«Σταυρώστε» μετά από σκέψη! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Μια φράση από μύθο του Αισώπου «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη», χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι ένα μόνο στοιχείο δεν είναι αρκετό για να στοιχειοθετηθεί μια κατάσταση.

Για την άνοδο του επιπέδου του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας, δεν είναι αρκετοί οι εκλεγμένοι Βουλευτές Επικρατείας, από τα πολιτικά μας κόμματα.

Η Δημοκρατία προβλέπει το μεγαλύτερο ποσοστό των εκλεγμένων Βουλευτών στο Κοινοβούλιο να προέρχονται από την σταυροδοσία των πολιτών και όχι από τις λίστες Επικρατείας που καταρτίζουν τα πολιτικά κόμματα, με προσωπικότητες της τέχνης, του πολιτισμού και των επιχειρήσεων.

Το μεγάλο βάρος πέφτει στις πλάτες των πολιτών, που με την ψήφο τους, τον σταυρό προτίμησης, στέλνουν στα έδρανα του Κοινοβουλίου τους εκπροσώπους τους. Κι εδώ πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ως πολίτες, ποιους θέλουμε να μας εκπροσωπήσουν και με ποια κριτήρια τους επιλέγουμε.

«Σταυρώνουμε» στα ψηφοδέλτια ανθρώπους με επάρκεια, όραμα, γνώση, αίσθηση καθήκοντος ή το μόνο κριτήριο επιλογής είναι η αναγνωρισιμότητα, με αποτέλεσμα να εκλέγονται σταρ των μίντια, τηλεπερσόνες, ηθοποιοί νέοι και ωραίοι, ποδοσφαιριστές και λαμπερά πρόσωπα του life style και της δημοσιογραφίας; Ποιος θα φροντίσει καλύτερα τις ανάγκες των πολιτών, ποιος θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας στο εξωτερικό;  Ποιος θα μας εκπροσωπήσει και θα διασφαλίσει περισσότερα έσοδα από τα ταμεία των Βρυξελλών; Ποιόν θέλουμε να βλέπουμε να μιλάει στα έδρανα της Βουλής και να μη θέλουμε να αλλάξουμε κανάλι; Μας αρκούν οι πεζοδρομιακές ύβρεις, οι φωνασκίες, οι ανούσιες αντιπαραθέσεις και τα άδεια έδρανα; Σκεφτόμαστε ποιους και γιατί τους ψηφίζουμε;

Υπεύθυνοι για τις λάθος επιλογές δεν είναι μόνο οι πολίτες. Είναι και τα πολικά κόμματα που επιλέγουν υποψήφιους με βάση τη δημοφιλία τους και τους ψήφους που θα φέρουν στην κάλπη. Το κύριο μέτρο της επιλογής ενός υποψήφιου για το ψηφοδέλτιο, είναι ο αριθμός των προσωπικών ψήφων που έχει. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού βρίσκεται στο ναδίρ από πλευράς ποιότητας. Και από ότι φαίνεται δεν είναι το φαινόμενο μοναδικό στο Ελληνικό κοινοβούλιο, αλλά και στην Ευρωβουλή, σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα. Επελέγησαν άνθρωποι με σταυρό, από το «κάτω ράφι» των υποψηφίων έχοντας παντελή άγνοια των μεγάλων γεωπολιτικών προκλήσεων, πολυσύνθετων διεθνών προβλημάτων και χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις ακόμη και της πιο αναγκαίας, της ξένης γλώσσας.

Στις επικείμενες εθνικές εκλογές, εντός ολίγων μηνών, καλά θα είναι να σκεφτούμε σοβαρά ποιους θα επιλέξουμε να μας εκπροσωπήσουν, γιατί οι απαιτήσεις της χώρας είναι μεγάλες και η διαχείριση τους δύσκολη. Προσωπική μου άποψη, η επαναφορά της λίστας για την Ευρωβουλή, για να μην ξαναγίνουμε πρωτοσέλιδα στον Διεθνή Τύπο.

 

Τα γεγονότα, τα γεγονότα, θα δείξουν τον νικητή των εκλογών. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Τα γεγονότα, τα γεγονότα αγαπητέ μου», είναι μια φράση που αποδίδεται στον Μακ Μίλαν, πολιτικό που διετέλεσε και Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το τι φοβάται στις εκλογές.

Στην εποχή μας τα έκτακτα γεγονότα είναι πλέον  ρουτίνα. Ποιος περίμενε τον καταστροφικό σεισμό στην Τουρκία, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές.

Ποιος περίμενε να «σκάσουν» οι ειδήσεις όπως υποκλοπές, πλειστηριασμοί, κόκκινα δάνεια, ακρίβεια, διάφορα καλάθια νοικοκυριού και όλα αυτά σε λιγότερο από έναν χρόνο πριν από τη λήξη της συνταγματικής θητείας της κυβέρνησης.

Τα προεκλογικά αφηγήματα των κομμάτων, αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Μέρα με τη μέρα. Και σίγουρα θα έχουμε και άλλες "φρέσκες" ειδήσεις που θα κυριαρχήσουν την προεκλογική περίοδο που ξεκίνησε πριν ακόμη γίνουν οι τελικές ανακοινώσεις για την ημερομηνία. Κανείς δεν ξέρει ποια και πόσα ακόμη γεγονότα θα δουν το φως της δημοσιότητας, πιθανόν και άκρως απρόβλεπτα γεγονότα, που θα δράσουν ως καταλύτης, στο αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών, διαψεύδοντας τις δημοσκοπικές προβλέψεις και σταθερές, των προηγούμενων τεσσάρων ετών.

Σε μια κοινωνία που κινδυνεύει να αποφορτιστεί εντελώς, λόγω των πολλαπλών κρίσεων, με διχαστικά και συνάμα απειλητικά φαινόμενα, τα γεγονότα θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο, την τελευταία στιγμή της ψήφου, τροφοδοτώντας με πολιτική μισαλλοδοξία πολιτικούς και πολίτες.

Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, που ψηφίστηκε από την σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, όταν ήταν κυβέρνηση, δίνει πολλές ευκαιρίες για μια προεκλογική περίοδο με «κραυγές» ανατριχίλας από κάποια νέα στελέχη των κομματικών ψηφοδελτίων, που έτσι πιστεύουν ότι θα ξεχωρίσουν.

Ύβρεις, αντεγκλήσεις, φωνασκίες και βρώμικα παιχνίδια μέσα από τα social media.

