Η γυναίκα στην πολιτική Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η ίση συμμετοχή των γυναικών στις πολιτικές διαδικασίες, και η ισότιμη αντιπροσώπευση τους σε όργανα και θέσεις εξουσίας, δεν μπορεί να επιβάλλεται μόνο με αναγκαστική ποσόστωση στα ψηφοδέλτια, των Ευρωπαϊκών, εθνικών και αυτοδιοικητικών εκλογών.

Η συμμετοχή των αιρετών γυναικών σε θέσεις πολιτικής ευθύνης, είναι αναγκαία για την ενίσχυση της δημοκρατικής διακυβέρνησης και την ισορροπία της συνεισφοράς, στην πολιτική από γυναίκες πολιτικούς.

Η ποσόστωση είναι ένα μέσον για να υπάρξει μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών, και όχι αυτοσκοπός. Πολιτικά κόμματα και δημοτικοί συνδυασμοί, αναζητούν γυναίκες υποψήφιους μέχρι την τελευταία στιγμή, για να κλείσουν τις τρύπες στα ψηφοδέλτια. Ειδικά με τον νέο εκλογικό νόμο περί υποχρεωτικής συμμετοχής των γυναικών σε ποσοστό 40%, οι υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες θα βάλουν στα ψηφοδέλτια, ακόμη και τις οικιακές βοηθούς.

Όμως οι γυναίκες, για να μπορούν να «παντρέψουν» την πολιτική με τις υποχρεώσεις της οικογενειακής ζωής, χρειάζονται στήριξη από την πολιτεία και αλλαγή στάσης των κομμάτων.

Η γυναίκα σήμερα, χρειάζεται βοήθεια για να μεγαλώσει τα παιδιά της, περισσότερες προνοιακές δομές και ολοήμερα σχολεία. Ισότητα στις αμοιβές και ισότιμη συμμετοχή σε θέσεις ευθύνης.

Οι γυναίκες σήμερα είναι περισσότερες από το μισό του πληθυσμού στη χώρα μας, αλλά συμμετέχει σε πολύ μικρό ποσοστό στις πολιτικές διεργασίες του τόπου μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, από τους 325 δημάρχους στη χώρα, μόνο 25 – 30 είναι γυναίκες και τα Υπουργεία έχουν καταληφθεί στο σύνολο τους από άνδρες πολιτικούς.

Υπάρχουν βέβαια προκαταλήψεις, υπάρχουν δυσκολίες λόγω της διπλής ενασχόλησης της γυναίκας με την οικογένεια και την πολιτική, αλλά και την εργασία. Όταν όμως υπάρχει ένα ισχυρό  κίνητρο, όλα ξεπερνιούνται. Και το κίνητρο θα πρέπει να είναι ηθικό, στη διαμόρφωση των αξιών της κοινωνίας μας.

Αξιοσημείωτη είναι η στάση των ψηφοφόρων γυναικών απέναντι σε γυναίκες υποψήφιους. Η γενική εντύπωση είναι το κλασσικό «οι γυναίκες δεν ψηφίζουν γυναίκες». Είναι όμως μια ρήση που ολοένα και περισσότερο καθίσταται ξεπερασμένη. Οι γυναίκες υποψήφιοι αργά και σταθερά κερδίζουν το χαμένο έδαφος, χιλιάδων ετών απομόνωσης στην οικιακή σφαίρα, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι, και θέλουν και μπορούν να πετύχουν στην πολιτική.

Η πρόκληση για τις γυναίκες υποψήφιες παραμένει. Να πάρει με το μέρος της τις γυναίκες ψηφοφόρους, πείθοντας ότι δεν απειλούνται από τη δική σας εικόνα.

Στη σύγχρονη εποχή της υπερπληροφόρησης, της απαξίας του ανδροκρατούμενου πολιτικού συστήματος της χώρας μας, η πρώτη συμβουλή που θα ήταν χρήσιμη σε μια γυναίκα πολιτικό, θα ήταν να είναι πάντα ο εαυτός της.

Το πολιτικό αισθητήριο του μέσου ψηφοφόρου έχει εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αντιλαμβάνεται χωρίς δεύτερη σκέψη πότε ένας ή μία πολιτικός φοράει ξένη μάσκα στο πρόσωπο.

Με απλές λέξεις, η γυναίκα που πολιτεύεται , δεν θα πρέπει να είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος από εκείνον που ήταν πριν πολιτευτεί. Να χτίσει το προφίλ της, πάνω στα προσωπικά της θεμέλια, χρησιμοποιώντας ως δομικά στοιχεία τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της προσωπικότητας της.

Ουαί και αλίμονο… Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ουαί και αλίμονο, όταν βαφτίζεται η ιδεολογική ανάγκη σε προσωπική επιλογή.

Ουαί και αλίμονο όταν οι παιδικές ασθένειες μιας κοινωνίας, γίνονται χρόνιες παθήσεις.

Ουαί και αλίμονο όταν οι πραγματικές τραγωδίες αντιμετωπίζονται ως λογιστικά προγράμματα.

Ουαί και αλίμονο όταν γονατογραφήματα γίνονται νόμοι

Ουαί και αλίμονο όταν το μοναδικό «ντοκτορά» που προσφέρει επαγγελματική αποκατάσταση στην εποχή της ανεργίας, είναι αυτό του «παραμυθιού».

Ουαί και αλίμονο όταν μια κοινωνία επιλέγει να διοικηθεί από ακραίους, ημιμαθείς, με ψυχώσεις αυτοδοξασίας, τελικά να έχει απαίτηση σωτηρίας από τον από «μηχανής Θεό».

Ουαί και αλίμονο όταν παρασυρόμενοι από τη σαγήνη της εικόνας, πιστεύουμε σε ουρανόσταλτα είδωλα, τρώμε αδιαμαρτύρητα «στάχτη στα μάτια», ψωνίζουμε από το «κάτω ράφι» και περιμένουμε να αφήσουν οι «εκλεκτοί» μας κάτι περισσότερο από λεκέ!

Ουαί και αλίμονο αν περιμένουμε να μοιάσουμε στους ευτυχισμένους άνδρες και γυναίκες των διαφημιστικών σποτ. Στην τηλεοπτική δημοκρατία όλοι έχουν υποχρέωση για ένα χαμόγελο έστω και ψεύτικο. Στη δική μας δημοκρατία και το χαμόγελο είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Ουαί και αλίμονο όταν από το καινούργιο στόμα δεν ακούγονται παρά μόνο κοινοτυπίες, παρωχημένες ιδέες και κούφια λόγια από χορτασμένους ανθρώπους. Βαφτίζουν «ιδεολογικά την πολιτική», λόγω έλλειψης πολιτικής. Υπόδουλοι καιροσκόποι, επαίτες για τη συντήρηση της εκλογικής πελατείας τους.

Ουαί και αλίμονο αν οι εκλογές, πρόωρες ή στην ώρα τους, φέρουν την ωρολογιακή βόμβα, της απλής αναλογικής. Τα κόμματα θα ζητάνε τη λαϊκή ετυμηγορία κάθε τρεις και λίγο. Η δημόσια διοίκηση θα ξεχαρβαλωθεί και οι ένοικοι αυτού του τόπου θα μετακομίσουν κοντά στα εκλογικά τους τμήματα για να αποφύγουν τις συνεχείς μετακινήσεις. Θα κάνουμε «μαύρα μάτια» να δούμε σταθερή κυβέρνηση.

