Η προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών, μεγάλο λάθος των πολιτικών! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Εύγε! Για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας αρχηγοί διασταύρωσαν τα ξίφη τους, με την ευκαιρία της πρότασης μομφής ή δυσπιστίας. Εύγε τους και μπράβο τους!

Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ασχοληθούν για άλλη μια φορά με περισσότερα ενδιαφέροντα θέματα από το αν κρατήθηκαν πρακτικά στις συνεδριάσεις ή αν φταίνε τα βαρέα οχήματα και φορτηγά, που μπήκαν στην Αττική οδό.

Μετά την πολυήμερη και εξαντλητική συζήτηση δεν γίναμε σοφότεροι για τα γεγονότα που ζήσαμε. Απλά αποζημιωθήκαμε  με τους καβγάδες, αψιμαχίες που στήθηκαν στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Ο ένας προσπαθούσε να πείσει τον άλλον, ανακυκλώνοντας συνεχώς, Μάνδρα, Μάτι, Κατεχάκη, Αττική Οδός και πάει λέγοντας. Ένα ακόμη πολιτικό σήριαλ με αντεγκλήσεις, κατηγορίες, φωνασκίες, που δεν εκπλήσσουν πια και δίνουν μόνο «τροφή» στα δελτία των τηλεοπτικών ειδήσεων και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Τα social media προτίμησαν να ασχοληθούν περισσότερο με θέματα κοινωνικά και του life style, επιστροφή παίκτη survivor, παρά με τις κοκορομαχίες στη Βουλή. Φαίνεται να βαρέθηκαν τα «στημένα» πολιτικά παιχνίδια. Η αποποίηση και η μετακύλιση των ευθυνών, οι υψηλοί τόνοι συζήτησης, οι απίστευτοι συμψηφισμοί και οι πεζοδρομιακοί διάλογοι προς τέρψιν των φίλιων δυνάμεων στα έδρανα της Βουλής και στο εντευκτήριο, είναι πολυπαιγμένα έργα. Μια τριήμερη συζήτηση που άφησε αδιάφορους τους περισσότερους πολίτες, που γνώριζαν εξ αρχής, το τέλος της. Οι πολιτικοί για άλλη μια φορά υποτίμησαν την νοημοσύνη των πολιτών.

Για άλλη μια φορά οι κομματικές σκοπιμότητες των πολιτικών ταγών, δεν τους επέτρεψαν να πιάσουν το σφυγμό της κοινωνίας. που θέλει προτάσεις και λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Αυτοί περί άλλων τυρβάζουν!

Ζητάνε να φύγει ο ένας να έρθει ο άλλος ,για να σώσει σε πρώτη φάση τη δική του πολιτική καριέρα και με πρόγραμμα για την κοινωνία το "βλέποντας και κάνοντας"!

Το σκηνικό της ακραίας πόλωσης, που διαμορφώθηκε στο κοινοβούλιο, ουδόλως ενδιαφέρει τους πολίτες που ασφυκτιούν να τα φέρουν βόλτα, ούτε οι βαρείς χαρακτηρισμοί και αλληλοκατηγορίες για ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού, σχέσεις με υπόδικους ή για την ύπαρξη πολιτικών που πιστεύουν στα μερομήνια και όχι στους μετεωρολόγους. Τους πολίτες τους ενδιαφέρουν οι λύσεις και να πληρώσουν οι ένοχοι και φυσικά όχι μόνο με μια απλή συγγνώμη, ειλικρινή η προσχηματική.

Η προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών, είναι το μεγαλύτερο λάθος των πολιτικών. Οι πολίτες δεν είναι επαίτες να ζητούν αποζημιώσεις Σεβασμό απαιτούν από το εκάστοτε πολιτικό σύστημα είτε είναι στην Κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση.

Διαφορετικά τους γυρίζουν την πλάτη και μεγαλώνουν το ποσοστό της αποχής από τις εκλογές.

Ένα μικρό ποσοστό των πολιτών παρακολούθησε την πολιτική σκιαμαχία από την τηλεόραση, ενώ ένα μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθεατών προτίμησαν άλλα πιο ενδιαφέροντα τηλεοπτικά προγράμματα, επιβάλλοντας «νηστεία» δημοσιότητας στους πολιτικούς.

 

 

Προσοχή στην εικόνα! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου Η εικόνα ενός πολιτικού προσώπου «χτίζεται» με ρυθμό χελώνας και «γκρεμίζεται» με ρυθμό λαγού! Τι μπορεί όμως να πάει «στραβά» στην καθημερινότητα ενός πολιτικού; Τα πάντα! Από απροσεξία, από αμέλεια, από υπέρμετρο εγωισμό, από ατυχία, από, από, από εκατοντάδες αιτίες. Την κάθε είδους αποκάλυψη, ακολουθεί ο πανικός και η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό, είναι η παραίτηση ή η περιθωριοποίηση στα αζήτητα της πολιτικής. Στην πολιτική τα σκάνδαλα είναι πολλών ειδών. Ροζ σκάνδαλα με ολίγον σεξ και πολλή απιστία, οικονομικά σκάνδαλα με μπόλικο «μαύρο» χρήμα και με ανεξέλεγκτες απευθείας αναθέσεις, αλλά και ρουσφετολογικά σκάνδαλα που μπορεί να κοστίσουν ακριβά σε ένα πολιτικό πρόσωπο όπως καθαίρεση από το αξίωμα του. Τα πολιτικά σκάνδαλα εμφανίζονται σαν κεραυνός εν αιθρία, με έκτακτες ειδήσεις στα παραδοσιακά μέσα αλλά και στο διαδίκτυο, στα γνωστά μας social media. Κανονικός βομβαρδισμός με εκτόξευση λάσπης από τον ανεμιστήρα του Μέσου. Μια κρίση αρνητικής δημοσιότητας, μια απειλή στην εικόνα ενός δημόσιου προσώπου, μια «στραβή στη βάρδια» όπως ελέχθη, με μόνο στόχο να δώσει προβάδισμα ολίγων δημοσκοπικών μονάδων στους ανταγωνιστές, αμηχανία στους υποστηρικτές και να προκαλέσει το λεγόμενο «boomerang effect» επηρεάζοντας ακόμη και τους ουδέτερους ψηφοφόρους. Οι απειλές για την εικόνα ενός πολιτικού προσώπου προέρχονται τις περισσότερες φορές από διάφορα μέτωπα, λασπολογία, ανταγωνισμός ή ακόμα και από λανθασμένο χειρισμό του ίδιου, δημόσιου προσώπου, με προεξάρχουσα αιτία την μη σωστή εκτίμηση του μεγέθους του προβλήματος. Στρουθοκαμηλισμός! Οι κρίσεις απαιτούν συντονισμό και γρήγορα αντανακλαστικά. Η άμεση αντίδραση και η έγκαιρη πρόληψη μπορεί να ανατρέψουν τα κακόβουλα σχέδια των ανταγωνιστών και να αποβούν ακόμα και θετικά για την εικόνα του. Μια «κρίση» είναι και μια «ευκαιρία» πολλές φορές αρκεί να συνειδητοποιηθεί έγκαιρα από το δημόσιο πρόσωπο και με κατάλληλο σχεδιασμό να διαφυλάξει την εικόνα και πολιτική του πορεία από τα διάφορα «πλήγματα» που μπορεί να τσαλακώσουν την εικόνα του. Όσο προχωράμε προς τις εκλογές, πρόωρες ή κανονικές, οι κεραίες των δημόσιων προσώπων θα πρέπει να είναι στραμμένες στους ανταγωνιστές τους που καιροφυλακτούν. Η συνήθης αμέλεια να αδιαφορούν για την πιθανότητα να «σκάσει» κάποιο σκάνδαλο, τους βρίσκει παντελώς απροετοίμαστους να διαχειριστούν το πρόβλημα και να ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Κι όταν «σκάσει» πελαγοδρομούν ανάμεσα στις προτεινόμενες συμβουλές από φίλους, γνωστούς και γενικά ερασιτέχνες της επικοινωνίας. Στις ημέρες μας όπου τίποτα δεν μένει κρυφό, από τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας, θα πρέπει ένα δημόσιο πρόσωπο να είναι πολύ προσεκτικό, να «μετράει» τα βήματα του στην διαχείριση του αξιώματος του. Θα πρέπει να έχει έτοιμη την ομάδα που θα αναλάβει το δύσκολο έργο της επικοινωνίας, εμποδίζοντας μια άσχημη κατάσταση, να γίνει χειρότερη. Χρειάζονται συμβουλές από «μπαρουτοκαπνισμένους» σε διαχείριση κρίσεων, συμβούλους επικοινωνίας, για να βγει αλώβητος, καθαρός και με όσο το δυνατόν λιγότερες «αμυχές» στην εικόνα του δημόσιου προσώπου του. Προσοχή στα πολιτικά στραβοπατήματα, λίγο πριν τις εκλογές.

Η εικόνα ενός πολιτικού προσώπου «χτίζεται» με ρυθμό χελώνας και «γκρεμίζεται» με ρυθμό λαγού!

Τι μπορεί όμως να πάει «στραβά» στην καθημερινότητα ενός πολιτικού; Τα πάντα! Από απροσεξία, από αμέλεια, από υπέρμετρο εγωισμό, από ατυχία, από, από, από εκατοντάδες αιτίες. Την κάθε είδους αποκάλυψη, ακολουθεί ο πανικός και η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό, είναι η παραίτηση ή η περιθωριοποίηση στα αζήτητα της πολιτικής.

Στην πολιτική τα σκάνδαλα είναι πολλών ειδών. Ροζ σκάνδαλα με ολίγον σεξ και πολλή απιστία, οικονομικά σκάνδαλα με μπόλικο «μαύρο» χρήμα και με ανεξέλεγκτες απευθείας αναθέσεις, αλλά και ρουσφετολογικά σκάνδαλα που μπορεί να κοστίσουν ακριβά σε ένα πολιτικό πρόσωπο όπως καθαίρεση από το αξίωμα του. Τα πολιτικά σκάνδαλα εμφανίζονται σαν κεραυνός εν αιθρία, με έκτακτες ειδήσεις στα παραδοσιακά μέσα αλλά και στο διαδίκτυο, στα γνωστά μας social media. Κανονικός βομβαρδισμός με εκτόξευση λάσπης από τον ανεμιστήρα του Μέσου. Μια κρίση αρνητικής δημοσιότητας, μια απειλή στην εικόνα ενός δημόσιου προσώπου, μια «στραβή στη βάρδια» όπως ελέχθη, με μόνο στόχο να δώσει προβάδισμα ολίγων δημοσκοπικών μονάδων στους ανταγωνιστές, αμηχανία στους υποστηρικτές και να προκαλέσει το λεγόμενο «boomerang effect» επηρεάζοντας ακόμη και τους ουδέτερους ψηφοφόρους.

Οι απειλές για την εικόνα ενός πολιτικού προσώπου προέρχονται τις περισσότερες φορές από διάφορα μέτωπα, λασπολογία, ανταγωνισμός ή ακόμα και από λανθασμένο χειρισμό του ίδιου, δημόσιου προσώπου, με προεξάρχουσα αιτία την μη σωστή εκτίμηση του μεγέθους του προβλήματος. Στρουθοκαμηλισμός!

Οι κρίσεις απαιτούν συντονισμό και γρήγορα αντανακλαστικά. Η άμεση αντίδραση και η έγκαιρη πρόληψη μπορεί να ανατρέψουν τα κακόβουλα σχέδια των ανταγωνιστών και να αποβούν ακόμα και θετικά για την εικόνα του. Μια «κρίση» είναι και μια «ευκαιρία» πολλές φορές αρκεί να συνειδητοποιηθεί έγκαιρα από το δημόσιο πρόσωπο και με κατάλληλο σχεδιασμό να διαφυλάξει την εικόνα και πολιτική του πορεία από τα διάφορα «πλήγματα» που μπορεί να τσαλακώσουν την εικόνα του.

Όσο προχωράμε προς τις εκλογές, πρόωρες ή κανονικές, οι κεραίες των δημόσιων προσώπων θα πρέπει να είναι στραμμένες στους ανταγωνιστές τους που καιροφυλακτούν.

Η συνήθης αμέλεια να αδιαφορούν για την πιθανότητα να «σκάσει» κάποιο σκάνδαλο, τους βρίσκει παντελώς απροετοίμαστους να διαχειριστούν το πρόβλημα και να ξεφύγουν από τον κίνδυνο.

Κι όταν «σκάσει» πελαγοδρομούν ανάμεσα στις προτεινόμενες συμβουλές από φίλους, γνωστούς και γενικά ερασιτέχνες της επικοινωνίας.

Στις ημέρες μας όπου τίποτα δεν μένει κρυφό, από τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας, θα πρέπει ένα δημόσιο πρόσωπο να είναι πολύ προσεκτικό, να «μετράει» τα βήματα του στην διαχείριση του αξιώματος του. Θα πρέπει να έχει έτοιμη την ομάδα που θα αναλάβει το δύσκολο έργο της επικοινωνίας, εμποδίζοντας μια άσχημη κατάσταση, να γίνει χειρότερη.

Χρειάζονται συμβουλές από «μπαρουτοκαπνισμένους» σε διαχείριση κρίσεων, συμβούλους επικοινωνίας, για να βγει αλώβητος, καθαρός και με όσο το δυνατόν λιγότερες «αμυχές» στην εικόνα του δημόσιου προσώπου του.

Προσοχή στα πολιτικά στραβοπατήματα, λίγο πριν τις εκλογές.

 

Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει κατοστάρικο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η κάκιστη επικοινωνιακή διαχείριση του εμβολίου, δημιούργησε ένα νέο κίνημα πολιτών, των αρνητών των εμβολίων που φιλοδοξούν εκτός από πρακτικοί «επιστήμονες», να μεταμορφωθούν σε νέους ανένταχτους και αντιστασιακούς. Αν η πανδημία κρατήσει σε έξαρση μέχρι τις εκλογές, πρόωρες ή κανονικές, τότε θα δούμε μια πλειάδα κομμάτων, με κύριο αφήγημα όχι στον εμβολιασμό, να διεκδικεί την επιλογή της ψήφου μας, στην κάλπη.

Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, με το οποίο θα γίνουν οι εκλογές, ανοίγει την όρεξη σε νέους «σωτήρες».

Θα πρέπει γρήγορα να χτίσουμε ανοσία, για να αποφύγουμε πολλά παρατράγουδα. Διαφορετικά, θα δούμε "πράματα και θάματα" και θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Οι προσπάθειες για κοινωνική συναίνεση και πειθώ των αρνητών, θα πρέπει να συνεχιστούν εντατικά με τις κάθε είδους ενημερωτικές εκστρατείες αλλά και με τις τιμωρητικές ποινές κατά των αρνητών του εμβολιασμού.

Ακόμη και με την χρηματική ποινή των εκατό ευρώ, κάθε μήνα. Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει κατοστάρικο. Για ευρώ, μιλάμε, το πιο δυνατό νόμισμα, με μεγάλη ανταλλακτική αξία, σε όλον τον κόσμο. Φαίνεται ότι η μεγάλη μάχη της ανθρωπότητας δεν είναι η μάχη με τον κορονοϊό και της κάθε μετάλλαξης του, αλλά απέναντι στους αμφισβητίες του ιού, που κινδυνεύουν να κάνουν «Κούγκι» τις κοινωνίες, αγνοώντας τις επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν ακόμη και στην τσέπη τους. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ρισκάρει τη ζωή του, των δικών του, να διασωληνωθεί, να εξοστρακιστεί από τις καθημερινές χαρές της ζωής όπως οι διασκεδάσεις και να πληρώνει και από πάνω ένα κατοστάρικο, κάθε μήνα. Και να πει κανείς ότι του τρέχουν κι από τα μπατζάκια;

Όσοι από εμάς προσπαθούμε, να τους μεταπείσουμε με λογικά επιχειρήματα, μας αντιμετωπίζουν ως συστημικούς, «προσκυνημένους» στα ΜΜΕ και στα μεγάλα συμφέροντα και «υπάκουα» όργανα μιας αυταρχικής εξουσίας. Μόνο «νενέκους» δεν μας έχουν αποκαλέσει ακόμα, λόγω του ότι δεν υπάρχει επικεφαλής πολιτικός φορέας να τους καθοδηγεί. Είναι «ορφανά» μέχρι στιγμής, αν και κάποια πολιτικά κόμματα, αλληθωρίζουν! Εκλογές έρχονται, λοξοκοιτάζουν σε μια νέα δεξαμενή ψήφων. Αυτή των ανεμβολίαστων.

