Ο Αλέξης φεύγει, ο Κυριάκος έρχεται…

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η θριαμβευτική επαναλαμβανόμενη άνοδος στην εξουσία και από το «ωσαννά ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου» που εύκολα μπορεί να μετατραπεί στο «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» από τον ίδιο όχλο. Διαχρονικό και επίκαιρο.

Σε καθημερινή βάση η κυβέρνηση, εδώ και ενάμιση χρόνο, αγωνίζεται για να αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας, να αποφύγει την μοιραία σύγκρουση με τα βράχια και με την οδύνη της κατάρρευσης. Με την ψυχή στο στόμα, περιμένουμε καθημερινά τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται εντός και εκτός της χώρας.

Αλλεπάλληλες δηλώσεις αξιωματούχων σε τηλεοπτικές συγκρούσεις με αντιπάλους, προκαλούν μεγαλύτερη αναστάτωση για τι μέλλει γενέσθαι απαξιώνοντας και υπονομεύοντας τις θυσίες του Ελληνικού λαού. Προσπαθούν να πείσουν ότι παλεύουν για τα λαϊκά συμφέροντα, ενώ έχουν ξεχάσει ότι στην πολιτική σημασία έχουν τα αποτελέσματα και όχι οι προθέσεις.

Πρόκειται για μια κοντόφθαλμη τακτική που μπορεί να φέρει πρόσκαιρη δημοσιότητα αλλά δεν μπορεί να πείσει πλέον και τον πιο καλοπροαίρετο και ευκολόπιστο πολίτη.

Η αναπαραγωγή παθογενειών του παρελθόντος από πολλά κυβερνητικά στελέχη και η γνωστή τους ανέξοδη κριτική του καφενείου βλάπτουν σοβαρά την εικόνα του αρχηγού τους. Υποστέλλουν τη σημαία τους, το λεγόμενο ηθικό τους πλεονέκτημα.

Μια εικόνα αρχηγού που κάποτε ήταν το «βαρύ χαρτί» που κέρδιζε την παρτίδα και σήμερα έχει «θαμπώσει»! Για Τρίτη κατά σειρά το «φωτοστέφανο» του μάρτυρα δεν μπορεί να το ξαναφορέσει. Τα νέα επώδυνα μέτρα φέρνουν την προσωπική σφραγίδα του.

Νέα δεδομένα έχουν διαμορφωθεί και στην παραμονή μας στο ευρωπαϊκό σύστημα έστω και με αμφισβητούμενες «ανθρώπινες» προϋποθέσεις, αλλά και στο χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Για πρώτη φορά ο Αλέξης έχει υπολογίσιμο αντίπαλο.

Ο Κυριάκος προηγείται ήδη και στην παράσταση νίκης του κόμματος του και στην καταλληλότητα ως Πρωθυπουργός, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Πήρε «κεφάλι» όπως λέμε. Προηγείται σε όλα τα προσωπικά ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Καθαρά και χωρίς αμφίσημες ερμηνείες καταφέρνοντας και να περάσει στην κοινωνία μηνύματα ανανέωσης, διεύρυνσης αλλά και επικοινωνιακής αυτοβελτίωσης του. Αυτό φάνηκε και στην τελευταία προ ημερήσιας ομιλία του στη Βουλή. Θεαματική η επικοινωνιακή βελτίωση του. Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας απέκτησε πλέον ένα «γερό χαρτί», έναν σοβαρό αντίπαλο που μπορεί να παίξει στα «ίσια» το μέχρι τώρα ανίκητο αρχηγό της πρώτης φοράς αριστερά. Αρκεί να εφεύρει και το εκλογικό αφήγημα που θα πείσει τους πολίτες για τις αναγκαίες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που πρεσβεύει.

Οι πρώτες δυναμικές του κινήσεις, όπως η εκ νέου δημιουργία της νεολαίας του κόμματος και οι αλλαγές στο καταστατικό αποδεικνύουν ότι είναι από τους δυνατούς παίκτες στην πολιτική. Και παρά το γεγονός ότι προέρχεται από παραδοσιακή πολιτική δυναστεία της χώρας και βίωσε την πολιτική από τα γενοφάσκια του, παραμένει η αυθεντικότερη και πιο σύγχρονη έκφραση όσων πολιτών πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και θεωρούν την παρουσία του την πιο αξιόπιστη εναλλακτική απέναντι στο επικίνδυνο πείραμα της σύγκρουσης με την Ευρώπη από την σημερινή κυβέρνηση.

Στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, θα δούμε αν ο πολίτης θα προχωρήσει στην ανάγνωση του τρίτου κεφαλαίου του βιβλίου της αριστεράς ή θα αλλάξει ανάγνωσμα!

Ζητείται ιντερνετικός πολιτισμός.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Σε tweets, σε διαδικτυακούς τοίχους, σε sites γνωστοί και άγνωστοι φίλοι μας, αναρτούν καθημερινά ότι υβριστικότερο  υπάρχει.

Ζητείται άμεσα ιντερνετικός πολιτισμός για να μας γλυτώσει από ψευτιές, ξεκατινιάσματα, ύβρεις και κάθε είδους χυδαιότητα που διαβάζουμε καθημερινά στο διαδίκτυο. Με ψεύτικα προφίλ «φορτώνουν» τους  διαδικτυακούς τοίχους με ανυπόστατες ειδήσεις και ρυπαρά δημοσιεύματα και στη συνέχεια συγκρίνουν τον αριθμό όσων συμφώνησαν μαζί τους. Σπάνια αναγνωρίζουν ότι έχουν παρεκτραπεί και ακόμα σπανιότερα να ζητήσουν συγνώμη. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι απολαμβάνουν το χαμό που δημιούργησαν, όπως ο φαρσέρ που τηλεφωνεί για ανύπαρκτη βόμβα σε αεροπλάνο, για να απολαύσει το θέαμα των τρομοκρατημένων επιβατών ή για τη δημοσιότητα της βλακώδους είδησης.

Ένα μεγάλο μέρος όλων όσων «ξεφεύγουν» με λέξεις και συμπεριφορές στα social media ανήκει στο «πολιτισμένο» πολιτικό προσωπικό μας. Με ύβρεις και ακατονόμαστες φράσεις επιτίθενται στους πολιτικούς τους αντιπάλους με την αφοπλιστική αιτιολογία, ότι πολεμούν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις ή την αγωνιστική τους δράση. Τις περισσότερες φορές είναι για να γίνουν είδηση του ενός λεπτού στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Ιντερνετικές ατάκες, χυδαία τσιτάτα που χαρακτηρίζουν την προσωπικότητα των δημιουργών.

Φυσικά είναι εύκολο να περάσει κάποιος τις κόκκινες γραμμές, να ξεχάσει την αστική ευγένεια και να βγάλει τις μύχιες πλευρές του. Ειδικά όταν γράφει ανώνυμα ή ανήκει στην ομάδα των πληρωμένων κονδυλοφόρων, μέσων κοινωνικής εκδήλωσης. Είναι κι αυτό ένα σύγχρονο επάγγελμα, όπως του αφισοκολλητή τα προηγούμενα χρόνια.

Και ο ευτελισμός καλά κρατεί σε καθημερινή βάση, αν κάποιος παρακολουθεί διαδικτυακούς τοίχους και παράθυρα.

Απ’ όλα έχει ο «μπαξές». Ερωτικά ξεκατινιάσματα, θυελλώδη πάθη σε tweets,απίστευτοι καβγάδες γνωστών καλλιτεχνών σε τοίχους και sites με προσωπικές κατηγορίες.

Τελικά θα πρέπει μέχρι να μπει κάποια τάξη, κάποιες αρχές ιντερνετικού πολιτισμού, να μη δίνουμε σημασία και να μην παίρνουμε σοβαρά ειδήσεις χωρίς να τις διασταυρώνουμε.

Ακόμη και «ψεύτικους» θανάτους ανακοινώνουν οι αθεόφοβοι χωρίς να υπολογίζουν το ψυχολογικό κόστος των οικείων του «θανόντος» μέχρι να διαπιστώσουν ότι ήταν ψεύτικη η ανακοίνωση. Μυαλά διεστραμμένα, άνθρωποι – απάνθρωποι.

Έπεα πτερόεντα στο χάος του διαδικτύου θα σκεφτείτε. Όμως το διαδίκτυο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας με θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες. Μια από τις αρνητικές είναι και η καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων μας. Ολέθριες αν πέσουν σε χέρια επιτήδειων, γι αυτό ζητείται άμεσα ινερνετικός πολιτισμός και ασφάλεια. Χρήση με σύνεση και μέτρο. 

Με την ψυχή στο στόμα και πάλι!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Προ των πυλών για άλλη μια φορά ο κίνδυνος κατάρρευσης της χώρας και μιας εθνικής καταστροφής με ευθύνη όλων μας. Μια χώρα έρμαια ενός εσμού ανίκανων πολιτικών, επαγγελματιών συνδικαλιστών και κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων.

Μια χώρα που φλερτάρει με τα βράχια, τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Και το δράμα της έχει γίνει θέαμα για όλο τον κόσμο που το παρακολουθεί σιωπηρά από τα θεωρεία. Με την ψυχή στο στόμα κάθε μέρα ένα χρόνο και πλέον για όλα όσα για πολλά χρόνια είχαμε δεδομένα.

Τη μια «πρόσω ολοταχώς», την άλλη «όπισθεν ολοταχώς» από όσους ξέρουν, βλέπουν τι έρχεται και παίζουν κάποιο ρόλο στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία που βράζει στην κυριολεξία μέσα στην αγανάκτηση, οργή αλλά και απογοήτευση για το μέλλον που έρχεται.

Χωρίς εναλλακτική, δηλώνει όπου σταθεί και όπου βρεθεί την απαξίωση της στο πολιτικό σύστημα στο σύνολο του. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα έχει πάψει προ πολλού να εκφράζει το μεγαλύτερο ποσοστό των συμπολιτών μας. Αυτό άλλωστε καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις που επαναλαμβάνεται το ίδιο πολιτικό εύρημα των τελευταίων χρόνων. Πέφτουν τα δημοσκοπικά ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος, βγαίνει κερδισμένο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακόμη και χωρίς να εισπράττει τη φθορά του πρώτου. Η φιλοσοφία του μεταξύ δύο κακών το μη χείρον βέλτιστον και στην πολιτική.

Ένα πράγμα όπως είναι βέβαιο. Ζούμε ιστορικές στιγμές, στην προσπάθεια μας να διασχίσουμε μια απέραντη κινούμενη άμμο, νοιώθοντας ενδόμυχα ότι βουλιάζουμε σε κάθε βήμα. Και το μοιραίο δεν θα αργήσει να έρθει αν και αφήσαμε να αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας, τα δικό μας και των παιδιών μας, οι διάφορες μειοψηφίες! Η διαιώνιση ενός πολιτικού λάθους από απλούς πολίτες!

Απόδειξη το ποσοστό της αποχής των πολιτών στις εθνικές εκλογές που αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Το απολιτίκ έγινε μόδα! Αλλά αρκετά επισφαλές για το κοινό μας μέλλον. Για να δούμε θα μας κρατήσει το σχοινί για άλλη μια φορά;

Η αναγέννηση της χώρας μας ακούει μόνο στην ύπαρξη πολιτικής βούλησης για δομικές αλλαγές στο δημόσιο τομέα και στην κοινωνία. Μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται να γίνουν, πέραν των απολύσεων και μειώσεις μισθών, και που δεν έγιναν λόγω του πολικού κόστους από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της χώρας μας ο κόσμος στενάζει και βροντοφωνάζει ότι δεν αντέχει άλλο. Και οι έχοντες την εξουσία θα πρέπει να πάρουν παράδειγμα από την ιστορία όπου αρκετές φορές η ατομική δράση το απλού πολίτη μπορεί να επιφέρει συλλογική κοσμογονική αλλαγή.

Εκτός αν στο DNA του Έλληνα υπάρχει το σύνδρομο αδράνειας και αυτοκαταστροφής.

Όσο για τους «κοψοχέρηδες», γεμίσαμε. Δεν υπάρχει χρόνος για νέα πειράματα! Όσο για την ψυχή στο στόμα κάθε μέρα όλοι εμείς φταίμε με τις επιλογές μας.

Ποιόν ενδιαφέρουν πια, οι πολιτικές μονομαχίες;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Έληξε άδοξα η «μητέρα των μαχών» της Τρίτης, όπως είχε χαρακτηριστεί η προ ημερήσιας συζήτηση για τη διαφθορά και τη διαπλοκή.

Μια σοβαρή συζήτηση, η μάχη κατά της διαφθοράς, τελείωσε χωρίς χειροπιαστά αποτελέσματα. Ούτε ονόματα, ούτε ακλόνητες αποδείξεις, ούτε αδιάσειστα στοιχεία, όπως είχαν αφήσει να εννοηθεί οι πρωταγωνιστές της μάχης.

Είδαμε μόνο λεκτικά πυροτεχνήματα, προσωπικές αντεγκλήσεις, ψευδεπίγραφες διακηρύξεις επί παντός του επιστητού και μετωπική σύγκρουση με χαμηλή την ταχύτητα πρόσκρουσης. Με απλά λόγια, η μπάλα στην εξέδρα και τέλος αγώνα χωρίς νικητή. Στόχος της πολυδιαφημιζόμενης μάχης, ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα που βιώνουν οι πολίτες. Προβλήματα οικονομικά και προβλήματα από το ανεξέλεγκτο πλέον προσφυγικό πρόβλημα.

Πολιτική και ηθική ισοπέδωση πολιτικών προσώπων, νυν και τέως κυβερνήσεων, ένα ανελέητο σφυροκόπημα που θύμιζε προεκλογική περίοδο για το θεαθήναι.

Η εκτόξευση βολών εκατέρωθεν έφτασε στα όρια του ξεκατινιάσματος μόνο για επικοινωνιακούς λόγους συμμετοχής στα δελτία ειδήσεων των καναλιών αλλά και για ικανοποίηση του σκληρού πυρήνα των κομμάτων, και αναπτέρωση του ηθικού των βουλευτών τους.

Η σκληρή πολιτική αντιπαράθεση ήταν πάντα «τροφή» της κοινής γνώμης, όπως στις αρένες οι μονομάχοι και τα λιοντάρια. Μόνο που πλέον ένα μικρό μέρος της κοινής γνώμης συγκινείται.

Δυστυχώς η πολιτική έγινε επάγγελμα από λειτούργημα και η «καρέκλα» για τους περισσότερους πάνω απ’ όλα.

Οι επόμενες μέρες της μάχης βρήκαν όλους τους πρωταγωνιστές της ενθουσιασμένους. Ο ένας ήταν αχτύπητος, διαβασμένος, πήρε βάφτισμα αρχηγού, ο άλλος ασυμβίβαστος με τη διαπλοκή, πολύ σκληρός για να πεθάνει πολιτικά, και πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα που λίγο ενδιαφέρουν του πολίτες.

Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι για πέντε μήνες και πλέον, οι εργαζόμενοι σε συνθήκες ζούγκλας που ισχύουν στην αγορά εργασίας, τα δύο εκατομμύρια εργαζομένων με μαύρα, το εξήντα τοις εκατό της ανεργίας των νέων και τα χιλιάδες λουκέτα των επιχειρήσεων, δεν απασχόλησαν κανένα στη δεκάωρη συζήτηση. Πόσο και ποιόν ενδιαφέρουν πια, οι πολιτικές μονομαχίες είναι κάτι που πρέπει να απαντηθεί.

Ημερολογιακά μπήκαμε στην άνοιξη, πολιτικά είμαστε ακόμη στο χειμώνα!

Και τα χειρότερα για όλους εμάς που παλεύουμε με τα πραγματικά «άγρια θηρία» της κοινωνίας και όχι τα γιαλαντζί της πολιτικής, έρχονται.  Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος το προσφυγικό σε συνδυασμό με την αγανάκτηση των πολιτών από την οικονομική ασφυξία  να αποδειχτούν κερκόπορτα για τα εθνικά μας θέματα. Και τότε οι μονομαχίες θα είναι άλλου επιπέδου!

Οι πολιτικοί keep walking. Ο λαός keep calm!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Τα αφεντικά της πολιτικής αλλάζουν, οι συμπεριφορές μένουν οι ίδιες. Κι αυτό δεν είναι μόνο λυπηρό, αλλά είναι τραγικό τις περισσότερες φορές. Μιλάμε για όλες τις νέες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών που διαδέχονται η μία την άλλη, υποσχόμενες το «διαφορετικό» κατά την προεκλογική περίοδο. Άλλος διαφημίζει ότι λεφτά υπάρχουν, άλλος ότι θα σκίσει τα μνημόνια, άλλος ότι θα βάλει στη φυλακή τους κλέφτες και καταχραστές του δημόσιου χρήματος και πολλές ακόμη προεκλογικές μπαρούφες. Η συνέχεια είναι keep walking πάντα στον ίδιο δρόμο της ρεμούλας και αρπαχτής από τους ευαγγελιζόμενους την κάθαρση και από τους αυλικούς κόλακες τους.

Στα χρόνια της ενασχόλησης μου με την πολιτική επικοινωνία, είχα τη συνήθεια να κρατάω στο αρχείο μου σημειώσεις από την πρώτη φωτογραφία της ορκωμοσίας κάθε νέας  κυβέρνησης αλλά και κάθε νέας αυτοδιοικητικής αρχής και να την συγκρίνω με μια ίδια φωτογραφία, μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα εξουσίας, τους χαμογελαστούς πρωταγωνιστές της πρώτης φωτογραφίας.

Οι αλλαγές απίστευτα πολλές και σοκαριστικές. Και στην ένδυση και στην υπόδηση και στο ύφος ακόμη και στη γενικότερη εμφάνιση τους. Με περισσότερα κιλά, οι περισσότεροι, με ακριβό ντύσιμο, με περισπούδαστο ύφος πολλών καρδιναλίων, ατενίζουν το φωτογραφικό φακό με το αίσθημα της υπεροχής που τους δίνει ο θώκος της εξουσίας και οι παχυλοί μισθοί τους.

Ακόμη και η στοματική τους υγιεινή έχει πρώτη προτεραιότητα στις επιλογές τους. Υπάρχει φωτογραφία από σημαίνον πολιτικό πρόσωπο που έχει ποζάρει για πρώτη φορά σε ορκωμοσία με το στόμα του άδειο από μεγάλο αριθμό δοντιών και μετά από λίγο καιρό με υπέροχα λαμπερά δόντια. Αφήστε που όλοι έχουν πλέον μαύρα μαλλιά. Και αυτά είναι τα λιγότερα.

Η μετάλλαξη από πολίτη σε πολιτικό, ξεκίνησε. Η συνέχεια είναι γνωστή. Συμβιβασμοί με το κατεστημένο, πισωγυρίσματα στις υποσχέσεις, νέες μορφές διαπλοκής, αδιαφορία για την συσσωρευμένη δυσφορία της κοινωνίας, πασπάλισμα με χρυσόσκονη στα προβλήματα της νεολαίας, των χιλιάδων ανέργων, φιλοσοφικές μεγαλοστομίες και βαθυστόχαστες ιδεολογικές αναλύσεις, γραμμένες από την στρατιά των ειδικών συμβούλων τους.

Keep walking πάντα στον ίδιο δρόμο, όσο οι πολίτες ψηφίζουν πάντα όσους υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια. Όσο η μόδα της απολιτίκ κοινωνίας την αποχαυνώνει. Μια αρρώστια της σύγχρονης εποχής μας που θα καταπολεμηθεί μόνο από μια νέα γενιά πολιτικών με ανοιχτούς ορίζοντες για να χαράξουν νέους δρόμους. Διαφορετικά, τα επαχθή μνημόνια θα μονιμοποιηθούν, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα θα συνεχίσουν να συγκινούν, έναν λαό που του ταιριάζει ζουρλομανδύας και η χώρα θα βουλιάζει!

Οι πολιτικοί keep walking. Ο λαός keep calm!

Δωρεάν το νέο ηλεκτρονικό ημερολόγιο του σύγχρονου πολιτικού

07.03.2016 - 13:10

Ένα μοναδικό, πρωτότυπο και πολύ χρήσιμο ηλεκτρονικό ημερολόγιο – ατζέντα, έρχεται με «ζωντανό» τον κάθε μήνα στην οθόνη του υπολογιστή σας, του tablet. Για να μην τα έχετε όλα στο μυαλό σας!

Απαλλαγείτε από μπλοκάκια, χαρτάκια, και κάθε είδους τεφτέρια, που δεν ταιριάζουν με την εικόνα σας στη σύγχρονη εποχή μας. Ανοίξτε το εύκολα και σημειώστε ό,τι καθημερινά θεωρείτε ενδιαφέρον.

Συναντήσεις, εκδηλώσεις, χαιρετισμούς, ομιλίες, συγκεντρώσεις, απαραίτητες επισκέψεις και ότι άλλο προκύψει. Με μια ματιά, βλέπετε ολόκληρο το μήνα, μέρα – μέρα. Γράφετε, σβήνετε, εύκολα, γρήγορα και χωρίς να χάνετε χρόνο.

Είναι το μοναδικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο του σύγχρονου πολιτικού με ειδική αναφορά στις σπουδαιότερες παγκόσμιες ημέρες του μήνα, με αρκετά μεγάλο χώρο για προσωπικές σημειώσεις και σοφά αποφθέγματα διάσημων προσώπων.

Το νέο ηλεκτρονικό ημερολόγιο του σύγχρονου πολιτικού μπορείτε να το έχετε στην οθόνη του υπολογιστή σας ΔΩΡΕΑΝ αρκεί :
Να μας στείλετε το προσωπικό σας e-mail, το όνομα και την ιδιότητα σας στη διεύθυνση thanasis.papamichail@yahoo.gr ή ως μήνυμα στη σελίδα μας στο facebook και
Να κάνετε ένα like στη σελίδα μας Think Politics στο facebook. Αυτό δεν είναι υποχρεωτικό απλά θα μας δώσετε τη δύναμη να συνεχίσουμε να εμπλουτίζουμε τη σελίδα με καινοτόμες ιδέες, επίκαιρα άρθρα και καλές πρακτικές, που ενδιαφέρουν όλους εσάς που έχετε την πολιτική στο DNA σας!

Περισσότερες γυναίκες στην πολιτική.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος

Όταν οι Αμερικάνοι πολίτες δεν είναι ώριμοι για την εκλογή στη θέση του Προέδρου της χώρας τους, μιας γυναίκας που απέτυχε μια φορά και προσπαθεί για δεύτερη να κερδίσει τον επίζηλο τίτλο, οι Έλληνες πολιτικοί θα δώσουν τα ηνία της εξουσίας σε γυναίκα;

Ένας Έλληνας πρωθυπουργός θα μπορούσε να κάνει υπουργούς περισσότερες γυναίκες από άνδρες όπως έγινε στην Ισπανία; Από την άλλη πλευρά, έχουμε το οξύμωρο οι Ελληνίδες να βλέπουν με «καλό μάτι» τη συμμετοχή γυναικών στα ψηφοδέλτια και στις δημοσκοπήσεις, αλλά να μην τις ψηφίζουν! Είναι ακόμη τόσο προνομιακό το πεδίο της πολιτικής για τους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες; Ναι, ακόμη είναι!

Φυσικά, οι εποχές έχουν αλλάξει και οι άνδρες πολιτικοί θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα μοιράζονται τις πρώτες θέσεις με γυναίκες πολιτικής. Ακόμη και τη θέση του Πρωθυπουργού. Είναι γνωστή η φράση του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»!

Είναι προφανές ότι γυναίκες πολιτικοί έχουν δρόμο να διαβούν αναφορικά με τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουν πολίτες και μέσα ενημέρωσης τα οποία παραμένουν ανδροκρατούμενα σε μεγάλο βαθμό και είναι ιδιαίτερα επιλεκτικά στην προβολή γυναικών πολιτικών.

Μια ματιά στα τηλεοπτικά πάνελ των ενημερωτικών εκπομπών δείχνουν του λόγου το αληθές. Περιορισμένη η συμμετοχή των γυναικών, παρά το γεγονός ότι η γυναικεία συμμετοχή στην πολιτική και στη δημόσια ζωή είναι απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας.

Ο θεσμός της ποσόστωσης συμμετοχής των γυναικών στα ψηφοδέλτια των κομμάτων είναι ένα μέσον για μεγαλύτερη συμμετοχή και όχι αυτοσκοπός.

Να στηρίζονται οι γυναίκες υποψήφιοι από τα κόμματα και όχι να αναζητούνται μέχρι την τελευταία στιγμή για να κλείσουν «τρύπες» στα ψηφοδέλτια. Ιδιαίτερα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, «κλείνουν» ψηφοδέλτια με ανηψιές και ξαδέλφες.

Χρειάζεται στήριξη και από την πολιτεία ώστε οι γυναίκες να μπορούν να «παντρέψουν» την πολιτική με τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας.

Ακόμη, η γυναίκα πολιτικός είναι πολύ σημαντικό να ξεκαθαρίσει ποια είναι η συνεισφορά της στην πολιτική και τι είναι αυτό που έχει να προσφέρει στην πολιτική διαδικασία.

Η γυναίκα έχει στη φύση της τη δημιουργία, την ανάπτυξη, την προστασία, την προσφορά. Μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο όχι κατ’ ανάγκη ως ωραία Ελένη, δίπλα στον άνδρα ως σύντροφος ή ως Θεοδώρα ως σύμβουλος, αλλά ως Ιωάννα της Λωραίνης ως οδηγός με πάθος, όραμα και διαίσθηση.

Όμως καθηλώνεται στην άκρη της πολιτικής κονίστρας, ενώ διαθέτει και εξυπνάδα και ένστικτο και υπευθυνότητα και αυτογνωσία. Και τις περισσότερες φορές υπερτερεί ανδρών συναδέλφων της στο πολιτικό στερέωμα.

Φανταστείτε πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν επί ίσοις όροις οι γυναίκες είχαν λόγο για τα κυρίαρχα ζητήματα του κόσμου, τον πόλεμο, την πείνα, τη ρύπανση, την ποιότητα ζωής και άλλα.

Και μια συμβουλή από έναν άνδρα επικοινωνιολόγο:

«Γυναίκες φουλ επίθεση στα ανδροκρατούμενα πολιτικά κάστρα, κεντρική πολιτική σκηνή, κοινοβούλιο, αυτοδιοίκηση»! Θα τα κατακτήσετε όλα. Γιατί είστε «γάτες με πέταλα»!

Μικρός οδηγός για Μυστικούς Δείπνους!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Με γάτες ράτσας ή κεραμιδόγατους ο μικρός οδηγός Μυστικών Δείπνων αποκτά ιδιάζουσα πολιτική βαρύτητα μετά από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας μεταξύ μεγαλοεκδότη και μεγαλοπολιτικού. Και το γεγονός θα έμενε άνευ ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας αν δεν είχαν συμβεί γεγονότα που αλλάζουν άρδην το μηντιακό μας σκηνικό. Φανεροί και Μυστικοί δείπνοι πολιτικών, μας έχουν κατακλείσει τον τελευταίο καιρό και στη συνέχεια ακούμε διαψεύσεις ή κύκλους να μεταφέρουν τα πολιτικά μηνύματα και τις προβλέψεις των εθνοσωτήρων μας! Τα γεύματα ή δείπνα που σερβίρονται μπορεί να είναι από φάβα με λάκκο ή ακόμη και φιλέτα καλά ψημένα μέχρι και Καμένα!

Η Ελλάδα όλη είναι ένα απέραντο καφέ – μαγειρείο. Είναι οι μοναδικές επενδύσεις που γίνονται από νέους και παλιούς ανέργους και σε λιγότερο από ένα χρόνο βάζουν λουκέτο, μια και έχει περιοριστεί η «σπατάλη» ακόμη και του ενός καφέ έξω, από τους εν ενεργεία εργαζόμενους.

Και έχουμε μόνο τόσο λίγους πολιτικούς να διαπλέκονται πλέον στα φανερά με επιχειρηματίες με αποτέλεσμα την πτώση του τζίρου αρκετών κοσμοπολίτικων κουζινών. Η εποχή μας απαιτεί HOT BISTRO όπως τα HOT SPOT με ελληνική και ολίγον διεθνή κουζίνα.

Με υψωμένα τα ποτήρια εις υγείαν πάντα των πολιτών ψηφοφόρων τους, κλείνουν συμφωνίες, επισφραγίζουν συμμαχίες, επιτυγχάνουν την περιβόητη συναίνεση. Και όλα αυτά για την σωτηρία του λαού! Στο όνομα του γίνονται όλα, και ανάμεσα σε «κρύα πιάτα» με σως Agricola και κάβα Μπούτα σφραγίζονται μνημόνια.

Φυσικά, ο λαός θα πληρώσει και τον λογαριασμό! Όπως όμως ακούσαμε στην εποχή του μνημονίου και χάριν της λιτότητας, μπορεί να σερβιριστεί μόνο καφές, εσπρέσο κατά προτίμηση, και χωρίς μπάτλερ. Φτιαγμένος με τα ίδια τα χεράκια του οικοδεσπότη. Και στη συνέχεια «διαβάζουν» τα φλιτζάνι για να δουν τα μελλούμενα. Τώρα το αν θα βγουν αληθινά τα σημάδια του καφέ, θα εξαρτηθεί από το αν θα τηρηθούν τα συμφωνηθέντα. Διαφορετικά, όλα τα άπλυτα στη φόρα και θα κληθεί πάλι ο λαός να τα «ξεπλύνει» με την ψήφο του.

Εξυπακούεται ότι ο χώρος για  Μυστικό Καφέ - Δείπνο πρέπει να είναι ερμητικά άδειος. Ούτε κατοικίδια, ούτε περιττά έπιπλα και ηλεκτρονικές συσκευές. Ένας καναπές με δύο πολυθρόνες. Μιλάμε σιγά με έντονη μουσική υπόκρουση και έχουμε γραμμένα τα «ρουσφέτια» που θέλουμε να ζητήσουμε. Τα δείχνουμε χωρίς να τα διαβάζουμε! Έτσι ούτε γάτα, ούτε διαπλοκή!

Με την ίδια ακριβώς λογική θα πρέπει να υλοποιούνται και οι συναντήσεις φανερές ή κρυφές όλων των πολιτικών αντιπάλων αλλά και με δικούς μας «ελεύθερους πολιτικούς» που αενάως μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα. Άλλωστε, σε όλους μας είναι γνωστό το «ουδέν κρυπτόν για πάντα»!

Αλέξη, ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο σου χαρτί;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Και δεν είναι μόνο το αγροτικό, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, ή μόνο το προσφυγικό. Και ούτε είναι η πολύ επικίνδυνη διασύνδεση όλων αυτών με την αναμενόμενη αξιολόγηση του οικονομικού προγράμματος. Το προσφυγικό διογκώνεται, το οικονομικό φέρνει ζαλάδες και ιλίγγους σε κυβέρνηση και ιδιαίτερα στο Μαξίμου. Και η επιλογή του χαρτιού του «συμψηφισμού» που έπαιξες στις Βρυξέλλες από ότι φαίνεται δεν βγαίνει. Και δεν είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση για την αντιμετώπιση της ελληνικής οικονομικής κρίσης. Δεν αρκούν μόνο να γίνουν στην ώρα τους τα hot spots, κέντρα καταγραφής προσφύγων και μεταναστών για να πάρουμε θετικό πρόσημο στην αξιολόγηση από την τετράδα των θεσμών. Πρέπει να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που όλοι ομολογούν καθυστερημένα ότι θα έπρεπε να είχαν γίνει. Αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, περιορισμός εξόδων, κίνητρα για επενδύσεις.

Φυσικά και θα «ανοίξουν νέες πληγές» στην κοινωνία, αλλά θα σωθεί από τον ολικό ακρωτηριασμό της. Μην περιμένεις Αλέξη, από τους εταίρους να «βάλουν πλάτη» και να δεχτούν μειώσεις στα μέτρα λιτότητας, στις συντάξεις, στις εισφορές. Είναι αμετακίνητοι στις θέσεις τους για νέα λιτότητα όπως οι αγρότες στα μπλόκα. Είναι επίκαιρος άλλωστε και ο στίχος ενός τραγουδιού του προσφάτως αδικοχαμένου τραγουδιστή «όσο δέρμα κι αν πετάξεις, φίδι είσαι, δεν θα αλλάξεις». Κολλάει ταμάμ με τους «θεσμούς» ή Τρόικα!

Η σωτηρία της χώρας δεν θα έρθει με όσα μνημόνια κι αν υπογράψουμε. Η μαύρη τρύπα των μνημονίων θα καταπιεί πολλές ακόμη κυβερνήσεις, κεντροδεξιάς, κεντροαριστεράς ή ακόμη και μιας νέας αριστεράς, μετά το κλείσιμο της παρένθεσης της δικής σου «πρώτης φοράς» αριστεράς.

Αντί να περιμένουμε την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων της Τρόικας για να μας ενημερώσουν για τον όγκο των μέτρων που πρέπει να λάβει η χώρα για να μας δώσουν τα απαραίτητα κεφάλαια για να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, παίξε το τελευταίο και μοναδικό σωτήριο χαρτί που μας απέμεινε.

Ακολούθησε τη Θατσερική συνταγή «όχι στις συντεχνίες των συνδικάτων, όχι στις συντεχνίες των πολυεθνικών» και ενίσχυσε με ειδικό καθεστώς την ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας. Τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Μόνο έτσι θα βγούμε από την κρίση, κάνοντας παράλληλα τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Ο κρατισμός, εμμονή της αριστεράς και τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια, η εμμονή της δεξιάς, δεν επαρκούν να φέρουν κανενός είδους ανάπτυξη σε μια χώρα με 1,5 εκατομμύρια ανέργους και 2 εκατομμύρια συνταξιούχους.

Και οι μεγαλύτερες ξένες επενδύσεις ακόμη κι αν γίνουν, δεν θα μειώσουν τον αριθμό των ανέργων, ούτε πέντε τοις εκατό.

Αν όμως ενισχυθούν με ειδικά καθεστώτα, φορολογικό, ασφαλιστικό, χρηματοδοτήσεις, εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε αναπτυξιακούς κλάδους της οικονομίας μας όπως τουρισμός, πράσινη ενέργεια, υγεία, γεωργία, κτηνοτροφία θα ενισχύσουν και τα δημοσιονομικά έσοδα και την απασχόληση σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Κάπως έτσι τα κατάφερε και η Κύπρος και βγήκε από τα μνημόνια, στις αγορές.

Διαφορετικά η πολιτική της επικοινωνίας, όσο καλά κι αν την μεταχειρίζεται η κυβέρνηση, έχει ημερομηνία λήξης.

Οι δημοσκοπήσεις έχουν αρχίσει να δείχνουν σαφέστατα τα μηνύματα των άλλοτε ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που επιστρέφουν σιγά – σιγά στις ρίζες τους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αλέξη, στις εκλογές του Σεπτέμβρη κέρδισες χρόνο παράτασης και όχι χρόνο κανονικού αγώνα. Και στην παράταση έχουμε και τον «ξαφνικό θάνατο».

«Σιγά τι έγινε αν …» Η απογοήτευση μετά την ελπίδα.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ανοχή της κοινής γνώμης στα αδιέξοδα που την έχουν οδηγήσει, εδώ και ένα χρόνο, οι κυβερνήσεις της λεγόμενης πρώτης φοράς αριστεράς. Και το οξύμωρο είναι ότι ενώ δεν έχει πραγματοποιήσει καμία από τις προεκλογικές υποσχέσεις της, οι διαπραγματεύσεις της με τους δανειστές έχουν αποτύχει και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πάνε από το κακό στο χειρότερο, ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις,  αντιμετωπίζει τη δεινή πραγματικότητα με στωικότητα που θα ζήλευαν ακόμη και οι καταδικασμένοι σε τρις ισόβια! Πόσες χάρες να πάρουν από βασιλείς, προέδρους ή δανειστές!

Οι πολίτες κουράστηκαν να περιμένουν την ανάπτυξη τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, να πληρώνουν φόρους, να τρομάζουν από απειλές GREXIT, επιστροφή στη δραχμή, προβλήματα μεταναστευτικού, ανεργίας, εξαγωγή κεφαλών και κεφαλαίων, απώλεια κεκτημένων, κλειστές κάνουλες χρηματοδότησης και με πολλά άλλα δυσβάσταχτα προβλήματα στους ώμους. Η απογοήτευση πλημμύρισε ολόκληρη την κοινωνία και πλέον δεν αντιδρά όποιον κάλο κι αν της πατήσεις. Τη θέση της αγανάκτησης πήρε η αδιαφορία και το γνωστό μοτό «σιγά τι έγινε αν…».

Σιγά τι έγινε αν η ολιγωρία που επέδειξε η Ελλάδα στην εφαρμογή κοινοτικών αποφάσεων, έφερε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.

Σιγά τι έγινε αν οι τηλεοπτικές άδειες είναι τέσσερις και η πίτα θα μοιραστεί σε νέα «τζάκια» σήμερα καθαρά και αύριο διαπλεκόμενα.

Σιγά τι έγινε αν κλείσανε οι τράπεζες, αν έχουμε capita control, αν φάγαμε τα ψέματα των προεκλογικών υποσχέσεων με το κουτάλι.

Σιγά τι έγινε αν βγούμε από την Σέγκεν και κλείσουν τα σύνορα για κανένα εξάμηνο.

Σιγά τι έγινε αν το κόμμα με. κοντά, τρία εκατομμύρια ψηφοφόρους δεν βρήκε να κάνει αρχηγό της ένα νέο άφθαρτο, αυτοδημιούργητο πρόσωπο, αλλά εξέλεξε γόνο οικογενειοκρατίας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σιγά τι έγινε αν το χρηματιστήριο μας ζει μέρες δραχμής με τον γενικό δείκτη να επιστρέφει στο πολιτικά λεγόμενο «βρώμικο ‘89».

Σιγά τι έγινε αν όλοι ομολογούν ότι έχουμε φτάσει σε αδιέξοδα αλλά οι υπεύθυνοι αρμενίζουν….

Σιγά τι έγινε αν οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται για μια βιώσιμη τηλεοπτική αγορά αλλά αδιαφορούν για τη βιωσιμότητα πολλών κοινωνικών ομάδων.

Σιγά τι έγινε αν το GREXIT παραμένει ζωντανό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Σιγά τι έγινε αν με το νέο εκλογικό νόμο που επεξεργάζεται η κυβέρνηση θα μπει και η «κουτσή Μαρία» στη Βουλή με το 2%, και θα έχουμε ασταθείς κυβερνήσεις.

Σιγά τι έγινε αν εξακολουθήσουμε να ζούμε με δανεικά, άλλωστε δεν ζητήσαμε ποτέ πνευματικά δικαιώματα για τα φώτα του πολιτισμού που τους δώσαμε.

Σιγά τι έγινε αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη σε ποιόν εφιάλτη μας έχουν βυθίσει, και πόσα ακόμη μνημόνια παραμονεύουν.

Σιγά τι έγινε αν κάθε λίγο και λιγάκι κλείνουν οι δρόμοι, τοπικοί και εθνικοί και πλατείες, από τέως αγανακτισμένους και νυν εξαπατημένους ψηφοφόρους. Δεν ιδρώνει το αυτί κανενός!

Πηγαίνουμε ολοταχώς για μετωπική με τα βράχια, και δεν θα είναι περίεργο στις επόμενες εθνικές εκλογές να ψηφιστεί για τρίτη φορά η πρώτη φορά αριστερά και άπαντες εν χορώ θα αναφωνούμε «σιγά τι έγινε…»!

Άλλωστε όπως είπε και ο Δημήτρης Χορν «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχώς ξεψυχάει»!

Οι «εμποράκοι» των ψεύτικων ελπίδων.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Η εικόνα των πολιτικών δεν φιλοτεχνείται μόνο όταν εκείνοι κατέχουν τα ηνία της εξουσίας ή στο χρόνο που ήταν στην αντιπολίτευση και στον τρόπο που διαχειρίστηκαν και τις δύο εξουσίες αλλά συνδιαμορφώνεται και από τη συμπεριφορά που επιδεικνύουν προϊόντος του χρόνου στο δημόσιο βίο και δημόσιο λόγο.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της πολιτικής επικοινωνίας η εικόνα που φιλοτεχνήθηκε για ορισμένους πολιτικούς από την εποχή που ήταν στην αντιπολίτευση μέχρι και την ανάληψη της εξουσίας και τη διαχείριση της παρέμεινε σταθερά η ίδια και απαράλλαχτη. Εικόνα του σύγχρονου εμποράκου μιας πολιτικής απάτης και ψεύτικων ελπίδων.

Η άκριτη και ανεξέλεγκτη υποσχεσιολογία πολλαπλών και πλούσιων παροχών, η ενίσχυση του τέρατος του λαϊκισμού, με στόχο την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου για την ανάληψη της εξουσίας έφεραν καταστροφικές συνέπειες στη χώρα και αυτό ήταν η αρχή. Συνεχίζοντας, το εμπόριο ψεύτικων ελπίδων και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της εξουσίας, έχουν οδηγήσει κατ’ εξακολούθηση μια κοινωνία στο χείλος του γκρεμού.

Επιδίωξη τους είναι να αποσοβηθεί η κατάργηση της αναμενόμενης ξεκάθαρης ήττας του μοντέλου της «πρώτης φοράς αριστεράς» και της εκλογικής συντριβής του κομματικού συνδυασμού που ανήκουν.

Η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που επικρατεί σε όλες τις κοινωνικές τάξεις δε φαίνεται να προβληματίζει και να επηρεάζει τη συνεχιζόμενη στρατηγική της λιτότητας, ενώ παράλληλα σχεδιάζουν και ανακοινώνουν ότι θα προβούν σε κατ’ επίφαση «προοδευτικές» διορθωτικές πολιτικές, απόλυτα όμως ενσωματωμένες στα κομματικά συμφέροντα και στους αρχικούς σχεδιασμούς τους για την πορεία της χώρας.

Και όλα αυτά αποκαλώντας τα τεχνηέντως «μετά μνημονιακή εποχή»! Άλλωστε οι ίδιοι διαλαλούν ότι θα τηρήσουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις αλλά δεν είναι μνημονιακοί. Αν αυτό δεν είναι παράνοια και δεν έχει ανάγκη ανάλυσης από την ψυχιατρική, τότε συνιστά μοναδική ελληνική πολιτική ιδιαιτερότητα. Και δεν είναι και η μοναδική. Στην δωδεκάμηνη διακυβέρνηση τους εκδηλώθηκαν μερικά από τα πιο απρόσμενα συμβάντα όπως δημοψήφισμα capital controls, υπογραφή τρίτου μνημονίου, κρούσματα διαφθοράς σε διορισμούς ημετέρων, αύξηση ανεργίας και πολλές ακόμη «πληγές» άνοιξαν στην κοινωνία που δύσκολα θα κλείσουν.

Και δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα ούτε ψήγμα αυτοκριτικής και πολύ περισσότερο δεν ακούσαμε από κανένα ούτε στα λατινικά το «mea culpa», ούτε στα ελληνικά ένα «συγνώμη». Φαίνεται ότι έχουν προσβληθεί όλοι από τον ιό της αφωνίας! Φυσικά η αυτοκριτική δεν υπήρξε ποτέ από τα δυνατά σημεία όλων των πολιτικών όπως η ελπίδα και ο λαϊκισμός!

Πολιτικό λίφτινγκ λογότυπου ή ουσίας για τη Νέα Δημοκρατία

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ξεκίνησε να αλλάζει πολλά από την αρχή. Πεισμωμένα, φιλόδοξα, τολμηρά και ασυμβίβαστα. Και άρχισε να κάνει το όραμα πράξη, με πρώτο και καλύτερο το πολύπαθο σήμα, λογότυπο του κόμματος που ηγείται!

Η πρώτη του διαχειριστική πράξη, και ελπίζουμε να μην είναι και η τελευταία, ένα λογότυπο κόμματος που έχει υποστεί ουκ ολίγες «βελτιώσεις» για τους εκάστοτε εμπνευστές του ή και «μερεμέτια» για τους απλούς παρατηρητές – ψηφοφόρους. Κάτι σαν επαναλανσάρισμα συσκευασίας ενός πολυκαιρισμένου προϊόντος που κούρασε τους καταναλωτές. Η αρχή του επαναλανσαρίσματος ενός κόμματος με ιστορία μισού αιώνα γίνεται για μια ακόμα φορά αρχής γενομένης από το λογότυπο του κόμματος.

Αν οι αλλαγές στο άλλοτε κραταιό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνδυαστούν και με αλλαγή ονόματος, όπως ακούγεται, τότε θα μιλήσουμε για το προθανάτιο στάδιο του. Άγαλμα θα στήσουν στους εμπνευστές των αλλαγών, οι διεκδικούντες τη συνέχεια του Καραμανλισμού.

Μέσα σε μια κοινωνία που βράζει και βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους και στα κάγκελα, στόχος της κάθε αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι να διαχειριστεί τις πολιτικές ευθύνες και προβλήματα που απορρέουν από την πανηγυρική αποτυχία σε όλους τους τομείς, της ενός χρόνου κυβέρνησης της πρωτοδεύτερης φοράς αριστεράς. Λίφτινγκ σε λογότυπα έπονται!

Με ένα πακέτο - δέσμη ρεαλιστικών προτάσεων στους τομείς, της ανεργίας, των επενδύσεων, της παιδείας, του μεταναστευτικού, του φορολογικού και του ασφαλιστικού, χωρίς λαϊκισμούς και τσαρλατάνους πολιτικούς να καταφέρει να μεταλλάξει την παραπαίουσα ελληνική κοινωνία. Με μια νέα πολιτική ταυτότητα, με όραμα και πίστη και με προεξάρχοντες τους κοινωνικούς στόχους και όχι τους πελατειακούς. Διαφορετικά και στις επόμενες εκλογές, θα γίνεται ανάλυση των συμπερασμάτων μιας ακόμη ήττας.

Παράλληλα, η φθορά που έχουν υποστεί πολιτικά πρόσωπα «παλαιάς κοπής» επιβάλλεται να εξαφανιστεί με ένα αναγκαίο πολιτικό λίφτινγκ και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και από τα ψηφοδέλτια της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Ανακυττάρωση ριζική των πολιτικών προσώπων πρώτης και δεύτερης γραμμής. Ειδικά στα τηλεοπτικά πρόσωπα!

Είναι πολιτικά προαπαιτούμενα από τους ψηφοφόρους της νέας γενιάς, που δίνουν τον τόνο των εκλογών αλλά και τον νικητή. Παλιά εισιτήρια σε νέα λεωφορεία δεν περνάνε. Διαφορετικά, οι άλλοτε ενεργοί  ψηφοφόροι της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θα επαναπατριστούν και οι νέοι ψηφοφόροι δεν θα έχουν νιώσει διακριτές τις διαφορές ανάμεσα στο παλιό και στο νέο.

Ίσως να ψηφίσουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο και μόνο για να φύγει η κυβέρνηση, χωρίς να το πιστεύουν ή προβλέποντας σε μερίδιο από τη νομή της εξουσίας, και στη λεγόμενη πρώτη «στραβή» να την κάνουν προς άλλα κομματικά σχήματα. Όπως και το παρελθόν, διδάσκει.

Φυσικά τα κόμματα δεν αλλάζουν ταυτότητα και χαρακτήρα από τη μια στιγμή στην άλλη. Απλά το παιχνίδι έχει αλλάξει και θα πρέπει η προσαρμογή στα νέα δεδομένα να είναι άμεση. Και δεν αρκεί ένα απλό πολιτικό λίφτινγκ στα κομματικά σύμβολα. Χρειάζεται ένα δυναμικό σχέδιο αναδιάρθρωσης εκ βάθρων για να αποκτήσει σύντομα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη νέα του νικηφόρα εικόνα προς την κοινωνία, που βρίσκεται σε κώμα. 

Πρόωρες εκλογές. Μπαμπούλας, Βατερλώ ή διέξοδος;

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Το γεγονός ότι η χώρα τον τελευταίο χρόνο μετεωρίζεται στο χείλος της αβύσσου είναι γνωστό σε φίλους μας, αλλά και σε εχθρούς. Δεκάδες κεκτημένα αγώνων ανατράπηκαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, ελπίδες και προσδοκίες διαψεύστηκαν. Ζοφερό το παρόν και άδηλο το μέλλος για πολίτες, πολιτικούς, ακόμη και καταξιωμένους αστρολόγους.

Τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί μας, με λόγια ασήμαντα και υποσχέσεις έωλες, ενώ στην αρχή φάνταζαν μεγαλοπρεπείς, στο τέλος πολτοποιήθηκαν στη δίνη των μνημονίων. Τρία στη σειρά αλλά θα έρθει και τέταρτο, ίσως και πέμπτο μια και αξιολογήσεις και προαπαιτούμενα δεν επιτρέπουν να παραμείνουν οι κυβερνήσεις για πολύ χρόνο στο τιμόνι  του κράτους.

Ξορκίζουν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, ίσως και κάποια της αντιπολίτευσης, τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, που αναδύονται στην επιφάνεια με αφορμή τις αγεφύρωτες διαφωνίες στο ασφαλιστικό, αγροτικό νομοσχέδιο που οδήγησαν σε τραγελαφικές καταστάσεις, όπως το κλείσιμο των δρόμων, διαδηλωτές της γραβάτας, και  ρηγμάτωση της κυβερνητικής συνοχής από αρκετούς βουλευτές που βλέπουν τον προσωπικό πολιτικό τους όλεθρο να έρχεται.

Παρόλαυτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και με νέο αρχηγό αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη μεγάλη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα από την κεντρώα φυσική δεξαμενή άντλησης ψήφων.

Με δημοσκοπικές «φυματικές» διαφορές της τάξεως των 1,5 έως 3 μονάδων και με ποσοστό αναποφάσιστων πάνω από είκοσι τοις εκατό, ασφαλή πρόβλεψη του νικητή των πιθανών πρόωρων εκλογών, μόνο το παραβάν της κάλπης μπορεί να δώσει.

Στην παρούσα φάση οι πρόωρες εκλογές είναι πιθανό να μη βρίσκονται στην ατζέντα κανενός από τα δύο βασικά κόμματα της συγκυβέρνησης, αλλά το κλίμα απαισιοδοξίας που έχει εξαπλωθεί στις περισσότερες κοινωνικές ομάδες δεν ανατρέπεται από τις νέες υποσχέσεις για ανάπτυξη της χώρας και από την άλλη μεριά, ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως φάνηκε κι από την πρώτη ομιλία του στη Βουλή, οργανώνεται για δομική αντιπολίτευση και για μια δυναμική προεκλογική κούρσα πρόωρων εκλογών, ρίχνοντας τη δική του ποσότητα λαϊκισμού στο βασικό καύσιμο των media. Ανασταλτικός παράγοντας στην απόφαση για πρόωρες εκλογές είναι η πρόσφατη εμπειρία του παρελθόντος ότι πρόωρες εκλογές – εν μέσω μνημονίων – δεν αποτελούν ασφαλή επιλογή για κανέναν.

Τα περιθώρια όμως για την κυβέρνηση στενεύουν και δεν θα μπορεί σε λίγο να συνεχίσει την αριστερή ρητορεία, τη διαχείριση των μεταρρυθμίσεων αλά καρτ και το μελλοντικό σχεδιασμό της χώρας με το γνωστό σύστημα αλαλούμ, ή όσα πάνε κι όσα έρθουν. Ούτως ή άλλως οι άλλοι φταίνε!

Η μέχρι σήμερα διγλωσσία της που της εξασφάλισε την πολιτική της επιβίωση, δεν έχει άλλα περιθώρια να δουλέψει, όσο ο ταχυδρόμος φέρνει χαράτσια και όχι γράμματα και όσο ακόμη πιστεύουν ότι σύμπασα η ανθρωπότητα, ελληνική και ευρωπαϊκή οφείλει να είναι στρατευμένη στην εκτόξευση του μεγαλείου της αριστερής δόξας που πρεσβεύουν!

Η απάντηση στην ερώτηση αν οι πρόωρες εκλογές, είναι Μπαμπούλας, Βατερλώ ή διέξοδος, είναι απλή. Ότι εγγυάται πρωτογενές πλεόνασμα οικογενειακού εισοδήματος. Άρα, διέξοδος αλλά με πιο σωστή επιλογή ψήφου, αυτή τη φορά!

Πολιτικοί πανελίστες. H νέα φυλή των media.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Βραδινές ενημερωτικές εκπομπές, αλλά και πρωινές με αρκετά πολιτικά, οικονομικά και οικογενειακά τηλεοπτικά θέματα συζητούν ακατάπαυστα για την πορεία της καθημερινότητας μας. Πότε  θα βγούμε, αν θα βγούμε από την κρίση και τι μέλλει γενέσθαι για εμάς και τα παιδιά μας. Σε κάθε πάνελ, πασίδηλο είναι, ο ένας να υποστηρίζει τα κυβερνητικά δρώμενα και οι υπόλοιποι να αντιπολιτεύονται. Ο δημοσκοπικός καλπασμός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως είχα προβλέψει στο προηγούμενο άρθρο μου έχει πολλαπλασιάσει τηλεοπτικές συζητήσεις και αναλύσεις για το νέο διαφαινόμενο πολιτικό σκηνικό από παλιούς και νέους πανελίστες. Επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, κομματικά στελέχη ακόμη και επώνυμους από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Ζούμε σε μια τηλεοπτική δημοκρατία όπου ενδημεί ένας τεράστιος αριθμός ειδικών που κατακλύζουν τα σαλόνια μας και φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν στις τελευταίες σκέψεις πριν κοιμηθούμε. Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες οι προσκεκλημένοι σε πολιτικές τηλεοπτικές συζητήσεις έχουν και αμοιβή, αντίθετα στα δικά μας Μέσα βάζεις μέσον για να βγεις στο γυαλί. Θεωρείται εφαλτήριο ανέλιξης για όσους επιζητούν πολιτική καριέρα.

Κάποιοι από τους «παραθυράτους» είναι μορφωμένοι, ευγενείς και τηλεοπτικά ευπαρουσίαστοι, και γίνονται συζητήσεις σε ήρεμους τόνους, άλλοι φωνασκούν συνεχώς, διακόπτουν αγενώς και δυναμιτίζουν την όποια συζήτηση αρχίζει. Εδώ, ο νοήμων τηλεθεατής κάνει ζάπινγκ και πάει σε πιο ήρεμα κανάλια για να αποφύγει χρήση αναλγητικών.

Στις μέρες μας, με τις ξαφνικές αλλαγές που έχουν γίνει στο πολιτικό μας στερέωμα έχουν παρουσιαστεί νέα τηλεοπτικά «φρούτα» που κατακεραυνώνουν τους νέους εκπροσώπους της πολιτικής εξουσίας για ετεροχρονισμένες δράσεις κατηγορώντας τους για παντός είδους παρανομίες.

Διεκδικούν τον τίτλο του τιμητή των πάντων και εκμεταλλευόμενοι τη γενικότερη κρίση στην κοινωνία την πολιτική και τις αξίες της, θέλουν να επηρεάσουν με τη λαϊκίστικη ρητορική τους ένα σημαντικό αλλά κυρίως απογοητευμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που τους ακούει και τους παρακολουθεί, θεωρώντας τους, όπως πιστεύουν, ότι είναι οι ίδιοι αμόλυντοι και αδιάφθοροι.

Κόπτονται σήμερα για την ένδεια των ασφαλιστικών ταμείων και για τη φοροδιαφυγή αλλά πολλοί από αυτούς δεν πλήρωσαν ποτέ ένα ευρώ στην εφορία, ούτε ένσημα σε ασφαλιστικά ταμεία κλείνοντας τις επιχειρήσεις τους εν μια νυκτί.

Χρεοκόπησαν οι εταιρίες που διοικούσαν αλλά κράτησαν το «πορτοφόλι» και τώρα φοράνε τον μανδύα του επαναστάτη και κατήγορου.

Απομεινάρια ενός χρεοκοπημένου πολιτικού και μιντιακού συστήματος εξίσου υπεύθυνο για τη σημερινή κατάντια μας. Παιδιά του λαού με βίλες και πισίνες δίπλα στον άνεργο, στον απροστάτευτο στον κατατρεγμένο.

Ζούμε σε μια εποχή όπου κοσμογονικές αλλαγές δημιουργούν ένα ρευστό σκηνικό και κανένας δεν ξέρει που θα κάτσει η μπίλια. Βρισκόμαστε στο τέλος των ιδεολογιών και τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επαναπροσεγγίσουν τα «χαμένα» ακροατήρια τους με νέους όρους και τρόπους.

Νέα φλερτ θα αναβιώσουν και οι μέχρι τώρα ιδεολογικές γραμμές θα δώσουν τη θέση τους σε νέες αφετηρίες από τις οποίες θα θελήσουν να επωφεληθούν όλοι οι πολιτικοί συνδυασμοί.

Ας είναι λοιπόν προσεκτικοί οι οπαδοί – πανελίστες των μεγαλύτερων κομμάτων μας που χωρίς κανένα μέτρο εκτοξεύουν ρητορικές βολές εκατέρωθεν και με φρασεολογία που δεν συνάδει στον πολιτικό πολιτισμό που επικαλούνται. Να μην ξεκατινιάζονται για ανούσια ζητήματα, στα οποία δεν τους πέφτει και ο λόγος τις περισσότερες φορές.

Αφήστε που μπορεί να διαψευστούν την άλλη στιγμή, μια και οι κομματικές υπερβολές και τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια! Άλλωστε, ποιος εμπιστεύεται  πλέον τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς των κομμάτων και πολλών Μέσων όταν η παραπληροφόρηση τους αποδεικνύεται καθημερινά.

Σταματήστε  λοιπόν τους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς λεονταρισμούς, ρίχνοντας νερό στο μύλο της τηλεθέασης των Μέσων, γιατί κανείς δεν σας ακούει! 

Τα δύσκολα για τον Κυριάκο είναι μπροστά!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Δεν θα αργήσουν να ξεκινήσουν τα όργανα «ροκανίσματος» του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας με στόχο το ποιος θα κάνει «κουμάντο» στην καινούργια παράταξη. «Αόρατα χέρια» της αμφισβήτησης θα προσπαθήσουν να φτιάξουν ένα νέο αντίβαρο και αντίπαλο δέος για να έχουν λόγο στα νέα δρώμενα του κόμματος.

Θα το δείτε, δειλά – δειλά θα αρχίσουν να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας πιθανές υποψηφιότητες που όμως δεν καρποφόρησαν στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές. Ανάμεσα τους πρόσωπα με υψηλή δημοφιλία, ηλικιακή φρεσκάδα και απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια. Νέοι πρώιμοι μνηστήρες που θα καιροφυλακτούν σε κάθε στραβοπάτημα του νέου Προέδρου.

Παράλληλα ξεκίνησε ο βρόμικος πόλεμος λάσπης για τους λεγόμενους στενούς συνεργάτες του προέδρου που η τεχνοκρατική τους αντίληψη στην επικοινωνία συνέβαλλε στον εκλογικό θρίαμβο του προέδρου. Δεν τους συγχωρούν την επιτυχία. Τους «χαλάσανε» τη σούπα που θα σέρβιραν!

Υπάρχουν βέβαια και όσοι βιάζονται να «πάνε ταμείο» όπως λέμε και στο στοίχημα. Να εξασφαλίσουν μια θεσούλα στη νέα διανομή «καρεκλών» στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και τους είδαμε το βράδυ της νίκης να συνωστίζονται στο εκλογικό κέντρο και να στριμώχνονται στα γραφεία του κόμματος αναμένοντας τους πολιτικούς καρπούς της προσπάθειας τους. Χαμαιλέοντες που υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.

Τώρα «πήραμε το μαγαζί» καιρός  να αποκατασταθούμε. Άθλιες συναλλαγές που εγκυμονούν πάντα τον κίνδυνο να είναι το ταμείο μείον, στο τέλος! Και καλά όσοι είχαν εκδηλωθεί, οι άλλοι οι «σιγανοπαπαδιές» πάλι σε πρώτο πλάνο. Αναξιοπρεπείς και χωρίς ίχνος ντροπής κάποιοι χειροκροτητές του νέου Προέδρου!

Όσο για τα Μέσα, συστημικά, αντισυστημικά, έντυπα, ηλεκτρονικά, που όλα πέσανε από τα σύννεφα με την εκλογή του Κυριάκου αλλά ξεκίνησαν άμεσα την «αγιοποίηση» παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος του νέου αρχηγού!

Να δείτε τι έχει να γίνει μόλις η πρώτη δημοσκόπηση δίνει προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό θα γίνει όπως γίνεται κάθε φορά που ένα κόμμα αλλάζει αρχηγό. Θα τον αποθεώσουν. Αναμενόμενο θα πείτε στις πρώτες μέρες της πολιτικής ηγεμονίας του νέου προέδρου. Άλλωστε είναι και οι αδύνατοι κρίκοι στο νομοσχέδιο για την αδειοδότηση των Μέσων. Θέλουν συμμάχους.

Σε καθημερινή ανάγνωση σε τύπο και θέαση σε ηλεκτρονικά μέσα, έχουμε τις δυσκολίες που έχει να διαχειριστεί ο νέος Πρόεδρος από γνωστούς αρθρογράφους και πανελίστες πολιτικών εκπομπών. Τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει, θα ψηφίσει τα νομοσχέδια ασφαλιστικό, αγροτικό και πως θα διαχειριστεί την ενότητα του κόμματος που πιθανόν να αρχίσει να «χλομιάζει» μετά από την απροσδόκητη επικράτηση στην κούρσα διαδοχής του νέου αρχηγού. Και δεν είναι και προβλέψιμος ο νέος αρχηγός στις πρακτικές που θα ακολουθήσει.

Άφησα στο τέλος, το τέλος του Καραμανλισμού, γιατί αυτό μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Οι ιδέες και οι αξίες του Καραμανλισμού δεν πεθαίνουν ποτέ. Για τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας στην απόφαση ψήφου βάρυναν δύο πράγματα. Η ανανέωση του κόμματος και ο νικητής στην επόμενη εκλογική μάχη με τον Αλέξη. Ούτε ο Καραμανλισμός, ούτε άλλα κουραφέξαλα!

Και ο νέος αρχηγός είχε δύο στα δύο. Είναι νέος, πολύ μορφωμένος, με καθαρές θέσεις. Ένας πραγματικός Ηγέτης. Γι αυτό και ξεκίνησαν να «τρολάρουν» κάποιοι εναντίον του. Είναι ορατός ο κίνδυνος να πάρει δημοσκοπικό «κεφάλι» σε πρώτη φάση η Νέα Δημοκρατία και θα είναι δύσκολο να ανακοπεί η πρωτιά της στις επόμενες εκλογές. 

Ο Σουν Τζου και τα χαρακτηριστικά του νικητή της Κυριακής

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ήδη βρισκόμαστε στο παρά πέντε πριν ανοίξουν οι κάλπες της δεύτερης Κυριακής για την εκλογή του Προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είμαστε στην τελική ευθεία προς τη νίκη ενός εκ των δύο μονομάχων.

Ο πιο έμπειρος στρατηγός, σύμφωνα με τον κινέζο στρατηγός Σουν Τζου έχει καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας χαράξει και έχει ακολουθήσει με συνέπεια τη στρατηγική που θα του αποφέρει το ποθητό αποτέλεσμα τη ΝΙΚΗ και σύμφωνα με τον Σουν Τζου τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν το νικητή της Κυριακής είναι τα ακόλουθα:

• Πρώτον θα νικήσει ο υποψήφιος που καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας δεν αναλώθηκε σε αρνητικές επιθέσεις ενάντια στον αντίπαλο του. Ιδιαίτερα αν είχε με το μέρος του ευνοϊκά τα δημοσκοπικά ευρήματα. Ακολουθούσε τη δική του προσωπική στρατηγική.

• Δεύτερον θα νικήσει εκείνος ο υποψήφιος που κατάφερε να εκμεταλλευθεί τουλάχιστον ένα λάθος του αντιπάλου του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.  Μια ατυχής δήλωση, ένα στραβοπάτημα, μια κρυμμένη αποκάλυψη από το παρελθόν, είναι δυνατά χαρτιά για τη μεγιστοποίηση των ωφελειών ενός μονομάχου, χρησιμοποιώντας τα σε κατάλληλες στιγμές. Άλλωστε ευνοϊκές συγκυρίες αναφοράς του λάθους πάντα υπάρχουν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Σύμφωνα δε με την αμερικανική σχολή πολιτικής επικοινωνίας get away strategy, η αρνητική επίθεση κορυφώνεται λίγες μέρες ή και ώρες πριν την τελική μάχη.

• Τρίτο χαρακτηριστικό του νικητή είναι η δημιουργία «συμμαχιών» και ο χειρισμός τους από τον επικεφαλής μονομάχο. Η πληθώρα συνεργασιών δεν εξασφαλίζει τη νίκη, αλλά απαιτείται ο αποτελεσματικός συντονισμός με στόχο να δουλεύουν όλοι για ένα κοινό στόχο. Θα νικήσει μόνο αν όλο το επιτελείο του υποψήφιου διακατέχεται από το ίδιο πνεύμα σε όλα του τα επίπεδα.

Και μερικά ακόμη τελευταία χαρακτηριστικά, που έχει δείξει ο υποψήφιος καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, σύμφωνα με τον Σουν Τζου, είναι, το ηγετικό προφίλ, οι διοικητικές ικανότητες, η αποφασιστικότητα και η σθεναρή του θέση απέναντι σε κενού περιεχομένου παρεμβάσεις από επίδοξους αυλικούς και κολλητούς.

Από Δευτέρα αθρογράφοι και ειδικοί της πολιτικής επικοινωνίας θα μας «πήξουν» με τις βαθυστόχαστες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις τους για τα αίτια της νίκης του ενός και της ήττας του άλλου.

Επίθετα, ετικέτες, εξηγήσεις περί κεντροδεξιάς, και μεσαίου χώρου. Εκλογές ίσον πόλεμος και οι ευθύγραμμες και λογικές εξελίξεις έχουν σταματήσει προ πολλού να ισχύουν. Οι κοινωνίες άλλαξαν, οι ψηφοφόροι είναι απρόβλεπτοι. Έτσι, «πας προφήτης μετά Χριστόν εστί…».

Θα δούμε αν θα επιβεβαιωθούν και τα χαρακτηριστικά του  νικητή όπως τα έχει γράψει πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο κινέζος στρατηγός Σουν Τζου.

Κυριακή κοντή γιορτή!

Το αρνί, το μαντρί και ο κακός λύκος.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Ένας ακήρυχτος πόλεμος στην εσωκομματική μάχη της ΝΔ με φήμες, παρεμβάσεις, δημόσιες δηλώσεις, διαρροές, χτυπήματα ύπουλα, υπόγεια και κάτω από τη μέση θα διακοπεί για λίγο λόγω των ημιτελικών εκλογής των μονομάχων και θα συνεχιστεί μέχρι τελικής εξόντωσης στην τελική σύγκρουση.

Και όλα αυτά κάτω από τις «σκιές» επιφανών πολιτικών ανδρών που «μιλάνε» με κολλητούς και κύκλους.

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα επισημάνει ότι η παράταξη της ΝΔ με το ειδικό βάρος που διαθέτουν τα προβεβλημένα στελέχη της δεν μπορεί να έχει κοινά αποδεκτή ηγεσία. Η μόνη εφεδρεία που διαθέτει, το μόνο κεφάλαιο της παράταξης όπως διατυμπανίζεται από τους γνωστούς αγνώστους κύκλους ως ο φυσικός ηγέτης του χώρου δε δείχνει να ενδιαφέρεται για την ώρα, ίσως να περιμένει το τέλος, τη διάλυση της παράταξης για να την επανασυνθέσει. Μέσα σ’ αυτή την αβεβαιότητα είναι παγιδευμένος ο μικρόκοσμος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κρίση στην οποία έχει περιέλθει είναι σύνθετη και δεν θα δοθεί λύση ακόμη κι αν βρεθεί η πιο επιφανής προσωπικότητα για να ηγηθεί

Η ΝΔ έχει αποκοπεί από τη ζώσα πραγματικότητα, οι πολίτες θέλουν να εκφραστούν από το νέο απορρίπτοντας κάθε τι που θυμίζει το παλιό και παραδοσιακό, ούτε να το ακούν, ούτε και να το βλέπουν.

Η εκλογή νέου αρχηγού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν η παράταξη ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο, περιοριζόμενη σε μια μάχη χαρακωμάτων για τη διαφύλαξη της δεύτερης θέσης και επαναλαμβάνοντας τις τετριμμένες θέσεις και προτάσεις για τα μεγάλα προβλήματα των πολιτών.

Στις μέρες μας η ανάγκη της προσωπικής και συλλογικής επιβίωσης είναι ισχυρότερη από τις ιδεολογίες και από τις σκουριασμένες πολιτικές επετηρίδες.

Οι πολίτες στην κυριολεξία είναι στα κάγκελα και ενώ για πολλούς πολιτικούς τα ποσοστά ανεργίας ή τα κόκκινα δάνεια είναι μόνο αριθμοί προς ανάγνωση, για τους πολίτες είναι εφιάλτης, δάκρυα και πόνος.

Όσο για το «μπάχαλο» ασυνεννοησίας που επικρατεί μεταξύ του κουαρτέτου των υποψηφίων, αρκεί να σημειωθεί η άρνηση υποψηφίου για ντιμπέιτ ή ακόμη και μια κοινή τους φωτογράφιση με ένα μήνυμα ενότητας. Λέτε να «πονάνε» περισσότερο για την εικόνα της παράταξης ή για την προσωπική τους;

Όσοι την ενότητα την επικαλούνται μόνο στις ομιλίες τους γιατί έχουν άλλα σχέδια για την επόμενη μέρα, καλό θα είναι όμως να θυμηθούν την γνωστή φράση, με το αρνί και το μαντρί. Όσο για το λύκο, όλοι τον ξέρουμε.  

Τα παραλειπόμενα μιας χρονιάς.

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

Περασμένα αλλά όχι ξεχασμένα θα μείνουν όλα όσα έγιναν τη χρονιά που μας πέρασε και έγιναν πάρα πολλά και στην πολιτική και στην οικονομία και στην κοινωνία.

Στην πολιτική είχαμε πρώτη φορά αλλά και δεύτερη αριστερά στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας. Είχαμε δημοψήφισμα στο οποίο οι κάλπες «γέννησαν» ΟΧΙ, αλλά στο νεογέννητο δόθηκε το όνομα ΝΑΙ. Είχαμε capital controls των τραπεζών μετά από ένα ευχάριστο chicken game. Είχαμε μειώσεις μισθών, συντάξεων αλλά και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την τιμή των «συνδικαλιστικών» όπλων. Είχαμε ακόμη και τρίτο επάρατο μνημόνιο. Είχαμε και τι δεν είχαμε από την κυβέρνηση της πρώτης και της δεύτερης φοράς αριστεράς και δυστυχώς δεν έχει τελειώσει ακόμη ο χρόνος για να δούμε τι άλλο θα μας επιφυλάξει!

Σίγουρα η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά θα έχει συνειδητοποιήσει πόσο «βαριά είναι η καλογερική» όπως λέει μια παροιμία, σε αντίθεση με αυτό που έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Μια εποχή με υποσχέσεις για μεγάλες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με κατάργηση όλων των φόρων, με «σκίσιμο» των μνημονίων και όχι των πορτοφολιών μας, όπως γίνεται ένα χρόνο τώρα.

Στην κυριολεξία η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά μας «παίρνει κάθε μπουκιά από το στόμα» αφήνοντας μας νηστικούς και άφωνους. Σε συνεργασία φυσικά με το άλλοτε κραταιό κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης που έχει βάλει στόχο τη θέση της ελάσσονος!

Στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση τα πάντα είναι αίολα, βαριά και ασήκωτα. Στο ύψος των περιστάσεων ο μόνος που μπορεί να σταθεί είναι ο αλήστου μνήμης των δημοσκοπήσεων ΚΑΝΕΝΑΣ.

Στην οικονομία χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, πτώχευσαν και όσες ακόμη επιβιώνουν, είναι σε «μηχανική» υποστήριξη με ελάχιστο το οξυγόνο  ρευστού χρήματος.

Το κράτος χρωστάει σε ιδιώτες, οι ιδιώτες χρωστάνε στο κράτος και τανάπαλιν. Οι βασικοί πυλώνες διαπλοκής και διαφθοράς ζουν και βασιλεύουν ακλόνητοι και «κομματικές συμμορίες» έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν το κράτος με αντικαταστάσεις του διοικητικού στελεχιακού δυναμικού.

Δεν είναι προβοκατόρικη υπερβολή είναι σίγουρα μια πιστοποίηση ίσως καταθλιπτική αλλά σίγουρα ρεαλιστική. Και δυστυχώς το ραβδί της Κίρκης δεν το έχουν οι πολιτικοί μας για να μεταμορφώσουν, να αλλάξουν την εικόνα για μια καλύτερη ζωή.

Θα πάμε στο νέο χρόνο με βάρκα την ελπίδα σε «άγνωστα και επικίνδυνα» νερά. Ο Θεός να μας φυλάει!