για την κατάκτηση των Αυτοδιοικητικών θώκων.
Δημοσκοπήσεις που γίνονται είτε κατά παραγγελία για τη δημιουργία εντυπώσεων και βλέπουν το φως της δημοσιότητας, είτε για την αποτύπωση της πραγματικότητας και μένουν στα συρτάρια των εντολέων.
Η αμερικανοποίηση της ελληνικής πολιτικής σκηνής σημαίνει μια προεκλογική περίοδο με καταιγισμό των πολιτών με έρευνες, γκάλοπ ιντερνετικού τύπου, αμφιβόλου αξιοπιστίας.
Σαν μαϊντανοί ξεπηδάνε, διαδικτυακές έρευνες αμφιβόλου προελεύσεως. Απαιτείται να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις δήθεν έγκυρες δημοσκοπήσεις στις δήθεν διασταυρωμένες προτίμησεις του εκλογικού σώματος, στους κάθε είδους κανιβαλισμούς του δικαιώματος του πολίτη στην αντικειμενική ενημέρωση..
Γκάλοπ που φέρνουν πρώτο τον έναν υποψήφιο και δεύτερο τον άλλον και την άλλη μέρα το αντίθετο, θα πρέπει να τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων.
Γκάλοπ χωρίς την υπογραφή κάποιας νομικής και πιστοποιημένης εταιρίας δημοσκοπήσεων, πρέπει να θεωρούνται απλές φημολογίες, με στόχο τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης προς τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο ανάλογα με το ρεύμα και την τσέπη του περισσότερο καλοπληρωτή.
Στη συνέχεια τα πληρωμένα με 0,60 ευρώ τρολς, αναλαμβάνουν τη μετάδοση των fake αποτελεσμάτων, με παράλληλο σχολιασμό. Δυστυχώς, δεν έχει έρθει ο καιρός που θα επιβάλλονται κυρώσεις στους τυχάρπαστους δημοσκόπους και φερέφωνα τους που παραβαίνουν τους κανόνες της σωστής πληροφόρησης και εισβάλουν στην πολιτική συνείδηση του ψηφοφόρου, με στόχο την παραπληροφόρηση του.
Στις μέρες μας, στους καιρούς πλήρους απαξίωσης της πολιτικής, το παιχνίδι των δημοσκοπήσεων θα πρέπει να παραμείνει τίμιο. Πρώτιστο ζητούμενο, ο σεβασμός του πολίτη στην ενημέρωση του.
Γκάλοπ μαϊμού και αναξιόπιστες πολιτικές αναλύσεις από πληρωμένους επιτήδειους, δημιουργούν έλλειμμα δημοκρατίας, χειραγωγούν την ελεύθερη βούληση, πλήττουν τους έντιμους υποψήφιους και ζημιώνουν τον θεσμό της Αυτοδιοίκησης με τις λάθος επιλογές των κατευθυνόμενων ψηφοφόρων.
Προσοχή λοιπόν, άλλο οι κάθε είδους «μπούκηδες» και άλλο οι έντιμοι δημοσκόποι.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Όλοι το ίδιο είστε μωρέ! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Πέντε λέξεις, πέντε μαχαιριές.
Μια  μικρή φράση, μια μεγάλη μαχαιριά από τους πολίτες στους πολιτικούς, στο σύνολο τους. Και στους συνεπείς και στους αριβιστές και ασυνεπείς. Και σε εκείνους που έχουν σταθερό, ιδεολογικό στίγμα πολιτικής δράσης και στους ευκαιριακά αλλάζοντας πολιτικά στρατόπεδα, για λόγους προσωπικής ανέλιξης.
Τελικά, είναι οι πολιτικοί όλοι το ίδιο, ή υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που τιμούν τον τίτλο του πολιτικού; Η προσωπική και συλλογική διαδρομή του κάθε πολιτικού, δίνει την απάντηση στην ερώτηση.
Και πάνω απ’ όλα, οι πράξεις κάθε πολιτικού προσώπου, γιατί κανένας πολιτικός δεν προέρχεται από παρθενογένεση.
Η φράση, "όλοι το  ίδιο είστε", είναι ένα επικοινωνιακό και πολιτικό πλήγμα που προέρχεται από το ίδιο σώμα. Από το σώμα των πολιτικών. Με πολιτική χυδαιότητα, τερατώδη ψέματα, «άγαρμπες» προσφωνήσεις, συμψηφισμό ευθυνών και απύθμενο πολιτικό θράσος, εξακοντίζουν φαρμακερά βέλη, αδιαφορώντας για την «έκθεση» του δικού τους πολιτικού χώρου.
Κάθε πολιτικός χώρος προκειμένου να διασώσει το δικό του «πολιτικό σαρκίο» και πρωτοκλασάτων στελεχών του, δεν διστάζει να ενοχοποιήσει τους αντιπάλους του, ότι κάνανε κι αυτοί τα ίδια!
Μια τραγική εικόνα συμψηφισμού ευθυνών, που δίνει λαβή στους πολίτες να μιλάνε για τυχοδιωκτισμό των κομμάτων με στόχο να κουκουλώνονται λάθη, παραλείψεις ακόμη και παρανομίες πάσης φύσεως.
Φυσικά, υπάρχουν και πολιτικές προσωπικότητες με ήθος, εντιμότητα, ακεραιότητα και προσήλωση στο Δημόσιο συμφέρον. Είναι όπως το άλλοτε γνωστό μας «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, που όμως γρήγορα έχασε την ταυτότητα του λόγω ασυνέπειας λόγων και έργων των πρωταγωνιστών της πρώτης φοράς Αριστεράς.
Όσοι δίνουν την πραγματική μάχη εναντίον της διαφθοράς στην πολιτική, στις άθλιες και ψευδείς επιθέσεις εναντίον πολιτικών αντιπάλων και στα δόκανα – παγίδες, βοηθούν στην προσπάθεια να αποδειχτεί ότι δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Το αντίθετο συμβαίνει. Ένας μεγάλος αριθμός των πολιτικών μας είναι ταγμένοι στην εξυπηρέτηση των πολιτών και του Δημόσιου συμφέροντος, ιδιαίτερα από το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η ταμπέλα όλοι το ίδιο είστε, όλοι στο ίδιο τσουβάλι, εξισώνει άδικα αρκετούς πολιτικούς μας. Ο απόλυτος εξευτελιστικός μηδενισμός τους συνόλου του πολιτικού συστήματος, προέρχεται περισσότερο από την ανάγκη μεγάλης μερίδας πολιτών ως άμυνα στη δική τους αδιαφορία και ωχαδερφισμό για τη δική τους ευθύνη. Μια καλή δικαιολογία για όλα όσα τους φταίνε. Νοιώθουν ανήμποροι να αλλάξουν τις εξελίξεις και προτιμούν την αποχή από τις εκλογές, πιστεύοντας ότι εκδικούνται το «σύστημα», ενώ απλά διακυβεύεται το αύριο το δικό τους και των παιδιών τους. Αφήνουν το σάπιο και νωθρό σύστημα να «πνίξει» αυτούς και τα παιδιά τους.
Αποτέλεσμα, να χάνεται η εμπιστοσύνη, η ελπίδα, η πίστη να βγούμε από το τέλμα που είμαστε.
Ήρθε ο καιρός, να μην αντιμετωπίζεται με απάθεια και να θεωρείται ως αδιαπέραστο τείχος η φράση «όλοι το ίδιο είστε μωρέ», αλλά να περάσουν οι πολιτικοί μας στην επίθεση και στο «γκρέμισμα» του τείχους. Να εμπνεύσουν τους αρνητές, μπολιάζοντας τη θεωρία ενός υγιούς πολιτικού συστήματος, με την πράξη.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Έλεος. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Έλεος. Το πιο πολυδουλεμένο πολιτικό και αυτοδιοικητικό σύνθημα «Μαζί συνεχίζουμε», συνεχίζει να ταλαιπωρεί την αισθητική μας. Αλήθεια, σύνταξη πότε θα πάρει;
Έλεος. Η πλήρης οσφυοκαμψία προς τους ξένους, η συνεχής φτωχοποίηση της άλλοτε κραταιάς μεσαίας τάξης, η εξαγορά συνειδήσεων πολιτικών και αργυρώνητων δημοσιογράφων, η προσωπολατρία φανατικών οπαδών περασμένων δεκαετιών, έχουν μετατρέψει την «κοινή λογική» σε είδος εν ανεπαρκεία.
Έλεος. Το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών μας, που ακούμε, βλέπουμε και ψηφίζουμε δεν είναι προϊόντα του πολιτικού συστήματος αλλά υποπροϊόντα. Είναι πολιτικοί κατώτεροι από τον μέσο ψηφοφόρο.
Έλεος. Η πιθανή αλλαγή του τρόπου εκλογής των Ευρωβουλευτών μας, με λίστα και όχι σταυρό προτίμησης. Η παλινόρθωση της κληρονομικής και κομματικής εξουσίας προ των πυλών.
Έλεος. Το κλαψούρισμα του άλλοτε ισχυρού παράγοντα του κυβερνητικού συνασπισμού, για αρπαγή των παιδιών του. Αν δεν πήρε χαμπάρι, τη λεηλασία του κόμματος του, θα έπαιρνε είδηση τους εθνικούς κινδύνους που καιροφυλακτούν!
Έλεος. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι νεοπληβείοι επιδηματούχοι και οι κομματικά βολεμένοι, σε θέσεις ευθύνης, ανέρχονται σε ποσοστά πάνω από είκοσι τοις εκατό και αποτελούν τον σκληρό πυρήνα του κυβερνώντος κόμματος στις επόμενες εκλογές; Η κατάργηση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και τα ψιχία φιλανθρωπίας κερδίζουν εκλογές;
Έλεος. Πριν γίνουν ακόμη εκλογές, συζητάνε για το πότε θα γίνουν οι επόμενες με την απλή αναλογική. Ο ένας στήνει το παιχνίδι, με την πρόταση της αποσύνδεσης εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και πρόωρες εκλογές και ο άλλος μεθοδεύει με τον δικό του τρόπο τη σύνδεση. Για το μέλλος του τόπου με πολιτική σταθερότητα, θα ασχοληθεί κάποιος;
Έλεος. Η αναμενόμενη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας από τους δύο βασικούς πυλώνες, τουρισμός και εξαγωγές, θα δοκιμαστεί από τη διαφαινόμενη διεθνή κρίση. Γεωπολιτικές  εντάσεις, Brexit, αδυναμία προσέλκυσης διεθνών κεφαλαίων, θα χειροτερέψουν τις οικονομικές προοπτικές της χώρας μας. Και το «μαξιλάρι», δεν φτάνει για όλα.
Έλεος. Η χρησιμοποίηση του τραπεζικού συστήματος για την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών συμφερόντων , επιδεινώνει τα οικονομικά και οδηγεί στην ανακεφαλαιοποίηση με πιθανό το κούρεμα των καταθέσεων. Ένα ακόμη σενάριο τρόμου με αποτέλεσμα την «πυροδότηση» φυγής κεφαλαίων στο εξωτερικό.
Έλεος. Με την εφαρμογή του εκλογικού συστήματος απλής αναλογικής, στην αυτοδιοίκηση, θα πολλαπλασιαστούν τα πολιτικά υβρίδια, μικρές δημοτικές ομάδες, που θα δημιουργήσουν τραγελαφικές ιστορίες καθημερινότητας και θα την πληρώνουν οι πολίτες.
Έλεος. Ελέω ψηφοφόρων – καρμπόν, θα δούμε για άλλη μια φορά να εκλέγονται πολύχρωμα και ετερόκλητα πρόσωπα ικανά για κάθε είδους κυβιστήσεις!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Κρίμα! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Κρίμα, γιατί κάποτε ξεκίνησε να αλλάξει το ευρωπαϊκό κατεστημένο και τελικά άλλαξε γνώμη.
Κρίμα, γιατί η κάθε λέξη του Συντάγματος έγινε καμία λέξη του Συντάγματος.
Κρίμα, γιατί οι ντουντούκες της οργής και τα κλεισίματα των εθνικών δρόμων γίνονται πάντα για φθηνότερο πετρέλαιο και μείωση των φορολογικών συντελεστών και ποτέ για εθνικούς λόγους. 
Κρίμα, γιατί τα παθήματα μας από τους τεμπέληδες της πολιτικής κοιλάδας είναι πολλά, τα μαθήματα που πήραμε είναι λίγα. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πάλι γραφικούς θα βάλουμε στη Βουλή.
Κρίμα, γιατί βάλαμε καπετάνιο στο καράβι που επιβαίνουμε, κάποιον που δεν ξέρει ούτε που πέφτει ο βορράς.
Κρίμα, γιατί το περιβόητο μαχαίρι μπαίνει, μπαίνει αλλά ποτέ δεν φτάνει ως το κόκκαλο.
Κρίμα, γιατί οι τροφές για τα τρολαρίσματα των πολιτικών κομμάτων δεν υπόκεινται σε αγορανομικό έλεγχο, και πωλούνται ανεξέλεγκτα.
Κρίμα, γιατί σε κάθε στραβή στη βάρδια ο μόνος που φταίει είναι το σύστημα. 
Κρίμα, γιατί η νέα στρατηγική των εκλογών φαίνεται ότι θα είναι η αποστοίχηση πολλών κοινωνικών ομάδων από τα πολιτικά κόμματα. Εξαιρούνται οι ομάδες των βολεμένων και των μέτριων πολιτικών.
Κρίμα, γιατί μερικοί ψηφοφόροι και σ’ αυτές τις εκλογές, θα μετακινηθούν από κόμμα σε κόμμα όπως το ηλιοτρόπιο που γυρίζει πάντα προς το φως. Όπου φως, το ατομικό συμφέρον για  πολλούς υποψήφιους και γαία πυρί μειχθήτω. 
Κρίμα, γιατί ενώ για την ανεπάρκεια της κυβέρνησης είμαστε σίγουροι, για την επάρκεια της αντιπολίτευσης υπάρχουν αμφιβολίες.
Κρίμα, γιατί οι πολιτικοί μας αντί να κυνηγάνε τις λύσεις των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών, κυνηγάνε να κερδίσουν τη συμπάθεια τους. 
Κρίμα, γιατί η ανακύκλωση του πολιτικού συστήματος έχει ταυτιστεί με την αντικατάσταση νέου πολιτικού συστήματος «κενού περιεχομένου».
Κρίμα, γιατί όσο οι άνθρωποι του πνεύματος, οι άλλοτε λεγόμενοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, δείχνουν την «ορθή απόφαση», τόσο ο κόσμος κατευθύνεται στην αντίθετη πλευρά.
Κρίμα, γιατί όλα τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων την επόμενη των εκλογών είναι κατάλληλα μόνο για προσάναμμα στο τζάκι.
Κρίμα, γιατί και σε αυτές τις εκλογές, αυτοδιοικητικές, εθνικές, θα δούμε το come back πολλών ξοφλημένων που θέλουν να μας σώσουν για μια ακόμα φορά. Κρίμα, που κάποιοι θα τους ξαναψηφίσουν. 
Κρίμα, γιατί δεν μοιράζεται έξω από τα εκλογικά κέντρα, η παραβολή του άφρονος ψηφοφόρου. Θα γλιτώναμε από πολλά δεινά.
Κρίμα, γιατί οι αναλλοίωτες στο χρόνο, παλιές πρακτικές ψηφοθηρίας, όπως η παροχολογία, θα δουλέψουν και πάλι δημιουργώντας συλλογική τύφλωση σε μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων.
Κρίμα και πολύ κρίμα, για την ροπή στον λαϊκισμό. 

