Εκλογές 2027 και το αφήγημα της “ασφαλούς πορείας” προς τις κάλπες! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Η «σταθερότητα» έχει αναχθεί στο κεντρικό αφήγημα του κόμματος που επιδιώκει να κερδίσει τις επόμενες εθνικές εκλογές. Σε μια εποχή πολλαπλών κρίσεων, η έννοια λειτουργεί ως πολιτικό καταφύγιο για ένα εκλογικό σώμα κουρασμένο από αβεβαιότητα, ακρίβεια και κοινωνικές ανισότητες. 

Δεν πρόκειται απλώς για μια λέξη, είναι ένα εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης που φιλοδοξεί να παρουσιάσει τη συνέχιση της ίδιας πορείας ως μονόδρομο.

Η αγροτική κρίση, ωστόσο, αποκαλύπτει τις ρωγμές πίσω από αυτό το αφήγημα. Οι αγρότες βρίσκονται αντιμέτωποι με εκρηκτικό κόστος παραγωγής, χαμηλές τιμές, ελλιπή στήριξη και έναν σχεδιασμό που συχνά υπαγορεύεται από εξωτερικές πιέσεις και όχι από τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής περιφέρειας. Παρ’ όλα αυτά, η κρίση αυτή αξιοποιείται πολιτικά ως επιχείρημα υπέρ της «σταθερότητας», με το επιχείρημα ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια. Το πρόβλημα είναι ότι η σταθερότητα χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη μετατρέπεται σε στασιμότητα. Όταν ο πρωτογενής τομέας φθίνει, όταν οι νέοι εγκαταλείπουν  την ύπαιθρο και όταν η παραγωγική βάση της χώρας αποδυναμώνεται, τότε το αφήγημα της σταθερότητας χάνει το ηθικό του έρεισμα. 

Η πραγματική πολιτική πρόκληση δεν είναι η διαχείριση της εικόνας, αλλά η οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με τον αγροτικό κόσμο και την περιφέρεια. Οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν μόνο στο δίλημμα «σταθερότητα ή αστάθεια», αλλά στο αν οι πολίτες θα πειστούν ότι υπάρχει μια εναλλακτική προοπτική που συνδυάζει ασφάλεια, ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή.

Με πίστη στα απλά και στα ουσιαστικά σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα και μια νέα χρονιά γεμάτη δύναμη και χωρίς προβλήματα.Μαζί, Θεού θέλοντος  μετά τις γιορτές!

 

Αν είχαμε "δεύτερη ψήφο" και στις εθνικές εκλογές...θα έτριζαν καρέκλες στο Μαξίμου! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

 

Η δημόσια συζήτηση σχετικά με τον νέο εκλογικό νόμο της αυτοδιοίκησης έχει ανοίξει έναν ευρύτερο διάλογο για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται η λαϊκή βούληση. Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι, αν το μοντέλο της «δεύτερης ψήφου» εφαρμοζόταν και στις εθνικές εκλογές, το πολιτικό σκηνικό θα μπορούσε να είχε πάρει εντελώς διαφορετική τροπή  στις επόμενες κάλπες.

Η δεύτερη ψήφος, δηλαδή η δυνατότητα οι πολίτες να εκφράζουν χωριστά 

την προτίμησή τους για κυβέρνηση και για την πολιτική κατεύθυνση ,της περιφέρειας ή του δήμου, ενισχύει τη δημοκρατική εκπροσώπηση και περιορίζει το φαινόμενο της «τυφλής» κομματικής ταύτισης. Σε ένα τέτοιο σύστημα, ο ψηφοφόρος έχει περισσότερο χώρο να εκφράσει σύνθετα μηνύματα. Μπορεί να δώσει ισχυρή εντολή αλλαγής, ακόμη κι αν επιλέξει σταυρό σε πρόσωπα ή σχηματισμούς  που εκτιμά σε τοπικό επίπεδο.

Τώρα φανταστείτε, απλώς φανταστείτε, αυτό το μοντέλο να ίσχυε 

και στις εθνικές εκλογές. 

Θα μιλούσαμε για εντελώς άλλο αποτέλεσμα. Το «σίγουρο» κυβερνητικό προβάδισμα δεν θα ήταν και τόσο σίγουρο, γιατί η δεύτερη ψήφος θα ξεδίπλωνε τη γνήσια κοινωνική διάθεση, αυτή που συχνά χάνεται μέσα στο δίλημμα «σταθερότητα ή περιπέτεια».

Πιο συγκεκριμμένα αν το πρώτο κόμμα των δημοσκοπήσεων,η κυβέρνηση, 

δεν έπαιρνε το 42% στην πρώτη κάλπη για να κυβερνήσει και οι λοιπές αντιπολιτευτικές δυνάμεις είχαν ως δεύτερη επιλογή το δεύτερο κόμμα των δημοσκοπήσεων με στόχο να αλλάξει η κυβέρνηση, αυτό θα ήταν περισσότερο και από σίγουρο!  

Με ένα τέτοιο σύστημα, ακόμη κι αν η κυβέρνηση έβγαινε πρώτη, θα μπορούσε να χάσει την πλειοψηφία μέσα σε μια νύχτα. Θα ήταν η απόλυτη δημοκρατική ανατροπή: όχι με φωνές, όχι με οργή, αλλά με ένα έξυπνο, κομψό εργαλείο που ήδη ισχύει στην αυτοδιοίκηση. Ο νέος εκλογικός νόμος στην αυτοδιοίκηση αποτελεί ένα παράδειγμα που Το ερώτημα είναι αν η πολιτεία έχει τη βούληση να μεταφέρει αυτή την αλλαγή και 

στο εθνικό επίπεδο, δίνοντας πραγματική δεύτερη ευκαιρία στη φωνή των πολιτών.

Ήρθε ίσως η ώρα να το παραδεχθούν όλοι. Η εναλλακτική ψήφος δεν θα έφερνε “αστάθεια”. Θα έφερνε αλήθεια και θα έβαζε φρένο στην απόλυτη κυριαρχία!

 

Oι Μνηστήρες περισσεύουν, η Ηγεσία απούσα, το Κόμμα στην "εντατική"! Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός κόμματος που η εικόνα μιλάει από  μόνη της. Ηγεσία απούσα, στελέχη σε παράταξη μάχης και μια παράταξη που μοιάζει περισσότερο με θάλαμο ανάνηψης  παρά με ζωντανό πολιτικό οργανισμό. 

Όταν οι μνηστήρες περισσεύουν, δεν έχουμε έκρηξη ενδιαφέροντος, έχουμε διάλυση κέντρου βάρους. Γιατί όπου δεν υπάρχει στιβαρή ηγεσία, υπάρχει κενό. Και το κενό πάντοτε γεμίζει από θόρυβο, όχι από προοπτική.

Το κόμμα θυμίζει ασθενή διασωληνωμένο, που αντί για θεραπεία δέχεται διαρκώς ενέσεις προσωπικών ατζεντών. Ο καθένας δηλώνει έτοιμος να «αναλάβει», αλλά κανείς δεν δείχνει ικανός να ενώσει. Ο πολιτικός διάλογος υποκαθίσταται από υπόγειες διαρροές, τα κομματικά όργανα παρακάμπτονται, και η κοινωνία παρακολουθεί μια εσωτερική σύγκρουση που δεν παράγει ούτε πολιτική, ούτε ελπίδα.

Ένα κόμμα που βρίσκεται «στην εντατική» δεν χρειάζεται απλώς νέες φιλοδοξίες. Χρειάζεται οξυγόνο πολιτικής ουσίας, καθαρό στρατηγικό στόχο και ένα αφήγημα που να μιλά στους πολίτες. Αντί γι’ αυτό, πολλές φορές βλέπουμε μια εσωστρέφεια που παγιδεύει την παράταξη σε μικροπολιτικές διαμάχες, σε προσωπικές στρατηγικές και σε έναν διαρκή αγώνα εντυπώσεων. 

Ο δημόσιος λόγος κατακερματίζεται και ο πολίτης αδυνατεί να δει το συλλογικό όραμα πίσω από τις προσωπικές φιλοδοξίες.

Όταν η ηγεσία λείπει, εμφανίζεται το κενό εξουσίας. Και το κενό αυτό ποτέ δεν μένει άδειο. Το καλύπτουν πρόσωπα που αναζητούν ρόλο, στελέχη που δοκιμάζουν τα όριά τους, ομάδες που προσπαθούν να επιβάλουν την ατζέντα τους. Όμως ένα κόμμα δεν αναγεννάται με πολλούς «ενδιαφερόμενους» αλλά με λίγους αποφασισμένους και με μια ηγεσία που μπορεί να μετατρέψει τη διαφωνία σε δημιουργική ζύμωση, όχι σε εσωτερικό πόλεμο.

Αν το κόμμα θέλει πραγματικά να βγει από την εντατική, πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί σαν ανοιχτή αγορά φιλοδοξιών. Να αποδείξει ότι υπάρχει συλλογικό σχέδιο, ότι οι προτάσεις προηγούνται των προσώπων, ότι η χώρα έχει λόγους να το ακούσει ξανά. Και αυτό δεν το κάνουν οι πολλοί πρόθυμοι, αλλά οι λίγοι αποφασισμένοι.

Γιατί στο τέλος, οι πολίτες δεν αναζητούν άλλον έναν μνηστήρα. 

Αναζητούν ηγεσία. Και αυτή, σήμερα, λείπει κραυγαλέα.