Στην κάλπη, το "μη χείρον βέλτιστον" είναι πάντα το σωστό; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Στην πολιτική σκηνή, η φράση "καλύτερα ο διάβολος που ξέρεις, παρά ο διάβολος που δεν ξέρεις"  δεν είναι απλώς μια κυνική διαπίστωση, αλλά ένας θεμελιώδης κανόνας επιβίωσης και στρατηγικής. 

Συχνά, το εκλογικό σώμα και οι πολιτικοί αναλυτές έρχονται αντιμέτωποι με το δίλημμα αν αξίζει το ρίσκο μιας ριζικής αλλαγής ή είναι προτιμότερη η παραμονή σε μια προβληματική, αλλά γνώριμη κατάσταση;

Η προτίμηση στον "γνώριμο διάβολο" πηγάζει από τον φόβο του αγνώστου. 

Στην πολιτική, το "άγνωστο" δεν μεταφράζεται μόνο σε ελπίδα, αλλά και σε αβεβαιότητα.  Ένας ηγέτης με γνωστά ελαττώματα επιτρέπει στους πολίτες και στις αγορές να προσαρμοστούν. Γνωρίζουμε τα όρια της διαφθοράς του, τις αδυναμίες της ρητορικής του και το εύρος των αποτυχιών του.  Αυτή η προβλεψιμότητα δημιουργεί μια ιδιότυπη αίσθηση ασφάλειας. 

Αντίθετα, ένας νέος "σωτήρας" μπορεί να φέρει μαζί του κινδύνους που δεν έχουν ακόμη χαρτογραφηθεί, οδηγώντας σε αστάθεια. Σε περιόδους κρίσης, η κοινωνία τείνει να γίνεται συντηρητική. 

Το "μη χείρον βέλτιστον" επικρατεί, καθώς η πειραματική αλλαγή φαντάζει πολυτέλεια. 

Οι ψηφοφόροι συχνά σκέφτονται "Αυτός τουλάχιστον ξέρουμε πώς κινείται. Ο επόμενος μπορεί να είναι χειρότερος". 

Αυτή η νοοτροπία συντηρεί πολιτικά συστήματα που, αν και δυσλειτουργικά, παραμένουν όρθια επειδή η εναλλακτική λύση φαντάζει σαν άλμα στο κενό. Ωστόσο, αυτή η προσκόλληση στο γνώριμο έχει ένα βαρύ τίμημα, την γνωστή πολιτική στασιμότητα. 

Όταν αποδεχόμαστε τον "γνωστό διάβολο", ουσιαστικά συμβιβαζόμαστε με τη μετριότητα. Η καινοτομία και η πρόοδος απαιτούν ρήξεις, και οι ρήξεις προϋποθέτουν την αποδοχή του αγνώστου. 

Αν η ιστορία γραφόταν μόνο από όσους φοβόνταν τον "άγνωστο διάβολο", καμία μεγάλη κοινωνική αλλαγή δεν θα είχε συμβεί ποτέ.

Ο "γνώριμος διάβολος»" είναι το καταφύγιο της πολιτικής ρεαλιστικότητας.  Είναι η επιλογή εκείνων που προτιμούν τη διαχειρίσιμη φθορά από την ανεξέλεγκτη ανατροπή. 

Παρόλα αυτά, η υγεία μιας δημοκρατίας κρίνεται από τη δύναμή της να ξεπερνά αυτόν τον φόβο και να αναζητά, όχι έναν άλλον "διάβολο", αλλά την ουσιαστική ανανέωση, ακόμα κι αν το μονοπάτι είναι αχαρτογράφητο.

 

Δήμαρχε, Προσοχή! Το 42% είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Η εποχή της πολιτικής εφησυχασμού τελείωσε. Αν είστε σήμερα Δήμαρχος και αύριο πάλι υποψήφιος Δήμαρχος και πιστεύετε ότι το προβάδισμα σε ψήφους της πρώτης Κυριακής σάς εξασφαλίζει τη δημαρχιακή καρέκλα, πλανιέστε πλάνην οικτρά. 

Ο νέος εκλογικός νόμος δεν είναι απλώς μια αλλαγή κανόνων. Είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της σιγουριάς σας. Μην αφήσετε την εναλλακτική ψήφο να «τζογάρει» τη θητεία σας. Τελειώστε τη μάχη  από την πρώτη Κυριακή.Το όριο του 42% συν μία ψήφο δεν είναι ένας τυπικός στόχος, είναι το μοναδικό σας οχυρό. 

Αν δεν καταφέρετε να το πορθήσετε την πρώτη Κυριακή, εισέρχεστε σε μια "γκρίζα ζώνη" όπου όλα μπορούν να ανατραπούν. Ο κίνδυνος δεν ακούει στο όνομα του αντιπάλου σας, αλλά στον μηχανισμό της εναλλακτικής ψήφου και των συμμαχιών.

Φανταστείτε το σκηνικό. Έχετε συγκεντρώσει ένα αξιοπρεπές 38% ή 40%. Είστε ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, σωστά;  Λάθος.  Το πολιτικό τοπίο μεταλλάσσεται σε μια αρένα όπου ο δεύτερος, ο τρίτος, ακόμα και ο τέταρτος των εκλογών, μπορούν να συνασπιστούν εναντίον σας. 

Η εναλλακτική ψήφος επιτρέπει στους ψηφοφόρους των μικρότερων συνδυασμών να μετακινήσουν τη δύναμή τους μαζικά προς τον δεύτερο υποψήφιο, δημιουργώντας ένα "κύμα ανατροπής" που θα σας σαρώσει. Είναι ο απόλυτος πολιτικός εφιάλτης! 

Να βγείτε νικητές σε απόλυτο αριθμό ψήφων την πρώτη Κυριακή και να βρεθείτε ηττημένοι  λόγω εναλλακτικής ψήφου, βλέποντας παράλληλα κάποιον  που υπολειπόταν κατά 15 μονάδες να καταλαμβάνει το Δημαρχείο! Ο νέος νόμος ευνοεί τις υπόγειες συνεργασίες και τις συναλλαγές της τελευταίας στιγμής. 

Όσοι δεν πιάσουν το όριο του 42% από την αρχή, εκτίθενται στο έλεος των "ρυθμιστών"  που θα θελήσουν να σας εκδικηθούν ή να σας εκβιάσουν. Μην ρισκάρετε το μέλλον του δήμου σας και την πολιτική σας επιβίωση σε μια διαδικασία που μοιάζει με "ρωσική" ρουλέτα.

Μοναδικά όπλα σας, οι  νέες προεκλογικές στρατηγικές και η εκπαίδευση της δημοτικής ομάδας στα νέα δεδομένα από ειδικούς επαγγελματίες επικοινωνίας.   

Ο νέος νόμος δεν είναι ευκαιρία, είναι παγίδα θανάτου για τους πρωτοπόρους. Ρίξτε όλες σας τις δυνάμεις τώρα. 

Κλείστε τις πόρτες, πείστε και τον τελευταίο αναποφάσιστο. Διαφορετικά Ή εκλέγεστε από την πρώτη Κυριακή, ή προετοιμαστείτε για πιθανή πτώση αξιώματος. 

Ο νόμος είναι αμείλικτος και η "κάλπη" της εναλλακτικής ψήφου,  δεν συγχωρεί κανένα λάθος.

 

Πως η Εξουσία απαντά στην «Τιμωρητική» ψήφο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

  

Όταν μια κυβέρνηση βρεθεί αντιμέτωπη με το φάσμα της "τιμωρητικής ψήφου", η κατάσταση δεν είναι απλώς μια πολιτική πρόκληση, είναι μια κρίση νομιμοποίησης. Η δυσαρέσκεια των πολιτών, όταν συσσωρεύεται, μετατρέπεται σε καταδικαστικό εργαλείο στην κάλπη. Ωστόσο, η πολιτική ιστορία έχει δείξει ότι οι τάσεις δεν είναι πάντα μη αναστρέψιμες. Η μεταστροφή του κλίματος απαιτεί μια ριζική αλλαγή στρατηγικής που υπερβαίνει την απλή επικοινωνιακή διαχείριση.

Το πρώτο βήμα για την ανατροπή του κλίματος είναι η ειλικρινής αυτοκριτική. 

Οι πολίτες "τιμωρούν" όταν αισθάνονται ότι η κυβέρνηση έχει χάσει την επαφή με την καθημερινότητά τους. Μια κυβέρνηση που αναγνωρίζει τα σφάλματά της, όχι ως αδυναμία αλλά ως πράξη σεβασμού προς τον ψηφοφόρο, αρχίζει να κερδίζει πόντους αξιοπιστίας. Η παραδοχή λαθών στην άσκηση πολιτικής, συνοδευόμενη από συγκεκριμένες διορθωτικές κινήσεις, αποσυνθέτει σταδιακά το αφήγημα της "αλαζονείας" που συχνά συνοδεύει τις κυβερνήσεις στο τέλος της θητείας τους.

Δεύτερον, η επικέντρωση πρέπει να μετατοπιστεί από τα "μεγάλα έργα" στα άμεσα προβλήματα. 

Η ακρίβεια, η ασφάλεια και η ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών αποτελούν τον πυρήνα της καθημερινής αγωνίας. Μια κυβέρνηση που επενδύει σε στοχευμένα μέτρα ανακούφισης για τα ευάλωτα στρώματα, αποδεικνύει ότι διαθέτει κοινωνικά αντανακλαστικά. Οι πολίτες δεν αναζητούν υποσχέσεις για το μέλλον όταν το παρόν τους είναι αβέβαιο, ζητούν ορατή προστασία.

Τρίτον, είναι επιτακτική η ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού. 

Η παρουσία νέων προσώπων, με φρέσκες ιδέες και καθαρή εικόνα, μπορεί να δώσει το απαραίτητο σήμα ανανέωσης. Η αναμόρφωση του κυβερνητικού σχήματος λειτουργεί ως καταλύτης για την αλλαγή της δημόσιας ατζέντας, απομακρύνοντας τη συζήτηση από τα πρόσωπα του παρελθόντος που έχουν συνδεθεί με την αποτυχία.

Τέλος, το κλειδί βρίσκεται στην αποτελεσματική επικοινωνία. 

Δεν αρκεί να πράττει μια κυβέρνηση· πρέπει να το επικοινωνεί με τρόπο που να μην υποτιμά τη νοημοσύνη του πολίτη. Η διαφάνεια και η καθημερινή λογοδοσία δημιουργούν ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης. Όταν ο πολίτης νιώθει ότι η κυβέρνηση "παλεύει" για τα δικά του συμφέροντα, η οργή συχνά υποχωρεί μπροστά στη λογική της συνέχειας.

Η ανατροπή της τιμωρητικής ψήφου δεν είναι εγγυημένη, αλλά είναι εφικτή αν η κυβέρνηση κατανοήσει ότι ο ψηφοφόρος δεν είναι εχθρός, αλλά ο τελικός κριτής. Η στροφή προς την κοινωνία, η έμπρακτη μεταμέλεια και η απτή απόδοση έργου αποτελούν τα μόνα πραγματικά εφόδια για τη διατήρηση της εξουσίας.

 

Όλοι εναντίον του πρώτου! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Με τον νέο εκλογικό νόμο στην τοπική αυτοδιοίκηση, ο πήχης για την εκλογή από την πρώτη Κυριακή έχει τεθεί στο 42% συν μία ψήφο. Αν και το όριο αυτό μοιάζει πιο προσιτό από το παλιό 50%, κρύβει παγίδες που μπορούν να στερήσουν τη νίκη από την αφετηρία.

Η εφαρμογή του νέου εκλογικού νόμου άλλαξε τα δεδομένα στον χάρτη της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η δυνατότητα εκλογής δημάρχου ή περιφερειάρχη με ποσοστό 42%+1 καθιστά την πρώτη Κυριακή την πιο κρίσιμη μάχη. Ωστόσο, πολλοί υποψήφιοι υποπίπτουν σε ένα μοιραίο στρατηγικό λάθος. Την υποτίμηση της ικανότητας της αντιπολίτευσης να συσπειρωθεί "υπογείως" πριν καν ανοίξουν οι κάλπες. Το μεγαλύτερο ρίσκο για μια παράταξη που στοχεύει στην απευθείας εκλογή είναι η άτυπη συμφωνία όλων των αντιπολιτευτικών δυνάμεων να κατευθύνουν την «εναλλακτική ψήφο» σε έναν και μόνο συνδυασμό. Σε πολλές περιπτώσεις, οι παρατάξεις της μειοψηφίας αντιλαμβάνονται ότι η πολυδιάσπαση εξυπηρετεί τον πρώτο.  Έτσι, προχωρούν σε μια σιωπηρή στρατηγική και αντί να κυνηγήσουν η καθεμία το δικό της μέγιστο ποσοστό, "πριμοδοτούν» τον ισχυρότερο αντίπαλο του φαβορί.

Αυτή η συμμαχία των "ηττημένων" στοχεύει στο να κρατήσει το ποσοστό του πρώτου κάτω από το όριο του 42%. Αν η αντιπολίτευση καταφέρει να πείσει το εκλογικό σώμα ότι υπάρχει μία και μόνο αξιόπιστη εναλλακτική λύση, τότε η διασπορά των ψήφων μειώνεται δραματικά. Η ψήφος που κάποτε θα πήγαινε σε μικρότερα σχήματα, πλέον συγκεντρώνεται στον δεύτερο, οδηγώντας την αναμέτρηση σε δεύτερο γύρο.

Διότι τη δεύτερη Κυριακή η δυναμική αλλάζει πλήρως. 

Το κλίμα "όλοι εναντίον του πρώτου" παίρνει σάρκα και οστά, και η εκλογή που φαινόταν σίγουρη, χάνεται.

Ο κυρίαρχος συνδυασμός δεν πρέπει να αναλωθεί σε έναν "μονομέτωπο" αγώνα, αλλά να επιδιώξει τη δική του διεύρυνση προς το κέντρο και τις όμορες παρατάξεις. Αν επιτρέψετε στην αντιπολίτευση να ταυτιστεί με έναν και μόνο κοινό εκπρόσωπο στη συνείδηση των πολιτών, το 42% μπορεί να μοιάζει με ακατόρθωτο βουνό. Η νίκη την πρώτη Κυριακή απαιτεί πολιτική κυριαρχία, όχι απλά αριθμητική υπεροχή. 

Μην αφήσετε το αφήγημα της "εναλλακτικής λύσης" να μονοπωληθεί από έναν αντίπαλο.

 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ο "Ψηφιακός Μακιαβέλι"! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πλέον ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, 

αλλά ένας ενισχυτής, που πολλαπλασιάζει τόσο τις δημιουργικές όσο και τις καταστροφικές δυνατότητες της επικοινωνίας. Εκλογική αναμέτρηση στη Λατινική Αμερική λειτούργησε ως ένα ζοφερό εργαστήριο 

για το μέλλον της δημοκρατίας. Η χρήση AI για τη δημιουργία "βαθιάς ψευδών" εικόνων και βίντεο δεν ήταν απλώς μια τακτική· ήταν μια ολοκληρωτική επίθεση στην αντίληψη της πραγματικότητας. Όταν η αρνητική διαφήμιση αποκτά τη δυνατότητα να κατασκευάζει σοκαριστικά, ανύπαρκτα γεγονότα, η πολιτική επικοινωνία παύει να είναι αντιπαράθεση επιχειρημάτων και μετατρέπεται σε έναν πόλεμο οπτικών ψευδαισθήσεων.

Για τους ειδικούς της πολιτικής επικοινωνίας, η AI προσφέρει "άυλα εργαλεία" με τρομακτική ισχύ. Η ικανότητα δαιμονοποίησης του αντιπάλου μέσω αλγορίθμων που εκμεταλλεύονται τα ανθρώπινα συναισθήματα, τον φόβο και την οργή, δημιουργεί ένα νέο, τοξικό κλίμα. Η προπαγάνδα δεν χρειάζεται πια χρόνο για να οικοδομηθεί· παράγεται σε δευτερόλεπτα και διαχέεται ακαριαία, καθιστώντας τον έλεγχο των δεδομένων  μια σχεδόν αδύνατη αποστολή.

Οι "Κασσάνδρες" της αγοράς προβλέπουν μια έρημο στην αγορά εργασίας. Κειμενογράφοι, γραφίστες, φωτογράφοι και επικοινωνιολόγοι αισθάνονται την ανάσα των αλγορίθμων στο σβέρκο τους. Πράγματι, η AI μπορεί να συνθέσει λόγους, να σχεδιάσει αφίσες και να επεξεργαστεί δεδομένα με ταχύτητα που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ανταγωνιστεί. Ωστόσο, εδώ κρύβεται η μεγάλη παγίδα.

Παρά την τρομερή υπολογιστική της ισχύ, η τεχνητή νοημοσύνη παραμένει ένας "ανακυκλωτής" γνώσης. Οι αλγόριθμοι δουλεύουν πάνω σε υφιστάμενες ιδέες, συνδυάζοντας το παρελθόν για να δημιουργήσουν ένα ασφαλές παρόν.

Όμως, η ουσία της πολιτικής επικοινωνίας βρίσκεται στο "Out of the Box".

Στην απρόβλεπτη καινοτομία. Στο σύνθημα που θα γεννηθεί από τη διαίσθηση μιας κοινωνικής ανάγκης που δεν έχει καταγραφεί ακόμη σε δεδομένα. Στο concept που σπάει το κατεστημένο αντί να το αναπαράγει.

Αυτή η πρωτόλεια σκέψη παραμένει αποκλειστικό προνόμιο του ανθρώπινου μυαλού.

Η AI είναι αναμφίβολα ένας game changer. Για να μην μετατραπεί όμως σε 

"εκτελεστή" της δημοκρατίας, η ανάγκη για κανόνες αυτορρύθμισης και κώδικες δεοντολογίας από τα social media είναι πλέον επιτακτική. Η διαφάνεια, το να γνωρίζει ο πολίτης ότι αυτό που βλέπει είναι προϊόν AI,αποτελεί το τελευταίο οχυρό της αλήθειας.

Ο ηγέτης του αύριο δεν θα είναι απλώς εκείνος που κατέχει τα εργαλεία της AI, αλλά εκείνος που ξέρει πώς να τα τιθασεύσει χωρίς να χάσει την ανθρώπινη επαφή. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ο συνεργάτης, όχι ο αντικαταστάτης. Η πρόκληση για τους επαγγελματίες του χώρου είναι να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία ως εφαλτήριο για δημιουργικότητα, μετατρέποντας τον κίνδυνο της χειραγώγησης σε ευκαιρία για μια πιο βαθιά, ουσιαστική και πιο ανθρώπινη επικοινωνία.

Το Μοντέλο ανταλλαγής ρόλων των "300"! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Η ιδέα της ανταλλαγής ρόλων μεταξύ της κεντρικής πολιτικής σκηνής και της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι απλώς ένα σενάριο φαντασίας, αλλά μια πιθανή πρόταση που αγγίζει την ουσία της αποτελεσματικής διακυβέρνησης.

Σε πολλές χώρες του κόσμου, το χάσμα μεταξύ των πολιτικών αποφάσεων στην κορυφή και της καθημερινής πραγματικότητας στη βάση παραμένει χαοτικό. 

Αν αύριο το πρωί, 300 έμπειροι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης έπαιρναν τις θέσεις των βουλευτών, το πιθανότερο είναι ότι θα βλέπαμε μια θεαματική αλλαγή στην ταχύτητα και την ποιότητα των αποτελεσμάτων. Οι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, από τη φύση του ρόλου τους, είναι μάνατζερ της καθημερινότητας. Δεν έχουν την πολυτέλεια της θεωρητικής ανάλυσης που συχνά επικρατεί στα κοινοβούλια. Αν ένας δρόμος έχει λακκούβα ή ένα σχολείο δεν έχει θέρμανση, ο δημότης θα απευθυνθεί απευθείας σε αυτούς. 

Αυτή η διαρκής πίεση τους έχει διδάξει να διοικούν με γνώμονα την αμεσότητα και την επίλυση προβλημάτων, αντί για την ατέρμονη γραφειοκρατία. Γνωρίζουν πώς να διαχειρίζονται περιορισμένους πόρους  για να παράγουν ορατό έργο.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα των αυτοδιοικητικών είναι η ενσυναίσθηση. 

Ενώ ένας βουλευτής μπορεί να βλέπει τους πολίτες ως στατιστικά στοιχεία ή εκλογική πελατεία, ο δήμαρχος ή ο δημοτικός σύμβουλος τους βλέπει ως γείτονες. Ζουν στις ίδιες γειτονιές, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα και ακούνε τα παράπονα των πολιτών στην αγορά και στην πλατεία. Αυτή η προσωπική επαφή δημιουργεί μια ηθική δέσμευση που συχνά απουσιάζει από τα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας.

Οι χώρες σε παγκόσμιο επίπεδο που έχουν επενδύσει στην αποκέντρωση και έχουν δώσει χώρο σε ανθρώπους με εμπειρία "πεδίου" να νομοθετούν, παρουσιάζουν μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή και καλύτερα αποτελέσματα. 

Η μεταφορά αυτής της τεχνογνωσίας στο κοινοβούλιο θα σήμαινε νόμους πιο ρεαλιστικούς, λιγότερο αποκομμένους από την κοινωνία και τελικά, μια διακυβέρνηση με ανθρώπινο πρόσωπο.

Αν οι «300» της βουλής αποκτούσαν τη γείωση των αυτοδιοικητικών, η πολιτική θα έπαυε να είναι μια άσκηση ρητορικής και  θα γινόταν αυτό που οφείλει να είναι, λειτούργημα προσφοράς.

Το κλειδί της επιτυχίας, είναι η καθημερινή επαφή με τον πολίτη !

Πολλές ευχές για Καλό Πάσχα

 

Η Βουλή δεν είναι reality show. Σκέψου πριν "σταυρώσεις"! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Η ώρα της εθνικής κάλπης πλησιάζει και θα έχουμε επανάληψη του ίδιου έργου; Πολιτικά κόμματα, στην προσπάθεια τους να "αλιεύσουν" όσο το δυνατόν περισσότερους ψήφους από τη δεξαμενή της "αναγνωρισιμότητας" θα γεμίσουν πάλι τα ψηφοδέλτια με πρόσωπα από τα σήριαλ των τηλεοράσεων, αστέρες του τραγουδιού, των γηπέδων, του life style ή ενός μεσημεριάτικου πάνελ;

Είναι πολύ πιθανόν να ξαναδούμε το ίδιο έργο. Να  μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάχτυλό μας. Για την κατάντια της νομοθετικής εξουσίας δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί αρχηγοί.  Φταις κι εσύ αγαπητέ συμπολίτη!

Είναι εύκολο να κατηγορούμε το «σύστημα» για την έλλειψη ποιότητας, αλλά το σύστημα σου δίνει το απόλυτο όπλο, τον σταυρό. 

Το κόμμα είναι η ιδεολογική σου στέγη, αλλά το πρόσωπο είναι ο εκπρόσωπός σου. Όταν επιλέγεις να στείλεις στη Βουλή έναν παλαίμαχο αθλητή ή έναν τηλεοπτικό «αστέρα» μόνο και μόνο επειδή σου είναι συμπαθής ή επειδή τον ξέρεις από την οθόνη, απεμπολείς το δικαίωμά σου να παραπονιέσαι την επόμενη μέρα. Η Βουλή δεν είναι χώρος για δημόσιες σχέσεις και lifestyle φωτογραφίσεις. Είναι το μέρος όπου αποφασίζεται το μέλλον της οικονομίας σου, της υγείας σου και της παιδείας των παιδιών σου. Απαιτεί γνώση, συγκρότηση και, κυρίως, εργατικότητα. 

Ένας "διάσημος" που δεν έχει ακούσει ποτέ του για έναν κώδικα νόμων ή που δεν έχει εργαστεί ποτέ σε πραγματικές συνθήκες, το πιθανότερο είναι να παραμείνει ένας βουβός θεατής στα έδρανα της Βουλής, εξαργυρώνοντας απλώς τη δημοφιλία του. Πριν ρίξεις τον φάκελο, σκέψου.

Αυτός που σταυρώνεις, μπορεί να αρθρώσει λόγο; Έχει ένσημα;  Έχει προσφέρει στην κοινωνία κάτι πέρα από το να είναι "επώνυμος";  Η δημοκρατία απαιτεί υπεύθυνους πολίτες, όχι οπαδούς ή θαυμαστές. Αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε με κριτήρια θεάματος, 

θα καταλήξουμε με μια πολιτική σκηνή που θα θυμίζει τσίρκο. 

Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σου. Μην χαρίζεις την ψήφο σου στη λάμψη του περιτυλίγματος. Ψάξε το περιεχόμενο. Διαφορετικά. πάψε να παραπονιέσαι για ό,τι άσχημο συμβεί αύριο. Γιατί έχεις το μεγαλύτερο  μερίδιο ευθύνης! 

 

 

 

Τα "μοιραία" λάθη των υποψήφιων Βουλευτών! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Στον πυρετό της προεκλογικής περιόδου, οι υποψήφιοι βουλευτές συχνά αναλώνονται σε έναν μαραθώνιο επικοινωνίας, προσπαθώντας να καλύψουν όσο το δυνατόν περισσότερο  χώρο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο λάθος που διαπράττουν δεν εντοπίζεται στην έλλειψη προβολής, αλλά στην υπερεκτίμηση της ψηφιακής εικόνας έναντι της ανθρώπινης επαφής.

Πολλοί υποψήφιοι εγκλωβίζονται σε μια «φούσκα» υποστηρικτών και αυλοκολάκων, θεωρώντας ότι τα "likes" και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις μεταφράζονται αυτόματα σε ψήφους. Αυτή η αυταπάτη τους οδηγεί στο να μιλούν στους πολίτες και όχι με τους πολίτες. Η αποξένωση από τα καθημερινά προβλήματα της εκλογικής τους περιφέρειας και  η αντικατάσταση του ουσιαστικού διαλόγου με ξύλινο πολιτικό λόγο είναι η συνταγή της αποτυχίας.

Ένα επιπλέον κρίσιμο σφάλμα είναι η αρνητική εκστρατεία. Αντί να αναδείξουν το δικό τους όραμα, πολλοί αναλώνονται στην αποδόμηση του αντιπάλου. Ο σύγχρονος ψηφοφόρος, όμως, κουρασμένος από την τοξικότητα, αναζητά λύσεις και ειλικρίνεια. Ακόμη όταν ο υποψήφιος εμφανίζεται αλαζόνας ή υπερβολικά σίγουρος για την εκλογή του, προκαλεί το αίσθημα της απόρριψης.

Τέλος, η παραβίαση της ιδιωτικότητας των πολιτών με αδιάκριτα SMS και μαζικά emails, κατά παράβαση του Νόμου, συχνά φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, μετατρέποντας  τον υποψήφιο από ελπιδοφόρο εκπρόσωπο σε ενοχλητικό θόρυβο.  Το κλειδί για την επιτυχία παραμένει η αυθεντικότητα. 

Ο υποψήφιος που θα καταφέρει να ακούσει περισσότερο από όσο θα μιλήσει, είναι εκείνος που τελικά θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της κάλπης. 

Η πολιτική, στην ουσία της, παραμένει μια βαθιά ανθρώπινη διαδικασία που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανέναν αλγόριθμο. Η πολιτική ξεκινά  εκεί που τελειώνει η οθόνη και αρχίζει η χειραψία. Κάθε χειραψία και μια ψήφος, λένε οι γνώστες της πολιτικής επικοινωνίας!