Δήμαρχε , έχετε το εκλογικό αφήγημα που κερδίζει εκλογές; Γιατί τα έργα απλώς δικαιολογούν την ψήφο! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

 

Υπάρχει μια παγιωμένη αυταπάτη στην ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση, ότι ο δήμαρχος που έφτιαξε δρόμους, ανακαίνισε πλατείες και ισοσκέλισε τον προϋπολογισμό, έχει εξασφαλίσει την επανεκλογή του. Ότι το αποτύπωμα μιας τετραετίας αρκεί για να πείσει  τους πολίτες να ξαναδώσουν την εντολή τους. Δεν αρκεί. Ποτέ δεν αρκούσε.

Και με τον νέο εκλογικό νόμο,  με το κατώφλι του 42%+1 και τη λογική της εναλλακτικής ψήφου που αυτός επιβάλλει  αυτή η αυταπάτη γίνεται πλέον εκλογικά επικίνδυνη. Γιατί τα έργα δεν αρκούν από μόνα τους. Τα έργα είναι γεγονότα. Οι πολίτες τα αντιλαμβάνονται, τα αξιολογούν, τα ξεχνούν. 

Η ανθρώπινη μνήμη δεν λειτουργεί σαν απολογισμός δημοτικής αρχής. Λειτουργεί σαν συναίσθημα και ψηφίζουμε με το συναίσθημα, ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι ψηφίζουμε με τη λογική.

Ένας δήμαρχος μπορεί να παραδώσει δεκάδες έργα και ο πολίτης να αισθάνεται ότι "τίποτα δεν άλλαξε".  Όχι γιατί είναι αγνώμων, αλλά γιατί κανείς δεν του έδωσε ένα πλαίσιο νοήματος μέσα στο οποίο να τοποθετήσει αυτά τα έργα. 

Κανείς δεν του αφηγήθηκε γιατί αυτός ο δήμος υπάρχει, πού πηγαίνει και τι σημαίνει να ανήκεις σε αυτόν. Το τοπικό αφήγημα ως εκλογικό εργαλείο κερδίζει εκλογές!

Όπως κάθε επιτυχημένος εθνικός πολιτικός ηγέτης δεν εκστρατεύει με λίστες επιτευγμάτων αλλά με ένα αφήγημα. Μια ιστορία για το ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε και γιατί αξίζει να πορευτούμε μαζί, έτσι και ο δήμαρχος που θέλει να επανεκλεγεί χρειάζεται το δικό του τοπικό αφήγημα. Το τοπικό αφήγημα δεν είναι σλόγκαν. Δεν είναι η φράση στο banner της εκδήλωσης. Είναι η απάντηση σε τρεις θεμελιώδεις ερωτήσεις. 

Τι είναι αυτός ο τόπος; Ποιοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι του; Τι μέλλον ονειρευόμαστε γι’ αυτόν;

Ένα ισχυρό τοπικό αφήγημα συγκινεί, ενοποιεί και κινητοποιεί. Δεν απευθύνεται στη λογική, απευθύνεται στην ταυτότητα.  Και ο πολίτης που νιώθει ότι ο δήμαρχός του εκφράζει κάτι βαθύτερο από διαχείριση, εκφράζει έναν τόπο, έναν τρόπο ζωής, μια συλλογική ελπίδα με αποτέλεσμα αυτός ο πολίτης δεν ψηφίζει απλώς. Ψηφίζει με πεποίθηση. Η πρόκληση του 42%+1 για άμεση εκλογή και ο "εφιάλτης" της εναλλακτικής ψήφου.

Με τον νέο νόμο, ο δήμαρχος δεν χρειάζεται απλώς να κρατήσει τη βάση του. Χρειάζεται να επεκταθεί. Να αγγίξει ψηφοφόρους που δεν ψήφισαν ποτέ για αυτόν. Να μιλήσει σε ανθρώπους που δεν τον γνωρίζουν καλά ή που είχαν επιφυλάξεις. Αυτή η επέκταση δεν γίνεται με απολογισμούς. Γίνεται με αφήγηση. Ο δήμαρχος που δεν αφηγείται, κάτι συγκεκριμένο, χάνει τις εκλογές. Το αφήγημα είναι η γέφυρα προς τον ιδεατό και επιθυμητό. Είναι η νέα λογική των αυτοδιοικητικών εκλογών. 

Η γλώσσα που μιλούν όσοι δεν παρακολουθούν δημοτικά συμβούλια αλλά νιώθουν ότι ο τόπος τους τούς ανήκει. Αυτοί οι πολίτες δεν θέλουν ένα δελτίο έργων. Θέλουν να νιώσουν ότι κάποιος βλέπει τον τόπο τους όπως τον βλέπουν κι αυτοί  και τον αγαπά εξίσου.

Αυτό είναι το διακύβευμα. Και αυτό είναι η νέα εκλογική πραγματικότητα. Και έτσι κερδίζονται οι εκλογές!