Διεθνείς εξελίξεις , Ελληνικές εκλογές και πόθεν έσχες πολιτικών. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στις ημέρες που περνάμε, η ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της πολιτικής αντιπαράθεσης από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για το θέμα των πρόωρων εκλογών, εγκυμονεί κινδύνους να βυθιστεί η χώρα είτε σε μια παρατεταμένη παράλυση, είτε σε πολιτική αποσταθεροποίηση, πριν την ώρα της. Η κυβέρνηση – σεναριογράφος των επόμενων κινήσεων, επεισοδίων που θα βιώσουμε προσεχώς, θα πρέπει να δώσει με τον πιο επίσημο τρόπο μια καθαρή απάντηση, αν σκοπεύει να πάει σε εκλογές στο τέλος της συνταγματικής θητείας της.

Αν δεν αρκούν οι επανειλημμένες  δηλώσεις του Πρωθυπουργού, ένας ανασχηματισμός θα κλείσει την εκλογολογία! Εκτός αν προλάβει να την ακυρώσει ο "άρπαγας" γείτονας με τον αναθεωρητισμό του!

Διαφορετικά να μην διαμαρτύρεται για την επένδυση στην πόλωση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και την άκρως αρνητική εξέλιξη της οικονομίας στους προσεχείς μήνες.

Προσώρας, οι μάχες κατά της φτώχειας, της ακρίβειας, της ενέργειας και της κλιματικής αλλαγής αντιμετωπίζονται με επιδόματα και ευχολόγια. Πλήρης αποτυχία προβλέψεων του πολέμου στην Ουκρανία και των πολιτικών στρατηγικών που είχαν σχεδιαστεί. Το καρκίνωμα του εθνικιστικού λαϊκισμού πλημμυρίζει όλον τον κόσμο.

Η αντιπαγκοσμιοποίηση απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, κερδίζει κατά κράτος. Παντού ή σχεδόν παντού κερδίζουν τα outsider ,από το Brexit μέχρι τις τελευταίες εκλογές στη Γαλλία.

Ούτε οι μετρήσεις, ούτε τα media, ούτε τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, ούτε οι δυνατές προσωπικότητες και stars οπτικοακουστικών θεαμάτων, δεν φαίνεται να είναι αρκετά να σταματήσουν το τσουνάμι της λεγόμενης τιμωρητικής ψήφου.

Η πολιτική ορθότητα, μη εξαιρούμενης και της χώρας μας, καταποντίζεται καθημερινά από τον άκρατο λαϊκισμό και τα απρόβλεπτα ένστικτα ερασιτεχνών της πολιτικής, οδηγούν το καράβι σε αχαρτογράφητα νερά. Παίζεται σε μια στιγμή, το μέλλον όλων μας!

Στις επόμενες εθνικές εκλογές, η ανακυττάρωση του πολιτικού προσωπικού στη χώρα μας, είναι αναγκαία. Τέρμα πια, οι επιλογές από τον κομματικό σωλήνα, από «διαδρομιστές» πολιτικών κομμάτων, από οικογενειοκρατία και από άλλους παράγοντες τύπου Γκόρτσου. Τέλος, στα κομματικά ρετιρέ.

Αξιοκρατία, με νέους φιλόδοξους, με όραμα και με ένσημα από εργασία και όχι κομματικά.

Νέοι πολιτικοί να πάρουν την εξουσία όχι για να την οικειοποιηθούν αλλά να την μοιράσουν στο λαό, στην πράξη!

Να έχουν την προσφορά προς τον πολίτη στο DNA τους, εκτός από μεταπτυχιακές περγαμηνές και πτυχία στο βιογραφικό τους.

Να πιστεύουν σε αυτό που καλούνται να υπηρετήσουν. Να έχουν «ζυμωθεί» με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και τότε τα πρόσθετα προσόντα τους, να είναι η ηλικία, τα πτυχία και η συμμετοχή σε μητρώα και δεξαμενές σκέψεις.

Και κάτι επίκαιρο. Να γνωρίζουμε ως πολίτες το πόθεν έσχες τους που είχαν όταν μπήκαν στην πολιτική και πιο είναι σήμερα. Και κυρίως το "πόθεν"!

Ακόμη για τους νέους, το πόσο διαυγές είναι το παρελθόν τους, πριν μπουν στα ψηφοδέλτια.

Για να μην υπάρξουν «ψεγάδια» αργότερα.

Η ιδιότητα του βουλευτή δεν είναι η επαγγελματική αποκατάσταση του

και ο άκρατος πλουτισμός. Είναι λειτούργημα, στην υπηρεσία των πολιτών.

Επιτέλους, ας το καταλάβουν οι πολίτες, έστω και πάνω από την κάλπη.

 

Πάμε για νέο ρεκόρ αποχής από τις κάλπες στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στις Γαλλικές βουλευτικές εκλογές της πρώτης Κυριακής «νικήτρια» είχαμε την αποχή με ποσοστό 53%. Ένα ποσοστό ρεκόρ, σε μια μάχη δύο πολιτικών κομμάτων «στήθος με στήθος» και με οριακό προβάδισμα όπως έδειξε η τελική καταμέτρηση των ψήφων.

Ένα πραγματικό θρίλερ στη Γαλλία και μια απειλητική πρόβλεψη στα καθ’ ημάς. Στη χώρα μας η μεγαλύτερη αποχή έφτασε σε Ευρωεκλογές το 2009 σε ποσοστό 47,4%. Είναι πλήγμα για τη δημοκρατία, τα μεγάλα μεγέθη της αποχής. Πλειοψηφία που κυβερνά με αυτοδυναμία!

Τα αίτια πολλά. Από την αδυναμία μετακίνησης στο τόπο που ψηφίζουν οι λεγόμενοι ετεροδημότες, λόγοι υγείας πολιτών, υπερήλικες, οικονομικά προβλήματα και άλλα.

Αρκεί να θυμηθούμε τις στρατιές ετεροδημοτών που προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν ένα εισιτήριο για τον τόπο που θα ασκούσαν το εκλογικό τους δικαίωμα. Λέγεται ότι σε αυτό οφείλεται και ένα μεγάλο μέρος από το χρέος των κομμάτων εξουσίας ,που προμήθευαν αφειδώς, τα χιλιάδες εισιτήρια στους φίλους του κόμματος.

Υπάρχουν όμως και όσοι απέχουν από την κάλπη , από πεποίθηση. Δεν πιστεύουν ότι με την ψήφο τους θα επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις, γυρίζουν την πλάτη και απέχουν. Κυριαρχεί το δόγμα "οι Κυβερνήσεις αλλάζουν, οι πολιτικές παραμένουν ίδιες". Αν είναι και ανοιξιάτικη ή καλοκαιρινή ημέρα, προτιμούν να εκχωρούν το δικαίωμα να αποφασίζουν άλλοι γι αυτούς, πηγαίνοντας για καφέ και ουζάκι στις παραλίες.

Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί και βαθυστόχαστες αναλύσεις έχουν γραφτεί, ότι η αποχή βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία και η μη άσκηση του δικαιώματος, δίνει το δικαίωμα να βρίσκονται στο «τιμόνι» της διοίκησης, οι μειοψηφίες, που αποφασίζουν ερήμην της πλειοψηφίας των πολιτών.

Όμως δεν φταίνε μόνο οι πολίτες. Μεγάλο μέρος ευθύνης έχει και το πολιτικό μας σύστημα.

