Τρίτη, 15 Ιουνίου 2021

Τα προσόντα ενός σύγχρονου πολιτικού! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγος

 Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει ,πως ο Έλληνας πολιτικός είναι ένα ισχυρό brand name. Άλλωστε κάθε κράτος για να προχωρήσει βασίζεται πάντα στις ικανότητες των πολιτικών που αποφασίζουν. Αυτοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι αν η επιχείρηση που λέγεται κράτος προχωράει μπροστά ή όχι. Βέβαια, οι πολιτικοί ενός κράτους είναι ο «καθρέφτης» του λαού όπως ευφυώς έχει λεχθεί. Μέχρι σήμερα, τα απαραίτητα προσόντα ενός πολιτικού ήταν λίγο πολύ γνωστά. Πολιτική προίκα, πελατειακές σχέσεις, συγκυρίες, τύχη και άλλα γνωστά.

Η οικονομική κρίση, έφερε στο προσκήνιο την πολιτική κρίση και οι πολίτες / ψηφοφόροι έχουν αλλάξει. Ιδιαίτερα στη χώρα μας. Η αναγκαιότητα μιας νέας «ελίτ» πολιτικών, πολιτικών της νέας εποχής είναι πολύ μεγαλύτερη από πολλές άλλες χώρες. Δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση για τους λόγους που έχουν οδηγήσει τους πολίτες/ ψηφοφόρους σε νέες θεωρήσεις για την εικόνα και τα νέα απαραίτητα προσόντα των πολιτικών της νέας εποχής που βιώνουμε. Μερικά από τα προσόντα ενός πολιτικού της νέας εποχής είναι:

• Συνδυάζει την τεχνοκρατική γνώση με την πολιτική του θέση.
Ο πολιτικός της νέας εποχής, της νέας «κοπής» συνδυάζει την γνώση, την μεθοδικότητα, την σκληρή δουλειά με τα δεδομένα της πολιτικής και δεν υπολογίζει το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Έχει όραμα, στόχους, και τα υπερασπίζεται με πυγμή. Δεν κάνει πίσω στις πρώτες αντιδράσεις μερίδας πολιτών ή συντεχνιών. Με τις τεχνοκρατικές του γνώσεις σε συνδυασμό με την πολιτική του εμπειρία δημιουργεί νέες κοινωνικές δομές.

• Βρίσκει το σωστό timing.
Πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί, αν η χρονική στιγμή ήταν η κατάλληλη και δεν ήταν λάθος. Ανώριμη κοινωνία, ερασιτεχνική στρατηγική ενημέρωσης, ετεροχρονισμός των προτεραιοτήτων των πολιτών, ατυχής στιγμή και πολλά άλλα. Ο πολιτικός της νέας εποχής δεν βιάζεται αλλά ούτε αργοπορεί. Τα πάντα σωστά και στην ώρα τους.

• Δεν αποκρύπτει τα προβλήματα και δεν τα αγνοεί.
Ξέρει ότι οι πολίτες δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με την αγγλοσαξονική φράση «go with the flow» πάω με το κοπάδι και δεν είναι αμβλύνοες! Ξέρει ακόμη ότι η εποχή των επικοινωνιακών ψιμυθιωμάτων ανήκει στην παλιά εποχή. Ο κόσμος μας είναι σε μετάβαση με υψηλές τις ταχύτητες των ραγδαίων αλλαγών.

• Αναγνωρίζει τα λάθη και τις παραλείψεις του.
Μην διεκδικείτε το αλάθητο. Μόνο ο Πάπας το έχει. Αναγνωρίστε τα λάθη και τις παραλείψεις που σας ακολουθούν από το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν σας. Η παραδοχή δεν σημαίνει αδυναμία. Αντίθετα, η δημόσια υπεράσπιση ενός «αποδεδειγμένου» λάθους μπορεί να επιφέρει επικρίσεις και από τον τύπο και από τους πολίτες. Προσέχει να μην «πέφτει» σε λάθη αλλά και να μην τον ξεπερνούν οι εξελίξεις.

• Απαντάει άμεσα στην ερώτηση δημοσιογράφου ή πολίτη
.
Πέρασε «ανεπιστρεπτί» η εποχή των σχολίων και των προλόγων, πριν δοθεί μια αμφίσημη τις περισσότερες φορές απάντηση από τον πολιτικό. Οι πολίτες «χόρτασαν» από θεωρητικές κουβέντες άνευ ουσίας. Απαιτούν άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις.

• Αντιμετωπίζει τις κρίσεις με επιδέξιο και ψύχραιμο τρόπο και δεν φοβάται να χάσει κάποιες μάχες κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας. Άλλωστε είναι γνωστή η Ιαπωνική παροιμία «Στην πολιτική πέσε 7 φορές σήκω 8». Γνωρίζει τη μεγάλη δύναμη των media, το πόσο αδηφάγα είναι για σκάνδαλα κάθε τύπου και δεν πέφτει σε παγίδες. Η αφέλεια δεν δικαιολογείται σε έναν πολιτικό της νέας εποχής. Όπως δεν «συγχωρείται» να μπει κάποιος στην πολιτική χωρίς να έχει «κολλήσει ένσημα» όπως χαρακτηριστικά λέγεται.

• Γνωρίζει πολύ καλά την ημερομηνία λήξης της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Η «χρυσή» εποχή ενός πολιτικού είναι μια δεκαετία. Μέσα σ’ αυτό τον χρόνο θα «ξεδιπλωθούν» όλες οι ικανότητες του και θα κάνει πράξη ότι υποσχέθηκε. Δεν ξεχνάει ότι δεν υπάρχει κανείς που είναι αναντικατάστατος. Ξέρει όσο πιο γρήγορα αποφασίσει την έξοδο του από την πολιτική, τόσο περισσότερο θα διαφυλάξει την υστεροφημία του. Ακόμη, η εμπειρία του έχει διδάξει ότι ένας από τους κινδύνους της μακροχρόνιας άσκησης εξουσίας είναι να πιστέψει στο τέλος στον ίδιο του τον μύθο. Μια ψευδαίσθηση και μόνο!

 

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2021

Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 Στην αρχή της διεύρυνσης της κομματικής βάσης των πολυσυλλεκτικών κομμάτων, φαίνεται ότι οδηγεί το τέλος των παραδοσιακών ιδεολογιών, μια διαδικασία που ξεκίνησε αργά και σταθερά πριν από την εμφάνιση της μνημονιακής ,δεκαετής κρίσης και εξελίσσεται ραγδαία κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.επιθυμία για «υβριδικά» κόμματα δηλαδή ολίγον από κάθε ιδεολογία  και μακριά από την «καθαρότητα» που προέβαλλε μέχρι χθες. Διαφορετικά η επαφή με την εξουσία ανέφικτη.

Κάποτε η μετακίνηση ενός πολιτικού προσώπου από τον έναν πολιτικό χώρο στον άλλον, θεωρείτο «αποστασία». Αντίθετα σήμερα είναι απλά μια «μεταγραφή» όπως συμβαίνει στις αθλητικές ομάδες ή ακόμη και συστράτευση σε έναν κοινό σκοπό, σύμφωνα με τη δήλωση του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η αλήθεια είναι ότι στην πολιτική, άλλοτε πληρώνεσαι για να κάνεις τη μεταγραφή με μια θέση εξουσίας, και άλλοτε για να εξασφαλίσεις τη θέση σου στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Το «είδα το φως το αληθινό» και μπήκα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!

Μια ματιά στους τελευταία εκλεγμένους στο Κοινοβούλιο, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές και αρκετές εξόφθαλμες παραφωνίες προσώπων που έχουν σαν αποτέλεσμα να «βγαίνουν στα κάγκελα» κορυφαία και μη, στελέχη των μεγάλων κομμάτων.

Σε «ατομικό» επίπεδο, η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, αναγκάζει να κάνουν τη γνωστή «κολοτούμπα»  πηγαίνοντας εκεί όπου λοιδορούσαν αλλά και το κόμμα να τους συγχωρεί και να ανοίγει τις αγκάλες του!