Αν το «μαραφέτι» που λέγεται εμβόλιο δεν ήταν είδος εν αφθονία και μάλιστα δωρεάν, τότε οι ίδιοι, οι ανεμβολίαστοι θα έτρεχαν πρώτοι να πληρώσουν και πέραν των εκατό ευρώ, για να εμβολιαστούν. Να σωθούν.

Η πολιτικοποίηση του εμβολίου, έφερε νέα στρατιά νεοαγανακτισμένων πολιτών. Μετά το κατοστάρικο, απομένει η υποχρεωτικότητα εμβολιασμού κάποιων ομάδων κοινού. 

Γιατί και «βροχή» να πέσουν τα κατοστάρικα, ο ιός δεν φεύγει!

 

Υπομονή, δεκαοκτώ μήνες μείνανε!!!! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Φέτος είναι η πρώτη Πρωτοχρονιά που γράφεται με Omicron, και μέχρι να φτάσουμε στο Ωμέγα, αργούμε.

Στους πρώτους μήνες του νέου χρόνου, η ζωή όλων μας, φαίνεται να περνάει σε φάση «αφυδάτωσης».

 

Παίρνουμε ήδη την πρώτη δόση και μια ματιά ,επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Άνθρωποι αγέλαστοι, γεμάτοι άγχος, ανησυχία, με φόβο στα μάτια και σε μια ιδιότυπη καραντίνα ωραρίου, σχέσεων και μάσκας. Άλλοτε απλής και άλλοτε ενισχυμένης. Σφιγμένες γροθιές για σύντομο και εκ του μακρόθεν χαιρετισμό, μαντηλάκια εμποτισμένα σε αντισηπτικό και σπρέι που θα «καθαρίσουν» για εμάς από κάθε ιό.

 

Το μέλλον όλων μας άγνωστο, αβέβαιο, με πολύ ξηρασία και μεγάλη δυσκολία

στην εξεύρεση «νερού» αισιοδοξίας για ενυδάτωση.

Η λογική ως εργαλείο πρόβλεψης της ζώσας πραγματικότητας δεν «δουλεύει» πλέον.

Οι προδιαγραφές δυσοίωνες για το «αύριο» όλων μας.

Όλα τα σχέδια και οι προβλέψεις και των πιο δυνατών αστρολόγων, πιθανόν να ανατραπούν από τον «εξωγενή» παράγοντα που ακούει στο όνομα «έξαρση» της πανδημίας λόγω μιας πιθανής νέας μετάλλαξης.

 

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα και την πολύτιμη εμπειρία που αποκτήσαμε, είμαστε πολλά «κλικ» μακριά από την πολυθρύλητη «ελευθερία» και την επιστροφή στην γνωστή προ διετίας «κανονικότητα».

 

Είναι γεγονός ότι το νέο τσουνάμι της πανδημίας που βιώνουμε υποτιμήθηκε από όλα τα πολιτικά κόμματα. Δεν περίμεναν ο αριθμός των κρουσμάτων να φτάσει τα ουράνια.

Αποτέλεσμα, τα μέτρα προφύλαξης δεν ελήφθησαν έγκαιρα, τα κρεβάτια ΜΕΘ δεν μετρήθηκαν σωστά, η «απείθαρχη» νεολαία συνεχίζει τα πάρτι, οι «ψεκασμένοι» αρνητές να αδιαφορούν για τους θανάτους και ενώ βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο της κοινωνικής κατάρρευσης, να μπαίνει στο τραπέζι και θέμα πρόωρων εκλογών.

«Ότι του φανεί του Λωλοστεφανή». Πρόωρες εκλογές μας λείπουν για να συμπληρωθεί η επιβαρυμένη ψυχική υγεία των πολιτών από τα ορατά και αόρατα προβλήματα που φέρνει η πανδημία, με τις μεταλλάξεις της.

 

Τώρα, η αξιωματική αντιπολίτευση, βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στην Κυβέρνηση

για την αδυναμία αντιμετώπισης της πανδημίας χωρίς όμως να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της δύσκολης κατάστασης. Επίθεση, ακόμη και με διαφημιστικό σποτάκι. Προσπαθεί με μαξιμαλιστικές φανφάρες και μηνύματα που λέγονται εύκολα, όταν είσαι εκτός παιχνιδιού και υλοποιούνται δύσκολα όταν μπεις στο παιχνίδι. Αυτό έπρεπε να τα ξέρουν.

Άλλο το επιθυμητό και άλλο το εφικτό, σύμφωνα με τη ρήση του ηγέτη που έχουν «αγιοποιήσει».

 

Στις μέρες μας μια στείρα αντιπολίτευση, σε αστοχίες, λάθη και παραλήψεις της Κυβέρνησης, είναι το τελευταίο που έχει ανάγκη η κοινωνία. Είναι ένα κίνημα κατά της λογικής, με «θανατηφόρα» αποτελέσματα.

Η αντιπολίτευση, στο σύνολο της, πρέπει να σταθεί στο ύψος της, να βάλει «πλάτη» για να νικήσουμε τον αόρατο εχθρό, να σοβαρευτεί. Θέλει κότσια και «κοχόνες» να είσαι λογικός αντί για ιδεοληπτικά φανατικός.

Το πεδίο αναμέτρησης των μονομάχων εξουσίας και λοιπών παρατηρητών, η κάλπη, αργεί ακόμη δεκαοκτώ μήνες.

Υπομονή.

 

Ανήκουστα πράγματα. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος

 

Η ανατολή του νέου χρόνου βρίσκει τη χώρα σε περιδίνηση. 

Στο εσωτερικό στήνεται σκηνικό πόλωσης, το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο αξιοπιστίας και η κοινωνία φοβισμένη για όσα πέρασε και οι πολίτες τρομαγμένοι για όσα αναμένουν ότι θα συμβούν, μετά τις γιορτές. 

 

Στην υγεία τους και στην τσέπη τους. Στα εθνικά μας θέματα, όλα είναι δυνατά και αναμενόμενα,  τη στιγμή που κάποιος κάνει το μοιραίο λάθος και βάλει «μπουρλότο» στην ησυχία χιλιάδων πολιτών, εκατέρωθεν των χωρών. Μόνο αν κλείσει κάποιος τα μάτια, δεν βλέπει τη μεγάλη εικόνα των πολλαπλών προβλημάτων. 

 

Οι προσδοκίες όλων για τον νέο χρόνο είναι πολύ μικρότερες αντίθετα από τις δηλώσεις  των πολιτικών μας που στερούνται μετριοπάθειας. Ζουν στον δικό τους κόσμο. Φτάσανε σε σημεία μεσούσης της πανδημίας, να ζητάνε «εδώ και τώρα εκλογές», με πρόσχημα την ανικανότητα της διαχείρισης της πανδημίας, από το κυβερνών κόμμα. 

Ανήκουστα πράγματα.

 

Θα μετρήσουμε εκατόμβη θυμάτων, δυσκολίες επιβίωσης απερίγραπτες, πρωτόγνωρες καταστάσεις  και σίγουρα θα δούμε σε νέα έκδοση τον ξαφνικό «θάνατο του εμποράκου».

Μια μεγάλη προεκλογική περίοδος, με πόλωση, ανοίκεια χτυπήματα, διαξιφισμούς,

δίκες προθέσεων, είναι ότι χειρότερο για την οικονομία της χώρας.

 

Σήμερα, πρώτη προτεραιότητα είναι η καταπολέμηση της πανδημίας, η ανοσία και ακολουθεί η ανάταξη της χώρας και όχι το μικροπολιτικό συμφέρον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ξαφνικά αποφάσισε να ζητήσει πρόωρες εκλογές ,αν και  με δημοσκοπικό υστέρημα πάνω από τις δέκα  μονάδες. 

 

Φυσικά, την ευθύνη της προκήρυξης την έχει ο Πρωθυπουργός ο οποίος έχει αποδείξει ότι είναι υπεύθυνος Κυβερνήτης και ότι δεν συντρέχουν λόγοι πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, μέσα στην πανδημία. Θα γίνουν στην ώρα τους. 

 

Όμως, πόσο υπεύθυνος μπορεί να χαρακτηριστεί ένας αρχηγός πολιτικού κόμματος όταν ζητά εκλογές μέσα στο πέμπτο και πιο δραστικό κύμα της νέας παραλλαγής του ιού;

Δεν περνάει από το μυαλό του ότι το εθνικό σύστημα υγείας είναι στα όρια της κατάρρευσης και μια επιπρόσθετη πίεση θα είχε αποτέλεσμα να πολλαπλασιαστούν τα θύματα. Τρέμουν στην ιδέα της προκήρυξης εκλογών όλοι οι σώφρονες πολίτες.

Δεν θυμάται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι πριν από δύο χρόνια είχε δηλώσει ότι η ιδιοσυγκρασία του και οι αρχές του κόμματος, δεν του επιτρέπουν σε συνθήκες που αυξάνονται τα κρούσματα, να ζητάει εκλογές. Σήμερα, τι άλλαξε και τις ζητάει. Χριστουγεννιάτικα γεμίσαμε από χρυσόσκονη, νεραϊδόσκονη και εκλογόσκονη 

με πολύ ρίσκο για την υγεία των πολιτών.

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμίσω την απάντηση που έδωσε ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σε αντίστοιχο αίτημα της αντιπολίτευσης. Είπε «Μη διατυπώνετε αιτήματα, διότι αυτά ενίοτε γίνονται δεκτά». 

Και μετά θα το μετανιώσετε, θα κλαίτε (δική μου η προσθήκη του τέλους).

Καλή Χρονιά με υγεία!

 

Το εμβόλιο της «κοινής λογικής» αναγκαία η υποχρεωτικότητα και στους πολιτικούς. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Μπαίνουμε, όπως όλα δείχνουν, σε έναν θερμό νέο χρόνο.

 

Το πολιτικό θερμόμετρο, θα φτάσει στα όρια του κόκκινου συναγερμού, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις της προθέρμανσης των αντιπάλων. Πανδημία, ακρίβεια, εξωτερικές προκλήσεις, μεταναστευτικό, φέρνουν στο επίκεντρο των αντιπαραθέσεων τους πολιτικούς αρχηγούς. Καθημερινά διασταυρώνουν τα ξίφη τους στη Βουλή ζωντανά και μέσα από τους εκπροσώπους τους στα λοιπά μέσα. Τα σενάρια προκήρυξης πρόωρων εκλογών με την παραμικρή αφορμή, δίνουν και παίρνουν. Η ανησυχία του εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής, "φρενάρει" τις όποιες σκέψεις του κυβερνώντος κόμματος. Αυτοδυναμία ,είναι το άπιαστο όνειρο, στην πρώτη φάση. Για τη δεύτερη φάση, προς συζήτηση.

 

Όμως οι ιστορικοί του μέλλοντος έχουν να ασχοληθούν με τα πρωτεύοντα θέματα που θα μας απασχολήσουν το νέο χρόνο. Και πρώτα από όλα, την πορεία της πανδημίας. Οι πολίτες ανησυχούν, στην κυριολεξία κάθονται σε «αναμμένα κάρβουνα» για το αν καταφέρουν να σωθούν από τον θανάσιμο ιό, ενώ οι πολιτικοί συνεχίζουν το «χαβά» τους, με την επανεκλογή τους.

 

Στις οθόνες των τηλεοράσεων, αλλά και στην ατζέντα όλων των Μέσων, ανακυκλώνονται τα ίδια θέματα, με φωνασκίες και αντεγκλήσεις για προοδευτική ή μη διακυβέρνηση της χώρας, για «δολοφόνους» πολιτικούς, για αποτυχημένες πολιτικές, πεζοδρομιακοί διάλογοι προς τέρψιν των φίλιων δυνάμεων στα έδρανα της Βουλής αλλά και στους εκατέρωθεν οπαδούς που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα. Αποποίηση και ανεύθυνη μετακύλιση ευθυνών, απίστευτοι συμβιβασμοί, ακόμη και για τον αριθμό απωλειών  της ζωής πολιτών,

πολιτικές σκιαμαχίες που ανατριχιάζουν. Αν οι πολιτικοί μας ταγοί εξακολουθήσουν και το νέο χρόνο να μην μπορούν να πιάσουν τον σφυγμό της κοινωνίας που θέλει σύμπνοια, συνεννόηση και συνεργασία, αλλά στήνουν και πάλι καθημερινά σκηνικό ακραίας πόλωσης, τότε εύλογα μπορούμε να πούμε ότι ζουν ανάμεσα μας, αλλά δυστυχώς στον δικό τους κόσμο.

 

Με μια χώρα σε εύθραυστη περιοχή, με μια κοινωνία στα όρια της φτώχειας, υγειονομικά ανασφαλή και ένα κράτος στα όρια της χρεοκοπίας, το μήνυμα στο πολιτικό δυναμικό της χώρας είναι να σοβαρευτούν. Ούτε να συνεχίσουν να κονταροχτυπιούνται, ούτε να σηκώνουν «γάντια», ούτε να κάνουν επιλεκτική κριτική. Οι μεγαλόστομες εξαγγελίες τους και οι υπερφίαλες αντιπολιτευτικές τους δηλώσεις θα πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο βαθμό. Όλοι οι πολίτες γνωρίζουν ότι τις περισσότερες φορές, είναι κενές περιεχομένου και αέρας κοπανιστός.

 

Ενόψει των γιορτινών ημερών του χρόνου που σε λίγο θα είναι παρελθόν, ας ευχηθούμε

σε όλο το πολιτικό δυναμικό της χώρας μας να «εμβολιαστεί» , με την κοινή λογική προς όφελος όλων «ημών»!

Καλά Χριστούγεννα!

 

Σοφόν το ασαφές και τη Νέα Χρονιά! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Η διαφορά μεταξύ απαισιόδοξου και αισιόδοξου για την νέα χρονιά, που ξημερώνει, σύμφωνα με έναν Αμερικανό μυθολόγο και για πολλούς οραματιστή, είναι τρόπος που βλέπουμε ένα καρύδι.

"Ο αισιόδοξος βλέπει μόνο την καρυδόψιχα, ενώ ο απαισιόδοξος το καρύδι ολόκληρο"

και φυσικά άντε να σπάσεις το σκληρό του κέλυφος!

Είναι γεγονός ότι διάγουμε από τις δυσκολότερες περιόδους των τελευταίων ετών, πιο δύσκολη και από αυτές των μνημονιακών χρόνων. Και οικονομικά με τις μεγάλες ανατιμήσεις προϊόντων και υπηρεσιών κοινής ωφελείας και εθνικά, με τις απειλές της γείτονος χώρας και υγείας, με την πανδημία που δεν λέει να κοπάσει. Με εμβόλια, με επιδόματα πετρελαίου και πάσης φύσεως κοινωνικά μερίσματα, ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών προσπαθεί να τα βγάλει πέρα.

Η αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ είναι πολύ αχνή, για να ζωντανέψει στοιχεία αισιοδοξίας για τη νέα χρονιά. Οι θετικές προβλέψεις εγχώριων και ξένων ειδικών, για άνοδο των δεικτών της οικονομίας, μπορεί να αποτελούν μελλοντική αυτοεκπληρούμενη θεωρία, αλλά δεν παύει να είναι θεωρία. Και όπως γνωρίζουμε από τον Μαρξ, "τα πράγματα γίνονται σοβαρά όταν η θεωρία πρέπει να αναμετρηθεί με την πράξη".

Άνθρωποι της διπλανής πόρτας στερούνται παντελώς πόρους επιβίωσης, αντιμετωπίζουν τις απρόβλεπτες αντιξοότητες της σκληρής πραγματικότητας και σίγουρα δεν μπορούν να δουν με αισιοδοξία το αύριο της δικής τους ζωής, όσο κι αν οι πολιτικοί το διατυμπανίζουν.

Η κυβέρνηση καλά τα πάει μέχρι στιγμής, πράγμα το οποίο αποτυπώνεται και στις πολλαπλές δημοσκοπήσεις, τις οποίες δεν αποδέχεται η αντιπολίτευση.

Η πανδημία, όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο, άλλαξε τα κριτήρια επιλογής των πολιτών για τα πολιτικά κόμματα. Η εμπιστοσύνη, πρώτη σε προτεραιότητα.

Οι πολίτες συσπειρώθηκαν στην κυβέρνηση, που ομολογουμένως  στην πρώτη φάση τα πήγε αρκετά  καλά. Μετά έκανε τα λαθάκια της, κυρίως στα θέματα των προληπτικών μέτρων. Όμως τα πολλαπλά θέματα που καλείται να αντιμετωπίσει τη νέα χρονιά, αρχής γενομένης, από τον «λαίμαργο» γείτονα, την έξαρση του μεταναστευτικού, την ακρίβεια, τις μεταρρυθμίσεις που λιμνάζουν, το πρόβλημα των Πρεσπών, τις ορδές των ανεμβολίαστων και φυσικά το σκληρό ροκ της αντιπολίτευσης, όλα αυτά ούτε αντιμετωπίζονται με τα διαγγέλματα και τις θετικές προβλέψεις των πολιτικών ούτε και από το πλούσιο συναίσθημα ολίγων «προνομιούχων» πολιτών, αλλά απαιτούνται συγκεκριμένες λύσεις να υιοθετηθούν.

 

Να τηρηθεί με θρησκευτική ευλάβεια η ενότητα του λαού, γιατί ο διχασμός καιροφυλακτεί και θα φέρει πολλά δεινά στη ζωή μας και στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας είναι, για τη νέα χρονιά, ένα δύσκολο σταυρόλεξο,

με δεδομένα που συνεχώς αλλάζουν και απρόβλεπτους εξωγενείς παράγοντες.

Εξίσωση με λίγους γνωστούς και πολλούς άγνωστους, δεν λύνεται εύκολα.

Σοφόν το ασαφές και τη νέα χρονιά.

 

Αντιπολιτευτική ανυπαρξία,κακό για την Δημοκρατία! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Καθημερινά δείχνουν το αφτιασίδωτο πρόσωπο τους, στις τηλεοράσεις, στη Βουλή, στην επικοινωνία. Κατώτερη των περιστάσεων το σύνολο της αντιπολίτευσης, με προεξάρχουσα την αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν ξέρει που βαδίζει. Χωρίς αφήγημα, χωρίς όραμα για την επόμενη μέρα, με φθηνές επιθέσεις και άνευ αυτοκριτικής και δημιουργικών προτάσεων. Διχαστική με απώτερο στόχο τη συσπείρωση της στενής σκληρής της βάσης. Ήρθαν δεύτεροι, με ένα υψηλό ποσοστό που από την πρώτη ημέρα μειώθηκε κατά το ένα τρίτο. Φταίνε, τα ΜΜΕ, η λίστα Πέτσα, το μάτι και η γλωσσοφαγιά. Όλα καλά καμωμένα από την πλευρά τους. Τι κι αν κόλλησε η βελόνα στα ίδια και τα ίδια, προ πανδημίας, λιμών και καταποντισμών, που συνέβησαν τα τελευταία δύο χρόνια.

Κόλλησε η βελόνα, στις κατά μέτωπο, επιθέσεις στη φιλελεύθερη κυβέρνηση, στην οδυνηρή επιστροφή και παλινόρθωση του κράτους της δεξιάς και στην ανυπαρξία ανασυγκρότησης του ΕΣΥ, της Παιδείας, του Περιβάλλοντος, χάρη στα μεγάλα συμφέροντα.

Κόλλησε η βελόνα σε ψοφοδεείς κοκορομαχίες, στη Βουλή και σε υπαίθριες συγκεντρώσεις για τους «μεγάλους ασθενείς» των ημερών, τα προληπτικά μέτρα μετάδοσης της πανδημίας, τη συνταγματικότητα η μη των διατάξεων, τα push back μεταναστών, την όξυνση και διχασμό για τους χειρισμούς των εθνικών θεμάτων, αλλά και σύννεφα τα δώρα στους ολιγάρχες, και οι καθεστωτικές νοοτροπίες και επαναφορά των παθογενειών και διαχωριστικών γραμμών, λόγω αδυναμίας ύπαρξης νέου αφηγήματος.

Ακατανόητη η επιλεκτική αντιπολίτευση αλλά για πολλούς αναγκαία, στο μέσον του τέταρτου κόμματος της πανδημίας, με αποτέλεσμα το “γαία πυρί μειχθήτω”! Όσο για τη συνεχιζόμενη διψήφια δημοσκοπική διαφορά, αυτή αποδίδεται σε «χαλκευμένες» δημοσκοπήσεις και σε δημοσκοπικές εταιρίες, που παίζουν «παιχνίδια»! Δημοσκοπική διαφορά «οφθαλμαπάτη» και όχι πραγματικότητα.

Διαφεύγει από το σύνολο των αντιπολιτευτικών δυνάμεων ότι η Κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία και καλά θα κάνουν να ασχοληθούν περισσότερο με τα δικά τους προβλήματα παρά να επιτίθενται επί παντός επιστητού στην Κυβέρνηση. Υπάρχει φόβος να καούν στην “προπόνηση”.

Η Κυβέρνηση είτε το θέλουν, είτε όχι προχωράει στον μετασχηματισμό της Ελληνικής κοινωνίας από τον τρόπο της συναλλαγής των πολιτών με το κράτος μέχρι και πολλών καθημερινών μεταρρυθμίσεων, άλλοτε αδιανόητες και σήμερα αποδεκτές. Η πανδημία έχει αλλάξει τη ζωή των πολιτών και το οποιοδήποτε αντιπολιτευτικό αφήγημα, που έχει δοκιμαστεί, δεν μπόρεσε να γίνει το «κύκνειο άσμα» της Κυβέρνησης. Αντίθετα, δύο χρόνια τώρα, δείχνει δημοσκοπικά τουλάχιστον, ότι την κρατάει ψηλά! Αντιπολιτευτική ανυπαρξία, κακό για την Δημοκρατία!

 

Οι «καυτές πατάτες» του νέου Αρχηγού του ΚΙΝΑΛ. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Προσώρας έχουν αποφευχθεί εσωτερικές διενέξεις και αναταραχές ανάμεσα στους υποψήφιους μνηστήρες, της αρχηγίας του ΚΙΝΑΛ. Το ενδεχόμενο παραμένει ανοιχτό, μέχρι Δευτέρα πρωί, αμέσως μετά την ανακοίνωση του νικητή και της συμπεριφοράς των «χαμένων» της εσωκομματικής διαμάχης, που θα κληθούν να υπηρετήσουν την ενότητα του κόμματος. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που ο κερδισμένος πάει «ταμείο», όπως λένε και στο στοίχημα.

 

Η δυναμική, που αναδείχθηκε προεκλογικά του ΚΙΝΑΛ, θα πρέπει ο νέος Αρχηγός να την παγιώσει και να την αυξήσει, δημιουργώντας ένα ρεύμα επαναπατρισμού ψηφοφόρων από τα κόμματα εξουσίας, που τους πήραν "δανεικούς". Σε δεύτερη φάση, οι πολίτες περιμένουν από τον νέο Αρχηγό να προχωρήσει στον μετασχηματισμό της δομής του κόμματος και στην επιλογή των νέων προσώπων. Αν η ανθρωπογεωγραφία των στελεχών παραμείνει η ίδια και οι «αυλοκόλακες» συνεχίσουν να παίζουν τον πρώτο ρόλο, να είναι οι «έμπιστοι της αυλής», στις πρώτες δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά θα κατρακυλήσουν. Η κοινωνία θέλει στο νυν ΚΙΝΑΛ και άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, εκτός από τον νέο Αρχηγό και νέο, άφθαρτο, δυναμικό στελεχιακό δυναμικό.

 

Η ΝΔ ,αντίστοιχα, είχε το Μητρώο των Στελεχών, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε το δικό του think tank, την ομάδα διοίκησης. Αν στο ΚΙΝΑΛ, γίνει από τον νέο Αρχηγό, για την διατήρηση κομματικών ισορροπιών, απλά ανακύκλωση απαξιωμένων, παλαιών στελεχών, το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό το πρόσημο και στην εικόνα του κόμματος και ιδιαίτερα στον νέο Αρχηγό.

 

Το Κίνημα Αλλαγής, θα πρέπει να συνεχίζει να προβάλλει το ελκυστικό αφήγημα, των ολοκληρωμένων προτάσεων ακολουθώντας την πολιτική της αειμνήστου Φώφης Γεννηματά, μη μπαίνοντας στον πειρασμό των ατέρμονων πολιτικών αντιπαραθέσεων, για αντιπολίτευση εντυπωσιασμού χωρίς ουσία.

 

Είναι τεράστια η ευθύνη του νέου Αρχηγού, αν χαθεί μια μοναδική ευκαιρία, να δοθεί οριστικό «χτύπημα» στην απόλυτη ηγεμονία του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στο χώρο της κεντροαριστεράς.

 

Η πρώτη στάση ΚΙΝΑΛ, γράφει  Αξιωματική Αντιπολίτευση, στις επόμενες εκλογές. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

 

Το Αύριο και η Συνεργασία, τα κλειδιά επιτυχίας του ΚΙΝΑΛ. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Με άνοιγμα στην κοινωνία, η εσωκομματική διαδικασία στο Κίνημα Αλλαγής, ενόψει της επικείμενης εκλογής αρχηγού. Μέλη και φίλοι του Κινήματος, ψηφίζουν.

Τα προγνωστικά δίνουν και παίρνουν, με μοναδικό άγνωστο το εκλογικό σώμα, που θα πάει στην κάλπη. Ανάλογα με τον αριθμό των ψηφοφόρων που θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα, θα έχουμε και τον νικητή των εκλογών, όπως προβλέπουν οι αναλυτές. Θα είναι ο ένας από τους τρεις πρώτους στις δημοσκοπήσεις, οι άλλοι βάζουν απλά τις βάσεις, για το πολιτικό μέλλον τους. Παχιά και μεγάλα τα λόγια από τους θιασώτες μιας "άλλης" εποχής.

Βέβαια, σε σχέση με τις προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές, πριν από τέσσερα χρόνια, το πολιτικό τοπίο  για το ΚΙΝΑΛ είναι καλύτερο. 

Το κυβερνών κόμμα, έχει φθορά από τη διετή διακυβέρνηση, την πανδημία, τις φωτιές

και τα «βαρίδια» που δεν της επιτρέπουν να τρέξει τις μεταρρυθμίσεις, όπως θα ήθελε. Από την άλλη, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βολοδέρνει σε μια στασιμότητα,

κάνοντας συνεχώς στείρα αντιπολίτευση, χωρίς προτάσεις. Απευθυνόμενο στους μόνιμους κωπηλάτες, στις κομματικές του γαλέρες, παροτρύνοντας τους να βγουν στην κοινωνία, ακολουθώντας τη στρατηγική μιας «προοδευτικής διακυβέρνησης» που δεν έχει πελάτες! Μια ουτοπική ιδεολογία. Αυτά αφορούν τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας.

Η συγκυρία για το "αύριο" του Κινήματος Αλλαγής είναι ευνοϊκή, αρκεί να διατυπωθούν από τους ενδιαφερόμενους, προτάσεις και θέσεις ρεαλιστικές, καθαρές, χωρίς αστερίσκους, ψιλά γράμματα και εσωκομματικούς συμβιβασμούς. Το άνοιγμα στην κοινωνία είτε δια ζώσης, είτε μέσω των νέων τεχνολογιών, θα πρέπει να έχει σε πρώτη προτεραιότητα, το νέο αφήγημα της ισχυροποίησης της παράταξης, τη σημαία της νίκης του κόμματος, και το "αύριο", με όρους πρωταγωνιστή και όχι κομπάρσου.

Φληναφήματα για την αναγέννηση του παλιού ΠΑΣΟΚ, ακούγονται σαν ψευτοδιλήμματα και χρήζουν ψυχιατρικής εξέτασης. Εκτός κι αν λέγεται και "Λάζαρος" ! Η στοχοπροσήλωση στο παρελθόν, συγχέεται με το άνοιγμα στον παλιό κομματικό μηχανισμό, ορυμαγδό ανέφικτων μαξιμαλιστικών υποσχέσεων και θα ακολουθηθεί από κρεσέντο κυβιστήσεων την επόμενη μέρα. Έτσι σίγουρα, δεν έρχονται νέοι ψηφοφόροι,, απλά απευθύνεται στην υπάρχουσα κομματική πελατεία και σε μεγάλο αριθμό αγκιστρωμένων ψαριών, που δεν χρειάζονται δόλωμα. Αλλά δεν αρκούν.

"Φρέσκοι "ψηφοφόροι στην κάλπη των εθνικών εκλογών ούτε για δείγμα. Για να συγκινηθεί η κοινωνία, θα πρέπει οι μνηστήρες της διαδοχής να συμφωνήσουν για την ενότητα του κόμματος, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των εσωκομματικών εκλογών, να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να σχεδιάσουν την στρατηγική προσέλκυση νέων ψηφοφόρων και τον επαναπατρισμό των παλιών ,στις τάξεις του Κινήματος Αλλαγής, παρουσιάζοντας ένα νέο ελκυστικό προφίλ του κόμματος.

Τα κρίσιμα σημεία, τα κλειδιά της επιτυχίας για την επίτευξη των στόχων, αξιωματική αντιπολίτευση σε πρώτη φάση και ανάληψη εξουσίας μετέπειτα, είναι το "αύριο" του κόμματος και η συνεργασία όλων!

Κ.Ι.ΝΑΛ. Ηγεσία από σόι ή από την κομματική επετηρίδα; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, φαινόμενα μεσαιωνικά, κομματικές επετηρίδες, μεταγραφικά δικαιώματα ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, πάντα προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας.

Προ των πυλών, ένας ακήρυχτος πόλεμος, στην εσωκομματική μάχη, του άλλοτε πανίσχυρου κόμματος, με μικρές αντεγκλήσεις, άτονες δημόσιες δηλώσεις, διαφωνίες και ανεπαίσθητα ύπουλα χτυπήματα, υπόγεια και κάτω από τη μέση. Μέχρι στιγμής.

Άπαντες οι μνηστήρες, παγιδευμένοι στην αβεβαιότητα του αριθμού της προσέλευσης ψηφοφόρων στην κάλπη και με αριθμούς προς ανάλυση, εφιάλτης για κάποιους και χαράς ευαγγέλια για κάποιους άλλους. Προς το παρόν, επικαλούνται στις ομιλίες τους, ενότητα για την επαύριον των εκλογών, αν και έχουν άλλα σχέδια, ξεχνώντας τη γνωστή φράση με το αρνί και το μαντρί. Όσο για το λύκο, όλοι τον ξέρουμε.

Όσο για το «μπάχαλο» της διαφαινόμενης ασυνεννοησίας που επικρατεί μεταξύ των μισής ντουζίνας υποψηφιοτήτων, με κυρίαρχο ζητούμενο το ντιμπέιτ, δείχνει ότι όλοι «πονάνε» περισσότερο για την προσωπική τους εικόνα, παρά για την παράταξη.

Η εκλογή νέου αρχηγού, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν η παράταξη ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο περιοριζόμενη σε μια μάχη χαρακωμάτων για την διαφύλαξη της τρίτης θέσης έστω και με μεγαλύτερα ποσοστά, επαναλαμβάνοντας τις τετριμμένες θέσεις και προτάσεις για τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τους πολίτες. Ήδη στην πρώτη δημοσκόπηση "τσίμπησε" ένα μικρό ποσοστό.

Στη φάση, όμως που βρίσκεται το ΚΙΝΑΛ θα πρέπει να κάνει το μεγάλο άλμα. Είναι μοναδική ευκαιρία. Να ξαναγράψει την ιστορία του, με αυτό ή άλλο όνομα, αλλά με επιφανή ηγετική προσωπικότητα για αρχηγό, αφυπνίζοντας με δυναμική την παράταξη και τους ψηφοφόρους της.

Να κυριαρχήσει το Ένας για όλους και Όλοι για Έναν, και όχι ο καθένας για την «πάρτη» του όπως πιθανόν να φανεί από την επόμενη των εκλογών , λόγω συμμαχιών, ισορροπιών και δεσμεύσεων των υποψήφιων αρχηγών.

Κι αυτό θα συμβεί μόνο αν έχουμε εκλογή αρχηγού με διαφορά ψήφων από την πρώτη Κυριακή.

Ναι, από την πρώτη Κυριακή. Κι αυτό δεν είναι απίθανο, για όσους γνωρίζουν πόσα «κουκιά» που θα πέσουν στην κάλπη και από πού μπορεί να προέλθουν!

Η μέχρι τώρα στρατηγική επικοινωνίας που έχουν ακολουθήσει οι «μνηστήρες», δεν είναι τόσο αποτελεσματική ώστε να σηκώσει σε λίγες μέρες τον ψηφοφόρο από τον καναπέ, να πάει στην κάλπη.

Πρέπει να πιστέψει η μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών-ψηφοφόρων ότι στις επόμενες εκλογές, η δεύτερη θέση είναι εφικτή και είναι στο χέρι τους, από την πρώτη Κυριακή, των εσωκομματικών εκλογών!

Φυσικά η τήρηση των κανόνων ενός πολιτικού πολιτισμού που επικρατούν σε αυτή την αντιπαράθεση, μπορεί να εκληφθεί και ως μια μετριοπαθής έκφραση του τι πρεσβεύει ο κάθε υποψήφιος στην υπόθεση της διαδοχής.

Λίγες μέρες πριν από την κάλπη, όλοι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί για να μην στιγματιστεί η επικοινωνιακή τους προσπάθεια, από αίσθηση αμετροέπειας.

Το unfair εκλογικό παιχνίδι της διαδοχής, είναι μεγάλος κίνδυνος για την ενότητα της παράταξης και την εικόνα των υποψηφίων.

Άλλωστε ότι κι αν γίνει, σε προσωπικό επίπεδο, όλοι κερδισμένοι θα βγουν από αυτήν τη μάχη.

 

Διαδικτυακά ξεκατινιάσματα και όχι μόνο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Από τα tweets του δίπολου εμβολιαστών – αντιεμβολιαστών που αναρτούν ότι υβριστικό και προσβλητικό υπάρχει καθημερινά, μέχρι και εξυπνακίστικες συζητήσεις σε τηλεοπτικά πάνελ και συνεντεύξεις με ανιαρές προσωπικές επιθέσεις, ένα είναι το ζητούμενο. Άμεσα πολιτικός πολιτισμός, κυρίως ιντερνετικός, για να μας γλυτώσει από ξεκατινιάσματα και χυδαιότητες που ακούγονται και γράφονται "επιτοίχια" παντού.

Σε διαδικτυακούς τοίχους διαβάζουμε ακατονόμαστες βρισιές, εξευτελισμούς και δολοφονίες χαρακτήρων, με την πιο εύκολη δικαιολογία ότι πολεμούν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, για την αγωνιστική τους δράση,  και γιατί έφτασε ο κόμπος στο χτένι, με όσα γίνονται από κόμμα που κυβερνά και που έχει μετασχηματιστεί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, σε Ανώνυμη Εταιρία!

Σπάνια αναγνωρίζουν ότι έχουν παρεκτραπεί, σπανιότερα ζητούν συγνώμη και κάποιες φορές «απολαμβάνουν» τον χαμό που δημιούργησαν, μετρώντας τα like κάτω από την ανάρτηση τους. Δεν γνωρίζουν το «κοκκίνισμα», ούτε από σεβασμό, ούτε από ντροπή.

Όταν προκύπτουν διαφωνίες με τις αναρτήσεις, τότε το επίπεδο του πολιτικού ευτελισμού, βρίσκει τον πάτο του ιντερνετικού διαλόγου. Κυριολεκτικά χαμαιτυπείο! Πλεονασμός θράσους, αναξιοπρέπειας, ανευθυνότητας και αφασίας, ακόμη κι από πρωτοκλασάτα στελέχη των πολιτικών κομμάτων.

Αρκετές φορές περνάνε τις "κόκκινες" γραμμές ακόμη και μέσα από την προστασία που παρέχει ο υπολογιστής, βγάζοντας τις μύχιες πλευρές του εαυτού τους, ξεχνώντας ακόμη και την υποτιθέμενη αστική ευγένεια τους.

Δηλητηριάζουν με τις αναρτήσεις και την απαξιωτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργούν, τις σκέψεις  φίλων και οπαδών τους, που αισθάνονται μια καθολική υποβάθμιση της ποιότητας του πολιτικού πολιτισμού.

Η συμπεριφορά μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει να κάνει και με την Παιδεία του, αλλά και με τον τρόπο που τα βγάζει πέρα στις πιο «επώδυνες», δύσκολες συζητήσεις, ζωντανές ή διαδικτυακές.

Όσο πλησιάζει η ημέρα των εκλογών, είτε πρόωρων είτε μετά την συμπλήρωση της τετραετίας, τα φαινόμενα του ξεκατινιάσματος θα πολλαπλασιάζονται ιδιαίτερα από τους έχοντες την ευθύνη της στρατηγικής επικοινωνίας των κομμάτων εξουσίας. Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, τα ψεύδη, οι δολοφονίες χαρακτήρων, θα είναι σε πρώτη ζήτηση από τα αδηφάγα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Θα δικάζουν και θα καταδικάζουν, με το πληκτρολόγιο, τους πάντες, χωρίς αποδείξεις και με επιχειρήματα χαρτορίχτρας, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του φίλιου πολιτικού κόμματος και των μέσων που ανήκουν στον κομματικό αστερισμό τους.

Αντί επιλόγου, παραφρασμένος ένας στίχος του Κώστα Καβάφη που συχνά πυκνά χρησιμοποιούμε «Και αν δεν μπορείς να κάνεις τη (διαδικτυακή) ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς... Μην την εξευτελίζεις…».

Δεν φταίμε σε τίποτα οι υπόλοιποι.

Ιντερνετικός πολιτικός πολιτισμός.

Το κυριότερο διακύβευμα των επόμενων εκλογών!

 

Πώς να κερδίσετε σε μια «κούρσα» διαδοχής, τη θέση του αρχηγού. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Η ιστορία έχει δείξει ότι οι αλλαγές αρχηγών κομμάτων γίνονται μετά από μία βαριά ήττα που έχει δυσκολίες στη διαχείριση ή μετά από δυσκολίες των αρχηγών να κρατήσουν την ενότητα του κόμματος, λόγω της διαφαινόμενης ήττας στις εκλογές ή σε παραιτήσεις για λόγους υγείας. Τα δαχτυλίδια της διαδοχής δίνονται με πολλούς τρόπους, άμεσους ή έμμεσους.

Η αντικατάσταση του αρχηγού θεωρείται επιβεβλημένη και αναγκαία για τη νέα αρχή και εσωτερική ανασυγκρότηση του κόμματος και έτσι αρχίζει το παιχνίδι της διαδοχής. Η πολιτική «πιάτσα», ανέκαθεν θεωρούσε ότι είναι πολύ δύσκολο να γίνει κάποιος αρχηγός κόμματος, αν δεν είναι από οικογενειακό τζάκι, δηλαδή κληρονομικό δικαίωμα, για να δοθεί το το δαχτυλίδι της διαδοχής.

Για να υπάρξει ενδιαφέρον στο παιχνίδι, μπαίνουν στην "κούρσα" της διαδοχής, ορισμένα ονόματα πρωτοκλασάτων στελεχών των κομμάτων, να «παίξουν» ως διάδοχοι, δελφίνοι, εν δυνάμει αρχηγοί.

Όμως τα τελευταία χρόνια, κάτι άλλαξε. Στις εσωκομματικές εκλογές του σημερινού κυβερνώντος κόμματος, όλοι ζήσαμε ανατροπές και στην τελική έκβαση της μάχης, να παίρνει το δαχτυλίδι, το αουτσάιντερ. Σε στοίχημα, όποιος πόνταρε τότε, στο όνομα του νικητή, θα έπιανε τον πρώτο λαχνό του τζόκερ μετά από πέντε τζακ ποτ!

Στις μέρες μας η απροσδόκητη απώλεια της μοναδικής υποψήφιας για την προεδρία του τρίτου κοινοβουλευτικού κόμματος, έφερε στο προσκήνιο όχι έναν, ούτε δύο, αλλά έξι υποψήφιους αρχηγούς, ο καθένας με την ιστορία και τις χάρες του.

Αν θέλαμε να παραμείνουμε στην ιστορία της διαδοχής αρχηγών κομμάτων, δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τα αποτελέσματα της κάλπης. Οι εκλογές θα ήταν μια τυπική διαδικασία. Η οικογενειοκρατία κερδίζει. Το brand name του υποψήφιου μετράει πάντα πού περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Όσο όμως το πολιτικό σύστημα αλλάζει, οι ψηφοφόροι ξυπνάνε, υπάρχουν απαιτήσεις, δεν αρκεί πλέον το όνομα να δώσει το στέμμα της διαδοχής.

Ειδικά για τον υποψήφιο αρχηγό, με το βαρύ πολιτικό όνομα, θα πρέπει να απαντήσει τουλάχιστον σε δύο πολύ απλές ερωτήσεις των ψηφοφόρων. Με ποιόν θα συμμαχήσει την επόμενη μέρα των εκλογών, αν χρειαστεί, και το κυριότερο αν υπάρξει κίνδυνος να τους οδηγήσει εκ νέου σε μνημόνιο! Αυτά είναι τα δύο ναρκοπέδια που πρέπει να ξεπεράσει. Για τους άλλους υποψήφιους, ισχύει πάντα το πρώτο ερώτημα και υπό ερωτήματα με βάση το παρελθόν και τις ικανότητες, δεξιότητες και παρελθόν ενός εκάστου.

Στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του αρχηγού κόμματος και σε περίπτωση μεγάλου αριθμού υποψηφίων, ισχύει ότι και στους αγώνες δρόμου μεγάλων αποστάσεων και επιβάλλεται να γνωρίζει ο υποψήφιος, το σύστημα των «λαγών», αν τους χρειάζεται και πως θα δουλέψει μαζί τους.

Ακόμη θα πρέπει να γνωρίζει, το μέγεθος του κοινού που ψηφίζει, τους κομματικούς μηχανισμούς, να έχει «κολλήσει» κομματικά και επαγγελματικά ένσημα, να έχει καλές σχέσεις με τα ΜΜΕ, να δουλεύει με επαγγελματίες στην προεκλογική εκστρατεία, που έχουν επιλεγεί με αξιοκρατικούς όρους και όχι συναισθηματικούς. Με εκλεκτούς και όχι κολλητούς!

Και το κυριότερο. Να είναι έτοιμος για τα πάντα. Να μην ξαφνιάζεται από τίποτα. Το παιχνίδι της διαδοχής είναι πάντα βρώμικο. Τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη πολλαπλασιάζονται όσο πάμε προς την κάλπη, οι απόπειρες εξαγοράς και δωροδοκίες συνεργατών εντείνονται και οι προσπάθειες πολιτικής εξόντωσης, πληθαίνουν. Όταν μπαίνεις σε ναρκοπέδιο, κινείσαι με ελιγμούς.

 

Ο ρόλος του «λαγού» στην πολιτική! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε κρίσιμες αθλητικές, αλλά και πολιτικές «κούρσες» παρατηρείται το «φαινόμενο του λαγού».

Πολιτικές  και αθλητικές προσωπικότητες, που αναλαμβάνουν, καίριους ρόλους για την επίτευξη «ξένων» επιδιώξεων.

Στην πολιτική, οι «πολιτικοί λαγοί», βγαίνουν πάντα μπροστά, με πρόγραμμα και κατόπιν συμφωνίας, έχουν βαθιά συνειδητοποιήσει το ρόλο τους, γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, αλλά λίγο πριν το φίνις, την «κάνουν» με ψιλά πηδηματάκια η και μεγάλα  άλματα, όπως  ένας λαγός, που προσπαθεί να ξεφύγει από το όπλο του κυνηγού η τα φώτα που τον τυφλώνουν!

Ο "πολιτικός λαγός", δεν χρησιμοποιείται μόνο σε κρίσιμες περιόδους «κούρσας» εκλογής αρχηγού κόμματος, όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και ανήθικες πρακτικές, για τη εξουδετέρωση εσωκομματικών αντιπάλων αλλά και σε δολοφονίες χαρακτήρων όταν χρειαστεί. Κάνει προεκλογική καμπάνια, σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα. Δεκανίκι στον δεύτερο γύρο. Είναι πολύ αναγκαία η ύπαρξη του "πολιτικού λαγού", για την επιβίωση και μακροημέρευση  και ενός κόμματος εξουσίας αλλά και της αντιπολίτευσης.

Ένας "πολιτικός λαγός", σχεδόν πάντα «φυτρώνει εκεί που τον σπέρνουν», ιδιαίτερα από ένα κυβερνών κόμμα, για να διαφωνήσει έντονα και με θόρυβο, για κάποια κυβερνητική απόφαση ή νομοσχέδιο, που πρόκειται να κατατεθεί, και με τη σκληρή κριτική του να δείχνει ότι αναγκάζει το κυβερνών κόμμα, να διορθώσει τις ατέλειες του, μετρώντας παράλληλα και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Κι όλα αυτά, χάριν του "πολιτικού λαγού", που έβγαλε το πρόβλημα και στη συνέχεια αποσύρθηκε στο λαγούμι του, στη φωλιά του. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Κι αν κάποια στιγμή θεωρηθούν, οι "πολιτικοί λαγοί", ως γραφικοί φωνακλάδες, αντιρρησίες κυβερνητικών επιλογών και νομοσχεδίων, δείχνουν κατανόηση περιμένοντας την επιβράβευση από τον αρχηγό της παράταξης για το ρόλο τους ως πετυχημένοι "πολιτικοί λαγοί". Άλλωστε περιμένουν και τα «πετραχήλια», την νόμιμη αμοιβή, κάποιο αξίωμα.

Σε  πολιτικές «κούρσες», με πλήθος υποψηφίων, για την ανάδειξη αρχηγού κόμματος, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να χρησιμοποιηθούν περισσότεροι του ενός "πολιτικοί  λαγοί",  φυσικά μετά από τις συμφωνίες που έχουν γίνει για την επόμενη μέρα. Ο «πολιτικός λαγός» θα δουλέψει  με τον συμφωνηθέντα τρόπο, περιορίζοντας τον αριθμό των ψήφων  στα αντίπαλα στρατόπεδα, βοηθώντας παράλληλα και ψυχολογικά, τον εντολέα του. Φυσικά τίποτα δεν αποκλείει, ο «πολιτικός λαγός» να ξεστρατίσει και να αποφασίσει να τερματίσει και να κερδίσει και την «κούρσα»!

Το δύσκολο για να χρησιμοποιηθεί ένα πολιτικός ως "λαγός", είναι ότι πρέπει να τον εμπιστεύονται. Να είναι αξιόπιστος, δοκιμασμένος κάποια άλλη στιγμή, στον ίδιο ρόλο και να "μιλάει" προσεκτικά, ώστε να μην «καρφωθεί» σε κάποια συζήτηση με δημοσιογράφους.

Ζούμε σε έναν πρωτόγνωρο πολιτικό αστερισμό. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας χαρακτηρίζονται ως ψυχροί επαγγελματίες της πολιτικής, με μοναδικό κίνητρο τις πλούσιες παροχές της θέσης. Οι πολίτες και το κοινωνικό συμφέρον έρχονται σε δεύτερη θέση. ενώ σημασία και πρωτεύοντα ρόλο παίζει το συμφέρον της ηγεσίας που μεταφράζεται και ως ατομικό συμφέρον.

Αποτέλεσμα, οι "λαγοί" να είναι περισσότεροι από τους κυνηγούς και τα "πετραχήλια" να περιμένουν να απονεμηθούν  στους πιο αποτελεσματικούς "λαγούς"!