Με «παλιομοδίτικες» πρακτικές στο σύγχρονο πολιτικό μάρκετινγκ! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτιβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Σε μια εποχή όπου η πολιτική επικοινωνία φαίνεται να κυριαρχείται από τα social media, 

τα data και τις ψηφιακές καμπάνιες, πολλές «παλιομοδίτικες» πρακτικές πολιτικού μάρκετινγκ όχι μόνο δεν έχουν ξεπεραστεί, αλλά αποδεικνύονται εξαιρετικά αποτελεσματικές. 

Πόρτα-πόρτα, λαϊκές συνελεύσεις, γειτονιές και τοπικοί πυρήνες αποτελούν εργαλεία 

που χτίζουν κάτι που καμία ψηφιακή πλατφόρμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει, 

την ανθρώπινη σχέση και την εμπιστοσύνη. Το πόρτα-πόρτα στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι εργαλείο κατανόησης των πραγματικών προβλημάτων της γειτονιάς. του δρόμου που δεν επισκευάζεται, της παιδικής χαράς που εγκαταλείφθηκε, της καθημερινότητας που πιέζει. 

Όταν ο αιρετός ή ο υποψήφιος χτυπά την πόρτα, ακούει και συζητά, χτίζει  πολιτική σχέση ουσίας και όχι εντυπώσεων. Οι τοπικοί πυρήνες και οι άτυπες ομάδες πολιτών λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές εμπιστοσύνης. Το μήνυμα μεταφέρεται από «γνωστό σε γνωστό», από άνθρωπο σε άνθρωπο, με αυθεντικότητα και αξιοπιστία. 

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης και της καχυποψίας απέναντι στο πολιτικό μήνυμα, 

αυτή η διαδρομή είναι ανεκτίμητη. Οι τοπικές κοινωνίες δεν ψηφίζουν influencers.  Ψηφίζουν ανθρώπους που ξέρουν, που έχουν δει, που έχουν συναντήσει. 

Το πόρτα-πόρτα, οι συζητήσεις στη γειτονιά, οι ανοιχτές συνελεύσεις και οι τοπικοί πυρήνες δεν είναι ξεπερασμένες πρακτικές. είναι η ραχοκοκαλιά της αυτοδιοικητικής πολιτικής. 

Εκεί δοκιμάζεται η αξιοπιστία, όχι στο φίλτρο μιας κάμερας. Εκεί δίνουν στον κάτοικο ρόλο  συνδιαμορφωτή και όχι απλού αποδέκτη αποφάσεων. Εκεί γεννιέται η αίσθηση ότι «ο Δήμος είναι δικός μας», όχι ένα μακρινό διοικητικό κέντρο. Όποιος πιστεύει ότι ένα καλοστημένο προφίλ αντικαθιστά τη φυσική παρουσία, απλώς δεν έχει περπατήσει τις γειτονιές. Δεν έχει ακούσει τον θυμό, την απογοήτευση, αλλά και την προσδοκία των πολιτών. 

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεν σε κρίνουν για το πόσο ωραία μιλάς στο διαδίκτυο, 

αλλά για το αν επιστρέφεις στη γειτονιά όταν σβήσουν τα φώτα. Τα ψηφιακά μέσα είναι χρήσιμα, αλλά δεν είναι πανάκεια. Χωρίς ανθρώπινη επαφή, γίνονται θόρυβος. Χωρίς παρουσία, γίνονται επικοινωνιακό άλλοθι. 

Αν θέλουμε Δήμους ζωντανούς και δημοκρατικούς, χρειάζεται λιγότερη αυταρέσκεια online και περισσότερα βήματα στο πεζοδρόμιο. Στην εποχή της ψηφιακής υπερβολής, η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται λιγότερη εικόνα και περισσότερη παρουσία. Τα νέα μέσα είναι χρήσιμα, αλλά δεν αντικαθιστούν τη γειτονιά. 

Αντίθετα, όταν υποστηρίζουν τη φυσική επαφή, τότε η πολιτική γίνεται ξανά αξιόπιστη, 

συμμετοχική και αποτελεσματική.

Τελικά, οι "παλιομοδιτικές" συνταγές, δεν είναι και τόσο "παλιομοδίτικες" στο σύγχρονο πολιτικό μαρκετινγκ!

Σταθερότητα ή χάος: Το πραγματικό δίλημμα της εποχής! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Η προεκλογική χρονιά που διανύουμε βρίσκει το πολιτικό τοπίο ρευστό, τις κοινωνικές ισορροπίες εύθραυστες και την οικονομία υπό διαρκή πίεση. Σε ένα περιβάλλον διεθνούς αναστάτωσης, με πολεμικές συγκρούσεις, ενεργειακή αβεβαιότητα και πληθωριστικές πιέσεις, η πολιτική δεν μπορεί πια να περιορίζεται σε γενικές υποσχέσεις ή επικοινωνιακά συνθήματα. 

Οι κοινωνίες ζητούν απαντήσεις, σχέδιο και αξιοπιστία.Το δίλημμα «σταθερότητα ή χάος» δεν είναι ουδέτερο. Είναι ένα κατασκευασμένο πολιτικό αφήγημα που επιστρατεύεται κάθε φορά που η εξουσία αδυνατεί να απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.  Όταν οι μισθοί δεν φτάνουν, η στέγη γίνεται πολυτέλεια και η ανασφάλεια κανονικότητα, τότε η επίκληση της σταθερότητας λειτουργεί ως απειλή. Αποδεχθείτε όσα ζείτε ή ρισκάρετε το χάος.

Αλλά ποια σταθερότητα ακριβώς υπερασπίζονται; Τη σταθερότητα της ακρίβειας; Τη σταθερότητα των χαμηλών εισοδημάτων; Τη σταθερότητα μιας αγοράς που ευνοεί τους λίγους και αφήνει τους πολλούς εκτεθειμένους; Για χιλιάδες πολίτες, η σημερινή «σταθερότητα» είναι ήδη μια μορφή κοινωνικής απορρύθμισης, απλώς χωρίς τίτλο κρίσης.

Σταθερότητα ή χάος; Καμία κοινωνία δεν επιλέγει συνειδητά το χάος. Όμως όταν το πολιτικό σύστημα παρουσιάζει την αδικία ως μονόδρομο και την αλλαγή ως απειλή, 

τότε σπρώχνει τους πολίτες στο ρίσκο. Όχι από ανευθυνότητα, αλλά από ανάγκη. 

Γιατί όταν δεν έχεις τίποτα να περιμένεις, δεν έχεις και πολλά να χάσεις.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «σταθερότητα ή χάος». Είναι ακινησία ή αλλαγή. 

Φόβος ή ελπίδα. Συντήρηση ενός μοντέλου που εξαντλείται ή σύγκρουση 

με τα συμφέροντα που το στηρίζουν. Και εδώ αποκαλύπτεται το πολιτικό πρόβλημα. Η σταθερότητα επικαλείται από όσους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.

Σε ένα τέτοιο δίλημμα, μπορούμε να ελπίζουμε μόνο αν επαναφέρουμε την πολιτική στον πυρήνα της ως εργαλείο συλλογικής προόδου και όχι ως πεδίο διαχείρισης φόβου. Αν η προεκλογική περίοδος μετατραπεί σε ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία, αν ακουστούν οι πραγματικές ανάγκες και αν υπάρξει ειλικρίνεια για τις δυσκολίες, τότε η ελπίδα μπορεί να γίνει σχέδιο και όχι απλώς σύνθημα. Και αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο της εποχής. Διαφορετικά, αν η πολιτική δεν τολμήσει να μιλήσει καθαρά, να συγκρουστεί και 

να προτείνει μια άλλη προοπτική δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας, τότε το δίλημμα θα καταρρεύσει από μόνο του. Όχι επειδή οι πολίτες διάλεξαν το χάος, αλλά επειδή η «σταθερότητα» έπαψε να έχει νόημα.

Όταν η βλακεία και η γελοιότητα στην πολιτική βαφτίζεται στρατηγική! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται όλο και συχνότερα. Πολιτικοί της κεντρικής σκηνής αλλά και αυτοδιοικητικοί που πιστεύουν πως, αν πουν ή κάνουν κάτι ανόητο, προκλητικό ή γελοίο, θα κερδίσουν δωρεάν δημοσιότητα και τελικά ψήφους. Λειτουργούν με τη λογική των κοινωνικών δικτύων, όπου ο θόρυβος μετριέται περισσότερο από το περιεχόμενο και το «viral» θεωρείται επιτυχία από μόνο του. Κάνουν όμως ένα μοιραίο λάθος. Υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών.

 

Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Δεν μπερδεύει τη φασαρία με την αξία ούτε το θέαμα με την ικανότητα. Μπορεί να δει, να σχολιάσει, ακόμα και να ειρωνευτεί, αλλά δεν ξεγελιέται. 

Και σίγουρα δεν εμπιστεύεται ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τα σοβαρά προβλήματα 

της χώρας σαν ανέκδοτο. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς- "καρικατούρες". 

Έχει ανάγκη από λύσεις. Όταν ο άλλος παλεύει να πληρώσει το ρεύμα, να ζήσει την οικογένειά του, να κρατήσει μια δουλειά ή να δώσει μέλλον στα παιδιά του, δεν αντέχει να βλέπει «εκπροσώπους» που επενδύουν στη βλακεία για λίγα λεπτά προβολής.

 

Η γελοιότητα μπορεί να φέρει views. Δεν φέρνει ψήφους. Γιατί η ψήφος δεν είναι χειροκρότημα σε τσίρκο. Είναι πράξη ευθύνης. Και κανείς δεν παραδίδει το μέλλον του σε ανθρώπους που αποδεικνύουν δημόσια ότι δεν μπορούν να σταθούν σοβαρά ούτε σε μια δήλωση.

 

Η αλήθεια είναι απλή και ενοχλητική για κάποιους. Όποιος χτίζει πολιτική καριέρα πάνω στην ανοησία, θα καταρρεύσει πάνω στην πραγματικότητα. Ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει θυμώσει και έχει μνήμη. Θυμάται ποιοι τον κορόιδεψαν και ποιοι προσπάθησαν να τον περάσουν για βλάκα.

 

Η εποχή που η γραφικότητα μπορούσε να βαφτιστεί "αυθεντικότητα" έχει περάσει. 

Η εποχή της φτηνής πρόκλησης τελείωσε. Όποιος δεν το κατάλαβε, θα το μάθει στην κάλπη. Με τον πιο καθαρό τρόπο.

 

Διχασμένα συνδικάτα, χαμένοι εργαζόμενοι! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος -Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Οι συνδικαλιστικές ενώσεις δεν δημιουργήθηκαν για να λειτουργούν ως κομματικά παραρτήματα ούτε ως μηχανισμοί αναπαραγωγής πολιτικών συσχετισμών. Δημιουργήθηκαν για να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κι όμως, στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, οι κομματικές παρεμβάσεις έχουν μετατρέψει τον συνδικαλισμό σε πεδίο στείρας αντιπαράθεσης, υπονομεύοντας σοβαρά την ίδια τη δυνατότητα διεκδίκησης.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη από συνδικάτα που λειτουργούν ως κομματικά γραφεία. Έχουν ανάγκη από δυνατές, ανεξάρτητες και ενωτικές συλλογικές φωνές που θα διεκδικούν λύσεις και όχι εντυπώσεις. Κι όμως, για χρόνια, οι κομματικές παρεμβάσεις έχουν στραγγαλίσει τον συνδικαλισμό, μετατρέποντάς τον σε εργαλείο εξουσίας και όχι σε όπλο διεκδίκησης.

Όταν τα κόμματα ελέγχουν τις συνδικαλιστικές ενώσεις, οι εργαζόμενοι χάνουν. Τα αιτήματα υποβαθμίζονται, οι αγώνες ακυρώνονται και η ενότητα διαλύεται. Αντί για κοινό μέτωπο απέναντι στην αδικία, στήνονται εσωτερικά χαρακώματα. Αντί για λύσεις, βλέπουμε διασπάσεις. Και όσο τα συνδικάτα είναι διχασμένα, τόσο πιο εύκολα η εργοδοσία και το κράτος αγνοούν τις ανάγκες της κοινωνίας της εργασίας.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή: ο κομματισμός απαξίωσε τον συνδικαλισμό στα μάτια των ίδιων των εργαζομένων. Η συμμετοχή μειώνεται, η απογοήτευση μεγαλώνει και η συλλογική δράση υποχωρεί. Δεν φταίνε οι εργαζόμενοι. Φταίει ένα σύστημα που χρησιμοποίησε τα συνδικάτα ως σκαλοπάτι πολιτικής ανέλιξης και όχι ως χώρο αγώνα.

Όταν τα συνδικάτα εγκλωβίζονται σε κομματικές γραμμές, τα αιτήματα των εργαζομένων περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με βάση τις πραγματικές ανάγκες της βάσης, αλλά με γνώμονα το πολιτικό όφελος, τις ισορροπίες και τις εντολές «άνωθεν». 

Η μεγαλύτερη ζημιά όμως είναι η απαξίωση. Οι εργαζόμενοι απομακρύνονται, δεν συμμετέχουν, δεν πιστεύουν. Βλέπουν τον συνδικαλισμό όχι ως εργαλείο διεκδίκησης, αλλά ως κλειστό κύκλο κομματικών στελεχών που ανακυκλώνονται. Αυτή η αποξένωση δεν είναι τυχαία· είναι το άμεσο αποτέλεσμα της κομματικής χειραγώγησης.

Αν θέλουμε ισχυρά συνδικάτα, πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο συνδικαλισμός χρειάζεται ανεξαρτησία, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία. Χρειάζεται να απελευθερωθεί από κομματικές εξαρτήσεις και να επιστρέψει στους εργαζόμενους. Γιατί χωρίς ενότητα και καθαρό στόχο, καμία διεκδίκηση δεν μπορεί να επιτευχθεί.