Ακούμε για επαναφορά της δημοκρατίας, με τον ήρεμο ή τον άγριο τρόπο. Διαβάζουμε για απειλές και καταδίκες των διεφθαρμένων πολιτικών και βλέπουμε ομιλίες, για εξέγερση που δεν θα είναι αναίμακτη ή για να κλείσουμε τις τηλεοράσεις γιατί θα φέρουν μεγάλη καταστροφή.

Και είμαστε ακόμη τρεις μήνες πριν από τις εκλογές. Φανταστείτε τι θα γίνει τις τελευταίες ημέρες, πριν στηθούν οι κάλπες, ή όταν έρθει η ώρα και μετρηθούν οι ψήφοι κι αν θα γίνει το αποτέλεσμα αποδεκτό.

Μπορεί μέσα στα τέσσερα χρόνια να έχουν συμβεί γεγονότα πρωτόγνωρα, αλλά να ωχριούν μπροστά στα γεγονότα που πιθανόν να συμβούν. Σε μια έντονη προεκλογική περίοδο, όπως αυτή που διάγουμε, αναμένονται πολλά και ενδιαφέροντα γεγονότα που θα επηρεάσουν το εκλογική αποτέλεσμα.

«Από το ποτήρι μέχρι τα χείλη πολλά γίνονται» σύμφωνα με μια αρχαία παροιμία από περιστατικό με δούλο του αργοναύτη Ανταίου. Πολλά απρόοπτα μπορεί να συμβούν μέχρι να τελειώσει κάτι. Οψόμεθα.

 

Αυτοδιοικητικές εκλογές. Τροφή για σκέψη. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, τον Οκτώβριο, θα προσπαθήσουμε να ιεραρχήσουμε, να διακρίνουμε, τα κριτήρια επιλογής ψήφου για την εκλογή των νέων αυτοδιοικητικών αρχόντων, πενταετούς θητείας και με βάση το νέο εκλογικό σύστημα, της ενισχυμένης αναλογικής και την εκλογή τους από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό 43%.

Κι ας ξεκινήσουμε την αξιολόγηση των κριτηρίων, από το κατά πολλούς, περισσότερο δυνατό κριτήριο της κομματικής επιλογής. Το γνωστό μας κριτήριο του «χρίσματος», γύρω από το οποίο κάποτε «σφάζονταν» ποιος θα το πάρει. Σήμερα δίνεται μόνο σε δυο-τρεις περιπτώσεις μεγάλων Δήμων ενώ σε πολλές εκλογικές περιφέρειες, αποτελεί «ασήκωτο βαρίδι».

Στις νέες αυτοδιοικητικές εκλογές, αν συνεχιστεί ο σημερινός πολιτικά ασταθής και κατακερματισμένος συσχετισμός των κομματικών δυνάμεων και η αποϊδεολογικοποίηση των λεγομένων "απολιτίκ" ψηφοφόρων, ακόμα και η κατά περίπτωση κομματική «στήριξη», πιθανόν να έχει αρνητικό πρόσημο.

Το άλλοτε αποτελεσματικό κριτήριο της επανεκλογής αυτοδιοικητικών αρχόντων, βάσει της αποτελεσματικότητας και συνέπειας προεκλογικών υποσχέσεων και έργων, δεν είναι ισχυρό κριτήριο και για λόγους διετούς αποχής έργων, λόγω πανδημίας αλλά και της μείωσης των εσόδων από την κεντρική διοίκηση. Μοναδική σανίδα σωτηρίας τα έργα «βιτρίνας» και οι έκτακτες προσλήψεις, ένα χρόνο πριν από τις εκλογές.

Σε πολλές περιοχές η εμπιστοσύνη των πολιτών σε όσους κατέχουν την εξουσία είναι στο ναδίρ και η επανεκλογή θα είναι μια δύσκολη εξίσωση με πολλούς αγνώστους.

Τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών, που προηγούνται των αυτοδιοικητικών, είναι μια πραγματική «σπαζοκεφαλιά», για τον τρόπο επηρεασμού της εκλογής τοπικών αρχόντων, με κυριότερο άγνωστο την αποχή από τις κάλπες. Είναι οι πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές που δεν θα υπάρξει «μήνυμα» το βράδυ των αποτελεσμάτων στην όποια κυβέρνηση υπάρχει. Αποστολή "μηνύματος" θα υπάρξει μόνο την πρώτη Κυριακή των εθνικών εκλογών.

Για πολλούς φαίνεται ελκυστικό το πρόταγμα «ανεξάρτητος υποψήφιος», αλλά δυστυχώς έχει αποδειχθεί, ότι δεν αρκεί για την εκλογή.

Το κριτήριο της προσωπικότητας και του κύρους του υποψηφίου, σε συνδυασμό με την ομάδα των συμβούλων, το μελετημένο πρόγραμμα και το προεκλογικό αφήγημα, είναι τα πιο σημαντικά κριτήρια, που απαιτούν να γνωρίζουν οι πολίτες, για να δώσουν την ψήφο τους..

Ο ιδανικός αυτοδιοικητικό συνδυασμός πρέπει να εμπνέει εμπιστοσύνη, να έχει όραμα και να βρίσκεται πάντα δίπλα στον πολίτη.

Στις παλαιότερες εποχές, η ανάδειξη των αυτοδιοικητικών αρχόντων, προέκυπτε από την κεντρική πολιτική σκηνή, σήμερα ο μηχανισμός αυτό πέρασε στα χέρια των ψηφοφόρων. Χρειάζεται έγκαιρη και σωστή προετοιμασία, ακολουθώντας της επιταγές του καιρού μας και τις συμβουλές των ειδικών της επικοινωνίας.

Αυτοδυναμία, συμπλήρωμα, ή προοδευτική συμμαχία; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το κλασικό τρίπτυχο της εκλογικής επιτυχίας για ένα πολιτικό πρόσωπο, είναι να έχει μια χαρισματική υποψηφιότητα, ισχυρή πολιτική και οικονομική στήριξη και ένα λαμπερό χαμόγελο, δίκην, μοντέλου οδοντόκρεμας. Το μόνο το οποίο θα προσέθετα είναι να έχει και τύχη. Γιατί χωρίς τύχη, τα πάντα ακυρώνονται. Τα ίδια ισχύουν και για ένα πολιτικό κόμμα.

Ζούμε σε μια εποχή πολλών και μεγάλων κρίσεων και σοβαρών απειλών, διεθνών και εθνικών. Ζούμε στην εποχή των αναγκών, για ασφάλεια και επιβίωση από την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια, μέχρι και την ανασφάλεια από την επιθετικότητα της γείτονος χώρας.

