Πολιτική με Ντεσιμπέλ! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Κάθε φορά που ένα πολιτικό σύστημα ξεμένει από ιδέες και προγραμματικό λόγο, καταφεύγει στην τεχνητή πόλωση. Στα κομματικά εργαστήρια, η στρατηγική αυτή βαφτίζεται "συσπείρωση". 

Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια ομολογία ιδεολογικής χρεοκοπίας 

που αναζητά σωσίβιο στην ένταση. Είναι η έσχατη άμυνα ενός πολιτικού προσωπικού που δεν έχει πλέον τίποτα να προτείνει, και γι' αυτό επιλέγει απλώς να κραυγάζει.

Η συνταγή είναι παλιά, δοκιμασμένη και βαθιά παρακμιακή.

Δαιμονοποίηση του αντιπάλου.Κατασκευή εσωτερικών εχθρών.Επίκληση του συλλογικού φόβου. Με αυτά τα υλικά, ο κομματικός πυρήνας πράγματι σφίγγει τις τάξεις του. Μόνο που σφίγγει γύρω από ένα ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό κενό. Γιατί όσο πιο δογματικά περιχαρακώνεται ένα κόμμα, τόσο περισσότερο αποκόπτεται από τη ζωντανή κοινωνία.

Αυτό που τα επιτελεία πανηγυρίζουν ως ¨"στρατηγική συσπείρωσης" δεν είναι παρά πολιτική αυτοφαγία. Το κόμμα καταναλώνει τη δυνητική εκλογική του βάση για να συντηρήσει τον σκληρό του μηχανισμό.

Ο αναποφάσιστος, ο μετριοπαθής, ο ορθολογικά σκεπτόμενος πολίτης, που αναζητά λύσεις και όχι ιαχές, παρακολουθεί το θέαμα και αποστρέφει το βλέμμα. Δεν μετακινείται προς τον αντίπαλο· μετακινείται προς την γκρίζα ζώνη της ιδιώτευσης. Επιλέγει τη σιωπή, τη λευκή ψήφο, την αποχή. 

Μια περιοχή που οι παραδοσιακοί εκλογολόγοι αδυνατούν πλέον να χαρτογραφήσουν.

Η μεγάλη πολιτική αυταπάτη των καιρών μας είναι ότι η πόλωση παρουσιάζεται ως δείγμα ισχύος. Στην πραγματικότητα, είναι σύμπτωμα αδυναμίας. 

Κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν καταφεύγει στην τοξικότητα επειδή νιώθει κυρίαρχος. 

Φωνάζει επειδή αισθάνεται το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του και επιχειρεί να κρύψει τη στρατηγική του γύμνια πίσω από τον θόρυβο των social media.

Το τραγικό είναι ότι οι αρχιτέκτονες αυτών των εκστρατειών γνωρίζουν το κόστος. Προτιμούν όμως να κερδίσουν τις εφήμερες εντυπώσεις του κομματικού σωλήνα, 

παρά να δώσουν τη μάχη της μακροπρόθεσμης αξιοπιστίας.  Μετρούν ψηφιακά likes και views, αγνοώντας τη βουβή, μαζική έξοδο όσων απλώς κλείνουν την τηλεόραση.

Η αποχή δεν είναι απάθεια. Είναι πολιτική στάση. 

Είναι η πιο ηχηρή ψήφος δυσπιστίας απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει θόρυβο αντί για πολιτική. Μόνο που κανείς δεν την ακούει, γιατί όλοι είναι πολύ απασχολημένοι με το να κραυγάζουν!