Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Μπήκαμε για τα καλά σε μια μακρά προεκλογική περίοδο με άγνωστη την ημερομηνία των εκλογών. Μπορεί σε δύο μήνες, 4 μήνες ακόμη και 7 μήνες.

Είναι μια μεγάλη χρονικά προεκλογική περίοδος και σίγουρα θα βαρεθούμε να βλέπουμε καθημερινά να εμφανίζονται γραφήματα για την πορεία των κομμάτων και τις απαιτήσεις των πολιτών σε δημοσκοπήσεις, μαζί με τις προσωπικές απόψεις των δημοσκόπων, που δεν προέρχονται φυσικά, από δημοσκοπήσεις!

Ακολουθούν συγκριτικοί πίνακες, και προβλέψεις για την πρώτη θέση, τα σενάρια συνεργασιών και οι διαβεβαιώσεις ότι ο μεγάλος χρόνος της προεκλογικής περιόδου είναι ό,τι χειρότερο για την οικονομία, τις επιχειρήσεις, τη χώρα.

Οι παρουσιάσεις γίνονται από τους παρουσιαστές των τηλεοράσεων και ακολουθούν οι σχολιαστές, δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι κομμάτων και διάφοροι παρατρεχάμενοι που ενώ η γνώμη τους είναι αδιάφορη, απλά τη λένε!

Απορίας άξιον είναι, η πάντα μόνιμη διαπίστωση ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κερδίζει από τα ποσοστά που χάνει η κυβέρνηση λόγω της δυσαρέσκειας των πολιτών. Και αυτό γίνεται δείχνοντας ακόμη και μια μικρή δόση λύπησης, από τους παρουσιαστές.

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θα διαμορφωθεί το εκλογικό τοπίο στη διάρκεια του χειμώνα, λόγω της συνεχιζόμενης ακρίβειας στην αγορά και στην ενέργεια. Μπορεί να παραμείνουν όπως έχουν σήμερα τα ποσοστά των κομμάτων, μπορεί να μιλάμε και για εκλογές ντέρμπι με ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

Πολλές φορές, απρόοπτα γεγονότα ανατρέπουν τις όποιες προβλέψεις και τον κάθε λεπτομερή σχεδιασμό. Αλλά ποιος μπορεί να ξεγράψει το απρόοπτο.

Κόμματα – κάστρα με τεράστια εκλογικά ποσοστά κατέρρευσαν με πάταγο και αλλά είχαν απρόσμενα ποσοστά ανόδου.

Ακόμη και στο φετινό Μουντιάλ, ισχυρές ποδοσφαιρικές ομάδες, λόγω αλαζονείας, επιπολαιότητας και αδιαφορίας, οδηγήθηκαν σε ταπεινωτικές ήττες από ομάδες που στο "στοίχημα" παίζονταν με μεγάλες αποδόσεις!

Είναι γνωστή η φράση του Χαρίλαου Τρικούπη όταν έχασε τη βουλευτική έδρα από έναν άσημο πολιτευτή ή φράση «Ανθ’ ημών Γουλιμής»!

Η κραυγαλέα αναποτελεσματικότητα, οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, τα λάθη της τελευταίας στιγμής ανατρέπουν προβλέψεις, εκτιμήσεις και γραφήματα δημοσκοπήσεων. Αυτά για το κυβερνών κόμμα, που έρχεται πρώτο στις δημοσκοπικές έρευνες. Δεν θα πρέπει να εφησυχάζει ακόμη κι όταν χάνει κάθε τόσο μόνο μισή μονάδα.

Όσο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν καρπώνεται  από τη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση, θα πρέπει οι υπεύθυνοι να ξαναδούν την στρατηγική πάνω στην οποία κινούνται. Θέλουν τη θετική ψήφο η αρκούνται στη αρνητική για την Κυβέρνηση.

Η ανεύθυνη και μη εποικοδομητική κριτική, τα άσφαιρα πυρά, οι λεκτικοί μύδροι, οι αφορισμοί από στελέχη, οι ανούσιες παρεμβάσεις και το άνευρο αφήγημα τους, αφήνουν αδιάφορη την κοινωνία.

Οι συνταγές του παρελθόντος είναι ξεπερασμένες. Οι πολίτες θέλουν νέες προτάσεις, νέες ιδέες και επίλυση των καθημερινών προβλημάτων τους.

Απορρίπτουν διχαστικά διλήμματα, στείρους διαξιφισμούς και τεχνικές εντάσεις. Τα πολιτικά κόμματα, δεν θα πρέπει να επαναπαύονται στα δημοσκοπικά ποσοστά της "σήμερον". Μόνο στην κάλπη θα δούμε τα τελικά ποσοστά. Έχει ο καιρός γυρίσματα και πολλές ανηφοροκατηφόρες!

Άλλωστε, είναι γνωστό ότι στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό!

 

7 Συμβουλές για να αντιμετωπίσετε ένα σκάνδαλο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

 

Σε μια κουταλιά νερό πνίγονται πολλές φορές διασημότητες της πολιτικής, της οικονομίας 

και του life style όταν τα ΜΜΕ παραδοσιακά και social προβούν σε αποκαλύψεις  για κάθε είδους σκάνδαλα, γκάφες, η χτυπήματα κάτω από τη μέση. 

Πανικός αντί ψυχραιμίας επικρατεί μόλις "σκάσει" ένα σκάνδαλο,  ανεξαρτήτως μεγέθους και είδους.

 

Πριν από μια δεκαετία, ένα άρθρο μου με τίτλο «Πώς να αντιμετωπίσετε ένα ροζ σκάνδαλο», είχε αρκετά μεγάλη απήχηση σε επιρρεπείς στην απιστία άνδρες και γυναίκες, 

από όλους τους χώρους της κοινωνίας. Ακόμη, ζητιέται από πολλούς για να διαβαστεί. Διαθέσιμο το άρθρο, σε όποιον το θέλει!

Φυσικά δεν είναι όλα τα σκάνδαλα ίδια. 

Μια  αποκάλυψη ερωτικής περιπέτειας ενός πολιτικού προσώπου, δεν συγκρίνεται με ένα οικονομικό σκάνδαλο όπως η διασπάθιση δημόσιου χρήματος, η σύλληψη με τη "γίδα" στην πλάτη και άλλα. Ιστορίες με ερωτικά και οικονομικά σκάνδαλα, έχουν «διακοσμήσει» 

τις σελίδες αρκετών μέσων, με γαργαλιστικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών.

 

Στην σύγχρονη εποχή μας, ένα σκάνδαλο είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει  τα φώτα της δημοσιότητας.  Τα social media καιροφυλακτούν να κάνουν την "τρίχα τριχιά," και  σαν πανίσχυροι αναμεταδότες ,να πολλαπλασιάσουν την ισχύ του μηνύματος, που τα παραδοσιακά ΜΜΕ παρουσίασαν. Λάσπη, χυδαιότητες και εκφράσεις που δεν κοσμούν 

κανένα επίπεδο δημόσιου διαλόγου, ακολουθούν τη δημοσιοποίηση του σκανδάλου. 

Οι πολίτες περιμένουν από τον θύτη να ζητήσει πρώτα από όλα συγνώμη από τα θύματα για τα λάθη ή τις ολιγωρίες του ή τις απρέπειες του. 

Ας δούμε τα 7 βήματα αντιμετώπισης ενός σκανδάλου..