Προς το παρόν, η κοινωνία μας στέκεται όρθια και η οικονομία μας, παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις δυσμενείς διεθνείς εξελίξεις, παραμένει σταθερά δίπλα στις δοκιμαζόμενες οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, χάρη στις παροχές, τα επιδόματα και τις άλλες οικονομικές διευκολύνσεις που δίνονται από τους έχοντες την εξουσία. Σύμφωνα με τις δηλώσεις ξένων ηγετών, η χώρα μας συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες, με την μεγαλύτερη οικονομική στήριξη, τα τελευταία χρόνια των κρίσεων, της επιδημίας και της ενεργειακής κρίσης, στους πολίτες της.

Απομένουν μόνο δύο με τρεις μήνες για να στηθούν οι κάλπες των εθνικών εκλογών.

Τα διλήμματα των πρωταγωνιστών μονομάχων, έχουν ήδη τεθεί. Ανανέωση της εμπιστοσύνης, κυβερνησιμότητα, σταθερότητα και ανάπτυξη από το κυβερνών κόμμα, εν ονόματι του έργου του και δημοκρατία ή εκτροπή από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λόγω των παρακολουθήσεων. Συνθήματα και διλήμματα που έχουν έντονα  προσωποποιηθεί, με ακραία πόλωση, τοξικότητα, καταστροφολογία, κίνδυνο κατάλυσης δημοκρατίας, επιστροφή στο "αμαρτωλό" παρελθόν, διχασμός και ασυνεννοησία.

Σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα οι πολίτες ενδιαφέρονται περισσότερο για τα απλά, καθημερινά πράγματα και τα ορίζουν με σαφήνεια. Απαιτούν καθαρές απαντήσεις για τον τρόπο επιβίωσης τους, από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση, την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας και τα  έντονα προβλήματα κλιματικής αλλαγής, προβλήματα που συγκλονίζουν συθέμελα την κοινωνία.

Δεν ενδιαφέρονται, στην πλειοψηφία τους, για την αυτοδυναμία το ενός ή για την προοδευτική διακυβέρνηση του άλλου. Αυτό απαντάνε οι πολίτες, στις δημοσκοπήσεις.

Απορρίπτουν την τυφλή πόλωση, τις κοκορομαχίες και τις εκάστοτε εργαλειοποιήσεις των κομμάτων με θέματα δικαιοσύνης,  πατριωτισμού, το καλάθι του νοικοκυριού, και για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, της πρώτης κατοικίας.

Ο ρεαλισμός των επιδομάτων και ο λαϊκισμός των άκρατων υποσχέσεων, αναμένεται να κυριαρχήσουν πιο έντονα στην προεκλογική περίοδο, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αδιέξοδα και εκλογικά και οικονομικά.

Μέσα σε αυτό το εκλογικό σκηνικό, οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν και πάλι το μάρμαρο, αν οι επιλογές τους δεν είναι σαφείς και ξεκάθαρες.

Αυτοδυναμία, συμπλήρωμα, ή προοδευτική συμμαχία; Οψόμεθα!

Νέοι και Αναποφάσιστοι, το εκλογικό ζητούμενο των πολιτικών κομμάτων! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ- Επικοινωνιολόγου

Οι δύο βασικές δεξαμενές αλίευσης ψήφων από τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας και όχι μόνο,  είναι οι νέοι ψηφοφόροι και οι ευρισκόμενοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπικές έρευνες, στην "γκρίζα" ζώνη. 

Οι λεγόμενοι αναποφάσιστοι που θα αποφασίσουν, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές  η πάνω από την κάλπη αρκετές φορές.  Παρά το γεγονός ότι τα πολιτικά κόμματα επιστρατεύουν τη γνωστή σε όλους μας  στρατηγική της ακραίας πόλωσης, ο αριθμός των αναποφάσιστων ψηφοφόρων παραμένει υψηλός  και δείχνει ότι υπάρχει ένα σημαντικό ακροατήριο, που μπορεί να διαμορφώσει το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. 

Σύμφωνα με τις δημοσκοπικές εταιρείες, το μεγαλύτερο ποσοστό των αναποφάσιστων στις εκλογές του 2019, ψήφισε το ΚΙΝΑΛ και το μικρότερο τον ΣΥΡΙΖΑ.  Στις επικείμενες εθνικές εκλογές, οι εκροές από τους ψηφοφόρους του 2019 της Νέας Δημοκρατίας, φαίνεται ότι κατευθύνονται στην "γκρίζα" ζώνη, στην αδιευκρίνιστο ψήφο και δεν πάνε σε άλλο πολιτικό κόμμα.

Αποτέλεσμα, με μία σωστή επικοινωνιακή στρατηγική όπως το "άνοιγμα" στις ανάγκες  και τα ζητούμενα της νεολαίας, για κοινωνική κατοικία, επιδότηση φοιτητικής εστίας,  διευκολύνσεις ενοικίασης και άλλα, μπορεί να κάνουν πιο εύκολη την επαναπροσέγγιση και επαναφορά τους.

Σύμφωνα και πάλι με τις έρευνες αλλά και από τις εκτιμήσεις γνωστών πολιτικών αναλυτών,  το μεγαλύτερο μέρος των αναποφάσιστων ψηφοφόρων, τοποθετούνται στο χώρο της κεντροαριστεράς.  Είναι οι λεγόμενοι προοδευτικοί ψηφοφόροι. 

Με σωστή στρατηγική προσέγγιση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης,  που ανήκουν στον προοδευτικό χώρο, έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν τα ποσοστά τους,  διεκδικώντας μεγαλύτερο μερίδιο του προοδευτικού χώρου.  Ακόμη κι αν ξεκινάνε από μονοψήφια ποσοστά, μπορούν να φτάσουν σε "υψηλά διψήφια".  Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στους αναποφάσιστους της γενιάς Generation Z, ηλικίας 17 έως 25 ετών,  λόγω της έλλειψης ιδεολογικών στεγανών και παντελούς αδιαφορίας, για την έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

 Ένα μεγάλο ποσοστό των νέων, που θα έρθει να προστεθεί στο αναμενόμενο υψηλό ποσοστό της αποχής, από τις κάλπες.  Ο τομέας του πολιτισμού, τα διάφορα φεστιβάλ και οι στοχευμένες παροχές αποτελούν  τα "κλειδιά" στη διεκδίκηση ενσωμάτωσης των νέων στα πολιτικά κόμματα. 