Ουαί και αλίμονο από αυτά που θα ακολουθήσουν με τις εορταστικές εκδηλώσεις για την καθαρή έξοδο. Βαρετή αρθρογραφία από τα φίλια ΜΜΕ, σκληρή ξύλινη γλώσσα, πομπώδεις εκφράσεις, υποσχέσεις, βερμπαλισμοί στα πρωινάδικα, αλαζονικό ύφος, ναρκισσισμός. Και φυσικά, τα γνωστά και αναμενόμενα διαγγέλματα. Είναι όμως αρκετά για να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη ήττα τους και να δυσκολέψουν την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατία; Όσο για το «πανηγύρι» στο ακριτικό νησί, εντάσσεται στα Αυγουστιάτικα πανηγύρια με κλαρίνα, νταούλια και ζουρνάδες!

Ουαί και αλίμονο αν η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά που έκανε μεταστροφή λόγου και πράξης από τις ιδεοληψίες της, θελήσει να ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό και να μας ξαναγυρίσει στο σκάφος, σε πορεία σύγκρουσης με τα βράχια!

Ουαί και αλίμονο, αν συνεχίζοντας να παρακαλάμε για την προσέλευση ξένων επενδυτών, αλλάζουμε συνεχώς νόμους και φορολογικό σύστημα, στέλνοντας τους στα δικαστήρια. Ούτε με το όπλο στον κρόταφο, δεν θα επενδύσουν.

Ουαί και αλίμονο αν κάποια αρνητική είδηση θα χαλάσει τη φιέστα της εξόδου και το πάρτι που θα ακολουθήσει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Κανονικά θα έπρεπε να απαγορευτούν οι ειδήσεις από το εξωτερικό για να μη χαλάσει η ειδυλλιακή εικόνα του Αυγούστου με τα πλέον αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον της χώρας. Τώρα, αν τα πιστεύουν οι ιθαγενείς είναι απορίας άξιον.

Ουαί και αλίμονο με τα ορνιθοτροφεία και τα προϊόντα τους. Ο Γιάνης, με ένα «ν» χρησιμοποίησε το «game of chicken», ο έτερος δήλωσε ότι πέρασε η εποχή που κάναμε τη διπλωματία της «κότας». Ο θυμόσοφος λαός λέει ότι «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες». Ο πρώτος, το πρωτότυπο, φαγώθηκε, έμεινε ο δεύτερος.

Στα όπλα, οι υποψήφιοι Αυτοδιοικητικοί! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Οι συζητήσεις ολοκληρώθηκαν, οι προθέσεις διαφάνηκαν, ο Νόμος κλείδωσε. Dura lex sed lex. Απλή αναλογική το νέο μοντέλο λειτουργίας της αυτοδιοίκησης. Αντιπροσωπευτικότερο εκλογικό σύστημα έκφρασης της βούλησης των πολιτών ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες, θα το δείξει ο χρόνος και για να τα λέμε και λαϊκά, η «νεκροψία» της επόμενης μέρας. Άλλωστε όλα τα γεγονότα έχουν δύο όψεις, την πραγματική και αυτή που αντιλαμβάνονται οι «παροικούντες» εκατέρωθεν των δύο πλευρών του αυτοδιοικητικού ποταμού.

Τα νέα δεδομένα φέρνουν την αυτοδιοίκηση, μπροστά σε ένα νέο τοπίο. Σε αχαρτογράφητα νερά, σε άγνωστα μονοπάτια. Πουθενά στον κόσμο, το ίδιο εκλογικό σύστημα. Βγάλτε συμπέρασμα. Βαβέλ, η επόμενη μέρα για πολλούς. Ευχολόγια, αφορισμοί και απαισιοδοξία προς το παρόν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δυσκολέψει την επανεκλογή αρκετών αυτοδιοικητικών αρχόντων που θεωρούσαν τις εκλογές, μια τυπική διαδικασία.

Ο αυξημένος αριθμός των αυτοδιοικητικών συνδυασμών, λόγω των δέλεαρ της απλής αναλογικής, από τους μέχρι χθες συμβούλους τους και δυνατούς ψηφοσυλλέκτες και από σήμερα επικεφαλής συνδυασμού, αποδυναμώνει τα εκλογικά ποσοστά των άλλοτε ‘’σίγουρων’’ για επανεκλογή. Κάνοντας μια προβολή στην επόμενη μέρα, θα δούμε κατακερματισμένα αυτοδιοικητικά συμβούλια, άσκηση διοίκησης βασισμένη σε συναλλαγές κάθε είδους, υποβαθμισμένο επίπεδο συμβούλων, από άποψη αυτοδιοικητικού οράματος, τεράστιες δυσκολίες να "περνάνε" ακόμα και αποφάσεις ήσσονος σημασίας, τοπικά συμφέροντα να κάνουν κουμάντο, πολίτες να αδυνατούν να λύσουν τα καθημερινά τους προβλήματα.  Τα παράπονα στον Δήμαρχο, θα απευθύνονται πλέον, στις μειοψηφούσες αυτοδιοικητικές δυνάμεις!

Γιατί οι ηττημένες δυνάμεις των εκλογών, θα αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα στη διακυβέρνηση Περιφέρειας και Δήμου. Σύμφωνα με τον νέο εκλογικό νόμο, ο πρώτος της πρώτης Κυριακής των εκλογών και δεύτερος στη δεύτερη Κυριακή, θα έχει περισσότερους συμβούλους, από τον δεύτερο της πρώτης Κυριακής και πρώτο στη δεύτερη Κυριακή. Δηλαδή ο νικητής των εκλογών θα έχει μειοψηφία στο αυτοδιοικητικό συμβούλιο. Αναπάντητο το ερώτημα κι από κλινικούς ψυχολόγους!!!

Μια καλή ιδέα θα ήταν να συμπεριληφθεί ένα παιχνίδι στο «πάμε Στοίχημα» με το ερώτημα, πόσοι εκλεγμένοι αυτοδιοικητικοί άρχοντες, μετά από 6 μήνες, αηδιασμένοι, από το νέο τρόπο διοίκησης που κλήθηκαν να υπηρετήσουν, με συναλλαγές, εκβιασμούς και παρακάλια για να πραγματοποιήσουν τα καθημερινά αυτονόητα που έχουν ανάγκη οι πολίτες, θα τα βροντήξουν και θα φύγουν…. Απόδοση στοιχήματος ένα προς δέκα χιλιάδες!

Προς το παρόν, ήχησε το εγερτήριο σάλπισμα και άπαντες οι αυτοδιοικητικοί πήραν τα όπλα. Ημερολογιακά έχουμε δέκα μήνες, στην ουσία λιγότερους από οκτώ λόγω εορτών και πανηγύρεων. Τέλος η αναμονή της προσωπικής τελικής απόφασης, η θεωρητική εκπαίδευση σε συνθήκες εργαστηρίου, τα σεμινάρια και οι διαλέξεις.

Ήρθε η ώρα της μάχης, σε πραγματικό πεδίο μάχης γιατί Εκλογές ίσον Πόλεμος. Καλό εκλογικό βόλι!

Αν θα είστε Υποψήφιος Περιφερειάρχης, Δήμαρχος, Σύμβουλος, στις αυτοδιοικητικές εκλογές τον Μάϊο του 2019 και θέλετε να έχετε μια νικηφόρα προεκλογική εκστρατεία, τότε μας χρειάζεστε.

Είμαστε μια ομάδα έμπειρων και πολύ γνωστών επικοινωνιολόγων, πολιτικών αναλυτών, δημοσκόπων και αναλαμβάνουμε τη δική σας προεκλογική εκστρατεία.

Επικοινωνήστε μαζί μας για μια προσωπική συνάντηση με τον επικεφαλής της ομάδας “Think Politics” , επικοινωνιολόγο, κ.Θανάση Παπαμιχαήλ, στα τηλέφωνα 210-9246770, 210-9568066 ή μέσω email στα thanasis.papamichail@yahoo.gr , ananasa@otenet.gr .

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

·         Διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας με βάση το έργο που έχει παραχθεί και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα εικόνας Δημάρχου μακράς πνοής.

·         Χάραξη βασικών σημείων πολιτικού λόγου, κειμενογραφίες, ομιλίες, συνεντεύξεις, άρθρα.

·         Συμβουλευτική υποστήριξη του Γραφείου Τύπου.

·         Διαχείριση κρίσεων και άμεση επικοινωνιακή αντιμετώπιση.

·         Αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, internet, facebook, κ.ά.

·         Υπηρεσίες δημιουργικού σχεδιασμού (πρόγραμμα: έντυπα)

·         Υλοποίηση θεματικών καμπανιών όπως: περιβάλλον, εθελοντισμός, δράσεις κοινωνικής πολιτικής.

·         Δημοσκοπικές έρευνες.

·         Συστηματική παρακολούθηση των πολιτικών αντιπάλων.

·         Εκπαίδευση ψηφοδελτίου και ειδικά σεμινάρια.

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ, σπούδασε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια επικοινωνίας στην Αγγλία. Ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της διαφημιστικής εταιρείας Ananas Α.Ε. από το 1987. Εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Εταιρειών Διαφήμισης και Επικοινωνίας για τέσσερις συνεχόμενες θητείες. Έχει εργαστεί για τις προεκλογικές εκστρατείες πολιτικών προσώπων και συνδυασμών, καθώς και ως σύμβουλος επικοινωνίας για πολλούς πολιτικούς και οργανισμούς, με πιο πρόσφατη απ’ όλες τις τακτικές συνεργασίες του, εκείνη με τον Πρόεδρο της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας. Από το 1997, διευθύνει και συντονίζει το επιτελείο επιστημονικών συνεργατών της Think Politics, αναλαμβάνοντας πλήθος υποψηφίων και σημειώνοντας εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας. Είναι συγγραφέας των εξειδικευμένων πρακτικών οδηγών Πολιτικής Επικοινωνίας «Πώς να κάνετε σωστή Προεκλογική Εκστρατεία» (1998) και «Πώς να κερδίσετε στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (2006). Αρθρογραφεί σε τοπικής και εθνική κυκλοφορίας εφημερίδες, καθώς και σε εξειδικευμένα επαγγελματικά έντυπα στο χώρο της Επικοινωνίας.

Παραπληροφόρηση στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Μια σατυρική κωμωδία, λίγο παρατραβηγμένη από τα μαλλιά, αλλά πολύ εύστοχη στην κοινωνία που ζούμε, μια ταινία της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα με τίτλο «wag the dog» και μεταφρασμένο ελληνικά «Ο Πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος».
Μια καμπάνια δημοσιότητας, για την ανατροπή της αρνητικής εικόνας ενός σκανδαλιάρη Προέδρου, με την «κατασκευή» ενός ανύπαρκτου, φανταστικού πολέμου της χώρας του Προέδρου, με μια μικρή και άγνωστη για τους περισσότερους χώρα ακόμη και με γεωγραφικό προσδιορισμό.
Τα αποτελέσματα ικανοποιητικά, η προεκλογική καμπάνια του Προέδρου συνέπεσε με τον νικηφόρο πόλεμο που έδωσε και τελικά επανεξελέγη πανηγυρικά.
Μια μικρή σεξουαλική παρενόχληση δεν στάθηκε ικανή να του κόψει ψήφους και να τον οδηγήσει εκτός του Λευκού Οίκου.
Η αμυντική παραπληροφόρηση με τις ψευδείς ειδήσεις, φανταστικού πολέμου, κατασκευασμένες από τη μία, και η ανάγκη υπερπληροφόρησης για τον πόλεμο των ΜΜΕ προς τους πολίτες από την άλλη, απομάκρυναν το επίμαχο θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης της ανήλικης μαθήτριας από τον Πρόεδρο. Μια «μαύρη» προεκλογική εκστρατεία για την κάλυψη μιας δυσάρεστης κατάστασης για την πολιτική επιβίωση του Προέδρου.
Οι λαοί συσπειρώνονται σε εθνικούς κινδύνους, στο πρόσωπο του ηγέτη τους. Ξεχνάνε και έωλες υποσχέσεις και δυσβάσταχτους φόρους και κάθε είδους σκάνδαλο.
Μετά την επιτυχία της ταινίας «wag the dog» κάθε στρατιωτική επέμβαση ελέγχεται από δημοσιογράφους και πολιτικούς αναλυτές, αν  υπάρχει από πίσω κάποια άλλη πολιτική σκοπιμότητα. Καχυποψία, εύλογη από μια πολύ επιτυχημένη στρατηγική παραπληροφόρησης.
Στα καθ’ ημάς, στον δικό μας πολιτικό χώρο, οι ψευδείς πληροφορίες χρησιμοποιούνται με μεγάλη ευκολία. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα ηχεία αναμετάδοσης των κεντρικών ειδήσεων των τηλεοράσεων, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο πολίτη. Διαφθορά, ψευδολογία, μίζες, σκάνδαλα υπαρκτά και ανύπαρκτα, κατηγορίες ασαφείς και αναπόδεικτες, σοκαριστικές αποκαλύψεις, σκηνοθετημένες δωροδοκίες κακέκτυπων χολιγουντιανών σεναρίων, εκστρατείες λάσπης, αφερέγγυες υποσχέσεις και πολλά άλλα, συμπληρώνουν το πάζλ της παραπληροφόρησης για ίδιον όφελος των δημιουργών.
Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω της ανασφάλειας για την εργασία, το βιοτικό επίπεδο, το μέλλον των πολιτών και των παιδιών τους, της εδαφικής ακεραιότητας και του πατριωτισμού, είναι «έργα» που πουλάνε μέσω των media. Σήμερα το τέλειο περιβάλλον για την παραπληροφόρησης, με τη διάδοση ψευδών ειδήσεων και με στόχο ακόμη και την οικονομική χειραγώγηση της κοινής γνώμης, είναι το περιβάλλον του διαδικτύου. Θύματα «ινστρουχτόρων» πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση για όλα τα θέματα που μας απασχολούν. Με διαρροή πληθώρας ανώνυμων πληροφοριών από αξιόπιστες πηγές και φερόμενους ειδικούς, βομβαρδιζόμαστε με ήσσονος σημασίας θέματα και μας διαφεύγουν τα κύρια.
Ευτυχώς στρατηγικές όπως η wag the dog, δεν έχουν ακόμη μπει στο οπλοστάσιο των κατεχόντων οικονομικές και πολιτικές εξουσίες, αλλά καλύτερα να μη «βάζουμε» ιδέες…

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Ζητείται μια συγγνώμη! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η μοναδική φορά που ακούστηκε η λέξη συγγνώμη από στόμα πολιτικού, είναι από τον Μαυρογιαλούρο στη γνωστή ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο». Πρόσφατα, στο Μουντιάλ, βλέπουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές να ζητάνε συγγνώμη για το λάθος τους, από τους φιλάθλους της ομάδας τους, με έναν πολύ όμορφο και ευφάνταστο τρόπο. Κρύβουν το πρόσωπο τους με τη φανέλα. Έχουν «τσίπα», σε αντίθεση με τους πολιτικούς που προσπαθούν πάντα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, όταν δεν εκφράζονται με mea culpa ή αυταπάτες.
Στη λαϊκή, γράφουν τους πολίτες στα «μεζέα» τους, σύμφωνα με την προσφιλή έκφραση μέλους του κοινοβουλίου μας. Ασχολούνται με  υψηλή πολιτική και αρθρογραφία βασισμένη σε υψηλά νοήματα γυναικών και ανδρών επιφανών, για να προβάλλουν τη μεγάλη τους μόρφωση, με εμφανή την προσωπική τους έπαρση. «Χτίζουν» το προφίλ τους μέσω media και social media, και αρέσκονται στην «ατάκα» και όχι στην ουσία.
Υπάρχουν στην πολιτική επικοινωνία, συγκεκριμένα πρότυπα στρατηγικής, που προκύπτουν από διαφορετικούς στρατηγικούς συλλογισμούς, και τα οποία επιλέγονται από τους ειδικούς πολιτικούς αναλυτές, επικοινωνιολόγους κάθε κομματικού σχεδιασμού.
Μια γνωστή στρατηγική είναι η στρατηγική της παραδοχής ή απελευθέρωσης, από τα βάρη που σηκώνει ένας πολιτικός σχηματισμός από κατηγορίες που δύσκολα μπορούν να διαψευστούν ή «βγάζουν μάτι» με τις ανακολουθίες λόγων και έργων. Τα παραδείγματα πολλά. Από υποσχέσεις που πέρασαν στη σφαίρα της αυταπάτης, μέχρι προγράμματα που έμειναν «κενά γράμματα» σε συσκευασία δώρου. Από ασαφείς κατηγορίες με αδυναμία την παρουσίαση πειστικών αποδεικτικών στοιχείων, μέχρι συσσωρευμένα λάθη κυβερνητικού κόμματος εις βάρος ομάδων πολιτών με ιδιαίτερα προβλήματα και ανάγκες.
Οι συζητήσεις πολλές και η εκμετάλλευση από τους αντίπαλους κομματικούς σχηματισμούς καθημερινή και κλιμακούμενη σε εντάσεις.
Στις περιπτώσεις αυτές η ενδεικνυόμενη στρατηγική επικοινωνίας, είναι η λεγόμενη στρατηγική της παραδοχής, στρατηγική της ομολογίας, στρατηγική της απελευθέρωσης. Όλα τα λάθη, οι παρατυπίες, τα σφάλματα καταγράφονται και κοινοποιούνται στο ευρύ κοινό με μια φράση «Έχουμε καταλάβει. Ζητάμε συγγνώμη. Δεν θα επαναληφθούν».
Με αυτόν τον τρόπο, δείχνουμε ότι αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και αφαιρούμε από το σύνολο του αντιπολιτευτικού σώματος την ευκαιρία να τα φέρνει κάθε λίγο και λιγάκι στην επικαιρότητα.
Μια αρκετά μεγάλη μερίδα των πολιτών, θα σταθμίσει προσεκτικά την «ομολογία» και θα έχει περισσότερα θετικά αποτελέσματα από κάθε άλλη στρατηγική, αμυντικά παρελκυστική ή και Tit for Tat, η αγγλική έκφραση της «οφθαλμός αντί οφθαλμού». Δυστυχώς, οι πολιτικοί πολύ δύσκολα πείθονται να ακολουθήσουν αυτή τη στρατηγική της μεταμέλειας στα λάθη τους.
Φυσικά όταν το θέμα παίρνει άλλου είδους διαστάσεις, όπως εξώγαμα, εξωσυζυγικές σχέσεις, ομοφυλοφιλία, τότε η πιο ενδεδειγμένη στρατηγική είναι της παραδοχής του θέματος. Εδώ, δε μπορούν να μην αποδεχτούν τις κατηγορίες, με εμφανείς τις αποδείξεις.
Σήμερα, με την απαξίωση των πολιτικών να έχει φτάσει στο ζενίθ, η αποχή από την κάλπη να ξεπερνάει τα επιτρεπτά όρια και η αποστροφή των πολιτών σε αρχέγονες αξίες και αρχές, η στρατηγική της παραδοχής, από πολιτικά κόμματα και πρωτοκλασάτους πολιτικούς, ως εργαλείο αύξησης της εμπιστοσύνης, είναι αυτονόητη και επιβεβλημένη.
Στις εκλογές που θα ακολουθήσουν, θα δούμε ποιο πολιτικό κόμμα θα έχει τη δύναμη, το «τσαγανό» αλλά και την εξυπνάδα να κατέβει στην πρώτη φάση της προεκλογικής του εκστρατείας, με τη στρατηγική της παραδοχής λαθών παρελθόντων ετών και πρόσφατων. Με ένα μήνυμα «Ζητάμε συγγνώμη» βασιζόμενοι στη φιλοτιμία του Έλληνα ψηφοφόρου.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Υπάρχουμε κι εμείς υπάρχουν και οι άλλοι! του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, τους γνωρίζουν όλους. Κι εμάς και τους άλλους. Με νου και γνώση εμείς, με λάσπη, μίσος, ψευτιές, χυδαίο λαϊκισμό οι άλλοι. Υπάρχουμε κι εμείς, οι αγνοί πατριώτες ιδεολόγοι, υπάρχουν και οι γυρολόγοι ιδεολογιών ανάγοντας τους φαύλους σκοπούς τους, σε ενάρετους. 
Υπάρχουμε κι εμείς που ψηφίζουμε τους άριστους, μορφωμένους, ευφυείς, πετυχημένους, έντιμους, κοινωνικά καταξιωμένους και ευαίσθητους πολιτικούς, ανάμεσα στην πληθώρα των υποψηφίων στα «δικά»  μας ψηφοδέλτια. 
Υπάρχουν και οι άλλοι που ψηφίζουν τους μέτριους, τους αποτυχημένους, τα λαμόγια, τους τηλεοπτικούς μαϊντανούς, εμπόρους ελπίδας  και προσωπικών υποσχέσεων βολέματος. 
Υπάρχουμε κι εμείς που εκτοξεύουμε την οργή μας και επαναστατούμε μέσα από τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υπάρχουν και οι άλλοι που κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, παίζουν ξύλο και τρώνε του κόσμου τα καπνογόνα. 
Υπάρχουμε κι εμείς, οι μόνιμοι κωπηλάτες στις γαλέρες, υπάρχουν και οι άλλοι που απολαμβάνουν το ταξίδι στα σαλόνια του πλοίου πιστοί θιασώτες του συνθήματος «δεν θέλει κόπο, αλλά τρόπο».
Υπάρχουμε κι εμείς οι οσιομάρτυρες ενός κομματικού σχηματισμού, υπάρχουν και οι άλλοι που μνημονεύονται στο άβατο της Αγίας Ζώνης. 
Υπάρχουμε κι εμείς οι ειρηνικές φωνές, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, υπάρχουν και οι άλλοι, με πολεμοκάπηλες φωνές, ένα πλήθος που πουλάει εποχιακό εμπόριο πατριωτισμού και ψωνίζει από τις ακραίες φωνές.
Υπάρχουμε κι εμείς οι εκλεκτοί της αστικής κοινωνίας, με στόματα ραμμένα, υπάρχουν και οι άλλοι, φραστικοί τσαμπουκάδες, με απύλωτα στόματα, ανθεκτικές «κατσαρίδες» σε παρωχημένες ιδεολογίες που υπόσχονται τον χαμένο παράδεισο στην τάξη των προλετάριων.
Υπάρχουμε κι εμείς, που με συνθήματα πιστεύαμε ότι ανεβάζαμε και κατεβάζαμε κυβερνήσεις, υπάρχουν και οι άλλοι που καθόντουσαν «στ’ αβγά τους» και όταν ερχόταν η ώρα παίρνανε τις καλύτερες θέσεις. 
Υπάρχουμε κι εμείς που πιστεύουμε ότι είμαστε ο κυρίαρχος λαός και με την ψήφο μας στέλνουμε στη Βουλή όσους εμείς επιλέγουμε, υπάρχουν και οι άλλοι που επιλέγουν τους υποψήφιους που θα βάλουν στα ψηφοδέλτια, πριν από εμάς, για να τους  ψηφίσουμε εμείς! Μια παθολογία του ελληνικού πολιτικού συστήματος που επαναλαμβάνεται σε όλες τις βαθμίδες της πολιτικής. Από πρωθυπουργούς μέχρι τοπικούς άρχοντες των πέντε χιλιάδων κατοίκων. 
Υπάρχουμε κι εμείς που νοιώθουμε απελπισμένοι, γονατισμένοι, προδομένοι, εγκαταλελειμμένοι, κλεισμένοι στο καβούκι μας, υπάρχουν και οι άλλοι που νοιώθουν ζωντανοί, όρθιοι και αισιόδοξοι.
Ούτε και στο είδος της γραβάτας δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε εμείς και οι άλλοι. 
Να ‘ναι από ύφασμα ή από σκοινί!

*** Ο Θανάσης Παπαμιχαή είναι επικοινωνιολόγος 

Εικοτολογίες. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Η διατύπωση εικασιών ή αυθαίρετων συμπερασμάτων στην πολιτική με το «τι θα γινόταν αν», έχει μόνο νόημα ως μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας και προϋποθέτει ένα ασάλευτο παρόν. 

Ας κάνουμε μια περιήγηση σε μια θεματολογία που περιέχει τις εικοτολογίες «τι θα γινόταν αν». 
«Τι θα γινόταν αν» τα δημοσκοπικά ευρήματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μέσω των «εξαρτημένων» από κόμματα και μεγαλοσχήμονες επιχειρηματίες ΔΕΝ ήταν μακιγιαρισμένα και μαγαρισμένα. Ήρεμη πολιτική κατάσταση, ενότητα, ομόνοια, συμφιλίωση πολιτών και άλλα πολλά θετικά. Στην πραγματικότητα, φέρνουν διχασμό, πόλωση, αντεγκλήσεις, διαξιφισμούς, επικοινωνιακά τεχνάσματα και άλλα πολιτικά παιχνίδια.

«Τι θα γινόταν αν» επιτρεπόταν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι μόνο μετά από ψυχιατρικό έλεγχο των πολιτών και έγκριση από μια ανεξάρτητη αρχή. Καλύτερο πολιτικό προσωπικό και επιλογή με κριτήρια αξιοκρατικά από τους ψηφοφόρους. Στην πραγματικότητα έχουμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, τη χειρότερη εκλογική συμμετοχή πολιτικών και εγκεφαλικά νεκρούς πολίτες με δικαίωμα ψήφου!

«Τι θα γινόταν αν» η ανακύκλωση ληγμένων πολιτικών τσιτάτων, υποσχέσεων, παροχολογιών απαγορευόταν δια νόμου και τιμωρείται με ποινή αποκλεισμού το «ψεύδεσθαι ειλικρινώς». Θα είχαμε τους καλύτερους να μας κυβερνούν. Στην πραγματικότητα έχουμε «πλαστικούς» πολιτικούς, ανατροφοδότες της οικονομικής κρίσης. 

Στην καθημερινή πολιτική ζωή ακούμε, διαβάζουμε, σκεφτόμαστε άπειρες εικοτολογίες και βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα. Όμως η ιστορία δεν γράφεται με «αν»!

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι επικοινωνιολόγος

Αλλοπρόσαλλα. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ανθεκτικές κατσαρίδες τείνουν να μοιάσουν αρκετά πολιτικά ανδρείκελα, τοκιστές και σουλατσαδόροι, που νέμονται το δημόσιο χρήμα, χάρη της βλακώδους αποκοτιάς μερίδας των ψηφοφόρων να τους δώσουν τη δυνατότητα να τους εκπροσωπήσουν σε θέσεις εξουσίας.
Επιστρατεύοντας τεχνάσματα μετονομασιών για καθαρά λόγους επικοινωνιακής ανάγκης, καταφέρνουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Εξωραΐζουν τη «βασανιστική» καθημερινότητα των πολιτών, την πραγματικότητα της επιτροπείας για υψηλά πλεονεκτήματα, τη θηριώδη φορολογία, τις μεγαλοστομίες για καθαρή έξοδο από τα μνημόνια και την επαναφορά των επιδομάτων, συσσιτίων, με στόχο τη χειραγώγηση φτωχοποιημένης μερίδας της κοινωνίας και την αποφυγή του επερχόμενου πολιτικού «Βατερλό» τους.
Ψέμα στο ψέμα, έχουν αρχίσει να το πιστεύουν και οι ίδιοι και το βροντοφωνάζουν με όλη τους τη δύναμη από τα φίλια Μέσα επικοινωνίας.
Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας, μετονομάζοντας την Τρόικα σε Θεσμούς, τον άλλοτε αλήτικο προπηλακισμό των Τροϊκανών, με υποδοχές υψηλού επιπέδου στα στελέχη των δανειστών στα καλύτερα ξενοδοχεία. Τα σκισίματα των μνημονίων με έναν νόμο, οι «Γερμανοτσολιάδες», οι προσκυνημένοι, τα οικονομικά προγράμματα Θεσσαλονίκης, τα «μιράκολα» από την Κίνα και τη Ρωσία, ήταν όλα αυταπάτες.
Όλα ήταν εφαλτήρια κατάληψης της εξουσίας. Και συνεχίζουν να παράγουν μεγαλοστομίες αριστεροσύνης, να επιδιώκουν ανίερες συμμαχίες και χρυσοφόρα παιχνίδια διαπλοκής με τους άλλοτε εκμεταλλευτές, «ρουφήχτρες» του αίματος των εργαζομένων, και «απομυζητές» της υπεραξίας. Ωδή στον λαϊκισμό και στα Οργουελικά παιχνίδια. Άθυρμα, στις ορέξεις της ελίτ εσωτερικού και εξωτερικού. Με τιτιβίσματα ένας εκ των δύο συνεταίρων εξουσίας, με διαγγέλματα ο άλλος πανηγυρίζουν δεόντως κυβερνητικές επιλογές αν και σε αρκετές υπάρχει αμφισημία απόψεων.
Το σήριαλ της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα είχε τη χαμηλότερη τηλεπροτίμηση, αν στο άλλο κανάλι της αντιπολίτευσης θα έπαιζε ένα άλλο σήριαλ με πρωταγωνιστή που «αρέσει» στο κοινό και δυνατή κάστα των ηθοποιών που τον πλαισιώνουν. Οι ιδεολογίες της αμφισβήτησης και ο διαγκωνισμός των στελεχών με την προβολή προσωπικών θέσεων δημιουργούν μια νεφελώδη κατάσταση για την πολιτική της οριοθέτηση. Ακόμη, παίζει ρόλο και το πολιτικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας αλλά γι αυτό θα αναφερθούμε αναλυτικά σε ειδικό άρθρο.
Παρόλα αυτά, η διψήφια διαφορά της στις δημοσκοπήσεις από το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει την στράτευση των πολιτών όχι τόσο στο πλευρό του αρχηγού, όσο στην ανάγκη να «φύγει» η υπάρχουσα κυβέρνηση.
Ο χορός των προεκλογικών διακηρύξεων, άνοιξε. Και το χθες συγκρούεται με το σήμερα, με το βλέμμα στο αύριο. Αριστερά, δεξιά ή και αλλοπρόσαλλα.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Σωσίβιο διάσωσης. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Είναι γνωστό ότι είναι μάταιο να πείσεις ένα λιοντάρι να γίνει χορτοφάγος. Είναι πολιτική αυτοχειρία να πιστεύεις ότι ο λαϊκισμός δεν είναι αλλεργικός στη λογική και στην αλήθεια. Η φόρμουλα του λαϊκισμού εφαρμόζεται σε λούπα με αφηγήματα που  ξεθωριάζουν αμέσως μετά το κλείσιμο κάθε προεκλογικής περιόδου.
Οι προεκλογικές εξαγγελίες «βαλτώνουν» για άλλη μια φορά, στο βούρκο της αναξιοπιστίας των απολιθωμάτων της πολιτικής, πιστοί θιασώτες της ατομικής συλλογικότητας τους.
Ομόσταυλα λαμόγια, οι περισσότεροι, που ισοπεδώνουν ότι δεν συμβαδίζει με τα δικά τους στερεότυπα και ότι το πεινασμένο κτήνος του λαϊκισμού δεν κατάφερε να καθυποτάξει. Στον αντίποδα, σημαντικό ποσοστό «παραπλανημένων» με αδιανόητη επιπολαιότητα, υιοθετούν άκριτα την ανέφικτη επιστροφή σε ένα ουτοπικό παρελθόν, σε μια καθαρή έξοδο από το σκοτεινό τούνελ της λιτότητας. Καθαρό δούλεμα, αβάσιμες υποσχέσεις από στρατευμένους στην ιδεολογία της παραπλάνησης. Ο μιθριδατισμός στο ψεύδος είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ιδεολογίας τους.
 Όσο η κλεψύδρα του χρόνου των εκλογών αδειάζει, οι κινήσεις των κομμάτων πληθαίνουν, με αναμόχλευση του παρελθόντος, επαναφορά διαχωριστικών γραμμών και σκοινί – κορδόνι την επώαση του αυγού του φιδιού.
Επανέρχονται, τα γνωστά κέντρα αποσταθεροποίησης, η ταξική εκμετάλλευση, το μαχαίρι εκ νέου στο κόκκαλο και το άπλετο φως που θα φωτίσει κάθε σκοτεινή πλευρά του θέματος, κάθε φαιδρής αρλουμπολογίας. Με «χολερικές» δηλώσεις, δημοσιεύσεις, πολιτικές σκοπιμότητες παραπληροφόρησης, αυτοεξευτελισμούς και εσκεμμένα λανθασμένες οικονομικές διαγνώσεις και προβλέψεις. Φυσικά ο καθένας τρώει από το τσουκάλι που έχει μάθει. Μόνο που οι κατεψυγμένες ιδεολογίες που έχουν βγει από τα κομματικά ψυγεία, είναι ληγμένες και επικίνδυνες για την υγεία των πολιτών.
Τα κριτήρια επιλογής ψήφου των πολιτών έχουν αλλάξει. Δεν επηρεάζονται πλέον από τα Μέσα, τα οργανωμένα συστήματα των κομμάτων και την άκριτη παροχολογία, αλλά κρίνουν με βάση την καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν.
Στην εξάπλωση της μιζέριας, στον φτωχοποιημένο πολίτη που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, το κράτος – πατερούλης επιδομάτων, δεν είναι εργαλείο άσκησης πολιτικής και εκλογικό αφήγημα.
Η ξεδιάντροπη εξαγορά ψήφων, τα επαναλαμβανόμενα ψέματα, το αναμάσημα κοινοτοπιών και στερεότυπων, ο πλειστηριασμός παροχών, δεν θα βοηθήσουν αυτή τη φορά. Θα φέρουν πόνο, δάκρυα, αίμα και ένα τεράστιο μηδέν εις το πηλίκον. Η χώρα μας ανήκει στη Δύση, σύμφωνα με τη ρήση του αείμνηστου Εθνάρχη αλλά σήμερα όχι και πολύ μακριά από τη δύση, το τέλος της.
Μοναδικό σωσίβιο διάσωσης η σωστή κρίση των πολιτών στην επιλογή των πολιτικών.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Οι "πρωτάρηδες" των ψηφοδελτίων! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Εκλογικό καύσιμο και προσάναμμα για να "φουντώσει" η φωτιά των προεκλογικών εξαγγελιών των κομμάτων αλλά και αρκετές φορές " Ιφιγένειες" για να φυσήξει ούριος άνεμος νίκης στα πανιά των "δυνατών" ονομάτων των ψηφοδελτίων!
Πάντα, κάποιοι φτάνουν στην πηγή αλλά δεν πίνουν το νερό της νίκης. Και οι περισσότεροι είναι από τους πρωτάρηδες στην πολιτική και στα ψηφοδέλτια. Έχετε αναρωτηθεί γιατί;
. 
Στα θρανία κάθισαν και θα συνεχίσουν να κάθονται, πολλά νέα στελέχη των κομμάτων , ως μαθητές, με στόχο την κατάρτιση και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους, για την υποστήριξη του πολιτικού και προγραμματικού λόγου της παράταξης, τόσο στα ΜΜΕ, όσο και σε άλλα περιβάλλοντα στα οποία θα κινηθούν, ενόψει των εθνικών εκλογών και της ένταξης τους στα ψηφοδέλτια.
Εκπαίδευση, σε συνθήκες εργαστηρίου!
.
Αρκεί όμως, για να καταφέρουν, να πετύχουν την πολυπόθητη εκλογική τους νίκη; Φτάνει η γνώση βασικών αρχών της γλώσσας του σώματος και οι τρόποι αντιμετώπισης ενός τηλεοπτικού φακού, ενός ραδιοφωνικού μικροφώνου ή ακόμη και οι τρόποι να κερδίσετε περισσότερα likes στα social media και από σημειώσεις, δίκην, φροντιστηρίων μεταλυκειακής εκπαίδευσης:
Η εκλογική νίκη ενός «πρωτάρη» υποψήφιου, έρχεται μόνο μέσα από παρακολούθηση σεμιναρίων και διαλέξεων, από θεωρητικούς «μέντορες», ή στη συνεχεία, από εκλογικά «μπαρουτοκαπνισμένους» επαγγελματίες της επικοινωνίας, προπονητές, υποψήφιων πολιτικών;
Ποιος θα τους διδάξει στην πράξη, την εξωστρέφεια που έχει ανάγκη ο κάθε υποψήφιος; Ποιος θα σταθεί δίπλα του, θα οργανώσει, θα κατευθύνει, θα δώσει τα «έμπειρα πολιτικά» του φώτα σε κάθε δύσκολη καμπή της προεκλογικής εκστρατείας του υποψήφιου;
Ποιος θα σχεδιάσει την «προσωπική» στρατηγική του υποψήφιου, το «όπλο» του αδυνάτου, σύμφωνα με γνωστό πολιτικό αναλυτή; Ποιος θα τον προστατεύσει από τις "παγίδες" που στήνονται πολλές φορές από συνυποψήφιους;
Οι νέοι υποψήφιοι, όλων των εκλογικών αναμετρήσεων για Βουλή, Περιφέρειες, Δήμους, χρειάζονται επαγγελματίες της επικοινωνίας, με πλούσια εμπειρία και με ιστορικό πλήρες από νικηφόρες εκλογικές εκστρατείες. Ιδιαίτερα νικηφόρες σε υποψήφιους που ήταν αουτσάιντερ! 
Επαγγελματίες της επικοινωνίας, που δεν πιστεύουν στα θαύματα, ούτε αφήνουν στην τύχη τη νίκη του υποψήφιου πελάτη τους, αλλά εφαρμόζουν τις πιο σύγχρονες και πρωτότυπες ιδέες και ενέργειες για να ξεχωρίσει ο υποψήφιος πελάτης, στα μάτια των ψηφοφόρων..
Παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στον καθορισμό της στρατηγικής του υποψήφιου, στην ανάπτυξη της προεκλογικής καμπάνιας του στη δημιουργική επικοινωνία, στα συνθήματα, στην σχέση του με διαμορφωτές κοινής γνώμης και Μέσα
. 
Καλή η θεωρία στην πολιτική, αλλά η πράξη είναι απαραίτητη!
Γιατί Οι Εκλογές είναι Πόλεμος και γίνονται σε πεδίο πραγματικής μάχης και όχι σε θρανία!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 
 

απόψεις

Θανάσης Παπαμιχαήλ

Ανέστιος ψηφοφόρος. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Ο πολιτικά ανέστιος. Μια ζωή θύμα. Απογοητευμένος, εξοργισμένος, εξαπατημένος. Δοκίμασε τα λεγόμενα μνημονιακά χρόνια όλες τις κυβερνήσεις, αλλά στην πρώτη εκλογική ευκαιρία τις εγκατέλειψε. Και τώρα, μετά από ένα οκταετές κουραστικό ταξίδι, που είδε τα πάντα να καταρρέουν, δεν φαίνεται διατεθειμένος να ακούσει και να ακολουθήσει κανέναν από τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς. Τα τερατώδη ψέματα, οι λαγοί με τα πετραχήλια, η εξαπάτηση των προσδοκιών και η λεγόμενη real politic που ακολουθήθηκε από τους πολιτικούς για την διατήρηση της εξουσίας, τον οδήγησαν στην πόρτα εξόδου από κάθε είδους πολιτικοποίηση, παίρνοντας όπως φαίνεται και οριστικό διαζύγιο.
Για τον ανέστιο ψηφοφόρο, εθνικιστές, λαϊκιστές, δημαγωγοί, ακροδεξιοί, συλλογικότητες, όλοι ένα κουβάρι, σε μια χώρα που μπήκε σε πολυετή πρωτοφανή διχασμό. Μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί που γίνανε μνημονιακοί, αντιμερκελιστές που γίνανε μερκελιστές, διαστρεβλωτές δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, ηγέτες και ηγετίσκοι, λανθασμένες διαγνώσεις, ηθικοί και ανήθικοι, κλέφτες και αστυνόμοι. Δομικά προβλήματα, παθογένειες, γραφειοκρατία στρώνουν το χαλί του θριάμβου στους λαϊκιστές πολιτικούς και σε ακραίους ηγέτες.
Και ο ανέστιος ψηφοφόρος αποστασιοποιημένος, διστακτικός, προβληματισμένος, για την επανένταξη του σε κομματική εστία. Η προσφιλής τακτική της απόρριψης που καιροφυλακτεί, κερδίζει. Και γιγαντώνεται το ποσοστό της αποχής. Ξεπερνά  το σαράντα τοις εκατό. Γιατί όσα τους ανέστιους ενώνουν, θα μπορούσαν να επαναπροσδιοριστούν με την ψήφο τους, κι αν ήταν κομματικός σχηματισμός θα έπαιρνε και αυτοδυναμία!
Στις σημερινές συνθήκες, η κλασσική απάντηση ενός ανέστιου ψηφοφόρου είναι, «δεν με εκπροσωπεί κανένας, όλοι το ίδιο είναι». Στο ίδιο τσουβάλι άπαντες, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι και ο κίνδυνος να κυβερνάει για τα επόμενα χρόνια μια μικρή μειοψηφία, λόγω εκλογικού συστήματος, ελλοχεύει. Σκέτη πολιτική αυτοχειρία.
Για τον ανέστιο ψηφοφόρο, οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί, έχουν ευνουχιστεί ιδεολογικά από «μεταμοσχεύσεις εκ μεταγραφής» τοξικών πολιτικών προσώπων και έχουν ακρωτηριαστεί πολιτικά από περιθωριοποιημένες ακραίες ομάδες, με αποτέλεσμα να καταποντίζονται δημοσκοπικά με ποσοστά αναιμικά.
Με προπαγάνδα παλαιάς κοπής και βερμπαλιστικά συνθήματα, τα κόμματα καλλιεργούν νέες αυταπάτες χωρίς να δίνουν απαντήσεις στο ερώτημα κάθε λογικού ανθρώπου για τις  προηγούμενες δεσμεύσεις που δεν τήρησαν.
Ο ανέστιος ψηφοφόρος ξύπνησε και δεν είναι εύκολο να ξαναπιαστεί κορόιδο. Θέλει έναν νέο κομματικό φορέα, που να τον εμπιστευθεί και να του δίνει ελπίδα. Ελπίδα για πρόοδο, ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, αξιοκρατία, κατάργηση προνομίων των πολιτικών, με πολιτικούς  αυτοδημιούργητους και όχι του κομματικού σωλήνα ή από τζάκια. Ελπίδα για αλλαγές στην παιδεία, υγεία, ίσες ευκαιρίες σε όλους. Με νέα φρέσκα πρόσωπα, που θα βάλουν τις συλλογικές αρχές και αξίες πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Αυτή είναι η νέα πρόκληση για την επιστροφή του ανέστιου σε κομματική εστία! Διαφορετικά το ποσοστό των ανέστιων θα αυξηθεί, πλήττοντας πρώτιστα τον θεσμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Γιατί και το δεν ψηφίζω, σημαίνει ψηφίζω!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

Το νέο χανγκόβερ της Αυτοδιοίκησης. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Οι μάσκες έπεσαν και φάνηκαν οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης, με τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου που ακούει στο όνομα «Κλεισθένης 1» μετά από παρατεταμένη αντιπαράθεση Υπουργείου και φορέων της αυτοδιοίκησης.  Μια αντιπαράθεση που δημιούργησε εντάσεις και εκρήξεις, όπως ήταν αναμενόμενο. Με τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου προς διαβούλευση σε χρονικό διάστημα δύο εβδομάδων, ελλοχεύει ο κίνδυνος να προκληθεί ανήκεστος βλάβη ακόμη και στις σχέσεις των υποστηρικτών του νομοσχεδίου με την ηγεσία του Υπουργείου και να δημιουργηθεί ανυπέρβλητο πολιτικό ψυχικό χάσμα! Η κυβέρνηση, διά του αρμοδίου Υπουργού, έχει την υποχρέωση να λειτουργήσει συνθετικά και όχι διαλυτικά, αν πράγματι ενδιαφέρεται  για την ενότητα της αυτοδιοίκησης και τη συμβολή της με τη δημιουργία νέων μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν τα «κακώς κείμενα».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το εγχείρημα της αλλαγής του εκλογικού συστήματος με τη θέσπιση της απλής αναλογικής είναι δύσκολο και αρκετά περίπλοκο στην εφαρμογή της κυβερνησιμότητας των ΟΤΑ την επόμενη μέρα των εκλογών. Ξεκίνησε όμως και «ολίγον» σουρεαλιστικά. Το Υπουργείο χρειάστηκε δύο χρόνια να ετοιμάσει τις αλλαγές και δίνει μόνο δύο εβδομάδες για διαβούλευση, στους φορείς που θα το εφαρμόσουν.
Όσοι ονειρεύονται απλώς αυτή τη νέα αυτοδιοικητική κούρσα εκλογικής αναμέτρησης ως ευκαιρία κομματικής άλωσης μέρους της αυτοδιοικητικής εξουσίας, θα προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες και στην παράταξη τους και στο χώρο της αυτοδιοίκησης, αλλά και στον εαυτό τους.
Οι αυτοδιοικητικές δυνάμεις δεν θα είναι επιεικείς με κανένα. Ο θεσμός της αυτοδιοίκησης απαιτεί σεβασμό απ΄ όλους.
Φυσικά, ούτε το περιεχόμενο, ούτε ο λίγος χρόνος που δόθηκε στην αυτοδιοίκηση να τοποθετηθεί επί του νομοσχεδίου, δεν αποτελούν οδυνηρή έκπληξη.  Οι άπειρες διαρροές που είχαν γίνει, έδωσαν τη δυνατότητα να γίνουν ακόμη και συνέδρια των φορέων. Απλά, η αποτύπωση των προτάσεων της κυβέρνησης σε χαρτί και η επίσημη ανακοίνωση τους ενίσχυσαν τη σύσταση του χρόνιου χανγκόβερ της αυτοδιοίκησης.
Ένα χρόνιο αυτοδιοικητικό χανγκόβερ, που αναπαράγει στερεότυπα όπως, της διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων, ανικανότητας στελεχών, εφαλτήριο πολιτικής ανέλιξης, κατασπατάληση πόρων και άλλα πολλά.
Με ελεγκτή το αδιάφθορο κράτος που βαρύνεται με τα υπέρογκα ελλείμματα δημοσιονομικά, πληρωμών και ανταγωνιστικότητας!
Με έναν πολιτικό κυνισμό η κρατική εξουσία, νέο και παλαιό πολιτικό σύστημα, «φορτώνει» τις δικές του αμαρτίες στις πλάτες της Αυτοδιοίκησης.
Με εκθέσεις από ανεξάρτητες αρχές, καλύπτουν τα δικά τους νώτα, θεωρώντας την αυτοδιοίκηση, χρόνια τώρα, «πρωταθλήτρια» στη διαφθορά. Απώτερος στόχος της κεντρικής εξουσίας η μη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων και πόρων στην αυτοδιοίκηση και η στοχοποίηση Δήμων και Περιφερειών, και η ενοχοποίηση τους, στα μάτια των πολιτών.
Το νέο χανγκόβερ που θα προκληθεί από την εφαρμογή του νέου εκλογικού συστήματος και των συνεπειών με θέματα ακυβερνησίας, και παράλυση των δημοτικών υπηρεσιών, θα «φορτωθεί» για μια ακόμη φορά στην αδυναμία συγκλίσεων και συνεργασιών.
Θα ενοχοποιηθούν τα αυτοδιοικητικά πρόσωπα και οι συντάκτες νέου εκλογικού συστήματος θα μείνουν στο απυρόβλητο.
Χρόνια τώρα όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούν να μετατρέψουν την αυτοδιοίκηση σε «μαύρο πρόβατο» στα μάτια των πολιτών, αποπροσανατολίζοντας τους από τους πραγματικούς στόχους.
Η «αφωνία» και η ελλειπής ενημέρωση της κοινωνίας για την αλήθεια στην αυτοδιοίκηση, είναι υπευθυνότητα των φορέων της αυτοδιοίκησης. ΚΕΔΕ & ΕΝΠΕ θα πρέπει να πάρουν μέτρα.
Αιχμές και καταγγελίες των Προέδρων των συνδικαλιστικών ενώσεων εναντίον των υπευθύνων κρατικών λειτουργών δεν επαρκούν. Χρειάζεται ενημέρωση των πολιτών με όλες τις σύγχρονες τεχνικές επικοινωνίας. Διαφορετικά, Hangover ever για την αυτοδιοίκηση!

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος