Ο πολιτικός ως "άνθρωπος"! Η νέα μόδα του marketing που κουράζει! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου -Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Τελευταία, κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει το δικό του "ανθρώπινο πορτρέτο".  Μια συνέντευξη με φως χαμηλωμένο, μουσική υπόκρουση, ερωτήσεις τύπου,"ποιο βιβλίο σε σημάδεψε στην εφηβεία σου" ή και "τι σου έλεγε ο πατέρας σου όταν έφευγες για το σχολείο". 

Ο τόνος είναι πάντα ο ίδιος. "Δείτε, είμαι κι εγώ άνθρωπος". Λες και υπήρχε κάποια στιγμή αμφιβολία γι’ αυτό. Λες και πριν μπει στην πολιτική, ο κάθε υποψήφιος ήταν κάτι άλλο, ρομπότ ίσως, ή εξωγήινος και τώρα, μέσω μιας θαυματουργής συνέντευξης, αποκαλύπτεται ξαφνικά η ανθρώπινη υπόστασή του. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι πολιτικοί έχουν παιδική ιστορία. Όλοι έχουμε. 

Πριν γίνουν πολιτικοί, τι ήταν; Παιδιά, όπως όλοι μας. 

Το πρόβλημα είναι η επιμονή να μας τη σερβίρουν ως είδηση, ως στρατηγική επικοινωνίας, ως υποκατάστατο του έργου. Μάθαμε τι θα διαβάσουν στις διακοπές τους, θα μάθουμε πιθανότατα και τι θα διαβάσουν του χρόνου. Ξέρουμε τη σχέση τους με τη μητέρα, τον πατέρα, τον παππού που τους δίδαξε αξίες και αρχές.  Έχουμε ακούσει δεκάδες φορές πως "είχαν κι αυτοί αδυναμίες", πως "έκαναν λάθη σαν όλους μας", πως "δεν ήταν τέλειοι".  Ωραία. Κανείς δεν περιμένει τελειότητα. Περιμένει ικανότητα. Κι εκεί είναι η ουσία που χάνεται πίσω από τα βελούδινα πορτρέτα.

Η ανθρωπιά δεν είναι επίτευγμα, είναι δεδομένο. 

Αυτό που δεν είναι δεδομένο και είναι αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει είναι η ικανότητα διοίκησης. Και εκεί, δυστυχώς, πολλά από αυτά τα τόσο "ανθρώπινα" πρόσωπα δεν θα άντεχαν ούτε τη διαχείριση ενός περιπτέρου. 

Δεν ξέρουν να διαβάζουν έναν προϋπολογισμό, δεν ξέρουν να διαχειριστούν μια κρίση, δεν ξέρουν να πάρουν μια δύσκολη απόφαση  χωρίς δέκα σύμβουλους επικοινωνίας από πάνω τους. 

Αλλά ξέρουν πολύ καλά ποιο βιβλίο να αναφέρουν σε μια συνέντευξη. Η πολιτική επικοινωνία έχει καταντήσει υποκατάστατο πολιτικού λόγου.  Το "είμαι αυθεντικός και είμαι άνθρωπος σαν εσάς" έχει γίνει άλλοθι για το "δεν έχω πρόγραμμα, δεν έχω όραμα, δεν έχω ικανότητα". 

Οι πολίτες δεν ψάχνουν φίλους ή εξομολογητές. Ψάχνουν ικανούς διαχειριστές των προβλημάτων τους. Κι όσο πιο πολύ μας μιλούν για την ψυχή τους, τόσο λιγότερο μας μιλούν για τη δουλειά τους. Ίσως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε λιγότερα πορτρέτα και περισσότερα απολογιστικά έργων.

Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους! Ξεκουραστείτε, φορτίστε δυνάμεις 

και τα λέμε λίγο μετά το τέλος Αυγούστου, με φρέσκο μυαλό... και φρέσκα θέματα!