 

Το πρώτο βήμα, όταν εμφανίζεται ένα σκάνδαλο είναι να εντοπιστεί ποιος έδωσε τη σχετική πληροφορία, ποιος προσπαθεί να κάνει τη ζημιά, αν είναι πολιτικοί αντίπαλοι ή 

αν κάποιος προσπαθεί να σας εκβιάσει και ανάλογα θα σχεδιάσετε τη στρατηγική σας!

 

Το δεύτερο βήμα είναι να μάθετε τι ακριβώς είναι γνωστό για την υπόθεση.  Μια απλή νύξη, δεν σημαίνει ότι είναι γνωστές όλες οι λεπτομέρειες.  Αν όσα έχουν κυκλοφορήσει ως σκάνδαλο δεν είναι αληθή, τότε αναλαμβάνουν οι νομικοί σύμβουλοι. Αν δεν υπάρχει κάτι άλλο, πίσω από την "προειδοποίηση", τότε βγείτε δυναμικά μπροστά.

 

Τρίτο βήμα αν η υπόθεση είναι πραγματική, τότε έχετε να πάρετε μια σοβαρή απόφαση, 

για να κλείσετε το θέμα. Να παραιτηθείτε, να ομολογήσετε την ενοχή σας. Αν παραιτηθείτε αμέσως, είναι πολύ πιθανόν να κερδίσετε τη συμπάθεια πολλών  πολιτών. Αν καθυστερήσετε, και η ανάκαμψη σας θα καθυστερήσει και τα νεύρα είναι κακός σύμβουλος ενεργειών. Ίσως ,με τις δηλώσεις σας, να κάνετε χειρότερα τα πράγματα.

 

Τέταρτο βήμα. Αν αποφασίσετε να παλέψετε την υπόθεση, το κλειδί είναι να αναλάβετε προσωπικά τον ρόλο της ενημέρωσης ώστε οι πολίτες να μάθουν τα πραγματικά γεγονότα από εσάς, από πρώτο χέρι, όλες τις λεπτομέρειες και όχι από τα ΜΜΕ.

 

Πέμπτο βήμα. Χρειάζεστε συμμάχους. Σημαντικό ρόλο θα παίξουν κατ’ αρχήν τα συγγενικά σας πρόσωπα, στενοί φίλοι και πρόσωπα από τον κοινωνικό σας περίγυρο με σαφή στάση υπέρ σας.

 

Έκτο βήμα. Χρειάζεστε έναν καλό δικηγόρο, όταν το θέμα έχει και ποινικές προεκτάσεις. Φυσικά, θα μιλάει μόνο αυτός για την υπόθεση σας, γιατί εσείς μπορεί να υποπέσετε σε πολλά λεκτικά ατοπήματα.

 

Έβδομο βήμα. Μην επιχειρήσετε να συγκαλύψετε το θέμα. Είναι πολύ επικίνδυνο. Μπορεί η προσπάθεια συγκάλυψης να φέρει χειρότερα αποτελέσματα, ειδικά όταν αποκαλυφθεί ότι περιφρονείτε θεσμούς, που υποτίθεται ότι υπηρετείτε.

 

Στη ζωή τίποτα δεν είναι εξασφαλισμένο, ότι θα πάει όπως το θέλουμε. Η καριέρα σας, η υπόληψη σας κινδυνεύουν κάθε στιγμή. Μείνετε συγκεντρωμένοι στο στόχο σας, αντιμετωπίστε το πρόβλημα με ψυχραιμία και αποτελεσματικά. Γυρίστε το παιχνίδι, με κατάλληλους χειρισμούς. Μπορείτε, αρκεί να κρατήσετε τη ψυχραιμία σας!

Ο χρόνος, γίνεται σφουγγάρι και τα "σβήνει" όλα τις περισσότερες φορές!

 

Πως ο πιο “cool” Δήμαρχος της Αμερικής εξελέγη Γερουσιαστής! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

Η  New York Times, τον ανακήρυξε το 2009 σαν τον πιο cool Δήμαρχο. 

Πριν από λίγες ημέρες, στις ενδιάμεσες εκλογές, εξελέγη  Γερουσιαστής. 

Κυκλοφορεί με τα μαζικά μέσα μεταφοράς, ντύνεται καθημερινά casual αλλά και στις επίσημες εκδηλώσεις,  έχει "κτυπήσει" τατουάζ σε ορατό το σημείο του σώματός του και έχει υπηρετήσει στο δημαρχιακό αξίωμα για 14 χρόνια. Ζει σε μία παλιά αποθήκη, έχοντας αρνηθεί την επίσημη κατοικία που του είχε προσφερθεί,  μία πολυτελή έπαυλη. Παραχώρησε δε τη χρήση της πισίνας, στους πολίτες!

Εμφανίζεται σπάνια σε τηλεοπτικά κανάλια και αποφεύγει τις περιττές δηλώσεις και εμφανίσεις.

Κατά τη διάρκεια  της θητείας του ως Δήμαρχος άφησε ένα τεράστιο αποτύπωμα έργου. Από κοινοτικά κέντρα, δωρεάν κατοικίες σε δημότες, προγράμματα εξειδικευμένης εκπαίδευσης για νέους, ανάπτυξη βιολογικών αγροτικών μονάδων ενώ παράλληλα πρωτοστάτησε σε πολλές καινοτόμες δράσεις Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου του.

Θεωρείται προοδευτικός πολιτικός και ανήκει στην πολιτική ομάδα του σοσιαλιστή Μπέρνι Σάντερς. Έχει κάνει ακόμη και φυλακή, λόγω διαμαρτυρίας του, για το κλείσιμο νοσοκομείου. Κέρδισε το μεγάλο ενδιαφέρον των πολιτών όταν υλοποίησε την υπόσχεσή του ότι θα έκανε τατουάζ, την ημερομηνία  των παιδιών που είχαν δολοφονηθεί στο Δήμο του. Κόντρα στις δημοσκοπήσεις, που τον έφερναν πολύ πίσω, κέρδισε τον αντίπαλό του, διάσημο Τηλε-γιατρό Doctor Oz, με πολύ μεγάλο κονδύλι προβολής και παρά το γεγονός ότι έπαθε εγκεφαλικό  πριν λίγο το χρίσμα των δημοκρατικών. Το όνομά του είναι Τζον Φέτερμαν και είναι σήμερα Γερουσιαστής στην  πολιτεία Πενσυλβάνια

Σύμφωνα με έρευνα που είχε γίνει στη πολιτεία, στην οποία εξελέγη Γερουσιαστής δεν ήταν σε σημαντικό ποσοστό "αναγνωρίσιμος" από τους πολίτες, είχε όμως μεγάλα ποσοστά στην εικόνα αναγνωρισμένου πολιτικού, σε διαχειριστική επάρκεια και αποτελεσματικότητα έργου, σε όσους τον γνώριζαν.

Επικοινωνιολόγοι και πολιτικοί αναλυτές, συμφωνούν με την εκτίμηση ότι μόνο η αναγνωρισιμότητα ενός πολιτικού προσώπου, χωρίς καμία αξιόλογη και διακριτική επιλογή, δεν συνιστά από μόνη της, εγγύηση για την όποια εκλογική επιτυχία, Στη σημερινή εποχή, ο πολίτης- ψηφοφόρος, έπαψε να συγχέει τους "αναγνωρίσιμους" πολιτικούς από τους αναγνωρισμένους,  για την ανάδειξη των πολιτικών ταγών του.