Η χαμηλή ποιότητα του πολιτικού λόγου στη Βουλή, στα ΜΜΕ παραδοσιακά και κοινωνικά δίκτυα, με ύβρεις, αντεγκλήσεις, προπηλακισμούς, λόγω ένδειας επιχειρημάτων και χρήση αρνητικών προθέσεων, οδηγούν στην απαξίωση από τους πολίτες, πολλών πολιτικών προσώπων και του συνόλου του πολιτικού συστήματος.

Ένας ακόμη βασικός λόγος της αποχής, είναι η απουσία σωστής ενημέρωσης των πολιτών, για τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν, καθώς και η μη προσεκτική και ενδελεχής επιλογή των προσώπων που «κοσμούν» τα ψηφοδέλτια. Αποτέλεσμα, να έχουμε μάχη συνθημάτων και όχι προγραμμάτων. Το ότι ο κόσμος δεν έχει χρόνο για ενημέρωση, είναι μεγάλο λάθος και πρέπει να διορθωθεί.

Στις επόμενες εθνικές εκλογές, που θα γίνουν με απλή αναλογική, την πρώτη Κυριακή η αποχή αναμένεται να καταρρίψει ένα ακόμη ρεκόρ. Εκτός από το γεγονός ότι οι πολίτες δεν πιστεύουν ότι κάτι θα αλλάξει, με την ψήφο τους, η σίγουρη δεύτερη Κυριακή ψηφοφορίας τους επιτρέπει να ετεροχρονίσουν την επίσκεψη τους στην κάλπη. Οι πολιτικοί μας θα πρέπει να επανατοποθετηθούν στον ορθό λόγο  και στην ουσιαστική ενημέρωση για τις πολιτικές προτάσεις τους, πριν απορριφθούν συλλήβδην από τους πολίτες.

 

Πρόωρες εκλογές. Μια δύσκολη εξίσωση με πολλούς «αγνώστους»! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στις προσεχείς εθνικές εκλογές, πιθανά πρόωρα φθινοπωρινές, αναμένονται διαφοροποιήσεις στην κάλπη και μάλιστα σημαντικές, μερίδας ψηφοφόρων, που προβληματίζουν όλα τα κομματικά επιτελεία και πολλά πολιτικά πρόσωπα.

Με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, ένας μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων αναμένεται να στείλει μήνυμα δυσαρέσκειας στα κόμματα εξουσίας, επιλέγοντας μικρά η ακόμη και πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα.

Αποτέλεσμα, να δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό η επανεκλογή  και πρωτοκλασάτων υποψηφίων πολιτικών, λόγω του ότι πολλοί από αυτούς θεωρούνται από τους πολίτες μέρος των προβλημάτων που βιώνουν και όχι η λύση όπως οι ίδιοι επικαλούνται.

Τα κόμματα εξουσίας θα νοιώσουν εκλογικά, την πρώτη Κυριακή, έντονους κραδασμούς από τις πολιτικές επιλογές που οι πολίτες τους χρεώνουν.

Περισσότερους εκλογικούς κραδασμούς, θα αισθανθούν όσοι έχουν συμμετάσχει ενεργά στη διακυβέρνηση κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων και θεωρούνται υπαίτιοι όλων των "πληγών" που έχουν υποστεί οι πολίτες. Από την πανδημία, την οικονομική κρίση και τις φυσικές καταστροφές.

Όλες οι "αμαρτίες" του κόσμου θα τους χρεωθούν στην κάλπη. Σε αυτές τις "αμαρτίες" ,θα πρέπει να προστεθούν και τα πλούσια προνόμια των πολιτικών σε περιόδους κρίσης, οι ασυλίες και η γενικότερη απαξίωση του πολιτικού κόσμου. Πρόσφατη έρευνα, έδειξε ότι πάνω από το 70% των πολιτών θεωρούν το πολιτικό σύστημα «ξένο» σώμα από τον «μέσο» πολίτη. Δύο ξένοι στην ίδια χώρα!

Την πρωτοκαθεδρία, φυσικά, την έχει το Κοινοβούλιο και πολύ λιγότερο η Αυτοδιοίκηση.

Αυτό που κυριαρχεί από τους πολιτικούς, είναι ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι», με αποτέλεσμα να ζητούν, να τους περάσουν από «κόσκινο» στην κυριολεξία  οι πολίτες πριν αποφασίσουν ποιοι αξίζουν την ψήφο τους. Το λένε αλλά το εννοούν;

Η αποχή από την κάλπη, την πρώτη Κυριακή, θα αυξηθεί σημαντικά και ο λόγος είναι  ότι θεωρείται αναγκαία η ύπαρξη της δεύτερης Κυριακής για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Είτε αυτοδύναμης, είτε συνεργασίας. Η περίπτωση τρίτης Κυριακής προβλέπεται μεν από το νόμο, αλλά οι γενικότερες συνθήκες καθιστούν την προσφυγή σε τρίτη Κυριακή, απαγορευτική. Αυτοκτονική, θα λέγαμε καλύτερα!

Το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν οι πρόωρες εκλογές θα προκηρυχθούν μετά τη λήξη της τουριστικής περιόδου και των θερινών διακοπών ή κάποιο θερμό πολεμικό επεισόδιο, με τον άρπαγα γείτονα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλάξει όλους τους σχεδιασμούς. Αν ο γείτονας – άρπαγας, το τολμήσει καλοκαιριάτικα και πάρει αποφασιστική απάντηση, τότε θα αλλάξουν οι πολιτικές διεργασίες και στο χρόνο των εκλογών και στο αποτέλεσμα τους. Είναι γνωστό ότι οι πολίτες συσπειρώνονται στο κυβερνών κόμμα ,σε εθνική κρίση.

Στην αντίθετη περίπτωση, της απευκταίας μη αποφασιστικής απάντησης, το πλήγμα στο μεγάλο «κεφάλαιο» του κυβερνώντος κόμματος, που είναι ο Πρωθυπουργός, θα αλλάξει εκ βάθρων, τα εκλογικά αποτελέσματα.

Είναι οι πρώτες εθνικές εκλογές, με πολλές πιθανότητες τα εθνικά μας θέματα να είναι από τους πιο βασικούς παράγοντες που θα επηρεάσουν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα και φυσικά το μέλλον όλων μας.

Οι πρόωρες  εκλογές αποδεικνύονται, μια δύσκολη εξίσωση με πολλούς «αγνώστους»!

 

Μύρισαν εκλογές! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

 

Μύρισαν εκλογές αν και οι εξαγγελίες είναι για το τέλος της τετραετίας, ήτοι  με τη λήξη της συνταγματικής θητείας.

Άλλωστε στην πολιτική ισχύει ότι διαψεύδεται, σύμφωνα με τη ρήση γνωστού πολιτικού.

Ξεκινάνε καλοκαιριάτικα, η πορεία στο λαό και το άνοιγμα στην κοινωνία. Γνωστά και επαναλαμβανόμενα, από τα πολιτικά μας κόμματα.

 

Άνοιγμα στην κοινωνία από όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου, τώρα που μπήκαμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Προσοχή όμως να μην «ξεχειλώσουν» από το πολύ άνοιγμα! 

 

Παχιά και μεγάλα λόγια από πιστούς θιασώτες μιας «χαλασμένης» πολιτικής. 

Απευθυνόμενοι στους μόνιμους κωπηλάτες στις κομματικές γαλέρες και σε όλα τα μέλη των πληρωμάτων, τους παροτρύνουν να βγουν στην κοινωνία και ακολουθώντας τη στρατηγική «στόμα με στόμα» να πουλήσουν την πολιτική τους πραμάτεια! 
 
Όμως η κοινωνία περιμένει στη γωνία. Με απαξία, ωχαδερφισμό, αδιαφορία και απάθεια. Πολλάκις με ύβρεις και προπηλακισμούς. Και αυτό, τα εκάστοτε ηχεία της πολιτικής το ξέρουν.
 
Άνοιγμα στην κοινωνία, είτε διά ζώσης, είτε μέσω των νέων τεχνολογιών και ερωτηματολογίων, η βασική προτεραιότητα κάθε πολιτικού κόμματος που σέβεται τον ψηφοφόρο του. Μαζί αποφασίζουμε, όπως το αλήστου μνήμης μαζί τα φάγαμε!
 Η συνέχεια γνωστή. Τα περισσότερα αιτήματα των πολιτών δεν συνάδουν με τις πολιτικές αρχές του κόμματος και άρα μη αποδεκτά. Στον κάλαθο, μετά την κάλπη!
 
Το άνοιγμα στην κοινωνία πραγματοποιείται και με περιοδείες και επισκέψεις σε διάφορες περιοχές και οργανωμένους συλλόγους, όπου συγκεντρώνονται μια «τυφλή» κομματική πελατεία και μεγάλος αριθμός από "αγκιστρωμένα" ψάρια που δεν χρειάζονται δόλωμα. Εκεί σηκώνεται για περιορισμένο χρόνο η σημαία της νίκης του κόμματος και 

γίνονται αποδεκτά τα πεπραγμένα της πολιτικής ως Ευαγγέλια, από πολιτικούς αργόσχολους!  Στόχος το «Υπάρχω» του πολιτικού σχηματισμού και «όσο με στηρίζεις θα υπάρχω», παραφράζοντας το λαϊκό άσμα. Κάθε άνοιγμα της κοινωνίας για να είναι επιτυχημένο, θα πρέπει να ακολουθείται κι από ορυμαγδό υποσχέσεων γενικών και ειδικών στην κοινωνική ομάδα που απευθύνεται. Το κρεσέντο των κυβιστήσεων θα ακολουθήσει, μετά την κάλπη. Είναι σε όλους γνωστό και αποδεκτό.
 
Άνοιγμα στην κοινωνία για προσέλκυση και νέων υποψήφιων που θα κοσμήσουν τα ψηφοδέλτια στις Εθνικές  και Αυτοδιοικητικές εκλογές που ακολουθούν. Νέα εκλογή προσώπων με ευρύτερη νομιμοποίηση από τη βάση, με ελεύθερη συμμετοχή. Αυτό στη θεωρία, γιατί στην πράξη οι πολίτες ενώ αποστρέφονται πολλά από τα γνωστά πολιτικά ονόματα τους ψηφίζουν ανελλιπώς κάθε φορά. Ανάγκη ψυχιατρικής εξέτασης. Πελατειακές, κυκλικές και γνώριμες ψηφοδοσίες με κύριο γνώρισμα το «όλοι το ίδιο είναι». Η στοχοπροσήλωση των κομμάτων σε ανοίγματα στην κοινωνία, πολλές φορές συγχέεται με το άνοιγμα στον κομματικό μηχανισμό τους, για τη στελέχωση των οργάνων του κόμματος. Γαρνιτούρα είναι τις περισσότερες φορές τα νέα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια. 

Ο κομματικός μηχανισμός στηρίζει πάντα έναν «δικό» του παλαιό κατά προτίμηση.
 
Για κάθε κυβερνών κόμμα το άνοιγμα στις κοινωνίες συνοδεύεται σχεδόν πάντα με γκρίνια, γιούχα και ακατονόμαστες ύβρεις. Πολιτική αυτοχειρία τις περισσότερες φορές αντί δίαυλος αμφίδρομης επικοινωνίας αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος προσωπικής επικοινωνίας με τον πολίτη ψηφοφόρο, που βγάζει τα απωθημένα του, λίγο πριν την κάλπη.

 

Μπήκαμε σε ένα θερμό καλοκαίρι, με πολλά θέματα που "καίνε" και θέλουν λύσεις.

Αν όχι τώρα προσφυγή στην κάλπη, πότε; Του χρόνου με πολλαπλάσια τα προβλήματα απλά και μόνο για να λέμε ότι είμαστε θεσμικοί;

 

Μυαλό κουκούτσι… Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Είμαστε μια χώρα απίθανων πολιτικών και πολιτών. Ένας συνδυασμός, ένα εκρηκτικό μείγμα ατόμων με απίστευτη αλαζονεία, παντελή άγνοια και ποινικοποίηση κάθε αποκλίνουσας άποψης από τη δική τους και σε πολύ μεγάλο βαθμό διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Το σκηνικό της ακραίας πόλωσης μεταξύ των τριών πρώτων κομμάτων ξεκίνησε και όσο προχωράμε προς στις εκλογές, θα εντείνεται. Θα ακούμε καθημερινά μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα, από όλους τους «μνηστήρες» της εξουσίας. Και άλλα πολλά ευφάνταστα!

Με μια κοινωνία σε κατάσταση πανικού για την επιβίωση της, με μια οικονομία στα όρια του εμφράγματος, με ανασφάλεια να κυριαρχεί καθημερινά στη ζωή των πολιτών και με πολιτικούς που ενδιαφέρονται μόνο για τον τρόπο επανεκλογής τους, τα «συμβόλαια» με τον λαό που θα προταθούν, αφήνουν παγερά αδιάφορο τον λαό!

Ένας θορυβώδης χαρτοπόλεμος ειδήσεων μας κατακλύζει καθημερινά και συνεχώς διογκώνεται. Πολιτικοί καβγάδες, ανακύκλωση διαπλοκής, αντεγκλήσεις, φωνασκίες, απίστευτοι συμψηφισμοί, πεζοδρομιακοί διάλογοι για ψύλλου πήδημα, μια κοινωνία στα κάγκελα και ένας λαός θεριό ανήμερο.

Ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Μια σχέση «νόμισμα στον αέρα». Πού θα κάτσει, το ερώτημα. Οι πολίτες ασφυκτιούν για να τα φέρουν βόλτα και οι πολιτικοί αδυνατούν να σφυγμομετρήσουν τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.

Μυαλό κουκούτσι. Ενώ γνωρίζουν ότι με το υπάρχον πολιτικό σύστημα της απλής αναλογικής δεν υπάρχει καμία πιθανότητα αυτοδυναμίας, συζητάει ο κομματικός τους στρατός για δεύτερες εκλογές, με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, που δίνει αυτοδυναμία, κάποιες φορές. Αδιαφορώντας για τα οικονομικά προβλήματα που θα δημιουργηθούν, στην παρατεταμένη εκλογική περίοδο των εξήντα ημερών, που απαιτούνται και την παράλυση όλων των θεσμών του δημόσιου τομέα.

Μέσα στις συμπληγάδες της κρίσης, που έφερε ο πόλεμος, οι συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις θα είναι καταστροφικές για τη χώρα.

Αν είναι να διαλυθεί η χώρα για να κυβερνήσουν κάποιοι όπως θέλουν, όπως τους βολεύει, θα πρέπει όλοι εμείς, οι λεγόμενοι ενεργοί πολίτες να τους δείξουμε το δρόμο της συνεργασίας μεταξύ τους. Ο τόπος μας δεν αντέχει εκλογικά πειράματα. Η ανάγκη του αυτονόητου είναι το ένζυμο που λείπει από την κουλτούρα συνεργασίας των πολιτικών μας. Ας το καταλάβουν, επιτέλους.

Πολύ φοβάμαι ότι, εκτός από το "συμβόλαιο" με το λαό, θα χρειαστεί και συμβόλαιο "εξόδου" από την πολιτική πολλών πολιτικών, αν συνεχίζουν να έχουν μυαλό κουκούτσι.

 

Πολιτική επικοινωνία «ζωντανή ή ψηφιακή»; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ -Επικοινωνιολόγου

Ο δρόμος των πολιτικών άνοιξε ήδη για εκλογές, μέσα από τα social media.

Με ευφάνταστες μεθόδους επικοινωνίας έρχεστε σε επαφή με το κοινό σας,

κάνετε διάλογο, προωθείτε την ατζέντα σας, ξοδεύοντας

πολύ λιγότερα από ότι θα ξοδεύατε σε παραδοσιακούς τρόπους επικοινωνίας.

Στοχευμένη επικοινωνία, με πλατφόρμες που γνωρίζουν τι σκέφτονται οι πολίτες -ψηφοφόροι, τι τους απασχολεί, μοναδικές απόψεις και όχι πακεταρισμένες απαντήσεις σε τυποποιημένες δημοσκοπικές ερωτήσεις.

Σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, απογοήτευσης των πολιτών από το πολιτικό προσωπικό, το διαδίκτυο φαίνεται να κερδίζει την πρωτοκαθεδρία σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα.

Οι πολιτικοί ανακάλυψαν τα social media, λόγω χαμηλού κόστους και για λόγους εύκολης προσπάθειας να στείλουν άμεσα τα μηνύματα τους. Πολλάκις άγαρμπα και ανέμπνευστα. Χρειάζονται πολλά περισσότερα για να εκλεγείς, από το να πετάξεις μια ατάκα ή να βάλεις τη φωτογραφία, για να μετασχηματιστεί ο τρόπος της επικοινωνίας πολίτη με πολιτικό. Μέσα από το διαδίκτυο, οι πολίτες αναζητούν σύνδεση με άλλους ανθρώπους, η γνώμη τους μετράει, δημοσιοποιούν τις σκέψεις τους, αφηγούνται τη δική τους ιστορία και επηρεάζονται από τη γνώμη άλλων ατόμων, που εκτιμούν αν και δεν γνωρίζουν προσωπικά τις περισσότερες φορές.

Πολιτικά κόμματα και πολιτικοί χρησιμοποιούν τη διάδραση που προσφέρει το διαδίκτυο, μονοδιάστατα. Απλά μεταδίδουν το μήνυμα τους.

Έρευνες έχουν καταδείξει ότι οι πολίτες θέλουν να συμμετέχουν πιο ενεργά στα κελεύσματα των πολιτικών και όχι μόνο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Όμως, η πανδημία τα άλλαξε όλα. Οι παραδοσιακοί τρόπου επαφής με τον πολίτη, χειραψία, αγκαλιά, προσωπική συζήτηση, αντικαταστάθηκαν με χειραψία αγκώνα, ενάμιση μέτρο απόσταση για συζήτηση και αποφυγή  επικοινωνίας με τα γνωστά έντυπα.. Άπαντα, ψηφιακά! Ακόμη και διαδικτυακές εκλογές, χωρίς ψηφοδέλτια.

Αν οι πολιτικοί νοιάζονταν όντως για τα «θέλω» των πολιτών- ψηφοφόρων τους και θέλουν να τους απευθύνουν το όραμα τους, τότε θα πρέπει να απομακρυνθούν από αυτόν τον τρόπο της επικοινωνίας, μέσα από τα social media και να εφεύρουν άλλους τρόπους επικοινωνίας των προτάσεων τους και όχι απλά μεταφοράς των «εύπεπτων» μηνυμάτων τους. Οι πολίτες θέλουν να βλέπουν και να διαβάζουν για πολιτικές ανάπτυξης, δικαιώματα νέων, προτάσεις για μείωση της ανεργίας και βελτίωση του επιπέδου ζωής.

Το φλερτ των πολιτικών με το νέο ψηφιακό κόσμο, τον μαγικό κόσμο των social media, φέρνει πολλές φορές και τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Μπορεί ακόμη και να γκρεμίσει πολιτικές καριέρες που κάποτε, κάποιοι έχτιζαν για χρόνια.

Αν δεν έχει ο πολιτικός, έμπειρους συνεργάτες στα social media καλύτερα να εγκαταλείψει το «άθλημα». Ασφαλέστερο ένα δύσκολο μονοπάτι που το γνωρίζεις από μια σύγχρονη λεωφόρο, όταν δεν γνωρίζεις τις σημάνσεις.

 

Οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίσουν τον νέο αυτόν ψηφιακό κόσμο και τους κανόνες της διαδικτυακής δραστηριότητας. Να μάθουν τις σωστές πρακτικές και τους τρόπους αποφυγής των παγίδων. Να ξέρουν, αν απαντούν στα σχόλια και ερωτήσεις, αν τα υβριστικά σχόλια κάνουν πως δεν τα βλέπουν ή πρέπει να  απαντάνε..

«Δουλεύουν» καλύτερα οι μακροσκελής αναρτήσεις ή οι μικρές και στοχευμένες; Όλα αυτά και άλλα πολλά μυστικά απαιτούνται για μια σωστή επικοινωνία μέσω του διαδικτύου, ενός πολιτικού.

Όμως σήμερα, μετά από τρία χρόνια απομόνωσης, οι πολίτες διψούν και πάλι για "ζωντανή" πολιτική επικοινωνία. Το δείχνουν οι πρώτες πολιτικές εκδηλώσεις, με μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων πολιτών. Επιστροφή στην κανονικότητα και στην πολιτική επικοινωνία!

 

Πώς να κερδίσετε στις εκλογές εφαρμόζοντας την S.W.A.T. ανάλυση! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η γνωστή σε όλους, όσοι ασχολούνται με το εμπορικό μάρκετινγκ S.W.A.T. analysis, θεωρείται ένα σημαντικό «εργαλείο» και στη λήψη πολιτικών αποφάσεων, για κόμματα αλλά και για πολιτικά πρόσωπα.

Πρόωρες ή στη λήξη της συνταγματικής θητείας, θα γίνουν οι εθνικές εκλογές και μετά από δεκαπέντε μέρες έχουμε τις αυτοδιοικητικές. Χρειάζεται να γνωρίσετε την S.W.A.T. analysis.

Ο κάθε υποψήφιος πολιτικός η κομματικός συνδυασμός, θα πρέπει να μελετήσει εξονυχιστικά την μέθοδο S.W.A.T. analysis, πριν κάνει οποιοδήποτε βήμα. Η διαχείριση της κάθε πολιτικής  καριέρας, περνάει μέσα από την μέθοδο, που εγγυάται σωστές κινήσεις και ασφαλή διαμόρφωση κάθε μελλοντικής κίνησης και σωστής στρατηγικής, ανάλογα με τις ικανότητες  και τους εξωτερικούς παράγοντες που την επηρεάζουν.

Η ανάλυση της S.W.A.T. περιλαμβάνει, την ανάλυση του εσωτερικού  και του εξωτερικού περιβάλλοντος ενός υποψηφίου. Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για ένα πολιτικό κόμμα ή δημοτικό συνδυασμό.

Τα δυνατά στοιχεία και οι αδυναμίες είναι οι εσωτερικοί παράγοντες, που πρέπει να ληφθούν υπόψη στη μελέτη της επικοινωνιακής στρατηγικής.

Στα δυνατά στοιχεία περιλαμβάνονται, η αναγνωρισιμότητα, η εικόνα, η καλή φήμη, η γνώση, η εμπειρία, η εμπιστοσύνη, η ιστορία, τα πεπραγμένα, το «ανταγωνιστικό» πλεονέκτημα και άλλα.

Στις αδυναμίες περιλαμβάνονται, η χαμηλή αναγνωρισιμότητα, η έλλειψη συγκεκριμένης εικόνας ή η αρνητική εικόνα, το έλλειμμα εμπιστοσύνης, οι μικρές ικανότητες διοίκησης και οργάνωσης, η απειρία στο ρόλο του θεσμικού αξιώματος, το "ασθενές" προεκλογικό κονδύλι, οι προβληματικές δημοσκοπήσεις, τα λάθη του παρελθόντος, η πιθανόν «αδύνατη» ομάδα των ανθρώπων που θα συνεργαστούν και η περιρρέουσα πολιτική κατάσταση.

Στον αντίποδα, στο εξωτερικό περιβάλλον, οι ευκαιρίες και απειλές επηρεάζουν τη συμμετοχή στον εκλογικό στίβο και το εκλογικό αποτέλεσμα.

Στις ευκαιρίες περιλαμβάνονται, η θετική πολιτική κατάσταση, πιθανά λάθη των αντιπάλων, η πρόθεση των ψηφοφόρων για αλλαγή και ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, και πολλοί ακόμη εξωγενείς παράγοντες, μη αποκλειόμενης και της τύχης.

Στις απειλές περιλαμβάνονται, παγκόσμιες ανακατατάξεις που επηρεάζουν τις πολιτικές κρατών, μεγάλος αριθμός ανταγωνιστών λόγω ειδικής συγκυρίας όπως με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, γκάφες, χτυπήματα κάτω από τη μέση, σκάνδαλα, "θολό" παρελθόν.

Με την ανάλυση αυτή ο κάθε ενδιαφερόμενος, κόμμα η υποψήφιος, γνωρίζει από την αρχή, το πιθανότερο αποτέλεσμα της κάλπης και τη χαρτογράφηση της πολιτικής πορείας.

Συμβουλή αξίας ενός εκατομμυρίου.

Μην προχωρήσετε χωρίς να κάνετε τη λεπτομερή αυτή ανάλυση. Θα ξοδέψετε χρόνο και χρήμα άδικα. Είναι σαν να πάτε ξυπόλυτοι στα αγκάθια, ή στα αναμμένα κάρβουνα , χωρίς να είστε «αναστενάρηδες»!

Τα παραδείγματα πολλά!

 

Επανάληψη των αναπαλαιωμένων «τίποτα»! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Διανύουμε μια περίοδο κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων με ανοιχτό το ενδεχόμενο αιφνίδιας προσφυγής στις κάλπες, στη λαϊκή ετυμηγορία και τα επικοινωνιακά επιτελεία των κομμάτων αποδίδονται σε «μιντιακούς» και «διαδικτυακούς» αγώνες ξεκατινιάσματος, με όλα τα «άπλυτα» στη φόρα, για να πετύχουν άλλοτε λίγα λεπτά δημοσιότητας και άλλοτε αλλαγή της καθημερινής δημοσιογραφικής ατζέντας.

Πολλές φορές ακολουθείται η τακτική της «τρίχας που γίνεται τριχιά»! Συνάντηση του ενός, με γαλαζοαίματο, ερμηνεύεται σαν επιστροφή της μοναρχίας από τον άλλον! Ο,τι του φανεί του Λουλουστεφανή!!!

Η πολυετής και πολυεπίπεδη μνημονιακή, οικονομική, υγειονομική κρίση και  πολιτική απαξίωση, φαίνεται ότι δεν δίδαξε τίποτα, στο πολιτικό μας σύστημα. Γυρίζουμε και πάλι πίσω στις αλήστου μνήμης εποχές όπου ο κόσμος του σκότους επιβουλεύεται τον κόσμο του φωτός, στην εποχή του «εμείς ή αυτοί» και άλλων βαρύγδουπων δηλώσεων.

Εδώ ο κόσμος, στην κυριολεξία, καίγεται και ο πολιτικός κρετινισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Όσο για τους πολίτες, αυτοί κοιμούνται τον ύπνο του αξύπνητου. Ενδιαφέρονται περισσότερο για τα τεκταινόμενα από την μητέρα των τριών κοριτσιών της Πάτρας, παρά από την εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία. Αδιάψευστοι μάρτυρες οι τηλεθεάσεις των εκπομπών με ή χωρίς τη γνωστή μας Ρούλα. Που πήγε, που μίλησε, τι ήθελε να πει!

Βέβαια είναι παγκοσμίως γνωστό ότι το κριτήριο επιλογής των πολιτών για τις τηλεοπτικές εκπομπές, είναι η «κλειδαρότρυπα» στις κρεβατοκάμαρες επώνυμων και μη, πολιτών. Ακολουθούν τα κριτήρια του προσωπικού συμφέροντος, το συντεχνιακό και σε δεύτερη μοίρα, η ιδεολογία και οι κάθε είδους χομπίστες της πολιτικής με τις δηλώσεις τους!

Οι εκλογικές προβλέψεις με ορίζοντα αρκετών μηνών και με άλυτα πολλά θέματα, είναι αδύνατες, η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος κυκλοθυμική και αρκετά πιθανόν «αουτσάιντερ» κόμμα να κάνει την έκπληξη. Τίποτα δεν είναι αδύνατον μια και οι πολιτικές συνθήκες αλλάζουν πιο γρήγορα από τους ανθρώπους όπως είπε και ο Μακιαβέλι.

Στη χώρα μας υπάρχει η δίψα για έναν πολιτικό άνδρα, που θα παλέψει τους «αόρατους» ταξικούς εγχώριους και ξένους εχθρούς, τις συλλογικότητες και συντεχνίες, την αναξιοκρατία, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά. Θα αναστήσει τη μεσαία τάξη, τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας.

Όμως, για άλλη μια προεκλογική περίοδο, θα ακούσουμε υποσχέσεις που οι ίδιοι οι πολιτικοί μας, δεν πιστεύουν, παλαιομοδίτικες ιδεοληπτικές απόψεις και ψεύτικα σκηνικά έναντι εικονικών εχθρών. Μία από τα ίδια.

Θα προτείνουν και πάλι τη γνωστή θεραπεία placebo. Οι παροικούντες της Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι εφεδρείες πολιτικής αξιοπρέπειας, δεν υπάρχουν. Επανάληψη των αναπαλαιωμένων «τίποτα»!

 

Σιγά τα λάχανα! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σιγά τα λάχανα. Αυξήθηκε το ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, οι ντομάτες και τα αγγούρια. Η ακρίβεια καλπάζει και ο κόσμος αναστενάζει αλλά τα δύο τρίτα των ειδήσεων ενδιαφέρονται μόνο για το ζευγάρι στην Πάτρα! Παρέλαση συγγενών, γειτόνων, ειδικών!

Σιγά τα λάχανα. Ο πόλεμος συνεχίζεται, οι απειλές εκτοξεύονται εκατέρωθεν για χημικά όπλα και χαμηλά ατομικά, αλλά τα κομματικά συνέδρια και οι εβδομαδιαίες δημοσκοπήσεις συνεχίζουν ακάθεκτα.

Σιγά τα λάχανα. Οι ειδικοί προειδοποιούν στις μέρες που ζούμε ότι η κατάθλιψη πέρασε τις πύλες του ανεξήγητου. Το προ των πυλών, ανήκει στο παρελθόν. Τα χρέη αυξάνονται, το οικογενειακό εισόδημα εξανεμίζεται πριν καλά – καλά εισπραχθεί και οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται σαν τους μύκητες των θανατηφόρων ιών.

Στην Αμερική μια εταιρία ευχετήριων καρτών συμπαραστεκόμενη στους ανέργους έκανε μια κάρτα με σύνθημα «Μη σκέφτεσαι ότι χάνεις τη δουλειά σου, σκέψου ότι είναι μια ανάπαυλα ανάμεσα σε δύο ανόητους εργοδότες».

Σιγά τα λάχανα. Γέμισαν οι τηλεοράσεις από Έλληνες καταναλωτές που διαμαρτύρονται  ότι τους λείπουν τα βασικά για να περάσουν το μήνα και από την άλλη, η πληρότητα των ξενοδοχείων, ξεπερνάει το ογδόντα τοις εκατό, στις ακριβές περιοχές για τις διακοπές του Πάσχα. Ή πολλά ψέματα λέμε, ή πολλοί είναι πλούσιοι και μας το κρύβουν. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Σιγά τα λάχανα. Φόβος και τρόμος η τιμή του οβελία και του πασχαλινού τραπεζιού. Απλησίαστα για την μεσαία τάξη, σύμφωνα με τα πασχαλινά ρεπορτάζ των τηλεοπτικών καναλιών. Μόνιμη επωδός των καταναλωτών που συνεντευξιάζονται είναι «ακρίβεια, ακρίβεια, αλλά θα τα βολέψουμε». Όταν υπάρχει το "αλλά" ή το "όμως" σε μια φράση ακυρώνεται ότι έχει προηγηθεί.

Σιγά τα λάχανα, στη μαυρίλα του κόστους της νυχτερινής διασκέδασης. Τα τηλεοπτικά σήριαλ μυθοπλασίας, τα κάθε είδους τηλεπαιχνίδια, οι μουσικοχορευτικές εκπομπές, είναι πλέον, η δωρεάν όαση διασκέδασης, αρκεί να ανοίγετε το τηλεοπτικό κουτί, μετά τα δελτία των ειδήσεων. Αλλιώς τα πάθη της Μεγάλης Εβδομάδας, θα είναι καθημερινά και  όποιος αντέξει. Οι ειδήσεις βλάπτουν σοβαρά το νευρικό σύστημα.

 

Σιγά τα λάχανα. Η ακρίβεια έχει πάρει τα πάνω της και δήθεν χρησιμοποιείται από πολιτικά κόμματα και αρχηγούς σαν «λίπασμα»  λαϊκισμού. 

 

Σιγά τα λάχανα, αν ήρθε η σειρά της ακρίβειας, μετά από το "λίπασμα" της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, και πολλών άλλων, να πάρει τον επίκαιρο ρόλο των "γεγονότων", σύμφωνα με τη γνωστή φράση του Μακ Μίλαν, που θα καθορίσουν τα αποτελέσματα της κάλπης, μέσω της κοινής γνώμης.

Σιγά τα λάχανα, οι δηλώσεις επωνύμων ανάμεσα στις μυρωδιές φρεσκομαγειρεμένου φαγητού που έρχεται από το σαλόνι του σπιτιού και όχι από την κουζίνα, οι κομματικές αναλύσεις ειδικών που "μυρίζουν" από μακριά προεκλογικό αφήγημα, οι υποσχέσεις των πολιτικών μας ταγών για καλύτερες μέρες Καλύτερα να έλειπαν!

Σπουδαία τα λάχανα, θα είναι μόνο όταν γίνει το θαύμα της επιστροφής στην καθημερινότητα, και μάλιστα στην καθημερινότητα, προ δεκαπενταετίας!

Καλή Ανάσταση! Καλό Πάσχα!

 

Η τιμή του πιτόγυρου. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Όπου κι αν καθίσεις τα ίδια πράγματα ακούς. Χρεοκοπίες, πτώχευση, αδυναμία πληρωμών, ανασφάλεια, φόβος, μιζέρια, ακρίβεια, απομόνωση.

Τα ΜΜΕ «οργιάζουν» καθημερινά, η ακρίβεια καλπάζει και τα πολιτικά μας κόμματα αγωνιούν μόνο για το αν θα σχηματιστεί κυβέρνηση στις πρώτες ή στις δεύτερες εκλογές. Ένα κράτος που σε λίγο μπορεί και να πνέει τα λοίσθια, παρά τις εκτιμήσεις των ξένων χρηματοδοτικών οργανισμών και με πολίτες να παραμιλούν από τα χρέη.

Περάσαμε ήδη μια δωδεκαετία με οικονομικές, υγειονομικές και εθνικές κρίσεις και η παραδοχή ότι έπεται και συνέχεια, επιδεινώνουν το ψυχολογικό ναδίρ που βρισκόμαστε. Το μόνο θελκτικό είναι οι αναφορές στο προ των κρίσεων εγγύτερο παρελθόν. Στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ!

Στη μνήμη μένουν ο εύκολος τρόπος εξεύρεσης χρήματος, τα αλήστου μνήμης κεκτημένα των εργαζομένων, οι παχυλές συντάξεις και η οριζόντια κρατική επιδοματική πολιτική, με ασυδοσία και ανεξέλεγκτα. «Και διηγώντας τα να κλαίς…» ή και να γελάς ,με τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν στις μέρες μας. για τις δεκαετίες που έδεναν «τα σκυλιά με τα λουκάνικα»!

Και για να κλείσουμε τη νοσταλγία του χθες, πάμε στο σήμερα.

Σήμερα, χρειαζόμαστε μεγάλη δόση από ενέσεις αισιοδοξίας, για να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Τα προβλήματα του καθενός μας δεν αντιμετωπίζονται με τις  συνεχείς τηλεοπτικές συζητήσεις ειδικών, «μνημόσυνα» σε γραφεία, σαλόνια και καφετέριες. Λόγια, λόγια, λόγια κρατικοδίαιτων πολιτικών που τα επιδεινώνουν. Στις προτάσεις των εχόντων την ευθύνη της πραγματικής ζωής των πολιτών, λείπει ένα βασικό συστατικό.

Η ενσυναίσθηση των πολιτικών στην αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων, των πολιτών.

Και η αλήθεια, η πραγματικότητα των όσων μας περιμένουν, χωρίς το περιτύλιγμα του λαϊκισμού.

Θα ζήσουμε δύσκολες καταστάσεις και θα περάσουμε τις νέες κρίσεις, της ενέργειας και του επισιτισμού, αλλάζοντας τον γνωστό τρόπο ζωής μας.

Ίσως να χρειαστεί να καθιερώσουμε δύο ή τρεις ημέρες του μήνα, να μετακινούμαστε χωρίς αυτοκίνητο ή με ποδήλατο, αν η πετρελαϊκή κρίση ενταθεί.

Ακόμη υπάρχει και ο κίνδυνος να έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα εκ περιτροπής και όχι όλες τις ώρες.

Η ακρίβεια στα είδη της διατροφής, θα αυξήσει τις στρατιές των απόρων, ανέστιων, ανέργων και ευπαθών στα οικονομικά πολιτών.

Όπως κι όταν υπάρχουν συνθήκες πολέμου.

Η συνταγή για να ξαναδούμε το ποτήρι μισογεμάτο είναι η πιο αναγκαία συνταγή για να μας βγάλει από τις σημερινές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της Σκύλας και Χάρυβδης.

Και μη φανεί παράξενο, αν ένα από τα κριτήρια επιλογής ψήφου στις επόμενες εκλογές είναι η τιμή του πιτόγυρου!

Είναι η κορυφή του παγόβουνου που δεν είδαν ούτε και στον Τιτανικό!

 

Αλλάζουμε Κεφάλαιο όχι σελίδα! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

 

Τέλος χρόνου για όσους πολιτικούς δεν υιοθετούν τη φράση του  συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη «Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω», με αποτέλεσμα να αποφεύγουν την ανάληψη ευθύνης λόγω πολιτικού κόστους και να την μεταθέτουν στους πολίτες. Μαύρο δαγκωτό στις ερχόμενες εκλογές, εθνικές και αυτοδιοικητικές,

Τέλος χρόνου στις προβλέψεις των δημοσκόπων για ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις στην πολιτική σκακιέρα. Οι κοινωνίες άλλαξαν και οι ψηφοφόροι έγιναν απρόβλεπτοι. Η κοινή λογική είναι είδος προς εξαφάνιση στην πολιτική και το απρόσμενο κερδίζει. Ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους ζει στα όρια της φτώχειας. Μπορείτε να προβλέψετε με βεβαιότητα την ψήφο του;
Τέλος χρόνου σε όσους αρέσκονται στην κριτική, αλλά ποτέ στην αυτοκριτική. Σχολιάζουν, λοιδορούν, διαφωνούν για τα έργα των αντιπάλων τους, αλλά ποτέ για τα λάθη των ίδιων. Η πλειονότητα των πολιτών θεωρεί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού υπεύθυνο για τις σεισμικές δονήσεις των πολλαπλών κρίσεων και την φτωχοποίηση μεγάλης μερίδας των πολιτών. Τα εκλογικά σωσίβια σωτηρίας-επιδόματα, ελάχιστα.
Τέλος χρόνου για τους επαγγελματίες της πολιτικής με προϋπηρεσία μόνο σε βουλευτικά έδρανα και αυτοδιοικητικούς θώκους. Όσοι δεν μας έσωσαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, θέλουν παράταση νέας τετραετίας να μας σώσουν ή να συνταξιοδοτηθούν με πλήρεις αποδοχές;
Τέλος χρόνου η γνωστή σε όλους ξύλινη γλώσσα των πολιτικών, προνόμιο να μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα. Τυποποιημένες φράσεις, κοινοτυπίες, βαρύγδουπες δηλώσεις για εντυπωσιασμό και προπαγάνδα.
Τέλος χρόνου στους χούλιγκανς της πολιτικής, στους γυρολόγους κομμάτων, στους «πιανωστασιδήδες» στα τηλεοπτικά παράθυρα για να συνεχίσουν το αειθαλές μοντέλο παραποίησης της πραγματικότητας.

Τέλος χρόνου στην ακραία ρητορική ταξίματος. Στην παλάμη και ούτω βοήσωμεν! Τα τελευταία χρόνια, άπαντες οι πολιτικοί αποδείχθηκαν απελπιστικά αναξιόπιστοι. Ταξίματα που μείνανε ταξίματα!

Τέλος χρόνου στις ιδεολογίες αριστεράς και δεξιάς, μιας ξεπερασμένης γενιάς. Ιδεολογίες με κοινό παρονομαστή, τους διορισμούς, τα επιδόματα, την τακτοποίηση των «ημετέρων». Κοινό το DNA τους.

Τέλος χρόνου και στις κάθε είδους πολιτικές αυταπάτες. Μια φορά στέκει σαν δικαιολογία.

Τέλος χρόνου για τα "κλειστά" κομματικά κλαμπ, φυτώρια "γόνων και επιγόνων". Νέα πρόσωπα, με όραμα, διάθεση προσφοράς και ηθικό πρόσημο!

Τέλος χρόνου για όσα ξέραμε. Αλλάζουμε κεφάλαιο όχι σελίδα!

 

 

«Αγροτικό» και για πολιτικούς. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Στην πολιτική άτιμο πράγμα η ήττα, φέρνει τα πάνω κάτω, τα μέσα έξω. Ιδιαίτερα για όσους επιχειρούν για πρώτη φορά στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην αυτοδιοίκηση.

Αλλά είναι και μέγιστο μάθημα. Και η πιο επώδυνη και σκληρή ήττα, μπορεί να γίνει εποικοδομητική, όταν συνοδεύεται από αυτοκριτική, ανάληψη ευθυνών

και από το ακέραιο ήθος του πολιτικού προσώπου.

Ο τρόπος διαχείρισης της ήττας, θα επηρεάσει και το μελλοντικό comeback

οπότε αυτό επιχειρηθεί. Για τους νεοεισερχόμενους στην πολιτική και αυτοδιοικητική σκηνή, το αξιοπρεπές παρελθόν τους, είναι από τα πιο βασικά υλικά για την οικοδόμηση ενός πετυχημένου πολιτικού προσώπου στο μέλλον.

Οι «βιαστικοί» υποψήφιοι πολιτικοί, που θέλουν με την «πρώτη» τους επαφή, με το εκλογικό σώμα, να ανέλθουν σε θεσμικά αξιώματα, οι στατιστικές απογοητεύουν.

Οι πιθανότητες να κάνουν το «αγροτικό» τους είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε «αγρανάπαυση» είναι περισσότερες από το να στεφθούν νικητές με την «πρώτη»!

Σκληρή, βασανιστική, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου κληρονομικό δικαίωμα, κερδίζουν το εκλογικό σώμα και ανεβαίνουν στο βάθρο του νικητή. Είναι όμως περιπτώσεις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.Και τα πολιτικά "τζάκια"λίγα!

Η ζωή ενός νέου πολιτικού προσώπου μοιάζει με καρδιογράφημα και έχει θεατρικό ενδιαφέρον περισσότερο από τη νίκη, ή ήττα. Χρειάζεται γερό στομάχι, απέραντη υπομονή και πιθανόν θεαματική αλλαγή ακόμη και πολιτικής πίστας.

Συμφιλιωθείτε οι νέοι πολιτικοί, με την ιδέα ότι το ένστικτο αλλαγής του πολιτικού προσωπικού από την κοινωνία, αργεί βασανιστικά να πάρει μπροστά και θα πρέπει να περιμένετε κάνοντας το «αγροτικό» σας, όπως το ιατρικό προσωπικό, ενώ παράλληλα θα πρέπει οι μηχανές εκλογική ετοιμότητας σας, να είναι στο φουλ και όχι στο ρελαντί.

Από την άλλη σκεφτείτε ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση οι μνηστήρες των θέσεων εξουσίας πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Πιθανόν να περνάει από το μυαλό σας ότι οι «άφρονες» ψηφοφόροι θα μετανιώσουν πικρά για τις επιλογές τους. Αυτό είναι μια συλλογική τύφλωση όλων των αποτυχημένων να εκλεγούν και αν δεν βγείτε από αυτή τη ψύχωση, σας περιμένει απομόνωση και συνταξιοδότηση, με μοναδικό τίτλο, αυτόν του Υποψήφιου!

Στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην αυτοδιοίκηση, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είναι «μάτσο» οι αποτυχόντες νέοι πολιτικοί και στα ύψη το κλίμα δυσθυμίας τους για τους «αχάριστους» πολίτες. Υπομονή, τελειώστε το «αγροτικό» σας, επιλέξτε τον δρόμο που σας ταιριάζει, τους συνεργάτες σας και φροντίστε να έχετε γερό κομπόδεμα. Θα χρειαστεί.

  

Το Νέο brand name του Έλληνα πολιτικού. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Τα μνημονιακά χρόνια, η οικονομική κρίση, τα χρόνια της πανδημίας, αλλά και τα σύγχρονα προβλήματα που μας «κληρονόμησε» ο πόλεμος, έφεραν στο προσκήνιο μια νέα «ελίτ» πολιτικών της νέας εποχής.

Ένα νέο brand name του Έλληνα πολιτικού, που αφορά την εικόνα του και τα νέα απαραίτητα προσόντα του, τις νέες δεξιότητες του.

Λένε ότι οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού, ενός λαού όπου οι πολίτες ψηφίζουν με γνώμονα το ατομικό συμφέρον και όχι το συλλογικό. Με βασικά κριτήρια επιλογής πολιτικού προσώπου, τις πελατειακές σχέσεις, τα λεγόμενα «τζάκια» και την πολιτική προίκα κάθε υποψήφιου. Ακολουθούν τα κριτήρια του νεαρού της ηλικίας, το πόσα ένσημα έχει κολλήσει και πόσο καλός αφισοκολλητής υπήρξε στα νιάτα του και πόσο πιστός είναι στις εντολές του κόμματος του.

Είναι γεγονός ότι το εκλογικό σώμα έχει «μπαφιάσει» στην κυριολεξία, από τους ίδιους και τους ίδιους πολιτικούς που μπήκαν στην πολιτική αρκετά νέοι και βγήκαν στην σύνταξη αρκετά ηλικιωμένοι.

Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων άλλαξαν. Ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής», πρέπει να συνδυάζει τη γνώση, τη μεθοδικότητα, την ενσυναίσθηση, τα νέα δεδομένα της επικοινωνίας και να δείχνει ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος.

Να έχει όραμα και στόχους, να μην κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας των πολιτών ή συντεχνιών.

Να δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές με τις τεχνοκρατικές γνώσεις του, σε συνδυασμό με την πολιτική εμπειρία.

Να ξέρει τουλάχιστον πολύ καλά μια ξένη γλώσσα και να γνωρίζει από το σύγχρονο μάνατζμεντ.

Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν γίνεται ούτε μαϊντανός, ούτε γλάστρα στις προσκλήσεις των media.

Πρέπει να ξέρει τα όρια του και πόσο επικίνδυνα είναι σε διαστρέβλωση δηλώσεων και δημιουργία σκανδάλων και παγίδων.

Και το κυριότερο. Να γνωρίζει ότι η «χρυσή εποχή» ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία δράσης και προσφοράς. Ότι έχει ημερομηνία λήξης, η πολιτική του θητεία.

Αν πιστεύει σε μακροχρόνια άσκηση εξουσίας, τότε πιστεύει στον ίδιο του τον μύθο. Σε μια ψευδαίσθηση.

Σήμερα στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχουν αρκετοί «φωτεινοί» αστέρες της πολιτικής, που προεκλογικά δηλώνουν ότι γνωρίζουν τα προβλήματα των πολιτών, υπόσχονται ότι θα τα λύσουν αλλά δεν λένε πως θα τα λύσουν. Αποτέλεσμα, τα προβλήματα να διαιωνίζονται και οι θεσιθήρες πολιτικοί να ανακυκλώνονται.

Με αυτόν τον τρόπο η χώρα δεν πάει μπροστά!

 

Η Αυτοδιοίκηση είναι «έρωτας»! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Είναι και «στήριγμα» της κοινωνίας, σε έναν κόσμο που αλλάζει. Αρκεί να είναι και ισχυροί οι Δήμοι. Αυτός ήταν ο τίτλος της έκτακτης Συνάντησης των Δημάρχων, που πραγματοποιήθηκε από την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος, γνωστή και ως Κ.Ε.Δ.Ε.

Στην λαίλαπα των πολλαπλών κρίσεων που έπληξαν και συνεχίζουν να πλήττουν την χώρα μας όπως τα τρία μνημόνια, η πανδημία και ο πόλεμος, οι πολίτες ψάχνουν στήριγμα και οι Δήμοι αποδείχθηκαν το «αποκούμπι» τους, το ασφαλές λιμάνι. Μπορεί όμως μια Αυτοδιοίκηση, με κουτσουρεμένη χρηματοδότηση  και αποδυναμωμένη από ανθρώπινο δυναμικό, να αποτελέσει στήριγμα; Σίγουρα "κουτσό"!

Μπορούν οι Δήμοι, ο πιο κοντινός για τον πολίτη φορέας διοίκησης, να παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση της γενικότερης ποιότητας ζωής των πολιτών και στη διαχείριση της κοινής καθημερινότητας τους; Στα χαρτιά όχι στην πραγματική ζωή!

Είναι αλήθεια ότι για να υπηρετήσεις την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με τα σημερινά της οικονομικά, γραφειοκρατικά και οργανωτικά προβλήματα, χρειάζεται να είναι «καύσιμη ύλη», ο έρωτας, σύμφωνα με δήλωση γνωστού Δημάρχου. Έρωτας χωρίς ανταπόκριση!

Γιατί οι απαιτήσεις των πολιτών είναι πολλές και οι δυνατότητες χρηματοδότησης των Δήμων, ελάχιστες. Με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, δεν μπορεί να ταΐσουν πέντε χιλιάδες ανθρώπους που πεινάνε, ούτε να αναστηλώσουν στα πόδια τους, ολόκληρες οικογένειες που πάσχουν από οικονομική παραλυσία. Εκτός κι αν το κεντρικό κράτος πιστεύει ότι μπορούν να «χορτάσουν» με τις υποσχέσεις με τις οποίες «προικίζουν» τους Δήμους.

Η κοινωνία βιώνει σήμερα μια εικόνα, μέσα στην οποία τα πάντα δείχνουν να γκρεμίζονται. Και οι Δήμοι, οφείλουν να στέκονται δίπλα στον πολίτη την δύσκολη ώρα. Να βιώνουν οι ίδιοι την κοινωνική καθημερινότητα στους δρόμους και στις γειτονιές, με δράσεις ουσιαστικές και πρακτικά ωφέλιμες.

Αρκεί και το κεντρικό κράτος να σταθεί αρωγός, δείχνοντας εμπιστοσύνη και επιδιώκοντας σχέσεις συνεργασίας με τους έχοντες την ευθύνη διοίκησης των Δήμων και εγγύτητας με τους πολίτες.

Οι Δήμοι και ιδιαίτερα οι Δήμαρχοι χρειάζονται αναγνώριση του έργου τους και στήριξη, τα οποία από δεδομένα είναι ζητούμενα τις περισσότερες φορές. Μικροί και μεγάλοι Δήμοι, νησιωτικοί, ορεινοί αλλά και αστικοί, έχουν πολλά προβλήματα σε έναν κόσμο που αλλάζει, ενώ ο επανασχεδιασμός της Αυτοδιοίκησης που είναι αναγκαίος, γίνεται μόνο στα κείμενα των ομιλητών στα συνέδρια. Φτάνει πια!

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν θα πρέπει να ξεχνάνε ότι οι Δήμοι είναι «μεταφορείς» των μηνυμάτων και επιδιώξεων της κάθε κυβέρνησης, προς τους πολίτες. Την επόμενη φορά, που θα κατατίθεται ένα νομοσχέδιο που αφορά την καθημερινότητα των πολιτών, η Αυτοδιοίκηση πρέπει να έχει συμμετοχικό ρόλο κατά την ετοιμασία του και όχι εκ των υστέρων για μια απλή ενημέρωση.

Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι παρίας, αλλά μέρος την δημόσιας διοίκησης!

Μην την πυροβολείτε!