Πολιτική με Ντεσιμπέλ! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Κάθε φορά που ένα πολιτικό σύστημα ξεμένει από ιδέες και προγραμματικό λόγο, καταφεύγει στην τεχνητή πόλωση. Στα κομματικά εργαστήρια, η στρατηγική αυτή βαφτίζεται "συσπείρωση". 

Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια ομολογία ιδεολογικής χρεοκοπίας 

που αναζητά σωσίβιο στην ένταση. Είναι η έσχατη άμυνα ενός πολιτικού προσωπικού που δεν έχει πλέον τίποτα να προτείνει, και γι' αυτό επιλέγει απλώς να κραυγάζει.

Η συνταγή είναι παλιά, δοκιμασμένη και βαθιά παρακμιακή.

Δαιμονοποίηση του αντιπάλου.Κατασκευή εσωτερικών εχθρών.Επίκληση του συλλογικού φόβου. Με αυτά τα υλικά, ο κομματικός πυρήνας πράγματι σφίγγει τις τάξεις του. Μόνο που σφίγγει γύρω από ένα ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό κενό. Γιατί όσο πιο δογματικά περιχαρακώνεται ένα κόμμα, τόσο περισσότερο αποκόπτεται από τη ζωντανή κοινωνία.

Αυτό που τα επιτελεία πανηγυρίζουν ως ¨"στρατηγική συσπείρωσης" δεν είναι παρά πολιτική αυτοφαγία. Το κόμμα καταναλώνει τη δυνητική εκλογική του βάση για να συντηρήσει τον σκληρό του μηχανισμό.

Ο αναποφάσιστος, ο μετριοπαθής, ο ορθολογικά σκεπτόμενος πολίτης, που αναζητά λύσεις και όχι ιαχές, παρακολουθεί το θέαμα και αποστρέφει το βλέμμα. Δεν μετακινείται προς τον αντίπαλο· μετακινείται προς την γκρίζα ζώνη της ιδιώτευσης. Επιλέγει τη σιωπή, τη λευκή ψήφο, την αποχή. 

Μια περιοχή που οι παραδοσιακοί εκλογολόγοι αδυνατούν πλέον να χαρτογραφήσουν.

Η μεγάλη πολιτική αυταπάτη των καιρών μας είναι ότι η πόλωση παρουσιάζεται ως δείγμα ισχύος. Στην πραγματικότητα, είναι σύμπτωμα αδυναμίας. 

Κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν καταφεύγει στην τοξικότητα επειδή νιώθει κυρίαρχος. 

Φωνάζει επειδή αισθάνεται το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του και επιχειρεί να κρύψει τη στρατηγική του γύμνια πίσω από τον θόρυβο των social media.

Το τραγικό είναι ότι οι αρχιτέκτονες αυτών των εκστρατειών γνωρίζουν το κόστος. Προτιμούν όμως να κερδίσουν τις εφήμερες εντυπώσεις του κομματικού σωλήνα, 

παρά να δώσουν τη μάχη της μακροπρόθεσμης αξιοπιστίας.  Μετρούν ψηφιακά likes και views, αγνοώντας τη βουβή, μαζική έξοδο όσων απλώς κλείνουν την τηλεόραση.

Η αποχή δεν είναι απάθεια. Είναι πολιτική στάση. 

Είναι η πιο ηχηρή ψήφος δυσπιστίας απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει θόρυβο αντί για πολιτική. Μόνο που κανείς δεν την ακούει, γιατί όλοι είναι πολύ απασχολημένοι με το να κραυγάζουν!

 

Η αξιοπιστία ως το χαμένο "νόμισμα" του πολιτικού συστήματος! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, οι συζητήσεις συχνά περιστρέφονται γύρω από οικονομικούς δείκτες, ελλείμματα και προϋπολογισμούς. Ωστόσο, το μεγαλύτερο και πιο ανησυχητικό έλλειμμα της εποχής μας δεν αποτυπώνεται σε αριθμούς, αλλά στην ψυχολογία της κοινωνίας. 

Πρόκειται για την απώλεια της αξιοπιστίας, του άυλου αλλά ισχυρότερου "νομίσματος" 

πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ιστορικά η σχέση ανάμεσα στους πολίτες και το πολιτικό σύστημα.

Για δεκαετίες, η πολιτική αντιμετωπίστηκε ως ένας στίβος υποσχέσεων. Όμως, η συστηματική απόκλιση ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις, οι διαψεύσεις προσδοκιών και τα φαινόμενα διαφθοράς οδήγησαν στην υποτίμηση αυτού του νομίσματος. Για χρόνια, η πολιτική αντιπαράθεση τροφοδοτήθηκε από εύκολες υποσχέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η στρατηγική του "λέω αυτό που θέλει να ακούσει ο ψηφοφόρος" λειτούργησε βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα αποδείχθηκε καταστροφική. 

Σήμερα, η αξιοπιστία έχει υποστεί έναν πρωτοφανή πληθωρισμό ενώ οι δεσμεύσεις των πολιτικών αρχηγών ακούγονται συχνά ως κενά συνθήματα, στερούμενα αντικρίσματος.

 Όταν το κοινό σταματά να πιστεύει ότι οι θεσμοί μπορούν να τηρήσουν τον λόγο τους, 

η ίδια η δημοκρατία αρχίζει να κλυδωνίζεται. 

Όταν οι πολίτες νιώθουν ότι η φωνή τους και η ψήφος τους δεν έχουν αντίκρισμα, 

οδηγούνται στην ιδιώτευση, την αποχή και την απάθεια. Ακόμα πιο επικίνδυνη, όμως, είναι η στροφή προς τον λαϊκισμό και τα άκρα. Η απογοήτευση γίνεται γόνιμο έδαφος για όσους υπόσχονται μαγικές, απλοϊκές λύσεις, εργαλειοποιώντας την οργή της κοινωνίας. Οι συνέπειες αυτής της "χρεοκοπίας" είναι ορατές καθημερινά. Η πιο έκδηλη είναι η διογκούμενη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες. Οι πολίτες, ιδίως οι νεότεροι, δεν απέχουν από αδιαφορία, αλλά από παραίτηση. 

Η πεποίθηση ότι "τίποτα δεν αλλάζει" και ότι "όλοι είναι ίδιοι" αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της χαμένης εμπιστοσύνης. 

Η αξιοπιστία δεν κερδίζεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και στρατηγικές μάρκετινγκ. 

Είναι το προϊόν της συνέπειας, της διαφάνειας και, κυρίως, της ανάληψης πολιτικής ευθύνης.

Σε ένα περιβάλλον γεμάτο σύνθετες παγκόσμιες προκλήσεις, η κοινωνία δεν αναζητά αλάνθαστους σωτήρες, αλλά ειλικρινείς ηγέτες. 

Η επιστροφή στην πολιτική της ευθύνης είναι ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει ξανά 

αξία το χαμένο νόμισμα της αξιοπιστίας και να σταθεροποιηθεί το οικοδόμημα της δημοκρατίας μας. Οι πολιτικοί φορείς οφείλουν να επενδύσουν στην ειλικρίνεια, ακόμη κι όταν αυτή εμπεριέχει πολιτικό κόστος. Η αναγνώριση των λαθών, η αυτοσυγκράτηση προεκλογικά και η προσήλωση στους θεσμούς είναι τα πρώτα απαραίτητα βήματα.

Η σταθερότητα μιας χώρας δεν εξαρτάται μόνο από την αντοχή της οικονομίας της, 

αλλά και από το βάθος της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους κυβερνώντες. 

Αν το πολιτικό σύστημα επιθυμεί να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει στον 21ο αιώνα, πρέπει να κατανοήσει ότι η αξιοπιστία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά η ίδια η βάση της νομιμοποίησής του. 

Είναι ώρα η πολιτική  να ξαναδώσει αντίκρισμα στις λέξεις αξιοπιστία και εμπιστοσύνη. 

 

 

Πολιτικός "Μεσσίας". Μύθος ή Πραγματικότητα; Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Στο ποδόσφαιρο, η φράση "έχασε από τα αποδυτήρια" περιγράφει την ομάδα που ηττήθηκε από τον ίδιο της τον φόβο, πριν καν πατήσει το χορτάρι.  Στην πολιτική σκηνή, συχνά βλέπουμε ένα παρόμοιο φαινόμενο. 

Ένα παραδοσιακό κόμμα να καταλαμβάνεται από πανικό επειδή ένα προβεβλημένο στέλεχός του αποφασίζει να αποχωρήσει και να ιδρύσει δικό του σχηματισμό. 

Ο φόβος της επικείμενης διάλυσης παραλύει την ηγεσία. 

Είναι όμως αυτός ο τρόμος δικαιολογημένος ή πρόκειται για μια τεράστια υπερεκτίμηση του "νέου παίκτη"; Η ιστορία δείχνει ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο φόβος αυτός είναι υπερβολικός. Η ίδρυση ενός νέου κόμματος από ένα και μόνο πρόσωπο σπάνια αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του μητρικού φορέα. 

Τα παραδοσιακά κόμματα διαθέτουν βαθιές κοινωνικές ρίζες, οργανωτική δομή, ιστορική ταυτότητα και, κυρίως, τη δύναμη της αδράνειας των ψηφοφόρων. Ένα νέο προσωποπαγές κόμμα, αντίθετα, ξεκινά από το μηδέν, βασιζόμενο σχεδόν αποκλειστικά στη δημοφιλία του ιδρυτή του.

Το λάθος των παλαιών κομμάτων είναι ότι αντιμετωπίζουν τον αποχωρήσαντα ως "πολιτικό Μεσσία" ικανό να παρασύρει ολόκληρη την εκλογική βάση. Αυτή η μυθοποίηση, ωστόσο, δεν βασίζεται στην πραγματικότητα, καθώς οι πραγματικές ικανότητες του "εκλεκτού" αυτού προσώπου συνήθως υπερεκτιμώνται δραματικά. 

Το πρόβλημα διογκώνεται από το γεγονός ότι αρκετά στελέχη, κινούμενα καθαρά από ιδιοτέλεια και τον τυφλό φόβο της πολιτικής τους επιβίωσης, σπεύδουν να τρέξουν πίσω του, αναζητώντας μια σίγουρη καρέκλα και μια εύκολη επανεκλογή.  

Αυτή η μαζική υπερεκτίμηση και ο καιροσκοπισμός λειτουργούν τελικά ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Όταν η ηγεσία ενός κόμματος εστιάζει όλη της την  ενέργεια στην άμυνα και στην ανάδειξη του σαν "Μεσσία", ουσιαστικά τον αναβαθμίζει σε ισοβαρή αντίπαλο. Του χαρίζει τον πολιτικό ζωτικό χώρο που χρειάζεται για να αναπνεύσει.

Μια πολιτική παράταξη δεν διαλύεται επειδή κάποιος έφυγε, αλλά επειδή η ίδια έχει πάψει να παράγει ιδέες και λύσεις για την κοινωνία. 

Το "νέο μέλος" συχνά αποδεικνύεται ένας διάττοντας αστέρας. Χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα και ισχυρό μηχανισμό, τα περισσότερα διασπαστικά εγχειρήματα ξεφουσκώνουν μόλις περάσει ο πρώτος ενθουσιασμός των ΜΜΕ.

Επομένως, το να παραδίδεται ένα κόμμα πριν καν δώσει τη μάχη των εκλογών είναι δείγμα πολιτικής ανωριμότητας. 

Η πραγματική απειλή δεν είναι ο πρώην σύντροφος που έγινε αντίπαλος, 

αλλά η εσωτερική ηττοπάθεια. Αν μια ομάδα πιστεύει ότι θα χάσει, θα χάσει σίγουρα είτε στα αποδυτήρια είτε στο γήπεδο.