Η γυναικεία συμμετοχή καθώς και θέματα ισότητας των δύο φύλων και τα ανθρώπινα δικαιώματα, παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόθεση ψήφου των νέων ηλικιών.

 Εκείνο που σίγουρα διαφεύγει από τις στρατηγικές των κομμάτων, είναι η εκπεφρασμένη άποψη των νέων και εδραιωμένη  πεποίθηση τους ότι η ψήφος τους δεν παίρνετε στα σοβαρά από τους πολιτικούς, την επομένη των εκλογών!

Άρα, γιατί να πάνε να ψηφίσουν όταν τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει!

 

Η εποχή των διλημμάτων. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Πέρασαν κοντά πενήντα χρόνια από τότε που διατυπώθηκε το πρώτο της μεταπολίτευσης  πολιτικό δίλημμα, η ιστορική φράση που αποδίδεται στον αείμνηστο Μίκη Θεοδωράκη, η γνωστή «Ή ο Καραμανλής ή τα τανκς».

Μια φράση διλημματική που έμελλε να γίνει ιστορική, αλλά και να αποκτήσει διαστάσεις μύθου αλλά και πολλούς μιμητές. Ήταν μια φράση που παρ’ όλες τις ιδεολογικές καταβολές του δημιουργού της, έφερε τους πολίτες προ των ευθυνών τους και διαμόρφωσε το εκλογικό αποτέλεσμα, δίνοντας παράλληλα μια συντριπτική νίκη στον τότε αρχηγό της νεοσύστατης Νέας Δημοκρατίας.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την μεταπολίτευση μέχρι στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, τα πολιτικά διλήμματα δεν έλειψαν από την επικοινωνία των πολιτικών μας κομμάτων.Άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι.

Διανύουμε μια χρονιά πολλαπλών εκλογών, Εθνικών και Αυτοδιοικητικών και στο πρώτο εξάμηνο του ερχόμενου έτους και των Ευρωεκλογών και αναμένεται ότι τον πρώτο λόγο θα έχουν τα πολιτικά διλήμματα, άλλοτε με αντίκρισμα στην πραγματικότητα και άλλοτε απλώς τεχνητά διλήμματα που θα αφορούν ελάχιστους πολίτες η και κανέναν. Το πώς θα εισπραχθούν από τους πολίτες, αν θα γίνουν πιστευτά, αν θα διαμορφώσουν θετικό, για το πολιτικό κόμμα, κλίμα θα φανεί στις κάλπες, στο αποτέλεσμα.

Σε κάθε προεκλογική περίοδο «χτίζονται» προεκλογικές καμπάνιες βασισμένες σε μια διλημματική περιγραφή της επόμενης ημέρας της κάλπης, για τους πολίτες. Τι θα τους συμβεί.

Πολλές φορές το δίλημμα είναι και το μοναδικό προεκλογικό αφήγημα ενός πολιτικού κόμματος ή αυτοδιοικητικού συνδυασμού. Για τους ειδικούς στην επικοινωνία, η επιλογή ενός ρεαλιστικού και εύπεπτου εκλογικού διλήμματος, θα δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα και μπορεί να αποβεί το βασικό όπλο της νίκης ενός πολιτικού φορέα. Αρκεί το δίλημμα να είναι ξεκάθαρο, σαφές, να στοχεύει στα ζητούμενα του ψηφοφόρου πολίτη και να πιάνει τον σφυγμό της κοινωνίας.

Μια πολιτική δύναμη που βρίσκεται στην εξουσία,  μονόδρομη στρατηγική της είναι η θετική ατζέντα προβολής των πεπραγμένων και κάποια διλήμματα που αφορούν το αύριο των πολιτών, όπως «σταθερότητα ή αστάθεια» ή «μπροστά ή πίσω» και άλλα συναφή.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν σαν βάση τη στρατηγική της άρνησης απέναντι στα πεπραγμένα και διλήμματα ιδεολογικά, ηθικά, κινδυνολογία θεσμών ακόμα και δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα παραδείγματα πολλά, αν ανατρέξουμε σε καμπάνιες προηγουμένων εκλογικών εκστρατειών.

 

Τα σωστά πολιτικά διλήμματα προσδιορίζουν πάντα το μετεκλογικό μέλλον των ψηφοφόρων στη βάση των αντιθέσεων. Μαύρο ή άσπρο, ανάπτυξη ή χρεοκοπία. Ήδη έχουν εμφανιστεί τα πρώτα λάιτ πολιτικά διλήμματα των κομμάτων. Το παιχνίδι των νέων διλημμάτων θα ανάψει οσονούπω!

 

Η στρατηγική των "δύο κόσμων" και του "σκληρού ροκ", δεν αρκούν. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Τα πεζά καθημερινά πράγματα είναι αυτά, που θα αποτελέσουν το πρωταρχικό κριτήριο επιλογής των πολιτών, στην ερχόμενη εκλογική αναμέτρηση των εθνικών εκλογών.

Στο εκλογικό αποτέλεσμα θα παίξει μικρό η μεγάλο  ρόλο και πάλι, η αποστροφή που προκαλεί ο θεωρούμενος υπεύθυνος της κρίσης παρά ο έρωτας  για τον διάδοχο του, στην ηλεκτρική καρέκλα της εξουσίας.

Το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της κάλπης αφορά το αύριο της ζωής και των παιδιών μας. δεν αποτελεί ανασχετικό παράγοντα  της εκτόνωσης, θυμού και νεύρων, για πολλούς ψηφοφόρους. Η ενόχληση για την οικονομική δυσκολία σβήνει όλα τα άλλα θέματα που μπορεί να θεωρηθούν υπεύθυνα, πέραν των αρμοδίων, όπως η διεξαγωγή του πολέμου, η ενεργειακή κρίση, η πανδημία, το πρόβλημα του πληθωρισμού και άλλα. Πολλές φορές οι πολίτες βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν η τους δείχνουν και όχι αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Όμως τελευταία, ένα σημαντικό κομμάτι των σκεπτόμενων ψηφοφόρων, κατανοεί ότι τα προβλήματα που ταλανίζουν τις κοινωνίες είναι πολύπλοκα και δεν υπάρχουν εύκολες και μαγικές λύσεις. Να δούμε αν θα το θυμηθεί στην κάλπη!

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ένα άλλο  ποσοστό πολιτών, που θα σαγηνευτεί και πάλι από τον άκριτο λόγο των λαϊκιστών, που επενδύουν στη στρατηγική του «σκληρού ροκ» όσο οδεύουμε προς τις κάλπες.

