Εξουσία χωρίς εναλλαγή, δημοκρατία χωρίς οξυγόνο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το πώς κερδίζεται η εξουσία, αλλά και από το πώς παραδίδεται. Η εναλλαγή των κομμάτων στην κυβέρνηση δεν είναι τυπικό στοιχείο του πολιτεύματος. Είναι το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο στη φθορά που προκαλεί η παρατεταμένη παραμονή στην εξουσία. Γιατί η εξουσία είναι δάνειο και όχι ιδιοκτησία!

Όταν ένα κόμμα κυβερνά μία τετραετία, έχει ακόμη το άγχος της λογοδοσίας. Ξέρει ότι ο πολίτης παρακολουθεί, ότι η κάλπη είναι κοντά και ότι κάθε λάθος πληρώνεται. Όταν όμως η παραμονή επεκτείνεται σε δεύτερη και τρίτη θητεία, η σχέση αλλάζει. Η εμπιστοσύνη του λαού μετατρέπεται σε αίσθημα ιδιοκτησίας. Το κράτος αρχίζει να ταυτίζεται με το κόμμα, οι θέσεις με τους πιστούς, οι αποφάσεις με τις ανάγκες της παράταξης και όχι της κοινωνίας.

Έτσι γεννιέται ο "δημοκρατικός δικτάτορας".  Δεν καταργεί τις εκλογές, τις αντιμετωπίζει όμως ως τυπική επικύρωση. Δεν χρειάζεται τανκς. Του αρκούν η αλαζονεία, η οίηση και η πεποίθηση ότι είναι αναντικατάστατος.  Γύρω του συγκεντρώνονται οι κόλακες, οι σύμβουλοι που λένε μόνο "ναι" και οι μηχανισμοί που ζουν από την εύνοια. 

Η κριτική εκλαμβάνεται ως προσβολή, ο αντίπαλος ως εχθρός και ο δημοσιογράφος ως ενόχληση. Η διαφθορά δεν είναι πάντα ζήτημα προσωπικής ηθικής. Είναι συχνά ζήτημα δομής. 

Όπου η εξουσία δεν αλλάζει χέρια, γεννιούνται πελατειακά δίκτυα, αδιαφάνεια και αλληλοκάλυψη. Οι σκελετοί μένουν στη ντουλάπα, γιατί κανείς δεν έχει λόγο να την ανοίξει. Η εναλλαγή λειτουργεί σαν παράθυρο που ανοίγει. Ο νέος κυβερνών βλέπει τα κακώς κείμενα του προηγούμενου, οι θεσμοί ελέγχονται, οι πρακτικές βγαίνουν στο φως.

Ο διπολισμός, με όλες τις ατέλειές του, προσφέρει κάτι πολύτιμο. Μια πραγματική εναλλακτική. Ο πολίτης γνωρίζει ότι υπάρχει αντίπαλος έτοιμος να αναλάβει, και ο κυβερνών ξέρει ότι δεν είναι αναντικατάστατος. Αυτή η διαρκής πίεση βελτιώνει και τις δύο πλευρές. 

Η κυβέρνηση οφείλει να αποδίδει, η αντιπολίτευση να προετοιμάζεται σοβαρά και να καταθέτει πρόταση αντί για απλή γκρίνια. Δεν πρόκειται για αφηρημένη θεωρία. Είναι η εμπειρία των δημοκρατιών που άντεξαν στον χρόνο. 

Οι ηγέτες περνούν, οι θεσμοί μένουν και οι πολίτες θυμούνται ότι η εξουσία είναι δανεική. Οι επικριτές του διπολισμού υποστηρίζουν ότι η μακρά παραμονή ενός κόμματος μπορεί να φέρει σταθερότητα, συνέπεια στο έργο και μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται χρόνο . Δύο τετραετίες ίσως να αρκούν...

Γιατί η δημοκρατία χρειάζεται κύκλους. Όποιος τους σταματά δεν προστατεύει τη σταθερότητα. Υπονομεύει την ίδια τη δημοκρατία.  

Η εναλλαγή είναι το εμβόλιο της δημοκρατίας κατά της αλαζονείας.

 

 

 

Πολιτική πρόσωπο με πρόσωπο.Όχι με οθόνες! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Στον πυρετό της προεκλογικής περιόδου, οι υποψήφιοι συχνά παγιδεύονται σε έναν επικοινωνιακό μαραθώνιο, επενδύοντας σχεδόν αποκλειστικά στην ψηφιακή προβολή. Ωστόσο, η υπερεκτίμηση των social media έναντι της ουσιαστικής ανθρώπινης επαφής αποδεικνύεται συχνά το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος. Τα κρισιμότερα σφάλματα στην πολιτική επικοινωνία, με τα social media είναι 

Η εξάρτηση από τα likes και τα σχόλια δημιουργεί μια ψευδαίσθηση αποδοχής. Όταν ο υποψήφιος μιλά στους πολίτες και όχι με αυτούς, χάνεται η επαφή με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. 

Η εστίαση στην αποδόμηση του αντιπάλου, η αρνητική διαφήμιση, αντί για την παρουσίαση τεκμηριωμένων θέσεων κουράζει τον σύγχρονο ψηφοφόρο, ο οποίος αναζητά πρακτικές λύσεις και ειλικρίνεια.

Οι αδιάκριτες τακτικές, όπως τα μαζικά  sms και emails,συχνά κατά παράβαση της νομοθεσίας προστασίας δεδομένων, μετατρέπουν τον υποψήφιο από διεκδικητή της ψήφου σε πηγή ενόχλησης. 

Η υπερβολική σιγουριά και η έλλειψη ενσυναίσθησης προκαλούν άμεσα αίσθηση απόρριψης στους πολίτες.

Η πολιτική επικοινωνία ενός υποψήφιου θα πρέπει να βασίζεται σε μετρήσιμους παράγοντες επιτυχίας όπως συνδυασμός παραδοσιακής και ψηφιακής προσέγγισης, αμφίδρομο διάλογο με τον πολίτη, ενεργητική ακοή, στοχευμένη τοπική παρουσία και φυσική επαφή. Παράλληλα, αποφυγή μαζικής ψηφιακής όχλησης και σεβασμός στην ιδιωτικότητα.

Όπως αποδεικνύεται από τη σύγχρονη πολιτική πρακτική, η τεχνολογία και οι αλγόριθμοι μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά, αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ουσία. 

Η πολιτική παραμένει μια βαθιά ανθρώπινη διαδικασία που ξεκινά εκεί που τελειώνει η οθόνη και αρχίζει η αληθινή επικοινωνία. Ο υποψήφιος που ακούει περισσότερο από όσο μιλάει, είναι εκείνος που κερδίζει τη μακροπρόθεσμη εμπιστοσύνη της κάλπης.

 

Tα ήρεμα Νερά δίνουν τη νίκη στις νέες αυτοδιοικητικές εκλογές! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Στη διεθνή πολιτική, τα ήρεμα νερά συχνά κρύβουν επικίνδυνα ρεύματα. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028 όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Τα "ήρεμα νερά" δεν είναι παγίδα  είναι η νικηφόρα στρατηγική.

Ο νέος εκλογικός νόμος έφερε κάτι πρωτόγνωρο στην ελληνική αυτοδιοίκηση έφερε την εναλλακτική ψήφο. Ο πολίτης δεν επιλέγει πλέον έναν και μοναδικό υποψήφιο δήμαρχο, αποκλείοντας αυτόματα όλους τους υπόλοιπους. Κατατάσσει προτιμήσεις. Και αυτή η αλλαγή, φαινομενικά τεχνική, ανατρέπει ολόκληρη τη λογική της προεκλογικής επικοινωνίας. Μέχρι σήμερα, η κυρίαρχη στρατηγική ήταν η πόλωση. 

Χτύπα τον αντίπαλο, στρατολόγησε τους δικούς σου, κλείσε τις γραμμές. Η λογική ήταν στρατιωτική.  Ή είσαι μαζί μου ή είσαι εναντίον μου. Αυτή η λογική, στο σύστημα της εναλλακτικής ψήφου, γίνεται αυτοκτονική. Ο υποψήφιος που πολώνει κερδίζει σκληρό πυρήνα αλλά χάνει κάτι πολυτιμότερο, τη δεύτερη και τρίτη προτίμηση όσων ψηφίζουν 

αρχικά άλλον. 

Σε ένα σύστημα όπου το 42%+1 συχνά κρίνεται από τη μεταφορά προτιμήσεων, ο υποψήφιος που έχει εχθρούς χάνει, ενώ ο υποψήφιος που έχει "φίλους δεύτερης επιλογής" επιβιώνει και προκρίνεται. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η επιθετική ρητορική, το προσωπικό χτύπημα, ο διχαστικός λόγος γίνονται πολυτέλεια που ελάχιστοι μπορούν να αντέξουν. 

Αντίθετα, κερδίζει ο υποψήφιος που μιλά ήρεμα, που κρατά ανοιχτές γέφυρες με τους ψηφοφόρους των αντιπάλων του, που χτίζει εικόνα συνθετική και όχι απειλητική.

Τα ήρεμα νερά δεν σημαίνουν έλλειψη πάθους ή οράματος. Σημαίνουν στοχευμένη επικοινωνιακή ωριμότητα με σαφή θέση, χωρίς εχθρότητα· διαφοροποίηση, χωρίς δαιμονοποίηση και αυτοπεποίθηση, χωρίς αλαζονεία.

Οι παρατάξεις που θα κατανοήσουν έγκαιρα αυτή τη μετατόπιση θα έχουν τεράστιο πλεονέκτημα το 2028. 

Όσοι επιμείνουν στην πόλωση του παρελθόντος θα ανακαλύψουν, με τον σκληρότερο τρόπο, ότι η νίκη δεν κρίνεται πια μόνο από όσους σε αγαπούν αλλά και από όσους δεν σε μισούν αρκετά ώστε να σε αφήσουν έξω από τη δεύτερη προτίμησή τους.

Τα ήρεμα νερά δεν είναι αδυναμία. Είναι η νέα νικηφόρα στρατηγική!

 

Ο Χρυσός Κανόνας της Πολιτικής Επικοινωνίας! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Η πολιτική σκηνή δεν κρίνεται μόνο στα μεγάλα προγράμματα, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις και στην καθημερινή επαφή με τους πολίτες. Ο χρυσός κανόνας "σε γνωρίζω, σε συμπαθώ, σε εμπιστεύομαι, σε ψηφίζω" αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια τη διαδρομή που ακολουθεί ο ψηφοφόρος πριν εκφράσει την προτίμησή του στην κάλπη. Κάθε στάδιο αυτής της αλυσίδας είναι κρίσιμο και απαιτεί συνέπεια, ειλικρίνεια και στρατηγική σκέψη από την πλευρά όσων διεκδικούν την ψήφο της κοινωνίας.

Το πρώτο στάδιο είναι η αναγνωρισιμότητα. 

Ένας πολιτικός ή υποψήφιος πρέπει να είναι ορατός και προσιτός στην κοινωνία. Σε έναν κόσμο όπου η προσοχή του κοινού είναι περιορισμένη, η παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι δημόσιες εμφανίσεις και η ενεργός συμμετοχή στα κοινά αποτελούν θεμέλια.

Ωστόσο, η απλή προβολή δεν αρκεί. 

Η συμπάθεια χτίζεται μέσα από την αυθεντικότητα, το χαμόγελο και την ειλικρινή επικοινωνία. Οι ψηφοφόροι αναζητούν ανθρώπους που δείχνουν γνήσια ενσυναίσθηση, κατανοούν τα καθημερινά τους προβλήματα και δεν κρύβονται πίσω από τυποποιημένα, απρόσωπα κείμενα. 

Η ανθρώπινη πλευρά ενός υποψηφίου είναι αυτή που κάνει το κοινό να ταυτιστεί μαζί του. Ακόμα πιο κρίσιμος πυλώνας είναι η εμπιστοσύνη. Αυτή κερδίζεται εξαιρετικά δύσκολα και χάνεται με την παραμικρή αθέτηση υποσχέσεων.  Απαιτεί απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων, διαφάνεια στη διαχείριση των ζητημάτων και ακεραιότητα χαρακτήρα. 

Όταν ο πολίτης πειστεί ότι ο πολιτικός ενεργεί με γνώμονα το κοινό καλό και όχι το προσωπικό συμφέρον, τότε η ψήφος έρχεται ως φυσική και αβίαστη συνέπεια.

 

 

Ο πολιτικός ως "άνθρωπος"! Η νέα μόδα του marketing που κουράζει! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου -Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Τελευταία, κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει το δικό του "ανθρώπινο πορτρέτο".  Μια συνέντευξη με φως χαμηλωμένο, μουσική υπόκρουση, ερωτήσεις τύπου,"ποιο βιβλίο σε σημάδεψε στην εφηβεία σου" ή και "τι σου έλεγε ο πατέρας σου όταν έφευγες για το σχολείο". 

Ο τόνος είναι πάντα ο ίδιος. "Δείτε, είμαι κι εγώ άνθρωπος". Λες και υπήρχε κάποια στιγμή αμφιβολία γι’ αυτό. Λες και πριν μπει στην πολιτική, ο κάθε υποψήφιος ήταν κάτι άλλο, ρομπότ ίσως, ή εξωγήινος και τώρα, μέσω μιας θαυματουργής συνέντευξης, αποκαλύπτεται ξαφνικά η ανθρώπινη υπόστασή του. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι πολιτικοί έχουν παιδική ιστορία. Όλοι έχουμε. 

Πριν γίνουν πολιτικοί, τι ήταν; Παιδιά, όπως όλοι μας. 

Το πρόβλημα είναι η επιμονή να μας τη σερβίρουν ως είδηση, ως στρατηγική επικοινωνίας, ως υποκατάστατο του έργου. Μάθαμε τι θα διαβάσουν στις διακοπές τους, θα μάθουμε πιθανότατα και τι θα διαβάσουν του χρόνου. Ξέρουμε τη σχέση τους με τη μητέρα, τον πατέρα, τον παππού που τους δίδαξε αξίες και αρχές.  Έχουμε ακούσει δεκάδες φορές πως "είχαν κι αυτοί αδυναμίες", πως "έκαναν λάθη σαν όλους μας", πως "δεν ήταν τέλειοι".  Ωραία. Κανείς δεν περιμένει τελειότητα. Περιμένει ικανότητα. Κι εκεί είναι η ουσία που χάνεται πίσω από τα βελούδινα πορτρέτα.

Η ανθρωπιά δεν είναι επίτευγμα, είναι δεδομένο. 

Αυτό που δεν είναι δεδομένο και είναι αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει είναι η ικανότητα διοίκησης. Και εκεί, δυστυχώς, πολλά από αυτά τα τόσο "ανθρώπινα" πρόσωπα δεν θα άντεχαν ούτε τη διαχείριση ενός περιπτέρου. 

Δεν ξέρουν να διαβάζουν έναν προϋπολογισμό, δεν ξέρουν να διαχειριστούν μια κρίση, δεν ξέρουν να πάρουν μια δύσκολη απόφαση  χωρίς δέκα σύμβουλους επικοινωνίας από πάνω τους. 

Αλλά ξέρουν πολύ καλά ποιο βιβλίο να αναφέρουν σε μια συνέντευξη. Η πολιτική επικοινωνία έχει καταντήσει υποκατάστατο πολιτικού λόγου.  Το "είμαι αυθεντικός και είμαι άνθρωπος σαν εσάς" έχει γίνει άλλοθι για το "δεν έχω πρόγραμμα, δεν έχω όραμα, δεν έχω ικανότητα". 

Οι πολίτες δεν ψάχνουν φίλους ή εξομολογητές. Ψάχνουν ικανούς διαχειριστές των προβλημάτων τους. Κι όσο πιο πολύ μας μιλούν για την ψυχή τους, τόσο λιγότερο μας μιλούν για τη δουλειά τους. Ίσως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε λιγότερα πορτρέτα και περισσότερα απολογιστικά έργων.

Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους! Ξεκουραστείτε, φορτίστε δυνάμεις 

και τα λέμε λίγο μετά το τέλος Αυγούστου, με φρέσκο μυαλό... και φρέσκα θέματα!

Πολιτική με Ντεσιμπέλ! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Κάθε φορά που ένα πολιτικό σύστημα ξεμένει από ιδέες και προγραμματικό λόγο, καταφεύγει στην τεχνητή πόλωση. Στα κομματικά εργαστήρια, η στρατηγική αυτή βαφτίζεται "συσπείρωση". 

Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια ομολογία ιδεολογικής χρεοκοπίας 

που αναζητά σωσίβιο στην ένταση. Είναι η έσχατη άμυνα ενός πολιτικού προσωπικού που δεν έχει πλέον τίποτα να προτείνει, και γι' αυτό επιλέγει απλώς να κραυγάζει.

Η συνταγή είναι παλιά, δοκιμασμένη και βαθιά παρακμιακή.

Δαιμονοποίηση του αντιπάλου.Κατασκευή εσωτερικών εχθρών.Επίκληση του συλλογικού φόβου. Με αυτά τα υλικά, ο κομματικός πυρήνας πράγματι σφίγγει τις τάξεις του. Μόνο που σφίγγει γύρω από ένα ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό κενό. Γιατί όσο πιο δογματικά περιχαρακώνεται ένα κόμμα, τόσο περισσότερο αποκόπτεται από τη ζωντανή κοινωνία.

Αυτό που τα επιτελεία πανηγυρίζουν ως ¨"στρατηγική συσπείρωσης" δεν είναι παρά πολιτική αυτοφαγία. Το κόμμα καταναλώνει τη δυνητική εκλογική του βάση για να συντηρήσει τον σκληρό του μηχανισμό.

Ο αναποφάσιστος, ο μετριοπαθής, ο ορθολογικά σκεπτόμενος πολίτης, που αναζητά λύσεις και όχι ιαχές, παρακολουθεί το θέαμα και αποστρέφει το βλέμμα. Δεν μετακινείται προς τον αντίπαλο· μετακινείται προς την γκρίζα ζώνη της ιδιώτευσης. Επιλέγει τη σιωπή, τη λευκή ψήφο, την αποχή. 

Μια περιοχή που οι παραδοσιακοί εκλογολόγοι αδυνατούν πλέον να χαρτογραφήσουν.

Η μεγάλη πολιτική αυταπάτη των καιρών μας είναι ότι η πόλωση παρουσιάζεται ως δείγμα ισχύος. Στην πραγματικότητα, είναι σύμπτωμα αδυναμίας. 

Κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν καταφεύγει στην τοξικότητα επειδή νιώθει κυρίαρχος. 

Φωνάζει επειδή αισθάνεται το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του και επιχειρεί να κρύψει τη στρατηγική του γύμνια πίσω από τον θόρυβο των social media.

Το τραγικό είναι ότι οι αρχιτέκτονες αυτών των εκστρατειών γνωρίζουν το κόστος. Προτιμούν όμως να κερδίσουν τις εφήμερες εντυπώσεις του κομματικού σωλήνα, 

παρά να δώσουν τη μάχη της μακροπρόθεσμης αξιοπιστίας.  Μετρούν ψηφιακά likes και views, αγνοώντας τη βουβή, μαζική έξοδο όσων απλώς κλείνουν την τηλεόραση.

Η αποχή δεν είναι απάθεια. Είναι πολιτική στάση. 

Είναι η πιο ηχηρή ψήφος δυσπιστίας απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει θόρυβο αντί για πολιτική. Μόνο που κανείς δεν την ακούει, γιατί όλοι είναι πολύ απασχολημένοι με το να κραυγάζουν!

 

Η αξιοπιστία ως το χαμένο "νόμισμα" του πολιτικού συστήματος! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, οι συζητήσεις συχνά περιστρέφονται γύρω από οικονομικούς δείκτες, ελλείμματα και προϋπολογισμούς. Ωστόσο, το μεγαλύτερο και πιο ανησυχητικό έλλειμμα της εποχής μας δεν αποτυπώνεται σε αριθμούς, αλλά στην ψυχολογία της κοινωνίας. 

Πρόκειται για την απώλεια της αξιοπιστίας, του άυλου αλλά ισχυρότερου "νομίσματος" 

πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ιστορικά η σχέση ανάμεσα στους πολίτες και το πολιτικό σύστημα.

Για δεκαετίες, η πολιτική αντιμετωπίστηκε ως ένας στίβος υποσχέσεων. Όμως, η συστηματική απόκλιση ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις, οι διαψεύσεις προσδοκιών και τα φαινόμενα διαφθοράς οδήγησαν στην υποτίμηση αυτού του νομίσματος. Για χρόνια, η πολιτική αντιπαράθεση τροφοδοτήθηκε από εύκολες υποσχέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η στρατηγική του "λέω αυτό που θέλει να ακούσει ο ψηφοφόρος" λειτούργησε βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα αποδείχθηκε καταστροφική. 

Σήμερα, η αξιοπιστία έχει υποστεί έναν πρωτοφανή πληθωρισμό ενώ οι δεσμεύσεις των πολιτικών αρχηγών ακούγονται συχνά ως κενά συνθήματα, στερούμενα αντικρίσματος.

 Όταν το κοινό σταματά να πιστεύει ότι οι θεσμοί μπορούν να τηρήσουν τον λόγο τους, 

η ίδια η δημοκρατία αρχίζει να κλυδωνίζεται. 

Όταν οι πολίτες νιώθουν ότι η φωνή τους και η ψήφος τους δεν έχουν αντίκρισμα, 

οδηγούνται στην ιδιώτευση, την αποχή και την απάθεια. Ακόμα πιο επικίνδυνη, όμως, είναι η στροφή προς τον λαϊκισμό και τα άκρα. Η απογοήτευση γίνεται γόνιμο έδαφος για όσους υπόσχονται μαγικές, απλοϊκές λύσεις, εργαλειοποιώντας την οργή της κοινωνίας. Οι συνέπειες αυτής της "χρεοκοπίας" είναι ορατές καθημερινά. Η πιο έκδηλη είναι η διογκούμενη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες. Οι πολίτες, ιδίως οι νεότεροι, δεν απέχουν από αδιαφορία, αλλά από παραίτηση. 

Η πεποίθηση ότι "τίποτα δεν αλλάζει" και ότι "όλοι είναι ίδιοι" αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της χαμένης εμπιστοσύνης. 

Η αξιοπιστία δεν κερδίζεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και στρατηγικές μάρκετινγκ. 

Είναι το προϊόν της συνέπειας, της διαφάνειας και, κυρίως, της ανάληψης πολιτικής ευθύνης.

Σε ένα περιβάλλον γεμάτο σύνθετες παγκόσμιες προκλήσεις, η κοινωνία δεν αναζητά αλάνθαστους σωτήρες, αλλά ειλικρινείς ηγέτες. 

Η επιστροφή στην πολιτική της ευθύνης είναι ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει ξανά 

αξία το χαμένο νόμισμα της αξιοπιστίας και να σταθεροποιηθεί το οικοδόμημα της δημοκρατίας μας. Οι πολιτικοί φορείς οφείλουν να επενδύσουν στην ειλικρίνεια, ακόμη κι όταν αυτή εμπεριέχει πολιτικό κόστος. Η αναγνώριση των λαθών, η αυτοσυγκράτηση προεκλογικά και η προσήλωση στους θεσμούς είναι τα πρώτα απαραίτητα βήματα.

Η σταθερότητα μιας χώρας δεν εξαρτάται μόνο από την αντοχή της οικονομίας της, 

αλλά και από το βάθος της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους κυβερνώντες. 

Αν το πολιτικό σύστημα επιθυμεί να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει στον 21ο αιώνα, πρέπει να κατανοήσει ότι η αξιοπιστία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά η ίδια η βάση της νομιμοποίησής του. 

Είναι ώρα η πολιτική  να ξαναδώσει αντίκρισμα στις λέξεις αξιοπιστία και εμπιστοσύνη.