Φυσικά για αρκετούς γηγενείς πολιτευτές αλλά και εκλεγμένους, που έχουν «μουσκέψει» κομματικές φανέλες, οι προσχωρήσεις «ξένων» θεωρούνται χτύπημα κάτω από τη ζώνη και απειλή, σε θέσεις στα ψηφοδέλτια και σε κυβερνητικά έδρανα. Επιβραβεύονται όσοι επιδίδονται στο άλμα επί κοντώ!

Όταν ένα κόμμα θέλει να «ξανοιχτεί» και προς άλλες πολιτικές κατευθύνσεις και δεξαμενές ψηφοφόρων, πρέπει πρώτα να στεγανοποιήσει το δικό του κομματικό ακροατήριο και τις περισσότερες φορές ,να το κανακέψει με το δέλεαρ της πιθανής εξουσίας.

Η στρατηγική των δύο γραμμών, κεντροδεξιά – δεξιά ή κεντροαριστερά – αριστερά  αλλιώς «πατάω σε δύο βάρκες» εγκυμονεί κινδύνους «πνιγμού»! Δεν βγαίνει τις περισσότερες φορές.

Τα νέα φλερτ των δύο κομμάτων εξουσίας, με το γνωστό κόμμα του κέντρου δημιουργούν έναν νέο ρευστό σκηνικό και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα κάτσει η μπίλια. Οι εσωκομματικές εκλογές για την αρχηγία του κόμματος, δημιουργούν νέες συνθήκες και η τελική επιλογή του προσώπου, του νικητή, θα βάλει τα θεμέλια της νέας συνεργασίας του κόμματος.

Φυσικά, ένας εκλογικός αιφνιδιασμός, θα ανατρέψει κάθε πρόβλεψη για την εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι είμαστε μπροστά στο τέλος των ιδεολογιών, στο «ξεπάγωμα» του πολιτικού σκηνικού και στις νέες δυνατότητες για νέα κυβερνητικά σχήματα.

 

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2021

Ηγεσίες Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ-Επικοινωνιολόγος

 

Από σόι, από τζάκι, από κομματική επετηρίδα από μεταγραφή. Θέση προσήκουσα από τα προσόντα του κάθε υποψηφίου, για μια από τις θεσμικές θέσεις που αφθονούν.

Νεποτισμός, οικογενειοκρατία, φαινόμενα φεουδαρχικά, κομματικές επετηρίδες, κομματικοί σωλήνες, μεταγραφικά δικαιώματα, ευδοκιμούν στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, πάντα προς το συμφέρον της αντίστοιχης δυναστείας και φυσικά προς όφελος του λαού!

Μια μοναδική Ελληνική ‘’ιδιαιτερότητα’’ επινόηση των εκάστοτε ισχυρών πολιτικών προσώπων είτε προς επαγγελματική αποκατάσταση των γόνων και προώθησής τους σε ανώτερα αξιώματα, είτε σε μετακινήσεις, μεταγραφές από τη μια παράταξη στην άλλη, για λόγους πολιτικής επιβίωσης σε θέσεις εξουσίας. Κάποτε λεγόταν "αποστασία", στις μέρες μας απλά "μεταγραφή"!

Ανάμεσα σε αυτό το σύνολο υποψηφίων ηγετών, καλούνται οι πολίτες να εκλέξουν τον καταλληλότερο ακόμη και από τον "Κανέναν"!

Σε όλες τις περιπτώσεις, το οικογενειακό όνομα, είναι το πιο ασφαλές εφαλτήριο ανόδου. Ανοίγει τον πολιτικό δρόμο, σχεδόν νομοτελειακά. Μικρή αξία έχει η προσωπικότητα, γιατί για κάποιους ‘’αδιευκρίνιστους’’ λόγους, οι πολίτες-ψηφοφόροι πιστεύουν πως ο κληρονόμος του ονόματος, ο επίγονος, είναι και ικανός συνεχιστής.

Στη συνέχεια, αν θα μεγαλουργήσει προς δόξα του προγόνου του ή θα καταβαραθρωθεί, θα το δείξει η ιστορία και στη  δεύτερη περίπτωση θα τη πληρώσουν και οι ψηφοφόροι του και οι  μη.

Τα μνημόνια καραδοκούν.

Στην άλλη πλευρά έχουμε ηγεσίες με κομματικές ρίζες, μακρόβιες, που έχουν το προνόμια της αμέριστης συμπαράστασης του μεγαλύτερου μέρους του κομματικού μηχανισμού και με το σκεπτικό ‘’ αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε, να μας οδηγήσει στις θέσεις ευθύνης’’.

Το αποτέλεσμα της επιλογής ηγεσίας, είτε ελέω τζακιού είτε κομματικού σωλήνα, είναι ορατό και αυξανόμενο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Αποτέλεσμα, η απαξίωση από το πολιτικό σώμα και η αποχή να αυξάνεται με ρυθμό γεωμετρικό. Έφτασε το ποσοστό της, πάνω από το σαράντα της εκατό, στο σύνολο του εκλογικού σώματος και ανεβαίνει ραγδαία. Αποχή από την κάλπη, μια στείρα πολιτική πράξη αλλά πράξη.

Οι ψηφοφόροι δεν θέλουν πια κλειστά κομματικά κλαμπ, να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή τους ούτε φυτώρια ‘’γόνων’’ και επιγόνων’’. Όσοι δείχνουν την εκλογική τους δυσφορία, με την αποχή, θέλουν ένα διαφορετικό σύστημα  διακυβέρνησης όχι ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα. Αυτό, για να μην μπερδεύει κάποιους το ποσοστό της αποχής, με ιδέες ‘’επαναστατικές’’!

Οι ψηφοφόροι έχουν πια την ωριμότητα, να κρίνουν τις ηγεσίες όχι από το όνομα, τις υποσχέσεις και το παρελθόν τους αλλά από το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες, να τους βγάλει από το τέλμα.

Αδιαφορούν πλήρως για το πολιτικό DNA του ηγέτη και τον κρίνουν καθημερινά για τα έργα του.

Οι πολίτες χόρτασαν από λόγια, από στείρα και εμμονική άρνηση, από στρεβλή και λειψή ενημέρωση , από μεγαλοϊδεατισμούς και αμφιβόλου αξιοπιστίας υποσχέσεις, για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν θέλουν να θεωρούνται από τις ηγεσίες, ως κομπάρσοι αλλά ως πρωταγωνιστές, ως συν δημιουργοί του αύριο.!

 

Τρίτη, 25 Μαΐου 2021

Η μαγεία της «μαγιάς» των political tips στον πολιτικό λόγο. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου


 

Είναι γνωστό ότι η πολιτική δεν είναι μόνο θέαμα, εμφάνιση, γλώσσα του σώματος, κινήσεις των χεριών, φιλικοί χαιρετισμοί, "ζεστές" χειραψίες, αλλά και πολιτικό λόγος, μια αλυσίδα από έξυπνες και δομημένες φράσεις, που ξαφνιάζουν για την πρωτοτυπία και εντυπωσιάζουν με την ευρηματικότητα του πολιτικού λόγου. Πάντα σύμφωνα με την επικαιρότητα των προβλημάτων της κοινωνίας.

Και δεν μιλάμε για τις γνωστές σε όλους μας πολιτικές  ατάκες, που άλλοτε μετατρέπουν τον πολιτικό λόγο, σε στείρα ρητορική οξύτητα, άλλοτε προκαλούν γέλωτα, παραπληροφορούν και τις περισσότερες φορές ψεύδονται ασύστολα.

Μιλάμε για μια νέα κατηγορία πολιτικών φράσεων, που λειτουργούν ως εξαιρετική μαγιά στη διαμόρφωση ενός πολιτικού λόγου, δίνοντας όγκο, βαρύτητα και περιεχόμενο. με στόχο να κερδίσουν τη μάχη των πολιτικών εντυπώσεων. Είναι τα tips της πολιτικής επικοινωνίας, μια κατηγορία από μόνη της, στην επικοινωνία.