Ένα «σκληρό ροκ» που θα συνοψίζεται σε δύο σκέλη. Το ένα των υποκλοπών και το έτερο της ακρίβειας, με συνοδευτικά τη διάλυση των θεσμών και της υγείας, της σήψης και παρακμής της δημοκρατίας στο σύνολο της.

Το σύνολο της αντιπολίτευσης με ρητορικές υπερβολές των στελεχών της, με τοξικότητα, με υψηλούς τόνους στην επικοινωνία και μέσα σε ένα πολιτικό κλίμα έντασης και εχθροπάθειας, θα προσπαθήσει να συμπυκνώσει όλη τη στρατηγική «εξόδου» για το κυβερνητικό κόμμα, με το σύνθημα "Φύγετε"!

Με την προεκλογική στρατηγική του «σκληρού ροκ», ίσως να πείσουν αρκετούς από τους «στρατευμένους» ψηφοφόρους τους, όμως δεν φαίνεται να μπορούν να πείσουν τους μετριοπαθείς, τους ανένταχτους ψηφοφόρους όπως φαίνεται και από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις. Τους πολίτες που δεν τους αρέσει ο θόρυβος και οι κοινωνικές αρρυθμίες.

Η στρατηγική της ψήφου διαμαρτυρίας, οργής και θυμού με παράλληλη αποστολή μηνύματος, σε μια εποχή με παγκόσμιες τρομακτικές δυσκολίες , είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί αποτελεσματική.

Με πολύ απλά λόγια, για όσους γνωρίζουν από πολιτική επικοινωνία, η επιλογή των πολιτών θα εξαρτηθεί από τις ρεαλιστικές λύσεις που θα προτείνουν τα πολιτικά κόμματα στα οξυμένα προβλήματα. Τα "αντί" μέτωπα που διχάζουν τους πολίτες, τους κούρασαν και δεν αρκούν να δώσουν την προεκλογική νίκη.

Η κρίση και η ενεργειακή ακρίβεια, παίζουν σπουδαιότερο ρόλο στα μεσαία και λαϊκά στρώματα από τις παρακολουθήσεις, τη διαφθορά, τον κίνδυνο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Ας το λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι έχοντες την ευθύνη χάραξης της προεκλογικής στρατηγικής των πολιτικών κομμάτων.

Ήρθε η ώρα για νέα πρόσωπα στη Βουλή και στην Αυτοδιοίκηση. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Καλή φώτιση να έχουμε στην επιλογή των προσώπων που θα κοσμήσουν τα ψηφοδέλτια πολιτικών κομμάτων και αυτοδιοικητικών παρατάξεων, στις εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στον χρόνο που διανύουμε.

Το κυριότερο κριτήριο στην επιλογή των προσώπων από τους πολίτες είναι η αναγνωρισιμότητα ενώ μικρότερη σημασία έχουν η ικανότητα του υποψηφίου και η προσωπικότητα του.

Μια από τις παθογένειες του εκλογικού σώματος είναι να ψηφίζονται «νούμερα», υποψήφιοι που έχουν την ικανότητα να φέρνουν «νούμερα» τηλεθέασης σε τηλεοπτικά προγράμματα. Οι έχοντες την ευθύνη κλεισίματος προσώπων σε ένα πάνελ τους προτιμούν, γιατί ξέρουν ότι με τις φωνασκίες και τις ύβρεις τους, θα καθηλώσουν το τηλεοπτικό κοινό στους καναπέδες. Και θα δώσουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης!

Ανάμεσα σε όλα τα κριτήρια επιλογής, «σταυρώματος» ενός υποψήφιου,  τα πλέον δυνατά «όπλα» ψηφοθηρίας είναι, ένα γνωστό οικογενειακό όνομα ή ακόμη και κάποιο έργο που μπορεί να έχει αφήσει κάποιος από το γενεαλογικό του δέντρο, με τα πλούσια πολιτικά φυλλώματα, που για κάποιους «αδιευκρίνιστους» λόγους ο ψηφοφόρος πρέπει να πιστέψει πως ο επίγονος του, είναι ικανός συνεχιστής.

Φυσικά υπάρχουν περιπτώσεις που κληρονόμοι μεγάλων ονομάτων μεγαλούργησαν προς δόξα των προγόνων τους, αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Δυστυχώς, η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα συμπτώματα της γενικότερης νόσου του πολιτικού μας συστήματος αν και αρκετές φορές έχουν συνδεθεί με φαινόμενα διαφθοράς στην πολιτική. Σε όλες τις περιπτώσεις ένα «βαρύ» οικογενειακό όνομα ανοίγει τον πολιτικό δρόμο πιο εύκολα στον κληρονόμο, αλλά για κάποιους στη συνέχεια αποδεικνύεται "βαρίδι"!

Μια ακόμη περίπτωση τρόπου επιλογής των πολιτικών, από τους πολίτες, είναι η αναγκαστική συμμετοχή υποψηφίων πολιτικών, του κομματικού σωλήνα, υποψήφιοι με κομματικές ρίζες μακρόβιες, στα ψηφοδέλτια.

Όμως τα πράγματα,τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι έχουν αλλάξει.

Οι ψηφοφόροι σε μεγάλη πλειοψηφία, έχουν την ωριμότητα να κρίνουν τον ταγό τους όχι από τις γνωριμίες, τα τηλεοπτικά παράθυρα, τα κλειστά κομματικά κλαμπ και τα φυτώρια «γόνων» και «επιγόνων». Αδιαφορεί ο σημερινός ψηφοφόρος στις εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές για τη "χρυσόσκονη" του υποψήφιου. Ζητά απεγνωσμένα να εμπιστευτεί τον υποψήφιο που θα έχει το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες να τον βγάλει από το τέλμα που βιώνει καθημερινά.

Χόρτασε από λόγια και υποσχέσεις. Ισχύει για την επιλογή κάθε υποψήφιου η γνωστή ρήση. πέραν από άλλους παράγοντες, "άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια". Η αποτελεσματικότητα και η συνέπεια λόγων και έργων.

Ο υποψήφιος πολιτικός που θέλει να κερδίσει την προτίμηση των πολιτών, θα πρέπει να προβάλει εκτός από το προσωπικό και πολιτικό του προφίλ και το «ενεργειακό» προφίλ του.