Φυσικά, ο ευτελισμός των κριτηρίων εισόδου στα ψηφοδέλτια των κομμάτων, ξεκινάει από τα μοναδικά κριτήρια επιλογής, όπως "πόσο αναγνωρίσιμος είναι", "πόσους ψήφους φέρνει" και ποιος μεγαλοπαράγοντας "στηρίζει" τον κάθε υποψήφιο. Μία επιλογή που έχει αποδειχθεί ότι είναι και στρεβλή και αναξιοκρατική.

Είναι γνωστό από το παρελθόν, το γραφικό φαινόμενο υποψηφίου Βουλευτή, πού γύριζε από κηδεία σε κηδεία, για να αυξήσει την αναγνωρισιμότητά του, μία ιδιόμορφη σταυροθηρία, που οδηγεί στη γελοιοποίηση του πολιτικού προσώπου. Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται και στις ημέρες μας, μέσα από τη συχνή και άνευ ουσίας, εμφάνιση των πολιτικών μας στα ΜΜΕ. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί πολλές φορές, μπορεί να φέρνει την πολυπόθητη αναγνωρισιμότητα αλλά και να έχει αρνητικές συνέπειες για ένα πολιτικό πρόσωπο, στην εικόνα του. Η μεγάλη "αναγνωρισιμότητα" ενός πολιτικού τον βοηθάει έναντι των "αγνώστων" αντιπάλων του αλλά δεν είναι και το μοναδικό κριτήριο επιλογής ψήφου των πολιτών. Η θετική ψήφο, στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, προϋποθέτει αποδοχή και εκτίμηση της προσωπικότητάς, του έργου και της προσφοράς του πολιτικού, πρώτιστα στον επαγγελματικό του στίβο και στη συνέχεια στο δημόσιο βίο του. Να το έχουν υπόψη τους ιδιαίτερα οι νέοι υποψήφιοι οι οποίοι διαθέτουν τα προσόντα να  υπηρετήσουν επάξια τον τόπο και να μην αποθαρρύνονται από την έλλειψη υψηλής αναγνωρισιμότητας.

 

Το πολιτικό επίπεδο, δείκτης του πολιτισμού μιας χώρας. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, γίνεται κοινός τόπος η διαπίστωση ότι «αυτή η Βουλή είναι η χειρότερη όλων των εποχών» και ότι «το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού είναι κάτω του μετρίου». Για να είμαστε ειλικρινείς, σε όλο τον κόσμο, στις πιο ανεπτυγμένες χώρες, το «πολιτικό επίπεδο» έχει πάθει καθίζηση. Όπως και η έννοια του «πολιτικού πολιτισμού» με την οποία και συνδέεται το «πολιτικό επίπεδο» μιας χώρας. Η άνοδος των άκρων στην πολιτική, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η πανδημία, η ενεργειακή και οικονομική κρίση, θεωρούνται τα κύρια αίτια του σημερινού χαμηλού πολιτικού επιπέδου, λόγω της επιλογής πολιτικού στελεχιακού δυναμικού, από το "κάτω ράφι".

Ο νηφάλιος, ορθός πολιτικός λόγος, δεν πείθει και τη θέση του πήρε το μικρόβιο του λαϊκισμού με τον συχνά αγοραίο λόγο να έχει εξαπλωθεί και να έχει γίνει αποδεκτός από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών.

Αποτέλεσμα, η ψήφος των πολιτών να είναι προϊόν, ενός εν βρασμώ θυμικού, με τα γνωστά αποτελέσματα την επόμενη ημέρα της κάλπης, όπου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Το αποκούμπι στα άκρα και στον λαϊκισμό, βλάπτουν σοβαρά το πολιτικό επίπεδο κάθε χώρας. Το βλέπουμε καθαρά, καθημερινά στις συζητήσεις, στα τηλεοπτικά στούντιο, στα προεκλογικά ντιμπέιτ, στον δημόσιο λόγο που καθοδηγεί και διαμορφώνει συνειδήσεις και νοοτροπίες πολιτών.

Η πρόσδεση στον ορθό λόγο, στις αξίες της δημοκρατίας και του πολιτικού πολιτισμού, είναι από τα πλέον δύσκολα ζητούμενα, αυτονόητα για άλλες εποχές.

Είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι αν συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο, τότε θα βιώσουμε την πλήρη παρακμή της πολιτικής με ότι αυτό σημαίνει για το είδος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που θέλουμε.

Από τις ευθύνες για την ανίατη ασθένεια, του πολιτικού επιπέδου, δεν θα πρέπει να εξαιρεθούν και οι λεγόμενοι «στρατηγοί της νίκης», έμπειροι επικοινωνιολόγοι, πολιτικοί αναλυτές και στρατηγικοί σύμβουλοι προεκλογικών εκστρατειών. Οι επικοινωνιακές στρατηγικές που ακολουθούν, πολλές φορές είναι ζημιογόνες για το «πολιτικό επίπεδο». Αρκετές φορές ακολουθούν και επικοινωνιακές συμβουλές πανάρχαιων εποχών. Συμβουλές που ακόμη και σήμερα είναι επίκαιρες και αποτελεσματικές για όσους διαχειρίζονται τα κοινά.

Είναι γνωστό ότι ο πρώτος γνωστός επικοινωνιολόγος ήταν ο αδελφός του Ρωμαίου ρήτορα Μάρκου Κικέρωνα. Αυτός τον συμβούλευσε ότι οι ψήφοι κερδίζονται, κάνοντας εκδουλεύσεις, κοινώς ρουσφέτια, πουλώντας ελπίδα και κερδίζοντας συμπάθεια με τσάι ή καφέ. Ο ίδιος τον προέτρεψε να μάθει την τέχνη της κολακείας και της υποσχεσιολογίας. Να μην είναι αυθεντικός, αλλά χαμαιλέων, για να προσαρμόζεται αλλάζοντας έκφραση και λόγια, ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση. Βλέπετε σήμερα, να έχει αλλάξει κάτι;

Και τότε και τώρα, δεν υπάρχει κατάλληλο αντιβιοτικό για την πολιτική ίαση της κοινωνίας. Όσο για τους πολιτικούς αντιπάλους, συχνά υιοθετούνται στρατηγικές, με στόχο να εξαφανιστούν από το πολιτικό προσκήνιο ή και να «λερωθούν» ηθικά. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι όποιος δεν σέβεται τους ηθικούς περιορισμούς της πολιτικής επικοινωνίας, δεν μακροημερεύει στην πολιτική. Ας το έχουν υπόψη τους, οι υποψήφιοι των εθνικών και ιδιαίτερα των αυτοδιοικητικών εκλογών, όπου κυριαρχούν, συνήθως, επικοινωνιακές στρατηγικές που θα "λερώσουν" και τη σελίδα του άρθρου, αν αναφερθούν.

 

Οι “νταβατζήδες”, τα “λαμόγια” και οι “κηδεμόνες”! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

Μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες ,ο Καρλ Μαρξ, σε μία περίφημη πρόβλεψη του δήλωσε ότι "οι καπιταλιστές είναι ικανοί να πουλήσουν στους  προλετάριους ακόμα και το σκοινί, με το οποίο θα τους κρεμάσουν"!

Και δεν μπορούμε να πούμε ότι έπεσε και πολύ έξω.

Άλλωστε και ο θυμόσοφος λαός μας, το διατυμπανίζει "το μεγάλο ψάρι, τρώει το μικρό και τα πρόβατα, ο λύκος". Αυτό είναι μία πραγματικότητα εκτός και αν πιστεύει κανείς στη θεωρία ότι τα ψάρια, τα πρόβατα όπως και ο λαός, ευημερούν μέσα από την ικανοποίηση των "δυνατών", της θάλασσας, της στεριάς και της παγκόσμιας ελίτ! Μία παγκόσμια ελίτ που στις τελευταίες κρίσεις, της πανδημίας, τις επιθέσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία, αδιαφόρησε δείχνοντας αλαζονεία, αδιαφορία, διαφθορά και κερδοσκοπικές τάσεις.

Απαλλαγμένη από τύψεις και κάθε είδους ηθικής, "φτωχοποιεί" καθημερινά μεγάλη μάζα των πολιτών, προσβάλλοντας βάναυσα κάθε έννοια της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.

Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια ελίτ καθημερινά μεγαλώνουν και πρέπει να το προσέξει!

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ευρώπη, μετά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα, δείχνουν τη βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια των πολιτών ενώ παράλληλα  προδιαγράφει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης στο υπάρχον σύστημα , που ίδιες οι ελίτ έχουν επιλέξει. Και οι κίνδυνοι δεν τελειώνουν εδώ, διαμορφώνουν νέες πολιτικές εξελίξεις στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Κάθε μέρα, οι απρόβλεπτες εξελίξεις, στην υγεία, στην οικονομία, στα γεωπολιτικά, ρίχνουν λάδι στη φωτιά του αναθεωρητισμού των πάντων. Και για ολόκληρο τον κόσμο και περισσότερο για τα κρίσιμα θέματα της χώρας μας.

Το γνωστό σε όλους μας, οικονομικό πρόγραμμα αυτορρύθμισης και αυτοελέγχου της αγοράς, έχει αποτύχει με παταγώδη τρόπο και τη θέση του πήρε ένα πρόγραμμα κρατικών επιδοτήσεων, που το ύψος κάθε επιδότησης είναι άμεσα συνδεδεμένο,  με τα εκάστοτε δημοσκοπικά ποσοστά των εχόντων την εξουσία. Ένα νέο σύστημα "ήπιας" διαφθοράς, απευθείας αναθέσεων και ανεξέλεγκτης εμπορικής εκμετάλλευσης προϊόντων και υπηρεσιών, σε βάρος των πολιτών, πήρε τη θέση. Παράλληλα δημιουργήθηκαν παρα-τραπεζικά μαγαζάκια ονομαζόμενα "Φανς" που εκμεταλλεύονται την ατομική περιουσία των πολιτών, καταχρηστικά.

Με απλά λόγια χιλιάδες πολίτες  "ξεσπιτώνονται" και εισέρχονται πάραυτα, στα ποσοστά της διαβίωσης των πολιτών κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Οι λεγόμενοι "νταβατζήδες με τους οποίους δεν συγκρούστηκε ποτέ, πρώην πρωθυπουργός, ζουν και βασιλεύουν και χειραγωγούν την πολιτική και μέσα από αυτήν την οικονομική ζωή του τόπου, επιβεβαιώνοντας  το δόγμα του Μποδοσάκη "το κεφάλαιο είναι πάντα με τον γκουβέρνο".

Όμως, μακάρι να ήταν μόνον οι λίγοι μεγάλοι "νταβατζήδες". Καθημερινά αποκαλύπτονται και οι μικροί μαθητές τους, γνωστοί "τοις πάσι", τα ονομαζόμενα "λαμόγια", που ζήλεψαν τη δόξα και τους ακολουθούν κατά πόδας.

Ακόμη είναι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες και οι "κηδεμόνες" του Κράτους, με τις απευθείας αναθέσεις και με τα ατομικά "Φανς"! Τα πρόβατα δεν μπορούν να φάνε τους λύκους ούτε η αθερίνα τον καρχαρία. Η κοινωνία όμως αν ωριμάσει θα  στείλει στον "αγύριστο" ή σε κάποια φυλακή, μέσω της κάλπης, όλους όσοι αισχροκερδούν σε βάρος της.

Είπαμε, αν ωριμάσει!

 

 

Γιατί οι πολίτες προτιμούν τα «άκρα»! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Αυτός ο λεγόμενος μεσαίος χώρος  μας έχει στοιχειώσει. Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί και θα χυθούν μέχρι τις νέες εθνικές εκλογές για να οριοθετηθεί αλλά και να «σηκωθεί» ο μεσαίος χώρος, ο γνωστός μας «κυρ Παντελής», από τον καναπέ να πάει μέχρι την κάλπη, για να αλλάξει την πολιτική κατάσταση της χώρας ή να την κρατήσει στα ίδια.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι ένα μεγάλο ποσοστό της λεγόμενης μεσαίας τάξης, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, υποθηκεύει την ψήφο του με αντάλλαγμα ακόμη και ένα εκλογικό επίδομα!

Να το πάρουμε είδηση, εμείς οι πολίτες και οι πολιτικοί μας. Τα λεγόμενα «rebranding» της κεντροδεξιάς ή κεντροαριστεράς ανάλογα με τα αποτελέσματα της κάλπης, είναι "έπεα πτερόεντα". Δεν υπάρχει ούτε μεσαίος χώρος ούτε μεσαία τάξη. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας μας άφησε χρόνους τώρα, με τα μνημονιακά προγράμματα, την πανδημία, την ενεργειακή κρίση. Η ποιότητα της ζωής των πολιτών καθημερινά  υποβαθμίζεται, φτωχοποιείται, ενώ το πολιτικό σύστημα παραμένει παρατηρητής των γεγονότων, προσφέροντας επιδόματα και υποθηκεύοντας τις μελλοντικές γενιές, με φόρους και χρέη.

Για να βγούμε από το σημερινό μας χάλι, χρειάζεται ένα νέο αφήγημα αφύπνισης, που να εξηγεί το παρόν και να καθοδηγεί το μέλλον. Πράγμα πολύ δύσκολο, με πολιτικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά πολύ ικανότερες στη διασφάλιση «δικών» τους προνομίων, αδιαφορώντας για το ασφυκτικό «πνίξιμο» της λεγόμενης μεσαίας τάξης.

Το κλίμα ευφορίας το οποίο βίωνε η μεσαία τάξη, έγινε κλίμα εφορίας με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και «διακονίας» έξω από εκκλησίες, δημόσια ιδρύματα, καταστήματα και κεντρικούς δρόμους.

Μπαίνουμε στον πιο δύσκολο χειμώνα των τελευταίων ετών. Επιδόματα παντού. Μοιράζονται απλόχερα όπως τα χαρτομάντιλα. Στην κοινωνία, κακομοιριά, κλαψουρίσματα, θλίψη και απογοήτευση, ενώ από το πολιτικό μας σύστημα, όταν δεν ξιφουλκήσει ο ένας απέναντι στον άλλον, ακούμε ανεύθυνες μεγαλοστομίες και λαϊκές μπούρδες, για κυβερνήσεις αυτοδυναμίας ή προοδευτικές, συμμετοχικής δημοκρατίας. Αυτό είναι το μέλημα τους.

Στο ναό της δημοκρατίας, στη Βουλή, έχουν κλειδωθεί, περιχαρακωθεί, ασχολούνται με τις ιδεοληψίες τους, διαλαλούν τα τσιτάτα τους, μένοντας στη σιγουριά της αστυνομοκρατούμενης περιοχής ασφαλείας τους.

