Πώς η μακρά προεκλογική περίοδος ευνοεί τα "αουτσάιντερ" και απειλεί τα "φαβορί"! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Η διάρκεια μιας προεκλογικής περιόδου αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους, αλλά συχνά υποτιμημένους, παράγοντες στην πολιτική σκακιέρα. Ενώ εκ πρώτης όψεως ο χρόνος φαίνεται να λειτουργεί ως σύμμαχος της εκάστοτε ισχυρής παράταξης, η πραγματικότητα των σύγχρονων αναμετρήσεων αποδεικνύει το αντίθετο. 

Ένας προεκλογικός μαραθώνιος μπορεί να μετατραπεί σε σανίδα σωτηρίας για τα "αουτσάιντερ" κόμματα και σε εφιάλτη για τα μεγάλα φαβορί.

Για τους πολιτικούς σχηματισμούς με χαμηλά ποσοστά ή περιορισμένους πόρους, ο επιπλέον χρόνος είναι πολύτιμος αρωγός. Τους επιτρέπει να χτίσουν αναγνωρισιμότητα, να επικοινωνήσουν το πρόγραμμά τους χωρίς την πίεση του χρόνου και να συσπειρώσουν απογοητευμένους ψηφοφόρους. Σε μια σύντομη αναμέτρηση, η φωνή τους συχνά θάβεται κάτω από την κυριαρχία των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Αντίθετα, μια παρατεταμένη περίοδος τους δίνει την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο, να εκμεταλλευτούν τη φθορά των αντιπάλων και να κερδίσουν έδαφος πόντο-πόντο.

Στον αντίποδα, για τα κυρίαρχα κόμματα εξουσίας, η μακρά προεκλογική τροχιά αποτελεί πεδίο υψηλού ρίσκου. 

Η συνεχής έκθεση στο φως της δημοσιότητας αυξάνει γεωμετρικά την πιθανότητα στρατηγικών σφαλμάτων. Όταν μια παράταξη βρίσκεται στην κορυφή, το μόνο που έχει να κάνει είναι να διαχειριστεί την υπεροχή της. Ωστόσο, η κόπωση των στελεχών, η πίεση της καθημερινότητας και η διαρκής ανάκριση από τα ΜΜΕ δημιουργούν τις τέλειες συνθήκες για το μοιραίο "αυτογκόλ".

Ένα ατυχές σχόλιο ενός υποψηφίου, μια ασάφεια στο οικονομικό πρόγραμμα ή μια κακή διαχείριση της επικαιρότητας μπορούν να αποβούν μοιραία. Σε μια μακρά περίοδο, τέτοια λάθη μεγεθύνονται, αναλύονται επί μέρες και ριζώνουν στη συνείδηση των αναποφάσιστων πολιτών. Το κόμμα που προηγείται αναγκάζεται να παίζει διαρκώς άμυνα, χάνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Συμπερασματικά, ο χρόνος στην πολιτική δεν είναι ποτέ ουδέτερος. Όταν η κάλπη αργεί, η δυναμική αλλάζει. 

Η μακρά προεκλογική περίοδος απομυθοποιεί τους ισχυρούς, δοκιμάζει τα αντανακλαστικά τους και, τελικά, τιμωρεί την αλαζονεία, μετατρέποντας μια βέβαιη νίκη σε μια ρίσκου και απρόβλεπτη μάχη.

 

Από τα μεγάλα οράματα στα μεγάλα πάθη. Η νέα γοητεία των Μαζών! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Κάποτε οι κοινωνίες συγκλονίζονταν από μεγάλα αφηγήματα. Άνθρωποι συμπορεύονταν, συγκρούονταν και οραματίζονταν με οδηγό συμπαγείς ιδεολογίες που υπόσχονταν να αλλάξουν τον κόσμο. 

Σήμερα, το σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Ζούμε σε μια εποχή μετα-ιδεολογική, όπου οι μάζες  δεν σαγηνεύονται πλέον από θεωρητικά μανιφέστα ή ορθολογικά προγράμματα, αλλά από την οργανωμένη και συστηματική αναμόχλευση του θυμικού.

Η υποχώρηση των παραδοσιακών ιδεολογιών άφησε πίσω της ένα υπαρξιακό και πολιτικό κενό. Αυτό το κενό δεν καλύφθηκε από έναν θρίαμβο της λογικής, αλλά από την κυριαρχία του συναισθήματος. Το θυμικό, η οργή, ο φόβος, η αγανάκτηση, αλλά και η ανάγκη για ανήκειν, έχει μετατραπεί  στο κύριο νόμισμα της δημόσιας σφαίρας. 

Οι σύγχρονοι ηγέτες και τα κέντρα εξουσίας δεν επιδιώκουν να πείσουν τον πολίτη μέσω επιχειρημάτων επιδιώκουν να τον συγκινήσουν, να τον εξοργίσουν ή να τον τρομάξουν.

Καταλυτικό ρόλο σε αυτή τη μετατόπιση παίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η ψηφιακή κουλτούρα. 

Οι αλγόριθμοι είναι σχεδιασμένοι να επιβραβεύουν την ακρότητα και την πόλωση, 

καθώς το συναίσθημα παράγει κλικ και αλληλεπίδραση πολύ ταχύτερα από τη νηφάλια σκέψη. Έτσι, η πολιτική και η κοινωνική ζωή μετατρέπονται σε ένα διαρκές θέαμα συγκινήσεων. Οι μάζες δεν κινητοποιούνται επειδή εμφορούνται από ένα κοινό όραμα για το μέλλον, αλλά επειδή μοιράζονται μια κοινή αγανάκτηση για το παρόν ή έναν κοινό φόβο για το "άλλο".

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας εύθραυστης και παρορμητικής κοινωνίας. 

Η αναμόχλευση του θυμικού προσφέρει άμεση εκτόνωση, αλλά δεν οικοδομεί μακροπρόθεσμες λύσεις. Όταν η οργή κοπάζει, το κενό παραμένει, απαιτώντας μια νέα, ισχυρότερη δόση συναισθηματικής διέγερσης. Η σαγήνη των μαζών σήμερα δεν κρύβεται στην υπόσχεση ενός καλύτερου κόσμου, αλλά στην άμεση δικαίωση των πρωτόγονων ενστίκτων τους.

Σε αυτό το περιβάλλον, η μεγάλη πρόκληση των σύγχρονων δημοκρατιών είναι η επιστροφή στον ορθολογισμό. Χωρίς να παραγνωρίζεται η σημασία του συναισθήματος, είναι ανάγκη να ξαναβρούμε τη χαμένη ισορροπία, να μετατρέψουμε την τυφλή οργή σε συνειδητή πολιτική σκέψη και τη συγκίνηση σε δημιουργική δράση.

 

Το αφήγημα πέθανε. Ζήτω το αποτύπωμα! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Για χρόνια, τα πολιτικά κόμματα επένδυαν στο αφήγημα. Στις λέξεις. Στις υποσχέσεις. 

Στη ρητορική που έπρεπε να "χτίσει εικόνα", να "μεταδώσει όραμα", να "αγγίξει τον πολίτη".  Σήμερα, όλο αυτό το οικοδόμημα κλονίζεται. Και δεν το κλονίζουν οι αντίπαλοι. Το κλονίζουν οι ίδιοι οι πολίτες.