Για ποιους λόγους να προτιμηθεί από τους ψηφοφόρους. Τι ακριβώς θα πρέπει να περιμένουν οι πολίτες αν εκλεγεί. Το ενεργειακό προφίλ είναι ένας νέος όρος, ένα νέο κριτήριο επιλογής ενός πολιτικού προσώπου, μετά από προσωπική μου πολυετή εμπειρία και παρατήρηση, του τρόπου επιλογής των πολιτών! Σε επόμενο άρθρο μου θα δώσω παραδείγματα τρόπου χρήσης του ενεργειακού προφίλ ενός υποψηφίου για την Ευρωβουλή, Βουλή και Αυτοδιοίκηση.

Όσο για τους «γυρολόγους» των πολιτικών κομμάτων, θα πρέπει σε αυτές τις εκλογές να πάρουν μια και καλή, την τελική απάντηση, από τους πολίτες. Τέρμα στις «κωλοτούμπες» για λόγους πολιτικής επιβίωσης. Οι πόρτες κλείνουν γι αυτούς.

Ήρθε η ώρα για νέα πρόσωπα στη Βουλή και στην Αυτοδιοίκηση.

Στο χέρι μας είναι !

 

Όλοι Μαζί και την νέα χρονιά, για την Ελλάδα μας! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

Καλή  χρονιά ,αλλά με όλα τα θέματα, εσωτερικά και εξωτερικά ανοιχτά. Από ημερομηνία εκλογών, εξέλιξη πανδημίας, ακρίβεια, και εθνικά θέματα. Ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα, ποιος θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Κυριάκου, έχοντας απέναντι του τον «άρπαγα» γείτονα να ορέγεται ένα θερμό επεισόδιο, αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα; Ποιος θα πατήσει πρώτος τη σκανδάλη, και θα πέσει στην παγίδα της έκθεσης στον διεθνή παράγοντα, αλλά και σε μια σύρραξη, με άγνωστα αποτελέσματα;

 

Ο γείτονας με ανοιχτά πολεμικά θέματα και σε άλλες περιοχές, δεν τον ανησυχεί ιδιαίτερα για την έκβαση της μάχης. Αν κερδίσει, θα ανέβουν τα ποσοστά δημοφιλίας στο εσωτερικό του και θα μας σύρει στη Χάγη, για διαπραγματεύσεις στις οποίες θα φέρει όλα τα θέματα – διεκδικήσεις που κατά καιρούς επιδιώκει. Αν χάσει, που θα χάσει, θα βρει τρόπο να τα «μπαλώσει» και θα επιτεθεί σε έναν από τους πολλούς στόχους που εποφθαλμιά. Κάποιο νησί μας θα την πληρώσει τη νύφη, της ήττας.

 

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, για την κυβέρνηση, που άλλοτε προβάλλει τα δώδεκα μίλια και άλλοτε τα έξι. Ούτε λάστιχο να ήταν. Στόχος να αποφύγουμε την στρατιωτική εμπλοκή, να ενεργοποιήσουμε τον διεθνή παράγοντα, που φαίνεται να κωφεύει, για τους δικούς του λόγους και να προσπαθούμε να κερδίσουμε χρόνο, παίζοντας «κατενάτσιο» στις προκλήσεις του αδηφάγου γείτονα. Άλλωστε είμαστε και σε προεκλογική περίοδο.

 

Ένα σύστημα πολιτικής στρατηγικής, που δεν έχει πολλά περιθώρια χρόνου όπως το «κατενάτσιο» στο ποδόσφαιρο, που έχει όριο λήξης το ενενήντα. Αν ένα από τα πλοία υπερβεί τα εσκαμμένα των κόκκινων γραμμών, θα πατήσουμε το κουμπί ή θα βρούμε δικαιολογίες που δεν θα πείθουν κανέναν, απλά θα έχει αποφευχθεί μια στρατιωτική σύρραξη και θα συνεχίζουμε τις διπλωματικές πιέσεις.

 

Χρειάζεται σύνεση, ψυχραιμία και συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων. Δεν χωράνε διχογνωμίες, διχασμοί και διαιρέσεις σε πατριώτες και μη. Αν αναγκαστούμε να πατήσουμε το κουμπί, παρά τις προθέσεις μας, θα πρέπει να το πατήσουμε όλοι μαζί, πολιτικά κόμματα και λαός. Διαφορετικά, θα μιλάμε και θα διαβάζουμε για ένα νέο «ιστορικά ατυχή πόλεμο», μετρώντας αμέτρητες καταστροφές, πιθανή απώλεια εδαφών και  χιλιάδων Ελλήνων πολιτών.

 

Πολλές φορές, σε δύσκολες αποφάσεις, οι κυβερνήσεις αφουγκράζονται δημοσκοπήσεις ή ακόμη και αναρτήσεις της κοινής γνώμης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως, κυβερνήτης δεν είναι ούτε το twitter ούτε το Facebook. Κυβερνήτης είναι ένας εκλεγμένος ηγέτης, που θα πάρει τις αποφάσεις μελετώντας τις στρατιωτικές δυνατότητες της χώρας απέναντι στον φωνακλά Ερντογάν. Με νηφαλιότητα, ψυχραιμία και σύνεση, «διαβάζοντας» πολύ καλά τις στρατιωτικές  δεξιότητες του αντιπάλου και καταστρώνοντας στρατηγική νίκης, αν υπάρξει ανάγκη.

 

Φυσικά, ο πατριωτισμός της κοινής γνώμης είναι το «καύσιμο», η ύλη που απαιτείται για την αποτελεσματικότητα κάθε πολεμικού εγχειρήματος. Αρκεί, και στην κοινωνία να επικρατούν οι λογικές φωνές και όχι οι φωνές των πολεμοκάπηλων. Οι ένδοξες σελίδες του πολεμικού πρόσφατου παρελθόντος μας, γράφτηκαν πάντα με το μελάνι της ενότητας.

Αντίθετα οι μαύρες σελίδες είχαν τη σφραγίδα της διχόνοιας και της «άτσαλης» πολεμικής προπαρασκευής.

Σύγκρουση ή συμβιβασμός; Ούτε ψύλλος στο κόρφο του, σε όποιον πέφτει αυτό το δίλημμα. Οι υπερφωταγωγημένες ειδήσεις των Μέσων ενημέρωσης, με τον φακό του  άκρατου πατριωτισμού, σβήνουν πολύ γρήγορα όταν έρχονται απέναντι στην ανάγνωση της πραγματικότητας. Στην τύχη μας είναι να έχουμε γείτονα έναν σουλτάνο, έναν αυτοκράτορα που θέλει να γίνει κατακτητής ως άλλος Μεγάλος Τζεκίνγκ Χαν, ρυθμιστής στην παγκόσμια σκακιέρα, χωρίς όμως ίχνος ηθικής. Όσο μας αφορά πλανάται πλάνην οικτράν.

Αρκεί να είμαστε όλοι Μαζί στην νέα χρονιά, ανεξάρτητα από την διαφαινόμενη προεκλογική ένταση! Μιλάμε για την  ακεραιότητα της Ελλάδας μας!

 

Η “τσαλακωμένη” εικόνα ενός πολιτικού προσώπου, "ισιώνει"; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

Πολιτική και σκάνδαλα. Σεξ και πολιτική. Χρήμα και πολιτική .Πολιτικά σκάνδαλα, κάθε είδους, "σφραγισμένα" σε συρτάρια. Λέξεις συχνά συνυφασμένες στα εξώφυλλα εφημερίδων, περιοδικών και στους τίτλους των ειδήσεων στα ηλεκτρονικά μέσα. Έκτακτες ειδήσεις στο διαδίκτυο. Τι μπορεί να πάει «στραβά» στην καθημερινότητα ενός πολιτικού; Τα πάντα.

Από απροσεξία, από αμέλεια, από υπέρμετρο εγωισμό, από ατυχία, από, από,  από...

Από εκατοντάδες αιτίες. Την κάθε είδους αποκάλυψη ακολουθεί ο πανικός και τις περισσότερες φορές η παραίτηση ή η περιθωριοποίηση στα αζήτητα της πολιτικής σκηνής. Η πολιτική ειλικρίνεια και το θάρρος ανάληψης της ευθύνης σπανίζουν. Πάντα ακολουθούν ,σιωπή και μισές αλήθειες!

Οι απειλές για την εικόνα ενός δημόσιου προσώπου προέρχονται από διάφορα μέτωπα, λασπολογία, ανταγωνισμός ή ακόμα και κάποιος λανθασμένος χειρισμός από την πλευρά του, με αποτέλεσμα να πιαστεί με τη "γίδα" στην πλάτη!.
Μια κρίση αρνητικής δημοσιότητας, μια «στραβή στη βάρδια», όπως ελέχθη, μπορεί να βλάψει την εικόνα του πολιτικού και να δώσει προβάδισμα στους ανταγωνιστές του, αμηχανία στους υποστηρικτές του και να προκαλέσει το λεγόμενο «boomerang  effect», επηρεάζοντας ακόμη και τους ουδέτερους ψηφοφόρους.

Ανεξάρτητα από το τέλος της κάθε κρίσης, πανδημία, πλημμύρες, φωτιές, σεισμοί, ροζ και οικονομικά σκάνδαλα, η πρόληψη και η άμεση αντίδραση του δημόσιου προσώπου μπορεί να αποβεί ακόμα και θετική για την εικόνα του. Οι κρίσεις απαιτούν συντονισμό και γρήγορα αντανακλαστικά.
Στις μέρες μας, οι κρίσεις αποτελούν περισσότερο μια πραγματικότητα παρά μια κακή είδηση  ή μια στραβή στη βάρδια.

Αυτό θα πρέπει κάθε δημόσιο πρόσωπο να το ακολουθεί, και να συνειδητοποιήσει ότι με κατάλληλο σχεδιασμό, είναι δυνατόν να μετατρέψει την αρνητική πλευρά της κρίσης, σε θετική. Μια κρίση είναι ένας «κίνδυνος» και μια «ευκαιρία» που πρέπει να συνειδητοποιηθεί από κάθε πολιτικό για να διαφυλάξει την πολιτική του πορεία, από τα διάφορα «πλήγματα» που μπορεί να "τσαλακώσουν" την εικόνα του. Μπορεί να "σιδερώσει" την εικόνα του μετά και από την μεγαλύτερη κρίση! Να την "ισιώσει"!

Η συνήθης αμέλεια των πολιτικών, να βάλουν στο κάδρο της πολιτικής τους πορείας και την πιθανότητα να «σκάσει» πρόβλημα, τους βρίσκει παντελώς απροετοίμαστους.
Πώς να διαχειριστούν το πρόβλημα, την αρνητική δημοσιότητα, πως θα ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Πελαγοδρομούν ανάμεσα στις προτεινόμενες συμβουλές από φίλους, γνωστούς δικηγόρους και γενικά ερασιτέχνες της επικοινωνίας.

Τις περισσότερες φορές τα κάνουν χειρότερα λόγω κακού χειρισμού.

Από την αρχή που ο πολιτικός αναλαμβάνει ένα δημόσιο αξίωμα θα έπρεπε να γνωρίζει τα πιθανά είδη κρίσεων, που μπορεί να τον πλήξουν. Και θα έπρεπε να είναι έτοιμος να χαράξει την προσωπική επικοινωνιακή του στρατηγική. Να γνωρίζει, ποια κοινά και με ποια μηνύματα θα πρέπει πρώτα να ενημερωθούν και ποιοι, από την ομάδα του θα αναλάβουν το δύσκολο έργο της επικοινωνίας και με ποια στρατηγική, αμυντική ή επιθετική, εμποδίζοντας μια άσχημη κατάσταση να γίνει χειρότερη.
Στη συνέχεια ακολουθεί ο δρόμος προς την αποκατάσταση της εικόνας του, ακολουθώντας τις συμβουλές «μπαρουτοκαπνισμένων» σε διαχείριση κρίσεων, συμβούλους επικοινωνίας.

Η στρατηγική στη διαμόρφωση των ψηφοδελτίων. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Τα ψέματα τελείωσαν. Οι κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις από το καλοκαίρι, ότι δεν επίκεινται πρόωρες εκλογές έδωσαν τέλος στις διαδικασίες όλων των κομμάτων, να συγκρατήσουν ψηφοδέλτια για να κερδίσουν τους πολίτες. Φτάσαμε στην αρχή του νέου χρόνου και εκλογές θα έχουμε σε λίγους μήνες. Με δεδομένο το γεγονός ότι η εκλογική μάχη θα δοθεί στο χώρο του κέντρου, ξεκίνησαν οι πρώτες αναζητήσεις κεντρώων στελεχών που έχουν τη δυνατότητα να διευρύνουν την επιρροή τους σε μεγάλες ομάδες ψηφοφόρων. Να στελεχώσουν ψηφοδέλτια.