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος

Ανανέωση ή μια από τα ίδια; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο διακαής πόθος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. 
Προϋπόθεση φυσικά είναι να κρατηθεί η δημοσκοπική υπεροχή της, μέχρι τις εκλογές και να αυξήσει το νέο εκλογικό «αίμα» από τις τάξεις των αναποφάσιστων ψηφοφόρων. Μια ακόμη παράμετρος της αυτοδυναμίας, θα είναι ο αριθμός των κομμάτων που θα μπουν στη νέα Βουλή. Αν είναι πεντακομματική, ακόμη και μια διαφορά του πρώτου με τον δεύτερο της τάξης του τρία τοις εκατό, δίνει την πολυπόθητη αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα. Μια ακόμη απαραίτητη προϋπόθεση, είναι να γίνουν εθνικές εκλογές στην ώρα τους και να μην έχουμε άλλες περιπέτειες, όπως αφήνεται να εννοηθεί από μερικούς αρθρογράφους. 

Το κυβερνών κόμμα θα προσπαθήσει, στο χρόνο που μένει μέχρι τις εκλογές, να «ξεδιπλώσει» τη νέα στρατηγική του, που θα αφορά πρωτοβουλίες για κοινωνικές παροχές, συνταγματική αναθεώρηση, σχέσεις με εκκλησία. Στόχος η μείωση της δημοσκοπικής ψαλίδας από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που προβληματίζεται αν θα συνεχίσει να συντηρεί σε έντονο βαθμό τη Συμφωνία των Πρεσπών, ή θα κρατήσει χαμηλά την αντιπαλότητα στο θέμα με την κυβέρνηση. Είναι δύσκολο να αντιμετωπίζεις τη φωτιά με φωτιά και στην αξιωματική αντιπολίτευση το ξέρουν. 

Η «αχίλλειος πτέρνα» των προβλέψεων της έκβασης των επόμενων εθνικών εκλογών, είναι τα μακιγιαρισμένα δημοσκοπικά ευρήματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, οι fake αναλύσεις και βαθυστόχαστες δηλώσεις αργυρώνητων αρθρογράφων, και το «βουβό κύμα» των περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων ψηφοφόρων που ζουν στα όρια της φτώχειας. Μπορεί να δείξουν τιμωρητική διάθεση, αγανάκτηση, αδιαφορία, απαξίωση ή ακόμη να εξαγοραστούν για ένα κομμάτι ψωμί και να πιαστούν στον ύπνο, από ένα νέο αφήγημα περί ελπίδας που ξανάρχεται!

Θα δούμε «πράγματα και θαύματα» από τους πρωταγωνιστές αλλά και από τους κομπάρσους των εκλογών. Θα δούμε να γίνεται το «άσπρο – μαύρο», να βγαίνουν σκελετοί από τα ντουλάπια, αντιδεξιά και αντιαριστερά σύνδρομα, κατηγορίες για διαφθορά νέες αποκαλύψεις για off shores και πολλούς ακόμη ευφάνταστους τρόπους αλλαγής ατζέντας, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης  και «ταλαιπωρίας» του εκλογικού σώματος με θέματα ανούσια, χάριν εντυπωσιασμού.

Οι ψηφοφόροι πολίτες αραχτοί στους καναπέδες, τρώγοντας, πίνοντας και μονίμως σχολιάζοντας τα κακώς κείμενα, περιμένουν τη σωτηρία από  μηχανής Θεό, απέχοντας από την κάλπη. Έχουν εκδηλώσει το θυμό και την οργή τους, μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, θεωρώντας ότι αυτό είναι αρκετό.

Όσο προχωράμε προς τις εκλογές θα βομβαρδιζόμαστε από αναλύσεις και προβλέψεις, ευχολόγια πολιτικά, ληγμένα τσιτάτα και αφυδατωμένο πολιτικό λόγο, εργαλεία αχαλίνωτης αντιπαλότητας και αυταρχικής προπαγάνδας των πολιτικών μας κομμάτων. 
Στην πολιτική, οι ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις έχουν σταματήσει προ πολλού να ισχύουν. Οι κοινωνίες αλλάζουν και οι ψηφοφόροι έγιναν απρόβλεπτοι.

Η κοινή λογική είναι είδος προς εξαφάνιση στην πολιτική. Μετά από τόσα μνημόνια, παρατηρείται μια απάθεια και σιωπηλή υποταγή των άλλοτε αγανακτισμένων πολιτών. Πόσο ακόμη θα πληρώνουμε το «γερασμένο» πολιτικό σύστημα, τους βερμπαλισμούς από «αφιονισμένους» πολιτικούς κατώτερους των περιστάσεων. Το σάλπισμα της ανανέωσης του πολιτικού μας συστήματος, δεν θα έρθει ούτε από τα πολλά υποσχόμενα μητρώα στελεχών των κομμάτων, ούτε από τις μεταγραφές «ξοφλημένων» πολιτικών προσώπων. Θα έρθει μόνο από την αλλαγή των κριτηρίων επιλογής πολιτικών, από τους πολίτες. Διαφορετικά, μια από τα ίδια!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος.