Στον αντίποδα, ο άλλοτε νοικοκύρης της μεσαίας τάξης, γίνεται "κυνηγός" για να βρει τις φθηνότερες προσφορές σε είδη διατροφής, διστάζει να ανοίξει φακέλους με  τους λογαριασμούς που κάθε μήνα καταπίνουν το λιγοστό εισόδημα του και ούτε λόγος για την πληρωμή των δυσβάσταχτων φόρων. Δεν τον ενδιαφέρει αν φταίει ο νεοφιλελευθερισμός, ο φιλελευθερισμός της κρατικοδίαιτης ή ελεύθερης αγοράς. Δίψα για έναν αληθινό πολιτικό ηγέτη, που θα παλέψει για την καθημερινότητα του και όχι για τις συλλογικότητες, συντεχνίες και «αόρατους» ταξικούς και ξένους εχθρούς αναζητά.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όμως οι πολιτικοί μας δεν αφήνουν την πραγματικότητα να τους χαλάσει την εικονική πραγματικότητα που ζουν.

Οι επόμενες εκλογές θα χαρακτηριστούν ως το λυκόφως του μεσαίου χώρου, γιατί η μεσαία τάξη πέθανε οριστικά μαζί με τον μεσαίο χώρο. Οι πολίτες στοιβάζονται πλέον στα "άκρα". Μιά ματιά στα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη, το αποδεικνύει.

 

Στις εκλογές προετοιμάστε τους συνεργάτες σας για την εκλογική μάχη. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

«Χωρίς αρμονία μέσα στο κράτος δεν μπορεί να ξεκινήσει καμία εκστρατεία.

Χωρίς αρμονία μέσα στο στρατό δεν μπορεί να σχηματιστεί παράταξη νίκης.»

Sun Tzu από τον Οδηγό Πολιτικής Επικοινωνίας «Εκλογές ίσον Πόλεμος».

 

Στη μάχη των εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών δεν είστε μόνος. Είστε επικεφαλής μιας ομάδας που θα αγωνιστεί για τη νίκη. Έχετε ένα ολόκληρο στράτευμα μαζί σας. Από στενούς συνεργάτες, συμβούλους και υποψήφιους. Θα πρέπει να τους προετοιμάσετε για τον δύσκολο αγώνα της προεκλογικής περιόδου.

Οι παραπάνω ρήσεις του γνωστού σε όλους μας, Sun Tzu, αναδεικνύουν την ανάγκη του σωστού συντονισμού της ομάδας, που  πλαισιώνει το «δικό» σας στρατό.

Ένα «απείθαρχο πλήθος», μια ομάδα χωρίς συνοχή, που ο καθένας πορεύεται με βάση τις δικές του επιλογές, δεν εξασφαλίζουν την επιθυμητή νίκη. Όταν μιλάνε στους πολίτες χωρίς να γνωρίζουν τα βασικά επιχειρήματα και τις στοχεύσεις σας, θα δημιουργήσουν μεγαλύτερο πρόβλημα ακόμη και στην εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στο πρόσωπο σας.

Γι αυτό θα πρέπει να εκπαιδεύσετε τον «κόσμο» σας ώστε να βοηθήσουν ουσιαστικά την προσπάθεια σας και να μη μεταβληθούν σε τροχοπέδη.

Η εκπαίδευση των συνεργατών σας θα πρέπει να περιλαμβάνει:

Πρώτον. Γενικές συμβουλές επικοινωνίας, ακόμη κι αν κάποιοι συνεργάτες σας έχουν το χάρισμα της επικοινωνίας, θα πρέπει να εκπαιδευτούν, να πείθουν για τις πολιτικές αλλαγές του κόμματος ή του συνδυασμού που εκπροσωπούν. Να είναι φιλικοί, ζεστοί και απλά επικοινωνιακοί δεν αρκεί. Πρέπει να κερδίσουν τους πολίτες με επιχειρήματα.

Δεύτερον. Παρεμβάσεις έντυπες ή ηλεκτρονικές, έντυπα, κάρτες και μηνύματα θα πρέπει να είναι σύμφωνες με τις αρχές και το πνεύμα του κόμματος και της παράταξης.

Τρίτον. Εκπαίδευση των συνεργατών και υποψήφιων, στις νέες μεθόδους λειτουργίας των εκλογικών κέντρων και πολιτικών γραφείων καθώς και στις νέες τεχνικές συλλογής ψήφων. Ακόμη, πρακτικές οδηγίες για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων σημαντικών περιστάσεων, όπως στην αντιμετώπιση κρίσεων.

Ξεκινήστε νωρίς την εκπαίδευση των συνεργατών σας με οργάνωση και συνέπεια. Θα ενισχύσετε σημαντικά την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο σας και θα επηρεάσετε αρκετούς πολίτες, βλέποντας τη σοβαρή δουλειά που κάνετε, να συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο σας ή και να εργαστούν σωστά.

Εκλογές ίσον Πόλεμος, σύμφωνα πάντα με τον Κινέζο Στρατηγό Sun Tzu.

Ακολουθείστε τον προεκλογικά ,βήμα προς βήμα στον Οδηγό της Πολιτικής Επικοινωνίας, "Εκλογές ίσον Πόλεμος"!

 

Στις εκλογές προετοιμάστε τους συνεργάτες σας για την εκλογική μάχη. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

«Χωρίς αρμονία μέσα στο κράτος δεν μπορεί να ξεκινήσει καμία εκστρατεία.

Χωρίς αρμονία μέσα στο στρατό δεν μπορεί να σχηματιστεί παράταξη νίκης.»

Sun Tzu από τον Οδηγό Πολιτικής Επικοινωνίας «Εκλογές ίσον Πόλεμος».

 

Στη μάχη των εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών δεν είστε μόνος. Είστε επικεφαλής μιας ομάδας που θα αγωνιστεί για τη νίκη. Έχετε ένα ολόκληρο στράτευμα μαζί σας. Από στενούς συνεργάτες, συμβούλους και υποψήφιους. Θα πρέπει να τους προετοιμάσετε για τον δύσκολο αγώνα της προεκλογικής περιόδου.

Οι παραπάνω ρήσεις του γνωστού σε όλους μας, Sun Tzu, αναδεικνύουν την ανάγκη του σωστού συντονισμού της ομάδας, που  πλαισιώνει το «δικό» σας στρατό.

Ένα «απείθαρχο πλήθος», μια ομάδα χωρίς συνοχή, που ο καθένας πορεύεται με βάση τις δικές του επιλογές, δεν εξασφαλίζουν την επιθυμητή νίκη. Όταν μιλάνε στους πολίτες χωρίς να γνωρίζουν τα βασικά επιχειρήματα και τις στοχεύσεις σας, θα δημιουργήσουν μεγαλύτερο πρόβλημα ακόμη και στην εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στο πρόσωπο σας.

Γι αυτό θα πρέπει να εκπαιδεύσετε τον «κόσμο» σας ώστε να βοηθήσουν ουσιαστικά την προσπάθεια σας και να μη μεταβληθούν σε τροχοπέδη.

Η εκπαίδευση των συνεργατών σας θα πρέπει να περιλαμβάνει:

Πρώτον. Γενικές συμβουλές επικοινωνίας, ακόμη κι αν κάποιοι συνεργάτες σας έχουν το χάρισμα της επικοινωνίας, θα πρέπει να εκπαιδευτούν, να πείθουν για τις πολιτικές αλλαγές του κόμματος ή του συνδυασμού που εκπροσωπούν. Να είναι φιλικοί, ζεστοί και απλά επικοινωνιακοί δεν αρκεί. Πρέπει να κερδίσουν τους πολίτες με επιχειρήματα.

Δεύτερον. Παρεμβάσεις έντυπες ή ηλεκτρονικές, έντυπα, κάρτες και μηνύματα θα πρέπει να είναι σύμφωνες με τις αρχές και το πνεύμα του κόμματος και της παράταξης.

Τρίτον. Εκπαίδευση των συνεργατών και υποψήφιων, στις νέες μεθόδους λειτουργίας των εκλογικών κέντρων και πολιτικών γραφείων καθώς και στις νέες τεχνικές συλλογής ψήφων. Ακόμη, πρακτικές οδηγίες για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων σημαντικών περιστάσεων, όπως στην αντιμετώπιση κρίσεων.

Ξεκινήστε νωρίς την εκπαίδευση των συνεργατών σας με οργάνωση και συνέπεια. Θα ενισχύσετε σημαντικά την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο σας και θα επηρεάσετε αρκετούς πολίτες, βλέποντας τη σοβαρή δουλειά που κάνετε, να συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο σας ή και να εργαστούν σωστά.

Εκλογές ίσον Πόλεμος, σύμφωνα πάντα με τον Κινέζο Στρατηγό Sun Tzu.

Ακολουθείστε τον προεκλογικά ,βήμα προς βήμα στον Οδηγό της Πολιτικής Επικοινωνίας, "Εκλογές ίσον Πόλεμος"!

 

Λέμε τα πράγματα με το όνομα τους! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υστερεί σε πολλά. Υστερεί στις δημοσκοπήσεις, σε πρωτοβουλίες, σε agenda setting πολιτικών θεμάτων και προώθησης τους στην κοινή γνώμη.

Υπερτερεί στα κελεύσματα του πολιτικά αριστερού DNA, στο τρία τοις εκατό, στο φλερτ με τις μειοψηφίες, με αντιεμβολιαστές, πουτινιστές, καταληψίες και σε κάθε είδους παραβατικότητας μέσα στα πανεπιστήμια.

Απουσιάζει από προτάσεις κυβερνησιμότητας, ενώ αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι, την πραγματική αυτοκριτική του για τα πεπραγμένα, την περίοδο της διακυβέρνησης του.

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση παίζει μέχρι στιγμής «μπάλα» μόνη της και τα αποτελέσματα της παραμονής της στην πρώτη θέση, παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις που την έπληξαν, αποτυπώνονται στις έρευνες της κοινής γνώμης των τελευταίων μηνών. Και μάλιστα φαίνεται να ανοίγει και η ψαλίδα της διαφοράς της από το κόμμα της αντιπολίτευσης. Ένα κόμμα, που μετά την τετραπλή ήττα του στις εκλογές του 2019, έχει υποστεί πολλές μεταλλάξεις, ιδεολογικές, οργανωτικές , στρατηγικές με αποτέλεσμα να είναι λίγο αριστερά, λίγο κεντρώο, λίγο κεντροαριστερό και σίγουρα με απροσδιόριστο DNA.

Μόνο με ένα θαύμα, θα έρθει η επιδίωξη του για την πρώτη θέση στις εκλογές. Εκτός κι αν τα λάθη και οι αστοχίες της κυβέρνησης, οδηγήσουν και πάλι, στις αλήστου μνήμης εποχές των αγανακτισμένων, στους δρόμους και στις πλατείες.

Η μάχη της καθημερινότητας, της ακρίβειας και της ενεργειακής κρίσης, θα σηματοδοτήσουν τον νικητή των εκλογών, πριν από τις εκλογές.

Τα φαινόμενα της αισχροκέρδειας, των ελέγχων της αγοράς και η συγκράτηση των τιμών στο ράφι θα δώσουν τις απαντήσεις για το που θα γείρει η πλάστιγγα το βράδυ των εκλογών.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ορέγεται να ξανακερδίσει την εξουσία, κάνει σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ευκαιριακή και όχι δομική, εκμεταλλευόμενη τη δύσκολη καθημερινότητα των πολιτών.

Το επόμενο διάστημα μέχρι τις εκλογές, τα πράγματα θα εξελιχθούν δύσκολα για το σύνολο της κοινωνίας. Και μια απρόσμενη εξέλιξη στα εθνικά θέματα, θα την επιδείνωση αρκετά.

Σήμερα, η κυβέρνηση, σε καθημερινή βάση επεξεργάζεται το πολιτικό story της ημέρας, το οποίο μεταβιβάζεται από τα φίλια μέσα άμεσα, προς τους πολίτες και με εικόνες και με μηνύματα.

Τα άσφαιρα πυρά της αντιπολίτευσης, φωτοβολίδες κρότου λάμψης, τις περισσότερες φορές δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Όσο για τις περίφημες οικονομικές της προτάσεις, για το αύριο της διακυβέρνησης της χώρας, πέφτουν στο κενό. Δεν πείθουν για λόγους μη εμπιστοσύνης προς τα λεγόμενα τους και όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις τους, για να θυμηθούμε και το γνωστό παραμύθι με τον άμυαλο βοσκό που κορόιδευε τους ανθρώπους με το «βοήθεια, λύκος στα πρόβατα». Κι όταν πήγε ο λύκος στα πρόβατα, οι πολίτες δεν τον πίστεψαν. Έτσι είναι.

Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους!

 

Αρκεί το γράφημα της «πρόθεσης ψήφου»; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Πλανώνται πλάνην οικτρά όσα πολιτικά κόμματα δίνουν πλέον μεγάλη βαρύτητα σε δημοσκοπικά ευρήματα. Σχεδόν καθημερινά εμφανίζονται δημοσκόποι στα κανάλια, παρουσιάζοντας δημοσκοπήσεις και ερμηνεύοντας τις απαντήσεις των πολιτών, δίκην ερμηνείας των χρησμών της Πυθίας. Σας θυμίζω τη γνωστή της απάντηση όταν ρωτήθηκε για το φύλο ενός παιδιού.  "Άρρεν ου Θήλυ"! Ανάλογα με το που θα βάλετε το κόμμα θα το βρείτε!!!

Με πίνακες, γραφήματα, πίτες και τα συναφή γραφιστικά, διαβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Πρώτο κόμμα, δεύτερο κόμμα, τρίτο κόμμα και στο τέλος «πρόθεση ψήφου», «εκτίμηση ψήφου», «μετά την αναγωγή των αναποφάσιστων» και πάει λέγοντας.

Η πρώτη θέση άλλοτε παίζει με «αυτοδυναμία» και άλλοτε εξαφανίζεται και τη θέση της παίρνει η λέξη «συνεργασία»!

Όμως πάντα στον Πλανήτη Γη, οι δημοσκοπικές εταιρίες κρατούν έναν κρυφό άσο στο μανίκι τους. Το ποσοστό του στατιστικού λάθους, όταν πέσουν έξω στις προβλέψεις τους. Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστό το παιχνίδι των πολιτών – ψηφοφόρων στις έρευνες, που παίζουν το «άλλα λέω κι άλλα κάνω» όταν έρχεται η ώρα της κάλπης.

Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών – ψηφοφόρων, που απαντάνε στις έρευνες, θα προτιμήσουν την ημέρα της κάλπης, να μείνουν στον καναπέ του σπιτιού τους ή να πάνε για καφέ, αν είναι ηλιόλουστη η ημέρα. Και φυσικά δεν το λένε στους δημοσκόπους.