 

Το κόμμα του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, ο σταθερός τρίτος πόλος του πολιτικού σκηνικού και μελλοντικός συνδιαμορφωτής των εξελίξεων, δέχεται τις μεγαλύτερες πιέσεις από τα δύο κόμματα εξουσίας, Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.

 

Τα σημαντικά κεντρώα στελέχη για τα ψηφοδέλτια είναι στο στόχαστρο των δύο μεγάλων κομμάτων. Ακόμη τα κομματικά επιτελεία όλων των κομμάτων, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα ανανέωσης των ψηφοδελτίων με νέα πρόσωπα που θα φέρουν νέους ψηφοφόρους και θα συγκρατήσουν όσους αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη την ανακύκλωση των ίδιων προσώπων. Βέβαια, ο βασικός κορμός κάθε κόμματος παραμένει αταλάντευτα ο ίδιος και πάντα μέσα στις στενές κομματικές γραμμές. Αναπαλαίωση!

Τα λεγόμενα εξωκομματικά στελέχη στελεχώνουν κατά κύριο λόγο τα ψηφοδέλτια Επικρατείας λόγω ευρύτερης αναγνώρισης του πολιτικού, οικονομικού, επιχειρηματικού, κοινωνικού και πολιτιστικού έργου τους. Ποδοσφαιριστές  τραγουδιστές, δημοσιογράφοι δεν προτιμούνται στα Επικρατείας.

Από τα γνωστά σε όλους μας μητρώα στελεχών και από τις λίστες εγγραφής νέων μελών, λίγα πράγματα να περιμένουμε. Το «άνοιγμα» σε νέα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια, είναι επικίνδυνο λόγω αντιστάσεων και αγκυλώσεων, των ήδη υπαρχόντων κομματικών στελεχών. Πέφτει άγριο «ψαλίδισμα» ακόμη και στις επιλογές της ηγεσίας του κόμματος.

Αναταράξεις και αντιδράσεις προκαλούν προβλήματα λίγο πριν την έναρξη της εκλογικής μάχης. Η προσέλκυση νέων ανθρώπων που επιθυμούν να ασχοληθούν με το σπορ της πολιτικής μετατίθεται για μετά τις εκλογές και λίγο πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα για νέα πρόσωπα που θα στελεχώσουν αυτοδιοικητικά ψηφοδέλτια.

Όσον αφορά το ηλικιακό πλαφόν, δεν φαίνεται να αλλάζει κάτι μια και οι παλαιότεροι αρνούνται να «συνταξιοδοτηθούν» όσο οι πολίτες τους ψηφίζουν. Το σύνθημα «τόπο στα νιάτα» είναι για άλλες κατηγορίες επαγγελμάτων.

Από τη στήλη Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με υγεία, αγάπη και αλληλεγγύη!

 

Ποιος είπε… Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος

Ποιος είπε ότι η πολιτική περιορίζεται μόνο σε δείκτες, ελλείμματα, πλεονάσματα, χρέη;

Υπάρχει και ο παράγοντας άνθρωπος.

 

Ποιος είπε ότι το θέμα των υποκλοπών θα παραμείνει «ζωντανό» μέχρι τις εκλογές;

Λίγες ώρες μετά τη σύγκρουση των αρχηγών στο κοινοβούλιο έγινε στροφή στον ευρωπαϊκό χώρο και στα γεγονότα του ευρωκοινοβουλίου.

Άλλαξε άρδην η πολιτική ατζέντα.

 

Ποιος είπε ότι θα μας χαρίζουν λεφτά εσαεί, χωρίς όρους, προϋποθέσεις, ελέγχους και ρήτρες; Απλά δεν θα ξανακούσουμε τη λέξη «μνημόνιο». Θα αντικατασταθεί με νέα λέξη της παγκοσμιοοιημένης οικονομίας. Αναμείνατε!

 

Ποιος είπε ότι θα καταργηθούν τα προσφερόμενα από το κυβερνών κόμμα, «καλάθια» πάσης φύσεως, με τον νέο χρόνο; Ίσως αντικατασταθούν με «τσουβάλια» επιδομάτων λόγω προεκλογικής περιόδου.

 

Ποιος είπε ότι την πολιτική ατζέντα μιας χώρας την καθορίζουν οι κυβερνήσεις ή οι αξιωματικές αντιπολιτεύσεις; Τις περισσότερες φορές καθορίζεται από πολιτικές προσωπικότητες εκτός των εθνικών συνόρων. Ο ξένος παράγοντας που λέμε. Να το έχουμε στα υπόψη λόγω επικείμενων εκλογών.

 

Ποιος είπε ότι αρκούν οι «φίλοι» που έχουμε στα social media, να εκλεγεί ένας υποψήφιος στις εκλογές. Η προσωπική επαφή του υποψήφιου με τον ψηφοφόρο φέρνει τη νίκη στις εκλογές.

 

Ποιος είπε ότι ο λαός θέλει "άρτο και θεάματα" και ξεχνάει τα πάντα; Και επιδόματα έχουμε και Μουντιάλ που άλλοτε θα μας γέμιζαν χαρά, σήμερα σύμφωνα με τις έρευνες, τα βλέπουμε όλα μαύρα, απαισιόδοξα. Η κάθε είδους κρίση, άλλαξε την συμπεριφορά μας. Δεν υπάρχει ελπίδα για το αύριο.

 

Ποιος είπε ότι οι πολιτικοί μας «διάβασαν» σωστά την τελευταία απογραφή; Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κατανομή των εδρών ανά νομό. Η επαρχία ερήμωσε, το δημογραφικό είναι κινούμενη βόμβα, για τις συντάξεις και την εθνική ασφάλεια. Και αυτοί εκεί για τις έδρες...

 

Ποιος είπε ότι η συνεργασία πολιτικών κομμάτων είναι καλύτερη από την αυτοδυναμία;

Όσοι το υποστηρίζουν, εξαπατούν τους πολίτες με την ιδέα των συμμαχιών, λόγω της δικής τους αδυναμία να κερδίσουν την πλειοψηφία. Οι πολίτες γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασίας. Το απέδειξαν και τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών με την απλή αναλογική. Πλήρης ασυμφωνία των παρατάξεων ακόμη και για τα απλά καθημερινά έργα και αποφάσεις  των δήμων.

 

Ποιος είπε ότι όσοι υποψήφιοι "πιάνουν" στασίδι στα πρωινάδικα των τηλεοράσεων έχουν περισσότερες πιθανότητες εκλογής, καλά θα κάνει να δει τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών. Η ταύτιση με τα συστημικά μέσα δεν φέρνει ούτε συμπάθειες ούτε ψήφους.