Οι πολιτικοί που έχουν φάει με το «κουτάλι» την πολιτική, γνωρίζουν πολύ καλά την αξίας της "μαγιάς", στον πολιτικό τους λόγο, που προκαλείται από τη χρήση των political tips, στην επικοινωνία τους με τους πολίτες. Μια επικοινωνία, με έξυπνες φράσεις, σύντομες και με συμπυκνωμένο πολιτικό λόγο.

Τα political tips, δεν μοιάζουν με τις ατάκες στην πολιτική. Δεν χλευάζουν, δεν παραπληροφορούν, δεν χυδαιολογούν, αλλά πιστώνουν μόνο με θετικό πρόσημο τον δημιουργό, πολιτικό.

Και το κυριότερο διαμορφώνουν κλίμα στην κοινή γνώμη, γιατί «ντύνουν» θετικά όλο τον πολιτικό λόγο και λειτουργούν πολλές φορές και ως κεντρικό αφήγημα.

Η πολιτική χρειάζεται σοβαρότητα και τα political tips, με τη μαγεία της «μαγιάς», που τα διακρίνει, κρατάνε ψηλά το επίπεδο της πολιτικής και κάνουν πράξη τον λεγόμενο πολιτικό πολιτισμό.

Δικαιολογημένα αποκαλούνται «μικρά διαμαντάκια» της πολιτικής επικοινωνίας, καθορίζοντας τη βάση κάθε πολιτικής ομιλίας, συνέντευξης, δήλωσης, αφήνοντας παράλληλα το προσωπικό στίγμα, σφραγίδα κάθε πολιτικού και «παίζουν» πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιλογή από τα ΜΜΕ, που θα τα παρουσιάσουν.

Κυριολεκτικά, «γράφουν» ιστορία στην πολιτική καριέρα και πολλές φορές είναι το χαρακτηριστικό "αποτύπωμα" της υστεροφημίας του πολιτικού.

Τα political tips δεν είναι γενικές και προσεγγίσεις, κλισέ, ενός πολιτικού λόγου. Είναι εύκολο για ένα πολιτικό πρόσωπο να πετάει «ατάκες» σε θέματα επικαιρότητας, είναι όμως δύσκολο να «πατάει» πάνω στο στέρεο και σταθερό έδαφος ενός political tip, που θα τον βοηθήσει να πρωτοπορεί , να οδηγεί, να εμπνέει. Η πολιτική των political tips, εξελίσσεται σε πολιτική πράξη και γίνεται αντικείμενο θετικών σχολίων από τους πολίτες.

Τα tips της πολιτικής επικοινωνίας, αναδεικνύουν την νέα γενιά των σύγχρονων πολιτικών στο «Ευ Πολιτεύεσθαι», ζητούμενο, στην εποχή μας, από τους πολίτες. Η νέα γραμμή στη σύγχρονη εποχή της πολιτικής, στην μετά «ατάκας εποχή», είναι τα tips , η «μαγιά» στην πολιτική επικοινωνία κάθε πολιτικού. Αναζητείστε τα!

 

Τρίτη, 18 Μαΐου 2021

Η πολιτική στα καλύτερα της! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Η πολιτική αλλάζει, αλλά οι πολιτικοί ακολουθούν το διαχρονικό «γηράσκω αεί διδασκόμενος» του Σωκράτη, πριν από πολλούς αιώνες και εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους, με τα νέα δεδομένα που προκύπτουν σε κάθε περίοδο;

Είναι γνωστό ότι ο  κάθε πολιτικός, θέλει να αφήσει το προσωπικό του αποτύπωμα, να κάνει τη διαφορά, άλλοτε με το έργο του και άλλοτε με τις «έξυπνες» παρεμβάσεις, τις ατάκες, τα σύγχρονα tips του πολιτικού του λόγου.

Στην σύγχρονη εποχή μας, που κάθε φράση ενός πολιτικού «διυλίζεται» μπαίνοντας στο μικροσκόπιο των ΜΜΕ και του διαδικτύου, η πολιτική του καριέρα καθορίζεται από εικόνες και μικρές φράσεις, ατάκες  της πολιτικής επικοινωνίας, με στόχο τον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και την αναπαραγωγή από τα ΜΜΕ.

«Ανδρέα, δεν αρέσουμε πλέον» είναι μια έξυπνη φράση, ατάκα, tip, της αείμνηστης Μελίνας, προς τον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι tip, μια ατάκα, μια γρήγορη και μικρή φράση συμπυκνωμένου πολιτικού μηνύματος, στην εποχή της ταχύτητας και της πολιτικής επικοινωνίας μέσω των social media.

Ακόμη και οι δύο τελευταίοι Πρόεδροι της Αμερικής, στήριξαν τις προεκλογικές τους καμπάνιες, στον περιορισμένο χώρο του twitter, προβάλλοντας τα συνθήματα τους.

Φυσικά, τα tips της πολιτικής επικοινωνίας που χρησιμοποιούνται από τους πολιτικούς, δεν υποκαθιστούν την αφήγηση, το περιεχόμενο του αναλυτικού μηνύματος, τα επιχειρήματα διαλόγου, αλλά διευκολύνουν και απλουστεύουν την επικοινωνία στη νέα εποχή των τεχνολογικών εξελίξεων και της νέας κοπής «ακροατών – πολιτών».

Αρκεί να στηρίζονται, σε έξυπνες ιδέες, αλήθειες, διαπιστώσεις και μικρά μυστικά, παραπολιτικά. Στόχος, η αύξηση του βαθμού αναγνωρισιμότητας και εικόνας  ενός πολιτικού και η ανάδειξη του στη νέα γενιά των πολιτικών, οι οποίοι είναι πραγματικοί γνώστες των νέων τρόπων επικοινωνίας με τους πολίτες.

Σε μια εποχή όπου το «μέσον είναι το μήνυμα» , σύμφωνα με τον καθηγητή Marshall Mcluhan, η επικοινωνία των πολιτικών μηνυμάτων έχει μεταμορφωθεί από βαρύγδουπες, στομφώδεις και ανούσιες φράσεις, σε απλές, εύκολες και κατανοητές φράσεις, ατάκες, tips πολιτικής επικοινωνίας.

Ένας νέος Οδηγός, με πληθώρα tips, 331+1 και τίτλο" Ευ Πολιτεύεσθαι" που θα κυκλοφορήσει μέσα στο καλοκαίρι, με πολιτικές φράσεις, tips, που στόχο έχουν να βοηθήσουν την επικοινωνία των πολιτικών με τους πολίτες, μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας των μέσων.

Tips, που διαμορφώθηκαν μέσα από την καθημερινότητα της πολιτικής πρακτικής, των πρωταγωνιστών του χώρου και της πολυετούς εμπειρίας του συγγραφέα του , Οδηγού των tips.

Σύμφωνα με την κριτική ειδικών της πολιτικής επικοινωνίας, το χαρακτηριστικό των tips,είναι.. μια νέα πολιτική γραφή χωρίς το λίπος του περιττού!

Ένα «πολιτικό λίπασμα» για έξυπνες ομιλίες, συνεντεύξεις και δηλώσεις, που θα «παίζουν» σε όλα τα ΜΜΕ. Με τα tips, η πολιτική επικοινωνία σας, στα καλύτερα της!

Και σύμφωνα με γνωστό απόφθεγμα του Ανατόλ Φρανς, Γάλλου μυθιστοριογράφου και κριτικού "Αν κάτι έχει ειπωθεί και έχει ειπωθεί καλά, μην έχεις ενδοιασμούς. Παρ το και αντίγραψε το!"

 

Τρίτη, 11 Μαΐου 2021

Τι θα λέγατε για ένα ντιμπέιτ; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

 

Μια τηλεμαχία, ένα debate, μια τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, που στις τελευταίες εθνικές εκλογές στερηθήκαμε.

Μια αντιπαράθεση, direct των αρχηγών των πολιτικών μας κομμάτων, πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς έτοιμες δηλώσεις γραμμένες από συμβούλους ή σκηνοθετημένες συνεντεύξεις για τα ζέοντα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών. Μια αντιπαράθεση επί ίσοις όροις, μικρών και μεγάλων κομμάτων, που κοσμούν το κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής – ψηφοφόρος να ακούσει από πρώτο χέρι τις λύσεις που προτείνει ο κάθε αρχηγός, για προβλήματα οικονομίας, εθνικά και κοινωνικά.

Φυσικά, ένα ντιμπέιτ χωρίς προκαθορισμένες και «στημένες» ερωτήσεις, που στην πράξη είναι πραγματικοί μονόλογοι λόγω δέσμευσης χρόνου και αδυναμίας συζήτησης και με απουσία από το πάνελ των εχόντων την ευθύνη των ερωτήσεων, μικρού αριθμού εκπρόσωπων της κοινής γνώμης, πέραν των δημοσιογράφων.

Αποτέλεσμα ,να κερδίζουν οι αρχηγοί τις εντυπώσεις μόνο με έξυπνες ατάκες, επικλήσεις στο συναίσθημα των τηλεθεατών, και με δεξιότητες στη ρητορική τέχνη και στην λογομαχία. Απουσία ουσίας ,σε θέσεις και προτάσεις. Η εικόνα κερδίζει τους τηλεθεατές!

Η πλειονότητα των τηλεθεατών ενδιαφέρεται πρώτιστα για το ντύσιμο, το χτένισμα, το χρώμα της γραβάτας και τα πιθανά να γίνουν σαρδάμ ,για να σχολιαστούν στη συνέχεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μετά το τέλος του ντιμπέιτ, δίνεται βαρύνουσα σημασία στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που βγάζουν τον νικητή της τηλεμαχίας, όχι για αυτά που είπε αλλά για τον τρόπο που τα είπε. Ψάχνουμε για ρήτορες, λαϊκιστές ή για ηγέτες της επόμενης μέρας;

Πολλές φορές κάποια ντιμπέιτ, εξαντλούνται στο χθες, σε επιθέσεις προσωπικές, σε «κονταροχτυπήματα» κάτω από τη μέση, προσφέροντας ένα θέαμα κατώτερο των προσδοκιών, δείχνοντας ακόμη και ασέβεια στους τηλεθεατές που τους παρακολουθούν, με τη χρήση ακόμη και πεζοδρομιακών εκφράσεων .Η απουσία του λεγόμενου πολιτικού πολιτισμού, εμφανής.

Φανταστείτε πόσο ποιο χαμηλά μπορεί να πέσει το επίπεδο του πολιτικού μας συστήματος, σε απευθείας τηλεσύνδεση με την κοινή γνώμη, όταν ακούμε και διαβάζουμε κάποια λεκτικά «παρατράγουδα» ακόμη και εντός του ναού της δημοκρατίας.

Στον πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια, σε ένα ντιμπέιτ, το πρώτο θύμα είναι η ευπρέπεια και η ειλικρίνεια.

Ίσως γιατί από την έκβαση ενός ντιμπέιτ, κρίνεται πολλές φορές η έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

Φυσικά, αν τα καθ’ ημάς πολιτικά ντιμπέιτ, συνεχίσουν να γίνονται με την μορφή που γνωρίζουμε, με επιφανειακή ανάλυση των σοβαρών προβλημάτων, τις ανούσιες πολιτικές ατάκες και τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, τότε καλό θα είναι αντί να θεσμοθετηθεί, ένα τουλάχιστον πριν τις εκλογές ,να καταργηθούν. Δεν προσφέρουν τίποτα οι «ομιλούσες κεφαλές». Καλύτερα να αντικατασταθούν από ριάλιτι χιουμοριστικών αγώνων.

Περισσότερη τηλεθέαση θα έχει .

Να ελπίσουμε ότι κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα και να θεσμοθετηθούν νέοι κανόνες για ένα ντιμπέιτ, προσφέροντας ουσιαστική αναμέτρηση μεταξύ των εχόντων την ευθύνη της κυβέρνησης και αντιπολίτευσης της χώρας.

Πρώτιστα όμως θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία των πολιτικών προσώπων, που συμμετέχουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο διακύβευμα της επόμενης μέρας στα ντιμπέιτ.

 

Τρίτη, 27 Απριλίου 2021

Ανάσταση, κυριολεκτικά και όχι αλληγορικά! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Θα πρωτοτυπήσω. Θα βάλω στην αρχή του άρθρου τις προσωπικές μου ευχές, για όλες και όλους,  που μου κάνουν την τιμή να με διαβάζουν. ‘’Εύχομαι ολόψυχα το Άγιο Φως της Ανάστασης του Θεανθρώπου, να φωτίσει τις καρδιές μας και να λαμπρύνει τις μέρες μας. Η φετινή Ανάσταση Του Χριστού , ας μας δώσει δύναμη για την δική μας Ανάσταση, μετά τον Γολγοθά του κορονοϊού, να φωτίσει το σκοτάδι που καλύπτει τη ζωή μας και να φέρει την Ανάσταση της χώρας μας και την επανεκκίνηση της οικονομίας, που τόσο ανάγκη έχουμε". Ανάσταση, κυριολεκτικά και όχι αλληγορικά, τη στιγμή που η χώρα μας βιώνει μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση, διάρκειας ενός χρόνου και πάνω, με τα επακόλουθα οικονομικά προβλήματα να μας χτυπούν την πόρτα.

Η χώρα μας, έπειτα από την πολυετή οικονομική κρίση, λόγω των μνημονίων και της πανδημίας ήρθε ώρα να αλλάξει σελίδα. Η γνωστή σε όλους οικονομική θεωρία του ελατηρίου, αναμένεται να εκτινάξει τα οικονομικά αποτελέσματα πολλών κλάδων της αγοράς, μεγιστοποιώντας τις θετικές προοπτικές που απορρέουν από τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης.

Η εποχή της επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας αρχίζει με το άνοιγμα του τουρισμού και παράλληλα, περιορίζει τη διάδοση των ‘’ψεκασμένων’’ αντιλήψεων, αφαιρεί από την αντιπολίτευση την επιμονή της για προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, επικαλούμενη ανικανότητα της κυβέρνησης και πολλαπλασιάζει τον αριθμό των εισερχομένων  επενδύσεων, μειώνοντας τα ποσοστά της ανεργίας.  Βρισκόμαστε στο τέλος της οικονομικής δυσπραγίας και στην αρχή ενός νέου αναπτυξιακού οικονομικού κύκλου.

Η στρατηγική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στρατηγική του πετροπόλεμου, της διαμαρτυρίας, των καταγγελιών κενού περιεχομένου και ιδεολογικών αγκυλώσεων,  δείχνουν αδυναμία παραγωγής πολιτικού λόγου, έλλειψη οραματικού αφηγήματος και κυρίως φόβο για την επόμενη ημέρα, όταν η οικονομία θα δείχνει σημάδια ανάκαμψης και η νέα πραγματικότητα να τη βρίσκει εκτός τόπου και χρόνου. Και χωρίς αντιπολιτευτικά εφόδια.

Ο ‘’Οδικός χάρτης’’ για την Ανάσταση της Ελληνικής οικονομίας και την επανεκκίνηση της , περιέχει πολλά και νέα χρηματοδοτικά εργαλεία , για τους κλάδους που έχουν πληγεί από την πανδημία. Για πρώτη φορά ακούμε για μέτρα που έρχονται και δεν βγάζουμε φλύκταινες από την αγωνία μας.  Όλα τα νέα μέτρα έχουν θετικό πρόσημο για την οικονομία της χώρας και για τα εισοδήματα των πολιτών.

Ένα οικονομικό πλέγμα μέτρων, για τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων και ανάλογα με την εξέλιξη της υγειονομικής κρίσης, πρόσθετες παροχές είναι στο τραπέζι.

Παράλληλα με το τείχος της ανοσίας από τον ιό, χτίζεται και η ανάταξη της οικονομίας. 

Η φετινή Ανάσταση φέρνει αλλαγή σελίδας, χαμόγελα στους πολίτες,τουρισμό και μας θυμίζει άλλες εποχές, με θετικές προοπτικές ανάκαμψης.

Ανάσταση, κυριολεκτικά και όχι αλληγορικά!