Συμβουλές για μια αποτελεσματική πολιτική ομιλία 'Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

Έμπειροι συγγραφείς ομιλιών λένε ότι η αρχή σε μια ομιλία παρουσιάζει τη μεγαλύτερη δυσκολία. Άπαξ και βρείτε πώς θα ξεκινήσετε, τα υπόλοιπα έρχονται. Οι δυσκολίες προκύπτουν από το ότι παίζονται πολλά. Το κοινό αποφασίζει αν του αρέσετε ή αν είστε έντιμος στα πρώτα δευτερόλεπτα της ομιλίας και σας χαρίζει μόνο 30 δευτερόλεπτα προσοχής πριν αρχίσετε να χάνετε κάποιους. Θα σας ακούσει προσεκτικά για περίπου μισό λεπτό. Ύστερα, κάθε δευτερόλεπτο που περνά όλο και περισσότεροι αποσύρονται. Στα δυο λεπτά το κοινό συνήθως δεν ακούει προσεκτικά, σκέφτεται άλλα πράγματα ή απλώς τίποτα, εκτός αν του έχετε δώσει έναν καλό λόγο να σας ακούει για άλλα 30 δευτερόλεπτα. Το μορφωτικό επίπεδο συνδέεται άμεσα με το κατά πόσο σας ακούει προσεκτικά. Γιατροί, δικηγόροι και όσοι έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση μπορούν να ακούν προσεκτικά για περισσότερη ώρα, σύμφωνα με μελέτες.

Η αρχή μιας ομιλίας κατευθύνει τη σκέψη των κοινού. Με κάθε πρόταση, μια ομιλία κατευθύνει και καθοδηγεί το κοινό της να δει ένα πρόβλημα ή να σκεφτεί ένα ζήτημα με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Με μια καλή αρχή «στενεύετε» με κάθε σας πρόταση τον τρόπο που σκέφτεται το κοινό κάνοντάς το πολύ γρήγορα να συμφωνήσει ομόφωνα πάνω σε ένα ζήτημα. Με την αρχή της ομιλίας σας πρέπει να δημιουργήσετε, να καθιερώσετε έναν τρόπο να σας ακούει το κοινό, χρησιμοποιώντας καθοδηγητικές «πινακίδες» που το βοηθούν να κατανοήσει την επιχειρηματολογία σας ή φράσεις που το βοηθούν να ακούσει και να αντιληφθεί καλύτερα όσα λέτε, όπως επαναλαμβανόμενα το: «είμαι ένας από εσάς ».

Η αρχή μιας ομιλίας μπορεί να βοηθήσει τον ομιλητή να συνδεθεί με το κοινό, να ενωθεί μαζί του. Όταν συμβεί αυτό, ο ομιλητής γίνεται η «φωνή της συλλογικής συναίνεσης», η φωνή έκφρασης των ανησυχιών και προσδοκιών του κοινού. Μια καλή αρχή αποκαλύπτει την ανθρώπινη πλευρά του ομιλητή, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στο κοινό να τον πιστέψει και να τον εμπιστευτεί. Η αρχή δίνει τον τόνο μιας ομιλίας, δημιουργεί την ατμόσφαιρα. Δύσκολα θα προχωρήσετε ξεκινώντας από τρία αστεία σε ένα σοβαρό ζήτημα: οι αλλαγές στον τόνο μπορεί να κάνουν το κοινό να νιώσει άβολα. Θα τους ακούσετε να αναστενάζουν και να μετακινούνται στις καρέκλες τους διότι αλλάξατε τον τόνο ενώ είχαν συνηθίσει στον αρχικό κωμικό τόνο.

Μια καλή αρχή πρέπει αμέσως, δυνατά και καθαρά να κατευθύνει τη σκέψη του κοινού σε μια προκαθορισμένη κατεύθυνση. Ο Winston Churchill ξεκίνησε μια ραδιοφωνική ομιλία τον Μάιο του 1940, όταν η γερμανική επίθεση στη Μεγάλη Βρετανία έδειχνε αναπόφευκτη, λέγοντας: «Έχουμε καθήκον όχι μόνο να κερδίσουμε τη μάχη, αλλά να κερδίσουμε τον πόλεμο». Κατηύθυνε έτσι το κοινό του ακριβώς εκεί που ήθελε! Γι’ αυτό ακριβώς κάθε ομιλία που μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά του ζητήματος κερδίζει το χειροκρότημα,

ευθέως, μεστά, ξεκάθαρα και με φράσεις που μένουν. Σε μια εποχή που πολύ δύσκολα κερδίζεται η προσοχή ενός κοινού, πρέπει να μπείτε κατευθείαν στο θέμα. Χωρίς χασομέρι, χωρίς στήσιμο σκηνικών, χωρίς υπερβολική άνεση και αστεία: κατευθείαν στο θέμα! Δεν υπάρχει όμως και η ανάγκη να εκφράσετε ευχαριστίες.

Ειλικρινά, οι λίστες ευχαριστιών έχουν παραγίνει και συνήθως κουράζουν το κοινό. Περιορίστε τις ευχαριστίες στο ελάχιστο και μνημονεύστε ανθρώπους και επιτεύγματα στο κυρίως σώμα της ομιλίας προβάλλοντας τον καθένα ξεχωριστά, χρησιμοποιώντας την ιστορία τους αποδεικτικά στην επιχειρηματολογία σας. Έτσι πετυχαίνετε μ’ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια: ευχαριστείτε και τεκμηριώνετε με τις ίδιες λέξεις και ταυτόχρονα. Ευχαριστείτε όσους θέλατε να ευχαριστήσετε κερδίζοντας την ίδια στιγμή μεγαλύτερη απήχηση και κάνοντας μεγαλύτερη εντύπωση.

Πόσο θα βοηθήσει η πολιτική επικοινωνία, στις ερχόμενες εκλογές τα κόμματα. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ως «πολιτικός σεισμός», μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν οι τελευταίες ημέρες, οι ημέρες που ακολούθησαν την "μαύρη" ημέρα των Τεμπών, με τους δεκάδες νεκρούς από λάθη ανθρώπων, αλλά και από παραλείψεις πολιτικών προσώπων. Στις ημέρες που περνάμε, το ενδιαφέρον είναι στραμμένο στο «ρήγμα» που προκάλεσε την τραγωδία. Οι προσπάθειες των κομματικών σχηματισμών να επιρρίψουν τις ευθύνες οι μεν στους προηγούμενους και οι άλλοι στους επόμενους, έπεσαν στο κενό.

Οι πολίτες έχουν βγάλει το δικό τους συμπέρασμα, σύμφωνα με τις έρευνες. Φταίνε όλοι, όσοι είχαν την εξουσία τα τελευταία δέκα έως είκοσι χρόνια. Η ακολουθούμενη πολιτική επικοινωνία των κομμάτων, με δηλώσεις, μαρτυρίες και δημόσια έγγραφα, για τις διαχρονικές τους ευθύνες, παίζει  τελικά το μικρότερο ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.

Ο κόσμος δεν θέλει να ακούσει, θέλει να εκφράσει συναισθήματα οργής, θυμού, απαξίωσης και τιμωρίας προς το σύστημα, αδιαφορώντας για την προεκλογική περίοδο που έχει ξεκινήσει προ πολλού και με άγνωστη, μέχρι στιγμής, την ημερομηνία των εκλογών. Με  καθημερινές διαδηλώσεις, από ένα  πλήθος ανθρώπων όλων των ηλικιών και τάξεων και από οργανωμένες από κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις εκδηλώσεις, οργής και θυμού.

Η ύπαρξη ενός νέου πολιτικού αγώνα στους δρόμους «ριζώνει» μέρα με τη μέρα στη συνείδηση των πολιτών, με την κρίση εμπιστοσύνης στα κόμματα εξουσίας να μεγαλώνει καθημερινά. Από την πλευρά των πολιτικών κομμάτων, ακούμε μια ρητορική χωρίς απήχηση και διλήμματα που δεν «βγαίνουν», δεν προβληματίζουν ούτε και τους "δικούς" τους και ακυρώνονται την επόμενη μέρα.

Σε λίγους μήνες, θα στηθούν οι κάλπες και η ώρα του απολογισμού φτάνει και θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για όσους προσπαθήσουν να «θολώσουν» την πραγματικότητα αντί να την «φωτίσουν», μετακυλώντας τις ευθύνες στην προσπάθεια να ξεφύγουν από το "κάδρο". Το μόνο που θα πετύχουν τελικά, είναι να μεγιστοποιήσουν την οργή και τον θυμό των ψηφοφόρων.

Επιπλέον, σε μια χώρα που έχει χρεοκοπήσει ηθικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, πολιτικά και οικονομικά, αυτό που χρειάζονται οι Έλληνες είναι μια νέα διέξοδος ελπίδας, για το αύριο το δικό τους και των παιδιών τους. Εγγυήσεις, για μην υπάρξουν νέα φαινόμενα διαφθοράς, ασυνεννοησίας, υποκλοπών, αδράνειας, μεταθέσεως ευθυνών και όλων των γνωστών παθογενειών που μας ταλανίζουν τα τελευταία χρόνια, μνημονιακά και μη.

Όταν όλα αλλάζουν προς το χειρότερο, όπως αλλάζουν και οι ζωές μας τα τελευταία δέκα χρόνια, θα πρέπει οι πολιτικοί να αλλάξουν τη στάση απέναντι στους πολίτες και στα προβλήματα τους.

Το προεκλογικό σύνθημα της Δημοκρατικής Συμμαχίας, που όμως δεν μπήκε στη Βουλή, αξίζει να το ξαναθυμηθούμε «Φταίει το κράτος όχι εσύ. Άλλαξε το»! Μια αλήθεια, ένα πολιτικό μήνυμα με βάθος, ουσία και περιεχόμενο. Τελικά οι πολίτες δεν το πίστεψαν!

Ίσως να ακουστεί και σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αλλά στις επικείμενες εκλογές όση προσπάθεια κι αν κάνουν τα κομματικά  και επικοινωνιακά επιτελεία, για έξυπνες στρατηγικές, η οργή, ο θυμός και η απαξία των ψηφοφόρων, θα δώσουν μεγάλα ποσοστά στην αποχή και στην αντισυστημική ψήφο. Ιδιαίτερα από τα νέα τμήματα του εκλογικού σώματος, που θα ψηφίσει για πρώτη ή και για δεύτερη φορά. Η επικοινωνία των κομμάτων μέσα από τα παραδοσιακά και τα νέα μέσα, θα αποδώσει σε αυτές τις εκλογές ή θα την «πνίξει» η οργή και ο θυμός των πολιτών;

 

«Ευχαριστώ για την τιμή αλλά…!» Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Να υπουργοποιηθεί κανείς ή να μην υπουργοποιηθεί» είναι το ερώτημα που  πλανάται στα χείλη πολλών πρωτοκλασάτων πολιτικών, μετά τα τελευταία γεγονότα.

Μπορεί ένα από τα οδόσημα της ζωής ενός πολιτικού να είναι και ένας υπουργικός θώκος αλλά οι εποχές δεν είναι κατάλληλες. Μια θέση που δίνει προστιθέμενη αξία στην εικόνα ενός πολιτικού, αυξάνει το εύρος των πελατειακών του σχέσεων με τους πολίτες- ψηφοφόρους, όμως φορτώνει με άγχος, νεύρα, πίεση, απογοητεύσεις αλλά και νομικές διώξεις αν «κάτσει στραβή στη βάρδια του». Και δόξα τον Θεό  δεν  μας λείπουν οι "στραβές"!

Σε μια στιγμή από την τάξη των «επιτυχημένων», των «ελίτ» υπουργών, στην τάξη των «αποτυχημένων» των «αποδιοπομπαίων» και αποσυνάγωγων!

Πολλά τα παραδείγματα πρωτοκλασάτων  υπουργών που παύτηκαν ή παραιτήθηκαν σε μια στιγμή, είτε είχαν ολική ευθύνη, είτε μερική, είτε εκτελούσαν εντολές ανωτέρων. Τελικό τους κέρδος, η αναφορά στις «προσωπικές» τους κάρτες, κάτω από το όνομα, το «τέως υπουργός» και αυτό με ψιλά γράμματα.

Μοναδική βάρκα σωτηρίας, ο γνωστός σε όλους εμάς νόμος περί ευθύνης υπουργών, που ερμηνεύεται κατά το δοκούν ανάλογα με την «στραβή» και μπορεί και να αφήσει ακάλυπτα τα νώτα και τις υπογραφές.

Ζούμε και βιώνουμε καχύποπτους και πονηρούς καιρούς. Ο χώρος της κεντρικής πολιτικής σκηνής θεωρείται από τους πολίτες χώρος διαπλοκής και διαφθοράς. Προκατάληψη, δυσπιστία σε κάθε οικονομική διαχείριση από την αντιπολίτευση, σε κάθε υπογραφή που μπαίνει σε σχέδια νόμου, αναθέσεις έργων ακόμη και στην κατάθεση επερωτήσεων στη Βουλή. Η υποχρεωτική «εθελουσία» έξοδος από τα υπουργικά έδρανα στη Βουλή και από τα κυβερνητικά κλιμάκια, παραμονεύει.

Η διαχείριση μιας κυβερνητικής καρέκλας, δεν διαφέρει από τη διαχείριση μιας «ηλεκτρικής» καρέκλας και συνοδεύεται πολλές φορές από πρόωρη «πολιτική συνταξιοδότηση» ή και ξαφνικό «πολιτικό θάνατο», με συνέπειες αρνητικής υστεροφημίας και ολοκληρωτικής απαξίωσης.

Μια κυβερνητική καρέκλα μπορεί να μετατραπεί «εν μία νυκτί» σε φλεγόμενη βάτο και αντί για τη φωνή της ανώτερης θεϊκής δύναμης, να ακουστεί η φωνή του δημόσιου κατήγορου με ή χωρίς το "γουνάκι", που θα προτάσσει το «κάτσε στο σκαμνί»!

Αν θέλετε να μην υποστείτε  τέτοιου είδους δοκιμασία, και να μείνετε στο απυρόβλητο ή να μη χαρακτηριστείτε «μαύρο πρόβατο» για το κόμμα σας, παραμείνετε ασφαλείς στις θέσεις σας μέχρι να προσγειωθεί το αεροσκάφος, όπως λένε και στα αεροπλάνα κατά την προσγείωση. Στην πρόταση «αν θέλετε μια κυβερνητική καρέκλα, απαντήστε απλά. Ευχαριστώ για την τιμή  που μου κάνετε αλλά…»! Η πολιτική σας μακροημέρευση δεν κινδυνεύει πλέον.

Η απλή λογική μας λείπει, για την επιτυχία της απλής αναλογικής! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το νέο εκλογικό σύστημα  της απλής αναλογικής εγκαινιάστηκε στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 και εφαρμόστηκε από τις αυτοδιοικητικές αρχές, επιφέροντας το «χάος» στους Δήμους και Περιφέρειες!

Διορθώθηκε κάποια στιγμή και με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν οι αυτοδιοικητικές αρχές να κάνουν και κάποια έργα. Στις επόμενες εθνικές εκλογές θα εφαρμοστεί και πάλι στην λεγόμενη πρώτη κάλπη, με πολλές αμφιβολίες για την δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας. Και θα ακολουθήσει και η δεύτερη κάλπη με την ενισχυμένη αναλογική, για να υπάρξει κυβέρνηση.

Και η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου.

Φταίει το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, ή φταίει η έλλειψη απλής λογικής από το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος; Ένα πολιτικό σύστημα που «βλέπει» όλα τα θετικά της απλής αναλογικής όταν δεν «βλέπει» αυτοδυναμία για το ίδιο.

Από το 2012 μέχρι και το 2019 είχαν οικοδομηθεί κυβερνήσεις συνεργασίας, με αναλογική μοιρασιά θέσεων εξουσίας και γνωρίσαμε από πρώτο χέρι τις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος. Ασυμφωνία σε όλα!

Η απλή αναλογική προϋποθέτει πνεύμα συναίνεσης, συνεργασίας, αμοιβαίων ιδεολογικών υποχωρήσεων από τα πολιτικά κόμματα, με παράλληλη σταθερή και οργανωμένη δημόσια διοίκηση για την προστασία της χώρας από οικονομική αστάθεια και αντιμετώπιση εσωτερικών και εξωτερικών κινδύνων. Πράγματα δύσκολα για το πολιτικό μας σύστημα.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η σύνθεση των αυτοδιοικητικών συμβουλίων αδυνατούσε να συμφωνήσει για τα αυτονόητα. Τα αναπτυξιακά έργα παρέμειναν στις καλένδες και ο επικεφαλής ήταν «έρμαιο» των απαιτήσεων της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος.

Στις μέρες μας, η αυτοδύναμη κυβέρνηση είχε μια ακόμη «στραβή στη βάρδια της». Μια ανείπωτη τραγωδία με δεκάδες νεκρούς από ανθρώπινο λάθος και από διαχρονικές κρατικές παραλείψεις, λάθη, αβελτηρίες. Το σύνολο των πολιτικών μας κομμάτων, ιδιαίτερα της αντιπολίτευσης, αντί να σκύψουν πάνω σε ένα υπαρκτό διαχρονικά, πολιτικό πρόβλημα που κόστισε δεκάδες ζωές επιδόθηκε σε αντεγκλήσεις, κοκορομαχίες, φωνασκίες και μετακύλιση ευθυνών, από τον Άννα στον Καϊάφα, στην κυριολεξία.

Το ίδιο θα είχαμε κι αν ακόμη δεν είχε ξεκινήσει άτυπα η προεκλογική περίοδος και με όποιο πολιτικό σύστημα κι αν είχαμε. Είναι στο DNA τους!

Το λεγόμενο πνεύμα σύμπνοιας και συνεργασίας ακόμη και σε ζωτικά θέματα πάει περίπατο όταν πρόκειται για το στενό κομματικό συμφέρον.

Αλαζονικές συμπεριφορές, αδιαλλαξία και όξυνση των πολιτικών παθών ακόμη και «πτώση» της κυβέρνησης. όπως και έγινε πριν από λίγα χρόνια. με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία και οργή των πολιτών.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης όπου επικρατεί ο πολυκομματισμός αλλά υπερτερεί το πνεύμα συμπόνιας και συνεργασίας όταν πρόκειται για το κοινό καλό.

Έχει αποδειχθεί και αποδεικνύεται σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής ότι η κουλτούρα των πολιτικών μας είναι ασύμβατη με την έννοια της συνεργασία και αντίθετη στην πραγματική αξία της απλής αναλογικής.

Δεν φταίει το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής,

το έλλειμμα της απλής λογικής φταίει, πολιτών και πολιτικών.

 

«Σταυρώστε» μετά από σκέψη! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Μια φράση από μύθο του Αισώπου «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη», χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι ένα μόνο στοιχείο δεν είναι αρκετό για να στοιχειοθετηθεί μια κατάσταση.

Για την άνοδο του επιπέδου του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας, δεν είναι αρκετοί οι εκλεγμένοι Βουλευτές Επικρατείας, από τα πολιτικά μας κόμματα.

Η Δημοκρατία προβλέπει το μεγαλύτερο ποσοστό των εκλεγμένων Βουλευτών στο Κοινοβούλιο να προέρχονται από την σταυροδοσία των πολιτών και όχι από τις λίστες Επικρατείας που καταρτίζουν τα πολιτικά κόμματα, με προσωπικότητες της τέχνης, του πολιτισμού και των επιχειρήσεων.

Το μεγάλο βάρος πέφτει στις πλάτες των πολιτών, που με την ψήφο τους, τον σταυρό προτίμησης, στέλνουν στα έδρανα του Κοινοβουλίου τους εκπροσώπους τους. Κι εδώ πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ως πολίτες, ποιους θέλουμε να μας εκπροσωπήσουν και με ποια κριτήρια τους επιλέγουμε.

«Σταυρώνουμε» στα ψηφοδέλτια ανθρώπους με επάρκεια, όραμα, γνώση, αίσθηση καθήκοντος ή το μόνο κριτήριο επιλογής είναι η αναγνωρισιμότητα, με αποτέλεσμα να εκλέγονται σταρ των μίντια, τηλεπερσόνες, ηθοποιοί νέοι και ωραίοι, ποδοσφαιριστές και λαμπερά πρόσωπα του life style και της δημοσιογραφίας; Ποιος θα φροντίσει καλύτερα τις ανάγκες των πολιτών, ποιος θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας στο εξωτερικό;  Ποιος θα μας εκπροσωπήσει και θα διασφαλίσει περισσότερα έσοδα από τα ταμεία των Βρυξελλών; Ποιόν θέλουμε να βλέπουμε να μιλάει στα έδρανα της Βουλής και να μη θέλουμε να αλλάξουμε κανάλι; Μας αρκούν οι πεζοδρομιακές ύβρεις, οι φωνασκίες, οι ανούσιες αντιπαραθέσεις και τα άδεια έδρανα; Σκεφτόμαστε ποιους και γιατί τους ψηφίζουμε;

Υπεύθυνοι για τις λάθος επιλογές δεν είναι μόνο οι πολίτες. Είναι και τα πολικά κόμματα που επιλέγουν υποψήφιους με βάση τη δημοφιλία τους και τους ψήφους που θα φέρουν στην κάλπη. Το κύριο μέτρο της επιλογής ενός υποψήφιου για το ψηφοδέλτιο, είναι ο αριθμός των προσωπικών ψήφων που έχει. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού βρίσκεται στο ναδίρ από πλευράς ποιότητας. Και από ότι φαίνεται δεν είναι το φαινόμενο μοναδικό στο Ελληνικό κοινοβούλιο, αλλά και στην Ευρωβουλή, σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα. Επελέγησαν άνθρωποι με σταυρό, από το «κάτω ράφι» των υποψηφίων έχοντας παντελή άγνοια των μεγάλων γεωπολιτικών προκλήσεων, πολυσύνθετων διεθνών προβλημάτων και χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις ακόμη και της πιο αναγκαίας, της ξένης γλώσσας.

Στις επικείμενες εθνικές εκλογές, εντός ολίγων μηνών, καλά θα είναι να σκεφτούμε σοβαρά ποιους θα επιλέξουμε να μας εκπροσωπήσουν, γιατί οι απαιτήσεις της χώρας είναι μεγάλες και η διαχείριση τους δύσκολη. Προσωπική μου άποψη, η επαναφορά της λίστας για την Ευρωβουλή, για να μην ξαναγίνουμε πρωτοσέλιδα στον Διεθνή Τύπο.

 

Τα γεγονότα, τα γεγονότα, θα δείξουν τον νικητή των εκλογών. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Τα γεγονότα, τα γεγονότα αγαπητέ μου», είναι μια φράση που αποδίδεται στον Μακ Μίλαν, πολιτικό που διετέλεσε και Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το τι φοβάται στις εκλογές.

Στην εποχή μας τα έκτακτα γεγονότα είναι πλέον  ρουτίνα. Ποιος περίμενε τον καταστροφικό σεισμό στην Τουρκία, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές.

Ποιος περίμενε να «σκάσουν» οι ειδήσεις όπως υποκλοπές, πλειστηριασμοί, κόκκινα δάνεια, ακρίβεια, διάφορα καλάθια νοικοκυριού και όλα αυτά σε λιγότερο από έναν χρόνο πριν από τη λήξη της συνταγματικής θητείας της κυβέρνησης.

Τα προεκλογικά αφηγήματα των κομμάτων, αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Μέρα με τη μέρα. Και σίγουρα θα έχουμε και άλλες "φρέσκες" ειδήσεις που θα κυριαρχήσουν την προεκλογική περίοδο που ξεκίνησε πριν ακόμη γίνουν οι τελικές ανακοινώσεις για την ημερομηνία. Κανείς δεν ξέρει ποια και πόσα ακόμη γεγονότα θα δουν το φως της δημοσιότητας, πιθανόν και άκρως απρόβλεπτα γεγονότα, που θα δράσουν ως καταλύτης, στο αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών, διαψεύδοντας τις δημοσκοπικές προβλέψεις και σταθερές, των προηγούμενων τεσσάρων ετών.

Σε μια κοινωνία που κινδυνεύει να αποφορτιστεί εντελώς, λόγω των πολλαπλών κρίσεων, με διχαστικά και συνάμα απειλητικά φαινόμενα, τα γεγονότα θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο, την τελευταία στιγμή της ψήφου, τροφοδοτώντας με πολιτική μισαλλοδοξία πολιτικούς και πολίτες.

Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, που ψηφίστηκε από την σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, όταν ήταν κυβέρνηση, δίνει πολλές ευκαιρίες για μια προεκλογική περίοδο με «κραυγές» ανατριχίλας από κάποια νέα στελέχη των κομματικών ψηφοδελτίων, που έτσι πιστεύουν ότι θα ξεχωρίσουν.

Ύβρεις, αντεγκλήσεις, φωνασκίες και βρώμικα παιχνίδια μέσα από τα social media.

Ακούμε για επαναφορά της δημοκρατίας, με τον ήρεμο ή τον άγριο τρόπο. Διαβάζουμε για απειλές και καταδίκες των διεφθαρμένων πολιτικών και βλέπουμε ομιλίες, για εξέγερση που δεν θα είναι αναίμακτη ή για να κλείσουμε τις τηλεοράσεις γιατί θα φέρουν μεγάλη καταστροφή.

Και είμαστε ακόμη τρεις μήνες πριν από τις εκλογές. Φανταστείτε τι θα γίνει τις τελευταίες ημέρες, πριν στηθούν οι κάλπες, ή όταν έρθει η ώρα και μετρηθούν οι ψήφοι κι αν θα γίνει το αποτέλεσμα αποδεκτό.

Μπορεί μέσα στα τέσσερα χρόνια να έχουν συμβεί γεγονότα πρωτόγνωρα, αλλά να ωχριούν μπροστά στα γεγονότα που πιθανόν να συμβούν. Σε μια έντονη προεκλογική περίοδο, όπως αυτή που διάγουμε, αναμένονται πολλά και ενδιαφέροντα γεγονότα που θα επηρεάσουν το εκλογική αποτέλεσμα.

«Από το ποτήρι μέχρι τα χείλη πολλά γίνονται» σύμφωνα με μια αρχαία παροιμία από περιστατικό με δούλο του αργοναύτη Ανταίου. Πολλά απρόοπτα μπορεί να συμβούν μέχρι να τελειώσει κάτι. Οψόμεθα.

 

Αυτοδιοικητικές εκλογές. Τροφή για σκέψη. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Στις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, τον Οκτώβριο, θα προσπαθήσουμε να ιεραρχήσουμε, να διακρίνουμε, τα κριτήρια επιλογής ψήφου για την εκλογή των νέων αυτοδιοικητικών αρχόντων, πενταετούς θητείας και με βάση το νέο εκλογικό σύστημα, της ενισχυμένης αναλογικής και την εκλογή τους από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό 43%.

Κι ας ξεκινήσουμε την αξιολόγηση των κριτηρίων, από το κατά πολλούς, περισσότερο δυνατό κριτήριο της κομματικής επιλογής. Το γνωστό μας κριτήριο του «χρίσματος», γύρω από το οποίο κάποτε «σφάζονταν» ποιος θα το πάρει. Σήμερα δίνεται μόνο σε δυο-τρεις περιπτώσεις μεγάλων Δήμων ενώ σε πολλές εκλογικές περιφέρειες, αποτελεί «ασήκωτο βαρίδι».

Στις νέες αυτοδιοικητικές εκλογές, αν συνεχιστεί ο σημερινός πολιτικά ασταθής και κατακερματισμένος συσχετισμός των κομματικών δυνάμεων και η αποϊδεολογικοποίηση των λεγομένων "απολιτίκ" ψηφοφόρων, ακόμα και η κατά περίπτωση κομματική «στήριξη», πιθανόν να έχει αρνητικό πρόσημο.

Το άλλοτε αποτελεσματικό κριτήριο της επανεκλογής αυτοδιοικητικών αρχόντων, βάσει της αποτελεσματικότητας και συνέπειας προεκλογικών υποσχέσεων και έργων, δεν είναι ισχυρό κριτήριο και για λόγους διετούς αποχής έργων, λόγω πανδημίας αλλά και της μείωσης των εσόδων από την κεντρική διοίκηση. Μοναδική σανίδα σωτηρίας τα έργα «βιτρίνας» και οι έκτακτες προσλήψεις, ένα χρόνο πριν από τις εκλογές.

Σε πολλές περιοχές η εμπιστοσύνη των πολιτών σε όσους κατέχουν την εξουσία είναι στο ναδίρ και η επανεκλογή θα είναι μια δύσκολη εξίσωση με πολλούς αγνώστους.

Τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών, που προηγούνται των αυτοδιοικητικών, είναι μια πραγματική «σπαζοκεφαλιά», για τον τρόπο επηρεασμού της εκλογής τοπικών αρχόντων, με κυριότερο άγνωστο την αποχή από τις κάλπες. Είναι οι πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές που δεν θα υπάρξει «μήνυμα» το βράδυ των αποτελεσμάτων στην όποια κυβέρνηση υπάρχει. Αποστολή "μηνύματος" θα υπάρξει μόνο την πρώτη Κυριακή των εθνικών εκλογών.

Για πολλούς φαίνεται ελκυστικό το πρόταγμα «ανεξάρτητος υποψήφιος», αλλά δυστυχώς έχει αποδειχθεί, ότι δεν αρκεί για την εκλογή.

Το κριτήριο της προσωπικότητας και του κύρους του υποψηφίου, σε συνδυασμό με την ομάδα των συμβούλων, το μελετημένο πρόγραμμα και το προεκλογικό αφήγημα, είναι τα πιο σημαντικά κριτήρια, που απαιτούν να γνωρίζουν οι πολίτες, για να δώσουν την ψήφο τους..

Ο ιδανικός αυτοδιοικητικό συνδυασμός πρέπει να εμπνέει εμπιστοσύνη, να έχει όραμα και να βρίσκεται πάντα δίπλα στον πολίτη.

Στις παλαιότερες εποχές, η ανάδειξη των αυτοδιοικητικών αρχόντων, προέκυπτε από την κεντρική πολιτική σκηνή, σήμερα ο μηχανισμός αυτό πέρασε στα χέρια των ψηφοφόρων. Χρειάζεται έγκαιρη και σωστή προετοιμασία, ακολουθώντας της επιταγές του καιρού μας και τις συμβουλές των ειδικών της επικοινωνίας.

Αυτοδυναμία, συμπλήρωμα, ή προοδευτική συμμαχία; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το κλασικό τρίπτυχο της εκλογικής επιτυχίας για ένα πολιτικό πρόσωπο, είναι να έχει μια χαρισματική υποψηφιότητα, ισχυρή πολιτική και οικονομική στήριξη και ένα λαμπερό χαμόγελο, δίκην, μοντέλου οδοντόκρεμας. Το μόνο το οποίο θα προσέθετα είναι να έχει και τύχη. Γιατί χωρίς τύχη, τα πάντα ακυρώνονται. Τα ίδια ισχύουν και για ένα πολιτικό κόμμα.

Ζούμε σε μια εποχή πολλών και μεγάλων κρίσεων και σοβαρών απειλών, διεθνών και εθνικών. Ζούμε στην εποχή των αναγκών, για ασφάλεια και επιβίωση από την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια, μέχρι και την ανασφάλεια από την επιθετικότητα της γείτονος χώρας.

Προς το παρόν, η κοινωνία μας στέκεται όρθια και η οικονομία μας, παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις δυσμενείς διεθνείς εξελίξεις, παραμένει σταθερά δίπλα στις δοκιμαζόμενες οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, χάρη στις παροχές, τα επιδόματα και τις άλλες οικονομικές διευκολύνσεις που δίνονται από τους έχοντες την εξουσία. Σύμφωνα με τις δηλώσεις ξένων ηγετών, η χώρα μας συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες, με την μεγαλύτερη οικονομική στήριξη, τα τελευταία χρόνια των κρίσεων, της επιδημίας και της ενεργειακής κρίσης, στους πολίτες της.

Απομένουν μόνο δύο με τρεις μήνες για να στηθούν οι κάλπες των εθνικών εκλογών.

Τα διλήμματα των πρωταγωνιστών μονομάχων, έχουν ήδη τεθεί. Ανανέωση της εμπιστοσύνης, κυβερνησιμότητα, σταθερότητα και ανάπτυξη από το κυβερνών κόμμα, εν ονόματι του έργου του και δημοκρατία ή εκτροπή από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λόγω των παρακολουθήσεων. Συνθήματα και διλήμματα που έχουν έντονα  προσωποποιηθεί, με ακραία πόλωση, τοξικότητα, καταστροφολογία, κίνδυνο κατάλυσης δημοκρατίας, επιστροφή στο "αμαρτωλό" παρελθόν, διχασμός και ασυνεννοησία.

Σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα οι πολίτες ενδιαφέρονται περισσότερο για τα απλά, καθημερινά πράγματα και τα ορίζουν με σαφήνεια. Απαιτούν καθαρές απαντήσεις για τον τρόπο επιβίωσης τους, από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση, την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας και τα  έντονα προβλήματα κλιματικής αλλαγής, προβλήματα που συγκλονίζουν συθέμελα την κοινωνία.

Δεν ενδιαφέρονται, στην πλειοψηφία τους, για την αυτοδυναμία το ενός ή για την προοδευτική διακυβέρνηση του άλλου. Αυτό απαντάνε οι πολίτες, στις δημοσκοπήσεις.

Απορρίπτουν την τυφλή πόλωση, τις κοκορομαχίες και τις εκάστοτε εργαλειοποιήσεις των κομμάτων με θέματα δικαιοσύνης,  πατριωτισμού, το καλάθι του νοικοκυριού, και για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, της πρώτης κατοικίας.

Ο ρεαλισμός των επιδομάτων και ο λαϊκισμός των άκρατων υποσχέσεων, αναμένεται να κυριαρχήσουν πιο έντονα στην προεκλογική περίοδο, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αδιέξοδα και εκλογικά και οικονομικά.

Μέσα σε αυτό το εκλογικό σκηνικό, οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν και πάλι το μάρμαρο, αν οι επιλογές τους δεν είναι σαφείς και ξεκάθαρες.

Αυτοδυναμία, συμπλήρωμα, ή προοδευτική συμμαχία; Οψόμεθα!

Νέοι και Αναποφάσιστοι, το εκλογικό ζητούμενο των πολιτικών κομμάτων! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ- Επικοινωνιολόγου

Οι δύο βασικές δεξαμενές αλίευσης ψήφων από τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας και όχι μόνο,  είναι οι νέοι ψηφοφόροι και οι ευρισκόμενοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπικές έρευνες, στην "γκρίζα" ζώνη. 

Οι λεγόμενοι αναποφάσιστοι που θα αποφασίσουν, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές  η πάνω από την κάλπη αρκετές φορές.  Παρά το γεγονός ότι τα πολιτικά κόμματα επιστρατεύουν τη γνωστή σε όλους μας  στρατηγική της ακραίας πόλωσης, ο αριθμός των αναποφάσιστων ψηφοφόρων παραμένει υψηλός  και δείχνει ότι υπάρχει ένα σημαντικό ακροατήριο, που μπορεί να διαμορφώσει το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. 

Σύμφωνα με τις δημοσκοπικές εταιρείες, το μεγαλύτερο ποσοστό των αναποφάσιστων στις εκλογές του 2019, ψήφισε το ΚΙΝΑΛ και το μικρότερο τον ΣΥΡΙΖΑ.  Στις επικείμενες εθνικές εκλογές, οι εκροές από τους ψηφοφόρους του 2019 της Νέας Δημοκρατίας, φαίνεται ότι κατευθύνονται στην "γκρίζα" ζώνη, στην αδιευκρίνιστο ψήφο και δεν πάνε σε άλλο πολιτικό κόμμα.

Αποτέλεσμα, με μία σωστή επικοινωνιακή στρατηγική όπως το "άνοιγμα" στις ανάγκες  και τα ζητούμενα της νεολαίας, για κοινωνική κατοικία, επιδότηση φοιτητικής εστίας,  διευκολύνσεις ενοικίασης και άλλα, μπορεί να κάνουν πιο εύκολη την επαναπροσέγγιση και επαναφορά τους.

Σύμφωνα και πάλι με τις έρευνες αλλά και από τις εκτιμήσεις γνωστών πολιτικών αναλυτών,  το μεγαλύτερο μέρος των αναποφάσιστων ψηφοφόρων, τοποθετούνται στο χώρο της κεντροαριστεράς.  Είναι οι λεγόμενοι προοδευτικοί ψηφοφόροι. 

Με σωστή στρατηγική προσέγγιση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης,  που ανήκουν στον προοδευτικό χώρο, έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν τα ποσοστά τους,  διεκδικώντας μεγαλύτερο μερίδιο του προοδευτικού χώρου.  Ακόμη κι αν ξεκινάνε από μονοψήφια ποσοστά, μπορούν να φτάσουν σε "υψηλά διψήφια".  Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στους αναποφάσιστους της γενιάς Generation Z, ηλικίας 17 έως 25 ετών,  λόγω της έλλειψης ιδεολογικών στεγανών και παντελούς αδιαφορίας, για την έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

 Ένα μεγάλο ποσοστό των νέων, που θα έρθει να προστεθεί στο αναμενόμενο υψηλό ποσοστό της αποχής, από τις κάλπες.  Ο τομέας του πολιτισμού, τα διάφορα φεστιβάλ και οι στοχευμένες παροχές αποτελούν  τα "κλειδιά" στη διεκδίκηση ενσωμάτωσης των νέων στα πολιτικά κόμματα. 

Η γυναικεία συμμετοχή καθώς και θέματα ισότητας των δύο φύλων και τα ανθρώπινα δικαιώματα, παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόθεση ψήφου των νέων ηλικιών.

 Εκείνο που σίγουρα διαφεύγει από τις στρατηγικές των κομμάτων, είναι η εκπεφρασμένη άποψη των νέων και εδραιωμένη  πεποίθηση τους ότι η ψήφος τους δεν παίρνετε στα σοβαρά από τους πολιτικούς, την επομένη των εκλογών!

Άρα, γιατί να πάνε να ψηφίσουν όταν τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει!

 

Η εποχή των διλημμάτων. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Πέρασαν κοντά πενήντα χρόνια από τότε που διατυπώθηκε το πρώτο της μεταπολίτευσης  πολιτικό δίλημμα, η ιστορική φράση που αποδίδεται στον αείμνηστο Μίκη Θεοδωράκη, η γνωστή «Ή ο Καραμανλής ή τα τανκς».

Μια φράση διλημματική που έμελλε να γίνει ιστορική, αλλά και να αποκτήσει διαστάσεις μύθου αλλά και πολλούς μιμητές. Ήταν μια φράση που παρ’ όλες τις ιδεολογικές καταβολές του δημιουργού της, έφερε τους πολίτες προ των ευθυνών τους και διαμόρφωσε το εκλογικό αποτέλεσμα, δίνοντας παράλληλα μια συντριπτική νίκη στον τότε αρχηγό της νεοσύστατης Νέας Δημοκρατίας.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την μεταπολίτευση μέχρι στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, τα πολιτικά διλήμματα δεν έλειψαν από την επικοινωνία των πολιτικών μας κομμάτων.Άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι.

Διανύουμε μια χρονιά πολλαπλών εκλογών, Εθνικών και Αυτοδιοικητικών και στο πρώτο εξάμηνο του ερχόμενου έτους και των Ευρωεκλογών και αναμένεται ότι τον πρώτο λόγο θα έχουν τα πολιτικά διλήμματα, άλλοτε με αντίκρισμα στην πραγματικότητα και άλλοτε απλώς τεχνητά διλήμματα που θα αφορούν ελάχιστους πολίτες η και κανέναν. Το πώς θα εισπραχθούν από τους πολίτες, αν θα γίνουν πιστευτά, αν θα διαμορφώσουν θετικό, για το πολιτικό κόμμα, κλίμα θα φανεί στις κάλπες, στο αποτέλεσμα.

Σε κάθε προεκλογική περίοδο «χτίζονται» προεκλογικές καμπάνιες βασισμένες σε μια διλημματική περιγραφή της επόμενης ημέρας της κάλπης, για τους πολίτες. Τι θα τους συμβεί.

Πολλές φορές το δίλημμα είναι και το μοναδικό προεκλογικό αφήγημα ενός πολιτικού κόμματος ή αυτοδιοικητικού συνδυασμού. Για τους ειδικούς στην επικοινωνία, η επιλογή ενός ρεαλιστικού και εύπεπτου εκλογικού διλήμματος, θα δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα και μπορεί να αποβεί το βασικό όπλο της νίκης ενός πολιτικού φορέα. Αρκεί το δίλημμα να είναι ξεκάθαρο, σαφές, να στοχεύει στα ζητούμενα του ψηφοφόρου πολίτη και να πιάνει τον σφυγμό της κοινωνίας.

Μια πολιτική δύναμη που βρίσκεται στην εξουσία,  μονόδρομη στρατηγική της είναι η θετική ατζέντα προβολής των πεπραγμένων και κάποια διλήμματα που αφορούν το αύριο των πολιτών, όπως «σταθερότητα ή αστάθεια» ή «μπροστά ή πίσω» και άλλα συναφή.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν σαν βάση τη στρατηγική της άρνησης απέναντι στα πεπραγμένα και διλήμματα ιδεολογικά, ηθικά, κινδυνολογία θεσμών ακόμα και δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα παραδείγματα πολλά, αν ανατρέξουμε σε καμπάνιες προηγουμένων εκλογικών εκστρατειών.

 

Τα σωστά πολιτικά διλήμματα προσδιορίζουν πάντα το μετεκλογικό μέλλον των ψηφοφόρων στη βάση των αντιθέσεων. Μαύρο ή άσπρο, ανάπτυξη ή χρεοκοπία. Ήδη έχουν εμφανιστεί τα πρώτα λάιτ πολιτικά διλήμματα των κομμάτων. Το παιχνίδι των νέων διλημμάτων θα ανάψει οσονούπω!

 

Η στρατηγική των "δύο κόσμων" και του "σκληρού ροκ", δεν αρκούν. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Τα πεζά καθημερινά πράγματα είναι αυτά, που θα αποτελέσουν το πρωταρχικό κριτήριο επιλογής των πολιτών, στην ερχόμενη εκλογική αναμέτρηση των εθνικών εκλογών.

Στο εκλογικό αποτέλεσμα θα παίξει μικρό η μεγάλο  ρόλο και πάλι, η αποστροφή που προκαλεί ο θεωρούμενος υπεύθυνος της κρίσης παρά ο έρωτας  για τον διάδοχο του, στην ηλεκτρική καρέκλα της εξουσίας.

Το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της κάλπης αφορά το αύριο της ζωής και των παιδιών μας. δεν αποτελεί ανασχετικό παράγοντα  της εκτόνωσης, θυμού και νεύρων, για πολλούς ψηφοφόρους. Η ενόχληση για την οικονομική δυσκολία σβήνει όλα τα άλλα θέματα που μπορεί να θεωρηθούν υπεύθυνα, πέραν των αρμοδίων, όπως η διεξαγωγή του πολέμου, η ενεργειακή κρίση, η πανδημία, το πρόβλημα του πληθωρισμού και άλλα. Πολλές φορές οι πολίτες βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν η τους δείχνουν και όχι αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Όμως τελευταία, ένα σημαντικό κομμάτι των σκεπτόμενων ψηφοφόρων, κατανοεί ότι τα προβλήματα που ταλανίζουν τις κοινωνίες είναι πολύπλοκα και δεν υπάρχουν εύκολες και μαγικές λύσεις. Να δούμε αν θα το θυμηθεί στην κάλπη!

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ένα άλλο  ποσοστό πολιτών, που θα σαγηνευτεί και πάλι από τον άκριτο λόγο των λαϊκιστών, που επενδύουν στη στρατηγική του «σκληρού ροκ» όσο οδεύουμε προς τις κάλπες.

Ένα «σκληρό ροκ» που θα συνοψίζεται σε δύο σκέλη. Το ένα των υποκλοπών και το έτερο της ακρίβειας, με συνοδευτικά τη διάλυση των θεσμών και της υγείας, της σήψης και παρακμής της δημοκρατίας στο σύνολο της.

Το σύνολο της αντιπολίτευσης με ρητορικές υπερβολές των στελεχών της, με τοξικότητα, με υψηλούς τόνους στην επικοινωνία και μέσα σε ένα πολιτικό κλίμα έντασης και εχθροπάθειας, θα προσπαθήσει να συμπυκνώσει όλη τη στρατηγική «εξόδου» για το κυβερνητικό κόμμα, με το σύνθημα "Φύγετε"!

Με την προεκλογική στρατηγική του «σκληρού ροκ», ίσως να πείσουν αρκετούς από τους «στρατευμένους» ψηφοφόρους τους, όμως δεν φαίνεται να μπορούν να πείσουν τους μετριοπαθείς, τους ανένταχτους ψηφοφόρους όπως φαίνεται και από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις. Τους πολίτες που δεν τους αρέσει ο θόρυβος και οι κοινωνικές αρρυθμίες.

Η στρατηγική της ψήφου διαμαρτυρίας, οργής και θυμού με παράλληλη αποστολή μηνύματος, σε μια εποχή με παγκόσμιες τρομακτικές δυσκολίες , είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί αποτελεσματική.

Με πολύ απλά λόγια, για όσους γνωρίζουν από πολιτική επικοινωνία, η επιλογή των πολιτών θα εξαρτηθεί από τις ρεαλιστικές λύσεις που θα προτείνουν τα πολιτικά κόμματα στα οξυμένα προβλήματα. Τα "αντί" μέτωπα που διχάζουν τους πολίτες, τους κούρασαν και δεν αρκούν να δώσουν την προεκλογική νίκη.

Η κρίση και η ενεργειακή ακρίβεια, παίζουν σπουδαιότερο ρόλο στα μεσαία και λαϊκά στρώματα από τις παρακολουθήσεις, τη διαφθορά, τον κίνδυνο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Ας το λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι έχοντες την ευθύνη χάραξης της προεκλογικής στρατηγικής των πολιτικών κομμάτων.

Ήρθε η ώρα για νέα πρόσωπα στη Βουλή και στην Αυτοδιοίκηση. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Καλή φώτιση να έχουμε στην επιλογή των προσώπων που θα κοσμήσουν τα ψηφοδέλτια πολιτικών κομμάτων και αυτοδιοικητικών παρατάξεων, στις εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στον χρόνο που διανύουμε.

Το κυριότερο κριτήριο στην επιλογή των προσώπων από τους πολίτες είναι η αναγνωρισιμότητα ενώ μικρότερη σημασία έχουν η ικανότητα του υποψηφίου και η προσωπικότητα του.

Μια από τις παθογένειες του εκλογικού σώματος είναι να ψηφίζονται «νούμερα», υποψήφιοι που έχουν την ικανότητα να φέρνουν «νούμερα» τηλεθέασης σε τηλεοπτικά προγράμματα. Οι έχοντες την ευθύνη κλεισίματος προσώπων σε ένα πάνελ τους προτιμούν, γιατί ξέρουν ότι με τις φωνασκίες και τις ύβρεις τους, θα καθηλώσουν το τηλεοπτικό κοινό στους καναπέδες. Και θα δώσουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης!

Ανάμεσα σε όλα τα κριτήρια επιλογής, «σταυρώματος» ενός υποψήφιου,  τα πλέον δυνατά «όπλα» ψηφοθηρίας είναι, ένα γνωστό οικογενειακό όνομα ή ακόμη και κάποιο έργο που μπορεί να έχει αφήσει κάποιος από το γενεαλογικό του δέντρο, με τα πλούσια πολιτικά φυλλώματα, που για κάποιους «αδιευκρίνιστους» λόγους ο ψηφοφόρος πρέπει να πιστέψει πως ο επίγονος του, είναι ικανός συνεχιστής.

Φυσικά υπάρχουν περιπτώσεις που κληρονόμοι μεγάλων ονομάτων μεγαλούργησαν προς δόξα των προγόνων τους, αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Δυστυχώς, η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα συμπτώματα της γενικότερης νόσου του πολιτικού μας συστήματος αν και αρκετές φορές έχουν συνδεθεί με φαινόμενα διαφθοράς στην πολιτική. Σε όλες τις περιπτώσεις ένα «βαρύ» οικογενειακό όνομα ανοίγει τον πολιτικό δρόμο πιο εύκολα στον κληρονόμο, αλλά για κάποιους στη συνέχεια αποδεικνύεται "βαρίδι"!

Μια ακόμη περίπτωση τρόπου επιλογής των πολιτικών, από τους πολίτες, είναι η αναγκαστική συμμετοχή υποψηφίων πολιτικών, του κομματικού σωλήνα, υποψήφιοι με κομματικές ρίζες μακρόβιες, στα ψηφοδέλτια.

Όμως τα πράγματα,τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι έχουν αλλάξει.

Οι ψηφοφόροι σε μεγάλη πλειοψηφία, έχουν την ωριμότητα να κρίνουν τον ταγό τους όχι από τις γνωριμίες, τα τηλεοπτικά παράθυρα, τα κλειστά κομματικά κλαμπ και τα φυτώρια «γόνων» και «επιγόνων». Αδιαφορεί ο σημερινός ψηφοφόρος στις εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές για τη "χρυσόσκονη" του υποψήφιου. Ζητά απεγνωσμένα να εμπιστευτεί τον υποψήφιο που θα έχει το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες να τον βγάλει από το τέλμα που βιώνει καθημερινά.

Χόρτασε από λόγια και υποσχέσεις. Ισχύει για την επιλογή κάθε υποψήφιου η γνωστή ρήση. πέραν από άλλους παράγοντες, "άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια". Η αποτελεσματικότητα και η συνέπεια λόγων και έργων.

Ο υποψήφιος πολιτικός που θέλει να κερδίσει την προτίμηση των πολιτών, θα πρέπει να προβάλει εκτός από το προσωπικό και πολιτικό του προφίλ και το «ενεργειακό» προφίλ του.

Για ποιους λόγους να προτιμηθεί από τους ψηφοφόρους. Τι ακριβώς θα πρέπει να περιμένουν οι πολίτες αν εκλεγεί. Το ενεργειακό προφίλ είναι ένας νέος όρος, ένα νέο κριτήριο επιλογής ενός πολιτικού προσώπου, μετά από προσωπική μου πολυετή εμπειρία και παρατήρηση, του τρόπου επιλογής των πολιτών! Σε επόμενο άρθρο μου θα δώσω παραδείγματα τρόπου χρήσης του ενεργειακού προφίλ ενός υποψηφίου για την Ευρωβουλή, Βουλή και Αυτοδιοίκηση.

Όσο για τους «γυρολόγους» των πολιτικών κομμάτων, θα πρέπει σε αυτές τις εκλογές να πάρουν μια και καλή, την τελική απάντηση, από τους πολίτες. Τέρμα στις «κωλοτούμπες» για λόγους πολιτικής επιβίωσης. Οι πόρτες κλείνουν γι αυτούς.

Ήρθε η ώρα για νέα πρόσωπα στη Βουλή και στην Αυτοδιοίκηση.

Στο χέρι μας είναι !

 

Όλοι Μαζί και την νέα χρονιά, για την Ελλάδα μας! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγου

Καλή  χρονιά ,αλλά με όλα τα θέματα, εσωτερικά και εξωτερικά ανοιχτά. Από ημερομηνία εκλογών, εξέλιξη πανδημίας, ακρίβεια, και εθνικά θέματα. Ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα, ποιος θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Κυριάκου, έχοντας απέναντι του τον «άρπαγα» γείτονα να ορέγεται ένα θερμό επεισόδιο, αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα; Ποιος θα πατήσει πρώτος τη σκανδάλη, και θα πέσει στην παγίδα της έκθεσης στον διεθνή παράγοντα, αλλά και σε μια σύρραξη, με άγνωστα αποτελέσματα;

 

Ο γείτονας με ανοιχτά πολεμικά θέματα και σε άλλες περιοχές, δεν τον ανησυχεί ιδιαίτερα για την έκβαση της μάχης. Αν κερδίσει, θα ανέβουν τα ποσοστά δημοφιλίας στο εσωτερικό του και θα μας σύρει στη Χάγη, για διαπραγματεύσεις στις οποίες θα φέρει όλα τα θέματα – διεκδικήσεις που κατά καιρούς επιδιώκει. Αν χάσει, που θα χάσει, θα βρει τρόπο να τα «μπαλώσει» και θα επιτεθεί σε έναν από τους πολλούς στόχους που εποφθαλμιά. Κάποιο νησί μας θα την πληρώσει τη νύφη, της ήττας.

 

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, για την κυβέρνηση, που άλλοτε προβάλλει τα δώδεκα μίλια και άλλοτε τα έξι. Ούτε λάστιχο να ήταν. Στόχος να αποφύγουμε την στρατιωτική εμπλοκή, να ενεργοποιήσουμε τον διεθνή παράγοντα, που φαίνεται να κωφεύει, για τους δικούς του λόγους και να προσπαθούμε να κερδίσουμε χρόνο, παίζοντας «κατενάτσιο» στις προκλήσεις του αδηφάγου γείτονα. Άλλωστε είμαστε και σε προεκλογική περίοδο.

 

Ένα σύστημα πολιτικής στρατηγικής, που δεν έχει πολλά περιθώρια χρόνου όπως το «κατενάτσιο» στο ποδόσφαιρο, που έχει όριο λήξης το ενενήντα. Αν ένα από τα πλοία υπερβεί τα εσκαμμένα των κόκκινων γραμμών, θα πατήσουμε το κουμπί ή θα βρούμε δικαιολογίες που δεν θα πείθουν κανέναν, απλά θα έχει αποφευχθεί μια στρατιωτική σύρραξη και θα συνεχίζουμε τις διπλωματικές πιέσεις.

 

Χρειάζεται σύνεση, ψυχραιμία και συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων. Δεν χωράνε διχογνωμίες, διχασμοί και διαιρέσεις σε πατριώτες και μη. Αν αναγκαστούμε να πατήσουμε το κουμπί, παρά τις προθέσεις μας, θα πρέπει να το πατήσουμε όλοι μαζί, πολιτικά κόμματα και λαός. Διαφορετικά, θα μιλάμε και θα διαβάζουμε για ένα νέο «ιστορικά ατυχή πόλεμο», μετρώντας αμέτρητες καταστροφές, πιθανή απώλεια εδαφών και  χιλιάδων Ελλήνων πολιτών.

 

Πολλές φορές, σε δύσκολες αποφάσεις, οι κυβερνήσεις αφουγκράζονται δημοσκοπήσεις ή ακόμη και αναρτήσεις της κοινής γνώμης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως, κυβερνήτης δεν είναι ούτε το twitter ούτε το Facebook. Κυβερνήτης είναι ένας εκλεγμένος ηγέτης, που θα πάρει τις αποφάσεις μελετώντας τις στρατιωτικές δυνατότητες της χώρας απέναντι στον φωνακλά Ερντογάν. Με νηφαλιότητα, ψυχραιμία και σύνεση, «διαβάζοντας» πολύ καλά τις στρατιωτικές  δεξιότητες του αντιπάλου και καταστρώνοντας στρατηγική νίκης, αν υπάρξει ανάγκη.

 

Φυσικά, ο πατριωτισμός της κοινής γνώμης είναι το «καύσιμο», η ύλη που απαιτείται για την αποτελεσματικότητα κάθε πολεμικού εγχειρήματος. Αρκεί, και στην κοινωνία να επικρατούν οι λογικές φωνές και όχι οι φωνές των πολεμοκάπηλων. Οι ένδοξες σελίδες του πολεμικού πρόσφατου παρελθόντος μας, γράφτηκαν πάντα με το μελάνι της ενότητας.

Αντίθετα οι μαύρες σελίδες είχαν τη σφραγίδα της διχόνοιας και της «άτσαλης» πολεμικής προπαρασκευής.

Σύγκρουση ή συμβιβασμός; Ούτε ψύλλος στο κόρφο του, σε όποιον πέφτει αυτό το δίλημμα. Οι υπερφωταγωγημένες ειδήσεις των Μέσων ενημέρωσης, με τον φακό του  άκρατου πατριωτισμού, σβήνουν πολύ γρήγορα όταν έρχονται απέναντι στην ανάγνωση της πραγματικότητας. Στην τύχη μας είναι να έχουμε γείτονα έναν σουλτάνο, έναν αυτοκράτορα που θέλει να γίνει κατακτητής ως άλλος Μεγάλος Τζεκίνγκ Χαν, ρυθμιστής στην παγκόσμια σκακιέρα, χωρίς όμως ίχνος ηθικής. Όσο μας αφορά πλανάται πλάνην οικτράν.

Αρκεί να είμαστε όλοι Μαζί στην νέα χρονιά, ανεξάρτητα από την διαφαινόμενη προεκλογική ένταση! Μιλάμε για την  ακεραιότητα της Ελλάδας μας!