Η αλλαγή δεν ήρθε ξαφνικά. Ήρθε με τη συσσώρευση. Κάθε υπόσχεση που δεν τηρήθηκε, κάθε εξαγγελία που έμεινε στα χαρτιά, κάθε "τώρα αλλάζουν τα πράγματα" που δεν άλλαξε τίποτα, κατέθεσε και από μία ψήφο δυσπιστίας στη λογική του αφηγήματος. Σήμερα, ο μέσος πολίτης δεν αξιολογεί τι λέει ένας πολιτικός. Αξιολογεί τι έχει κάνει. Το αφήγημα έχει δώσει τη θέση του στο αποτύπωμα.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;  Σημαίνει ότι ο πολίτης δεν κρίνει πλέον με βάση την πειστικότητα της ρητορικής, αλλά με βάση τα ίχνη που άφησε η εξουσία πάνω στην καθημερινότητά του. Ποιος δρόμος έγινε. Ποιο νοσοκομείο λειτούργησε. Ποια επιχείρηση άντεξε. Ποια υπόθεση λύθηκε. Το αποτύπωμα δεν αφηγείται. Αποδεικνύει.

Και εδώ έγκειται η κρίση των κομμάτων που εξακολουθούν να επενδύουν σε επικοινωνιακές στρατηγικές που μιλούν σε ένα κοινό που έχει σταματήσει να ακούει αφηγήσεις. Το πρόβλημα δεν είναι η κακή επικοινωνία. Είναι ότι η επικοινωνία χωρίς αξιοπιστία δεν έχει πλέον αντίκρισμα.

Η εμπιστοσύνη στην πολιτική δεν κερδίζεται με καλύτερα μηνύματα. Κερδίζεται με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα. Ο πολίτης δεν θέλει πια να πειστεί. Θέλει να δει. 

Και αυτή η μετατόπιση αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού ριζικά.

Όποιος το καταλάβει νωρίς, κερδίζει. Όποιος συνεχίσει να χτίζει αφηγήματα πάνω σε άδεια θεμέλια, θα μείνει με λόγια. Και οι λέξεις, χωρίς έργα πίσω τους, σήμερα δεν πείθουν κανέναν.

 

Οι Πολιτικοί περιγράφουν τα προβλήματα των πολιτών. Οι Αυτοδιοικητικοί τα λύνουν! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

  

Η απόσταση ανάμεσα στην κεντρική πολιτική σκηνή και την καθημερινότητα του πολίτη μοιάζει, συχνά, χαοτική. Στα κυβερνητικά έδρανα και τα τηλεοπτικά πάνελ, οι πολιτικοί αναλώνονται σε μακροσκελείς αναλύσεις, ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και θεωρητικές προσεγγίσεις των προβλημάτων. Περιγράφουν την κρίση, αλλά σπάνια αγγίζουν τη ρίζα της. 

Στον αντίποδα, οι άνθρωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν έχουν την πολυτέλεια της θεωρίας. Όταν μια γειτονιά πλημμυρίζει, όταν ένα σχολείο χρειάζεται συντήρηση ή όταν οι κοινωνικές δομές λυγίζουν, ο δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος πρέπει να δώσουν λύση εδώ και τώρα.

Αυτή ακριβώς η δομική διαφορά νοοτροπίας αναδεικνύει μια επιτακτική ανάγκη για το πολιτικό μας σύστημα. 

Τη συμμετοχή περισσότερων στελεχών της Αυτοδιοίκησης σε κεντρικές θέσεις εξουσίας.

Οι αυτοδιοικητικοί είναι, από τη φύση της δουλειάς τους, διαχειριστές κρίσεων και πρακτικοί άνθρωποι .  Έχουν εκλεγεί "πρόσωπο με πρόσωπο" με την κοινωνία, περπατούν στους ίδιους δρόμους με τους δημότες τους και εισπράττουν την οργή ή την ανακούφισή Γνωρίζουν πώς να διοικήσουν με περιορισμένους πόρους, πώς να συνθέσουν αντίθετες απόψεις για το κοινό όφελος και, κυρίως, πώς παράγεται απτό αποτέλεσμα. Η μεταφορά αυτής της κουλτούρας του αποτελέσματος στην κεντρική διακυβέρνηση μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά.

Ένας υπουργός ή ένας βουλευτής με θητεία στην Αυτοδιοίκηση δεν θα νομοθετεί πίσω από κλειστές πόρτες. Γνωρίζει εκ των προτέρων αν ένας νόμος μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη ή αν θα εγκλωβιστεί στα γρανάζια των υπηρεσιών.  Ξέρει τι σημαίνει "εξυπηρέτηση του πολίτη" στην πράξη και όχι στα χαρτιά.

Αν θέλουμε, λοιπόν, ένα κράτος πιο ευέλικτο, πιο ανθρώπινο και λιγότερο γραφειοκρατικό, 

πρέπει να εμπιστευτούμε εκείνους που έχουν μάθει να λύνουν προβλήματα στο πεδίο. Η ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας με στελέχη που προέρχονται από τα σπλάχνα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης  δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή, είναι ο μόνος δρόμος για να περάσουμε από την πολιτική των διαπιστώσεων στην πολιτική των έργων, βελτιώνοντας ουσιαστικά τη ζωή των πολιτών.

 

"Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες" στον νέο εκλογικό νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Η λαϊκή ρήση ότι "ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες" βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της στον νέο εκλογικό νόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση. Πίσω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις για σταθερότητα και κυβερνησιμότητα στους δήμους και τις περιφέρειες, κρύβεται ένας δαιδαλώδης μηχανισμός. Αυτός ο μηχανισμός αλλάζει ριζικά τους κανόνες του παιχνιδιού, προκαλώντας πονοκέφαλο σε υποψηφίους και πλήρη σύγχυση στους πολίτες.

Για τους έμπειρους αλλά και τους νέους αυτοδιοικητικούς, ο νέος νόμος αποτελεί μια στρατηγική σπαζοκεφαλιά. Οι παλιοί κανόνες των συνεργασιών και των συμμαχιών ανατρέπονται. Οι επικεφαλής των παρατάξεων καλούνται πλέον να χαράξουν στρατηγικές σε κινούμενη άμμο, ζυγίζοντας κάθε λεπτομέρεια. Από τα  όρια εκλογής από την πρώτη Κυριακή, μέχρι τα σύνθετα μαθηματικά μέτρησης  της "πρώτης και εναλλακτικής" επιλογής των πολιτών. 

Η ανάγκη για ισχυρά ψηφοδέλτια μετατρέπεται σε ένα ανελέητο κυνήγι προσώπων, καθώς μια λάθος εκτίμηση στις ισορροπίες μπορεί να αποβεί μοιραία για την επόμενη μέρα. Την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά της κάλπης, επικρατεί πλήρης άγνοια. 

Η πλειονότητα των πολιτών προσέρχεται στις κάλπες χωρίς να γνωρίζει τον νέο τρόπο ψηφοφορίας. Ο  μέγιστος αριθμός σταυρών προτίμησης και οι διαφοροποιήσεις με την εισαγωγή της "εναλλακτικής ψήφου" δημιουργούν ένα θολό τοπίο. 

Ο κίνδυνος να ακυρωθούν ψηφοδέλτια ή να αλλοιωθεί η πραγματική βούληση του εκλογικού σώματος λόγω έλλειψης ενημέρωσης είναι πιο ορατός από ποτέ. Αναγκαία η εκπαίδευση των πολιτών από το Υπουργείο Εσωτερικών και από τους αυτοδιοικητικούς φορείς! Και όλα αυτά, για την ακύρωση της διαβόητης "δεύτερης Κυριακής". 

Έναν θεσμό που, αντί να λειτουργεί ως καθαρός στίβος δημοκρατικής επιλογής, μετατρέπεται σε πεδίο παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και πολιτικών συναλλαγών. Ολόκληρο το οικοδόμημα της τοπικής αυτοδιοίκησης μοιάζει να εγκλωβίζεται σε μια διαδικασία όπου η ουσία των τοπικών προβλημάτων θυσιάζεται στον βωμό μια νέας εκλογικής αριθμητικής. 

Αν ο στόχος του νέου νόμου ήταν η αναβάθμιση των τοπικών κοινωνιών με την επιλογή των καλυτέρων προσώπων, οι ασάφειες και οι σκοτεινές του λεπτομέρειες απειλούν να φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα. 

 Την αποχή και την παράλυση περιφερειών και δήμων!

 

Στην κάλπη, το "μη χείρον βέλτιστον" είναι πάντα το σωστό; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Στην πολιτική σκηνή, η φράση "καλύτερα ο διάβολος που ξέρεις, παρά ο διάβολος που δεν ξέρεις"  δεν είναι απλώς μια κυνική διαπίστωση, αλλά ένας θεμελιώδης κανόνας επιβίωσης και στρατηγικής. 

Συχνά, το εκλογικό σώμα και οι πολιτικοί αναλυτές έρχονται αντιμέτωποι με το δίλημμα αν αξίζει το ρίσκο μιας ριζικής αλλαγής ή είναι προτιμότερη η παραμονή σε μια προβληματική, αλλά γνώριμη κατάσταση;

Η προτίμηση στον "γνώριμο διάβολο" πηγάζει από τον φόβο του αγνώστου. 

Στην πολιτική, το "άγνωστο" δεν μεταφράζεται μόνο σε ελπίδα, αλλά και σε αβεβαιότητα.  Ένας ηγέτης με γνωστά ελαττώματα επιτρέπει στους πολίτες και στις αγορές να προσαρμοστούν. Γνωρίζουμε τα όρια της διαφθοράς του, τις αδυναμίες της ρητορικής του και το εύρος των αποτυχιών του.  Αυτή η προβλεψιμότητα δημιουργεί μια ιδιότυπη αίσθηση ασφάλειας. 

Αντίθετα, ένας νέος "σωτήρας" μπορεί να φέρει μαζί του κινδύνους που δεν έχουν ακόμη χαρτογραφηθεί, οδηγώντας σε αστάθεια. Σε περιόδους κρίσης, η κοινωνία τείνει να γίνεται συντηρητική. 

Το "μη χείρον βέλτιστον" επικρατεί, καθώς η πειραματική αλλαγή φαντάζει πολυτέλεια. 

Οι ψηφοφόροι συχνά σκέφτονται "Αυτός τουλάχιστον ξέρουμε πώς κινείται. Ο επόμενος μπορεί να είναι χειρότερος". 

Αυτή η νοοτροπία συντηρεί πολιτικά συστήματα που, αν και δυσλειτουργικά, παραμένουν όρθια επειδή η εναλλακτική λύση φαντάζει σαν άλμα στο κενό. Ωστόσο, αυτή η προσκόλληση στο γνώριμο έχει ένα βαρύ τίμημα, την γνωστή πολιτική στασιμότητα. 

Όταν αποδεχόμαστε τον "γνωστό διάβολο", ουσιαστικά συμβιβαζόμαστε με τη μετριότητα. Η καινοτομία και η πρόοδος απαιτούν ρήξεις, και οι ρήξεις προϋποθέτουν την αποδοχή του αγνώστου. 

Αν η ιστορία γραφόταν μόνο από όσους φοβόνταν τον "άγνωστο διάβολο", καμία μεγάλη κοινωνική αλλαγή δεν θα είχε συμβεί ποτέ.

Ο "γνώριμος διάβολος»" είναι το καταφύγιο της πολιτικής ρεαλιστικότητας.  Είναι η επιλογή εκείνων που προτιμούν τη διαχειρίσιμη φθορά από την ανεξέλεγκτη ανατροπή. 

Παρόλα αυτά, η υγεία μιας δημοκρατίας κρίνεται από τη δύναμή της να ξεπερνά αυτόν τον φόβο και να αναζητά, όχι έναν άλλον "διάβολο", αλλά την ουσιαστική ανανέωση, ακόμα κι αν το μονοπάτι είναι αχαρτογράφητο.

 

Δήμαρχε, Προσοχή! Το 42% είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Η εποχή της πολιτικής εφησυχασμού τελείωσε. Αν είστε σήμερα Δήμαρχος και αύριο πάλι υποψήφιος Δήμαρχος και πιστεύετε ότι το προβάδισμα σε ψήφους της πρώτης Κυριακής σάς εξασφαλίζει τη δημαρχιακή καρέκλα, πλανιέστε πλάνην οικτρά. 

Ο νέος εκλογικός νόμος δεν είναι απλώς μια αλλαγή κανόνων. Είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της σιγουριάς σας. Μην αφήσετε την εναλλακτική ψήφο να «τζογάρει» τη θητεία σας. Τελειώστε τη μάχη  από την πρώτη Κυριακή.Το όριο του 42% συν μία ψήφο δεν είναι ένας τυπικός στόχος, είναι το μοναδικό σας οχυρό. 

Αν δεν καταφέρετε να το πορθήσετε την πρώτη Κυριακή, εισέρχεστε σε μια "γκρίζα ζώνη" όπου όλα μπορούν να ανατραπούν. Ο κίνδυνος δεν ακούει στο όνομα του αντιπάλου σας, αλλά στον μηχανισμό της εναλλακτικής ψήφου και των συμμαχιών.

Φανταστείτε το σκηνικό. Έχετε συγκεντρώσει ένα αξιοπρεπές 38% ή 40%. Είστε ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, σωστά;  Λάθος.  Το πολιτικό τοπίο μεταλλάσσεται σε μια αρένα όπου ο δεύτερος, ο τρίτος, ακόμα και ο τέταρτος των εκλογών, μπορούν να συνασπιστούν εναντίον σας. 

Η εναλλακτική ψήφος επιτρέπει στους ψηφοφόρους των μικρότερων συνδυασμών να μετακινήσουν τη δύναμή τους μαζικά προς τον δεύτερο υποψήφιο, δημιουργώντας ένα "κύμα ανατροπής" που θα σας σαρώσει. Είναι ο απόλυτος πολιτικός εφιάλτης! 

Να βγείτε νικητές σε απόλυτο αριθμό ψήφων την πρώτη Κυριακή και να βρεθείτε ηττημένοι  λόγω εναλλακτικής ψήφου, βλέποντας παράλληλα κάποιον  που υπολειπόταν κατά 15 μονάδες να καταλαμβάνει το Δημαρχείο! Ο νέος νόμος ευνοεί τις υπόγειες συνεργασίες και τις συναλλαγές της τελευταίας στιγμής. 

Όσοι δεν πιάσουν το όριο του 42% από την αρχή, εκτίθενται στο έλεος των "ρυθμιστών"  που θα θελήσουν να σας εκδικηθούν ή να σας εκβιάσουν. Μην ρισκάρετε το μέλλον του δήμου σας και την πολιτική σας επιβίωση σε μια διαδικασία που μοιάζει με "ρωσική" ρουλέτα.

Μοναδικά όπλα σας, οι  νέες προεκλογικές στρατηγικές και η εκπαίδευση της δημοτικής ομάδας στα νέα δεδομένα από ειδικούς επαγγελματίες επικοινωνίας.   

Ο νέος νόμος δεν είναι ευκαιρία, είναι παγίδα θανάτου για τους πρωτοπόρους. Ρίξτε όλες σας τις δυνάμεις τώρα. 

Κλείστε τις πόρτες, πείστε και τον τελευταίο αναποφάσιστο. Διαφορετικά Ή εκλέγεστε από την πρώτη Κυριακή, ή προετοιμαστείτε για πιθανή πτώση αξιώματος. 

Ο νόμος είναι αμείλικτος και η "κάλπη" της εναλλακτικής ψήφου,  δεν συγχωρεί κανένα λάθος.