Οι «Παραθυράτοι» των καναλιών! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Έχουν αποκληθεί και  «φυλές» των τηλεπαραθύρων.

Στην τηλεοπτική δημοκρατία που ζούμε, ενδημεί ένας τεράστιος αριθμός ειδών, που κατακλύζουν τις οθόνες των τηλεοράσεων και φιλοδοξούν να μας μεταδώσουν τις προσωπικές τους απόψεις, για όλα τα θέματα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν ακόμη και στις τελευταίες σκέψεις μας, πριν κοιμηθούμε ή να γίνουν viral στα κοινωνικά δίκτυα.

Κονταροχτυπιούνται, φωνασκούν, προπαγανδίζουν και «αναλύουν» θέματα της μη αρμοδιότητας τους,πολλές φορές, στις πρωινές, μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές εκπομπές. Κάποτε είχαμε παρέλαση και στα δελτία ειδήσεων, αλλά μειώθηκε η παρουσία τους, λόγω μείωσης της τηλεθέασης των δελτίων σε ποσοστά κοντά στο πενήντα τοις εκατό. Η ομοιόμορφη και μονομερής παρουσία των θεμάτων στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών, η ίδια ατζέντα, έστειλε τους τηλεθεατές, σε άλλους τρόπους ενημέρωσης.

Όμως, οι παραθυράτοι, οι γνωστές φυλές των παραθύρων της ελληνικής τηλεόρασης, οι άνθρωποι που πιάνουν "στασίδι" από το πρωί έως το βράδυ, στα πλαίσια παντός είδους ενημέρωσης, από την πανδημία, την οικονομία, τους μετανάστες, ακόμη και για τα εθνικά μας θέματα, ζουν και βασιλεύουν. Χωρίζονται όμως σε κατηγορίες.

1.       Οι μόνιμοι παραθυράτοι. Είναι μισθοδοτούμενοι από τα κανάλια ή από «άγνωστους» εργοδότες, οι οποίοι τελούν σε διατεταγμένη υπηρεσία, φερέφωνα κάποιου κόμματος ή άλλης οικονομικής εξουσίας. Υπάρχουν φυσικά και «μόνιμοι» που δρουν αυτοβούλως με την ελπίδα να κερδίσουν την εύνοια κάποιου κέντρου εξουσίας ή να κάνουν δημόσιες σχέσεις, περιμένοντας ανταλλάγματα όπως μια θέση στο ψηφοδέλτιο.

2.       Τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για «παραθυράτους» βαλτούς να διασπείρουν τις απόψεις γνωστών και αγνώστων κέντρων, παρουσιάζοντας τις ως δικές τους.

3.       Φιλόδοξοι πολιτικοί , δευτεροκλασάτοι που θέλουν να αυξήσουν την αναγνωρισιμότητα τους και τις μετοχές στο κόμμα τους. Πιστεύουν ακράδαντα ότι σημασία δεν έχει τι θα πούνε αλλά να τους δείξει το «γυαλί»!

4.       Στελέχη εκπομπών. Παρουσιαστές του καναλιού, οι οποίοι το παίζουν «το πρωί παρουσιαστής, το βράδυ σχολιαστής». Δίνουν βοήθεια στον φίλο παρουσιαστή όταν δεν έχει «δυνατό» καλεσμένο.

5.       Ελεύθεροι επαγγελματίες, «ειδικοί» ανάλογα με την επικαιρότητα. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, σεισμολόγοι, φοροτεχνικοί, ψυχολόγοι και πολλοί ακόμη επαγγελματίες. Άλλοι για να κάνουν όνομα και να το «εξαργυρώσουν» στην πολιτική, άλλοι για να «ψαρέψουν» πελάτες και άλλοι για να βγάλουν το "απωθημένο" τους.

Στην τελευταία κατηγορία συγκαταλέγονται και οι παντός είδους «γλάστρες» και «μαϊντανοί», που απλώς κάθονται, παίρνουν σοβαρό ύφος, είναι ολιγομίλητοι και απλά γεμίζουν και «ομορφαίνουν» το χώρο. Αρκετές φορές προσφέρουν και ψυχαγωγία!

Οι «γλάστρες» είναι η πλέον δημοφιλής κατηγορία, πουλάνε με την εμφάνιση τους και βγάζουν θεαματικότητες.

Στους «παραθυράτους» υπάρχει και «θυρωρός». Ο παρουσιαστής της εκπομπής, παίζει το ρόλο του ταξιθέτη, αλλά και «της πόρτας». Ο κουμανταδόρος της συζήτησης.

Όσο για τις φρέσκιες, αυθεντικές φωνές, αυτές αποκλείονται. Δεν πουλάνε και γι αυτό τρώνε «πόρτα».

 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν… Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Ακολούθησε, μη πειστικά σχέδια στη διαχείριση της πανδημίας, στις πρόσφατες φωτιές που κόστισαν πάνω από ένα εκατομμύριο καμένα στρέμματα, με αντιφατικό λόγο και μη συνεκτικό, της ηγεσίας και των προβεβλημένων στελεχών της και τώρα περιμένει τις νέες δημοσκοπήσεις για να δει πως θα κινηθεί. Ο κύκλος φθοράς αναμενόμενος για την κυβέρνηση, και  ίσως να έχουν βελτιωθεί τα ποσοστά  της μείζονος αντιπολίτευσης  ή να έχουν φθαρεί, και των δύο, ακόμη περισσότερο!  Τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία περιμένουν να κερδίσουν κάτι περισσότερο από δημοσκοπικά "ψίχουλα"  και σίγουρα  δυσαρέσκεια από τον δικομματισμό, που όμως δεν μετασχηματίζεται σε μετατόπιση ψήφου αυτόματα. Το ποσοστό της αδιευκρίνιστης ψήφου, δεν ξέρω-δεν απαντώ, αναμένεται να εκτιναχθεί σε ύψη. Αυτό είναι το πλέον σίγουρο.

Αυτά για τις δημοσκοπήσεις και για τα ευρήματα τα οποία θα μεταφραστούν ανάλογα είτε ως πληρωμένα είτε ως μερικώς αποκρυπτόμενα. Άλλωστε  οι εκλογές, ακόμα και οι πρόωρες, δεν κρίνονται ούτε από τις δημοσκοπήσεις ούτε στις κάλπες. Κρίνονται πολύ νωρίτερα, είτε από τα γεγονότα της τελευταίας στιγμής είτε από τα ιερατεία της Ευρώπης. 

Προς το παρόν, μετά τις φονικές πυρκαγιές που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των πολιτών, υπάρχει μια άπνοια πολιτικών γεγονότων και το βιολί των ΜΜΕ παίζει το πολιτικό κονσέρτο του ανασχηματισμού, λίγο πριν την Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης και απλά ανακατεύουν την τράπουλα της ονοματολογίας. Για κυβέρνηση και αντιπολίτευση τα αγκάθια πολλά. Ο κόσμος ζητά την κανονικότητα και την επιστροφή στην καθημερινότητά του, ενώ η προσφυγή σε σενάριο αιφνίδιας κάλπης , δυνητικά απίθανης για τους οπαδούς της κοινής λογικής, να υπάρχει στα χαρτιά της κυβέρνησης.

 Η μείζων αντιπολίτευσης, λοξοκοιτάει, άλλοτε αριστερά και άλλοτε προς το κέντρο, εγκλωβισμένη σε εσωστρέφεια και στην αδυναμία της να υπηρετήσει την επαναστατική της θεωρία, με ανατρεπτικές ιδέες και δράσεις, σε όσους καταπιέζονται από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και εξουσία. Όπως έκανε στην εποχή των μνημονίων.

