Στον πυρετό της προεκλογικής περιόδου, οι υποψήφιοι βουλευτές συχνά
αναλώνονται σε έναν μαραθώνιο επικοινωνίας, προσπαθώντας να καλύψουν όσο
το δυνατόν περισσότερο χώρο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα κοινωνικά
δίκτυα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο λάθος που διαπράττουν δεν εντοπίζεται στην
έλλειψη προβολής, αλλά στην υπερεκτίμηση της ψηφιακής
εικόνας έναντι της ανθρώπινης επαφής.
Πολλοί υποψήφιοι εγκλωβίζονται σε μια
«φούσκα» υποστηρικτών και αυλοκολάκων, θεωρώντας ότι τα "likes"
και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις μεταφράζονται αυτόματα σε ψήφους. Αυτή η
αυταπάτη τους οδηγεί στο να μιλούν στους πολίτες
και όχι με τους πολίτες. Η αποξένωση από τα
καθημερινά προβλήματα της εκλογικής τους περιφέρειας και η αντικατάσταση
του ουσιαστικού διαλόγου με ξύλινο πολιτικό λόγο είναι η
συνταγή της αποτυχίας.
Ένα επιπλέον κρίσιμο σφάλμα είναι
η αρνητική εκστρατεία. Αντί να αναδείξουν το δικό
τους όραμα, πολλοί αναλώνονται στην αποδόμηση του αντιπάλου. Ο σύγχρονος
ψηφοφόρος, όμως, κουρασμένος από την τοξικότητα, αναζητά λύσεις και ειλικρίνεια. Ακόμη
όταν ο υποψήφιος εμφανίζεται αλαζόνας ή υπερβολικά σίγουρος για την εκλογή
του, προκαλεί το αίσθημα της απόρριψης.
Τέλος, η παραβίαση της ιδιωτικότητας των
πολιτών με αδιάκριτα SMS και μαζικά emails, κατά παράβαση του Νόμου, συχνά
φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, μετατρέποντας τον υποψήφιο από
ελπιδοφόρο εκπρόσωπο σε ενοχλητικό θόρυβο. Το κλειδί για την επιτυχία
παραμένει η αυθεντικότητα.
Ο υποψήφιος που θα καταφέρει να ακούσει
περισσότερο από όσο θα μιλήσει, είναι εκείνος που τελικά θα κερδίσει την
εμπιστοσύνη της κάλπης.
Η πολιτική, στην ουσία της, παραμένει
μια βαθιά ανθρώπινη διαδικασία που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από
κανέναν αλγόριθμο. Η
πολιτική ξεκινά εκεί που τελειώνει η οθόνη και αρχίζει η χειραψία. Κάθε χειραψία και μια ψήφος, λένε οι γνώστες της
πολιτικής επικοινωνίας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου