Ο πολιτικός ως "άνθρωπος"! Η νέα μόδα του marketing που κουράζει! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου -Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Τελευταία, κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει το δικό του "ανθρώπινο πορτρέτο".  Μια συνέντευξη με φως χαμηλωμένο, μουσική υπόκρουση, ερωτήσεις τύπου,"ποιο βιβλίο σε σημάδεψε στην εφηβεία σου" ή και "τι σου έλεγε ο πατέρας σου όταν έφευγες για το σχολείο". 

Ο τόνος είναι πάντα ο ίδιος. "Δείτε, είμαι κι εγώ άνθρωπος". Λες και υπήρχε κάποια στιγμή αμφιβολία γι’ αυτό. Λες και πριν μπει στην πολιτική, ο κάθε υποψήφιος ήταν κάτι άλλο, ρομπότ ίσως, ή εξωγήινος και τώρα, μέσω μιας θαυματουργής συνέντευξης, αποκαλύπτεται ξαφνικά η ανθρώπινη υπόστασή του. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι πολιτικοί έχουν παιδική ιστορία. Όλοι έχουμε. 

Πριν γίνουν πολιτικοί, τι ήταν; Παιδιά, όπως όλοι μας. 

Το πρόβλημα είναι η επιμονή να μας τη σερβίρουν ως είδηση, ως στρατηγική επικοινωνίας, ως υποκατάστατο του έργου. Μάθαμε τι θα διαβάσουν στις διακοπές τους, θα μάθουμε πιθανότατα και τι θα διαβάσουν του χρόνου. Ξέρουμε τη σχέση τους με τη μητέρα, τον πατέρα, τον παππού που τους δίδαξε αξίες και αρχές.  Έχουμε ακούσει δεκάδες φορές πως "είχαν κι αυτοί αδυναμίες", πως "έκαναν λάθη σαν όλους μας", πως "δεν ήταν τέλειοι".  Ωραία. Κανείς δεν περιμένει τελειότητα. Περιμένει ικανότητα. Κι εκεί είναι η ουσία που χάνεται πίσω από τα βελούδινα πορτρέτα.

Η ανθρωπιά δεν είναι επίτευγμα, είναι δεδομένο. 

Αυτό που δεν είναι δεδομένο και είναι αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει είναι η ικανότητα διοίκησης. Και εκεί, δυστυχώς, πολλά από αυτά τα τόσο "ανθρώπινα" πρόσωπα δεν θα άντεχαν ούτε τη διαχείριση ενός περιπτέρου. 

Δεν ξέρουν να διαβάζουν έναν προϋπολογισμό, δεν ξέρουν να διαχειριστούν μια κρίση, δεν ξέρουν να πάρουν μια δύσκολη απόφαση  χωρίς δέκα σύμβουλους επικοινωνίας από πάνω τους. 

Αλλά ξέρουν πολύ καλά ποιο βιβλίο να αναφέρουν σε μια συνέντευξη. Η πολιτική επικοινωνία έχει καταντήσει υποκατάστατο πολιτικού λόγου.  Το "είμαι αυθεντικός και είμαι άνθρωπος σαν εσάς" έχει γίνει άλλοθι για το "δεν έχω πρόγραμμα, δεν έχω όραμα, δεν έχω ικανότητα". 

Οι πολίτες δεν ψάχνουν φίλους ή εξομολογητές. Ψάχνουν ικανούς διαχειριστές των προβλημάτων τους. Κι όσο πιο πολύ μας μιλούν για την ψυχή τους, τόσο λιγότερο μας μιλούν για τη δουλειά τους. Ίσως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε λιγότερα πορτρέτα και περισσότερα απολογιστικά έργων.

Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους! Ξεκουραστείτε, φορτίστε δυνάμεις 

και τα λέμε λίγο μετά το τέλος Αυγούστου, με φρέσκο μυαλό... και φρέσκα θέματα!