Τα υπόλοιπα κόμματα, μακριά από τα ποσοστά του δικομματισμού, μέχρι στιγμής προσπαθούν να ταυτίσουν την κακή διαχείριση των πυρκαγιών και τα λάθη της πανδημίας , με την κυβέρνηση και προσωπικά  με τον Πρωθυπουργό, ψελλίζοντας κατά καιρούς πρωτοβουλίες και  ανέφικτες προτάσεις, απλά για να κερδίσουν κάποιες ομάδες ψηφοφόρων. Χαϊδεύουν αυτιά σε ένα είδος "θολού" ανοίγματος στην κοινωνία.

Γνωρίζουν τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουν οι πολίτες, και υπόσχονται εύκολες λύσεις ακόμα και σε θέματα υγείας. Προτείνουν τον εμβολιασμό για covid-19, ενώ παράλληλα κλείνουν το μάτι, στους αρνητές των εμβολίων και στηρίζουν τον αγώνα των μη εμβολιασμένων υγειονομικών που μπαίνουν σε αναστολή σε λίγες ημέρες.

Η ανεύθυνη στάση του συνόλου της αντιπολίτευσης, στα ζέοντα προβλήματα της κοινωνίας και οι μη αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις τους, ίσως βραχυχρόνια να ‘’φουσκώσουν’’  με  λίγες μονάδες τα δημοκοπικά πανιά τους, αλλά θα οδηγήσουν μακροχρόνια τα κόμματά τους, στην "ξέρα".  Το θέμα είναι να μην ναυαγήσει και η χώρα ‘’εξ αντανακλάσεως’’!

‘’Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν’’ τραγούδησε ο γνωστός μας Νίκος Παπάζογλου. Πανδημία, φωτιές, καταστροφές, μα πάνω από όλα, το κόμμα και οι καρέκλες!

Και μετά αναρωτιούνται για τους λόγους της μεγάλης αποχής, από τις κάλπες!

 

Η αποχή από τις κάλπες είναι πολιτικό μήνυμα. Ακούστε το! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Σήμερα που η απαξίωση της πολιτικής έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων πολιτών δηλώνουν αναποφάσιστοι και ένα ακόμη πολύ μεγαλύτερο, προτίμησαν την αποχή από την κάλπη, στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Όσον αφορά για την αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτή ξεπέρασε σε αρκετούς δήμους το ποσοστό του εξήντα τοις εκατό. Και τα πολιτικά κόμματα, "περί άλλων τυρβάζουν".

Στη σωστή τέχνη της επικοινωνίας, ο πολιτικό και ο πολίτης, πρέπει να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Να καταλαβαίνει ο πολιτικός τα προβλήματα του πολίτη και να προτείνει απλά και κατανοητά τις λύσεις που απαιτούνται χωρίς βαρύγδουπους, δυσνόητους και το κυριότερο φθαρμένους όρους. Και σε κάποιες περιπτώσεις, ο βίος και η πολιτεία του πολιτικού να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση από τον πολίτη.

Αντίθετα, πολίτης και πολιτικός είναι δύο παράλληλες γραμμές που δεν συναντιόνται πουθενά. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, που έρχονται σε επαφή μόνο σε προεκλογικές περιόδους. Όλες οι δημοσκοπήσεις το αναγνωρίζουν και συμφωνούν στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται το σημερινό πολιτικό σύστημα.

Ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών αντιδρούν κατά των πολιτικών για τις συμπεριφορές τους, τα εξωπραγματικά προνόμια τους  στην περίοδο της κρίσης, στην απάθεια και αδιαφορία για ότι συμβαίνει στην κοινωνία και κατά μιας γραφειοκρατικής μηχανής που έχει δημιουργηθεί για τις ελίτ τάξεις της κοινωνίας. Αποτέλεσμα, όλο και μεγαλύτερα να είναι τα ποσοστά της αποχής από τις κάλπες των εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών.

Τα επιτελεία των κομμάτων θα πρέπει να αναζητήσουν τα αίτια, όλων των ομάδων κοινού, που απαρτίζουν  τα ποσοστά της εποχής. Να δουν αν λείπει παράδειγμα, ένας ιδεολογικός στόχος, ένα νέο ελκυστικό αφήγημα, μια νέα πολιτική πρόταση, μια «καθαρή» γλώσσα ή πλήρης ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Το τελευταίο δεν συμφέρει κανέναν γι αυτό και προσπαθούν να «φτιασιδώσουν» λίστες ψηφοφόρων με νέα πρόσωπα και «φόντα» εκδηλώσεων, ενώ τα «βαρίδια» παραμένουν. Η απαξιωτική φράση «όλοι τα ίδια είναι» αφορά τα κόμματα εξουσίας κατά κύριο λόγο και φυσικά «παίρνει η μπάλα» και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα.

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ένα ποσοστό του πενήντα πέντε τοις εκατό του εκλογικού σώματος, προσήλθε στις κάλπες και αποφάσισε για την κυβέρνηση που θα έχουμε την επόμενη μέρα. Αποφάσισε για τη ζωή του 100 τοις εκατό, δηλαδή όλων μας. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε όσοι ψηφίσαμε το κυβερνών κόμμα ή κόμμα της αντιπολίτευσης. Και στις επόμενες εκλογές, είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να ανατραπούν προς το καλύτερο τα ποσοστά προσέλευσης στην κάλπη.

Να υπάρξει προς το παρόν μια άλλη λύση, που θα φέρει τους πολίτες στην κάλπη. Συνήθως τα ποσοστά της αποχής μειώνονται όταν εμφανίζεται στον πολιτικό ορίζοντα, ένας νέος πολιτικός φορέας με ηγέτη νέο, άφθαρτο, οραματιστή, ρεαλιστή, με όρεξη για δημιουργία και «τσαγανό» να σπάσει αυγά, να τα βάλει με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους «νταβατζήδες», με στόχο την αναδιανομή του δημόσιου πλούτου και την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά τις κρίσεις, οικονομικές και υγειονομικές.

Και μέχρι τότε Καλές Διακοπές!

 

Ο πολιτικός πολιτισμός από αυτονόητος, ζητούμενος! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η επόμενη μέρα όλων των εκλογών, είναι πάντοτε ημέρα Δευτέρα. Μαζί με τις υποσχέσεις που έχουν «ακουστεί» από τα πολιτικά κόμματα και τους αρχηγούς, ξεχνιούνται μαζί και οι βαριές φράσεις και «unfair» μέθοδοι, που έχουν επιστρατευθεί κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ο γνωστός σε όλους εμάς «πολιτικός πολιτισμός» στα χειρότερα του.

Ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης όποτε η λαϊκή δυσφορία αυξάνεται, οι κομματικές αντιπαραθέσεις φουντώνουν, με αποτέλεσμα η καλπάζουσα απαξίωση του πολιτικού συστήματος και η αποχή μεγάλου μέρους των πολιτών- ψηφοφόρων από τη λεγόμενη «Γιορτή της Δημοκρατίας»!

Σε κάθε κοινοβουλευτική περίοδο, κύριο ζητούμενο είναι πολιτικός πολιτισμός μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των εκπροσώπων τους. Δυστυχώς παρατηρούνται τα ίδια και τα ίδια. Έπεα πτερόεντα!

Έντονες πολιτικές συγκρούσεις, φανατισμός, απρεπείς χαρακτηρισμοί σε προσωπικό επίπεδο και απουσία ευπρέπειας και ήπιου πολιτικού λόγου, στην πλειονότητα των περιπτώσεων.

Ο διάλογος, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του δημοκρατικού πολιτεύματος, έχει παραχωρήσει τη θέση  του, στο μίσος και στις διχαστικές υστερίες.

Στη χώρα μας, τα μνημόνια και η πανδημία του κορονοϊού, όλα τα πολιτικά μας κόμματα, με εξαίρεση την πρώτη περίοδο που βάλανε πλάτη, στη συνέχεια η συμπεριφορά τους έχει ως συστατικά στοιχεία, τους φθηνούς λεονταρισμούς, την ακατάσχετη φλυαρία, τη συστηματική άρνηση κάθε προτεινόμενου μέτρου υγειονομικής προστασίας. Επιστροφή στα "κάγκελα", με στόχο την περίοπτη θέση στα δελτία ειδήσεων.

Οι «σειρήνες» του κομματικού φανατισμού, έπιασαν εκ νέου δουλειά, ονειρευόμενα τα κόμματα τις αλήστου μνήμης ορδές των αγανακτισμένων, της άνω και κάτω πλατείας.

Μόνο που τότε υπήρχαν αντίπαλοι. Η Τρόικα, οι κακοί ξένοι, οι "διεφθαρμένοι" πολιτικοί της μεταπολίτευσης και τα λάθη τους στη διαχείριση των οικονομικών. Σήμερα, ο αντίπαλος είναι αόρατος και κινδυνεύει άμεσα η ζωή όλων, αριστερών και δεξιών. Σήμερα, το τίμημα της άρνησης, της διχόνοιας και της τύφλωσης στην επιστήμη, είναι η ίδια η ζωή.

Σήμερα, η έννοια του πολιτικού πολιτισμού είναι άμεσα συνυφασμένη με τη συμπεριφορά πολιτών και πολιτικών, για να πάει μπροστά η χώρα σε όλους τους τομείς. Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι κάθε αλλαγή οικονομικού και κοινωνικού υποδείγματος δεν έχει καμία αξία αν δεν συνδυαστεί με ένα νέο υπόδειγμα πολιτικού πολιτισμού, που τα κόμματα θα συμφωνήσουν. Κάτι σαν ένα μνημόνιο καλής συμπεριφοράς

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, έφερε στους περισσότερους Δήμους, κομματικές αντιπαραθέσεις, συνωμοσίες, «μυστικές» συμφωνίες σκοπιμοτήτων, αδύναμες δημοτικές εξουσίες, και αντιπαλότητες μεταξύ των δημοτικών συνδυασμών, αντεγκλήσεις και παιχνίδια παρασκηνίου με χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Ακόμη και κόντρες «απολίτιστων» και υβριστικών δηλώσεων, με στόχο την προσωπική προβολή ή την απόδειξη κομματικής πιστότητας.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, κοινός στόχος όλων των εκλεγμένων μελών πρέπει να είναι η βελτίωση της ζωής των πολιτών, η ανάπτυξη του τόπου, οι καλύτερες συνθήκες για το αύριο των παιδιών. Απαιτείται από κάθε Δημοτική Αρχή και Δημοτικές παρατάξεις, η τήρηση των κανόνων του πολιτικού πολιτισμού, όπως ευπρέπεια , ήπιος λόγος, σύνθεση απόψεων, συναίνεση και συναποφάσεις για ανάπτυξη και ένα καλύτερο αύριο των τοπικών κοινωνιών.

Να γίνεται αντιπολίτευση, με σοβαρή κριτική, δημιουργικές προτάσεις και θετικό λόγο. Όχι αντιπολίτευση για το θεαθήναι.

Ο πολιτικός πολιτισμός και στις τοπικές κοινωνίες, είναι απαραίτητος για την πρόοδο, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει το αντίστοιχο  εμβόλιο!

 

Της ιεροδούλου το κάγκελο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Αν δεν χτίσουμε τοίχος ανοσίας, είναι βέβαιο το 4^ο κύμα πανδημίας» από τα χείλη γνωστού λοιμωξιολόγου. Η κάκιστη επικοινωνιακή διαχείριση ενός εμβολίου, δημιούργησε το κίνημα των αρνητών των εμβολίων, που φιλοδοξούν εκτός από πρακτικοί «επιστήμονες», να μεταμορφωθούν και σε νέους ανένταχτους και αντιστασιακούς.

 

Έρχονται να πάρουν τη θέση των άλλοτε αγανακτισμένων στις πλατείες, αδιαφορώντας για τις συνέπειες ενός πιθανού νέου κύματος, από το φθινόπωρο. Αδιαφορούν αν τα νοσοκομεία ξαναγεμίσουν, τα σχολεία κλείσουν, τα καταστήματα δουλέψουν και πάλι με click away και επανέλθει το «φύλλο πορείας» για τη μετακίνηση των πολιτών. Όπισθεν ολοταχώς!

 

Και όλα αυτά αφήνουν αδιάφορους όλους όσοι χωρίς λογικά επιχειρήματα και επιστημονική γνώση θεωρούν την παροχή διευκολύνσεων υπέρ των εμβολιασμένων ως «τιμωρία» και καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων των αρνητών του εμβολιασμού.

Φαίνεται ότι τελικά η μεγάλη μάχη της ανθρωπότητας δεν είναι η μάχη απέναντι στον κορονοϊό και της μετάλλαξης του, αλλά απέναντι στους αμφισβητίες του ιού, που κινδυνεύουν να κάνουν «Κούγκι» τις κοινωνίες, αγνοώντας τις επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν.

 

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιοποιήθηκε σε μεγάλη εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας, ένας στους τέσσερις Έλληνες δεν θα εμβολιαστεί, ένας στους τέσσερις το σκέφτεται ακόμη αν ο κορονοϊός είναι πανδημία ή μια απλή «γριπούλα» ή κάτι που δεν αφορά τον ίδιο, γιατί δεν έχει υποκείμενο νόσημα και άλλα τέτοια γραφικά και «ψεκασμένα».

 

Αποτέλεσμα, να θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, αφήνοντας τη μοίρα , τη δική τους και τη δική μας, στα χέρια των γιατρών, του Θεού και της προσευχής. Όσοι από εμάς προσπαθούμε να τους μεταπείσουμε με λογικά επιχειρήματα, μας αντιμετωπίζουν σαν «προσκυνημένους» στα ΜΜΕ και στα μεγάλα συμφέροντα, συστημικούς ακόμη και «υπάκουα» όργανα της εξουσίας. Μόνο «νενέκους» δεν μας έχουν αποκαλέσει λόγω του ότι δεν υπάρχει ακόμη επίσημα,  κεντρική καθοδήγηση από κάποιο πολιτικό φορέα. Είναι «ορφανά» πολιτικά.

 

Οι αρνητές των εμβολίων ζουν ανάμεσα μας, είναι στην πλειοψηφία τους νεαρής ηλικίας,

αλλά και ένα σημαντικό πληθυσμιακό κομμάτι ανήκει στις ηλικίες 60+, που κινδυνεύουν από τον ιό περισσότερο, βάζοντας κι αυτοί με τη σειρά τους βόμβα, στα θεμέλια του μέλλοντος της κοινωνίας μας. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί αν έρθει το 4^ο κύμα της πανδημίας. Στην κυριολεξία θα γίνει της Ιεροδούλου!

 

«Είναι τρελοί», δήλωσε ο Βρετανός Πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον για τους αντιεμβολιαστές.

«Είναι επικίνδυνοι» θα πρέπει να προστεθεί και πολύ άσχημο για την ανθρωπότητα.

Η μεγαλύτερη απειλή για τη δημόσια υγεία είναι τα fake news, με αναληθείς ισχυρισμούς για την αξία των εμβολίων, που φιλοξενούνται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μεγάλα ΜΜΕ. Η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα προκαλούν τη μεγάλη ζημιά.

Τα «τοξικά» ψέματα και οι θεωρίες συνωμοσίας, εμποδίζουν την αύξηση του αριθμού όσων θα πρέπει να κάνουν το εμβόλιο κατά του ιού, πριν ξαναγυρίσουμε στον Μάρτη του ’20.

Σήμερα, μια απαγόρευση κυκλοφορίας και θα γίνει αύριο, της Ιεροδούλου το κάγκελο!!!

 

Στην παρούσα φάση! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στην παρούσα φάση, η πολιτική συγκυρία αποκαθιστάται στις πραγματικές διαστάσεις του παρελθόντος, δεδομένης της μείωσης των κρουσμάτων του κορωνοϊού και της αυξητικής τάσης των εμβολιασμένων πολιτών.

Στην παρούσα φάση, ο πολίτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τον μικρόκοσμο του, την επιβίωση του, το μέλλον του. Δεν υπάρχει κάποιο άλλο αφήγημα, εθνικό ή συλλογικό και περιορίζεται στα δικά του, τα προσωπικά του.

Στην παρούσα φάση, η αναμέτρηση, οι αντεγκλήσεις, τα χτυπήματα πάνω και κάτω από τη μέση με τα γνωστά μας τρολς, δίνουν και παίρνουν μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Θύματα ακόμη και οι γυναίκες των πολιτικών μας, λόγω έλλειψης πολιτικών επιχειρημάτων.

Στην παρούσα φάση, η άσκηση της πολιτικής από το κυβερνών κόμμα, βασίζεται σε έναν μεγαλοϊδεατισμό για λόγους δημοσκοπικής υπεροχής και άκρατης υποσχεσιολογίας, για ένα ευοίωνο μέλλον. Αντίθετα, στο χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των λοιπών προοδευτικών δυνάμεων, η στείρα αντιπολίτευση και η εμμονική «άρνηση» σε κάθε κυβερνητική πρόταση, αποδεικνύουν τον βαθμό απελπισίας τους για την επόμενη ημέρα.των εκλογών Ο κίνδυνος των πρόωρων εκλογών είναι η μεγαλύτερη "απειλή" για τα σημερινά τους κοινοβουλευτικά προνόμια.

Στην παρούσα φάση, οι εσωκομματικές συγκρούσεις, ο πόλεμος φραξιών, γκρουπούσκουλων, μνηστήρων, διαμορφώνουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Ακούγονται και γράφονται βαριές κουβέντες μεταξύ των άλλοτε συντρόφων, πριονίζοντας στην κυριολεξία το κλαδί που κάθονται. Ειδικά, στο χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα πράγματα είναι πολύ τεταμένα.

Πραγματικά βρίσκονται άπαντες στην κόψη του ξυραφιού, διαμορφώνοντας μια εικόνα πολύ κατώτερη για να την εμπιστευθεί ο Έλληνας ψηφοφόρος. Χωρίς καθαρές θέσεις, καθαρά πρόσωπα, νέα ταυτότητα και προσγειωμένα οραματικό πρόγραμμα, εξουσία δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Αν δε κάνουν το λάθος να θέσουν και θέμα ηγεσίας, τότε είναι πολύ πιθανό, να μείνουν και εκτός Κοινοβουλίου. Καλός ή κακός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι στην παρούσα φάση το πιο δυνατό asset, του κόμματος, ο πιο έμπειρος πολιτικός και αποδεκτός από τους ψηφοφόρους του κόμματος του.

Στην παρούσα φάση, φαίνεται ότι κάποιες πολιτικές ιδεολογίες που πρωταγωνίστησαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, κινδυνεύουν να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Τη θέση τους παίρνουν «μεταμφιεσμένες» πολιτικές δυνάμεις, άλλων ιδεολογιών, που εκμεταλλεύονται την έκρηξη των ανισοτήτων που δημιούργησε η παγκοσμιοποίηση και την καλύτερη και πιο αποτελεσματική διαχείριση των έντονων προβλημάτων της πανδημίας. Και ο "νοών νοείτω"!

 

Στην παρούσα φάση, η ρητορική για την οικονομία, στην μετά covid -19 εποχή, παίζει πρωτεύοντα ρόλο μαζί με την αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας, την κόπωση από τη λιτότητα των τελευταίων δέκα ετών και τις επιπτώσεις της πανδημικής κρίσης στο αύριο της Ελλάδας.

Προσώρας, το μεγάλο στοίχημα είναι τα τουριστικά έσοδα από το φετινό καλοκαίρι.

Θα γίνει η αναμενόμενη «αποσωλήνωση» της τουριστικής βιομηχανίας;

 

«Δι ασήμαντον αφορμήν». Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Δι ασήμαντον αφορμήν» έχουν διαπραχθεί δεκάδες ειδεχθή εγκλήματα, ομηρικοί καυγάδες, ανέλεγκτες συγκρούσεις μεταξύ οικογενειών ακόμη και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε αφορμή, μια ασήμαντη αφορμή.

Μια δολοφονία του διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε η «μοιραία» αφορμή για την έναρξη του.

Συμπληρώνονται περίπου δύο χρόνια της νέας διακυβέρνησης και ενάμιση χρόνος από το ξέσπασμα της λαίλαπας του κορονοϊού. Φτάσαμε στην αρχή του τέλους της πανδημίας και στην αρχή της επιστροφής στην κανονικότητα όπου υπάρχει κίνδυνος να «ξεβολέψει» πολλές κυβερνήσεις, που θα πρέπει να εγκαταλείψουν τον μέχρι σήμερα τρόπο διακυβέρνησης λόγω πανδημίας και να επιστρέψουν στις συνήθεις πολιτικές πρακτικές παρελθόντων ετών.

Οι πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας δίνουν πλέον την πρώτη θέση, στην υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος, για το οποίο είχαν ψηφιστεί, εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό τις έκτακτες νομοθετικές διαδικασίες για τον περιορισμό της εξάπλωσης της πανδημίας.

Σε όλες τις χώρες αλλά και στα καθ’ ημάς, η προσαρμογή στην κανονικότητα, δημιουργεί νέα προβλήματα στις σχέσεις της κυβέρνησης με τους πολίτες, αλλά και στις εσωκομματικές ομαδοποιήσεις και εστίες αντιδράσεων, με τα στελέχη που την στηρίζουν και ιδιαίτερα με ένα μικρό αλλά σημαντικό αριθμό βουλευτών, που λειτουργούν με γνώμονα τις διαθέσεις των πολιτών, που τους εξέλεξαν.

Οι μεταρρυθμίσεις και εξαγγελίες που είχε στο προεκλογικό της πρόγραμμα η κυβέρνηση και που μείνανε στα χαρτιά, λόγω της πανδημίας, έφτασε η ώρα να πάρουν το δρόμο της υλοποίησης.

Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Η συνεπιμέλεια τέκνων, οι καταργήσεις πανεπιστημιακών τμημάτων, σε περιοχές της επαρχίας, η αστυνόμευση του πανεπιστημιακού ασύλου, ο νέος εργασιακός νόμος και άλλες μεταρρυθμίσεις «υψηλού» ή «χαμηλού» πολιτικού ενδιαφέροντος και "βάρους", που πήραν ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, δεν ξέρουμε τι επιπτώσεις θα έχουν σε βάθος δύο ετών, μέχρι αν έρθει η ώρα των εκλογών, σύμφωνα με τον εκλογικό ορίζοντα, που ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης επαναλαμβάνει συνεχώς.

Στις μετρημένες στα δάχτυλα, αντιδράσεις βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος καθώς και η σύσσωμη αλλά ατελέσφορη αντίδραση των αντιπολιτευτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα για τον εργασιακό νόμο, δεν φαίνεται να προβληματίζουν ιδιαίτερα την Κυβέρνηση.Δεν άνοιξε μύτη!

Με επικοινωνιακά τεχνάσματα, η Κυβέρνηση κρατάει τη δημοσκοπική της πρωτιά, υποβάθμισε και αντιμετώπισε με χαμηλούς τόνους τους «αντάρτες» των επίμαχων νομοθετημάτων και απαξίωσε τις μεγαλοστομίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης περί της «μητέρας των μαχών» για τον εργασιακό νόμο, λόγω της περιορισμένης συμμετοχής  διαδηλωτών και ψήφισης πολλών άρθρων του νομοσχεδίου.

Όσο για τους χειρισμούς της Κυβέρνησης στα εξωτερικά θέματα, η αδυναμία του συνόλου των κομμάτων της αντιπολίτευσης να προβάλλουν προγραμματικό λόγο , παρά μόνο ένα κράμα αρνήσεων και προτάσεων καταστροφής, χωρίς ειρμό και σύνεση, δίνουν στην Κυβέρνηση τη δυνατότητα να παίζει μπάλα μόνη της, σε ποδοσφαιρικούς όρους.

Όσον αφορά για την πιθανότητα πρόωρων εκλογών, θα γίνουν, αν γίνουν, «δι ασήμαντον αφορμήν»!

 Όπως, αν δεν ικανοποιηθούν κάποια αιτήματα απαλλαγής, καλοκαιριάτικα από τις μάσκες ή για τους όρους λειτουργίας των Αυγουστιάτικων Πανηγυριών ή ακόμη κι αν σημαντικός αριθμός βουλευτών δεν ικανοποιηθεί από τα «αντισταθμιστικά» μέτρα για τις περιφέρειες τους. Αφορμές υπάρχουν πάντα! Αρκεί να το θέλει και η Κυβέρνηση.

 

Τα προσόντα ενός σύγχρονου πολιτικού! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγος

 Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει ,πως ο Έλληνας πολιτικός είναι ένα ισχυρό brand name. Άλλωστε κάθε κράτος για να προχωρήσει βασίζεται πάντα στις ικανότητες των πολιτικών που αποφασίζουν. Αυτοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι αν η επιχείρηση που λέγεται κράτος προχωράει μπροστά ή όχι. Βέβαια, οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού όπως ευφυώς έχει λεχθεί. Μέχρι σήμερα, τα απαραίτητα προσόντα ενός πολιτικού ήταν λίγο πολύ γνωστά. Πολιτική προίκα, πελατειακές σχέσεις, συγκυρίες, τύχη και άλλα γνωστά.

Η οικονομική κρίση, έφερε στο προσκήνιο την πολιτική κρίση και οι πολίτες / ψηφοφόροι έχουν αλλάξει. Ιδιαίτερα στη χώρα μας. Η αναγκαιότητα μιας νέας «ελίτ» πολιτικών, πολιτικών της νέας εποχής είναι πολύ μεγαλύτερη από πολλές άλλες χώρες. Δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση για τους λόγους που έχουν οδηγήσει τους πολίτες/ ψηφοφόρους σε νέες θεωρήσεις για την εικόνα και τα νέα απαραίτητα προσόντα των πολιτικών της νέας εποχής που βιώνουμε. Μερικά από τα προσόντα ενός πολιτικού της νέας εποχής είναι:

• Συνδυάζει την τεχνοκρατική γνώση με την πολιτική του θέση.
Ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής» συνδυάζει την γνώση, την μεθοδικότητα, την σκληρή δουλειά με τα δεδομένα της πολιτικής και δεν υπολογίζει το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Έχει όραμα, στόχους, και τα υπερασπίζεται με πυγμή. Δεν κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας πολιτών ή συντεχνιών. Με τις τεχνοκρατικές του γνώσεις σε συνδυασμό με την πολιτική του εμπειρία δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές.

• Βρίσκει το σωστό timing.
Πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί, αν η χρονική στιγμή ήταν η κατάλληλη και δεν ήταν λάθος. Ανώριμη κοινωνία, ερασιτεχνική στρατηγική ενημέρωσης, ετεροχρονισμός των προτεραιοτήτων των πολιτών, ατυχής στιγμή και πολλά άλλα. Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν βιάζεται αλλά ούτε αργοπορεί. Τα πάντα σωστά και στην ώρα τους.

• Δεν αποκρύπτει τα προβλήματα και δεν τα αγνοεί.
Ξέρει ότι οι πολίτες δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με την αγγλοσαξονική φράση «go with the flow» πάω με το κοπάδι και δεν είναι αμβλύνοες! Ξέρει ακόμη ότι η εποχή των επικοινωνιακών ψιμυθιωμάτων ανήκει στην παλιά εποχή. Ο κόσμος μας είναι σε μετάβαση με υψηλές τις ταχύτητες των ραγδαίων αλλαγών.

• Αναγνωρίζει τα λάθη και τις παραλείψεις του.
Μην διεκδικείτε το αλάθητο. Μόνο ο Πάπας το έχει. Αναγνωρίστε τα λάθη και τις παραλείψεις που σας ακολουθούν από το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν σας. Η παραδοχή δεν σημαίνει αδυναμία. Αντίθετα, η δημόσια υπεράσπιση ενός «αποδεδειγμένου» λάθους μπορεί να επιφέρει επικρίσεις και από τον τύπο και από τους πολίτες. Προσέχει να μην «πέφτει» σε λάθη αλλά και να μην τον ξεπερνούν οι εξελίξεις.

• Απαντάει άμεσα στην ερώτηση δημοσιογράφου ή πολίτη.
Πέρασε «ανεπιστρεπτί» η εποχή των σχολίων και των προλόγων, πριν δοθεί μια αμφίσημη τις περισσότερες φορές απάντηση από τον πολιτικό. Οι πολίτες «χόρτασαν» από θεωρητικές κουβέντες άνευ ουσίας. Απαιτούν άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις.

• Αντιμετωπίζει τις κρίσεις με επιδέξιο και ψύχραιμο τρόπο και δεν φοβάται να χάσει κάποιες μάχες κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας. Άλλωστε είναι γνωστή η Ιαπωνική παροιμία «Στην πολιτική πέσε 7 φορές σήκω 8». Γνωρίζει τη μεγάλη δύναμη των media, το πόσο αδηφάγα είναι για σκάνδαλα κάθε τύπου και δεν πέφτει σε παγίδες. Η αφέλεια δεν δικαιολογείται σε έναν πολιτικό της νέας εποχής. Όπως δεν «συγχωρείται» να μπει κάποιος στην πολιτική χωρίς να έχει «κολλήσει ένσημα» όπως χαρακτηριστικά λέγεται.

• Γνωρίζει πολύ καλά την ημερομηνία λήξης της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Η «χρυσή» εποχή ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία. Μέσα σ’ αυτό τον χρόνο θα «ξεδιπλωθούν» όλες οι ικανότητες του και θα κάνει πράξη ότι υποσχέθηκε. Δεν ξεχνάει ότι δεν υπάρχει κανείς που είναι αναντικατάστατος. Ξέρει όσο πιο γρήγορα αποφασίσει την έξοδο του από την πολιτική, τόσο περισσότερο θα διαφυλάξει την υστεροφημία του. Ακόμη, η εμπειρία του έχει διδάξει ότι ένας από τους κινδύνους της μακροχρόνιας άσκησης εξουσίας είναι να πιστέψει στο τέλος στον ίδιο του τον μύθο. Μια ψευδαίσθηση και μόνο!

 

Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Στην αρχή της διεύρυνσης της κομματικής βάσης των πολυσυλλεκτικών κομμάτων, φαίνεται ότι οδηγεί το τέλος των παραδοσιακών ιδεολογιών, μια διαδικασία που ξεκίνησε αργά και σταθερά πριν από την εμφάνιση της μνημονιακής ,δεκαετής κρίσης και εξελίσσεται ραγδαία κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.H επιθυμία για «υβριδικά» κόμματα δηλαδή ολίγον από κάθε ιδεολογία  και μακριά από την «καθαρότητα» που προέβαλλε μέχρι χθες. Διαφορετικά η επαφή με την εξουσία ανέφικτη.

Κάποτε η μετακίνηση ενός πολιτικού προσώπου από τον έναν πολιτικό χώρο στον άλλον, θεωρείτο «αποστασία». Αντίθετα σήμερα είναι απλά μια «μεταγραφή» όπως συμβαίνει στις αθλητικές ομάδες ή ακόμη και συστράτευση σε έναν κοινό σκοπό, σύμφωνα με τη δήλωση του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η αλήθεια είναι ότι στην πολιτική, άλλοτε πληρώνεσαι για να κάνεις τη μεταγραφή με μια θέση εξουσίας, και άλλοτε για να εξασφαλίσεις τη θέση σου στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Το «είδα το φως το αληθινό» και μπήκα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!

Μια ματιά στους τελευταία εκλεγμένους στο Κοινοβούλιο, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές και αρκετές εξόφθαλμες παραφωνίες προσώπων που έχουν σαν αποτέλεσμα να «βγαίνουν στα κάγκελα» κορυφαία και μη, στελέχη των μεγάλων κομμάτων.

Σε «ατομικό» επίπεδο, η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, αναγκάζει να κάνουν τη γνωστή «κολοτούμπα»  πηγαίνοντας εκεί όπου λοιδορούσαν αλλά και το κόμμα να τους συγχωρεί και να ανοίγει τις αγκάλες του!

Φυσικά για αρκετούς γηγενείς πολιτευτές αλλά και εκλεγμένους, που έχουν «μουσκέψει» κομματικές φανέλες, οι προσχωρήσεις «ξένων» θεωρούνται χτύπημα κάτω από τη ζώνη και απειλή, σε θέσεις στα ψηφοδέλτια και σε κυβερνητικά έδρανα. Επιβραβεύονται όσοι επιδίδονται στο άλμα επί κοντώ!

Όταν ένα κόμμα θέλει να «ξανοιχτεί» και προς άλλες πολιτικές κατευθύνσεις και δεξαμενές ψηφοφόρων, πρέπει πρώτα να στεγανοποιήσει το δικό του κομματικό ακροατήριο και τις περισσότερες φορές ,να το κανακέψει με το δέλεαρ της πιθανής εξουσίας.

Η στρατηγική των δύο γραμμών, κεντροδεξιά – δεξιά ή κεντροαριστερά – αριστερά  αλλιώς «πατάω σε δύο βάρκες» εγκυμονεί κινδύνους «πνιγμού»! Δεν βγαίνει τις περισσότερες φορές.

Τα νέα φλερτ των δύο κομμάτων εξουσίας, με το γνωστό κόμμα του κέντρου δημιουργούν έναν νέο ρευστό σκηνικό και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα κάτσει η μπίλια. Οι εσωκομματικές εκλογές για την αρχηγία του κόμματος, δημιουργούν νέες συνθήκες και η τελική επιλογή του προσώπου, του νικητή, θα βάλει τα θεμέλια της νέας συνεργασίας του κόμματος.

Φυσικά, ένας εκλογικός αιφνιδιασμός, θα ανατρέψει κάθε πρόβλεψη για την εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι είμαστε μπροστά στο τέλος των ιδεολογιών, στο «ξεπάγωμα» του πολιτικού σκηνικού και στις νέες δυνατότητες για νέα κυβερνητικά σχήματα.

 

Ηγεσίες Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγος

 

Από σόι, από τζάκι, από κομματική επετηρίδα από μεταγραφή. Θέση προσήκουσα από τα προσόντα του κάθε υποψηφίου, για μια από τις θεσμικές θέσεις που αφθονούν.

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, φαινόμενα φεουδαρχικά, κομματικές επετηρίδες, κομματικοί σωλήνες, μεταγραφικά δικαιώματα, ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, πάντα προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας και φυσικά προς όφελος του λαού!

Μια μοναδική Ελληνική ‘’ιδιαιτερότητα’’ επινόηση των εκάστοτε ισχυρών πολιτικών προσώπων είτε προς επαγγελματική αποκατάσταση των γόνων και προώθησής τους σε ανώτερα αξιώματα, είτε σε μετακινήσεις, μεταγραφές από τη μια παράταξη στην άλλη, για λόγους πολιτικής επιβίωσης σε θέσεις εξουσίας. Κάποτε λεγόταν "αποστασία", στις μέρες μας απλά "μεταγραφή"!

Ανάμεσα σε αυτό το σύνολο υποψηφίων ηγετών, καλούνται οι πολίτες να εκλέξουν τον καταλληλότερο ακόμη και από τον "Κανέναν"!

Σε όλες τις περιπτώσεις, το οικογενειακό όνομα, είναι το πιο ασφαλές εφαλτήριο ανόδου. Ανοίγει τον πολιτικό δρόμο, σχεδόν νομοτελειακά. Μικρή αξία έχει η προσωπικότητα, γιατί για κάποιους ‘’αδιευκρίνιστους’’ λόγους, οι πολίτες-ψηφοφόροι πιστεύουν πως ο κληρονόμος του ονόματος, ο επίγονος, είναι και ικανός συνεχιστής.

Στη συνέχεια, αν θα μεγαλουργήσει προς δόξα του προγόνου του ή θα καταβαραθρωθεί, θα το δείξει η ιστορία και στη  δεύτερη περίπτωση θα τη πληρώσουν και οι ψηφοφόροι του και οι  μη.

Τα μνημόνια καραδοκούν.

Στην άλλη πλευρά έχουμε ηγεσίες με κομματικές ρίζες, μακρόβιες, που έχουν το προνόμια της αμέριστης συμπαράστασης του μεγαλύτερου μέρους του κομματικού μηχανισμού και με το σκεπτικό ‘’ αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε, να μας οδηγήσει στις θέσεις ευθύνης’’.

Το αποτέλεσμα της επιλογής ηγεσίας, είτε ελέω τζακιού είτε κομματικού σωλήνα, είναι ορατό και αυξανόμενο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Αποτέλεσμα, η απαξίωση από το πολιτικό σώμα και η αποχή να αυξάνεται με ρυθμό γεωμετρικό. Έφτασε το ποσοστό της, πάνω από το σαράντα της εκατό, στο σύνολο του εκλογικού σώματος και ανεβαίνει ραγδαία. Αποχή από την κάλπη, μια στείρα πολιτική πράξη αλλά πράξη.

Οι ψηφοφόροι δεν θέλουν πια κλειστά κομματικά κλαμπ, να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή τους ούτε φυτώρια ‘’γόνων’’ και επιγόνων’’. Όσοι δείχνουν την εκλογική τους δυσφορία, με την αποχή, θέλουν ένα διαφορετικό σύστημα  διακυβέρνησης όχι ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα. Αυτό, για να μην μπερδεύει κάποιους το ποσοστό της αποχής, με ιδέες ‘’επαναστατικές’’!

Οι ψηφοφόροι έχουν πια την ωριμότητα, να κρίνουν τις ηγεσίες όχι από το όνομα, τις υποσχέσεις και το παρελθόν τους αλλά από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες, να τους βγάλει από το τέλμα.

Αδιαφορούν πλήρως για το πολιτικό DNA του ηγέτη και τον κρίνουν καθημερινά για τα έργα του.

Οι πολίτες χόρτασαν από λόγια, από στείρα και εμμονική άρνηση, από στρεβλή και λειψή ενημέρωση , από μεγαλοϊδεατισμούς και αμφιβόλου αξιοπιστίας υποσχέσεις, για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν θέλουν να θεωρούνται από τις ηγεσίες, ως κομπάρσοι αλλά ως πρωταγωνιστές, ως συν δημιουργοί του αύριο.!

 

Η μαγεία της «μαγιάς» των political tips στον πολιτικό λόγο. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Είναι γνωστό ότι η πολιτική δεν είναι μόνο θέαμα, εμφάνιση, γλώσσα του σώματος, κινήσεις των χεριών, φιλικοί χαιρετισμοί, "ζεστές" χειραψίες, αλλά και πολιτικό λόγος, μια αλυσίδα από έξυπνες και δομημένες φράσεις, που ξαφνιάζουν για την πρωτοτυπία και εντυπωσιάζουν με την ευρηματικότητα του πολιτικού λόγου. Πάντα σύμφωνα με την επικαιρότητα των προβλημάτων της κοινωνίας.

Και δεν μιλάμε για τις γνωστές σε όλους μας πολιτικές  ατάκες, που άλλοτε μετατρέπουν τον πολιτικό λόγο, σε στείρα ρητορική οξύτητα, άλλοτε προκαλούν γέλωτα, παραπληροφορούν και τις περισσότερες φορές ψεύδονται ασύστολα.

Μιλάμε για μια νέα κατηγορία πολιτικών φράσεων, που λειτουργούν ως εξαιρετική μαγιά στη διαμόρφωση ενός πολιτικού λόγου, δίνοντας όγκο, βαρύτητα και περιεχόμενο. με στόχο να κερδίσουν τη μάχη των πολιτικών εντυπώσεων. Είναι τα tips της πολιτικής επικοινωνίας, μια κατηγορία από μόνη της, στην επικοινωνία.

Οι πολιτικοί που έχουν φάει με το «κουτάλι» την πολιτική, γνωρίζουν πολύ καλά την αξίας της "μαγιάς", στον πολιτικό τους λόγο, που προκαλείται από τη χρήση των political tips, στην επικοινωνία τους με τους πολίτες. Μια επικοινωνία, με έξυπνες φράσεις, σύντομες και με συμπυκνωμένο πολιτικό λόγο.

Τα political tips, δεν μοιάζουν με τις ατάκες στην πολιτική. Δεν χλευάζουν, δεν παραπληροφορούν, δεν χυδαιολογούν, αλλά πιστώνουν μόνο με θετικό πρόσημο τον δημιουργό, πολιτικό.

Και το κυριότερο διαμορφώνουν κλίμα στην κοινή γνώμη, γιατί «ντύνουν» θετικά όλο τον πολιτικό λόγο και λειτουργούν πολλές φορές και ως κεντρικό αφήγημα.

Η πολιτική χρειάζεται σοβαρότητα και τα political tips, με τη μαγεία της «μαγιάς», που τα διακρίνει, κρατάνε ψηλά το επίπεδο της πολιτικής και κάνουν πράξη τον λεγόμενο πολιτικό πολιτισμό.

Δικαιολογημένα αποκαλούνται «μικρά διαμαντάκια» της πολιτικής επικοινωνίας, καθορίζοντας τη βάση κάθε πολιτικής ομιλίας, συνέντευξης, δήλωσης, αφήνοντας παράλληλα το προσωπικό στίγμα, σφραγίδα κάθε πολιτικού και «παίζουν» πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιλογή από τα ΜΜΕ, που θα τα παρουσιάσουν.

Κυριολεκτικά, «γράφουν» ιστορία στην πολιτική καριέρα και πολλές φορές είναι το χαρακτηριστικό "αποτύπωμα" της υστεροφημίας του πολιτικού.

Τα political tips δεν είναι γενικές και προσεγγίσεις, κλισέ, ενός πολιτικού λόγου. Είναι εύκολο για ένα πολιτικό πρόσωπο να πετάει «ατάκες» σε θέματα επικαιρότητας, είναι όμως δύσκολο να «πατάει» πάνω στο στέρεο και σταθερό έδαφος ενός political tip, που θα τον βοηθήσει να πρωτοπορεί , να οδηγεί, να εμπνέει. Η πολιτική των political tips, εξελίσσεται σε πολιτική πράξη και γίνεται αντικείμενο θετικών σχολίων από τους πολίτες.

Τα tips της πολιτικής επικοινωνίας, αναδεικνύουν την νέα γενιά των σύγχρονων πολιτικών στο «Ευ Πολιτεύεσθαι», ζητούμενο, στην εποχή μας, από τους πολίτες. Η νέα γραμμή στη σύγχρονη εποχή της πολιτικής, στην μετά «ατάκας εποχή», είναι τα tips , η «μαγιά» στην πολιτική επικοινωνία κάθε πολιτικού. Αναζητείστε τα!

 

Η πολιτική στα καλύτερα της! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Η πολιτική αλλάζει, αλλά οι πολιτικοί ακολουθούν το διαχρονικό «γηράσκω αεί διδασκόμενος» του Σωκράτη, πριν από πολλούς αιώνες και εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους, με τα νέα δεδομένα που προκύπτουν σε κάθε περίοδο;

Είναι γνωστό ότι ο  κάθε πολιτικός, θέλει να αφήσει το προσωπικό του αποτύπωμα, να κάνει τη διαφορά, άλλοτε με το έργο του και άλλοτε με τις «έξυπνες» παρεμβάσεις, τις ατάκες, τα σύγχρονα tips του πολιτικού του λόγου.

Στην σύγχρονη εποχή μας, που κάθε φράση ενός πολιτικού «διυλίζεται» μπαίνοντας στο μικροσκόπιο των ΜΜΕ και του διαδικτύου, η πολιτική του καριέρα καθορίζεται από εικόνες και μικρές φράσεις, ατάκες  της πολιτικής επικοινωνίας, με στόχο τον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και την αναπαραγωγή από τα ΜΜΕ.

«Ανδρέα, δεν αρέσουμε πλέον» είναι μια έξυπνη φράση, ατάκα, tip, της αείμνηστης Μελίνας, προς τον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι tip, μια ατάκα, μια γρήγορη και μικρή φράση συμπυκνωμένου πολιτικού μηνύματος, στην εποχή της ταχύτητας και της πολιτικής επικοινωνίας μέσω των social media.

Ακόμη και οι δύο τελευταίοι Πρόεδροι της Αμερικής, στήριξαν τις προεκλογικές τους καμπάνιες, στον περιορισμένο χώρο του twitter, προβάλλοντας τα συνθήματα τους.

Φυσικά, τα tips της πολιτικής επικοινωνίας που χρησιμοποιούνται από τους πολιτικούς, δεν υποκαθιστούν την αφήγηση, το περιεχόμενο του αναλυτικού μηνύματος, τα επιχειρήματα διαλόγου, αλλά διευκολύνουν και απλουστεύουν την επικοινωνία στη νέα εποχή των τεχνολογικών εξελίξεων και της νέας κοπής «ακροατών – πολιτών».

Αρκεί να στηρίζονται, σε έξυπνες ιδέες, αλήθειες, διαπιστώσεις και μικρά μυστικά, παραπολιτικά. Στόχος, η αύξηση του βαθμού αναγνωρισιμότητας και εικόνας  ενός πολιτικού και η ανάδειξη του στη νέα γενιά των πολιτικών, οι οποίοι είναι πραγματικοί γνώστες των νέων τρόπων επικοινωνίας με τους πολίτες.

Σε μια εποχή όπου το «μέσον είναι το μήνυμα» , σύμφωνα με τον καθηγητή Marshall Mcluhan, η επικοινωνία των πολιτικών μηνυμάτων έχει μεταμορφωθεί από βαρύγδουπες, στομφώδεις και ανούσιες φράσεις, σε απλές, εύκολες και κατανοητές φράσεις, ατάκες, tips πολιτικής επικοινωνίας.

Ένας νέος Οδηγός, με πληθώρα tips, 331+1 και τίτλο" Ευ Πολιτεύεσθαι" που θα κυκλοφορήσει μέσα στο καλοκαίρι, με πολιτικές φράσεις, tips, που στόχο έχουν να βοηθήσουν την επικοινωνία των πολιτικών με τους πολίτες, μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας των μέσων.

Tips, που διαμορφώθηκαν μέσα από την καθημερινότητα της πολιτικής πρακτικής, των πρωταγωνιστών του χώρου και της πολυετούς εμπειρίας του συγγραφέα του , Οδηγού των tips.

Σύμφωνα με την κριτική ειδικών της πολιτικής επικοινωνίας, το χαρακτηριστικό των tips,είναι.. μια νέα πολιτική γραφή χωρίς το λίπος του περιττού!

Ένα «πολιτικό λίπασμα» για έξυπνες ομιλίες, συνεντεύξεις και δηλώσεις, που θα «παίζουν» σε όλα τα ΜΜΕ. Με τα tips, η πολιτική επικοινωνία σας, στα καλύτερα της!

Και σύμφωνα με γνωστό απόφθεγμα του Ανατόλ Φρανς, Γάλλου μυθιστοριογράφου και κριτικού "Αν κάτι έχει ειπωθεί και έχει ειπωθεί καλά, μην έχεις ενδοιασμούς. Παρ το και αντίγραψε το!"

 

Τι θα λέγατε για ένα ντιμπέιτ; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

 

Μια τηλεμαχία, ένα debate, μια τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, που στις τελευταίες εθνικές εκλογές στερηθήκαμε.

Μια αντιπαράθεση, direct των αρχηγών των πολιτικών μας κομμάτων, πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς έτοιμες δηλώσεις γραμμένες από συμβούλους ή σκηνοθετημένες συνεντεύξεις για τα ζέοντα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών. Μια αντιπαράθεση επί ίσοις όροις, μικρών και μεγάλων κομμάτων, που κοσμούν το κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής – ψηφοφόρος να ακούσει από πρώτο χέρι τις λύσεις που προτείνει ο κάθε αρχηγός, για προβλήματα οικονομίας, εθνικά και κοινωνικά.

Φυσικά, ένα ντιμπέιτ χωρίς προκαθορισμένες και «στημένες» ερωτήσεις, που στην πράξη είναι πραγματικοί μονόλογοι λόγω δέσμευσης χρόνου και αδυναμίας συζήτησης και με απουσία από το πάνελ των εχόντων την ευθύνη των ερωτήσεων, μικρού αριθμού εκπρόσωπων της κοινής γνώμης, πέραν των δημοσιογράφων.

Αποτέλεσμα ,να κερδίζουν οι αρχηγοί τις εντυπώσεις μόνο με έξυπνες ατάκες, επικλήσεις στο συναίσθημα των τηλεθεατών, και με δεξιότητες στη ρητορική τέχνη και στην λογομαχία. Απουσία ουσίας ,σε θέσεις και προτάσεις. Η εικόνα κερδίζει τους τηλεθεατές!

Η πλειονότητα των τηλεθεατών ενδιαφέρεται πρώτιστα για το ντύσιμο, το χτένισμα, το χρώμα της γραβάτας και τα πιθανά να γίνουν σαρδάμ ,για να σχολιαστούν στη συνέχεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μετά το τέλος του ντιμπέιτ, δίνεται βαρύνουσα σημασία στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που βγάζουν τον νικητή της τηλεμαχίας, όχι για αυτά που είπε αλλά για τον τρόπο που τα είπε. Ψάχνουμε για ρήτορες, λαϊκιστές ή για ηγέτες της επόμενης μέρας;

Πολλές φορές κάποια ντιμπέιτ, εξαντλούνται στο χθες, σε επιθέσεις προσωπικές, σε «κονταροχτυπήματα» κάτω από τη μέση, προσφέροντας ένα θέαμα κατώτερο των προσδοκιών, δείχνοντας ακόμη και ασέβεια στους τηλεθεατές που τους παρακολουθούν, με τη χρήση ακόμη και πεζοδρομιακών εκφράσεων .Η απουσία του λεγόμενου πολιτικού πολιτισμού, εμφανής.

Φανταστείτε πόσο ποιο χαμηλά μπορεί να πέσει το επίπεδο του πολιτικού μας συστήματος, σε απευθείας τηλεσύνδεση με την κοινή γνώμη, όταν ακούμε και διαβάζουμε κάποια λεκτικά «παρατράγουδα» ακόμη και εντός του ναού της δημοκρατίας.

Στον πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια, σε ένα ντιμπέιτ, το πρώτο θύμα είναι η ευπρέπεια και η ειλικρίνεια.

Ίσως γιατί από την έκβαση ενός ντιμπέιτ, κρίνεται πολλές φορές η έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

Φυσικά, αν τα καθ’ ημάς πολιτικά ντιμπέιτ, συνεχίσουν να γίνονται με την μορφή που γνωρίζουμε, με επιφανειακή ανάλυση των σοβαρών προβλημάτων, τις ανούσιες πολιτικές ατάκες και τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, τότε καλό θα είναι αντί να θεσμοθετηθεί, ένα τουλάχιστον πριν τις εκλογές ,να καταργηθούν. Δεν προσφέρουν τίποτα οι «ομιλούσες κεφαλές». Καλύτερα να αντικατασταθούν από ριάλιτι χιουμοριστικών αγώνων.

Περισσότερη τηλεθέαση θα έχει .

Να ελπίσουμε ότι κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα και να θεσμοθετηθούν νέοι κανόνες για ένα ντιμπέιτ, προσφέροντας ουσιαστική αναμέτρηση μεταξύ των εχόντων την ευθύνη της κυβέρνησης και αντιπολίτευσης της χώρας.

Πρώτιστα όμως θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία των πολιτικών προσώπων, που συμμετέχουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο διακύβευμα της επόμενης μέρας στα ντιμπέιτ.