Κι εσύ Βρούτε; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η πολιτική ζωή μας έχει θεατρικό ενδιαφέρον. Οι πολιτικές ειδήσεις ανακοινώνονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σαν ρεπορτάζ τροχαίου ατυχήματος, αιματηρής ληστείας και απεχθούς εγκλήματος. Σαν θέαμα, στην κυριολεξία.
Το σύνολο του πολιτικού κόσμου, με σοβαρούς εκπροσώπους από όλα τα κόμματα, έχουν μοναδική καθημερινή ενασχόληση να πιάνουν στασίδι σε εκπομπές λόγου και διαλόγου, να ξιφουλκούν εναντίον όλων, να συνωμοσιολογούν ακόμη και να ραδιουργούν.
Ο διχασμός που επέφερε στα πολιτικά κόμματα η συμφωνία των Πρεσπώνέχει περισσότερη προστιθέμενη συναισθηματική αξία στα μάτια των πολιτών, παρά ουσιαστική χρησιμότητα. Λείπουν το όραμα του πραγματικού με την καθαρή ματιά του ρεαλιστικού. Αφήνεται στους ιστορικούς και αναλυτές του μέλλοντος να κρίνουν και να αποφανθούν για το ποιες είναι οι περιπτώσεις που συνιστούν πράγματι πολιτική προδοσία και ποιες υπεύθυνη  πολιτική πράξη.
Σ’ αυτό συνηγορεί και η προσήλωση των πολιτών να ανακαλύπτουν «ανθέλληνες» και να βλέπουν παντού Εφιάλτες.
Ο αντίλογος, η άλλη άποψη, η διαφωνία, το τίμημα της μαζικής άλλης γνώμης, είναι ασήκωτα βάρη και οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο.
Ροκανίζουν καρέκλες αρχηγών πολιτικών κομμάτων, διαλύουν κομματικούς συνασπισμούς, η παντοδυναμία των μέχρι χθες ηγετών αμφισβητείται, με αποτέλεσμα ο πιο ασήμαντος πολιτικός παράγων να έχει άποψη και να δημοσιοποιείται μαζικά.
Ζούμε στην εποχή της απόλυτης προσωπικής «πολιτικής αναρχίας» και οδηγούμαστε σε ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα. Έφτασε το τέλος της κομματικής ομοιογένειας, όπως την ξέραμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Ανομοιογενής πολιτική πανσπερμία, παλεύει να επιβιώσει και να προφυλαχτεί από φίλια και εχθρικά μαχαιρώματα.
Οι τέσσερις πρόθυμοι. Οι τρεις συσκέπτονται, οι δύο διαψεύδουν. Ο ένας επέλεξε την ανατροπή. Οι μετοχές των πολιτικών, του συνόλου του πολιτικού κόσμου, πέφτουν καθημερινά στο χρηματιστήριο της αξιοπιστίας των πολιτών.
Αίμα, όλων των κομματικών αποχρώσεων, ρέει σαν ορμητικός χείμαρρος και πλημμυρίζει τα πάντα. Γεμίσαμε από μαύρες πλερέζες, κομματικές κηδείες και πάσης φύσεως «Ορφανά» που γυρεύουν εναγωνίως ανάδοχη οικογένεια.
Και το σήριαλ συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και ποσοστά υψηλής τηλεθέασης.
Στα δελτία πολιτικού καιρού καταγράφονται καθημερινά έκτακτες θύελλες,καταιγίδες ανακοινώσεων των διαφωνούντων, και βοριάδες που παγώνουν τις κομματικές θερμοκρασίες.
Στην προσπάθεια ερμηνείας των ανερμήνευτων στη μαγική πολιτική γυάλινη εικόνα, χωράει μόνο μια ερμηνεία. Η προσωπική πολιτική επιβίωση. Από εδώ και πέρα, κάθε μέρα η ίδια φράση.
Κι εσύ Βρούτε;

Κάλπη-κη επικοινωνία. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο ακαδημαϊκός και λογοτέχνης Άγγελος Τερζάκης, πριν από εξήντα πέντε χρόνια, προείδε ευφυώς ότι «Η επικοινωνία στο μέλλον θα αντικαταστήσει την πολιτική και αντί οι πολιτικοί να κυνηγούν τις λύσεις, θα κυνηγούν τη συμπάθεια».
Και μετά από τόσα χρόνια, είναι σήμερα τόσο επίκαιρο.
Ζούμε σε μια εποχή, όπου η ιχνηλάτηση των ορίων ανάμεσα στην πολιτική και την επικοινωνία είναι δύσκολη, αν δεν είναι αδύνατη. Το επικοινωνείν απασχολεί καθημερινά όλα τα πολιτικά κόμματα. Πιστεύουν ότι οι πολιτικές μάχες κερδίζονται με επικοινωνιακούς μηχανισμούς και όχι στο πεδίο της πολιτικής. Τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα εντελώς κούφια τις περισσότερες φορές, χρησιμοποιούνται για αλλαγή πολιτικής ατζέντας, κουκούλωμα πραγματικότητας, μεταστροφή του εις βάρος τους κλίμα, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Απαραίτητος σύμμαχος, του διαρκούς επικοινωνιακού πολέμου τα ετοιμοπόλεμα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων των ραδιοφώνων και τηλεοράσεων.
Βαφτίζουν τις πληροφορίες «εκτιμήσεις» και μεγαλοποιούν τις πιο ασήμαντες ειδήσεις παραβιάζοντας χωρίς αιδώ την κοινή λογική. Αυτοδιαψεύδονται τις περισσότερες φορές αδιαφορώντας για την εικόνα τους. Οι  κωλοτούμπεςέχουν γίνει καθημερινή συνήθεια, σαν ένα αναφαίρετο δικαίωμα που δεν μπορεί να τους στερήσει κανείς.
Στην κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων ετών τα σκήπτρα θα δοθούν και πάλι στην κάλπη-κη επικοινωνία.
Με υποσχέσεις και σχεδιασμούς που μέσα σε ελάχιστο διάστημα, μετά τις εκλογές, θα διαψευστούν. Κάλπη-κες υποσχέσεις από πολιτικά κόμματα σε αποδρομή, αδιέξοδο, εκτός πραγματικότητας.
Αντί να αναμένουν να επιστρέψουν τα πράγματα σε αξιοπρεπή επίπεδα, με μείωση της φορολογίας, της ανεργίας και της φτώχειας, συνεχίζουν το γνωστό τροπάρι – δίπολο αριστεράς, δεξιάς, του λαϊκισμού, της παροχολογίας και με το μοιρολατρικό μότο «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Πρώτοι διδάξαντες οι αριστεροί κυβερνώντες και ακολουθούν το ίδιο μότο, οι ερχόμενοι στην κυβέρνηση.
Τα επικοινωνιακά συνθήματα στο προσκήνιο και ο διάλογος, η συνεργασία, η σύγκλιση θέσεων στα παρασκήνια σε συνθήκες κρυφού σχολειού.
Το θετικό μέλλον της χώρας, οι ευκαιρίες που παρουσιάζονται, η τήρηση των δημοκρατικών θεσμών, οι εθνικές εντάσεις, θα πρέπει να είναι μέρος της προεκλογικής επικοινωνίας και όχι οι ανούσιες αντεγκλήσεις και τα πολιτικά ξεκατινιάσματα. Φυσικά, μια επικοινωνιακή μάχη δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς τα επικοινωνιακά μηνύματα και εργαλεία πολιτικής επικοινωνίας.
Ο λαός θα πρέπει να απαιτεί να αναλάβουν την τύχη του ηγέτες που δεν λαϊκίζουν, δεν μοιράζουν φρούδες ελπίδες και κάλπη-κες υποσχέσεις. Πολιτικοί που κρύβουν κάτω από το χαλί τις δύσκολες πολιτικές που απαιτούνται για το μέλλον του τόπου, δεν έχουν θέση στις επιλογές ψήφου των πολιτών.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Θεέ μου, τι θα δούμε… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

«Θεέ μου τι σου κάναμε» είναι ο τίτλος μιας γαλλικής κινηματογραφικής κωμικής ταινίας, που έσπασε ρεκόρ εισπράξεων τον περασμένο χρόνο. Το θέμα της ταινίας γνωστό. Ένας πατέρας παντρεύει τις κόρες του με «ξένους» γαμπρούς.
Στα καθ’ ημάς, μια παράφραση του τίτλου της ταινίας σε «Θεέ μου τι θα δούμε…» και τη νέα χρονιά.
«Θεέ μου τι θα δούμε…» συμμετέχοντες, νυν βουλευτές του συγκυβερνώντος κόμματος, να προσχωρούν στον έτερο συγκυβερνήτη με στόχο τη στήριξη του και παράλληλα τη δική τους στήριξη, μέσα από τα ψηφοδέλτια του, ως υποψήφιοι βουλευτές;
Αποστασία, πολιτική επιβίωση, ρεζίλια της πολιτικής ουδόλως τους ενδιαφέρουν οι χαρακτηρισμοί που ακούγονται. Άπαντες όλοι, που θα έλεγε και ο Αλέφαντος, ξεγραμμένοι δεδομένου ότι η εκλογή τους αδύνατη και ο ρόλος τους ως «χρήσιμοι ηλίθιοι» τελειωμένος.
Αποδυναμωμένοι, δακτυλοδεικτούμενοι και στιγματισμένοι, θα πεταχτούν οσονούπω στον Καιάδα της πολιτικής.
«Θεέ μου τι θα δούμε…» μια «πλειοψηφία τσέπης» να ψηφίζει, κατά δήλωση της,  μια εθνικά επωφελή συμφωνία και επικύρωση της, και οι λοιπές αντιπολιτευτικές δυνάμεις να απέχουν; Τόσα χρόνια, τόσοι πρωθυπουργοί δεν την είδαν να την φέρουν για ψήφιση, και τώρα «άρον – άρον» να ψηφιστεί από «συρραφή» οριακού αριθμού βουλευτών;
Γνωρίζουν οι υπογράφοντες τη συμφωνία, ότι θα μείνουν στην ιστορία;
«Θεέ μου τι θα δούμε…» προϊόντος του εκλογικού χρόνου, στην παρουσίαση των ειδήσεων από τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης. Ο κώδικας δημοσιογραφικής δεοντολογίας θα ακολουθηθεί κατά το δοκούν. Η τρίχα θα γίνεται τριχιά, οι κατσαρίδες και τα ράντζα στα νοσοκομεία θα επανέλθουν στις οθόνες των τηλεοράσεων και οι «αβανταδόροι» κυβέρνησης και αντιπολίτευσης θα πιάνουν καθημερινά στασίδι στα πρωινάδικα και βραδινά πολιτικά σόου.
Δικαστικές διώξεις, γίδες στις πλάτες πολιτικών θα ακούσουμε και θα δούμε σε όλα τα δελτία των ειδήσεων.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το ξεκατίνιασμα θα πιάσει κόκκινο και οι τιμές κάθε τρολ θα κυμαίνονται από 0,60 έως διορισμό στο δημόσιο! Θα γεμίσουμε από κουκουλοφόρους μάρτυρες ενώ για τους «προστατευόμενους» πολίτες καμία μέριμνα!
«Θεέ μου τι θα δούμε…» στην Αυτοδιοίκηση με το νέο εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής. Δήμαρχοι μειοψηφίας και αντιπολιτεύσεις πλειοψηφίας. Παραιτήσεις εκλεγμένων τοπικών αρχόντων, λόγω αδυναμίας ψήφισης και του πιο απλού δημοτικού έργου, αναμένονται από το τέλος του νέου χρόνου. Πολλοί διαισθάνονται ότι δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα από τα ευτράπελα που θα ζήσουμε στη νέα αυτοδιοικητική περίοδο. Η αποδρομή που ξεκίνησε με τις αναρίθμητες γραφικές υποψηφιότητες.
«Θεέ μου τι θα δούμε…» με τη στοχοπροσήλωση των πολιτικών μας κομμάτων στον λαϊκισμό, στην εμμονή της κατοχής της εξουσίας, στην αδυναμία υλοποίησης των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και στη διανομή φρούδων ελπίδων στους πολίτες.
«Θεέ μου τι θα δούμε…» με τις επιλογές, από το εκλογικό σώμα, αξιωματούχων για τη Βουλή, Ευρωβουλή και Αυτοδιοίκηση. Θα κυριαρχήσουν πάλι οι αστρολόγοι, οι αστέρες της τηλεόρασης και του life style, οι ασόβαροι που  υπόσχονται τα πάντα και ενδιαφέρονται για «καρέκλες» και άλλα παρόμοια;
«Θεέ μου τι θα δούμε…» τη νέα εκλογική χρονιά που διανύουμε!
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

«Συ είπας». Του Θανάση Παπαμιχαήλ

«Συ είπας» και ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων ψηφοφόρων, τα αποδέχτηκαν και χωρίς καμία ειρωνική διάθεση, τα ξαναθυμίζουμε.
«Συ είπας» ότι θα μας έβγαζες με ένα νόμο από τα μνημόνια, από τη λιτότητα, θα πήγαινες τον κατώτατο μισθό ψηλά, πολύ ψηλά, θα καταργούσες τον παράλογο φόρο, αλλά πέρασαν κοντά 4 χρόνια μέσα σε σύννεφα από αυταπάτες. Κι εγώ σε πίστεψα.
«Συ είπας» ότι η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις, θέσεις εργασίας, μείωση φορολογίας των επιχειρήσεων, σπάσιμο αυγών και κόψιμο κεφαλών. Τα ξέχασες στο βωμό ιδεοληψιών και αγκυλώσεων. Κι εγώ τα πλήρωσα.
«Συ είπας» ότι έφερες τη χώρα στην κανονικότητα. Ποια κανονικότητα εννοείς, όταν επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, το ένα τρίτο των πολιτών ζουν με επιδόματα, οι νέοι ονειρεύονται να ξενιτευτούν, οι επενδυτές είναι είδος προς εξαφάνιση και μεγάλες πολυεθνικές την κάνουν για κοντινές μας χώρες με σταθερό φορολογικό σύστημα. Κάποιος από τους δύο μας δεν ζει στην κανονικότητα, και αυτός δεν είμαι εγώ!
«Συ είπας» ότι θα έλυνες με μιας τα προβλήματα του τόπου, με το μαγικό ραβδάκι, με τους άσπιλους σταυροφόρους της ηθικής που σε συνόδευαν. Αντ’ αυτού κουκούλωσες την πραγματικότητα, συντήρησες την αυταπάτη, συκοφάντησες, βόλεψες με επιδόματα, και παίζεις την παρτιτούρα του λαϊκισμού για ένα νέο εφαλτήριο θριάμβου του κόμματος σου. Πόσο αφελής νομίζεις ότι είμαι;
«Συ είπας» ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι για τα παιδιά των πλούσιων οικογενειών, η αριστεία είναι ρετσινιά και η καριέρα χολέρα. Τα χιλιάδες ευρώ που πληρώνουν οι γονείς στα φροντιστήρια για να μπουν τα παιδιά τους στα υποβαθμισμένα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και Σχολές παραγωγής ανέργων, είναι παιδιά πλουσίων; Κι εγώ τώρα να «διαρρήξω τα ιμάτια μου»;
«Συ είπας» ότι η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί εθνική λύση. Σωστή ή λάθος η απόφαση σου, βάλτην σε δημοψήφισμα. Πρόσεξε όμως, εδώ δεν χωράει «κωλοτούμπα» στο τελικό αποτέλεσμα, ούτε «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Θα το πιείς μέχρι τέλους. Αυτό στο εγγυώμαι.
«Συ είπας», αλλά με δούλεψες «ψιλό γαζί». Περίμεναν χιλιάδες ευρώ τα αναδρομικά, αλλά πήραν κάτι ψίχουλα. Ψαλιδισμένος ο «μποναμάς» των Χριστουγέννων για τα ειδικά μισθολόγια. Οι μνημονιακές παρακρατήσεις έβαλαν το χέρι τους, ενώ τα μνημόνια έφυγαν. Κουτσουρεμένη θα είναι και η προτίμηση στο πρόσωπο σου.
«Συ είπας» τα ανωτέρω και άλλα πολλά. Προεκλογικά και μετεκλογικά. Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσω κι εγώ! Και δεν θα σου αρέσει.
 
Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Τέλος χρόνου. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Τέλος χρόνου για όσους πολιτικούς δεν υιοθετούν τη φράση του  συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη «Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω», με αποτέλεσμα να αποφεύγουν την ανάληψη ευθύνης λόγω πολιτικού κόστους και να την μεταθέτουν στους πολίτες. Μαύρο δαγκωτό στις ερχόμενες εκλογές.
Τέλος χρόνου στις προβλέψεις των δημοσκόπων για ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις στην πολιτική σκακιέρα. Οι κοινωνίες άλλαξαν και οι ψηφοφόροι έγιναν απρόβλεπτοι. Η κοινή λογική είναι είδος προς εξαφάνιση στην πολιτική και το απρόσμενο κερδίζει. Ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους ζει στα όρια της φτώχειας. Μπορείτε να προβλέψετε με βεβαιότητα την ψήφο του;
Τέλος χρόνου σε όσους αρέσκονται στην κριτική, αλλά ποτέ στην αυτοκριτική. Σχολιάζουν, λοιδορούν, διαφωνούν τα έργα των αντιπάλων τους, αλλά ποτέ τα λάθη των ίδιων. Η πλειονότητα των πολιτών θεωρεί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού υπεύθυνο για τις σεισμικές δονήσεις των μνημονίων και την φτωχοποίηση μεγάλης μερίδας των πολιτών. Τα εκλογικά σωσίβια σωτηρίας, ελάχιστα.
Τέλος χρόνου για τους επαγγελματίες της πολιτικής με προϋπηρεσία μόνο σε βουλευτικά έδρανα και αυτοδιοικητικούς θώκους. Όσοι δεν μας έσωσαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, θέλουν παράταση νέας τετραετίας να μας σώσουν ή να συνταξιοδοτηθούν με πλήρεις αποδοχές;
Τέλος χρόνου η γνωστή σε όλους ξύλινη γλώσσα των πολιτικών, προνόμιο να μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα. Τυποποιημένες φράσεις, κοινοτυπίες, βαρύγδουπες δηλώσεις για εντυπωσιασμό και προπαγάνδα.
Τέλος χρόνου στους χούλιγκανς της πολιτικής, στους γυρολόγους κομμάτων, στους «πιανωστασιδήδες» στα τηλεοπτικά παράθυρα για να συνεχίσουν το αειθαλές μοντέλο παραποίησης της πραγματικότητας.
Τέλος χρόνου στην ακραία ρητορική ταξίματος. Στην παλάμη και ούτω βοήσωμεν! Στα λεγόμενα μνημονιακά χρόνια άπαντες οι πολιτικοί αποδείχθηκαν απελπιστικά αναξιόπιστοι. Ταξίματα που μείνανε ταξίματα!
Τέλος χρόνου στις ιδεολογίες αριστεράς και δεξιάς, μιας ξεπερασμένης γενιάς. Ιδεολογίες με κοινό παρονομαστή, τους διορισμούς, τα επιδόματα, την τακτοποίηση των «ημετέρων». Κοινό το DNA τους.
Τέλος χρόνου και για την Αυτοδιοίκηση μετά το «έγκλημα» της απλής αναλογικής. Ακυβερνησία, συναλλαγή, αποδυνάμωση του θεσμικού της ρόλου. Ένα προμελετημένο έγκλημα χωρίς να ακολουθηθεί η τιμωρία των ενόχων. Θα την πληρώσουν, όσοι την πληρώνουν πάντα. Οι πολίτες που τους ψηφίζουν.
Τέλος χρόνου και στην κυοφορία του Θείου Βρέφους. Γεννήθηκε για να μας δώσει φώτιση και να μας σώσει.
Τέλος χρόνου και νομοτελειακά. Καλές γιορτές και Καλή Χρονιά!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Οι «καλοί Σαμαρείτες». Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ευδοκιμούν πάντα με την έλευση της φτώχειας και η προβολή του έργου τους έχει σαν στόχο το θεάρεστο έργο της κυβερνητικής φιλανθρωπίας, να υπακούει στις αρχές της μεταστροφής της κοινής γνώμης. Πιο απλά, όταν ένας πολιτικός «στριμώχνεται» είτε δημοσκοπικά, είτε από ομάδες πίεσης πολιτών με γιλέκα ή χωρίς, τότε ανοίγει το κουτί των παροχών. Δίνει επιδόματα, δίνει μετρητά, δίνει «ανάσες» με δόσεις για να πάρει την εύνοια των πολιτών και μικροποσοστά ανόδου στη δημοσκοπική πίτα. 
Όταν είναι και χρόνος εκλογών, πλημμυρίζουμε από «καλούς Σαμαρείτες» της κεντρικής πολιτική σκηνής, της αυτοδιοίκησης, αλλά και του ιδιωτικού τομέα με το εφεύρημα της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Στη χώρα της φαίδρας πορτοκαλέας, ένα στα τέσσερα τηλεοπτικά σποτάκια των διαφημίσεων προσφέρουν καθημερινά γεύματα, τρόφιμα, είδη ένδυσης και υπόδησης ακόμη και πετρελαίου θέρμανσης από ιδιωτικές εταιρίες, δημοτικές επιχειρήσεις και τηλεοπτικούς σταθμούς.
Καλοδεχούμενα θα πείτε όταν το επίσημο κράτος ενδιαφέρεται μόνο για την αναδιανομή της φτώχειας και τον αφανισμό της μεσαίας τάξης.  Εσαεί προεκλογικά χρησιμοποιείται από την εκάστοτε κυβέρνηση, η διανομή επιδομάτων ως σωσίβιο διάσωσης της από το «μαύρισμα» στην κάλπη. Όσο για τους ιδιώτες επιχειρηματίες που προσφέρουν τα χριστουγεννιάτικα καλούδια, έχουν στόχους καθαρά εμπορικούς. Να προτιμηθούν τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες τους από τους λίγους εναπομείναντες οικονομικά ενεργούς καταναλωτές, έναντι των ανταγωνιστών τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα χωρίς «φτιασιδώματα» επικοινωνιακά. Και δυστυχώς οι πολίτες δεν έχουν ικανότητες απεγκλωβισμού από τέτοιες νοοτροπίες παθητικής κατήχησης και μεταμόρφωσης της σε ενεργά υποκείμενα αποδοχής ή μη. Φυσικά και τα «πρόθυμα» ΜΜΕ παίζουν σημαντικό ρόλο στο κεφάλαιο της αξιοπρέπειας των ασθενέστερων ομάδων των πολιτών.
Το ζητούμενο είναι να υπάρχουν κοινωνίες και χωρίς «καλούς Σαμαρείτες» που φέρνουν «μετρητά» όταν πιέζονται και κάθε είδους παροχές όταν στήνονται κάλπες. Όσο για το νέο φρούτο της κοινωνικής εταιρικής ευθύνης, καλό θα είναι να απέχει της έντονης μαζικής προβολής.
«Ου γνωστό η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου» λέει η εκκλησία. «Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό» λέει ο θυμόσοφος λαός. Δεν λέει ρίχτο στην τηλεόραση και σε prime time ζώνη.
Και δεν τελειώσαμε εδώ, όπως λένε και στο τελεμάρκετινγκ. 
Όσοι παρακολουθείτε τηλεοπτικά προγράμματα με παρουσιαστές Αι- Βασίληδες και καλούς Σαμαρείτες κερδίζετε μετρητά ζεστά και λαϊκά με ένα απλό τηλεφώνημα ή με αγορά μιας φριτέζας!
Στο μίζερο «σήμερα» ότι αποκομίσετε από όποια πηγή προσφέρεται, είναι ευπρόσδεκτο και αναγκαίο. Ακόμη και οι προσκλήσεις για το άναμμα των Χριστουγεννιάτικων δέντρων υποκαθιστούν το ρεβεγιόν των προ κρίσης ετών, στις μεγάλες πίστες. 
Παράλληλα μπορεί να δώσει και τη «φώτιση» σε πολλούς συμπολίτες μας για να καταλάβουν επιτέλους ότι Αι- Βασίληδες και καλοί Σαμαρείτες δεν χρειάζονται όταν ένα κράτος πατάει γερά στα πόδια τους. 

*Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Μπούρδα Καραβάγγο… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η θετική σκέψη ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες, θα γυρίσει ο τροχός και άλλα τέτοια «αφυδατωμένα» από την πολυετή κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, θα ακούσουμε με την έλευση του νέου χρόνου με τις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις.
Στο λυκόφως της θητείας της η κυβέρνηση θα προσπαθήσει με τα πολλαπλά επιδόματα να κρατήσει το φρόνιμα της αισιοδοξίας σε υψηλά επίπεδα και με τις υποσχέσεις διορισμού στο δημόσιο τα εκλογικά ποσοστά της.
Αντίθετα, η αντιπολίτευση κομπορρημονεί, ότι το νέο έτος θα είναι το έτος της «Τσιπροανατροπής» μιας και η λογική της «ψήφου χαβαλέ – απολιτίκ και αντισυστημικής» πέρασε ανεπιστρεπτί.
Η μόνη σωστή επιλογή των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών για την ασφαλή πορεία της χώρας, είναι η ψήφος στην αντιπολίτευση, παρότι παραμένει εγκλωβισμένη στον «μικρόκοσμο» της, στις παθογένειες του παρελθόντος και στην παρασκηνιακή καμαρίλα.
Οι πολίτες προσδοκούν τη γέννηση μιας καινούργιας Ελλάδας με το νέο χρόνο, όμως με τα επαναχρησιμοποιούμενα υλικά κατεδάφισης, μόνο αρχιτέκτονες με διανοητική αναπηρία μπορούν να την σχεδιάσουν!
Μπαίνουμε σε λίγο σε έναν νέο χρόνο με μια κυβέρνηση που «παραπαίει» δημοσκοπικά, με αδυναμία να βγάλει όλα τα «κάστανα από τη φωτιά» όπως Μακεδονικό, ασφαλιστικό, φυγή νέων επιστημόνων και άλλα, χωρίς να τολμά να βάλει το χέρι της στο «λάκκο με τα φίδια» του δημοσιονομικού προβλήματος.
Με κυβερνητικούς βερμπαλισμούς, εξωραΐζουν με ωραία λόγια την καθημερινότητα των πολιτών, λέγοντας τους ότι  ό,τι βλέπουν είναι μια μαγική εικόνα!
Οι αυτοχειρίες ανήκουν στο παρελθόν, οι πλειστηριασμοί αφορούν την ελίτ, η παραβατικότητα στην κοινωνία είναι αυταπάτη, η ανομία στα πανεπιστήμια είναι έργο της αντιπολίτευσης και άλλα τέτοια χοντροειδή ψέματα.Κρατώντας το κοντάρι αμοραλισμού και οπορτουνισμού, θέλει να «πετάξει» ψηλά στις εκλογές για άλλη μια φορά. Ίσως με κάποιο «θαύμα» θα μπορούσε να συμβεί κι αυτό, άλλωστε στη χώρα μας τα πάντα είναι δυνατά. Αν πραγματικά μετά από τόσα χρόνια κρίσης, υπάρχουν ακόμα πολίτες που πιστεύουν ότι θα γυρίσουμε πίσω στα χρόνια της ευδαιμονίας λόγω των δανεικών, τότε οι τρόφιμοι των φρενοκομείων είναι περισσότερο γνωστικοί.
Οι μόνοι που μπορούν να αισιοδοξούν «φλύαρα» για το νέο χρόνο είναι οι πολιτικοί μας με τους παχυλούς μισθούς και επιδόματα, ή οι βολεμένοι λόγω ειδικών συνθηκών.
Όλοι τους ζουν σε άλλο κόσμο, σε άλλη χώρα. Η μόνη ελπίδα των απλών πολιτών που «ματώνουν» για να τα βγάλουν πέρα με τις περικοπές μισθών, αυξήσεις φόρων και αφαίμαξη των οικονομικών τους, είναι η αλληλεγγύηπου πρόσφατα αποκαλύφθηκε λόγω κρίσης. Η ανυπαρξία της κρατικής αρωγής και ο φόβος ότι ίσως βρεθούμε στην ίδια θέση με τον άνεργο και άστεγο συμπολίτη μας, έφερε σε πρώτο πλάνο το ΕΜΕΙΣ και όχι το ΕΓΩ.
Σε λίγες μέρες φεύγει ο παλιός χρόνος και έρχεται ο νέος και δεν γνωρίζουμε τι «καλούδια» θα μας φέρει. Και δεν υπάρχει κάποιος να πει το «ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο, ειδοποία, άνθρωποι κάτω. Το φελέκι σου…» όπως στην ελληνική ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα».

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ανατολίτικα παζάρια στην Αυτοδιοίκηση. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές πλησιάζουν, και στο μυαλό των υποψηφίων κυριαρχούν δύο ρήματα. Το «συνεχίζω» το έργο μου από τους νυν αυτοδιοικητικούς άρχοντες και το «αλλάζω» από τους νέους που επιβουλεύονται την καρέκλα της εξουσίας. Στον αντίποδα, ο νέος εκλογικός νόμος που επιδιώκει συναινέσεις, συνεργασίες και συγκλίσεις προγραμμάτων από τους υποψήφιους αυτοδιοικητικούς άρχοντες.
Προβλέπεται αδυναμία συγκατοίκησης, τουλάχιστον στον πρώτο χρόνο της νέας δημοτικής θητείας. Ελπίδες να βρεθεί κοινός σχηματισμός υπάρχουν, αλλά στοιχηματικά δεν αποδίδει μεγάλα ποσοστά. Μοναδικοί βιρτουόζοι των δημοτικών συμφωνιών με τον νέο νόμο της απλής αναλογικής, οι συντάκτες του. Αθύρματα στις επιδιώξεις του κόμματος που δεν έχει ισχυρά ερείσματα στην αυτοδιοίκηση και φοβάται να χρεωθεί πιθανή πανωλεθρία το βράδυ των εκλογών.
Αποτέλεσμα, εκατοντάδες υποψήφιοι στην αυτοδιοίκηση, ευφάνταστα σενάρια συνεργασιών, μικροπολιτικές σκοπιμότητες, δόλιες διατάξεις για άδολη απλή αναλογική. Ανάμεσα τους και γελοία υποκείμενα που παριστάνουν τους «καμπόσους» με στόχο να καταγράψουν «μικρές» δυνάμεις που θα τους δώσουν προνόμια ανάληψης θέσεων ευθύνης, λόγω ιδιαιτεροτήτων του νέου νόμου.
Υποψηφιότητες καταγραφής και όχι αιχμής για τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις των πολιτών. Ζώνες ασφαλείας και κόκκινες γραμμές δεν υπάρχουν για να προφυλάξουν τους πολίτες από αδίστακτους καταφερτζήδες στην καλύτερη περίπτωση, ή στυγνούς εκβιαστές στη χειρότερη.
Κίνδυνος να «μπατάρει» το πλοίο της αυτοδιοίκησης με τόσους επιβάτες επιρρεπείς σε κομματικές εμφυλιοπολεμικές διδαχές και ισοπέδωσης των πάντων.
Σωσίβιο διάσωσης η εκλογική επικράτηση σοβαρών υποψηφιοτήτων, από την πρώτη Κυριακή των εκλογών και με ποσοστά πάνω από πενήντα πέντε τοις εκατό. Εξασφάλιση της κυβερνησιμότητας από την πρώτη Κυριακή, με ικανό αριθμό συμβούλων.
Διαφορετικά, ανίερες συμμαχίες, ραδιουργίες, αλισβερίσια, και καθημερινοί αλήτικοι προπηλακισμοί ικανών στελεχών της αυτοδιοίκησης. Αυτοδιοικητικό Bata clan. Ένα ακόμη από τα λαμπρά σφάλματα της κυβέρνησης, που θα το πληρώσουν οι πολίτες, αν κι αυτή τη φορά  ψηφίσουν ό,τι δεν αξίζει! Ψηφίσουν υποψήφιους με κριτήρια κομματικά, συναισθηματικά και του life style, κριτήρια που δεν αποτελούν τεκμήρια σωφροσύνης και επίγνωσης, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος των «ανίκανων» να συνεχιστεί. Το δυστύχημα είναι ότι η απλή αναλογική της αυτοδιοίκησης διαφέρει από την απλή αναλογική της κυβερνητικής πολιτικής σκηνής.
Όταν στην τελευταία δεν συναινούν  τα κόμματα, επαναπροκηρύσσονται εκλογές, ενώ στην τοπική αυτοδιοίκηση αυτό δεν προβλέπεται. Αν δεν συμφωνούν, τότε δεν θα γίνεται τίποτα, ούτε και αποκομιδή απορριμμάτων. Όσο για τις δράσεις κοινωνικής πολιτικής, θα διαγραφούν από τα αυτοδιοικητικά κιτάπια. Οι κυβερνώντες συνιστούν σε όσους διαφωνούν με το νέο εκλογικό νόμο του ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ «ξύδι» για την πνευματική τους οστεοπόρωση. Έρχονται τα ανατολίτικα παζάρια για όσους αυτοδιοικητικούς κερδίσουν τις εκλογές με «πλειοψηφίες τσέπης»! Εκλογές κινητικότητας αυτοδιοικητικών στελεχών σε θέσεις ευθύνης όπως χαρακτηρίζονται από ειδικούς οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος