Διαδικτυακά ξεκατινιάσματα και όχι μόνο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Από τα tweets του δίπολου εμβολιαστών – αντιεμβολιαστών που αναρτούν ότι υβριστικό και προσβλητικό υπάρχει καθημερινά, μέχρι και εξυπνακίστικες συζητήσεις σε τηλεοπτικά πάνελ και συνεντεύξεις με ανιαρές προσωπικές επιθέσεις, ένα είναι το ζητούμενο. Άμεσα πολιτικός πολιτισμός, κυρίως ιντερνετικός, για να μας γλυτώσει από ξεκατινιάσματα και χυδαιότητες που ακούγονται και γράφονται "επιτοίχια" παντού.

Σε διαδικτυακούς τοίχους διαβάζουμε ακατονόμαστες βρισιές, εξευτελισμούς και δολοφονίες χαρακτήρων, με την πιο εύκολη δικαιολογία ότι πολεμούν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, για την αγωνιστική τους δράση,  και γιατί έφτασε ο κόμπος στο χτένι, με όσα γίνονται από κόμμα που κυβερνά και που έχει μετασχηματιστεί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, σε Ανώνυμη Εταιρία!

Σπάνια αναγνωρίζουν ότι έχουν παρεκτραπεί, σπανιότερα ζητούν συγνώμη και κάποιες φορές «απολαμβάνουν» τον χαμό που δημιούργησαν, μετρώντας τα like κάτω από την ανάρτηση τους. Δεν γνωρίζουν το «κοκκίνισμα», ούτε από σεβασμό, ούτε από ντροπή.

Όταν προκύπτουν διαφωνίες με τις αναρτήσεις, τότε το επίπεδο του πολιτικού ευτελισμού, βρίσκει τον πάτο του ιντερνετικού διαλόγου. Κυριολεκτικά χαμαιτυπείο! Πλεονασμός θράσους, αναξιοπρέπειας, ανευθυνότητας και αφασίας, ακόμη κι από πρωτοκλασάτα στελέχη των πολιτικών κομμάτων.

Αρκετές φορές περνάνε τις "κόκκινες" γραμμές ακόμη και μέσα από την προστασία που παρέχει ο υπολογιστής, βγάζοντας τις μύχιες πλευρές του εαυτού τους, ξεχνώντας ακόμη και την υποτιθέμενη αστική ευγένεια τους.

Δηλητηριάζουν με τις αναρτήσεις και την απαξιωτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργούν, τις σκέψεις  φίλων και οπαδών τους, που αισθάνονται μια καθολική υποβάθμιση της ποιότητας του πολιτικού πολιτισμού.

Η συμπεριφορά μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει να κάνει και με την Παιδεία του, αλλά και με τον τρόπο που τα βγάζει πέρα στις πιο «επώδυνες», δύσκολες συζητήσεις, ζωντανές ή διαδικτυακές.

Όσο πλησιάζει η ημέρα των εκλογών, είτε πρόωρων είτε μετά την συμπλήρωση της τετραετίας, τα φαινόμενα του ξεκατινιάσματος θα πολλαπλασιάζονται ιδιαίτερα από τους έχοντες την ευθύνη της στρατηγικής επικοινωνίας των κομμάτων εξουσίας. Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, τα ψεύδη, οι δολοφονίες χαρακτήρων, θα είναι σε πρώτη ζήτηση από τα αδηφάγα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Θα δικάζουν και θα καταδικάζουν, με το πληκτρολόγιο, τους πάντες, χωρίς αποδείξεις και με επιχειρήματα χαρτορίχτρας, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του φίλιου πολιτικού κόμματος και των μέσων που ανήκουν στον κομματικό αστερισμό τους.

Αντί επιλόγου, παραφρασμένος ένας στίχος του Κώστα Καβάφη που συχνά πυκνά χρησιμοποιούμε «Και αν δεν μπορείς να κάνεις τη (διαδικτυακή) ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς... Μην την εξευτελίζεις…».

Δεν φταίμε σε τίποτα οι υπόλοιποι.

Ιντερνετικός πολιτικός πολιτισμός.

Το κυριότερο διακύβευμα των επόμενων εκλογών!

 

Πώς να κερδίσετε σε μια «κούρσα» διαδοχής, τη θέση του αρχηγού. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Η ιστορία έχει δείξει ότι οι αλλαγές αρχηγών κομμάτων γίνονται μετά από μία βαριά ήττα που έχει δυσκολίες στη διαχείριση ή μετά από δυσκολίες των αρχηγών να κρατήσουν την ενότητα του κόμματος, λόγω της διαφαινόμενης ήττας στις εκλογές ή σε παραιτήσεις για λόγους υγείας. Τα δαχτυλίδια της διαδοχής δίνονται με πολλούς τρόπους, άμεσους ή έμμεσους.

Η αντικατάσταση του αρχηγού θεωρείται επιβεβλημένη και αναγκαία για τη νέα αρχή και εσωτερική ανασυγκρότηση του κόμματος και έτσι αρχίζει το παιχνίδι της διαδοχής. Η πολιτική «πιάτσα», ανέκαθεν θεωρούσε ότι είναι πολύ δύσκολο να γίνει κάποιος αρχηγός κόμματος, αν δεν είναι από οικογενειακό τζάκι, δηλαδή κληρονομικό δικαίωμα, για να δοθεί το το δαχτυλίδι της διαδοχής.

Για να υπάρξει ενδιαφέρον στο παιχνίδι, μπαίνουν στην "κούρσα" της διαδοχής, ορισμένα ονόματα πρωτοκλασάτων στελεχών των κομμάτων, να «παίξουν» ως διάδοχοι, δελφίνοι, εν δυνάμει αρχηγοί.

Όμως τα τελευταία χρόνια, κάτι άλλαξε. Στις εσωκομματικές εκλογές του σημερινού κυβερνώντος κόμματος, όλοι ζήσαμε ανατροπές και στην τελική έκβαση της μάχης, να παίρνει το δαχτυλίδι, το αουτσάιντερ. Σε στοίχημα, όποιος πόνταρε τότε, στο όνομα του νικητή, θα έπιανε τον πρώτο λαχνό του τζόκερ μετά από πέντε τζακ ποτ!

Στις μέρες μας η απροσδόκητη απώλεια της μοναδικής υποψήφιας για την προεδρία του τρίτου κοινοβουλευτικού κόμματος, έφερε στο προσκήνιο όχι έναν, ούτε δύο, αλλά έξι υποψήφιους αρχηγούς, ο καθένας με την ιστορία και τις χάρες του.

Αν θέλαμε να παραμείνουμε στην ιστορία της διαδοχής αρχηγών κομμάτων, δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τα αποτελέσματα της κάλπης. Οι εκλογές θα ήταν μια τυπική διαδικασία. Η οικογενειοκρατία κερδίζει. Το brand name του υποψήφιου μετράει πάντα πού περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Όσο όμως το πολιτικό σύστημα αλλάζει, οι ψηφοφόροι ξυπνάνε, υπάρχουν απαιτήσεις, δεν αρκεί πλέον το όνομα να δώσει το στέμμα της διαδοχής.

Ειδικά για τον υποψήφιο αρχηγό, με το βαρύ πολιτικό όνομα, θα πρέπει να απαντήσει τουλάχιστον σε δύο πολύ απλές ερωτήσεις των ψηφοφόρων. Με ποιόν θα συμμαχήσει την επόμενη μέρα των εκλογών, αν χρειαστεί, και το κυριότερο αν υπάρξει κίνδυνος να τους οδηγήσει εκ νέου σε μνημόνιο! Αυτά είναι τα δύο ναρκοπέδια που πρέπει να ξεπεράσει. Για τους άλλους υποψήφιους, ισχύει πάντα το πρώτο ερώτημα και υπό ερωτήματα με βάση το παρελθόν και τις ικανότητες, δεξιότητες και παρελθόν ενός εκάστου.

Στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του αρχηγού κόμματος και σε περίπτωση μεγάλου αριθμού υποψηφίων, ισχύει ότι και στους αγώνες δρόμου μεγάλων αποστάσεων και επιβάλλεται να γνωρίζει ο υποψήφιος, το σύστημα των «λαγών», αν τους χρειάζεται και πως θα δουλέψει μαζί τους.

Ακόμη θα πρέπει να γνωρίζει, το μέγεθος του κοινού που ψηφίζει, τους κομματικούς μηχανισμούς, να έχει «κολλήσει» κομματικά και επαγγελματικά ένσημα, να έχει καλές σχέσεις με τα ΜΜΕ, να δουλεύει με επαγγελματίες στην προεκλογική εκστρατεία, που έχουν επιλεγεί με αξιοκρατικούς όρους και όχι συναισθηματικούς. Με εκλεκτούς και όχι κολλητούς!

Και το κυριότερο. Να είναι έτοιμος για τα πάντα. Να μην ξαφνιάζεται από τίποτα. Το παιχνίδι της διαδοχής είναι πάντα βρώμικο. Τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη πολλαπλασιάζονται όσο πάμε προς την κάλπη, οι απόπειρες εξαγοράς και δωροδοκίες συνεργατών εντείνονται και οι προσπάθειες πολιτικής εξόντωσης, πληθαίνουν. Όταν μπαίνεις σε ναρκοπέδιο, κινείσαι με ελιγμούς.

 

Ο ρόλος του «λαγού» στην πολιτική! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε κρίσιμες αθλητικές, αλλά και πολιτικές «κούρσες» παρατηρείται το «φαινόμενο του λαγού».

Πολιτικές  και αθλητικές προσωπικότητες, που αναλαμβάνουν, καίριους ρόλους για την επίτευξη «ξένων» επιδιώξεων.

Στην πολιτική, οι «πολιτικοί λαγοί», βγαίνουν πάντα μπροστά, με πρόγραμμα και κατόπιν συμφωνίας, έχουν βαθιά συνειδητοποιήσει το ρόλο τους, γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, αλλά λίγο πριν το φίνις, την «κάνουν» με ψιλά πηδηματάκια η και μεγάλα  άλματα, όπως  ένας λαγός, που προσπαθεί να ξεφύγει από το όπλο του κυνηγού η τα φώτα που τον τυφλώνουν!

Ο "πολιτικός λαγός", δεν χρησιμοποιείται μόνο σε κρίσιμες περιόδους «κούρσας» εκλογής αρχηγού κόμματος, όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και ανήθικες πρακτικές, για τη εξουδετέρωση εσωκομματικών αντιπάλων αλλά και σε δολοφονίες χαρακτήρων όταν χρειαστεί. Κάνει προεκλογική καμπάνια, σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα. Δεκανίκι στον δεύτερο γύρο. Είναι πολύ αναγκαία η ύπαρξη του "πολιτικού λαγού", για την επιβίωση και μακροημέρευση  και ενός κόμματος εξουσίας αλλά και της αντιπολίτευσης.

Ένας "πολιτικός λαγός", σχεδόν πάντα «φυτρώνει εκεί που τον σπέρνουν», ιδιαίτερα από ένα κυβερνών κόμμα, για να διαφωνήσει έντονα και με θόρυβο, για κάποια κυβερνητική απόφαση ή νομοσχέδιο, που πρόκειται να κατατεθεί, και με τη σκληρή κριτική του να δείχνει ότι αναγκάζει το κυβερνών κόμμα, να διορθώσει τις ατέλειες του, μετρώντας παράλληλα και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Κι όλα αυτά, χάριν του "πολιτικού λαγού", που έβγαλε το πρόβλημα και στη συνέχεια αποσύρθηκε στο λαγούμι του, στη φωλιά του. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Κι αν κάποια στιγμή θεωρηθούν, οι "πολιτικοί λαγοί", ως γραφικοί φωνακλάδες, αντιρρησίες κυβερνητικών επιλογών και νομοσχεδίων, δείχνουν κατανόηση περιμένοντας την επιβράβευση από τον αρχηγό της παράταξης για το ρόλο τους ως πετυχημένοι "πολιτικοί λαγοί". Άλλωστε περιμένουν και τα «πετραχήλια», την νόμιμη αμοιβή, κάποιο αξίωμα.

Σε  πολιτικές «κούρσες», με πλήθος υποψηφίων, για την ανάδειξη αρχηγού κόμματος, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να χρησιμοποιηθούν περισσότεροι του ενός "πολιτικοί  λαγοί",  φυσικά μετά από τις συμφωνίες που έχουν γίνει για την επόμενη μέρα. Ο «πολιτικός λαγός» θα δουλέψει  με τον συμφωνηθέντα τρόπο, περιορίζοντας τον αριθμό των ψήφων  στα αντίπαλα στρατόπεδα, βοηθώντας παράλληλα και ψυχολογικά, τον εντολέα του. Φυσικά τίποτα δεν αποκλείει, ο «πολιτικός λαγός» να ξεστρατίσει και να αποφασίσει να τερματίσει και να κερδίσει και την «κούρσα»!

Το δύσκολο για να χρησιμοποιηθεί ένα πολιτικός ως "λαγός", είναι ότι πρέπει να τον εμπιστεύονται. Να είναι αξιόπιστος, δοκιμασμένος κάποια άλλη στιγμή, στον ίδιο ρόλο και να "μιλάει" προσεκτικά, ώστε να μην «καρφωθεί» σε κάποια συζήτηση με δημοσιογράφους.

Ζούμε σε έναν πρωτόγνωρο πολιτικό αστερισμό. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας χαρακτηρίζονται ως ψυχροί επαγγελματίες της πολιτικής, με μοναδικό κίνητρο τις πλούσιες παροχές της θέσης. Οι πολίτες και το κοινωνικό συμφέρον έρχονται σε δεύτερη θέση. ενώ σημασία και πρωτεύοντα ρόλο παίζει το συμφέρον της ηγεσίας που μεταφράζεται και ως ατομικό συμφέρον.

Αποτέλεσμα, οι "λαγοί" να είναι περισσότεροι από τους κυνηγούς και τα "πετραχήλια" να περιμένουν να απονεμηθούν  στους πιο αποτελεσματικούς "λαγούς"!

 

Η πολιτική πραγματικότητα σε χρόνο τηλεοπτικής είδησης! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Ο σκηνοθέτης λαός, θα δώσει την απάντηση στην ανάγκη ύπαρξης πολλών υποψήφιων αρχηγών, σε ένα κόμμα με ψηφοφόρους των οποίων ο αριθμός που θα προσέλθει στην κάλπη, είναι άγνωστος. All chiefs no indian, λένε στην Αμερική, όταν υπάρχουν πολλά αφεντικά και λίγοι έως καθόλου εργάτες.

Και ενώ στις υποψηφιότητες ισχύει η ρήση «Αυξάνεσθε και Πληθύνεσθε», για τον αριθμό των πολιτών που θα κληθούν να τους ψηφίσουν, υπάρχει «Σιγή ιχθύος». Πανσπερμία υποψηφίων λόγω της υψηλής θέσης του Προέδρου ή αποφυγής εκλογής αρχηγού, από τον πρώτο γύρο ή μήπως και δημιουργία αναχώματος, ισχυρής πιθανότητας εκλογής "ανεπιθύμητου", από τους περισσότερους «βαρόνους», συγκεκριμένου υποψήφιου. Όπερ έδει δείξε.

Η καραμέλα της εξεταστικής και πάλι, αυτή τη φορά για μέγα σκάνδαλο, που δείχνει  χειραγώγηση της κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ και  «πειραγμένες» τις δημοσκοπήσεις.

Όλοι την ψήφισαν ακόμη και η Κυβέρνηση, με μια προσθήκη. Να ξεκινήσει από την εποχή που κυβέρνησε η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία δεν ενδιαφέρεται τόσο για το αποτέλεσμα του πορίσματος της εξεταστικής, όσο γιατί θεωρεί ότι έδωσε το «έναυσμα» προοδευτικής κυβέρνησης αύριο. Τα άλλα κόμματα συμφώνησαν απλά για να θυμίσουν στους ψηφοφόρους τους ότι υπάρχουν και ότι κάτι κάνουν για να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Το τελικό αποτέλεσμα της εξεταστικής θα είναι αυτό που είναι πάντα. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Κάθε κόμμα και το πόρισμα του. Βαρετά και ανούσια πράγματα, για να γεμίζουν οι σελίδες των εντύπων και ο τηλεοπτικός χρόνος.

5.000 ο απόλυτος αριθμός, που άλλους «εκλέγει» και άλλους «προβληματίζει». Στηρίζω- ψηφίζω τον Χ υποψήφιο, και με την προϋπόθεση, να υπογράψουν πέντε χιλιάδες μέλη ή φίλοι του κόμματος, για να γίνει αποδεκτή η υποψηφιότητα του διεκδικητή του αξιώματος του Προέδρου στις εσωκομματικές εκλογές. Οι επίδοξοι μνηστήρες, τρέχουν ολημερίς σε κάθε γωνιά της χώρας, αλωνίζουν παραδοσιακά και ιντερνετικά καφενεία, υπόσχονται «λαγούς με πετραχήλια» ,για να πάρουν την πολυπόθητη υπογραφή.

Από την άλλη, συναγερμός έχει σημάνει στους ειδικούς της υγείας, καθώς τα ημερήσια ραντεβού για εμβολιασμούς, έχουν πέσει κάτω από τα πέντε χιλιάδες. Ο χειμώνας προ των πυλών, η γρίπη καραδοκεί με σύμμαχο τον κορονοϊό και το τείχος της ανοσίας, μας κουνάει μαντήλι.

Όσον αφορά για την αύξηση των εμβολιασμών, οι ειδικοί ποντάρουν σε εξορμήσεις με κινητές μονάδες έξω από εκκλησίες, απομακρυσμένα χωριά, λαϊκές αγορές και όπου υπάρχει ανεμβολίαστος. Τα αποτελέσματα θα φανούν στην «νεκροψία»!

Δημοσκοπικά, τα εκλογικά ποσοστά, παραμένουν «παγιωμένα». Ο ένας υπερέχει σταθερά, ο άλλος έχει σταθεροποιήσει τα ποσοστά του σε χαμηλότερο όμως σημείο σε σχέση με το εκλογικό του ποσοστό που πήρε στις τελευταίες εκλογές. Τα εθνικά θέματα και οι συμφωνίες με τις Μεγάλες Δυνάμεις, συγκρατούν τα ποσοστά του πρώτου κόμματος ,από την συνεχώς εντεινόμενη δυσαρέσκεια του κόσμου, από την ακρίβεια και τις πληγές που άφησαν πίσω τους οι φωτιές και οι πλημμύρες.

Το αφήγημα μιας νέας οραματικής προοπτικής διακυβέρνησης της χώρας, ένα νέο αφήγημα, ένα πολιτικό μήνυμα, κώδικας αναγνώρισης, ακόμη η αίσθηση της συνέπειας μεταξύ λόγων και έργων και η αξιοπιστία εφαρμογής, κατά γράμμα, αν εκλεγεί, είναι τα κλειδιά που πρέπει να αναζητήσει η αξιωματική αντιπολίτευση , για να ξεκλειδώσει νέους και παλιούς ψηφοφόρους της, αν θέλει να επανέλθει στην εξουσία.

 

Πολλά τα κρατούμενα! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Είμαστε επιρρεπείς σε πολλά. Στη συνωμοσιολογία, στο ψυχόδραμα, στην επιλεκτική κρίση και μνήμη και στις πολιτικές προφητείες. Κάθε λίγο και λιγάκι, διαβάζουμε για εσωτερικές κρίσεις των κομμάτων εξουσίας, για κέντρα και παράκεντρα  του εξωτερικού που αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, για ψυχρό χειμώνα λόγω ανόδου των τιμών των καυσίμων, αλλά και για θερμό πολιτικό χειμώνα λόγω πρόωρων εκλογών. Δημοσιογραφικά φληναφήματα για να γεμίζουν σελίδες εντύπων και τηλεοπτικές ώρες. Σε όλα αυτά, πολλά τα κρατούμενα.

Ένα το κρατούμενο. Υπάρχει περίπτωση να γίνουν καταχείμωνο πρόωρες εκλογές; Δύο χρόνια και λίγους μήνες μετά τις εκλογές, ποια κυβέρνηση με τέτοια αυτοδυναμία, θα έκανε μια τέτοια «κουτουράδα», όταν η οικονομία δεν είναι στα καλύτερα της, οι ξένες επενδύσεις βρίσκονται ακόμη στα χαρτιά και η πανδημία συνεχίζει να γεμίζει τα νοσοκομεία  και να στέλνει στον άλλο κόσμο, ένα μικρό χωριό κάθε μήνα; Το λέει και το  ξαναλέει ο Πρωθυπουργός, ότι εκλογές θα έχουμε στο τέλος της τετραετίας ή κάπου εκεί, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι πολίτες δεν θέλουν τις πρόωρες εκλογές, παρόλα αυτά κόντρα στον ρεαλισμό, κάποιοι ανακυκλώνουν τα σενάρια πρόωρων εκλογών. Ίσως γιατί αποβλέπουν σε εκλογική έκπληξη. Σε θαύμα!

Δεύτερο κρατούμενο. Η εκλογική έκπληξη, το θαύμα, που κάποιοι περιμένουν. Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής μπορεί να φέρει τα πάνω – κάτω. Εκλογές είναι αυτές και πιθανόν να κάνουν κυβέρνηση τα λεγόμενα προοδευτικά κόμματα. Απίθανο μεν αλλά υπαρκτό σαν σενάριο εκλογικής φαντασίας. Με τέτοια μικρή πιθανότητα, πιστεύει κανείς ότι θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε πρόωρες εκλογές λόγω του ότι στην πρόθεση ψήφου κερδίζει με διψήφια διαφορά; Δεν θα περιμένει να στρώσει η οικονομία, να φύγει η πανδημία και να κεφαλαιοποιήσει τα οφέλη της διακυβέρνησης της, πριν προκύψει η προσφυγή στις κάλπες;

Τρίτο κρατούμενο. Αν προχωρήσει σε αιφνιδιαστικές εκλογές για να εκμεταλλευτεί τις εσωκομματικές αδυναμίες του βασικού του αντιπάλου, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι η πανδημία, που δεν κρατάει πολιτικό ημερολόγιο, δε θα επιστρέψει δριμύτερη, μια και η χώρα μας έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεμβολίαστων πολιτών σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Εκλογές με περιοριστικά μέτρα δεν γίνονται.

Τέταρτο κρατούμενο. Ακόμη και οι λεγόμενες εκλογές με το ενισχυμένο εκλογικό σύστημα, οι επόμενες μετά τις εκλογές με την απλή αναλογική, δίνουν μικρότερο αριθμό βουλευτών με τα ίδια ποσοστά της εκλογικής νίκης του 2019,στο πρώτο κόμμα. Αποτέλεσμα, η όποια αυτοδυναμία να κρίνεται σε έναν μικρό αριθμό βουλευτών, σε μια κλωστή. Το παρελθόν διδάσκει, «κάτσε εκεί που κάθεσαι», όσο περισσότερο χρόνο μπορείς!

Πέμπτο κρατούμενο. Η χώρα μας τα επόμενα χρόνια, καλείται να προετοιμαστεί, κάνοντας τις απαραίτητες στρατηγικές επιλογές στην άμυνα, την εξωτερική πολιτική, την κατοχύρωση της θέσης της στην ευαίσθητη περιοχή της, αλλά και στην παγκόσμια σκακιέρα. Χρειάζεται σοβαρές κυβερνήσει που να ασκούν σωστή πολιτική με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες γενιές και όχι στις επόμενες εκλογές. Χωρίς αλαζονεία, χωρίς μεγαλοϊδεατισμούς και πειράματα του τύπου "θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν"!

Είναι πολλά τα κρατούμενα και οι εκλογές θα αργήσουν!

 

Ε, αυτά κι αν είναι από τα... άγραφα! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

·        Δήμαρχος με απίστευτο θάρρος, «σπάει» μια σχολική κατάληψη, τρέπει σε φυγή τους πιτσιρικάδες και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Δήμαρχος παράδειγμα, που έγινε viral στο διαδίκτυο και δικαιολογημένα. Από τα άγραφα!

·         Τώρα τους φταίει ο δημοσιογράφος Ευρωβουλευτής για τις δηλώσεις του περί ισοπαλίας των δύο αρχηγών στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Στην έρευνα γνωστής εταιρίας, οι πολίτες αγνόησαν τις παροχές και των δύο μονομάχων, είτε γιατί δεν τις κατάλαβαν, είτε γιατί δεν τις πιστεύουν. Η πλειοψηφία των πολιτών είναι στη γωνία, στα κάγκελα και οι μονομάχοι ενδιαφέρονται για τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι από τα "άγραφα!" Αυτοεκπληρούμενη  προφητεία, πείτε το!

·         Για να αντιστραφεί η πορεία μιας επιχείρησης , θα πρέπει να μειωθεί το κόστος λειτουργίας της, να αυξηθούν τα τιμολόγια, να μειωθεί το προσωπικό και να βρουν ελκυστικό το περιβάλλον της οι επενδυτές. Πάνω από όλα η τιμή της μετοχής της εταιρίας και στα «άγραφα» οι καταναλωτές να μαζέψουν ξύλα για να ζεσταθούν τον χειμώνα!

·         «Προσωρινές» χαρακτηρίζονται οι αυξήσεις στις τιμές πολλών αγαθών και οι ιθύνοντες ευελπιστούν σε περισσότερη σταθερότητα από τα Χριστούγεννα και τον ερχόμενο χρόνο. Τα λουκέτα, οι πτωχεύσεις και οι εξώσεις θα είναι από τα "άγραφα" σε αριθμό!

·         Από τα «άγραφα» και σίγουρα μη φορολογημένα, είναι τα τεράστια ποσά που κερδίζουν οι λεγόμενες influencers, περσόνες διαφημιστικής προβολής προϊόντων και υπηρεσιών. Δεν διστάζουν να προβάλλουν και τον τιμοκατάλογο των υπηρεσιών τους. Επαγγέλματα διαδικτύου για λίγους και λίγες που έχουν «φτιάξει» όνομα και πολλούς ακόλουθους.

·         Ξαναζωντανεύουν οι βεντέτες, Κρητικές και Μάνης. Ήδη έχει χαθεί πολύ αίμα, στα δύο σήριαλ που έχουν κερδίσει την τηλεθέαση, στο λεγόμενο prime time. Από τα άγραφα είναι οι ταλαιπωρία των τηλεθεατών με το συνεχές ζάπινγκ, λόγω της ίδιας ώρας μετάδοσης των επεισοδίων. Έρχονται και οι "μέλισσες"!

·         Πολεμικές κραυγές και εξάρσεις με ακραίο εθνικιστικό λόγο από δημοσιογράφους και πολιτικούς αναλυτές της γείτονος χώρας. Θα «μπουκάρουν» στη Θράκη και θα εισβάλουν μέρα μεσημέρι. Απόψεις και θέσεις για μεγάλα νούμερα τηλεθέασης των τούρκικων καναλιών.

·         Καλύτερα να μασάνε, παρά να μιλάνε κάποιοι από τους γνωστούς πολιτικούς. Στη συνέχεια ζητάνε «συγγνώμη», οι δικαιολογίες του τύπου, «παρερμηνεύτηκαν τα λεγόμενα» ή για "κυνήγι μαγισσών". Το mea culpa πάει σύννεφο. Όσο πάμε προς εκλογές, η ανάγκη να ξεχωρίσουν, οδηγεί σε λάθη.

·         Δεν έχει συμπληρωθεί ούτε ένας χρόνος που ανέλαβε ως Πρόεδρος των ΗΠΑ και η δημοφιλία του έχει υποχωρήσει σε σχέση με τον προηγούμενο Πρόεδρο. Απίστευτο και από τα «άγραφα» της πολιτικής. Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, να χάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών; Μα πόσα λάθη έχει κάνει ο άνθρωπος!

·         Θα κλείσω τα "άγραφα" με ένα ανέκδοτο. Ο βάτραχος παίρνει τον σκορπιό στην πλάτη να τον περάσει από τη μια πλευρά του ποταμιού στην άλλη αλλά στο μέσον του ποταμιού ο σκορπιός "τσιμπάει" τον βάτραχο, ρίχνοντας όλο του το δηλητήριο. Ο βάτραχος έκπληκτος τον ρωτάει "τι έκανες; θα πνιγούμε και οι δύο"! Και ο σκορπιός απαντά" είναι στη φύση μου, δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς"!

·         Το προηγούμενο ανέκδοτο δεν έχει σχέση με πολιτικούς και κόμματα, στην τρέχουσα επικαιρότητα.

 

Στη ΔΕΘ, όλοι εναντίον ενός! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ζούμε σε μια χώρα, όπου οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι μπορούν να «αγοράζουν» την ψήφο των πολιτών. Ψήφο που και οι πολίτες γνωρίζουν ότι μπορούν να «πουλήσουν», για να αποσπάσουν προσωπικά οφέλη. Κάθε χρόνο και κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης «χορταίνουμε» ελπίδα από τα προσφερόμενα "αντίδωρα" των κομμάτων εξουσίας,

εκτός από τις ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής, κατά τη διάρκεια  της πρώτης εβδομάδα, από όσους βαυκαλίζονται ότι θα πετύχουν με υστερικές κραυγές, να υιοθετηθούν από το κυβερνών κόμμα, αιτήματα εξωπραγματικά κατά μείζονα λόγο.

Το ότι θα  πρέπει από το βήμα της ΔΕΘ, να περάσουν τα μηνύματα της σύνεσης και της συνεργασίας, να τηρηθεί με θρησκευτική ευλάβεια η ενότητα του λαού, δεν τους περνάει από το μυαλό, αντίθετα υποκινούν τον διχασμό των πολιτών, διχασμός που  φέρνει πάντα δεινά στη ζωή μας, στον τόπο μας.

Με εξυπνακίστικα μηνύματα, από το κάτω ράφι της πολιτικής επικοινωνίας, από τους κατ’ εξοχήν μονομάχους, όπως το αν ενδιαφέρονται οι γαλοπούλες να έρθουν τα Χριστούγεννα ο ένας, η ταύτιση του ονόματος του αντιπάλου, με το χάος, το μήνυμα του άλλου, δεν δείχνουν το αέναο ζητούμενο από τον λαό, τον πολιτικό πολιτισμό.

Οι υποσχέσεις εκατέρωθεν, ότι όλα θα αλλάξουν, θα γίνουν ρόδινα και ότι θα τρώμε με χρυσά κουτάλια, δίνοντας οικονομικές παροχές-αντίδωρα, δεν πείθουν πλέον τους  σκεπτόμενους πολίτες. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το τάξιμο είναι εύκολο και δεσμεύει περισσότερο αυτόν που το πιστεύει και όχι αυτόν που το εκστομίζει, προσδοκώντας ψηφοθηρικά οφέλη. «Το τάξιμο δεν χαλάει σπίτια, το δόσιμο χαλάει» λέει ο λαός .

Δυστυχώς κάθε χρόνο, τα πολιτικά μας κόμματα ακολουθούν τις γνωστές στρατηγικές άκριτου ταξίματος.

Πακέτο μέτρων ανακούφισης και καλλιέργεια αισιοδοξίας για το αύριο των πολιτών, η στρατηγική από το κυβερνών κόμμα.

Αντιπολίτευση και στρατηγική-παρκούρ, για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, στηλιτεύοντας μικρά και μεγάλα τα λάθη της κυβέρνηση, σεισάχθεια για χρέη των πολιτών, κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων, προσλήψεις στο Δημόσιο, αυξήσεις μισθών και άλλα μέτρα που ακούν ευχάριστα, οι πολίτες. Φυσικά, υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, ανέξοδα μια και δεν θα τα υλοποιήσουν την επαύριον. Υποσχέσεις που θα μείνουν ανεκπλήρωτες μια και οι ίδιοι δεν θα κληθούν να τις υλοποιήσουν. «Όταν κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι» σύμφωνα με τη ρήση του Χαρίλαου Φλωράκη. Είναι εύκολο να υπόσχεσαι, αλλά ότι υπόσχεσαι το βρίσκεις μπροστά σου. Και το κυριότερο, μειώνει σε μεγάλο βαθμό το απόθεμα αξιοπιστίας του πολιτικού προσώπου που τάζει και δεν τηρεί τις υποσχέσεις του.

Αν δεν γίνουν πρόωρες εκλογές μέχρι του χρόνου, τότε θα ξαναέρθουν στη Θεσσαλονίκη, θα ακούσουμε νέες υποσχέσεις, ίσως πιο εντυπωσιακές. Αντίδωρα, πιο χορταστικά.

Τα κόμματα είναι εγκλωβισμένα στο παρελθόν, σε έναν κόσμο που αλλάζει, που έχει βάλει στην άκρη τους ιδεολογικούς διαχωρισμούς δεξιάς – αριστεράς και έχει σε μεγάλο βαθμό απαξιώσει το σύνολο του πολιτικού συστήματος, απέχοντας από κάθε εκλογική διαδικασία.

Παροχές, με αντίδωρα, με ψεύτικα μεγάλα λόγια, με οξεία ρητορική και χαρακτηρισμούς που φθάνουν στα όρια της δολοφονίας χαρακτήρων, οι πολίτες δεν τις πιστεύουν, δεν εμπιστεύονται τα πρόσωπα και δεν γυρίζουν πίσω στις κάλπες όταν στηθούν!

 

Ο Μεσαίος χώρος «μίκρυνε»! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η θεωρία του «μεσαίου χώρου» και του «ώριμου φρούτου» ακούγεται ευθέως από τα χείλη «παλαιών» και έμπειρων κομματικών στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με στόχο τη διακριτική αλλά ξεκάθαρη αλλαγή, τόσο στην στρατηγική του κόμματος, όσο και στο προφίλ του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ευθέως από τα χείλη του αρχηγού της, δεν ελέχθη κάτι παρεμφερές, η τελευταία όμως συνέντευξη του στο «ανοιχτό» μεγάλο κανάλι, έδειξε τους "ανοιχτούς" διαύλους του με τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας, τα οποία του στέρησαν την εξουσία στις τελευταίες εκλογές και δικαιολογημένα, παρά τις δικαιολογίες του. Μεσαία στρώματα που ένα μεγάλο ποσοστό βρίσκεται στον λεγόμενο "μεσαίο χώρο"!

Η ακολουθούμενη αντιπολιτευτική στρατηγική, της άρνησης σε όλα, της καταστροφολογίας και η επιμονή στην μη «έντιμη» αυτοκριτική, για την περίοδο της κυβέρνησης, απέδειξαν ότι παρά την μικρή πτώση των δημοσκοπικών ποσοστών του κυβερνώντος κόμματος, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κερδίζει ενώ δείχνει καθηλωμένη σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα και από αυτά των τελευταίων εκλογών. Σχεδόν το ένα τρίτο των άλλοτε ψηφοφόρων της, έχουν εγκατασταθεί στη λεγόμενη γκρίζα ζώνη, στην αδιευκρίνιστη ψήφο.

Ο τριπλός αντιπολιτευτικός άξονας πάνω στον οποίο κινείται, σε κοινωνικό, οικονομικό και αξιακό επίπεδο και με τον τρόπο που κινείται, φαίνεται ότι δεν αποδίδει είτε γιατί τα μηνύματα τους είναι παρωχημένα και δεν περνάνε πλέον, είτε γιατί έχουν διαφοροποιηθεί τα χαρακτηριστικά των πολιτών, που άλλοτε είχαν «ευήκοα ώτα» στα διχαστικά και ισοπεδωτικά μηνύματα.

Είναι γεγονός ότι οι εκλογικές βάσεις των κομμάτων εξουσίας είναι αρκετά ρευστές. Υπάρχουν νεότεροι είσοδοι ψηφοφόρων στα κόμματα, των οποίων τα αντανακλαστικά  και οι ιδεολογίες τους, δεν συνάδουν με τον «μεσαίο χώρο» και την αστική λογική του «ώριμου φρούτου»!

Αποτέλεσμα, οι θεωρίες του "μεσαίου χώρου" που μεγαλούργησαν πριν από κάποια χρόνια, να θεωρούνται ξεπερασμένες.

Εξάλλου, η κοινωνία αναζητά ανατροπή του υπάρχοντος μοντέλου αντιπροσώπευσης και ρήξης με το σύστημα και τη δομή διακυβέρνησης. Νιώθει απέχθεια και για πολλά από τα πολιτικά πρόσωπα.

Η μεγάλη αποχή από τις εκλογές έπληξε τα κόμματα εξουσίας και σε συνδυασμό με την  αποσυσπείρωση τους, δείχνει ξεκάθαρα ότι ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς αναζητεί άλλα πράγματα και νέους κομματικούς φορείς, με έμφαση στα των άκρα. Αποτέλεσμα ,να περιορίζεται το ποσοστό των ψηφοφόρων, που ανήκουν στον «μεσαίο χώρο».

Αυτό θα γίνει ηλίου φαεινότερο και στις επόμενες εκλογές, με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής.

Ένας μεγάλος αριθμός νέων κομμάτων θα προσπαθήσουν να καλύψουν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους από τις αστοχίες και παραλείψεις όλων των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας.

Ιδιαίτερα στο χώρο της αριστεράς όπου πάντα υπάρχει χώρος για να εκφραστεί το όραμα του σοσιαλισμού και της «καθαρής» αριστεράς, από διαφορετικούς ανθρώπους, νέους, άφθαρτους.

Στο προσκήνιο θα έρθει ένα νέο "ηθικό πλεονέκτημα".

Στην κεντροδεξιά, παρά τη σκληρή παράδοση ενότητας, οι απόπειρες δημιουργίας νέων πολιτικών ομάδων, προσερχόμενων από διάσπαση ή αποχώρηση, θα έχουν σαν αποτέλεσμα τη στέρηση της εξουσίας από το κόμμα βάση – κορμό. Η ύπαρξη προσωπικών στρατηγικών με ενίσχυση ισχυρών μηχανισμών, θα δημιουργήσουν την εικόνα ενός «καινούργιου», που όμως θα είναι η συνέχεια του «παλιού» με άλλα μέσα.

Εν κατακλείδι, για να αποφευχθεί ακόμη μεγαλύτερη ρευστοποίηση του κομματικού συστήματος, η συνταγή είναι τα πολιτικά κόμματα αντί να ψάχνουν για τον «μεσαίο χώρο»,  περιμένοντας το «ώριμο φρούτο», να αναζητήσουν το «ώριμο αίτημα» της κοινωνίας και να το ικανοποιήσουν, ακόμη και αν έχουν εκληφθεί ως μέρος του «κατεστημένου».

Άσπρη γάτα – μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια! Αυτό θέλουν οι πολίτες.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

 

Οι «Παραθυράτοι» των καναλιών! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Έχουν αποκληθεί και  «φυλές» των τηλεπαραθύρων.

Στην τηλεοπτική δημοκρατία που ζούμε, ενδημεί ένας τεράστιος αριθμός ειδών, που κατακλύζουν τις οθόνες των τηλεοράσεων και φιλοδοξούν να μας μεταδώσουν τις προσωπικές τους απόψεις, για όλα τα θέματα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν ακόμη και στις τελευταίες σκέψεις μας, πριν κοιμηθούμε ή να γίνουν viral στα κοινωνικά δίκτυα.

Κονταροχτυπιούνται, φωνασκούν, προπαγανδίζουν και «αναλύουν» θέματα της μη αρμοδιότητας τους,πολλές φορές, στις πρωινές, μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές εκπομπές. Κάποτε είχαμε παρέλαση και στα δελτία ειδήσεων, αλλά μειώθηκε η παρουσία τους, λόγω μείωσης της τηλεθέασης των δελτίων σε ποσοστά κοντά στο πενήντα τοις εκατό. Η ομοιόμορφη και μονομερής παρουσία των θεμάτων στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών, η ίδια ατζέντα, έστειλε τους τηλεθεατές, σε άλλους τρόπους ενημέρωσης.

Όμως, οι παραθυράτοι, οι γνωστές φυλές των παραθύρων της ελληνικής τηλεόρασης, οι άνθρωποι που πιάνουν "στασίδι" από το πρωί έως το βράδυ, στα πλαίσια παντός είδους ενημέρωσης, από την πανδημία, την οικονομία, τους μετανάστες, ακόμη και για τα εθνικά μας θέματα, ζουν και βασιλεύουν. Χωρίζονται όμως σε κατηγορίες.

1.       Οι μόνιμοι παραθυράτοι. Είναι μισθοδοτούμενοι από τα κανάλια ή από «άγνωστους» εργοδότες, οι οποίοι τελούν σε διατεταγμένη υπηρεσία, φερέφωνα κάποιου κόμματος ή άλλης οικονομικής εξουσίας. Υπάρχουν φυσικά και «μόνιμοι» που δρουν αυτοβούλως με την ελπίδα να κερδίσουν την εύνοια κάποιου κέντρου εξουσίας ή να κάνουν δημόσιες σχέσεις, περιμένοντας ανταλλάγματα όπως μια θέση στο ψηφοδέλτιο.

2.       Τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για «παραθυράτους» βαλτούς να διασπείρουν τις απόψεις γνωστών και αγνώστων κέντρων, παρουσιάζοντας τις ως δικές τους.

3.       Φιλόδοξοι πολιτικοί , δευτεροκλασάτοι που θέλουν να αυξήσουν την αναγνωρισιμότητα τους και τις μετοχές στο κόμμα τους. Πιστεύουν ακράδαντα ότι σημασία δεν έχει τι θα πούνε αλλά να τους δείξει το «γυαλί»!

4.       Στελέχη εκπομπών. Παρουσιαστές του καναλιού, οι οποίοι το παίζουν «το πρωί παρουσιαστής, το βράδυ σχολιαστής». Δίνουν βοήθεια στον φίλο παρουσιαστή όταν δεν έχει «δυνατό» καλεσμένο.

5.       Ελεύθεροι επαγγελματίες, «ειδικοί» ανάλογα με την επικαιρότητα. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, σεισμολόγοι, φοροτεχνικοί, ψυχολόγοι και πολλοί ακόμη επαγγελματίες. Άλλοι για να κάνουν όνομα και να το «εξαργυρώσουν» στην πολιτική, άλλοι για να «ψαρέψουν» πελάτες και άλλοι για να βγάλουν το "απωθημένο" τους.

Στην τελευταία κατηγορία συγκαταλέγονται και οι παντός είδους «γλάστρες» και «μαϊντανοί», που απλώς κάθονται, παίρνουν σοβαρό ύφος, είναι ολιγομίλητοι και απλά γεμίζουν και «ομορφαίνουν» το χώρο. Αρκετές φορές προσφέρουν και ψυχαγωγία!

Οι «γλάστρες» είναι η πλέον δημοφιλής κατηγορία, πουλάνε με την εμφάνιση τους και βγάζουν θεαματικότητες.

Στους «παραθυράτους» υπάρχει και «θυρωρός». Ο παρουσιαστής της εκπομπής, παίζει το ρόλο του ταξιθέτη, αλλά και «της πόρτας». Ο κουμανταδόρος της συζήτησης.

Όσο για τις φρέσκιες, αυθεντικές φωνές, αυτές αποκλείονται. Δεν πουλάνε και γι αυτό τρώνε «πόρτα».

 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν… Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Ακολούθησε, μη πειστικά σχέδια στη διαχείριση της πανδημίας, στις πρόσφατες φωτιές που κόστισαν πάνω από ένα εκατομμύριο καμένα στρέμματα, με αντιφατικό λόγο και μη συνεκτικό, της ηγεσίας και των προβεβλημένων στελεχών της και τώρα περιμένει τις νέες δημοσκοπήσεις για να δει πως θα κινηθεί. Ο κύκλος φθοράς αναμενόμενος για την κυβέρνηση, και  ίσως να έχουν βελτιωθεί τα ποσοστά  της μείζονος αντιπολίτευσης  ή να έχουν φθαρεί, και των δύο, ακόμη περισσότερο!  Τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία περιμένουν να κερδίσουν κάτι περισσότερο από δημοσκοπικά "ψίχουλα"  και σίγουρα  δυσαρέσκεια από τον δικομματισμό, που όμως δεν μετασχηματίζεται σε μετατόπιση ψήφου αυτόματα. Το ποσοστό της αδιευκρίνιστης ψήφου, δεν ξέρω-δεν απαντώ, αναμένεται να εκτιναχθεί σε ύψη. Αυτό είναι το πλέον σίγουρο.

Αυτά για τις δημοσκοπήσεις και για τα ευρήματα τα οποία θα μεταφραστούν ανάλογα είτε ως πληρωμένα είτε ως μερικώς αποκρυπτόμενα. Άλλωστε  οι εκλογές, ακόμα και οι πρόωρες, δεν κρίνονται ούτε από τις δημοσκοπήσεις ούτε στις κάλπες. Κρίνονται πολύ νωρίτερα, είτε από τα γεγονότα της τελευταίας στιγμής είτε από τα ιερατεία της Ευρώπης. 

Προς το παρόν, μετά τις φονικές πυρκαγιές που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των πολιτών, υπάρχει μια άπνοια πολιτικών γεγονότων και το βιολί των ΜΜΕ παίζει το πολιτικό κονσέρτο του ανασχηματισμού, λίγο πριν την Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης και απλά ανακατεύουν την τράπουλα της ονοματολογίας. Για κυβέρνηση και αντιπολίτευση τα αγκάθια πολλά. Ο κόσμος ζητά την κανονικότητα και την επιστροφή στην καθημερινότητά του, ενώ η προσφυγή σε σενάριο αιφνίδιας κάλπης , δυνητικά απίθανης για τους οπαδούς της κοινής λογικής, να υπάρχει στα χαρτιά της κυβέρνησης.

 Η μείζων αντιπολίτευσης, λοξοκοιτάει, άλλοτε αριστερά και άλλοτε προς το κέντρο, εγκλωβισμένη σε εσωστρέφεια και στην αδυναμία της να υπηρετήσει την επαναστατική της θεωρία, με ανατρεπτικές ιδέες και δράσεις, σε όσους καταπιέζονται από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και εξουσία. Όπως έκανε στην εποχή των μνημονίων.

Τα υπόλοιπα κόμματα, μακριά από τα ποσοστά του δικομματισμού, μέχρι στιγμής προσπαθούν να ταυτίσουν την κακή διαχείριση των πυρκαγιών και τα λάθη της πανδημίας , με την κυβέρνηση και προσωπικά  με τον Πρωθυπουργό, ψελλίζοντας κατά καιρούς πρωτοβουλίες και  ανέφικτες προτάσεις, απλά για να κερδίσουν κάποιες ομάδες ψηφοφόρων. Χαϊδεύουν αυτιά σε ένα είδος "θολού" ανοίγματος στην κοινωνία.

Γνωρίζουν τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουν οι πολίτες, και υπόσχονται εύκολες λύσεις ακόμα και σε θέματα υγείας. Προτείνουν τον εμβολιασμό για covid-19, ενώ παράλληλα κλείνουν το μάτι, στους αρνητές των εμβολίων και στηρίζουν τον αγώνα των μη εμβολιασμένων υγειονομικών που μπαίνουν σε αναστολή σε λίγες ημέρες.

Η ανεύθυνη στάση του συνόλου της αντιπολίτευσης, στα ζέοντα προβλήματα της κοινωνίας και οι μη αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις τους, ίσως βραχυχρόνια να ‘’φουσκώσουν’’  με  λίγες μονάδες τα δημοκοπικά πανιά τους, αλλά θα οδηγήσουν μακροχρόνια τα κόμματά τους, στην "ξέρα".  Το θέμα είναι να μην ναυαγήσει και η χώρα ‘’εξ αντανακλάσεως’’!

‘’Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν’’ τραγούδησε ο γνωστός μας Νίκος Παπάζογλου. Πανδημία, φωτιές, καταστροφές, μα πάνω από όλα, το κόμμα και οι καρέκλες!

Και μετά αναρωτιούνται για τους λόγους της μεγάλης αποχής, από τις κάλπες!

 

Η αποχή από τις κάλπες είναι πολιτικό μήνυμα. Ακούστε το! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Σήμερα που η απαξίωση της πολιτικής έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων πολιτών δηλώνουν αναποφάσιστοι και ένα ακόμη πολύ μεγαλύτερο, προτίμησαν την αποχή από την κάλπη, στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Όσον αφορά για την αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτή ξεπέρασε σε αρκετούς δήμους το ποσοστό του εξήντα τοις εκατό. Και τα πολιτικά κόμματα, "περί άλλων τυρβάζουν".

Στη σωστή τέχνη της επικοινωνίας, ο πολιτικό και ο πολίτης, πρέπει να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Να καταλαβαίνει ο πολιτικός τα προβλήματα του πολίτη και να προτείνει απλά και κατανοητά τις λύσεις που απαιτούνται χωρίς βαρύγδουπους, δυσνόητους και το κυριότερο φθαρμένους όρους. Και σε κάποιες περιπτώσεις, ο βίος και η πολιτεία του πολιτικού να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση από τον πολίτη.

Αντίθετα, πολίτης και πολιτικός είναι δύο παράλληλες γραμμές που δεν συναντιόνται πουθενά. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, που έρχονται σε επαφή μόνο σε προεκλογικές περιόδους. Όλες οι δημοσκοπήσεις το αναγνωρίζουν και συμφωνούν στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται το σημερινό πολιτικό σύστημα.

Ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών αντιδρούν κατά των πολιτικών για τις συμπεριφορές τους, τα εξωπραγματικά προνόμια τους  στην περίοδο της κρίσης, στην απάθεια και αδιαφορία για ότι συμβαίνει στην κοινωνία και κατά μιας γραφειοκρατικής μηχανής που έχει δημιουργηθεί για τις ελίτ τάξεις της κοινωνίας. Αποτέλεσμα, όλο και μεγαλύτερα να είναι τα ποσοστά της αποχής από τις κάλπες των εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών.

Τα επιτελεία των κομμάτων θα πρέπει να αναζητήσουν τα αίτια, όλων των ομάδων κοινού, που απαρτίζουν  τα ποσοστά της εποχής. Να δουν αν λείπει παράδειγμα, ένας ιδεολογικός στόχος, ένα νέο ελκυστικό αφήγημα, μια νέα πολιτική πρόταση, μια «καθαρή» γλώσσα ή πλήρης ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Το τελευταίο δεν συμφέρει κανέναν γι αυτό και προσπαθούν να «φτιασιδώσουν» λίστες ψηφοφόρων με νέα πρόσωπα και «φόντα» εκδηλώσεων, ενώ τα «βαρίδια» παραμένουν. Η απαξιωτική φράση «όλοι τα ίδια είναι» αφορά τα κόμματα εξουσίας κατά κύριο λόγο και φυσικά «παίρνει η μπάλα» και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα.

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ένα ποσοστό του πενήντα πέντε τοις εκατό του εκλογικού σώματος, προσήλθε στις κάλπες και αποφάσισε για την κυβέρνηση που θα έχουμε την επόμενη μέρα. Αποφάσισε για τη ζωή του 100 τοις εκατό, δηλαδή όλων μας. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε όσοι ψηφίσαμε το κυβερνών κόμμα ή κόμμα της αντιπολίτευσης. Και στις επόμενες εκλογές, είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να ανατραπούν προς το καλύτερο τα ποσοστά προσέλευσης στην κάλπη.

Να υπάρξει προς το παρόν μια άλλη λύση, που θα φέρει τους πολίτες στην κάλπη. Συνήθως τα ποσοστά της αποχής μειώνονται όταν εμφανίζεται στον πολιτικό ορίζοντα, ένας νέος πολιτικός φορέας με ηγέτη νέο, άφθαρτο, οραματιστή, ρεαλιστή, με όρεξη για δημιουργία και «τσαγανό» να σπάσει αυγά, να τα βάλει με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους «νταβατζήδες», με στόχο την αναδιανομή του δημόσιου πλούτου και την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά τις κρίσεις, οικονομικές και υγειονομικές.

Και μέχρι τότε Καλές Διακοπές!

 

Ο πολιτικός πολιτισμός από αυτονόητος, ζητούμενος! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η επόμενη μέρα όλων των εκλογών, είναι πάντοτε ημέρα Δευτέρα. Μαζί με τις υποσχέσεις που έχουν «ακουστεί» από τα πολιτικά κόμματα και τους αρχηγούς, ξεχνιούνται μαζί και οι βαριές φράσεις και «unfair» μέθοδοι, που έχουν επιστρατευθεί κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ο γνωστός σε όλους εμάς «πολιτικός πολιτισμός» στα χειρότερα του.

Ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης όποτε η λαϊκή δυσφορία αυξάνεται, οι κομματικές αντιπαραθέσεις φουντώνουν, με αποτέλεσμα η καλπάζουσα απαξίωση του πολιτικού συστήματος και η αποχή μεγάλου μέρους των πολιτών- ψηφοφόρων από τη λεγόμενη «Γιορτή της Δημοκρατίας»!

Σε κάθε κοινοβουλευτική περίοδο, κύριο ζητούμενο είναι πολιτικός πολιτισμός μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των εκπροσώπων τους. Δυστυχώς παρατηρούνται τα ίδια και τα ίδια. Έπεα πτερόεντα!

Έντονες πολιτικές συγκρούσεις, φανατισμός, απρεπείς χαρακτηρισμοί σε προσωπικό επίπεδο και απουσία ευπρέπειας και ήπιου πολιτικού λόγου, στην πλειονότητα των περιπτώσεων.

Ο διάλογος, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του δημοκρατικού πολιτεύματος, έχει παραχωρήσει τη θέση  του, στο μίσος και στις διχαστικές υστερίες.

Στη χώρα μας, τα μνημόνια και η πανδημία του κορονοϊού, όλα τα πολιτικά μας κόμματα, με εξαίρεση την πρώτη περίοδο που βάλανε πλάτη, στη συνέχεια η συμπεριφορά τους έχει ως συστατικά στοιχεία, τους φθηνούς λεονταρισμούς, την ακατάσχετη φλυαρία, τη συστηματική άρνηση κάθε προτεινόμενου μέτρου υγειονομικής προστασίας. Επιστροφή στα "κάγκελα", με στόχο την περίοπτη θέση στα δελτία ειδήσεων.

Οι «σειρήνες» του κομματικού φανατισμού, έπιασαν εκ νέου δουλειά, ονειρευόμενα τα κόμματα τις αλήστου μνήμης ορδές των αγανακτισμένων, της άνω και κάτω πλατείας.

Μόνο που τότε υπήρχαν αντίπαλοι. Η Τρόικα, οι κακοί ξένοι, οι "διεφθαρμένοι" πολιτικοί της μεταπολίτευσης και τα λάθη τους στη διαχείριση των οικονομικών. Σήμερα, ο αντίπαλος είναι αόρατος και κινδυνεύει άμεσα η ζωή όλων, αριστερών και δεξιών. Σήμερα, το τίμημα της άρνησης, της διχόνοιας και της τύφλωσης στην επιστήμη, είναι η ίδια η ζωή.

Σήμερα, η έννοια του πολιτικού πολιτισμού είναι άμεσα συνυφασμένη με τη συμπεριφορά πολιτών και πολιτικών, για να πάει μπροστά η χώρα σε όλους τους τομείς. Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι κάθε αλλαγή οικονομικού και κοινωνικού υποδείγματος δεν έχει καμία αξία αν δεν συνδυαστεί με ένα νέο υπόδειγμα πολιτικού πολιτισμού, που τα κόμματα θα συμφωνήσουν. Κάτι σαν ένα μνημόνιο καλής συμπεριφοράς

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, έφερε στους περισσότερους Δήμους, κομματικές αντιπαραθέσεις, συνωμοσίες, «μυστικές» συμφωνίες σκοπιμοτήτων, αδύναμες δημοτικές εξουσίες, και αντιπαλότητες μεταξύ των δημοτικών συνδυασμών, αντεγκλήσεις και παιχνίδια παρασκηνίου με χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Ακόμη και κόντρες «απολίτιστων» και υβριστικών δηλώσεων, με στόχο την προσωπική προβολή ή την απόδειξη κομματικής πιστότητας.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, κοινός στόχος όλων των εκλεγμένων μελών πρέπει να είναι η βελτίωση της ζωής των πολιτών, η ανάπτυξη του τόπου, οι καλύτερες συνθήκες για το αύριο των παιδιών. Απαιτείται από κάθε Δημοτική Αρχή και Δημοτικές παρατάξεις, η τήρηση των κανόνων του πολιτικού πολιτισμού, όπως ευπρέπεια , ήπιος λόγος, σύνθεση απόψεων, συναίνεση και συναποφάσεις για ανάπτυξη και ένα καλύτερο αύριο των τοπικών κοινωνιών.

Να γίνεται αντιπολίτευση, με σοβαρή κριτική, δημιουργικές προτάσεις και θετικό λόγο. Όχι αντιπολίτευση για το θεαθήναι.

Ο πολιτικός πολιτισμός και στις τοπικές κοινωνίες, είναι απαραίτητος για την πρόοδο, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει το αντίστοιχο  εμβόλιο!

 

Της ιεροδούλου το κάγκελο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

«Αν δεν χτίσουμε τοίχος ανοσίας, είναι βέβαιο το 4^ο κύμα πανδημίας» από τα χείλη γνωστού λοιμωξιολόγου. Η κάκιστη επικοινωνιακή διαχείριση ενός εμβολίου, δημιούργησε το κίνημα των αρνητών των εμβολίων, που φιλοδοξούν εκτός από πρακτικοί «επιστήμονες», να μεταμορφωθούν και σε νέους ανένταχτους και αντιστασιακούς.

 

Έρχονται να πάρουν τη θέση των άλλοτε αγανακτισμένων στις πλατείες, αδιαφορώντας για τις συνέπειες ενός πιθανού νέου κύματος, από το φθινόπωρο. Αδιαφορούν αν τα νοσοκομεία ξαναγεμίσουν, τα σχολεία κλείσουν, τα καταστήματα δουλέψουν και πάλι με click away και επανέλθει το «φύλλο πορείας» για τη μετακίνηση των πολιτών. Όπισθεν ολοταχώς!

 

Και όλα αυτά αφήνουν αδιάφορους όλους όσοι χωρίς λογικά επιχειρήματα και επιστημονική γνώση θεωρούν την παροχή διευκολύνσεων υπέρ των εμβολιασμένων ως «τιμωρία» και καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων των αρνητών του εμβολιασμού.

Φαίνεται ότι τελικά η μεγάλη μάχη της ανθρωπότητας δεν είναι η μάχη απέναντι στον κορονοϊό και της μετάλλαξης του, αλλά απέναντι στους αμφισβητίες του ιού, που κινδυνεύουν να κάνουν «Κούγκι» τις κοινωνίες, αγνοώντας τις επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν.

 

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιοποιήθηκε σε μεγάλη εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας, ένας στους τέσσερις Έλληνες δεν θα εμβολιαστεί, ένας στους τέσσερις το σκέφτεται ακόμη αν ο κορονοϊός είναι πανδημία ή μια απλή «γριπούλα» ή κάτι που δεν αφορά τον ίδιο, γιατί δεν έχει υποκείμενο νόσημα και άλλα τέτοια γραφικά και «ψεκασμένα».

 

Αποτέλεσμα, να θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, αφήνοντας τη μοίρα , τη δική τους και τη δική μας, στα χέρια των γιατρών, του Θεού και της προσευχής. Όσοι από εμάς προσπαθούμε να τους μεταπείσουμε με λογικά επιχειρήματα, μας αντιμετωπίζουν σαν «προσκυνημένους» στα ΜΜΕ και στα μεγάλα συμφέροντα, συστημικούς ακόμη και «υπάκουα» όργανα της εξουσίας. Μόνο «νενέκους» δεν μας έχουν αποκαλέσει λόγω του ότι δεν υπάρχει ακόμη επίσημα,  κεντρική καθοδήγηση από κάποιο πολιτικό φορέα. Είναι «ορφανά» πολιτικά.

 

Οι αρνητές των εμβολίων ζουν ανάμεσα μας, είναι στην πλειοψηφία τους νεαρής ηλικίας,

αλλά και ένα σημαντικό πληθυσμιακό κομμάτι ανήκει στις ηλικίες 60+, που κινδυνεύουν από τον ιό περισσότερο, βάζοντας κι αυτοί με τη σειρά τους βόμβα, στα θεμέλια του μέλλοντος της κοινωνίας μας. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί αν έρθει το 4^ο κύμα της πανδημίας. Στην κυριολεξία θα γίνει της Ιεροδούλου!

 

«Είναι τρελοί», δήλωσε ο Βρετανός Πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον για τους αντιεμβολιαστές.

«Είναι επικίνδυνοι» θα πρέπει να προστεθεί και πολύ άσχημο για την ανθρωπότητα.

Η μεγαλύτερη απειλή για τη δημόσια υγεία είναι τα fake news, με αναληθείς ισχυρισμούς για την αξία των εμβολίων, που φιλοξενούνται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μεγάλα ΜΜΕ. Η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα προκαλούν τη μεγάλη ζημιά.

Τα «τοξικά» ψέματα και οι θεωρίες συνωμοσίας, εμποδίζουν την αύξηση του αριθμού όσων θα πρέπει να κάνουν το εμβόλιο κατά του ιού, πριν ξαναγυρίσουμε στον Μάρτη του ’20.

Σήμερα, μια απαγόρευση κυκλοφορίας και θα γίνει αύριο, της Ιεροδούλου το κάγκελο!!!