Οι δημοσκοπήσεις πολλές φορές παίζουν περισσότερο προπαγανδιστικό ρόλο υπέρ κάποιου κόμματος ή ακόμη για να παραλύσουν κάθε διάθεση αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν, δημιουργώντας τάσεις αδράνειας των πολιτών.

Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, γίνεται πιο εύκολα όταν στηρίζεται και σε δημοσκοπικά ευρήματα. Και η συνεχής επανάληψη των συγκεκριμένων ευρημάτων, μετατρέπει στα μάτια των πολιτών – ψηφοφόρων τις «αδυναμίες» και αστοχίες μιας πολιτικής δύναμης, σε πλεονέκτημα. Άλλωστε, τα ίδια συμβαίνουν παντού, είναι το αφοπλιστικό επιχείρημα!

Είναι γνωστό ότι ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητα φωτός, αντίθετα το πολιτικό μας σύστημα παραμένει στις δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Έχουμε πολιτικό σύστημα δύο αιώνων!

Οι νέοι απορρίπτουν τους πολιτικούς γιατί δεν παίρνουν απαντήσεις, στα σύγχρονα ερωτήματα τους. Οι συνταγές του παρελθόντος δεν τους ικανοποιούν. Και όλα αυτά, τα δείχνουν οι έρευνες της κοινής γνώμης, αλλά το πολιτικό σύστημα μένει μόνο στο γράφημα της πρόθεσης ψήφου!

Και για να κερδίσουμε τις εκλογές ένας τρόπος, ένα αφήγημα υπάρχει. Το «δώσε κι εμένα μπάρμπα».

Οι παροχές κάθε είδους από τους έχοντες την κυβέρνηση και οι μεγάλες και άκριτες υποσχέσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεβάζουν την πρόθεση ψήφου!

Όμως, ένα απρόοπτο γεγονός μπορεί να ανατρέψει ακόμη και δημοσκοπικές διαφορές δέκα μονάδων και κόμματα με μεγάλα ποσοστά πρόθεσης ψήφου,, απόρθητα κάστρα, να χάνουν με μεγάλες διαφορές την εξουσία. Τα παραδείγματα πολλά!

Ακόμη, είναι σύνηθες το φαινόμενο, η αναποτελεσματικότητα μιας κυβέρνησης να μην εισπράττεται από την αξιωματική αντιπολίτευση, για λόγους ανευθυνότητας της αντιπολίτευσης, σύμφωνα πάντα με τις έρευνες!

Στις εκλογές, τη νίκη τη δίνει ένα μικρό ποσοστό, όχι μεγαλύτερο του 10%, των πολιτών ψηφοφόρων που δεν ενθουσιάζονται από κόμματα και αρχηγούς, παραμένουν ψύχραιμοι και μελετάνε το αύριο το δικό τους και των παιδιών τους και δεν ιχνηλατούνται από καμία δημοσκοπική εταιρία. Και δεν είναι οι λεγόμενοι στις έρευνες, «αναποφάσιστοι», είναι οι «σκεπτόμενοι» πολίτες που ανήκουν σε όλα τα κόμματα και δεν εκδηλώνονται σε καμιά έρευνα!!!

 

Η «αφωνία» των πολιτικών εκπομπών. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Κάποτε οι ενημερωτικές εκπομπές ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις και διαμόρφωναν την εικόνα των πολιτικών στα μάτια της κοινής γνώμης.

Σήμερα, η μεγάλη πτώση στην τηλεθέαση τις εξοβέλισε από τα λεγόμενα «μεγάλα» κανάλια και κάποιοι λίγοι πολιτικοί, δεύτερης και τρίτης διαλογής, συμμετέχουν σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών των «μικρών» καναλιών.

Ο ρόλος και λόγος τους είναι περιορισμένος, στη λεγόμενη κομματική προπαγάνδα και στην αυτοπροβολή τους. Οι πολίτες έχουν γυρίσει προ πολλού την πλάτη σε τέτοιου είδους εκπομπές που έπονται ή προηγούνται των εκπομπών τηλεμάρκετινγκ.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι η τηλεόραση μας δεν «περνάει» όπως παλιά, πολιτικά μηνύματα. Ακόμη και στα δελτία ειδήσεων, η αντικειμενική αποτύπωση της πολιτικής πραγματικότητας, το λεγόμενο ρεπορτάζ, καταλαμβάνει ένα μικρό μέρος του συνολικού χρόνου. Η υπόλοιπη διάρκεια του πολιτικού δελτίου είναι αφιερωμένη σε «στοχευμένες» συζητήσεις με τους κάθε λογής «ειδικούς» στα πάνελ που καλούνται να μας διαφωτίσουν καταθέτοντας την άποψη τους δίκην οπαδικής προπαγάνδας.

Αποτέλεσμα, τα δελτία ειδήσεων να μετατρέπονται σε «δελτία απόψεων», καταφέρνοντας να υποβιβάσουν τη διαδικασία, να υποβαθμίσουν την ουσία και να αναγάγουν την πιο ενδιαφέρουσα είδηση σε μια απλή διαδικασία ή σε απλή ανταλλαγή «τσιτάτων» μεταξύ των αντιμαχόμενων πολιτικών παρατάξεων.

Αποτέλεσμα, να μειώνεται η αξιοπιστία κάθε πολιτικής εκπομπής, από μεγάλη μερίδα πολιτών.

Και αναρωτιέσαι «γιατί»;

Γιατί πρέπει να πληρώσω τόσο ακριβά το τίμημα για να ενημερωθώ για το τι συμβαίνει στον κόσμο;

Γιατί να θεωρείται καλύτερη η ενημέρωση από το διαδίκτυο;

Είμαστε σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Έχουμε μπροστά μας εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές και θέλουμε να έχουμε πλήρη και αντικειμενική ενημέρωση και όχι μονοθεματικές και άκρως "κομματικές" ειδήσεις. Θέλουμε πραγματικές ειδήσεις και τηλεοπτικές εκπομπές διαλόγου, υψηλού πολιτικού πολιτισμού.

Δυστυχώς, τα τηλεοπτικά μας κανάλια, έχουν προγραμματίσει στο prime time τους, σήριαλ μυθοπλασίας, αφήνοντας στις πρωινές εκπομπές να καλύψουν τα πολιτικά δρώμενα.

Οι εκπομπές διαλόγου δεν έχουν τηλεθέαση και δεν φέρνουν κέρδη από τις διαφημίσεις στα ταμεία των μεγάλων καναλιών. Οι πολιτικοί "έδιωξαν" τους πολίτες από την παρακολούθηση των πολιτικών εκπομπών, με τις φωνές, τους καβγάδες και το ξεκατίνιασμα τους, μέσα στο σαλόνι των υποψηφίων πελατών τους! Η λαϊκή ρήση «έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους» ταιριάζει γάντι. Η "αφωνία" των πολιτικών εκπομπών θα συνεχιστεί και στο μεγαλύτερο μέρος  της νέας προεκλογικής περιόδου!

 

Αυτοδιοίκηση. Το "ανθρώπινο" πρόσωπο της πολιτικής! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-επικοινωνιολόγου

Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. Και για να αλλάξει η πολιτική ηγεσία, θα πρέπει ο λαός να γίνει πολίτης.

 
Δύσκολα πράγματα ειδικά όταν οι πολιτικές ηγεσίες πολλών χωρών μοιάζουν με «παιδικές χαρές». Κάποιος θα πρέπει να τους σταματήσει πριν καταλήξει το μεγαλύτερο μέρος των λαών να κάνει «ελεύθερο κάμπινγκ» σε πάρκα, παγκάκια, εισόδους κλειστών καταστημάτων, δρόμους και κάτω από γέφυρες!
 

Μας διοικούν, παγκόσμια, απίστευτοι πολιτικοί που με τις πράξεις τους ανατροφοδοτούν και επιταχύνουν την κάθε είδους κρίση, ενώ μετατρέπουν τα αποτελέσματα ακόμη και δημοψηφισμάτων κατά το δοκούν ,αν δεν το μετατρέπουν σε ψήφο εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο τους!

 
Η χώρα μας αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά, κοινωνικά  και υγειονομικά προβλήματα, πληθώρα προκλήσεων όπως η ακρίβεια. η ενέργεια, το προσφυγικό, η αποχαλίνωση εξωτερικών παραγόντων με τις επεκτατικές τους βλέψεις και οι πολιτικοί ταγοί μας συνεχίζουν να  υπόσχονται περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να προσφέρουν. Σύνηθες το φαινόμενο, ψέματα, αυταπάτες, πελατειακές σχέσεις, διαπλοκή, ασυνέπεια λόγων και έργων. Στις τηλεοράσεις ασκείται «κατευθυνόμενη πολιτική» ποδοπατώντας πολλές από τις αξίες μιας κοινωνίας.
 

Ενεργά αντανακλαστικά, παρά την κρίση, επιδεικνύει η τοπική αυτοδιοίκηση αποδεικνύοντας ότι σε δύσκολους καιρούς είναι το «αποκούμπι» ενός ταλαιπωρημένου λαού. Το απέδειξε κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τις δράσεις και τις πρωτοβουλίες και με μειωμένους προϋπολογισμούς.

Είναι πραγματικά το "ανθρώπινο" πρόσωπο της πολιτικής γιατί στην αυτοδιοίκηση η αξιοκρατία κυριαρχεί.

 
Αξιοκρατία. Μια λέξη ξένη για τον τόπο, τόσο “απόμακρη” που αναγκάζει κάθε χρόνο σε φυγή χιλιάδες Έλληνες που βλέπουν να ανέρχονται σε αξιώματα και να καταλαμβάνουν καίριες θέσεις κάθε λογής κομματικά στελέχη, τα οποία μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που εκλέγονται ακόμη και στο ελληνικό κοινοβούλιο με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα. Με αποκλειστικό “όχημα” την υποταγή στο κόμμα, ήτοι την κομματική πειθαρχία, δεν είναι λίγες οι φορές που ο εκάστοτε πολιτικός αρχηγός συνθέτει με αυτή την λογική τα ψηφοδέλτια που “κατεβάζει” στις εκλογές , επιβραβεύοντας πρόσωπα που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επιλέγονταν ούτε για θυρωροί της πολυκατοικίας τους.
 
Η περίπτωση εξάλλου των εκλογών, αποκλειστικά με λίστα είναι ο ιδανικότερος τρόπος για να απομακρύνεις τους άξιους και να επικροτήσεις όσους είναι αρεστοί στην εξουσία γιατί συνήθως την κολακεύουν και καταφέρνουν να γίνουν απαραίτητοι κυρίως γιατί αποφεύγουν να πουν επώδυνες αλήθειες.
 
Παράλληλα, με τον ίδιο τρόπο που ο κομματικός μηχανισμός διορίζει σε θέσεις ευθύνης θαυμαστές τηλεοπτικών προσώπων, ο Έλληνας ψηφοφόρος που σιχτιρίζει για τον νεποτισμό και την κομματοκρατία στις εθνικές εκλογές ψηφίζει είτε με βάση το ξεπερασμένο ιδεολογικό δίπολο αριστερά δεξιά, είτε με βάση  την "τσέπη" του και την ψευδαίσθηση ποιος είναι καλύτερος στον λαϊκισμό και την παροχολογία, είτε με το μοιρολατρικό μότο “το μη χείρον βέλτιστον” η αλλιώς να φύγουν οι παλιοί για να δοκιμάσουμε τους νεότερους. Η κατηγορία αυτών των κριτηρίων δημιουργεί δε τις καλύτερες συνθήκες για να επωάσει τους λεγόμενους ψηφοφόρους “κοψοχέρηδες”, τους μετανιωμένους εκλογείς που κατόπιν εορτής αντιλαμβάνονται το λάθος τους και δεσμεύονται ότι δεν θα ξαναψηφίσουν φθαρμένα πρόσωπα και συνδυασμούς αλλά σπανίως το τηρούν.
 
Αχτίδα φωτός ωστόσο τα τελευταία χρόνια αποτελεί η διαφοροποίηση στην ψήφο για τις τοπικές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που φαίνεται να γίνεται με περισσότερο αξιοκρατικά και εκλογικευμένα κριτήρια, όπως ο πιο αξιόπιστος, ο πιο κατάλληλος, ο πιο άφθαρτος, ο πιο έμπειρος, ο πιο προσοντούχος, αυτός που έχει φρέσκες ιδέες και όχι αναγκαστικά ο νεότερος σε ηλικία, σε αντίθεση με το πιο κομματικός, ο πιο φαύλος, ο περισσότερο επιρρεπής στην παροχολογία, αυτός που πουλάει περισσότερο επικοινωνιακά αλλά στην ουσία αναπαράγει τα ίδια μονότονα κλισέ των προηγουμένων.
Το μοντέλο Μαυρογιαλούρου και Γκόρτσου στην τοπική αυτοδιοίκηση φαίνεται να ξεψυχά και να δίνει τη θέση του σε πιο υγιή αντανακλαστικά ψηφοφόρων που βλέπουν τον δήμο ως το ευρύτερο σπίτι τους που πρέπει να προστατεύσουν από τα λαμόγια του παρελθόντος, πολιτικάντηδες που λυμαίνονταν τον τόπο τους και δεν δίστασαν να τον καταστρέψουν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που και τα ίδια τα κόμματα κρατούν αποστάσεις από τους υποψηφίους των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης, δεν δίνουν πλέον το περίφημο χρίσμα και όταν το κάνουν συνήθως ο κόσμος γυρνά την πλάτη σε αυτόν που θα το λάβει, προτιμώντας περισσότερο ανεξάρτητες υποψηφιότητες που δεν παραπέμπουν σε κομματικό παρελθόν και ανέλιξη σε κομματική ιεραρχία. Στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση φαίνεται λοιπόν ότι έχει εμπεδωθεί στον κόσμο το κριτήριο της καταλληλότητας με βάση τα προσόντα και την αξιοσύνη, κάτι που είναι πλέον απαραίτητο να συμβεί και στις εθνικές εκλογές, εκεί που διακυβεύονται πλέον τεράστια συμφέροντα για το μέλλον του τόπου, οικονομικά και κοινωνικά.
 
Φαίνεται λοιπόν ότι ο λαός γίνεται σοφότερος όσον αφορά τις επιλογές που κάνει ψηφίζοντας για δήμαρχο ή για περιφερειάρχη, μένει τώρα να αναλάβει και την πρόκληση των εθνικών εκλογών, επιλέγοντας ηγέτες που πραγματικά μπορούν να αναλάβουν ευθύνες και κόστη χωρίς να λαϊκίζουν και να μοιράζουν φρούδες ελπίδες. Οψόμεθα!
 
Το "ανθρώπινο" πρόσωπο της πολιτικής από αυτοδιοικητικούς και όχι από πολιτικούς!